μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Οι γενναίοι του Buffalo γονατίζουν σε ένδειξη αλληλεγγύης με τον Colin Kaepernick – The ‘woke tailgate’: The brave of Buffalo kneel in solidarity with Colin Kaepernick

2016/10/22

του Dave Zirin

Την Κυριακή 16 Οκτωβρίου, ήταν η 48η επέτειος εκείνης της ανεξίτηλης στιγμής του 1968 όταν ο John Carlos και ο Tommie Smith έσκυψαν τα κεφάλια τους και σήκωσαν ψηλά τις γροθιές τους στην απονομή μεταλλείων στους ολυμπιακούς ενώ έπαιζε ο εθνικός ύμνος, ο Αυστραλός φίλος τους νικητής του αργυρού μεταλλείου Πήτερ Νόρμαν στάθηκε αλληλέγγυος στην διαμαρτυρία τους. Σαρανταοκτώ χρόνια μετά από εκείνη την μέρα, στο Buffalo της Νέας Υόρκης, Ο Colin Kaepernick έκανε την πρώτη του εμφάνιση της σεζόν 2016 καθώς η ομάδα του, το San Francisco κυριάρχησε πάνω στους Bills.

Colin Kaepernick arrived at the Bills game in Buffalo, where he was starting quarterback for the 49ers, wearing a Muhammad Ali T-shirt.

Colin Kaepernick arrived at the Bills game in Buffalo, where he was starting quarterback for the 49ers, wearing a Muhammad Ali T-shirt.

Έφτασε στο παιχνίδι διαλέγοντας »afro»κόμμωση και φορώντας μπλούζα με τον Muhammad Ali. Έξω από το στάδιο, σε ένα απ’ τα πιο περιβόητα σημεία με συνωστισμό [ tailgating] του NFL [National Football League], πουλούσαν μπλουζάκια δείχνοντας τον αθλητή ως πεδίο βολής και έναν στόχο από τουφέκι να σημαδεύει το σώμα του με την εξής φράση: »ΚΑΤΑΖΗΤΕΊΤΑΙ»: Διαβόητη ντροπή για την Αμερική; Λευκοί οπαδοί πιάστηκαν στην κάμερα να »τρυπούν» ομοιώματα του Kaepernick, τα οποία ήταν ολοκληρωμένα με τεράστια »αφρο» μαλλιά. Στα κοινωνικά μέσα υπήρχε ταινία ενός οπαδού ο οποίος φώναζε, πριν από ένα »τρύπημα», »Πιάστε τον Μουσουλμάνο!».

Μέσα στο στάδιο οι οπαδοί των Billis επίσης δεν τον καλωσόρισαν. Ο προπονητής της ομάδας Rex Dylan είναι υποστηρικτής του Trump ο οποίος έχει μιλήσει σε συναθροίσεις δίπλα στον επίδοξο τύραννο και τον υποστηρίζει γιατί »έχει το κουράγιο να λέει αυτό που είναι μες το μυαλό του». Ο guard των Buffalo Bills Richie Incognito, ο οποίος αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα για »νταηλίκι», σε μια δίκη για σεξουαλικών επιθέσεων κατηγορίες, και αποκαλώντας τον συμπαίκτη του Jonathan Martin, όλα στα αστεία, »μισό ν…[νέγρο], ήταν [στις ειδήσεις] στο περιθώριο. Κι αυτός επίσης υποστηρίζει τον Trump για πρόεδρο. Και μετά είναι και ο σταρ των Bills  LeSean McCoy, o oποίος χλεύασε τον Kaepernick καλώντας την τοπική αστυνομία στο παιχνίδι.

Κάποιος θα έμπαινε στον πειρασμό να αφαιρέσει τα δικαιώματα ψήφου των Buffalo Bills και των οπαδών τους εντελώς. Αλλά δεν ήταν όλοι οι οπαδοί έτσι. Μια ομάδα ανθρώπων επονομαζόμενη Just Resisting (JR), Απλά Αντιστέκομαι, μια συλλογικότητα από διοργανωτές και καλλιτέχνες των Μαύρων ανθρώπων και άλλου χρώματος, και η Εκδήλωση για φυλετική δικαιοσύνη, Showing Up for Racial Justice (SURJ) Buffalo, ένα κεφάλαιο της εθνικής οργάνωσης λευκών οι οποίοι οργανώνουν άλλους λευκούς ανθρώπους για την φυλετική δικαιοσύνη, – περίπου 100 στο σύνολο – ανέλαβαν στο στάδιο να αντεπιτεθούν με αυτό που ονομάζουν “a woke tailgate.”

Δεν ήθελαν μοναχά να δείξουν αλληλεγγύη στον  Colin Kaepernick αλλά και να ανυψώσουν το ζήτημα το οποίο ήταν ο καταλύτης για τις διαμαρτυρίες του Kaepernick: η αστυνομική βία και η υποτίμηση των μαύρων ζωών. Συγκεντρώθηκαν τρεις ώρες νωρίτερα από  την σέντρα »στο σημείο του πάρκινγκ 4α πίσω από τα Louie’s Hot Dog». Το μεσημέρι κινητοποιήθηκαν τυμπανίζοντας και φωνάζοντας δίπλα στην πύλη 5, με ταμπέλες που έγραφαν #BillsFansForBlackLives, Οπαδοί των Bills για τις Μαύρες Ζωές.

A mural appeared recently at Hudson and Newhall in Bayview Hunters Point in tribute to Kaepernick and his protest of the national anthem. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

A mural appeared recently at Hudson and Newhall in Bayview Hunters Point in tribute to Kaepernick and his protest of the national anthem. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

»Αυτή η διαμαρτυρία είναι για τις αξίες που έχουμε ως άνθρωποι» είπε η οργανώτρια των JR  Shaketa Redden. Ο προπονητής της ομάδας μας στο NFL υποστηρίζει έναν ανοικτά ρατσιστή υποψήφιο. Ο  Rex Ryan μπορεί να πάει σπίτι και να ξεκουραστεί μετά το παιχνίδι, αλλά, ως Μαύροι στην Αμερική, εμείς δεν διαθέτουμε αυτή την πολυτέλεια. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί σε μια απ’ τις πιο διαχωρισμένες και φτωχότερες πόλεις της χώρας. Γι αυτό θα »γονατίζω». [εννοεί την κίνηση διαμαρτυρίας του Kaepernick].

Αν έχεις ποτέ προσπαθήσει να φέρεις μια διαμαρτυρία σε κάποια tailgate ποδοσφαίρου, τότε ξέρεις πόσο γενναίοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Η απειλή της βίας ήταν πάντα παρούσα, αλλά ήταν έτοιμοι. Πάνω από 75 άτομα εκπαιδεύτηκαν στην αποκλιμάκωση για να αποτρέψουν να κακοποιηθούν από επιθετικούς μέθυσους του Bills-έθνους. Είναι δύσκολο να μην σκεφτείς τους πρόσφατους ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων που ασκήθηκαν για να αποδεχτούν το τέλος των χειμάρρων κακοποίησης και καταχρήσεων στις υπόγειες εκκλησίες σε -για λευκούς μόνο- πάγκους γευμάτων. Βέβαια σίγουρα η κατάχρηση ήρθε, αλλά όχι διαφορετική απ’ αυτές του προπονητή των Bills ή του Trump, αυτές ήταν περισσότερο πόζες σκληρού άντρα παρά κάποια πραγματική καρδιά ικανές να προκαλέσουν τους ανθρώπους που είχαν φτάσει ενωμένοι και έτοιμοι να ορθώσουν το ανάστημα τους

Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί σε μια απ’ τις πιο διαχωρισμένες και φτωχότερες πόλεις της χώρας. Γι αυτό θα »γονατίζω»είπε η οργανώτρια των JR Shaketa Redden.

Στις 1 μμ, όσο έπαιζε ο εθνικός ύμνος, ο Colin Kapernick γονάτισε με δυο συμπαίκτες του, τον linebacker Eli Harold και τον safety Eric Reid. Όπως άρμοζε γι αυτή την επέτειο του 1968, οι συμπαίκτες του, oι cornerbacks Keith Reaser και Rashard Robinson, οι safeties Jaquiski Tartt και Antoine Bethea, και ο running back Mike Davis ύψωσαν τις γροθιές τους. Ενώ ο Kaepernick γονάτιζε, οι οπαδοί των Buffalo φώναζαν “USA,” λιγότερο ως σημείο περηφάνιας από απειλή. Ένας αστυνομικός συνειδητά εμφανίστηκε απρόσμενα στην διαμαρτυρία του Kaepernick’s, στέκοντας από πίσω του με έναν χαιρετισμό. Οι γονείς ενός φίλου που βρισκόταν στον αγώνα μου είπαν: »Ήταν τρομακτικό. Ήταν ότι πιο κοντινό από αυτά  που θα μου είχαν συμβεί αν βρισκόμουν σε συγκέντρωση οπαδών του Trump.” Ένα μπουκάλι μπύρας εκτοξεύτηκε στον Kaepernick, αλλά δεν τον βρήκε.

Another recent mural honoring Kaepernick is at 15th and Mission in the Mission District. It was painted by an artist named Dino and reportedly commissioned by the new owner of the building, Amy Kozlowski. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

 Another recent mural honoring Kaepernick is at 15th and Mission in the Mission District. It was painted by an artist named Dino and reportedly commissioned by the new owner of the building, Amy Kozlowski. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

O Kaepernick και οι υπόλοιποι παίκτες του San Fransisco δεν ήταν μόνοι. Όσο έπαιζε ο ύμνος, οι εκατό άνθρωποι του JR και SURJ ήταν γονατιστοί.

»Το να γονατίζουμε σε αλληλεγγύη στον Kaepernick κατά την διάρκεια του ύμνου είναι μια από  τις πιο αμερικανικές και πατριωτικές πράξεις που μπορεί να κάνει κάποιος» είπε ο Cai Blue, ένας από τους οργανωτές των Just Resisting. »Εμείς θα κάνουμε μεγάλη ζημιά στους ανθρώπους που έχουν υποφέρει άδικα από τα χέρια άλλων, με το να μην εφιστούμε την προσοχή στα ζητήματα τα οποία εξακολουθούν να επιμένουν».

Το γεγονός ότι τόσοι λευκοί αντιρατσιστές γονάτισαν σε συμπαράσταση προς τους μαύρους ακτιβιστές, ήταν επίσης  ο κατάλληλος τρόπος όχι μόνο να θυμόμαστε τους John Carlos και Tommie Smith αλλά επίσης και τον Peter Norman και την ιδέα ότι οι λευκοί έχουν ευθύνη να υποστηρίζουν τον αντιρατσιστικό αγώνα.

Ο Kaepernick και οι άλλοι 49ers δεν ήταν μόνοι. Όσο ο εθνικός ύμνος έπαιζε, οι 100 άνθρωποι με τους JR και SURJ ήταν γονατιστοί.

Όσον αφορά το παιχνίδι, οι 49ers υπέστησαν καθίζηση και έχασαν απέναντι στους ογκώδεις Bills 45-14. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν τόσο σημαντικό όσο του John Carlos που αντί για αργυρό κέρδισε χάλκινο μετάλλιο το 1968. Ήταν κάτι πέρα απ’ τον αθλητισμό, κάτι μεγαλύτερο. Μετά το παιχνίδι, ο Kaepernick ερωτήθηκε σχετικά με την μοχθηρή αντίδραση οπαδού και απάντησε: »Δεν καταλαβαίνω τι είναι αντιαμερικανικό  στο να αγωνίζεσαι για ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους». Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα το οποίο πολλοί στο Buffalo και σ’ όλη την χώρα θα έπρεπε να προσπαθήσουν να απαντήσουν.

“Δεν καταλαβαίνω τι είναι αντιαμερικανικό όταν αγωνίζεσαι για ελευθερία και δικαιοσύνη σε όλους». Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα στο οποίο καλούνται να δώσουν απάντηση πολλοί άνθρωποι στο Buffalo και στην χώρα ολόκληρη.

https://moorbey.wordpress.com/2016/10/22/the-woke-tailgate-the-brave-of-buffalo-kneel-in-solidarity-with-colin-kaepernick/

ιστορία, storia

Ένας χαιρετισμός στον Μιγκέλ Ενρίκες Εσπινόσα.

Αδέρφια (αδερφοί κι αδερφές) της Χιλής

Σας μιλάω εξ ονόματος των γυναικών, των ανδρών, των παιδιών και των γέρων του εθνικο-απελευθερωτικού στρατού των Ζαπατίστας, της τεράστιας πλειοψηφίας των ιθαγενών Μάγιας, που αντιστεκόμαστε στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού για την ανθρωπότητα, ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό.

Ευχαριστούμε τους αδερφούς και τις αδερφές που μας….
έδωσαν σήμερα την ευκαιρία να φτάσει ο λόγος μας στην επαναστατημένη Χιλή.

Ζητάμε μια θέση στην οργή σας, στον πόνο σας, και πάνω απ’ όλα στην ελπίδα σας, γι’ αυτά τα λόγια.

Δεν πρόκειται να σας μιλήσω για τους μεξικάνους ζαπατίστας, τον αγώνα, τους πόθους μας, τα όνειρα και τους εφιάλτες μας, την αντίστασή μας.

Μετά από όλα αυτά, σε σύγκριση με τους άνδρες και τις γυναίκες, ιδίως όσους γεννήθηκαν σε αυτήν τη γη, που φώτισαν τους ουρανούς της Λατινικής Αμερικής, οι ζαπατίστας συνεχίζουν να είναι ένα φωτάκι, αδύναμο και μακρινό.

Όχι. Ο τωρινός μας λόγος έρχεται να ενώσει τον χαιρετισμό μας και το φόρο τιμής μας σε ένα λατινοαμερικάνο, έναν Χιλιανό του Κινήματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (MIR), που έπεσε στη μάχη ενάντια στη δικτατορία του Πινοτσέτ, στις 5 Οκτώβρη του 74’.

Ο σημερινός μας λόγος είναι ένας χαιρετισμός στον Μιγκέλ Ενρίκες Εσπινόσα.

Και τον χαιρετίζουμε σήμερα, που κάτω από τους ουρανούς της Λατινικής Αμερικής, αυτής που πονάει από το Μπράβο ως την Παταγονία, οι ισχυροί μας βάζουν στα χέρια μια χούφτα σκόνη, και μας λένε: αυτό είναι ό,τι μένει από την πατρίδα σας.

Κι οι ίδιοι σήμερα, οι από πάνω, μας δείχνουν τις εικόνες της γεωγραφίας που έχουν επιβάλει σε ένα μέρος των εδαφών μας.

Εκεί που πριν υπήρχε μια σημαία, σήμερα υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο.

Εκεί που υπήρχε μια ιστορία, σήμερα υπάρχει ένα ταχυφαγείο (φαστφουντάδικο).

Εκεί που άνθιζαν λουλούδια, σήμερα υπάρχει ένας έρημος τόπος.

Εκεί που υπήρχε μνήμη, σήμερα υπάρχει λήθη.

Στη θέση της δικαιοσύνης, ελεημοσύνη.

Στη θέση της Πατρίδας, ένας σωρός ερείπια.

Στη θέση της μνήμης, το άμεσο και το εφήμερο.

Στη θέση της ελευθερίας, ένας τάφος.

Στη θέση της δημοκρατίας, ένα διαφημιστικό σποτ.

Στη θέση της πραγματικότητας, οι αριθμοί.

Αυτοί, οι από πάνω, μας λένε: αυτό είναι το μέλλον που σας υποσχόμαστε. Απολαύστε το. Αυτό μας λένε και ψεύδονται. Αυτό το μέλλον μοιάζει πολύ με το παρελθόν.

Κι αν κοιτάξουμε με προσοχή, ίσως δούμε ότι οι από πάνω είναι οι ίδιοι με χτες. Αυτοί που, όπως και χτες, μας ζητάνε σήμερα υπομονή, ωριμότητα, λογική, παραίτηση και παράδοση. Αυτά τα έχουμε ήδη δει και τα έχουμε ακούσει και πριν.

Οι ζαπατίστας θυμόμαστε. Αντλούμε τη μνήμη από τα στρατιωτικά μας σακίδια, τις τσέπες των στολών εκστρατείας μας. Θυμόμαστε.

Γιατί υπήρχε μια εποχή στην οποία όλη η Λατινική Αμερική ήταν αδελφωμένη.

Έφτανε να απλώσεις το χέρι και χτυπούσαν οι καρδιές των λατινοαμερικάνικων λαών.

Έφτανε να γυρίσεις λίγο τη ματιά σου κι εκεί βρισκόταν η διάσπαρτη αστραπή της Αμαζονίας, η ανεξίτηλη ουλή των Άνδεων, η περήφανη Ακονκάγουα, η ατέλειωτη Γη του Πυρός, το πάντα ανήσυχο (ηφαίστειο) Ποποκατέπετλ.

Και μαζί με αυτά, οι λαοί που τους έδωσαν όνομα και ζωή.

Γιατί υπήρχε μια εποχή στην οποία η Χιλή κι όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής ήταν πιο κοντά στο Μεξικό από την αυτοκρατορία που, από τον γεωγραφικό και κοινωνικό βορρά, επιβάλλει την απόσταση, σε όσους μοιραζόμαστε την ιστορική γειτνίαση.

Υπήρχε μια εποχή. Ίσως είναι ακόμα αυτή η εποχή.

Σήμερα, όπως και χτες, το χρήμα ενώνει τους αλαζόνες.

Σήμερα, όπως και χτες, με τη βοήθεια των ισχυρών πολυεθνικών, η ξένη στρατιωτική εξουσία, προσπαθεί να υποσκάψει τα εδάφη μας, μερικές φορές καλυμμένη με στολές των τοπικών στρατών, ή με σύμβουλους, πρέσβεις, μυστικούς πράκτορες.

Σήμερα, όπως και χτες, αυτά τα κεφάλαια προσπαθούν να αγοράσουν νόμιμα πιστοποιητικά ατιμωρησίας για τους γορίλες που τους υπηρέτησαν και που, πάντα το ξέραμε, όταν έλεγαν «Πατρίδα», δε μιλούσαν για την Χιλή, την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, τη Βολιβία, τη Βραζιλία.

Όχι. Η σημαία που χαιρετούσαν ήταν αυτή με τις μπάρες και τα θολά αστέρια (σ.σ. μτφ.: εννοεί τη σημαία των ΗΠΑ).

Σήμερα, όπως και χτες, ο αφηνιασμένος και βίαιος βορράς πολιορκεί και σκοπεύει να πνίξει αυτό το μοναδικό αστέρι της αξιοπρέπειας που λάμπει στην Καραϊβική.

Σήμερα, όπως και χτες, οι κυβερνήσεις ορισμένων χωρών μας λειτουργούν ως θλιβερός κομπάρσος σε αυτή την ποταπή εμμονή να υποτάξουν το λαό της Κούβας.

Σήμερα, όπως και χτες, η αυτοκρατορία που παίζει το ρόλο της παγκόσμιας αστυνομίας και καταπατά νόμους, δίκαια, λαούς, είναι η ίδια.

Σήμερα, όπως και χτες, αυτός που προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει νόμιμες κι εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες όμως δεν είναι υποτακτικές (χτες στην Χιλή, σήμερα στη Βενεζουέλα, πάντα στην Κούβα) είναι ο ίδιος.

Σήμερα, όπως και χτες, το σύστημα που βασίζεται στο ψέμα, την πλάνη και την εξαπάτηση, τη δικτατορία του χρήματος, θέλει να μας δώσει μαθήματα δημοκρατίας, ελευθερίας, δικαιοσύνης.

Σήμερα, όπως και χτες, αυτός που «εκδημοκρατίζει» τον πόνο, τη δυστυχία, το θάνατο για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής είναι ο ίδιος.

Σήμερα όπως και χτες, αυτός που καταδιώκει, βασανίζει, φυλακίζει, σκοτώνει, είναι ο ίδιος.

Σήμερα όπως και χτες, μας κάνουν πόλεμο, πότε με σφαίρες, πότε με οικονομικά προγράμματα, και πάντα με ψέματα.

Σήμερα, όπως και χτες, ο πραγματικός τρόμος, αυτός που έρχεται από πάνω, επικαλείται το θεό για να δικαιολογηθεί.

Σήμερα, όπως και χτες, επιχειρούν να μας κρύψουν ότι ναι, είναι ένας ο θεός που μας τρέφει, αλλά είναι ο θεός του χρήματος.

Σήμερα, όπως και χτες, σε μερικές χώρες οι μικρόψυχοι είναι στην κυβέρνηση.

Σήμερα, όπως και χτες, η χωλότητα (αδυναμία) του συστήματος ντύνεται με σύνθετα επιχειρήματα, δημοσκοπήσεις, κοστούμια μάρκας, αντεστραμμένους καθρέφτες.

Ίσως είναι ακόμα αυτή η εποχή. Ίσως όχι.

Γιατί σήμερα, ο νέος και σύνθετος μανδύας με τον οποίο ντύνεται η βία των κερδών για τους λίγους εις βάρος των πολλών, φέρνει στο προσκήνιο έναν πραγματικό παγκόσμιο πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα.

Ολόκληρα έθνη ρημάζονται.

Εδάφη κατακτούνται.

Επανακαθορίζεται η παγκόσμια γεωγραφία.

Γκρεμίζονται τα τείχη για τα χρήματα κι ορθώνονται για τους λαούς.

Οι ιστορικές κουλτούρες των λαών μας, πρόκειται να αντικατασταθούν από επιπόλαιες ελαφρότητες.

Σε μερικές χώρες, αντί για εθνικές κυβερνήσεις υπάρχουν τοπικές διοικήσεις.

Ξεπουλιούνται οι φυσικοί πόροι, η γη, η ιστορία. Και πάνω στις οροσειρές που διατρέχουν κι ενώνουν τη Λατινική Αμερική, από το Μπράβο στο Βορρά, μέχρι τη Γη του Πυρός, θέλουν να βάλουν μια πινακίδα που να ανακοινώνει και να απειλεί: Πωλείται.

Οι φτωχοί, οι ακτήμονες, αυτοί δηλαδή που αποτελούν την τεράστια πλειοψηφία της ανθρωπότητας, είναι θύμα κατασχέσεων και ταξικών διακρίσεων.

Με «κατασχεμένη» αξιοπρέπεια, γκετοποιημένοι στις περιφέρειες των μεγάλων πόλεων, στο περιθώριο των κυβερνητικών προγραμμάτων, στην άκρη του μέλλοντος που σε μερικές χώρες αποφασίζεται, όχι στα κοινοβούλια και τα κυβερνητικά μέγαρα, αλλά στις διοικήσεις των μετόχων των πολυεθνικών.

Σήμερα η εκμετάλλευση είναι πιο βίαια απ’ όσο ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας, σήμερα ο κυνισμός είναι φιλοσοφικό πιστεύω αυτών που θέλουν να κυβερνήσουν τον πλανήτη, δηλαδή αυτών που τα έχουν όλα, εκτός από τσίπα.

Σήμερα ο πόλεμος ενάντια στην ανθρωπότητα, δηλαδή ενάντια στη λογική, είναι πιο παγκόσμιος από ποτέ.

Σήμερα ο πόλεμος είναι σε όλα τα μέτωπα και σε όλες τις χώρες.

Αν χτες ήταν καθήκον να εναντιωθούμε, να αγωνιστούμε, να αντισταθούμε στην ανόητη λογική του κέρδους, σήμερα είναι απλά και καθαρά υπόθεση επιβίωσης, προσωπικής, τοπικής, περιφερειακής, εθνικής, ηπειρωτικής, παγκόσμιας.

Αδερφοί κι αδερφές της Χιλής,

Υπήρχε μια εποχή που η Λατινική Αμερική ήταν αδελφωμένη. Ίσως να είναι ακόμα αυτή η εποχή.

Ίσως η συλλογική μνήμη, που μας δίνει ταυτότητα ως Λατινοαμερικάνους, πιάνει ονόματα κι ημερομηνίες στο ημερολόγιο, για να μας πει ότι υπάρχει μια πατρίδα πιο μεγάλη από αυτήν της σημαίας μας.

Με πόσα ονόματα γεμίζει το ημερολόγιο του πόνου στη γη μας;

Αν στην Αμερική μας, ο Ερνέστο Γκεβάρα είναι ένα από τα ονόματα με τα οποία εξεγείρεται ο Οκτώβρης, το ημερολόγιο εμάς των από κάτω φωτίζεται όταν έχει τα ονόματα των Turcios Lima και Yon Sosa στη Γουατεμάλα, του Roque Dalton στο Σαλβαδόρ, του Carlos Fonseca στη Νικαράγουα, του Camilo Torres στην Κολομβία, των Carlos Lamarca και Carlos Marighela στη Βραζιλία, των Inti και Coco Peredo στη Βολιβία, του Raúl Sendic στην Ουρουγουάη, του Roberto Santucho στην Αργεντινή, César Yáñez στο Μεξικό.

Κι ονομάζω μόνο μερικούς από τους πολλούς που αποφάσισαν στη δική μας Λατινική Αμερική, στον καιρό τους και με τον τρόπο τους, να βάλουν ένα λιθαράκι στην ελπίδα, και οι οποίοι, στην ποσότητα τρυφερότητας που απαιτεί η Λατινική Αμερική για να την αγαπήσεις, πρόσθεσαν μια ορισμένη ποσότητα μολυβιού (σφαιρών) και αίματος… του δικού τους αίματος.

Το πρόβλημα με όλους αυτούς στο ημερολόγιο του πόνου, είναι ότι δε φεύγουν έτσι, σα νομάδες. Αντιθέτως, φεύγουν αφήνοντάς μας κάτι σαν χρέος, κάτι που πρέπει να εξοφλήσουμε, για να μπορούμε να τους επικαλούμαστε χωρίς ντροπή, χωρίς κρίμα.

Κάποιοι επισημαίνουν ότι εκείνοι οι άνδρες κι οι γυναίκες που πήραν ή παίρνουν το δρόμο της ένοπλης εξέγερσης, γοητεύονταν ή γοητεύονται από το θάνατο, είχαν ή έχουν μια κλίση στο μαρτύριο, μεσσιανικές ανησυχίες, που θέλουν μόνο μία θέση στα τραγούδια διαμαρτυρίας, στα ποιήματα, στα λαϊκά ημερολόγια, στα μπλουζάκια της νεολαίας, στα ράφια με τα ενθύμια του επαναστατικού τουρισμού.

Κάποιοι σκέφτονται ότι οι λόγοι ηττούνται, όταν πεθαίνουν αυτοί που αγωνίζονται γι’ αυτούς, δηλαδή αυτοί που τους δίνουν ζωή.

Κάποιοι λένε ότι ο οδυνηρός λατινοαμερικάνικος Οκτώβρης κομμάτιασε την ελπίδα στην Χιλή, την Ουρουγουάη, την Αργεντινή, τη Βολιβία, το Μεξικό, όλη τη Λατινική Αμερική.

Ίσως να ‘ναι κι έτσι. Ίσως όμως και όχι.

Ίσως αυτοί που πήραν τα όπλα, όπως ο Μιγκέλ, για να πουν «όχι», στην πραγματικότητα έλεγαν «ναι» σε ένα αύριο που τότε έμοιαζε μακρινό.

Ίσως αυτοί που έβαλαν φωτιά στα λόγια τους, όπως ο Μιγκέλ, δεν το έκαναν για να πυροδοτήσουν το θάνατο, αλλά για να φωτίσουν τη ζωή.

Ίσως αυτοί που, όπως ο Μιγκέλ, σκέφτηκαν και πυροβόλησαν, δεν το έκαναν για να έχουν μια θέση στο μουσείο της επαναστατικής νοσταλγίας, αλλά για να έχουν όλοι οι λαοί μια θέση στον κόσμο.

Ίσως το ημερολόγιο του μέλλοντος δε θα έχει ονόματα, ή ακόμα καλύτερα, θα έχει όλα τα ονόματα.

Ίσως γι’ αυτό οι απουσίες που μας πονάνε, κάθε μήνα της Λατινικής Αμερικής, έβαλαν έναν σταυρό στο ημερολόγιο, σαν αυτόν που μας πονάει στις 5 Οκτώβρη.

Ίσως γιατί αυτές οι απουσίες, αντί για κενό, σου αφήνουν όρεξη να παλέψεις για την ελπίδα να «αλλάξεις τον κόσμο», όπως λέμε εμείς οι ζαπατίστας. Ίσως…

Ίσως η ελπίδα τροφοδοτείται, όπως η δική μας Αμερική, από τη μνήμη.

Κι ίσως η ελπίδα να μην είναι παρά το αντίτιμο για να αποκαταστήσουμε ξανά την ελπίδα, που έχει θρυμματιστεί στο ημερολόγιο που μας επιβάλλουν.

Ίσως αυτή η μνήμη, που σήμερα μας καλεί κι ενώνει ξανά τη Λατινική Αμερική, να μην είναι μια κληρονομιά που μας κληροδοτεί αυτός ο πόνος, αλλά ένα καθήκον που μας ορίζει.

Ίσως…

Ίσως είμαστε εδώ για να το γνωρίσουμε, ακόμα κι όσοι δεν παρευρισκόμαστε. Γιατί ίσως το σήμερα να μην είναι ίδιο με το χθες.

Ένας Χιλιανός επαναστάτης, από αυτούς που σε έκαναν να τρέμεις, όταν έπαιζαν την κιθάρα, ο Víctor Jara, σκεπτόμενος ίσως το βάρος των σημερινών καιρών, είπε, μας είπε, μας λέει ότι «είναι δύσκολο να βρεις διαύγεια στη σκιά, όταν ο ήλιος που μας φωτίζει, ξεθωριάζει την αλήθεια».

Και είπε, μας είπε, μας λέει: «Μακάρι να βρεθεί δρόμος για να συνεχίσουμε να πορευόμαστε».

Κι ήταν σε αυτή την τη γη της Χιλής, πριν πολύ καιρό, που ο Μανουέλ Ροντρίγκες είπε, μας είπε, μας λέει, σα να μας δείχνει το δρόμο «Ακόμα έχουμε Πατρίδα συμπολίτες».

Κι ένας άλλος, επίσης Χιλιανός, εδώ κοντά και κάτω απ’ τις σφαίρες που σημάδεψαν την καρδιά του, είχε την ψυχραιμία και τη σοφία να πει, να μας πει

«αργά ή γρήγορα, θα ανοίξουν ξανά τα μονοπάτια, απ’ όπου θα περπατήσει ο ελεύθερος άνθρωπος, για να δημιουργήσει μια καλύτερη κοινωνία».

Ίσως το σήμερα να μην είναι ίδιο με το χθες.

Ίσως έχει γίνει μάθημα και σύντομα, εκεί που πριν μουντζούρωναν φύλλα λατινοαμερικάνικης ιστορίας, θα αλλάξουν οι στίχοι, και θα διαβάζεις, με την καθαρότητα αυτών που κοιτάνε από κάτω, ότι η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη είναι βαριές λέξεις, κι ότι τονίζονται στην καρδιά, δηλαδή στην αριστερή πλευρά του συλλογικού θώρακα που είμαστε.

Θα ήθελα να πω ότι θα νικήσουμε, ότι δε θα μας εκτοπίσουν, ότι το μέλλον θα είναι δικό μας, ότι θα σπάσουμε χίλιες αλυσίδες, ότι η ελευθερία είναι ένας ορίζοντας κοντινός.

Αλλά εμείς οι ζαπατίστας πιστεύουμε ότι δε θα γίνει έτσι επειδή είναι δοσμένο, από κάποιον μυστικό προορισμό, ή ένα μανιφέστο, αλλά επειδή δουλεύουμε κι αγωνιζόμαστε γι’ αυτό.

Αδέρφια. Τα λόγια μας θέλουν να σας πουν το εξής.

Ευλογημένη η ανοιχτή φλέβα της Λατινικής Αμερικής που ονομάζεται Χιλή και που έχει στο αίμα της όχι την ΙΤΤ και την Anaconda Copper, όχι την United Fruit και την Ford, όχι την Παγκόσμια Τράπεζα και τον Πινοτσέτ, ούτε τα ονόματα με τα οποία ντύνονται οι μεν κι οι δε.

Αλλά τους εργάτες της, τους αγρότες, τους φοιτητές, τα άτομα, τις γυναίκες, τους νέους της. Τον δικό της Víctor Jara, τη δική της Violeta Parra, το Salvador Allende της, τον Pablo Neruda της, το Manuel Rodríguez, το Miguel Enríquez. Τη μνήμη της.

Αδέρφια της Χιλής.

Δεχτείτε όλοι κι όλες τον χαιρετισμό από αυτούς που θαυμάζουμε κι αγαπάμε εμείς, οι Μεξικάνοι ζαπατίστας.

Γεια σου Χιλή!

Από τα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού, εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος. Μεξικό, Οκτώβρης 2011.

Υγ: Συγχωρήστε μας αν τα λόγια μας δεν ήταν μια νουθεσία, όπως είναι η ζωή και ο θάνατος αυτού που τριάντα χρόνια μετά, μας καλεί. Στην πραγματικότητα, θέλαμε μόνο να εκμεταλλευτούμε αυτήν την πράξη, για να ζητήσουμε σε όλους εσάς, ταπεινά και με σεβασμό, να βάλετε εκ μέρους μας ένα κόκκινο λουλούδι (copihue) στην γη που τον φυλάει και να του πείτε ότι κι εδώ, στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού, ο Οκτώβρης λέγεται επίσης Miguel.

Μετάφραση: Β.Κ

24Δεκ2011

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Zibechi: οι Συλλογικότητες ορθώνονται για την ζωή – Communities Stand Up For Life

Η Εθνική Εκστρατεία για την Υπεράσπιση της Μητέρας Γης και του Εδάφους  

The National Campaign In Defence Of Mother Earth And Territory

dsc0018_550

The campfires in Cherán, Michoacán, Mexico – οι φωτιές των κατασκηνώσεων

Του By: Raúl Zibechi

Δεκάδες συλλογικότητες που αντιστέκονται από 17 πολιτείες του Μεξικού έχουν ξεκινήσει μια μακρά εκστρατεία η οποία επιζητεί να συντονίσει τους αγώνες, να καταγγείλει τις διαδικασίες μετακίνησης πρώτων υλών από το φυσικό περιβάλλον και να προσφέρει χώρο για αμοιβαία βοήθεια ανάμεσα σ’ αυτούς που τους επιτίθεται η πρωτεύουσα και το κράτος.

»Η εκστρατεία επιζητεί έναν διάλογο και κοινές δράσεις οι οποίες θα οικοδομήσουν μια καλή μαγιά»

εξηγεί ο Gerardo Meza της συλλογικότητας εστίασης Acapatzingo, στην πόλη του Μεξικού.

»Επειδή το κράτος εκμεταλλεύεται την έλλειψη πληροφόρησης για το τι συμβαίνει στα μεγάλα έργα ωθείται εναντίον των ανθρώπων. Γι αυτό επιζητούμε να οικοδομήσουμε μη-βιολογικούς οργανωτικούς χώρους για την παραγωγή ταυτότητας στις γειτονιές και να υφάνουμε μια διαδικασία αυτονομίας στην πόλη του Μεξικού».

Ο Gerardo αναφέρεται στην Εθνική εκστρατεία της υπεράσπισης της Μητέρας Γης και του εδάφους η οποία ξεκίνησε 10 Απριλίου και θα κορυφωθεί 20 Νοεμβρίου, δυο ημερομηνίες με βαθύ επαναστατικό περιεχόμενο στο Μεξικό.  Η λαϊκή οργάνωση των ανεξάρτητων αριστερών Francisco Villa συμμετείχε σ’ αυτήν μαζί με ακόμη 180 οργανώσεις από 17 πολιτείες, ομαδοποιημένες σε εννιά περιοχές. Μια επιτροπή για την Μητέρα Γη η οποία αποτελείται από 40 μουσικούς, ηθοποιούς, θρησκευόμενους ανθρώπους και επαγγελματίες υποστηριχτές της εκστρατείας, η οποία σε κάθε δραστηριότητα ένωσε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους: από τους 1500 που πήγαν στο ξεκίνημα στην Πόλη του Μεξικού την 10η Απριλίου, μέχρι τους εκατοντάδες που κινητοποιήθηκαν για να συμπαρασταθούν στην Xochicuautla, όπου η κοινωνία αντιστέκεται στην κατασκευή ενός υπεραυτοκινητόδρομου στην πολιτεία του Μεξικού.

»Η αιχμή του δόρατος του εξορυκτικού μοντέλου είναι η υπονόμευση», ο Μεza εξηγεί, »ισοπεδώνοντας ολόκληρες κοινωνίες, παίρνοντας τα εδάφη τους και καταστρέφοντας τις ταυτότητες τους». Η εκστρατεία τοποθετεί τις προσβεβλημένες κοινωνίες σε σχέση με άλλες προσβεβλημένες κοινωνίες, σε μια απευθείας, οριζόντια σχέση, όχι διαμεσολαβημένες από εκπροσώπους, αλλά από ανθρώπους για ανθρώπους. Από αυτούς που έχουν υπογράψει για την εκστρατεία, 97 συλλογικότητες αγροτικές περιοχές είναι σε διαμάχη με τις εταιρείες εξόρυξης και το κράτος, και αντιστέκονται συχνά με πολύ υψηλό ανθρώπινο κόστος.

Στην πρωτεύουσα του Μεξικού, για παράδειγμα, οι αγροτικές περιοχές επηρεάζονται από έργα αστικών υποδομών και επικοινωνιών, μέσω της κατασκευής γραμμών μετρό, υπεραστικών τρένων, και κτηματομεσιτικών μελετών, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα να »εξευγενίσει» τις πόλεις και να αποβάλει τους φτωχότερους κατοίκους.

Από τον Βορρά μέχρι το Νότο: νεαρές και γενναίες γυναίκες

Η εκστρατεία αναφέρει ότι οι περισσότερες διαμάχες προέρχονται από την κατασκευή υδροηλεκτρικών φρακτών και άλλων ενεργειακών παραγωγικών έργων (34%), ακολουθούν τα έργα εξόρυξης [32%]. Τα έργα συγκοινωνιών όπως αυτοκινητόδρομοι και τρένα [12%] και η αστικοποίηση [11%] εμφανίζουν μιαν απόσταση. Η ιδιωτικοποίηση του νερού αγκαλιάζει το 15% των διαμαχών, αλλά πολλά ενεργειακά και εξόρυξης έργα σφετερίζονται επίσης τα κοινά, όπως το νερό, γι αυτό πρέπει να είναι ένα από τα πρωταρχικά κίνητρα της αντίστασης των συλλογικοτήτων.

Στον Βορρά στην πολιτεία Sonora, το έθνος  Comcáac αντιστέκεται στην καταστροφή 100 χιλιομέτρων παραλίας του Ειρηνικού, όπου οι αλιείς επιζητούν να σώσουν τις πηγές εργασίας τους από το εξορυκτικό έργο La Peineta. Η  Gabriela Molina, από την οργάνωση Comcáac Territory Defenders , Υπερασπιστές της περιοχής Comcáac, διαβεβαιώνει ότι η μισή περιοχή αυτών των ανθρώπων παραχωρήθηκε σε μιαν εταιρεία εξόρυξης η οποία αποσκοπεί να εξάγει σίδηρο, χαλκό και ασήμι από μέρη που είναι ιερά για το έθνος τους. »Το έθνος είναι ένα μέρος όπου το ελάφι και ο τράγος αναπαράγονται, πράγμα για το οποίο δεν θέλουμε δραστηριότητες εξόρυξης στην περιοχή μας, η οποία είναι επίσης πολύ κοντά στο κανάλι  Canal del Infiernillo, όπου υπάρχουν φυτά τα οποία χρησιμοποιούμε για την artesanía, [χειροποίητα έργα τέχνης], όπως η  jojoba και το δένδρο του ελέφαντα, and elephant tree (torote), τοιουτοτρόπως λοιπόν είναι μια περιοχή με πνευματικής φύσης υλικά για την επιβίωση του λαού μας».

Όπως συμβαίνει παγκοσμίως, η εξόρυξη πέτυχε να διχάσει τον λαό Comcáac με υποσχέσεις και λίγους πόρους. »Η ομάδα μας αποτελείται από 22 γυναίκες οι οποίες οργανώνονται ενάντια στην εξόρυξη και είμαστε αφοσιωμένες στην πληροφόρηση των ανθρώπων της  Sonora Sierra οι οποίες δεν είναι εξοικειωμένες με το τι είναι η εξόρυξη» λέει η Γκαμπριέλα. Όπως το έθνος Comcáac, υποστηρίζονται από την Παραδοσιακή Φρουρά, ένοπλη αυτοάμυνα η οποία ιδρύθηκε το 1979, για την προστασία των αυτόνομων περιοχών. Η φρουρά είναι εκλεγμένη από το συμβούλιο των γηραιών και την παραδοσιακή κυβέρνηση και η σύνθεση της περιλαμβάνει τόσο άντρες όσο και γυναίκες.

»Μέχρι να προσθέσουμε τους εαυτούς μας στην εκστρατεία οι άνθρωποι μας ήταν αόρατοι» δήλωσε τελειώνοντας η Γκαμπριέλα. Επίσης καταγγέλλει δραστηριότητες οι οποίες προωθούν το νερό για επιχειρηματικές παραγωγές και τουριστικά έργα σε περιοχές όπου οι άνθρωποι τις κατοικούν.

Από το 2008, η πόλη του  San José del Progreso, στην πολιτεία Oaxaca, είναι αντίθετη με την άφιξη της εταιρείας εξόρυξης στον πληθυσμό των χωρικών οι οποίοι καλλιεργούν καλαμπόκι, φασόλια και ρεβύθια. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Οικονομικής Γραμματείας, από την έγκριση του εξορυκτικού νόμου το 1992, το Μεξικό παραχώρησε 31.000 δικαιώματα πάνω σε 51 εκατομμύρια εκτάρια σε περισσότερες από 300 εταιρείες οι οποίες διευθύνουν περίπου 800 έργα.  Η Rosalinda Dionisio, η οποία είναι μέλος του συντονιστικού των ενωμένων ανθρώπων της κοιλάδας  Ocotlán, υπέφερε μιας επίθεσης όταν μέλη της οργάνωσης κακοποιήθηκαν επειδή εναντιώθηκαν στην εξόρυξη στη  Cuzcatlán, μιας θυγατρικής της καναδικής εταιρείας Fortuna Silver Mines, η οποία εκμεταλλεύεται 700 εκτάρια για να εξορύξει ουράνιο, χρυσό και ασήμι.

Το ορυχείο βρίσκεται κοντά στην κοινότητα του San José del Progreso, μια απ’ τις πιο φτωχές στο κράτος. Παρόλο του ότι το καλύτερο μέρος των έξι χιλιάδων κατοίκων απέρριψαν την εξόρυξη, ο δήμαρχος την υποστηρίζει και ηγείται μιας ομάδας η οποία επιτίθεται στον συντονισμό. Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2012, οι ακτιβιστές δέχτηκαν επίθεση σε μια περίπτωση από την δημοτική αστυνομία και σε μιαν άλλη από αγνώστους με αποτέλεσμα 2 θανάτων και διάφορων τραυματισμών, μεταξύ τους και η Ροζαλίντα. Αυτή ήταν η αντίδραση στις εξεγέρσεις της κοινωνίας, όταν σωλήνες εγκαθίστανται για να μεταφέρουν νερό στο ορυχείο, εκτρέποντας το μακριά από τις καλλιέργειες των χωρικών.

Ένα τέρας που αποκαλείται Κράτος

»Με αυτή την εκστρατεία επιζητούμε να μιλήσουμε ξεκάθαρα με άλλες συλλογικότητες, εφόσον πρέπει να αναδιπλασιαστούμε μπροστά στην καταστολή, και να είμαστε ικανοί να πληροφορήσουμε τους άλλους όσον αφορά το τι συμβαίνει σε  εμάς» εξηγεί η Ροζαλίντα. Έχουμε ένα κράτος τέρας το οποίο μας έχει πολεμήσει πολύ σκληρά, με εξαφανίσεις, καταστολή, γι αυτό χρειαζόμαστε ένα δίκτυο για να υπερασπίσουμε ο ένας τον άλλον. Βασιζόμενο σε αμοιβαία βοήθεια, ώστε να αντιμετωπίσουμε το τέρας που παίρνει την ζωή μας», λέει αυτή η νεαρή και γενναία γυναίκα, επιζήσασα του πολέμου εναντίον των ανθρώπων. Δεν έχει ακόμα τελείως συνέλθει της κινητικότητας της από τα πολλά χειρουργεία, αλλά δείχνει ένα αξιοθαύμαστο μαχητικό πνεύμα.

Η αντίσταση της κοινωνίας του  Cherán δεν χρειάζεται ειδικές συστάσεις, διότι από το 2011 υπήρξε ένα παράδειγμα για τους ανθρώπους που αντιστέκονται στο εξορυκτικό μοντέλο και τις ένοπλες δυνάμεις, [το παρακράτος] το οποίο το προστατεύει και το προωθεί. Η Severiana Fabián, μέλος του Ανώτερου Συμβουλίου της κοινωνίας των αυτόχθονων  P’urhépecha του Cherán, επίσης είναι παράδειγμα της Εθνικής Εκστρατείας για την υπεράσπιση της Μητέρας Γης και του εδάφους. Η συλλογικότητα της ανέτειλε για να εκδιώξει τους εγκληματίες ξυλοκόπους που τους υποστήριζαν τοπικά οι caciques [τοπικοί αυτόχθονες αρχηγοί].

»Αγωνιζόμαστε για να υπερασπιστούμε τα κοινά που είναι η Μητέρα Γη», εξηγεί η Σεβεριάνα. Το κλειδί της επιτυχίας αυτής της συλλογικότητας είναι η οργάνωση της, εκτεταμένη και βαθιά, η οποία αγγίζει όλες τις γωνιές, είναι ανοιχτή και διαφανής, συμπαγής και πειστική. »Είμαστε οργανωμένοι από ήθη και έθιμα [παραδοσιακές κυβερνητικές πρακτικές των ιθαγενών] και έχουμε προσέξει ότι το Cherán είναι ήρεμο και ασφαλές υπό την οργάνωση της κοινωνίας μας», λέει μια γυναίκα η οποία νιώθει περήφανη για την δουλειά που έχει επιτευχθεί μέσα  σε 5 χρόνια, τα οποία θεωρεί παράδειγμα για τους Μεξικανούς.

Η μορφή της οργάνωσης, από τα κάτω μέχρι πάνω, ξεκινά από τις φωτιές των κατασκηνώσεων. Υπάρχουν 4 φτωχογειτονιές, barrios , και σε κάθε μια υπάρχουν μεταξύ 50-60 κατασκηνώσεις με φωτιές, (fogatas), με αναλογία μιας ανά φράγμα. Υπάρχουν 53 τέτοιες κατασκηνώσεις στην γειτονιά της Σεβεριάνα, οι οποίες αναφέρονται σε υπαίθρια οργάνωση, στις οποίες  μπορούν να συμμετάσχουν οικογένειες, από παιδιά μέχρι τους γηραιότερους. Κάθε γειτονιά εκλέγει 3 ανεξάρτητους στο Ανώτερο Συμβούλιο, στο οποίο υπάρχουν επί του παρόντος 3 γυναίκες.

Το Cherán έχει 20.000 κατοίκους, και κάθε μια από τις 240 κατασκηνώσεις που έχουν εγκατασταθεί σε κάθε γωνιά υπάρχουν καμιά εκατοντάδα ανθρώπων. »Αυτή η οργάνωση είναι το κλειδί για τα πάντα» κραυγάζει η Σεβεριάνα. Οι κατασκηνώσεις είναι σημαία συνάντησης μεταξύ των φτωχογειτονιών, μέρη όπου η κοινωνία ξαναδημιουργείται, αλλά  είναι επίσης όργανα δύναμης όπου παίρνονται οι συλλογικές αποφάσεις και η γυναικεία συμμετοχή είναι καθοριστική.

Όσον αφορά την σύνθεση όλων αυτών των ετών του αγώνα, η Σεβεριάνα διαβεβαιώνει ότι στο Cherán »το θάρρος υπερνικάει τον φόβο». Πιθανόν να είναι η κληρονομιά αυτής της κοινωνίας το γεγονός ότι μπορεί να ενώσει και να επεκτείνει την Εθνική Εκστρατεία της Μητέρας Γης και του εδάφους.

 

 

Originally Published in Spanish by Rebelión

Saturday, June 25, 2016

 

http://www.rebelion.org/noticia.php?id=213817

Re-published with English interpretation by the Chiapas Support Committee

Minor edits for UK audience by Dorset Chiapas Solidarity

https://dorsetchiapassolidarity.wordpress.com/2016/07/06/zibechi-communities-stand-up-for-life/#like-16028

 

 

ένοπλη πάλη, lotta armata

Η απολογία του Κουφοντίνα Mar 8

Σ.απ.γαλ. Η μέρα είναι αφιερωμένη σε αυτό που λέμε «τρομοκρατία».Ειδικά μετά από τα γεγονότα στις Σκουριές.Βέβαια δεν ξέρω ποιός είναι ο πραγματικός τρομοκράτης.Το κράτος που έχει (σύμφωνα με το Μαξ Βέμπερ) το φυσικό μονοπώλιο έννομης βίας ; ή εμείς ο Λαός που διαδηλώνουμε στις 12-02-2012 και φάγαμε 5 τόνους χημικά ; ή κάποιοι πολίτες ασχέτως εθνικότητας, που παίρνουν κατά καιρούς τα όπλα και αντιμάχονται ένα κράτος βίας και αυταρχισμού ; τον κομαντάντε Μάρκος στο Μεξικό άραγε πως τον φώναζαν ?

Κι επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και επειδή βρίσκω τρομερά ενδιαφέρουσα την απολογία Κουφοντίνα, για αυτό λοιπόν την αναδημοσιεύω. Είναι περιττό να πώ ότι διαφωνώ απόλυτα με τις δολοφονίες αθώων ανθρώπων.Ακόμα και αυτοί που διαπράττουν έγκλημα πρέπει να δικάζονται και να μην αφαιρείται η ζωή τους.Η προσωπική μου άποψη είναι ότι στο κτήνος δεν φέρνεσαι με τον ίδιο κτηνώδη τρόπο, διότι έτσι φτάνεις στο ίδιο επίπεδο με αυτόν.

Καλή ανάγνωση.

1234

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ:Κύριε Προέδρε, θα ξεκινήσω με μία δήλωση .

Δεν πρόκειται να κάνω αυτό που εσείς ζητάτε σαν απολογία.

 Αρνούμαι τις κατηγορίες,   αρνούμαι το κατηγορητήριο, αρνούμαι να συνεργήσω στο να δικαστεί μια επαναστατική Οργάνωση σαν εγκληματική. Να ξεκόβεται ένα πολιτικό  φαινόμενο  από τις κοινωνικές του ρίζες από τις αιτίες που το δημιούργησαν.  Να αντιμετωπίζεται η 17Ν έξω από τις  συγκυρίες που την γέννησαν, έξω από το κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό περιβάλλον μέσα στο οποίο έδρασε τις ελληνικές και διεθνείς συνθήκες των τελευταίων 30 χρόνων.

Αρνούμαι να αποδεχθώ την προσπάθεια αξίωσης της επαναστατικής Αριστεράς. Αρνούμαι την απόπειρα να ξαναγραφεί η ιστορία μέσα σε μία αίθουσα Δικαστηρίου. Ένα Δικαστήριο που δεν μπορεί να κρίνει κοινωνικά φαινόμενα, που δεν μπορεί να δικάσει ή να καταργήσει την πάλη των τάξεων.

Θεωρώ ότι το Δικαστήριό σας δεν θέλει, ούτε μπορεί να δικάσει την 17Ν γι΄ αυτό που πραγματικά ήταν. Θα μας δικάσετε με βάση ένα Δίκαιο της ανισότητας, ένα Δίκαιο που δεν μπορεί να κρίνει την δράση μας, έναν Ποινικό Κώδικα που δεν μπορούμε να αποδεχθούμε σαν εργαλείο για την αξιολόγηση του αγώνα μας. Ένα Δίκαιο που θα το υποστούμε αλλά δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το αναγνωρίσουμε.

Ένα σύστημα δικαιοσύνης που είναι υποκριτικό γιατί αφήνει ατιμώρητο τον βιομήχανο που δολοφονεί και σακατεύει στα λεγόμενα εργατικά ατυχήματα, τον εφοπλιστή που πνίγει στα σαπιοκάραβά του, τον μεγαλέμπορο ναρκωτικών, τον ληστή του δημόσιου πλούτου την ίδια ώρα που καταδικάζει σε βαρύτατες ποινές απόκληρους παραβάτες, μικροκλεφτρόνια και δυστυχισμένους χρήστες. Ένα Δίκαιο που εφαρμόζεται μονόπλευρα και μεροληπτικά, που δεν ισχύει για τους ισχυρούς του πλούτου και της εξουσίας, που «πιάνει στην φάκα τα μικρά ποντικάκια» όπως έχετε πει ενώ οι «μεγαλοπόντικες και οι αρουραίοι» ροκανίζουν ανενόχλητοι το «τυρί», τον κοινωνικό πλούτο.

Αποτελείται από την θεσμική σας θέση κομμάτι ενός μηχανισμού καταναγκασμού ενός συστήματος επιβολής ιδεολογίας, ελέγχου φρονήματος και διατήρησης κοινωνικών ισορροπιών στο πλαίσιο μιας τάξης πραγμάτων την οποία εμείς δεν αποδεχόμαστε.

Το Δικαστήριό σας είναι ένα ειδικό Δικαστήριο εκτάκτων μέτρων που συστάθηκε στην βάση ενός ειδικού αυταρχικού νόμου, προικοδοτήθηκε με ειδικούς νόμους και διατάξεις και κλήθηκε να νομιμοποιήσει με το κύρος των μελών του μια σκανδαλώδη προδικασία όπου καταπατήθηκαν, καταβαραθρώθηκαν και εξευτελίστηκαν όσοι από τους δικούς σας νόμους χρειάστηκε.

Τα όριά σας φάνηκαν στην απόφασή σας για το λεγόμενο πολιτικό έγκλημα. Ο Νόμος, το Δίκαιο και το Σύνταγμά σας σας επέτρεπαν να χαρακτηρίσετε την δράση της 17Ν σαν πολιτικό έγκλημα όπως λέγεται. Δεν σας το επέτρεπε όμως η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων που ήθελε να δικαστούμε σαν κοινοί εγκληματίες και όχι σαν αυτό που είμαστε. Αιχμάλωτοι ενός ακήρυχτου και ανειρήνευτου κοινωνικού πολέμου που αρχίζει από τότε που υπάρχουν τάξεις, που υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, ισχυροί και ανίσχυροι, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι.

Η δράση μας ήταν πολιτική. Οι αφετηρίες, οι σκοποί, τα αποτελέσματα της δράσης ήταν πολιτικά και η ιστορία θα καταγράψει αυτή την δίκη σαν δίκη πολιτική. Δεν περιμένουμε επικύρωση από το Δικαστήριό σας. Αλλωστε ποτέ στην σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν αναγνώρισαν Δικαστήρια μια δίκη σαν πολιτική, ούτε υπήρξαν ποτέ πολιτικοί κρατούμενοι παρά μόνο σφαγείς, κακοποιοί, εγκληματίες, τρομοκράτες.

Δήλωσα ότι ήμουν μέλος της 17Ν και δήλωσα ότι δέχομαι την πολιτική ευθύνη για την δράση της. Συμφωνώ με τις θέσεις της και τις επιλογές της. Είναι αλληλέγγυος με όλες τις ενέργειες που έκαναν οι σύντροφοι της 17Ν αλλά και όλους τους αγώνες που κάνουν οι άνθρωποι για να κατακτήσουν έναν κόσμο ειρήνης και ελευθερίας, έναν κόσμο χωρίς ανισότητες, εκμετάλλευση, αδικία και στρεβλή δικαιοσύνη που θα την μετρά.

Δεν θα κάνω αυτό που θέλετε, δεν θα μπω στην λογική σας. Η δικιά μας ηθική δεν δέχεται λογικές συνεργασίας και κατάδοσης. Δεν θα μιλήσω για την σχέση μου με την δράση της Οργάνωσης. Δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω σε ποιες ενέργειες δεν συμμετείχα. Δεν θα μιλήσω για συγκατηγορουμένους μου. Αυτή είναι η στάση μου και θα την κρατήσω με οποιοδήποτε είδος προσωπικό κόστος.

Η 17Ν όπως από την πρώτη στιγμή επίμονα διακήρυσσε ήταν μία Οργάνωση απλών λαϊκών αγωνιστών. Από τα σπλάχνα του λαού προερχόταν, την δική του φωνή αφουγκραζόταν, τα δικά του συμφέροντα προσπάθησε να υπηρετήσει και μπροστά στον λαό νοιώθει ότι πρέπει να λογοδοτήσει. Εγώ εδώ θα πω λίγα λόγια και απλά για την Οργάνωση και την δράση της απευθυνόμενος σε αυτούς που μας πίστεψαν, μας στήριξαν ηθικά, που ένοιωθαν ότι αποτελούσαμε μία ελπίδα, μια σπίθα. Αλλά όπως είπε και κάποιος μάρτυρας μια ανάσα, έναν στεναγμό ανακούφισης, μια στιγμή απόδοσης δικαιοσύνης όπως ποτέ δεν μπορεί να είστε εσείς για τους απλούς ανθρώπους.

Σε αυτούς που αντλούσαν από μας περηφάνια, που έβρισκαν σε μας ένα κομμάτι από το χαμένο στοίχημα της επανάστασης. Σε αυτούς που απογοητεύσαμε, που διαψεύσαμε, σε αυτούς που διαφώνησαν με τις επιλογές μας αλλά που ήταν από την ίδια πλευρά με μας, που τους συγκινούσε η έφοδος στον ουρανό. Σε αυτούς τέλος που πόνεσαν αναπόφευκτα από την δράση μας είτε ήταν από την δική μας την πλευρά, είτε ακόμα και από την απέναντι. Στις οικογένειες αυτών που έγιναν στόχος άδικα κατ΄ αυτούς, δίκαια κατά την Οργάνωση, η ιστορία θα μας κρίνει γι΄ αυτό. Η ιστορία που όπως λέγετε ευτυχώς έχει διαφορετικά κριτήρια για την δικαιοσύνη και την αδικία.

Τον Δεκέμβρη του ΄75 μια ομάδα αγωνιστών εκτελεί τον σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα. Δεν ήταν δυνατόν να υπάρξει πιο ξεκάθαρη και δικαιολογημένη ενέργεια. Ο σταθμάρχης της CIA ήταν και είναι το μακρύ χέρι της Αμερικάνικης κυριαρχίας στην χώρα μας. Επικεφαλής μιας 5ης φάλαγγας μερικών εκατοντάδων πρακτόρων 300 με 400 προδικτατορικά σύμφωνα με τον αναλυτή Κάτρι, τοποθετημένο σε νευραλγικές θέσεις στην κυβέρνηση, στον κρατικό μηχανισμό, τις Ένοπλες Δυνάμεις, στα Κόμματα, τον Τύπο ελέγχει και κατευθύνει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας ανάλογα με τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο Ελληνικός λαός ήξερε τί ήταν η CIA, ήξερε τον ρόλο της από τον εμφύλιο έως τότε. Στις εκλογικές αναμετρήσεις ιδιαίτερα το ΄61 της βίας και νοθείας, στο στήσιμο του παρακράτους και την δολοφονία Λαμπράκη, στα Ιουλιανά, στη δικτατορία και την πρόσφατη τότε Κυπριακή τραγωδία. Ήξερε και επιδοκίμασε την ενέργειά μας. Όπως είπε πρόσφατα ο Καθηγητής κ. Φίλιας οι προδοσίες τύπου Κύπρου ξεπλένονται μόνο με αίμα. Είναι και αυτός τρομοκράτης; Τί έχει συμβεί και δεν έχει ανοίξει ακόμα ο φάκελος της Κύπρου; Πού είναι η Βουλή και η δικαιοσύνη σας, πού είναι η δημοκρατία;

Τόση επιλεκτικότητα για το τί είναι έγκλημα και ποιος είναι ο εγκληματίας; Τους βασανιστές ο λαός τους άφησε ελεύθερους ή η ανεξάρτητη δικαιοσύνη σας; Ο Ελληνικός λαός ήξερε γιατί εκτελέστηκε ο σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα. Αυτό που δεν ήξερε ήταν ποιοι ακριβώς ήταν οι υπεύθυνοι και αυτό γιατί η Κυβέρνηση, Κόμματα και Τύπος επιδόθηκαν σε μία εκστρατεία συσκότισης, αποπροσανατολισμού και σύγχυσης μιλώντας για σκοτεινές δυνάμεις, χουντικούς, προβοκάτορες, πράκτορες, μαφιόζους, οτιδήποτε τέλος πάντων διαφορετικό από αυτό που πραγματικά ήταν.

Όμως το ήξεραν από την πρώτη στιγμή. Η Οργάνωση είναι αναλάβει την ευθύνη, είχε στείλει προκηρύξεις, είχε μοιράσει το κείμενο διεκδίκησης σε χιλιάδες φύλλα στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας. Μαζί με την δράση της 17Ν άρχιζε και η επιχείρηση παραπληροφόρησης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Η 17Ν ήταν μία Οργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς, του κομματιού εκείνου της Αριστεράς που πιστεύει ότι το σημερινό κοινωνικό σύστημα δεν μπορεί να αμβλύνει τις κοινωνικές ανισότητες γιατί τις γεννά και βασίζεται σε αυτές. Δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα της ανεργίας γιατί γεννά την ανεργία και χρειάζεται την ανεργία. Δεν μπορεί να εξαλείψει τους πολέμους γιατί γεννά τους πολέμους και τρέφεται από αυτούς. Δεν μπορεί να στηρίξει την ισότιμη ανάπτυξη όλων των χωρών γιατί βασίζεται στην άνιση ανάπτυξη και την λεηλασία του πλούτου των φτωχών χωρών.

Δεν νοιάζεται για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη που προκαλεί. Δεν σέβεται την διαφορετικότητα των πολιτισμών και των ανθρώπων γιατί υπακούει σε έναν «Θεό Παντοκράτορα» το χρήμα και το κέρδος. Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, δεν μπορεί να εκδημοκρατιστεί, δεν μπορεί να εξανθρωπιστεί παρά μόνο να ανατραπεί μέσα από μια σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα που κοντά δυο αιώνες τώρα ξεχωρίσει την Αριστερά σε δυο βασικά ρεύματα, το μεταρρυθμιστικό και το επαναστατικό.

Η διαφορά δεν είναι θεωρητική, αφηρημένη και αυριανή αλλά πρακτική, συγκεκριμένη και σημερινή επειδή ο τελικός στόχος «το αύριο» καθορίζει τα άμεσα μέσα του σήμερα. Όποιος ρητά ή σιωπηλά απορρίπτει την επαναστατική λύση προσπαθεί να φρενάρει, να χειραγωγήσει και να εκτονώσει τον επαναστατισμό και την λαϊκή αγανάκτηση και αναγνωρίζεται εύκολα από την αδράνεια και το προσωπικό βόλεμα.

Όποιος επιλέγει τον δρόμο της επανάστασης αναζητεί και τις ανάλογες άμεσες δράσεις, τα μέσα πάλης και την ηθική που ταιριάζει στα συμφέροντα της τάξης του, της πλειοψηφίας του κόσμου της εργασίας, των ανίσχυρων, των φτωχών, των θυμάτων της εκμετάλλευσης. Σε αυτή την Αριστερά ανήκει η 17Ν, στην Αριστερά του Λένιν, του Τσε και του Αρη, στην Αριστερά της Οκτωβριανής, της Ισπανικής, της Κινέζικης, της Κουβανέζικης Επανάστασης. Στην Αριστερά του ΕΛΑΣ και του δημοκρατικού Στρατού, στην Αριστερά των αντιαποικιακών επαναστάσεων από την Αλγερία ως το Βιετνάμ, στην Αριστερά των εξεγέρσεων του Μάη του ΄68 και του Νοέμβρη του ΄73, στην Αριστερά των ανταρτικών της πόλης.

Η 17Ν δεν θεώρησε ότι αποτελεί το κέντρο της επανάστασης ούτε ότι ο τρόπος δράσης της είναι ο μοναδικός αλλά από την αρχή διακήρυξε ότι η επαναστατική διαδικασία είναι μακρόχρονη και περίπλοκη. Απαιτεί τον συνδυασμό όλων των μορφών πάλης αλλά χρειάζεται να ξεκινήσει από σήμερα.

Ποιοι ήταν οι στόχοι της Οργάνωσης; Πρώτα-πρώτα η «Νέα Ρώμα» η νέα αυτοκρατορία. Όπως κάθε αυτοκρατορία που πέρασε από τα βάθη της ιστορίας μέχρι σήμερα ακολουθεί κι αυτή τον δρόμο της υπερεπέκτασης, της παγκόσμιας ηγεμονίας, της πολιτιστικής ισοπέδωσης, της λεηλασίας του παγκόσμιου πλούτου. Με την τακτική των προληπτικών πολέμων στα ναζιστικά πρότυπα τρέφεται με αίμα και πετρέλαιο. Επιβάλει πέρα από κάθε κανόνα και έννοια νόμου και ηθικής το μόνο δίκαιο που γνωρίζει, το «δίκαιο του ισχυρού». Το μόνο νόμο που αναγνωρίζει, το «νόμο της ζούγκλας», την επιστροφή στην αποικιοκρατία.

Βασίζεται στην απολιτικοποίηση των πολιτών της, τον χειραγωγούμενο από τα ελεγχόμενα παντοδύναμα ΜΜΕ, την εξαγορά και συνενοχή της κοινωνίας των 2/3 του εσωτερικού της, την εθνικιστική και ρατσιστική ιδεοληψία περί περιούσιου αμερικάνικου έθνους συνδυασμένη με φασιστικού τύπου στρατιωτικούς πατριωτικούς νόμους και σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, Νταχάου και Αουσβιτς. Κάποιες θέσεις περιμένουν και μερικούς από μας μαζί με τους αιχμαλώτους πολέμου από όλον τον κόσμο.

Όσο όμως αυτή η πρωτοφανούς ισχύος στην ιστορία πολεμική μηχανή επεκτείνει τα μέτωπα και τα πεδία δράσης της σε όλο τον πλανήτη τόσο μεγαλώνουν και τα μετόπισθεν της. Κι εκεί αποδεικνύεται άχρηστη η τεράστια συμβατική μηχανή προς στις κλασικές μεθόδους του ανταρτοπόλεμου, την ενέδρα και το λιανοντούφεκο. Αυτή είναι αχίλλειος πτέρνα της αυτοκρατορίας, η καταρράκωση της εικόνας του πανίσχυρου, του άτρωτου, του ακαταμάχητου.

Αυτός ο ασύμμετρος πόλεμος, ο ανταρτοπόλεμος, ο πόλεμος του αδύνατου, η δημιουργία πολλών Βιετνάμ είναι η μόνη ελπίδα, ο μόνος δρόμος που μένει στους λαούς για να φθείρουν την υπερεξοπλισμένη αλαζόνα αυτοκρατορία, να εξεγείρουν συνειδήσεις και στις χώρες της Δύσης ώστε να αναπτυχθούν μαζικά επαναστατικά κινήματα αλληλεγγύης στις λεηλατούμενες χώρες του Τρίτου κόσμου.

Ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό στη χώρα μας ήταν ο κύριος τομέας της δράσης της 17Ν. Οι περισσότερες ενέργειές της ήταν αντιϊμπεριλαστικές και ιδίως αντιαμερικάνικες. Επί 27 χρόνια γελοιοποιήσατε τις μυθοποιημένες μυστικές υπηρεσίες, ανέτρεπε και τσαλάκωνε την εικόνα των παντοδύναμων χολιγουντιανών υπερ-πρακτόρων. Έτσι εξηγείται η λύσσα τους, η μανία και η εκδικητικότητα απέναντί μας.

Η 17Ν ήταν αντικαπιταλιστική επαναστατική Οργάνωση στην Ελλάδα. Τα μέλη, ήταν αγωνιστές βγαλμένοι από τα σπλάχνα του ελληνικού λαού, που από το μεγάλο λαϊκό αγώνα του ΄21 ονειρεύεται να γίνει αφέντης στον τόπο του.

Όνειρο, που άγγιξε όταν άρχιζε να χτίζει τους πρώτους αυθόρμητους, αυθεντικούς λαϊκούς θεσμούς της Αυτοδιοίκησης και Δικαιοσύνης στην ελεύθερη Ελλάδα. Όνειρο, που έζησε κάτω από τους βομβαρδισμούς των Αγγλων. 2.500 χιλιάδες βόμβες την ημέρα, έπεφταν το Δεκέμβρη στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας και τα ναπάλμ των Αμερικάνων στον Εμφύλιο!

Γευτήκαμε μέσα από τις διηγήσεις των πατεράδων την πίκρα της ήττας, την ταπείνωση, τις διώξεις, την τρομοκρατία, τα Μακρονήσια, την απόλυτη εξουσία του χωροφύλακα και του στρατοδίκη. Αυτός ο τόπος είδε τους δοσίλογους να γίνονται κράτος! Τους μαυραγορίτες να γίνονται εφοπλιστές και βιομήχανοι και όλοι μαζί, να ροκανίζουν τις σάρκες και το μόχθο του ελληνικού λαού.

Ένα κράτος, που με το ληστρικό του φορολογικό σύστημα και τον ελεγχόμενο τραπεζικό τομέα, κατεύθυνε τον πλούτο που παρήγαν οι πολλοί, στις τσέπες των λίγων για να δημιουργηθεί μεταπολεμικά και μέχρι σήμερα, μια τάξη που ενώ αρμέγει τη χώρα, να μην αναλαμβάνει κανένα ρίσκο, κανένα κόστος, παρά μόνο κέρδη, οδηγώντας τη χώρα σε μια στρεβλή, ρηχή ανάπτυξη και την αναπόφευκτη σήμερα αποβιομηχάνιση.

Ο Ωνάσης γλαφυρά περιέγραψε τη μεγάλη ιδιωτική επιχείρηση σαν ένα κουβά, όπου ο μεγαλοϊδιοκτήτης πετά μέσα ακαθαρσίες και όταν γεμίσει ξεφορτώνει το δύσοσμο κουβά στο κράτος, για να τον ξεπλύνει και πάλι καθαρό να τον παραδώσει στους επόμενους!

Είδαμε τους πολιτικούς άλλο λιγότερο και πιο διακριτικά, άλλος περισσότερο και πιο κυνικά, να τηρούν «την άψογον στάσιν», όπως περιέγραψε ο Μεϊνο. Τη στάση του ραγιαδισμού και της υποτέλειας που στοίχισε στη χώρα την Κυπριακή τραγωδία, τις βάσεις που αποχωρούν αναβαθμιζόμενες, την ετεροδικία, το «Ευχαριστώ»  για τα Ίμια, την κατάργηση του ασύλου για τον ικέτη Οτσαλάν, την παράδοση των νέων Ακροναυπλιωτών στα νέα Νταχάου αύριο, την επερχόμενη τραγωδία στο Αιγαίο.

Είδαμε την τάση των ισχυρών του πλούτου και της εξουσίας να παραβιάζουν όλους τους αστικούς νόμους, τους νόμους των φιλελεύθερων επαναστάσεων, με σκάνδαλα, μίζες, απάτες, κομπίνες και να μένουν ανεξέλεγκτοι από την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Είδαμε το πολιτικό προσωπικό της χώρας σε κάθε αλλαγή του να αλληλο-αμνηστεύεται. Η Ένωση Κέντρου αμνηστεύει την ΕΡΕ το ΄65, ο Καραμανλής τους Χουντικούς το ΄74, ο Παπανδρέου τη Νέα Δημοκρατία το ΄81, ο Μητσοτάκης το ΠΑΣΟΚ με μια παρωδία δίκης βέβαια χωρίς αποτέλεσμα, το ΠΑΣΟΚ αμνηστεύει το Μητσοτάκη και ο Καραμανλής ο νεώτερος -παρά τα όσα λέγει- θα αμνηστεύσει το ΠΑΣΟΚ αύριο, γιατί ξέρει ότι θα υπάρξει και μεθαύριο.

Είδαμε την Αριστερά να ενσωματώνεται, να εκτονώνει και να ξεπουλά τους αγώνες, να αφήνει να χάνονται κατακτήσεις δεκαετιών, να μεταμορφώνεται από την Κίρκη της εξουσίας, να γίνεται το αριστερό δεκανίκι του καθεστώτος και είπαμε: Φτάνει πια, υπάρχει και η άλλη Αριστερά. Η Αριστερά, που αντί να γυρίζει και το άλλο μάγουλο, ρίχνει κλωτσιά στο καλάμι!.

Πέρα από την καθεστωτική, υπάρχει και η αντι-καθεστωτική Αριστερά. Πέρα από τη βολεμένη, την τακτοποιημένη, υπάρχει και η άτακτη, η ανυπότακτη, η αντάρτικη. Αυτή που πιστεύει πως απέναντι στη βαθιά κρίση του συστήματος, κρίση πολιτική, κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική, κρίση αξιών, η λύση μπορεί να είναι μόνο επαναστατική.

Στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» οι Μαρξ και Ένγκελς γράφουν: «Οι Κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνο με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος«. Στον 1ο τόμο του <<Κεφαλαίου>> λέει ο Μαρξ «Η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας, που κυοφορεί μια καινούρια».

Όσο για το Λένιν στο 14ο τόμο ονομάζει ενέργειες σαν της 17Ν, «Παρτιζάνικες» και τις εντάσσει στα πλαίσια του επαναστατικού οπλοστασίου της εργατικής τάξης.

Η ένοπλη άμεση δράση ξεκινά από το γεγονός ότι θα είναι πολύ αργά να σκεφτεί κανείς για ένοπλο αγώνα, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και περιγράφεται στο αρχικό της στάδιο, από την ακόλουθη θέση των Τουπαμάρος: «Η ίδια η επαναστατική δράση ακόμη και το γεγονός ότι εξοπλιζόμαστε, ότι προετοιμαζόμαστε, ότι εφοδιαζόμαστε, το γεγονός ότι προβαίνουμε σε πράξεις που παραβιάζουν την αστική νομιμότητα, δημιουργεί μια συνείδηση, μια οργάνωση και επαναστατικές συνθήκες».

Η 17Ν όταν μπήκε στο Τμήμα του Βύρωνα για να πάρει όπλα, στο Πολεμικό Μουσείο για να πάρει μπαζούκας, στο στρατόπεδο του Συκουρίου για να πάρει πολεμοφόδια και όλα αυτά χωρίς να ανοίξει μύτη, έκανε πράξεις ένοπλης προπαγάνδας. Έδειχνε επιπλέον ότι δεν ήταν ετεροκίνητη, ότι βασιζόταν στις δικές της δυνάμεις, για να βρει τα απαραίτητα υλικά για τον αγώνα.

Όταν ο Αρης με την αρχική αντάρτικη ομάδα του έμπαινε σ΄ ένα χωριό με τους ενόπλους του σε παράταξη και έβγαζε λόγο στην πλατεία, πραγματοποιούσε μια πράξη ένοπλης προπαγάνδας. Έδειχνε ότι κάτω από τη μύτη των Γερμανών, μπορούσε να υπάρξει δράση. Προκαλούσε ένα δυνατό σοκ, δημιουργούσε συνθήκες για παραπέρα ανάπτυξη της δράσης.

Βέβαια, η 17Ν δεν ήταν η αρχική ομάδα του Αρη και βέβαια στην Ελλάδα η αμερικάνικη κατοχή δεν είναι άμεμπτη και κρατά τα προσχήματα και βέβαια υπάρχει μια τυπική αστική δημοκρατία που συγκαλύπτει την πραγματική ολιγαρχία των ισχυρών του πλούτου, μια <<φιλελεύθερη ολιγαρχία>> όπως την ονομάζει ο Καστοριάδης.

Όμως η δράση της 17Ν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά της αντάρτικης δράσης. Χαρακτήρισαν την πρακτική της 17Ν ως τρομοκρατία. Εμείς απαντάμε: όχι. Η 17Ν στρεφόταν εναντίον στόχων – συμβόλων ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού. Πράγματι, κατάφεραν να τους τρομοκρατήσει.

Η Αμερικάνικη Πρεσβεία στη μικρή μας χώρα, ήταν η πρώτη σε ύψος δαπανών, για λόγους ασφαλείας σε ολόκληρο τον κόσμο! Οι μυστικές υπηρεσίες όλων των μεγάλων Δυτικών χωρών, έστελναν τους καλύτερους σπεσιαλίστες τους, ξόδευαν αμύθητα ποσά για έρευνες και πληροφορίες. Οι μεγαλο-βιομήχανοι και εφοπλιστές ύψωναν φρούρια, δημιουργούσαν στρατιές σωματοφυλάκων, ξόδευαν τεράστια ποσά για παράλληλες έρευνες για να βρουν τη 17Ν, για να θωρακίσουν τα αυτοκίνητά τους, να τα εξοπλίσουν με ηλεκτρονικά αντίμετρα.

Όλοι αυτοί -και μιλάμε για λίγες χιλιάδες άτομα- ναι πράγματι τους τρομοκρατούσε η 17Ν και είναι περήφανη γι΄ αυτό!

Όμως το σύνολο του ελληνικού λαού δεν ξυπνούσε ούτε κοιμόταν με το φόβο της 17Ν. Σε μια δημοσκόπηση λίγο πριν την έκρηξη του Πειραιά, μόνο το 2% του δείγματος θεωρούσε τη λεγόμενη τρομοκρατία πρόβλημα, τοποθετώντας το τελευταίο στη σχετική λίστα.

Για το λαό, τρόμο του προκαλεί η βία του κράτους και του καθεστώτος. Η βία των κατασταλτικών μηχανισμών, η βία της φτώχειας και της ανεργίας, η αλλοτρίωση, η απάθεια και η μοναξιά. Ο όρος «τρομοκρατία» χρησιμοποιείται από το καθεστώς για να συγκαλύψει την πραγματικότητα της δικής του βίας, ή της απειλής βίας και τιμωρίας, που τρομοκρατεί το λαό και για να συκοφαντήσει τη λαϊκή αντιβία με μια λέξη που απευθύνεται στο συναίσθημα και προκαλεί αποστροφή.

Η 17Ν χαρακτηρίστηκε από πολλούς Οργάνωση του μέτρου. Παίρνοντας υπόψη τη συγκυρία και το επίπεδο ανάπτυξης του Κινήματος, δεν κήρυξε ολοκληρωτικό πόλεμο σε όλα τα μέτωπα. Δεν ανέβασε το επίπεδο της δράσης, σύμφωνα με τις εκάστοτε επιχειρησιακές δυνατότητές της. Δεν μπέρδεψε ποτέ τις επιθυμίες της με την πραγματικότητα, η βία με τη βιασύνη.

Μέσα σε αυτή τη λογική, δεν επιχείρησε να χτυπήσει την καρδιά του κράτους δημιουργώντας υπερβολικές οξύνσεις, ανεξάρτητα από το ότι θεωρούσε την θεωρητική σύλληψη περί κέντρου του κράτους μάλλον απλουστευτική.

Ήθελε η κάθε ενέργεια να προκαλεί το μεγαλύτερο δυνατό αντίκτυπο με την ελάχιστη δυνατή βία ως προς τις συνέπειες. Το κύριος βάρος της δραστηριότητάς της δεν έπεφτε στα κείμενα, στις προκηρύξεις ή σε κάποιο έντυπο -παρά το ότι τα θεωρούσε αναγκαία και απαραίτητα- αλλά στις ενέργειες. Το βάρος έπεφτε στις πράξεις και όχι στα λόγια.

Έτσι, δεν βγήκε παραδείγματος χάρη προκήρυξη για την πολύ σημαντική επίθεση στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, ούτε σταμάτησε η δράση όταν για ένα διάστημα απαγορεύτηκε η δημοσίευση των προκηρύξεων. Τη διακίνηση των ιδεών, μπορούν να τη στραγγαλίσουν, τον πολιτικό λόγο μπορούν να τον ακυρώσουν! Το γεγονός όμως της ενέργειας και το νόημά της δεν μπορεί να αποκρυβεί ή να διαστρεβλωθεί.

Η προπαγάνδιση της λαϊκής βίας έπρεπε να επιτυγχάνεται από την ίδια την ενέργεια. Στη δράση της 17Ν το μήνυμα, ήταν η ίδια η ενέργεια. Υπήρχε ανάγκη να είναι κατανοητή από το λαό, <<να μιλά από μόνη της>> όπως λέγαμε, να αποκαλύπτει και να από-νομιμοποιεί το καθεστώς και φυσικά να μην έχει αρνητικές επιπτώσεις σε επιμέρους Κινήματα ή σε εργαζομένους.

Η δράση της 17Ν ήταν δεμένη με τις πλατιές λαϊκές μάζες και τα προβλήματά τους. Το χτύπημα για παράδειγμα του ληστρικού φορολογικού συστήματος, ή του ιατρικού κατεστημένου, αναδείκνυε τη λειτουργία του κράτους – απατεώνα, που πλήττει διπλά τον ελληνικό λαό, ληστεύοντάς τον με το φορολογικό του σύστημα, χωρίς να παρέχει στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας, αναγκάζοντάς τον να πληρώσει γι΄ αυτές, τεράστια ποσά στους μεγαλο-γιατρούς και τις ιδιωτικές κλινικές.

Η δράση της 17Ν ήταν δράση συμβολική. Επέλεγε στόχους – σύμβολα της εξουσίας σε όλες τις εκφάνσεις της οικονομική, κοινωνική, πολιτική, εκπροσώπους των μηχανισμών και θεσμών του αστικού καθεστώτος, της ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας με τους μηχανισμούς της, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της ληστείας του κοινωνικού πλούτου και της δημόσιας περιουσίας, των εξωνημένων πολιτικών, των διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών, της κρατικής καταστολής.

Οι ενέργειες της 17Ν είχαν παραδειγματικό χαρακτήρα και ταυτόχρονα προειδοποιητικό και προληπτικό, αφού αποσκοπούσαν να οδηγήσουν σε επανασχεδιασμό ή και αποχή ακόμη από πράξεις επιβλαβείς για το κοινωνικό σύνολο.

Η δράση της 17Ν είχε πολιτικά αποτελέσματα. Εκλαμβανόταν σαν δίκαιη κοινωνική άμυνα απέναντι σε δραστηριότητες που επέσυραν σοβαρή κοινωνική βλάβη. Αν δεν κάνω λάθος, αν μπω στα χωράφια σας, στο δικό σας Ποινικό Κώδικα θεωρείται νόμιμη η προσβολή αυτού που επιτίθεται άδικα.

Δεν δικαιούται η κοινωνία ή κάποια μέλη της αμυνθούν με πολιτικό σκεπτικό απέναντι σε πράξεις με βαρύτατο κοινωνικό κόστος, όταν τους δράστες οι δικοί σας οι θεσμοί ουδέποτε αγγίζουν λειτουργούς, ή έστω και σαν κοινωνικό αντίβαρο.

Έδινε μήνυμα αντίστασης, ότι απέναντι στην πανίσχυρη εξουσία υπάρχουν κάποιοι που αντιστέκονται ακόμη και θα αντιστέκονται για πάντα. Τόνωνε έτσι το αίσθημα αξιοπρέπειας και περηφάνιας του λαού, ενώ προκαλούσε τριγμούς στην εξουσία και στους μηχανισμούς.

Οι ενέργειες της 17Ν εκλαμβάνονταν από τον ελληνικό λαό, με βάση την εμπειρία του τις προσβολές και ταπεινώσεις που έχει υποστεί, τις αδικίες που είχε υποφέρει, την καταπίεση και εκμετάλλευση που βιώνει σαν πράξεις απόδοσης δικαιοσύνης και λαϊκής άμυνας.

Για όλους αυτούς τους λόγους συναντούσε την κοινωνική αποδοχή. Μια σημαντική αποδοχή, της οποία η 17Ν γινόταν αποδέκτης και νομιμοποιούσε την Οργάνωση να συνεχίζει τη δράση της. Θα αναφέρω μόνο τη δημόσια μαρτυρία δύο αναλυτών, του σοβαρού Καθηγητή κ. Μπέη στην <<ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ>> ο οποίος μιλά για «πολιτικώς οδυνηρά αποτελέσμάτα δημοσκοπήσεων για συμπάθεια στη 17Ν» και του ιδιαίτερα εμπαθούς αντιπάλου μας του κ. Μαρίνου Ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στην εφημερίδα <<ΤΟ ΒΗΜΑ>> που λέει ότι «το 23,7% ήτοι 2.370.000 Έλληνες συμπαθεί τους αγωνιστές της 17Ν».

Πρόκειται για ένα αναμφισβήτητο αντικειμενικό γεγονός που αποδείχνει ότι η 17Ν είχε κοινωνικές ρίζες και η δράση της ήταν αποτέλεσμα κοινωνικών αιτιών.

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο περίφημο επιχείρημα περί συμψηφισμού της βίας, που ακούγεται από τους εκπροσώπους της κυρίαρχης ιδεολογίας. Λένε: «υπάρχει η βία από τη μια μεριά, το κράτος στον ιμπεριαλισμό, αλλά υπάρχει και η βία από την άλλη πλευρά η λαϊκή βία συμπεριλαμβανομένης της 17Ν». Ρωτάνε: συμψηφίζετε την κρατική βία με την επαναστατική βία;

Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς που υποστήριζαν αυτή την άποψη συμμετέχουν σε κρατικά όργανα και θεσμούς και συνεπώς δεν μπορούν να βάζουν τον εαυτό τους σε δήθεν ουδέτερη σχέση μεσότητα μεταξύ των δύο άκρων.

Ας θυμηθούμε το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, τις ισοπεδωμένες γειτονιές, χιλιάδες άμαχοι νεκροί, σε 500.000 υπολογίζονται από βρετανικές πηγές οι αναμενόμενοι θάνατοι από καρκίνο μόνο στο Ιράκ. Μπορούν αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί να μπουν στην ίδια ζυγαριά με τις λίγες εκατοντάδες νεκρούς Αμερικανούς στρατιώτες από τη λαϊκή αντιβία και πέρα από την ποσότητα πρόκειται για την ίδια ποιότητα;

Να αναφέρουμε τις χιλιάδες νεκρούς από τα εργατικά ατυχήματα, τις εκατοντάδες πνιγμένους στα πλωτά φέρετρα, την εξόφθαλμη περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής των εργαζομένων μπροστά στη βία του κεφαλαίου. Μιλάμε κι εδώ για την ίδια ζυγαριά, την ίδια ποσότητα και ποιότητα βίας με τους συμβολικούς στόχους της άλλης πλευράς;

Είναι γνωστή η φιλοσοφική αρχή ότι η ποσότητα καθορίζει από ένα σημείο και μετά την ποιότητα και αντίστροφα ότι η ποιότητα επηρεάζει την ποσότητα. Η βία σε μεγάλη κλίμακα (ποσότητα) προσδιορίζει το χαρακτήρα της ως βία εκμετάλλευσης με μια ποιότητα. Η βία εκμετάλλευσης της ποιότητας δεν μπορεί να ασκηθεί παρά σε μαζική κλίμακα, σαν μαζική βία ποσότητα.

Από τη μια δηλαδή υπάρχει η επιθετική βία, η βία εκμετάλλευσης, η βία των καταπιεστών που στοχεύει στη διατήρηση και μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και είναι άδικη και από την άλλη υπάρχει η αμυντική βία, η βία αντίστασης η λαϊκή βία που στοχεύει στην κατάργηση των κοινωνικών ανισοτήτων και είναι δίκαιη.

Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε δεν μπορούμε να συμψηφίζουμε ανόμοια πράγματα. Και για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Καθηγητή Ρούσση, «ο τύπος της βίας της 17Ν από τη μια είναι δευτερογενής σε σχέση με τις οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις που τη γεννούν και από την άλλη είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την κρατική και ιμπεριαλιστική βία».

Όμως το δικαίωμα στη ζωή είναι αδιαπραγμάτευτο; Για την κυρίαρχη ιδεολογία και τους φορείς της η αφαίρεση ζωής είναι σε κάθε περίπτωση πράξη εγκληματική και ο δράστης εγκληματίας; Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε από ιστορική και κοινωνική άποψη οδηγούμαστε στους εξής παραλογισμούς:

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν μια σειρά εγκληματικών πράξεων και δε θα αναφερθώ βέβαια στη σφαγή της Τριπολιτσάς ή στις πυραμίδες κομμένων κεφαλιών που ύψωνε ο Καραϊσκάκης. Οι βίαιες ενέργειες των κλεφτών κατά των φοροεισπρακτόρων και των κοτζαμπάσηδων, ήταν πράξεις εγκληματικές από επικίνδυνα εγκληματικά στοιχεία. Η Φιλική Εταιρεία που εξόντωνε ύποπτα στοιχεία που εξόντωνε ύποπτα στοιχεία για να εκπληρώσει τους σκοπούς της, ήταν μια συμμορία δολοφόνων. Οι εκτελέσεις των προδοτών από τον ΕΛΑΣ, ήταν δολοφονίες που προκαλούν πόνο και αγανάκτηση.

Όταν λοιπόν το ζήτημα τίθεται ιστορικά, τότε η κυρίαρχη ιδεολογία αναδιπλώνεται και χαρακτηρίζει την αφαίρεση της ζωής άλλοτε ως πράξη ηρωισμού και άλλοτε ως εγκληματική πράξη. Η περίπτωση Παναγούλη είναι χαρακτηριστική.

Η αξία λοιπόν της ζωής στο δικό σας σύστημα αξιών γίνεται σχετική και όχι απόλυτη έννοια και οι πρώτοι που τη σχετικοποιούν είναι το κράτος με τα όργανά του και ο ιμπεριαλισμός με τις σφαγές. Το τί είναι έγκλημα καθορίζεται από την ιδεολογία των κυρίαρχων και σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Οι κατηγορίες εναντίον μας δεν μπορούν να μεταμφιέζονται με τη μάσκα της ηθικής αλλά να ειδωθούν κάτω από το πρίσμα της εξυπηρέτησης αυτών των συμφερόντων.

Ας αφήσουν λοιπόν τις υποκρισίες περί ιερότητας απαραβίαστου και λοιπά ηχηρά και ας μας το πουν ανοιχτά και με απλά λόγια: Κύριοι, το μονοπώλιο της βίας το έχει το κράτος για να διασφαλίζει την τάξη, δηλαδή την απρόσκοπτη συνέχιση της εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους. Όποιος το αμφισβητήσει από επαναστατική θέση, μαύρο φίδι που τον έφαγε. Αφήστε σαν Ψωμιάδηδες να σας βάζουμε δυο τρεις μέρες μέσα για τα μάτια του κόσμου, ή καλύτερα εφοπλιστές του ΣΑΜΙΝΑ ή βιομήχανοι των ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΩΝ Κορίνθου, να μην ασχοληθούμε καθόλου μαζί σας.

Ας πέσουν λοιπόν οι μάσκες και ας παρατήσουμε τα προσχήματα. Οι ιδιοκτήτες των ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΩΝ Κορίνθου ουδέποτε θα διωχθούν, όπως δεν διώχθηκαν και δεν θα διωχθούν οι υπεύθυνοι για άλλα εργατικά ατυχήματα για τους σακατεμένους εργάτες, τους χιλιάδες νεκρούς. Εδώ χρειάζεται να αναφέρουμε ένα ανατριχιαστικό παράδειγμα, ένα ανατριχιαστικό γεγονός. Οι εργολάβοι των μεγάλων έργων, συνυπολογίζουν στους προϋπολογισμούς τους το κόστος των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων, αποτιμούν δηλαδή σε μερικά ευρώ, το κόστος των σίγουρων δολοφονιών, αφού η λήψη μέτρων ασφαλείας στοιχίζει περισσότερο.

Στα ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΑ το έγκλημα θα είχε αποφευχθεί αν είχαν τοποθετηθεί απλώς βαλβίδες αντεπιστροφής στις φιάλες οξυγονοκόλλησης, σύμφωνα με το πόρισμα. Όμως στοιχίζουν. Ελάχιστα, αλλά στοιχίζουν. Όπως στοιχίζουν τα φίλτρα στις καμινάδες των εργοστασίων που ξερνούν καρκινογόνους ρύπους. Όπως στοιχίζουν τα μέτρα ασφαλείας. Γι αυτό η Ελλάδα είναι η πρώτη με τριπλάσιο ποσοστό κερδών απ΄ όλες τις χώρες της ζώνης του ευρώ όπως είναι και η πρώτη σε ποσοστό εργατικών ατυχημάτων.

Εδώ δεν υπάρχει ο περίφημος «ενδεχόμενος δόλος»; Ας πέσουν οι μάσκες. Οι εφοπλιστές του ΣΑΜΙΝΑ ουδέποτε θα διωχθούν, όπως δεν διώχθηκε κανένας εφοπλιστής για τους εκατοντάδες πνιγμένους στα πλωτά τους φέρετρα. Όπως δεν θα διωχθεί ο ιδιοκτήτης του IRON ANTONIS για το σάπιο JET ONE που τυχαία δεν έγινε ΣΑΜΙΝΑ με νέους δεκάδες νεκρούς. Αλλωστε έχει αθωωθεί για το σαπιοκάραβο IRON ANTONIS με τους 24 νεκρούς μαζί με τους υπεύθυνους του νεογνώμονα που υπέγραψαν τα πιστοποιητικά αξιοπλοϊας για να ταξιδεύουν ελεύθερα τα ΔΥΣΤΟΣ και τα άλλα.

Ας πέσουν οι μάσκες. Τα κρατικά όργανα που εξοστρακίζουν τις σφαίρες τους σε μετανάστες, μικροκλεφτρόνια, διαδηλωτές, αθωώνονται ή καταδικάζονται σε συμβολικές ποινές. Για τη 17Ν έγιναν ειδικοί νόμοι, έκτακτα μέτρα, ειδικές φυλακές, ειδική σύνθεση του Δικαστηρίου σας.

Ναι, αλλά μπορούν να γίνουν βίαιες ενέργειες σε συνθήκες δημοκρατίας; Καταρχήν βέβαια η ερώτηση υπονοεί ότι μπορούν να γίνουν σε περίοδο δικτατορίας. Ας δούμε όμως τη σημερινή δημοκρατία μας. Σε πρόσφατο άρθρο του ο καθηγητής Παρασκευόπουλος έγραψε: «Δημοκρατία χωρίς σεβασμό στο κράτος δικαίου και το κράτος πρόνοιας γίνεται τύπος άνευ ουσίας και εκφυλίζεται. Η υποβαθμισμένη λειτουργία ενός Κοινοβουλίου δε θα μπορούσε να εξαγνίσει βασανιστήρια ή δίκες σε έκτακτα δικαστήρια». Με δυο φράσεις τα είπε όλα ο κ. καθηγητής.

Ο κ. Κρουσταλάκης πέρυσι με την έναρξη του δικαστικού έτους, επέστησε όπως είπε <<το ξίφος της Δικαιοσύνης εναντίον όποιου παρανομεί, όσο ψηλά και αν βρίσκεται, όσο ισχυρός και αν είναι>>. Και λίγο μετά είπε: «Ο κόσμος έχει βαρεθεί τα λόγια, αλίμονο αν τον απογοητεύσουμε, θα έχουμε χάσει το τρένο της νομιμοποίησής μας στην κοινωνία». Το δικαστικό έτος βέβαια κοντεύει να τελειώσει και η Δικαιοσύνη πολλά έτη τώρα βλέπει τα τρένα να περνούν.

Μια από τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, η ισονομία, δεν εφαρμόζεται. Οι νόμοι δεν ισχύουν για τους ισχυρούς. Όσον αφορά το κράτος πρόνοιας, εξαϋλώνεται για να καταστεί αόρατο μπρος στην επέλαση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας που σαρώνει κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών. Μια κοινωνία που δε νοιάζεται για τους αδύναμους, που δε φροντίζει τους ανήμπορους, που δεν έχει αλληλεγγύη, δεν είναι δημοκρατική κοινωνία. 20% των Ελλήνων είναι κάτω από τα όρια της φτώχιας. 15% η ανεργία, η μεγαλύτερη κοινωνική πληγή, η μεγαλύτερη τρομοκρατική, η μεγαλύτερη διαβρωτική δύναμη της κοινωνίας. Ένας στους τρεις νέους άνεργους. Χαρίζεται η δημόσια περιουσία, ο δημόσιος πλούτος, η δημόσια γη.

Να πούμε για τις μίζες των δισεκατομμυρίων στους εξοπλισμούς; Το διαρκές έγκλημα των δημοσίων έργων; Τα ΜΜΕ των βαρόνων εργολάβων; Τη νέα μεγάλη ιδέα της Ολυμπιάδας, των αρπακτικών, της ρεμούλας και της απάτης; Για πόσα χρόνια θα την πληρώνουμε μετά το 2004; Για το υποβαθμισμένο Κοινοβούλιο που νομοθετεί κατά παραγγελία όπως διαβάσαμε πρόσφατα και στον Κουταλίδη και όπως το βλέπουμε όλοι; Για μια αδύνατη Κυβέρνηση που άγεται και φέρεται σύμφωνα με τις διαθέσεις των ισχυρών; Ποια δημοκρατία;

Μπορούν να γίνουν βίαιες ενέργειες στη δημοκρατία; Μπορεί να θέλει κανείς να ανατρέψει μια τέτοια δημοκρατία; Και βέβαια μπορεί. Γιατί πρόκειται για ένα σύστημα άρνησης της δημοκρατίας. Γιατί πρόκειται για μια δημοκρατία που αυτο-αναιρείται. Ο ένοπλος επαναστάτης δεν είναι μανιακός της βίας, παράφρονας λάτρης των όπλων και των σκοτωμών. Σε αυτούς τους ανθρώπους διαθέτει πολλές και νόμιμες δυνατότητες να ασκήσουν τις έξεις τους.

Ο επαναστάτης που μέσα από μια πολιτική ανάλυση επέλεξε τη βία σαν άμεσο μέτρο, είναι υποχρεωμένος να φτάσει, αν είναι συνεπής με τον εαυτό του και τις ιδέες του ως τις ακραίες του συνέπειες. Πρώτα-πρώτα η επιλογή του αυτή βρίσκεται σε αντίθεση με τα προσωπικά του συμφέροντα. Έπειτα έχει να ξεπεράσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σε μια στάση ζωής βιολογικά παράλογη, γιατί κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του και την ελευθερία του. Κυρίως όμως έχει να αντιμετωπίσει μια βαθιά και δυσβάσταχτη αντίφαση ανάμεσα στην αγάπη για τη ζωή και την αναγκαιότητα να δρα κατά ζωής.

Αυτή την αντίφαση ο αγωνιστής τη βιώνει τραγικά, οδυνηρά. Θλίβεται, πονά, σπαράζεται από αυτήν, πορεύεται με αυτήν, ζει με αυτήν, πληρώνει βαρύ ψυχικό τίμημα. Ξέρει όμως ότι μετέχει σε έναν αγώνα κατά της πρωτογενούς βίας, τη βία που στερεί τον άνθρωπο από τη βαθύτερή του ουσία, τον απανθρωπίζει, τον βυθίζει στη βαρβαρότητα.

Οι έννοιες που επιστρατεύουν εναντίον μας, «εγκληματίες», «ειδεχθείς δολοφόνοι» κτλ., δε μπορούν να κρίνουν τη δράση μας. Ο ένοπλος επαναστάτης σέβεται τη ζωή. Γι αυτό και παίρνει τα όπλα για να την υπερασπίσει απ΄ όσους την κακοποιούν και την εξευτελίζουν. Και μπορεί να οδηγηθεί και να αποδέχεται την απώλεια μιας ζωής, εφόσον χρειάζεται για να προχωρήσει η επαναστατική υπόθεση, αλλά και όταν πρόκειται γι αυτούς που ευθύνονται για την κακοποίηση και τον εξευτελισμό της ζωής των πολλών.

Έχοντας διαφορετικό μέτρο από το κοινωνικά αποδεκτό για την ταξική καταπίεση και τον καθημερινό εξευτελισμό που υφίσταται η πλειονότητα των ανθρώπων, έχοντας πλήρη επίγνωση της απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής από τους μηχανισμούς κυριαρχίας και κυρίως έχοντας επιλέξει την ένοπλη σύγκρουση σήμερα και όχι στο αόριστο μέλλον, αποκτά διαφορετική σχέση με τη ζωή, πρώτα απ΄ όλα τη δική του και δε διστάζει να θυσιάσει και τη δική του τη ζωή, αν αυτό απαιτούν οι ανάγκες του αγώνα.

Ο ένοπλος επαναστάτης κάνει παρέμβαση σε μια κοινωνία πελώριων ανισοτήτων όπου μαίνεται ο ακήρυχτος κοινωνικός πόλεμος με θύματα και από τις δυο πλευρές, πολύ περισσότερο από τη μια πλευρά, πολύ λιγότερο από την άλλη. Έναν πόλεμο που αντιπαρατάσσει άτομα, τα οποία δεν είναι αφηρημένα άτομα, έχουν όνομα, έχουν μια οικογένεια, έχουν ανθρώπους που τους αγαπάνε, που τους μεγάλωσαν, για τους οποίους είναι αναντικατάστατοι. Σε αυτές τις οικογένειες οφείλουμε σεβασμό και συμπόνια.

Σε καμία περίπτωση όμως δε μπορούν κάποιοι υποκριτικά και δημαγωγικά να εκμεταλλεύονται στο βωμό σκοπιμοτήτων. Υποκρισία που φαίνεται ολοκάθαρα αν αναρωτηθούμε: Ξέρει κανείς τα ονόματα των τεσσάρων νεκρών του ΚΑΠΑ ΜΑΡΟΥΣΗΣ που δολοφόνησαν τα ΜΑΤ; Θυμάται κανείς το όνομα του παιδιού που δολοφόνησε εν ψυχρώ ο Μελίστας; Γιατί θυμόμαστε τα 45άρια αλλά ξεχνάμε τα αστυνομικά 38άρια κ. Πρόεδρε;

Γίνονται μνημόσυνα, κατατίθενται στεφάνια για τον Κουμή και την Κανελλοπούλου; Γνωρίζει κανείς τα ονόματα των 7 δολοφονημένων στα ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΑ Κορίνθου, στα κάτεργα του Λάτση και του Βαρδινογιάννη, στο ΔΥΣΤΟΣ, στο ΣΑΜΙΝΑ, στο IRON ANTONIS, στο ΠΑΣΙΦΑΙΑ, στα δεκάδες άλλα ναυάγια; Έχει πάει κανείς στα νεκροταφεία των μεταλλίων του Μποδοσάκη να δει τις ηλικίες στους τάφους των μεταλλορύχων που πέθαναν με σαπισμένα πνευμόνια; Όλες αυτές οι οικογένειες είχαν όνομα; Είχαν παιδιά που έχασαν; Βρήκαν ποτέ βήμα να μιλήσουν; Βρήκαν τηλεοπτικά κανάλια;

Είδαν πολιτικούς να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα; Είχαν ποτέ τόσο μεγάλα ονόματα δικηγόρων Πολιτικής Αγωγής; Ήταν καν Πολιτική Αγωγή και σε ποια δίκη; Είχαν το σεβασμό, τη συμπόνια και τη συμπαράσταση κανενός επίσημου φορέα;

Ο κοινωνικός ανταγωνισμός, ο κοινωνικός πόλεμος, ο εμφύλιος πόλεμος, διεξάγεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια, περνά φάσεις όξυνσης και ύφεσης, άλλοτε είναι εμφανής, άλλοτε αφανής, άλλοτε υπό τη μάσκα του κράτους δικαίου, άλλοτε στην πιο καθαρή του μορφή. Και θα συνεχίζεται μέχρις ότου πάψουν να υφίστανται τάξεις.

Όταν η ανθρωπότητα βγει από τη βάρβαρη προϊστορία της, από τους πολέμους, την εξαθλίωση, την προσφυγιά, τον αναλφαβητισμό, τη λεηλασία του πλανήτη από τις πολυεθνικές, όταν περάσει στο βασίλειο της ελευθερίας, της ισότητας, της ανεμπόδιστης ανάπτυξης του ανθρώπου, όταν η ανθρωπότητα χειραφετηθεί, όταν οι άνθρωποι επανοικειοποιηθούν την ανθρωπιά τους, τότε η ανθρώπινη ζωή θα είναι αυταξία πραγματική και όχι υποκριτική.

Χτες το βράδυ που έγραφα, ξενύχτησα κιόλας, ήθελα να γράψω ακόμα ένα κεφάλαιο, έναν επίλογο. Δεν το έγραψα. Θα σας πω μερικούς στίχους του Παλαμά:


Παιδί το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και βρέξε το πιο στέρεα
και πλούτισε τη χλόη του και πλάταινε τη γη του,
κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεκτα, πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα κι όσα δέντρα,
για τίποτ΄ άλλο δεν ‘φελούν, παρά για μετερίζια.

Μη φοβηθείς το χαλασμό, φωτιά, τσεκούρι τράβα,
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε, το περιβόλι κόφτο
και χτίσε κάστρο πάνω του και ταμπουρώσου μέσα
για πάλεμα, για μάτωμα, για τη καινούργια γέννα,
που όλο την περιμένουμε κι όλο κινά για νά΄ ρθει
κι όλο συντρίμι χάνεται, στο γύρισμα των κύκλων.

Είναι η στιγμή που η αίθουσα του δικαστηρίου δονείται από χειροκροτήματα και το σύνθημα: «ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ«

(πηγη: http://www.eksegersi.gr)

http://takakoskeimena.pblogs.gr/2009/03/h-apologia-toy-koyfontina.html

https://bluebig.wordpress.com/2013/03/08/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1/

διεθνισμός, internazionalismo

O Roberto Paciencia γράφει στον Alejandro Diaz

Ιούνιος 30, 2016

ο Roberto Paciencia γράφει στον Alejandro Diaz

Filed under: Political prisoners, sipaz — Tags: , , — dorsetchiapassolidarity @ 11:04 am

 


carta
Copy of the letter from Roberto Paciencia to Alejandro Diaz Santiz. Photo: @Koman Ilel.

Αντίγραφο του γράμματος

Αδίκως φυλακισμένος ο Roberto Paciencia Cruz, στερούμενος ελευθερίας, πριν 3 χρόνια, έγραψε ένα γράμμα στον Alejandro Diaz Santiz, ο οποίος φυλακίστηκε για 17 χρόνια. Γνωρίστηκαν στο CERSS [κρατικό κέντρο κοινωνικής επανένταξης κρατουμένων] νούμερο 5, στο San Cristobal de las Casas, στην φυλακή όπου ξεκίνησαν την ενημέρωση και καταγγελία ενάντια στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κρατουμένων. Ο Paciencia Cruz στέλνει τους χαιρετισμούς του στον Diaz Santiz, ο οποίος στάλθηκε στην κρατική φυλακή νούμερο 5 του ομοσπονδιακού κέντρου για την κοινωνική επαναπροσαρμογή [Cefereso] στην Villa Comaltitlan, Tapachula, Chiapas. O Pciencia έγραψε, Σύντροφε, ελπίζουμε να μη νιώθεις μόνος, να θυμάσαι ότι οι σύντροφοι συμπάσχουν μαζί σου, ξέρουμε ότι έχεις υποφέρει πολύ αυτά τα 17 χρόνια, ότι η αδικία σου έχει στερήσει την ελευθερία σου, οι αρχές δεν ήταν ποτέ ικανές να λύσουν την υπόθεση σου.

Να θυμηθούμε ότι ο Roberto Paciencia Cruz φυλακίστηκε τον Αύγουστο του 2013 και είναι αιχμάλωτος από τότε, παρόλο που δεν έχει καταδικαστεί. Συνελήφθη χωρίς ένταλμα και βασανίστηκε τις επόμενες ώρες πρόσφατα έγινε υποστηρικτής αφοσιωμένος της Έκτης Διακήρυξης της Ζούγκλας της  Lacandon του Ζαπατίστικου Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης EZLN. Από την πλευρά του ο Alejandro Diaz Santiz, στερήθηκε της ελευθερίας του το 1999, »από την στιγμή της σύλληψης του δεν είχε μεταφραστή και κατηγορήθηκε για ένα έγκλημα το οποίο δεν είχε διαπράξει», σύμφωνα με τον ορισθέντα δικηγόρο Lionel Rivero, επίσης χωρίς να έχει οικονομικούς πόρους για μιαν επαρκή υπεράσπιση. Ο Alejandro προσχώρησε στην Έκτη και οργάνωσε την συλλογικότητα των κρατουμένων»Συμπαθούντες της Φωνής των Φίλων».Εννιά μήνες μετά, μεταφέρθηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας, παρόλο που το έγκλημα του δεν ήταν σε ομοσπονδιακή αρμοδιότητα, το οποίο μεταφράστηκε από το »Κίνημα ενάντια στην Καταστολή», [GTNET], ως »πολιτική εκδίκηση της κακής κυβέρνησης ενάντια στον Alejandro, που τιμωρήθηκε επειδή υποστήριξε και έγειρε την ενημέρωση των άλλων φυλακισμένων και αρνήθηκε να σιωπήσει για τις κακοποιήσεις εναντίων κρατουμένων». Σύμφωνα με δηλώσεις συγγενών του Alejandro, είναι απομονωμένος και έχει περιορισμένες επισκέψεις.

Το γράμμα του Paciencia για τον Diaz Santiz τελειώνει με μιαν ενθαρρυντική πρόταση: »κάνε κουράγιο, σύντροφε, και κράτα ψηλά το  ηθικό σου, θα παραμείνουμε όρθιοι μέχρι να αποκτήσουμε την ελευθερία μας και την ελευθερία για όλους τους φυλακισμένους αδελφούς και αδελφές στην χώρα».

Unjustly imprisoned Roberto Paciencia Cruz, deprived of his freedom three years ago, wrote a letter to Alejandro Diaz Santiz, who has been imprisoned for 17 years. They met in the State Centre for Social Reinsertion for Prisoners (CERSS) No. 5 in San Cristobal de Las Casas, the prison where they began awareness and denouncement processes against the human rights violations against the prison population. Paciencia Cruz sent greetings to Diaz Santiz, who was sent to the State Prison No. 5 of the Federal Centre for Social Re-adaptation (Cefereso) in Villa Comaltitlan, Tapachula, Chiapas. Paciencia wrote, “Compa, we hope that you don’t feel alone; remember that your ‘ compañeros’ are on your case, we know that you have suffered a lot these 17 years, that injustice has deprived you of your freedom, the authorities have never been able to solve your case (sic).”

It should be remembered that Roberto Paciencia Cruz was imprisoned in August 2013 and has been in captivity since, although he has not been sentenced. Arrested without warrant and tortured in the following hours he recently became an adherent to the Sixth Declaration of the Lacandon Jungle of the Zapatista Army of National Liberation (EZLN). For his part, Alejandro Diaz Santiz was deprived of his freedom in 1999, “at the moment of his arrest he  did not have a translator and he was accused of a crime he did not commit”, according to his attorney Lionel Rivero, as well as not having the economic resources for an adequate defence. Alejandro joined the Sixth and organized the prisoners’ collective “Sympathizers of the Voice of Amate” (Solidarios de la Voz del Amate). Nine months later, he was transferred to a maximum security prison even though his crime was not in federal jurisdiction, which was interpreted by the “No Estamos Todxs Workgroup” (GTNET) as “political revenge of the bad government against Alejandro, punished for supporting and raising awareness of the other prisoners and for refusing to be silent about the abuses against detained persons.” According to declarations of Alejandro’s relatives, he is isolated and has limited visits.

The letter from Paciencia for Diaz Santiz ended with an encouraging sentence: “keep your spirits up, compa, we will stay standing until we get our freedom and freedom for all our brother and sister prisoners in the country.”

 

Dorset Chiapas Solidarity

https://sipazen.wordpress.com/2016/06/29/chiapas-roberto-paciencia-writes-to-alejandro-diaz/

June 30, 2016

Roberto Paciencia Writes To Alejandro Diaz

Filed under: Political prisoners, sipaz — Tags: , , — dorsetchiapassolidarity @ 11:04 am

 

.

Roberto Paciencia Writes To Alejandro Diaz

 

 cartaCopy of the letter from Roberto Paciencia to Alejandro Diaz Santiz. Photo: @Koman Ilel.

 

Unjustly imprisoned Roberto Paciencia Cruz, deprived of his freedom three years ago, wrote a letter to Alejandro Diaz Santiz, who has been imprisoned for 17 years. They met in the State Centre for Social Reinsertion for Prisoners (CERSS) No. 5 in San Cristobal de Las Casas, the prison where they began awareness and denouncement processes against the human rights violations against the prison population. Paciencia Cruz sent greetings to Diaz Santiz, who was sent to the State Prison No. 5 of the Federal Centre for Social Re-adaptation (Cefereso) in Villa Comaltitlan, Tapachula, Chiapas. Paciencia wrote, “Compa, we hope that you don’t feel alone; remember that your ‘ compañeros’ are on your case, we know that you have suffered a lot these 17 years, that injustice has deprived you of your freedom, the authorities have never been able to solve your case (sic).”

It should be remembered that Roberto Paciencia Cruz was imprisoned in August 2013 and has been in captivity since, although he has not been sentenced. Arrested without warrant and tortured in the following hours he recently became an adherent to the Sixth Declaration of the Lacandon Jungle of the Zapatista Army of National Liberation (EZLN). For his part, Alejandro Diaz Santiz was deprived of his freedom in 1999, “at the moment of his arrest he  did not have a translator and he was accused of a crime he did not commit”, according to his attorney Lionel Rivero, as well as not having the economic resources for an adequate defence. Alejandro joined the Sixth and organized the prisoners’ collective “Sympathizers of the Voice of Amate” (Solidarios de la Voz del Amate). Nine months later, he was transferred to a maximum security prison even though his crime was not in federal jurisdiction, which was interpreted by the “No Estamos Todxs Workgroup” (GTNET) as “political revenge of the bad government against Alejandro, punished for supporting and raising awareness of the other prisoners and for refusing to be silent about the abuses against detained persons.” According to declarations of Alejandro’s relatives, he is isolated and has limited visits.

The letter from Paciencia for Diaz Santiz ended with an encouraging sentence: “keep your spirits up, compa, we will stay standing until we get our freedom and freedom for all our brother and sister prisoners in the country.”

 

Dorset Chiapas Solidarity

https://sipazen.wordpress.com/2016/06/29/chiapas-roberto-paciencia-writes-to-alejandro-diaz/

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Μέσα από την καταιγίδα , CNI-EZLN: From Within The Storm

840_

Συλλογικό ανακοινωθέν από το εθνικό εγχώριο συνέδριο και τον EZLN για την άνανδρη επίθεση της αστυνομίας εναντίον της εθνικής συντονισμένης επιτροπής των εργαζομένων στην εκπαίδευση και των ντόπιων κοινοτήτων της Nochixtlan, Oaxaca

Στους μεξικανούς:

Στους ανθρώπους όλου του κόσμου:

Αντιμετωπίζοντας την άνανδρη επίθεση καταστολής που υπόκεινται οι εκπαιδευτικοί και η κοινότητα του Nochixtlan, Oaxaca – για την οποίαν το κράτος του Μεξικού μας υπενθυμίζει ότι είναι ένας πόλεμος για τα πάντα – ο άνθρωπος, τα έθνη και οι φυλές που αποτελούν το εγχώριο εθνικό συνέδριο και ο στρατός των Ζαπατίστας για την εθνική απελευθέρωση λένε στους αξιοπρεπείς εκπαιδευτικούς ότι δεν είναι μόνοι, ξέρουμε ότι η αιτία και η αλήθεια είναι με το μέρος τους, ότι η συλλογική αξιοπρέπεια μέσω της οποίας κουβεντιάζουν την αντίσταση τους είναι αδιάρρηκτη κι αυτό είναι το αρχικό όπλο για μας τους από κάτω.

Καταδικάζουμε την κλιμάκωση της καταστολής με την οποίαν η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική μεταρρύθμιση, τάχα για την »εκπαίδευση», επιβάλλεται σε όλη την χώρα, και αρχικά στις πολιτείες Oaxaca, Chiapas, Guentero και Michoacan. Με απειλές, καταδιώξεις, ξυλοδαρμούς, άδικες φυλακίσεις και τώρα με δολοφονίες προσπαθούν να »σπάσουν» την αξιοπρέπεια των εξεγερμένων εκπαιδευτικών.

Προσκαλούμε τους ανθρώπους μας και την κοινωνία των πολιτών γενικώς να είναι στο πλευρό των εκπαιδευτικών οι οποίοι αντιστέκονται ανά πάσα στιγμή, να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας μέσω αυτών. Η βία που χρησιμοποιήθηκε για να τους αφαιρεθούν τα βασικά εργασιακά τους οφέλη με στόχο την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης είναι μια αντανάκλαση της βίας με την οποίαν διασκορπίστηκαν οι αυτόχθονες, οι αγροτικοί και οι αστικοί πληθυσμοί με στερήσεις.

Αυτοί οι οποίοι απολαμβάνουν την εξουσία αποφάσισαν ότι η εκπαίδευση, η υγεία, οι ντόπιες και αγροτικές περιοχές ακόμα και η ειρήνη και η ασφάλεια είναι ένα προϊόν για όποιον μπορεί να πληρώνει γι αυτό, ότι τα δικαιώματα δεν είναι δικαιώματα αλλά προϊόντα και υπηρεσίες για να αρπάξεις, και στερούν, καταστρέφουν και διαπραγματεύονται σύμφωνα με το τι προστάζει το μεγάλο κεφάλαιο.

Και έχουν πρόθεση να επιβάλλουν τον παραλογισμό τους με αιματηρά μέσα, δολοφονώντας και εξαφανίζοντας τους συντρόφους μας, στέλνοντας τους εκπροσώπους μας σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, κατασκευάζοντας ξεδιάντροπο βασανιστήριο εν μέσω κυβερνητικού εμπορίου και με την βοήθεια του πληρωμένου τύπου, ποινικοποιούν το πιο γενναίο τμήμα της μεξικάνικης κοινωνίας, το οποίο είναι αυτοί που παλεύουν, αυτοί που δεν παραδίδονται, αυτοί που δεν ξεπουλάνε και δεν εγκαταλείπουν.

Απαιτούμε παύση της καταστολής εναντίον των εξεγερμένων εκπαιδευτικών και την άμεση και άνευ όρων ελευθέρωση ΟΛΩΝ των πολιτικών κρατουμένων.

Καλούμε όλους τους ανθρώπους της επαρχίας και των πόλεων να παραστούν και να είναι αλληλέγγυοι στον αγώνα των εκπαιδευτικών, να οργανωθούν αυτόνομα με σκοπό να παραμείνουν ενημερωμένοι και πανέτοιμοι στην καταιγίδα που βρίσκεται πάνω απ’ όλους μας, γνωρίζοντας ότι η καταιγίδα, σε αντίθεση με τον αναβρασμό και το χάος,  κάνει το έδαφος γόνιμο όπου πάντα ένας νέος κόσμος γεννιέται.

Από τα βουνά, την επαρχία, τις κοιλάδες, τα φαράγγια και τις γειτονιές των πρωταρχικών ανθρώπων, εθνών, και φυλών του Μεξικού.

Ποτέ ξανά ένα Μεξικό χωρίς εμάς!

Εθνικό Εγχώριο Συνέδριο

Στρατός των Ζαπατίστας για την εθνική απελευθέρωση.

Μεξικό 20/06/2016

13516280_1392263930789623_4436939174667516325_n

June 21, 2016

CNI-EZLN: From Within The Storm

Filed under: CNI, Corporations, Displacement, Human rights, Indigenous, La Sexta, Repression, Uncategorized, Zapatistas — Tags: — dorsetchiapassolidarity @ 5:36 pm

 

.

CNI-EZLN: From Within The Storm

 

840_

 

 

FROM WITHIN THE STORM.

Joint Communique from the National Indigenous Congress and the EZLN on the cowardly police attack against the National Coordinating Committee of Education Workers and the indigenous community of Nochixtlán, Oaxaca.

June 20, 2016

To the People of Mexico:

To the peoples of the World:

Faced with the cowardly repressive attack suffered by the teachers and the community in Nochixtlán, Oaxaca—in which the Mexican state reminds us that this is a war on all—the peoples, nations, and tribes who make up the National Indigenous Congress and the Zapatista Army for National Liberation say to the dignified teachers that they are not alone, that we know that reason and truth are on their side, that the collective dignity from which they speak their resistance is unbreakable, and that this the principal weapon of those of us below.

We condemn the escalation of repression with which the neoliberal capitalist reform, supposedly about “education,” is being imposed across the entire country and principally in the states of Oaxaca, Chiapas, Guerrero, and Michoacán. With threats, persecutions, beatings, unjust imprisonments and now murders they try to break the dignity of the teachers in rebellion.

We call on our peoples and on civil society in general to be with the teachers who resist at all times, to recognize ourselves in them. The violence used to dispossess them of their basic work benefits with the goal of privatizing education is a reflection of the violence with which the originary peoples and rural and urban peoples are dispossessed.

Those who delight in power decided that education, health, indigenous and campesino territories, and even peace and security are a commodity for whoever can pay for them, that rights are not rights but rather products and services to be snatched away, and they dispossess, destroy, and negotiate according to what big capital dictates. And they intend to impose this aberration through bloody means, murdering and disappearing our compañer@s, sending our spokespeople to high security prisons, making shameless torture into government marketing, and with the help of the paid press, criminalizing the bravest part of Mexican society, that is, those who struggle, who do not give in, who do not sell out, and who do not give up.

We demand a halt to the repression against the teachers in struggle and the immediate and unconditional liberation of ALL political prisoners.

We invite all of the peoples of the countryside and cities to be attentive and in solidarity with the teachers’ struggle, to organize autonomously in order to remain informed and alert in the face of the storm that is upon all of us, knowing that a storm, in addition to its turmoil and chaos, also makes the ground fertile where a new world is always born.

From the mountains, countryside, valleys, canyons, and barrios of the originary peoples, nations, and tribes of Mexico.

Never Again a Mexico Without Us!

National Indigenous Congress.

Zapatista Army for National Liberation

Mexico, June 20, 2016

.
13516280_1392263930789623_4436939174667516325_n