σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Οι αντιιμπεριαλιστές πρέπει να κατανοήσουν τη σχέση ανάμεσα στις Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις SDF και τις ΗΠΑ – Gli anti-imperialisti devono comprendere la relazione tra SDF e Stati Uniti

Stampa

 

1316

του Marcel Cartier

Οι αντιιμπεριαλιστές πρέπει να κατανοήσουν την σχέση ανάμεσα στις SDF και τις Ηνωμένες Πολιτείες

Μετά το ISIS, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εγκαταλείψουν αμέσως τους κούρδους συμμάχους τους;

Στις 17 οκτωβρίου, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, le Forze Democratiche Siriane ανακοίνωσαν την απελευθέρωση της Raqqa από τις αντιδραστικές δυνάμεις του ισλαμικού Κράτους ύστερα από την λεγόμενη  «Μεγάλη Μάχη”, στην οποία πάνω από 600 συντρόφων τους έχασαν τη ζωή τους. Η απελευθέρωση της πόλης από την πιο βάναυση φασιστική ομάδα της περιοχής υπήρξε μια μεγάλη στιγμή χαράς για τις δυνάμεις των SDF, τόσο των αραβικών πολιτοφυλακών τους όσο και των κατά κύριο λόγο κουρδικών δυνάμεων των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG) και των Μονάδων Προστασίας των Γυναικών (YPJ).

Συγκεκριμένα, ο ρόλος των μαχητριών των YPJ χρησίμευσε ως μια πιστή υπενθύμιση ότι ήταν μια μάχη που αφορούσε τόσο την απελευθέρωση των γυναικών από τους περιορισμούς της δουλείας όσο και αυτή της πόλης ως σύνολο από τη βιαιότητα που είχε υπομείνει από το 2014. Οι εικόνες των γυναικών που ήταν ντυμένες με στρατιωτική στολή που τραγουδούν «Jin Jiyan Azadi» (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία) μετά τη κατάληψη της κεντρικής πλατείας της Raqqa μαζί με τις συμπατριώτισσες τους από τις Μονάδες Γυναικών της Sinjar που είχαν ενωθεί στη μάχη για να εκδικηθούν τη σφαγή του 2014 των αδελφών τους Γεζίντι του Sinjar ήταν ανεκτίμητα ισχυρές. Εξάλλου, είναι εδώ που οι φασίστες του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) πραγματοποίησαν δημόσιες εκτελέσεις όχι πολύ καιρό πριν, εκθέτοντας τα αποκομμένα κεφάλια των θυμάτων τους. Ήταν αδύνατο να φανταστεί κανείς μια πιο ριζικά διαφορετική αντιπαράθεση εικόνων.

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι σοσιαλιστικές και φεμινιστικές δυνάμεις του κινήματος με κουρδική ηγεσία που διεκδίκησε την Ράκκα ως δική τους νίκη. Η πόλη είχε καταστεί σε συντρίμια από τις αεροπορικές επιδρομές υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, οι οποίες υποστήριξαν την επίθεση των SDF στην αυτοανακηρυχθείσα πρωτεύουσα του ισλαμικού κράτους από τον ουρανό. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, επρόκειτο για μια ευκαιρία να πανηγυρίσουν για τον ρόλο τους στην πάλη ενάντια στην «τρομοκρατία», όσο προσπάθησαν να διεκδικήσουν την πατρότητα της διάσωσης της Kobane τον ιανουάριο του 2015, όταν ξεκίνησε ο συντονισμός μεταξύ YPG / YPJ και Ηνωμένων Πολιτειών. Η «Operation Inherent Resolve, Επιχείρηση Εγγενής Επίλυση» ήταν, σύμφωνα με αυτούς, μια μεγάλη επιτυχία.

Οι βάσεις της συμμαχίας ανάμεσα σε USA-SDF

Η συμμαχία μεταξύ SDF και των Ηνωμένων Πολιτειών έχει προκαλέσει μεγάλο αίσθημα σύγχυσης και αποξένωσης σε πολλούς σοσιαλιστές σε όλο τον κόσμο. Έγραψα νωρίτερα για την αδυναμία της δυτικής αριστεράς να κατανοήσει τις δυναμικές που παίζονται στον πόλεμο της Συρίας στο άρθρο μου «YPG & YPJ: Revolutionists or Pawns of the Empire?, Επαναστάτες ή Πιόνια της Αυτοκρατορίας; ». Μια κριτική που αφορούσε τόσο την προηγούμενη δική μου έλλειψη κατανόησης μιας και θεωρούσε ότι είναι ένα γενικό πρόβλημα γι αυτούς που αυτοανακηρύχτηκαν επαναστάτες και τους αριστερούς ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Βεβαίως, η συνεργασία μεταξύ των δυνάμεων που έχουν ως κοινό ιδεολογικό ηγέτη τον ηγέτη του Κόμματος των εργατών του Κουρδιστάν (PKK) Αμπντουλάχ Οτσαλάν και την κύρια ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο είναι μια εξαιρετικά ασυνήθιστη και μοναδική κατάσταση . Oι εμπειρίες που έχουμε για τις ΗΠΑ στο εξωτερικό ήταν γενικότερα πως υποστηρίζουν και εξοπλίζουν τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις για να δεσμευτούν και ασχοληθούν με την κατάκτηση γεωπολιτικά σημαντικών τμημάτων του κόσμου . Μια επιφανειακή ματιά στα πραξικοπήματα, τις παρεμβάσεις και τους πολέμους που υποστηρίχτηκαν από τις ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο μας δίνει μια σαφή ένδειξη του γεγονότος ότι η δραστηριότητα του Πενταγώνου δεν είναι αυτή γενικότερα να τοποθετούνται με την πλευρά γνήσιων απελευθερωτικών κινημάτων. Οποιοσδήποτε αριθμός παραδειγμάτων μας δείχνει την αληθινή φύση της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, από τον «Ξεχασμένο Πόλεμο» στην κορεατική χερσόνησο από το 1950 έως το 1953 στην σκληρή προσπάθεια να καταπνίξουν τον απελευθερωτικό αγώνα του Βιετνάμ μια δεκαετία αργότερα, από την υποστήριξη του φασιστικού πραξικοπήματος στη Χιλή το 1973, στον εξοπλισμό των Contras στη Νικαράγουα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, και πιο πρόσφατα τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιες είναι οι δυνάμεις της αυτοκρατορίας USA.

Τούτου λεχθέντος, ίσως κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει καλύτερα ποιες είναι οι προθέσεις και τα κίνητρα των Ηνωμένων Πολιτειών από το ίδιο το Κουρδικό Κίνημα για την Απελευθέρωση. Εξάλλου, ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό την αιγίδα του Προέδρου Μπιλ Κλίντον και της CIA που διαδραμάτισαν ρόλο κλειδί στη διευκόλυνση της διεθνούς συνωμοσίας κατά του Οτσαλάν το 1999 που οδήγησε στη σύλληψή του στην Κένυα και στην κράτηση του στην Τουρκία, η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα . Ακόμα και όταν τα αμερικανικά όπλα συγκλίνουν προς τις δυνάμεις των YPG και YPJ και οι ΗΠΑ διεξάγουν αεροπορικές επιθέσεις παράλληλα με αυτές τις οργανώσεις, οι ΗΠΑ συντονίζουν τις πληροφορίες και τις αεροπορικές επιδρομές με την Τουρκία κατά των στελεχών του PKK στην Τουρκία και το Ιράκ.

Η υποκρισία ξεχειλίζει, είναι ανησυχητική. Αν οι ΗΠΑ είχαν στην πραγματικότητα επενδύσει σε συνεργασία με το επαναστατικό κουρδικό κίνημα, θα είχαν αφαιρέσει το ΡΚΚ από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, θα αρνούνταν να υποστηρίξουν τις γενοκτόνες φιλοδοξίες της Τουρκίας στην δική της κουρδική περιοχή και θα είχαν ζητήσει την παρουσία της πολιτικής πτέρυγας των δυνάμεων υπό την ηγεσία του YPG και το YPJ, το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στη Γενεύη που θα καθορίσει το μέλλον της Συρίας. Ωστόσο, αυτό δεν είναι τελικά μες τις προθέσεις τους. Η προώθηση ενός πολιτικού μοντέλου προσανατολισμένου στο σοσιαλισμό στη δυτική Ασία είναι αντίθετη με τις οικονομικές ανάγκες των μονοπωλίων, της Wall Street και των υπευθύνων λήψης αποφάσεων στην Ουάσινγκτον. Το PYD και το Κουρδικό Κίνημα για την Απελευθέρωση που συγκεντρώθηκαν γύρω από την Ένωση Κοινοτήτων του Κουρδιστάν (KCK) το γνωρίζουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ανέφεραν συνεχώς τη συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως «τακτική» και ως αντίφαση που τελικά θα είναι ασυμβίβαστη .

Σε μια συνέντευξη με την ANF English στις αρχές Νοεμβρίου, ο Riza Altun, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του KCK, σχολίασε τη συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπογραμμίζοντας ότι «η σχέση μεταξύ του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και των ΥPG θεωρήθηκε θεμιτή και αναγκαία όπως η συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης κατά του φασισμού του Χίτλερ την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Και οι δύο πλευρές χρειάζονταν αυτό το είδος σχέσης, όπως χρειάστηκαν τότε οι ΗΠΑ και οι σοβιετικοί. Συνεπώς μια τακτική σχέση με τις ΗΠΑ αναπτύχθηκε εναντίον του ISIS «. Με άλλα λόγια, τα αμοιβαία και αλληλεπικαλυπτόμενα συμφέροντα οδήγησαν τα δύο μέρη να συνεργαστούν μεταξύ τους, ακόμη και αν οι ιδεολογικές προοπτικές τους είναι σημαντικά διαφορετικές, όπως και η ΕΣΣΔ και οι δυτικές δυνάμεις – ενωμένοι ενάντια στην απειλή της ναζιστικής Γερμανίας, παρά τα καπιταλιστικά και σοσιαλιστικά συστήματα ήταν τελικά ασυμβίβαστες, σε ασυμφωνία.

Ο Altun επισημαίνει επίσης ότι το KCK έχει επίγνωση του γεγονότος ότι, πιστά στη φύση των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλες τις παραπάνω παρεμβάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, η Ουάσιγκτον έπαιξε ρόλο στην διάδοση των σαλαφιστικών ομάδων όπως η al-Nusra και το ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιράκ. Εξάλλου, η σταθεροποίηση του αμερικανικού change καθεστώτος σε σχέση με τη Συρία έχει τεκμηριωθεί άριστα εδώ και δεκαετίες. Αν και η συριακή κυβέρνηση του Μπάαθ συμμετείχε σε ένα ορισμένο επίπεδο στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που υποστήριξαν οι ΗΠΑ και έχει προχωρήσει προς την κατεύθυνση των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην εποχή του Μπασάρ αλ-Άσαντ, το αμερικανικό establishment συνέχισε να βλέπει τη Συρία ως παράδειγμα ανεξαρτησίας και οικονομικού εθνικισμού. Αυτό είναι απαράδεκτο για το Πεντάγωνο όπως ήταν και οι εθνικιστικές κυβερνήσεις του Ιράκ υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν και στη Λιβύη υπό τον Μουαμάρ Καντάφι. Ο Altun έχει επίγνωση του γεγονότος ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τροφοδοτήσει και χρηματοδοτήσει αντιδραστικές δυνάμεις στην αποστολή αυτή, λέγοντας ότι όταν ξεκίνησε η μάχη για την Kobane, η υποστήριξη στις σαλαφιστικές ομάδες δεν προέρχονταν μόνο από την Τουρκία, αλλά και «άλλες δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, υποστήριξαν αυτές τις ομάδες». Δηλώνει ότι μόνο λόγω της μαζικής διεθνούς πίεσης οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν τελικά να παρέμβουν και να βοηθήσουν τις YPG και YPJ να εμποδίσουν το ισλαμικό Κράτος να φτάσει στα σύνορα της Τουρκίας στη Kobane.

Σε όσους παρακολουθούσαν ενώ η κυβέρνηση Ομπάμα είχε σχεδόν παρέμβει στη Συρία τον Σεπτέμβριο του 2013 για να βομβαρδίσει τις θέσεις της συριακής κυβέρνησης, μόνο έχοντας βομβαρδιστεί από διαμαρτυρίες τόσο στους δρόμους όσο και στο Κογκρέσο από όσους ήθελαν να μάθουν εάν αυτό ισοδυναμεί με υποστήριξη προς την al-Nusra και το ισλαμικό Κράτος, η επέμβαση των ΗΠΑ στη Συρία σε ένα πεδίο «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» στα τέλη του 2014 βρωμούσε υποκρισίας.

Ατυχώς, μεγάλο μέρος της αριστεράς που υποστήριξε την κουρδική αντίσταση στο Κομπάνι δεν μπορεί πλέον να προχωρήσει ώστε να συνεχίσει την αλληλεγγύη της με τις YPG και τις YPJ. Η αντίσταση δεν ήταν πλέον «καθαρή», αλλά μολύνθηκε από μια σχέση με τις δυνάμεις της αυτοκρατορίας. Για τις αγέλες των πολεμιστών των πληκτρολογίων μέσα στην άνεση των δυτικών καφετεριών τους, οι «κόκκινοι κούρδοι» είχαν πλέον μετατραπεί σε στρατιώτες-υποχείρια για τη βαλκανιοποίηση της Συρίας και της περιοχής. Δεν υπήρχε καμία διάκριση μεταξύ των YPG και του αντιδραστικού κλαν του Barzani στο βόρειο Ιράκ – και οι δύο ήταν μέρος μιας ιμπεριαλιστικής επίθεσης που υποστήριζε ο σιωνισμός, παρόλο που οι YPG δεν είχαν καμία πρόθεση να αγωνιστούν ενάντια στις δυνάμεις του συριακού κράτους – παρά τις περιστασιακές αψιμαχίες με τον Συριακό Αραβικό Στρατό.

Η μανία των ΗΠΑ για την αφιέρωση της νίκης της Raqqa στον Ocalan

Καθώς η χαρά για τη νίκη στη Raqqa συνεχίστηκε τις ημέρες μετά τη δήλωση της απελευθέρωσής της, οι YPG και οι YPJ ανακοίνωσαν ότι αυτό το ιστορικό επίτευγμα θα ήταν αφιερωμένο στον αρχηγό τους Abdullah Ocalan. Τα τμήματα των μέσων ενημέρωσης και των δύο οργανώσεων παρήγαγαν βίντεο στα οποία οι μαχητές μιλούσαν πολύ και με πάθος για το σημαντικό ρόλο του «Serok Apo» (Leader Ocalan) που τους ενέπνευσε να κερδίσουν όχι μόνο στη Raqqa, αλλά και στις μάχες τα προηγούμενα χρόνια σε όλη τη βόρεια Συρία. Η θέα ενός τεράστιου πανό στην κεντρική πλατεία της πόλης θεωρήθηκε από μερικούς άραβες εθνικιστές ως απόδειξη της «κουρδικής αποικιοκρατίας», παρά το γεγονός ότι τα γραπτά του Οτσαλάν και το σχέδιο της Rojava έχουν απομακρυνθεί από τον εθνικιστικό λόγο υπέρ μιας κοινωνίας πολυεθνικής στην οποία η συνεργασία μεταξύ κούρδων, αράβων, ασσυρίων, τουρκομάνων και άλλων εθνών είναι θεμελιώδης.

Η εκστρατεία για να κρατηθεί ο Οτσαλάν ως σύμβολο του κινήματος και η νίκη στη Raqqa που παρουσιάζονταν στον κόσμο ήταν στρατηγικά σημαντική. Ήταν απλά να κάνουν γνωστό στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι οι πεποιθήσεις του κινήματος δεν πρόκειται ποτέ να διακυβευτούν. Λίγες μέρες αργότερα, ο εκπρόσωπος του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας, maggior Adrian Rankine-Galloway, δήλωσε στην Global Post: «Καταδικάζουμε την επίδειξη του ηγέτη του PKK και του ιδρυτή του Abdullah Ocalan κατά την απελευθέρωση της Raqqa. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη σύμμαχο τους στο ΝΑΤΟ, την Τουρκία, στην πολυετή πάλη της κατά του ΡΚΚ και αναγνωρίζουν την απώλεια ανθρώπινων ζωών που υπέφερε η Τουρκία σε αυτή τη σύγκρουση ».

Αυτό για άλλη μια φορά αποκαλύπτει το βαθύ επίπεδο των εντάσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη στην επισφαλή συμμαχία και το γεγονός ότι, παρά τις αντιρρήσεις της Τουρκίας για την προμήθεια αμερικανικών όπλων στις SDF, οι αμερικανοί ποτέ δεν ενδιαφέρονταν να σημειώσουν μια ξεκάθαρη ρήξη με το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία παραμένουν βασικά στην ίδια ομάδα, οι διαφορές μεταξύ του Πενταγώνου και του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος είναι πολύ σημαντικές για τη δημιουργία μακροπρόθεσμης συνεργασίας.

Το στέλεχος του KCK Altun ανέφερε σχετικά με τις εντάσεις αυτές στη συνέντευξή του στην αγγλική ANF, δηλώνοντας ότι «Ο αγώνας της κουρδικής επανάστασης στη Rojava βασίζεται στην ελευθερία και την ισότητα σε σοσιαλιστική βάση. Είναι η έκφραση μιας πολιτικής πορείας που έχει αναπτυχθεί με βάση την αδελφοσύνη και την ενότητα των λαών. Από την άλλη πλευρά, οι ιμπεριαλιστές αγωνίζονται να επιβάλουν την ηγεμονία τους στη Μέση Ανατολή … Αυτή δεν είναι μια σχέση στην οποία οι πλευρές υποστηρίζουν η μια την άλλη αλλά βρίσκονται σε συνεχή σύγκρουση. » Οι λέξεις αυτές μοιάζουν όπως αυτές του ηγέτη μιας δύναμης αγαιλέων που ακολουθεί τυφλά τις εντολές του κουκλοπαίκτη, θέλοντας να ικανοποιήσει τις ανάγκες της ιστορικής αποστολής αυτού του τελευταίου και να απορρίψει τις δικές του.

Ο Altun αναφέρει για άλλη μια φορά το παράδειγμα της δυτικο-σοβιετικής συνεργασίας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δηλώνοντας ότι «Η συμμαχία που αναπτύχθηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μια αντιφασιστική θέση που προέκυψε από το σημείο τομής της εθνικής άμυνας της Σοβιετικής Ένωσης που δέχονταν έντονες επιθέσεις και των συμφερόντων άλλων αντιφασιστικών δυνάμεων. Η συμφωνία αυτή παρέμεινε σε ισχύ όσο συνεχίζονταν οι φασιστικές επιθέσεις. Αφότου όμως νικήθηκε ο φασισμός, όλα τα μέρη επέστρεψαν στις πολιτικές τους θέσεις και συνέχισαν τις αντίστοιχες ιδεολογικο-πολιτικές πορείες τους ».

Για όσο διάστημα η συνεργασία μεταξύ Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος και Ηνωμένων Πολιτειών συνεχίζεται, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι YPG και οι YPJ δεν θα παραιτηθούν ποτέ από τις ιδεολογικές πεποιθήσεις τους. Θα ήταν η προδιάθεση μιας θεαματικής φαντασιοπληξίας και μνημειώδους ψευδαίσθησης για την Ουάσινγκτον να πιστεύει ότι οι βασικές ιδέες ενός 40ετούς απελευθερωτικού κινήματος, γραμμένες με το αίμα δεκάδων χιλιάδων μαρτύρων, θα μπορούσαν να εξαλειφθούν λόγω των απαιτήσεων της αμερικανικής αυτοκρατορικής αλαζονείας. Μιλώντας στο Ίδρυμα Aspen τον ιούλιο, ο Raymond «Tony» Thomas, Αρχηγός της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ, δήλωσε ξεκάθαρα στους κούρδους μαχητές στη Συρία, «δεν μπορείτε να κρατάτε σφιχτά τον Οτσαλάν». Ίσως ακριβώς ο Julian Assange των WikiLeaks το είπε με τον καλύτερο τρόπο, όταν απάντησε λέγοντας: «Ποιος είναι αυτός ο # Οcalan που ο αμερικανικός στρατός λέει ότι οι κούρδοι δεν μπορούν να τον κρατήσουν σφιχτά; Είναι ο Μαντέλα τους. Είναι πιο πιθανό οι ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τον George Washington».

Ένα προειδοποιητικό σήμα;

Οι Κούρδοι λένε ότι οι μόνοι τους φίλοι είναι τα βουνά. Έχουν χρησιμοποιηθεί και περιθωριοποιήθηκαν από κατοχικές και αποικιοκρατικές δυνάμεις εδώ και δεκαετίες, για αιώνες αντιθέτως. Ο διαχωρισμός της ιστορικής πατρίδας τους σε τέσσερα εθνικά κράτη πριν από περίπου εκατό χρόνια είναι μόνο η τελευταία έκδοση μιας ιστορίας υποταγής. Θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι το κίνημα δεν καταλαβαίνει ότι σε κάποια στιγμή μετά την ήττα του ισλαμικού Κράτους, αυτή η κατάσταση της ύπαρξης «χωρίς φίλους» θα μπορούσε πάλι να είναι μια πολύ αληθινή προοπτική.

Η σύνταξη μιας αλλαγής στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι των δημοκρατικών δυνάμεων της Συρίας (SDF) – ή τουλάχιστον των YPG και των YPJ – θα μπορούσε ήδη να αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι. Στις 13 Νοεμβρίου, σχεδόν ένα μήνα μετά την κήρυξη της απελευθέρωσης της Raqqa και πολύ καιρό μετά που οι Αμερικανοί είχαν ήδη αντιδράσει οργισμένα στην αφιέρωση τους στον Ocalan, το BBC δημοσίευσε μια φερόμενη αναπαράσταση με τίτλο «Το βρώμικο μυστικό της Raqqa». Από μόνη της η ιστορία δεν ήταν καθόλου βρώμικη, δεν ήταν μυστικό. Το θεμελιώδες αξίωμα της ήταν ότι υπήρξε συμφωνία μεταξύ των SDF και του ισλαμικού Κράτους για να δουν την εκκένωση εκατοντάδων από αυτούς τους φασίστες μαχητές από την πόλη. Αυτό είχε ήδη δημοσιευτεί από δεκάδες επικοινωνιακά κανάλια στα αγγλικά τις ημέρες που ακολούθησαν τη δημόσια ανακοίνωσή της από τις SDF. Μήπως υπάρχουν κυνικά κίνητρα για την ανασυσκευασία μιας παλιάς ιστορίας όπως η ενοχλητική «έρευνα» για να φανούν «βρώμικες» οι SDF;

Ο διεθνής με τις YPJ, Kimmie Taylor, ο οποίος έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες εκστρατείες με τους συντρόφους του κούρδους, συμπεριλαμβανομένης της Μεγάλης Μάχης για την Raqqa, δήλωσε σχετικά με το ρεπορτάζ ότι στερείται αξιοπιστίας, αποτελούμενο από «συνεντεύξεις με οδηγούς και λαθρεμπόρους που ανησυχούν μόνο για το χρήμα. Σε άλλες ειδήσεις, χιλιάδες και χιλιάδες μαχητές YPG και SDF έχουν μείνει μόνοι τους για έξι χρόνια, πεθαίνουν για να σώσουν την ανθρωπότητα από το ISIS. Είναι παράξενο τώρα, αφού έχουμε νικήσει εκ των πραγμάτων το ISIS, τα ΜΜΕ και η δύση αρχίζουν να στρέφονται εναντίον μας. Σκεφτείτε το για ένα λεπτό».

Ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί στη συνέχεια, δεν έχει σημασία, το κουρδικό κίνημα θα συνεχίσει να αγωνίζεται για τις ίδιες αρχές του σοσιαλισμού, της ισότητας των φύλων, της πολυεθνικής ενότητας και της οικολογικής κοινωνίας. Κατείχε αυτές τις θέσεις πολύ πριν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να προσφέρουν την αβέβαιη υποστήριξή τους και θα συνεχίσουν να τις κρατούν για πολύ καιρό μετά το τέλος αυτής της στρατιωτικής βοήθειας. Η παγκόσμια αριστερά οφείλει στα κινήματα της την κατανόησή της φύσης αυτής της σχέσης, και να συνειδητοποιήσει ότι οι σύγχρονοι επαναστάτες, όπως ο Mehmet Aksoy των οποίων το αίμα τρέφει τώρα το έδαφος της Raqqa έχουν πεθάνει για ένα καλύτερο μέλλον, πιο φωτεινό για όλη την ανθρωπότητα, όχι για τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού.

Πάρθηκε από το The Region.orgThe Region.org

https://www.infoaut.org/approfondimenti/gli-anti-imperialisti-devono-comprendere-la-relazione-tra-sdf-e-stati-uniti

διεθνισμός, internazionalismo

Ο επαναστατικός πόλεμος: συνομιλίες με τις YPG – La guerra rivoluzionaria: colloqui con le YPG

Stampa

 

1558

“H επανάσταση είναι η τέχνη να βλέπεις άδειους χώρους και να γνωρίζεις τον τρόπο να τους γεμίσεις”  (μαχητής Ypg στην Kobane)

Ο επαναστατικός πόλεμος: συζητήσεις με τις  YPG, Μονάδες Λαϊκής Προστασίας

Ήδη εδώ και κάποιες εβδομάδες βρισκόμαστε σε ταξίδι στην Rojava (Συνομοσπονδία της Συρίας του βορά) εξερευνώντας και εμβαθύνοντας μια επαναστατική πραγματικότητα η οποία μέρα με την ημέρα σκιαγραφείται μπροστά στα μάτια μας. Κινούμαστε συχνά μεταξύ της Kobane, της πόλης που απελευθερώθηκε δυο φορές,  la città che si è liberata due volte, και της Qamislo, συχνά βρισκόμαστε να συζητούμε και να ανταλλάσσουμε απόψεις με αυτούς που βρέθηκαν στην θέση να υπερασπιστούν και να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να αναπτυχθεί αυτή η επανάσταση στην πρώτη γραμμή του μετώπου του πολέμου ο οποίος από το  2011 αιματοκυλίζει αυτές τις περιοχές: τους μαχητές και τις μαχήτριες των μονάδων προστασίας του λαού και της γυναίκας YPG και YPJ.

“Τα καπιταλιστικά κράτη ασκούν μεγάλη πίεση στην Μέση Ανατολή (..) δημιουργώντας μεγάλο χάος, που όμως είναι κίνηση που γεννά μεγάλες δυνατότητες αλλαγής”. Αυτό μας λέει ένας από τους διοικητές των YPG που συναντήσαμε στη Kobane, εκπλήσσοντας μας για τον ενθουσιασμό με τον οποίο αυτοί οι μαχητές αντιμετωπίζουν τον αγώνα που τους βλέπει εμπλεκόμενους στην αντιμετώπιση ενάντια σε όλες εκείνες τις δυνάμεις (κυρίως το Daesh αλλά επίσης και το καθεστώς της Δαμασκού και τις πολιτοφυλακές που είναι συνδεδεμένες με την Τουρκία) που έχουν βυθίσει αυτή την περιοχή στο δράμα του πολέμου.

Μιλώντας μας για το παρελθόν μας λέει πως “οι αραβικές ανοίξεις υπήρξαν η αρχή μιας αναζήτησης ελευθερίας και αξιοπρέπειας πολλών λαών, οι οποίοι όμως δεν ήταν έτοιμοι και οργανωμένοι και έπεσαν στην αδελφοκτόνο σύγκρουση για λογαριασμό των ισχυρών. Εμείς νιώθουμε πως είμαστε η συνέχεια εκείνων των κινημάτων, αλλά ήμασταν έτοιμοι και οργανωμένοι εδώ και χρόνια (..) και χρησιμοποιήσαμε την αδυναμία του καθεστώτος στον βορά της Συρίας για να γεμίσουμε αυτό τον χώρο”. Όντως ιδιαίτερα σε αυτές τις ζώνες το κουρδικό κίνημα είχε ξεκινήσει να οργανώνει πολιτικά την κοινωνία και την αυτοάμυνα της πριν από πολλά χρόνια, κάνοντας μια εκτεταμένη και ακριβή δουλειά στην περιοχή και εμβαθύνοντας τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις που είχε ξεκινήσει να ενισχύει ο Οτσαλάν όταν, στις αρχές  των χρόνων ’80 βρίσκονταν στη Συρία. Από το ξεκίνημα του συριακού εμφυλίου πολέμου διαμέσου της DBK κουρδικής ανώτατης επιτροπής σχηματισμένης από το PYD (κόμμα δημοκρατικής ενότητας, partito di unione democratica) και από το KNC (εθνικό κουρδικό συμβούλιο, consiglio nazionale curdo) με την παράνομη στρατιωτική πτέρυγα του YXG (που έγινε YPG το 2012), οι μαχητές έστησαν σε μεγάλη κλίμακα μια επιχείρηση αυτοάμυνας των κουρδικών κοινοτήτων κυρίως εδώ στην Rojava και στις συνοικίες με κουρδική πλειοψηφία των κυριοτέρων πόλεων. Ο στόχος ήταν να προστατέψουν τον πληθυσμό από την escalation της βίας που ήταν επακόλουθη της σύγκρουσης ανάμεσα στο καθεστώς και τις διάφορες φατρίες που είχαν ξεσηκωθεί.

“Το Daesh είναι ο καρπός των εξωτερικών επιθέσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, χρησιμοποιείται για να μεταφέρει τον τρόμο στην κοινωνία”. Από το 2014 οι YPG/YPJ έχουν αφιερωθεί στον αγώνα, στην πρώτη γραμμή και αναγνωρίζονται από όλους ως οι νικηφόρες πολιτοφυλακές στην περιοχή του πολέμου ενάντια στο Χαλιφάτο και, κυρίως μετά την ένδοξη αντίσταση της Kobane, κατέληξαν στο προσκήνιο των χρονικών όλου του κόσμου. “Αυτό που μας καθιστά τόσο αποτελεσματικούς ενάντια στο Daesh είναι το ότι έχουμε την ίδια αποφασιστικότητα στη ακραία θυσία για τη νίκη και πως εμείς, όμως, μαχόμαστε για να δημιουργήσουμε μια δίκαιη ζωή και σοσιαλιστική”.

23619011 10213322541611517 325433463 n

Τους ρωτάμε πως σχετίζονται με το γεγονός πως στον πόλεμο εμπλέκονται διάφορες ξένες δυνάμεις, καθιστώντας το συριακό ένα πεδίο μάχης διεθνές που έχει σαν φόντο, στο παρασκήνιο, κυρίως τον αγώνα εξουσίας ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία για τον έλεγχο αυτής της στρατηγικής περιοχής και των πόρων της. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να παραλείψουμε να επισημάνουμε πόσο δύσκολο είναι να μιλάμε για επανάσταση και σοσιαλισμό όταν βρισκόμαστε βυθισμένοι σε μια σύγκρουση ιμπεριαλιστική .

Για μια ακόμη φορά μας προκαλεί έκπληξη η σαφήνεια και η επίγνωση με την οποίαν αντιμετωπίζουν αυτό το θέμα: “με εμάς δεν υπήρξε ποτέ καμία συμμαχία ούτε επίσημη αναγνώριση” και μιας και δεν είναι  αφελείς γνωρίζουν πολύ καλά πως εδώ παίζονται συμφέροντα που δεν μπορούν να ελεγχθούν ή να μετατραπούν από την θέληση των λαών της Συρίας. Η στρατηγική του δημοκρατικού συνοσπονδισμού είναι ξεκάθαρη- αυτοοργάνωση και αυτοάμυνα του λαού- και η δύναμη του συνομοσπονδιακού πολιτικού σχεδίου είναι εκείνη που θα βοηθήσει να ξεπεραστεί η κρατικίστικη ιδεολογία και μαζί με αυτήν το μονοπώλιο στην επικράτεια και στους πόρους ώστε επί τέλους  “θα κατανεμηθούν σε ίσα μέρη για τις ανάγκες του πληθυσμού”. Θα είναι σίγουρα μέρος των δυσκολιών μιας επαναστατικής διαδικασίας όπως αυτή το να βρεθεί μια ισορροπία μετά τη δύση που διακρίνεται στον ορίζοντα του Ισλαμικού Κράτους και η επακόλουθη αναδιάταξη των δυνάμεων στην περιοχή.

Ειδικότερα μοιάζει αντιφατική και αμφιλεγόμενη η σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που κατηγορούνται από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού πως υπήρξαν μαζί με την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το  Κατάρ η κυριότερη αιτία έλευσης του Daesh, από αυτή την άποψη οι συνομιλητές μας περιγράφουν χωρίς δισταγμό πως ήταν προς το συμφέρον τους να δεχτούν τη βοήθεια που προσέφεραν οι αμερικάνοι στον αγώνα ενάντια στο Χαλιφάτο και την έλλειψη εμπιστοσύνης προς αυτούς όσον αφορά το μέλλον. Ένας άλλος σύντροφος του κινήματος στην Quamislo μας υπογραμμίζει πως στην μάχη της Kobane “οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να παρέμβουν μονάχα όταν η κατάσταση στρέφονταν προς το μέρος μας, προς όφελος μας, με την κατάκτηση του λόφου της Mishtenur και την άφιξη 800 μαχητών από την Bakur (τουρκικό Κουρδιστάν), για να μη διακινδυνεύσουν το κίνημα να κατακτήσει από μόνο του τη νίκη ώστε να μπορούν να έχουν το ρόλο των απελευθερωτών στα μάτια του κόσμου”.

“H κοινωνία που δημιουργούμε είναι μια εναλλακτική για όλη τη Μέση Ανατολή, γι αυτό γνωρίζουμε πως όλες οι δυνάμεις που υπάρχουν γύρω μας θέλουν να μας εμποδίσουν,  (..) θέλουμε να δημιουργήσουμε ενότητα και δημοκρατία και είμαστε έτοιμοι και για πόλεμο γι αυτό τον σκοπό”. Την επομένη της κατάκτησης της  Raqqa ξεκινά ήδη να διαφαίνεται ο κίνδυνος για τη Συνομοσπονδία να παραγκωνιστεί σαν δύναμη η οποία, αν και χρησιμοποιήθηκε σε πρώτη φάση στον αγώνα ενάντια στο Daesh, κινδυνεύει να καταστεί άβολη και επικίνδυνη για τα στοιχεία που βρίσκονται στην εξουσία στα διάφορα Κράτη στην περιοχή. Το καντόνι που βρίσκεται πιο δυτικά, εκείνο της Afrin, είναι περιτριγυρισμένο και απειλείται από τις ισλαμιστικές πολιτοφυλακές τις κοντινές στη Τουρκία η οποία, καταπατώντας ήδη εδώ και καιρό συριακά εδάφη, αποκόπτει το καντόνι από εκείνο της Kobane, καταλαμβάνοντας τη ζώνη της Idlib. Στην Deir El Zor με την ήττα των τελευταίων θυλάκων αντίστασης του Daesh οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις έχουν βρεθεί όλο και κοντύτερα σε μια άμεση σύγκρουση με τον στρατό της Δαμασκού και, τέλος, με την πτώση της περιφερειακής κουρδικής κυβέρνησης του Barzani στον βορά του Ιράκ, η Συνομοσπονδία απειλείται στα ανατολικά από τις σιϊτικές πολιτοφυλακές που βρίσκονται κοντά στο Ιράν.

Η τύχη και το μέλλον αυτής της επανάστασης θα καθοριστούν βεβαίως ξεκινώντας από το τιτάνιο έργο που κάνει το κίνημα στην κοινωνία σε όλα τα επίπεδα, οικοδομώντας μια συμμετοχή και μια συνοχή μεταξύ των διαφορετικών γλωσσικών και θρησκευτικών κοινοτήτων άγνωστη μέχρι πρότινος σε αυτά τα εδάφη, παρουσιάζοντας μια αληθινή εναλλακτική λύση προς τους γύρω λαούς και προσπαθώντας να οικοδομήσει μια διπλωματία που απομακρύνεται από τον αδίστακτο ρεαλισμό των διεθνών σχέσεων, επιδιώκοντας έναν «τρίτο δρόμο» ισορροπίας με τις διεθνείς δυνάμεις. Και κυρίως χάρη στις προσπάθειες αυτών των μαχητών και το αίμα των χιλιάδων μαρτύρων που δίνουν τη ζωή τους καθημερινά για αυτή την επανάσταση και για την ελευθερία όλων μας.

https://www.infoaut.org/approfondimenti/la-guerra-rivoluzionaria-colloqui-con-le-ypg

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συρία: θεοκρατική επανάσταση ή συνομοσπονδιακή; – Siria: rivoluzione teocratica o confederale?

Τετάρτη 05 Oκτωβρίου 2016 14:27

του Davide Grasso – ιταλού Μαχητή των Ypg, Μονάδων λαϊκής προστασίας

YPG

Rojava (Siria), 5 οκτωβρίου 2016, Nena News – Όταν ο Bouhazizi Mohamed αυτοπυρπολήθηκε, στις 17 δεκεμβρίου του 2010, λίγοι από εμάς θα περίμεναν αυτά που συνέβησαν, και κατά πόσο θα είχαν συμβεί. Η Βόρεια Αφρική και η νοτιοδυτική Ασία ήταν χύτρες ταχύτητας περιμένοντας να εκραγούν και, τώρα ταχύτατα, τώρα σιγά-σιγά, να εκδηλωθούν βαθιές αντιθέσεις και νέες διαδρομές στο μέλλον. Λίγοι από εμάς αντιλαμβάνονταν το πόσο ήμασταν απροετοίμαστοι για κάτι τέτοιο, αντιθέτως να αναπτύξουμε μια συγκεκριμένη ανάλυση του τι συνέβαινε πέρα από τη Μεσόγειο.

Ένας φίλος μου είπε, «Αυτές οι « ανοίξεις » σάρωσαν τους σαλαφιστές από την ιστορία των χωρών αυτών: διέψευσαν πως εκείνη ήταν η κυρίαρχη τάση στη νεολαία» Τα γεγονότα που ακολούθησαν, μέχρι τα παρόντα, δείχνουν πώς  η εντύπωση αυτή ήταν ελλιπής και μονόπλευρη. Είχαμε προβάλλει σχετικά με τα γεγονότα τις δικές μας προσδοκίες. Εμείς δεν κοιτούσαμε τα γεγονότα σε όλη την πολυπλοκότητά τους, για αυτό που ήταν, ακόμη και με την αμφισημία τους, τα παρατηρούσαμε σαν τέτοια που θα θέλαμε να είναι.

Τηλεόραση και εφημερίδες, με έναν ανάλογο (αλλά πιο συμφεροντολογικό) στραβισμό, μιλούσαν για τις «εξεγέρσεις του ψωμιού» ή « κινήματα για την δημοκρατία» (εννοώντας, με αυτό, μια μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική επιρροή της Δύσης). Στην πραγματικότητα, με το 2011 έχει ξεκινήσει για τα καλά μια δεύτερη αποαποικιοποίηση, μέσω της οποίας οι λαοί της Ασίας νοτιο-δυτικής και της βόρειας Αφρικής προσπαθούν, σύμφωνα με νέες μορφές και μέσα σε έναν νέο αιώνα, να ανακτήσουν αυτονομία συγκρουόμενοι με θεσμούς που αντιλαμβάνονται ως έξωθεν επιβεβλημένους , αλλά αυτή η δεύτερη μάχη για την ανεξαρτησία, για περισσότερο από μισό αιώνα μετά την αλγερινή επανάσταση, έχει στο αντιδραστικό στοιχείο της ανάκτησης της πίστης, αν και με διαφορετικές μορφές, ένα κεντρικό συστατικό.

Δραματική συμπύκνωση του συνόλου των αντιφάσεων των «αραβικών ανοίξεων», η Συρία έχει γίνει, ειδικότερα, τόπος καθίζησης τόσο των ιδεολογικών ορίων αυτής της τάσης όσο της κακής συνείδησης των δυτικών αφηγήσεων, που ποτέ πριν σε σχέση με αυτή τη σύγκρουση έχουν σοφά προσανατολίσει-κατευθύνει και λογοκρίνει την γνώση και την πληροφορία.

Η συριακή επανάσταση, όπως και η αιγυπτιακή, σημάδεψαν επίσης την προσωρινή ήττα της ευρωπαϊκής διανόησης περισσότερο ή λιγότερο «στρατευμένης», ανίκανης να προσφέρει ένα ερμηνευτικό πλαίσιο για τα γεγονότα αυτά, θέτοντας σε δυναμική σχέση τους κριτικούς αστερισμούς με ό, τι συμβαίνει εδώ. Εάν σε σύγκριση με τη Συρία δεν μπορούν να αναδείξουν το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της επανάστασης του εμφυλίου πολέμου και του παγκόσμιου-καθολικού πολέμου, με την Αίγυπτο συνέχισαν να καλλιεργούν το μύθο των συγκεντρώσεων της πλατείας ακόμη και στο στάδιο όπου ήταν προφανές ότι ο λόγος είχε δώσει την θέση του στα όπλα, και οι άνθρωποι ήταν άοπλοι, ο λαός ήταν άοπλος. Φαίνεται ότι οι συγκρούσεις που συμβαίνουν στον κόσμο έχουν ενδιαφέρον, για μια συγκεκριμένη ευρωπαϊκή πνευματική τάξη, μόνο εάν αυτές αναφέρονται στην ρομαντική εικόνα των οδοφραγμάτων, σε μιαν » ελευθερία που οδηγεί τον λαό» καθησυχαστική κατά βάθος, επειδή υποδηλώνει την άμεση αντιστοιχία μεταξύ των πρακτικών της απόρριψης και επαναστατικού χτισίματος.

Οι άνθρωποι, αντιθέτως, ο λαός, «οδηγείται από την ελευθερία» μόνο στα έργα ζωγραφικής. Όπως και με τις τάξεις, είναι αυτό που είναι, ή μάλλον αυτό που συμβαίνει: ένα βαθιά διαφοροποιημένο μάγμα, που διασχίζεται από αντιτιθέμενες εντάσεις και, κυρίως, από προσωπικές ιστορίες αμείωτες, από εντάσεις και επιθυμίες που δεν είναι δυνατόν, σε πρώτη φάση, να μειώσουμε σε ένα πρόγραμμα ή μια σαφή πολιτική προοπτική, πόσο μάλλον ένα γραμμές ρήξης «θρησκευτικές» ή «εθνοτικές».

Πολέμησα πλάι πλάι, μαζί με άραβες που φορούν με περηφάνια την στολή των YPG, και μάλωσα με κούρδους που κάνουν δικό τους ένα αντιδραστικό όραμα, φανατικό και συντηρητικό, παραδοσιακό, εχθρικό προς την επανάσταση της Rojava. Μεταξύ των υποστηρικτών του καθεστώτος στη Δαμασκό υπάρχουν αυτοί που έχουν τρομοκρατηθεί από την ενδεχόμενη απώλεια προνομίων όπως και εκείνοι που, απλά, λυπούνται και αναπολούν για την ήσυχη ζωή που μέχρι το 2010 είχε παραχωρηθεί σε όσους υποβάλλονταν στον πρόεδρο. Υπάρχουν άνθρωποι που πολεμούν το ισλαμικό κράτος διότι το «ισλαμικό κράτος» που έχουν μπροστά τους είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Ειδομένη από κοντά, η επανάσταση είναι πολύ πιο συγκεκριμένη. Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι αυτή δεν μπορεί να ξεφύγει από τη δράση μας, γιατί αυτή είναι η δράση μας.

Η επιστημονική ενατένιση γι αυτό είναι εκτός τόπου. Να αντικαταστήσουμε την ανάληψη ευθύνης με τον γεωπολιτικό αυνανισμό, φτάνοντας στο σημείο να κάνουμε κερκίδα και να πανηγυρίζουμε, όχι για τα κινήματα και τις ανάγκες που αυτά εκφράζουν, αλλά για αυτό ή για εκείνο το κράτος – την Συρία, τη Ρωσία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες – σημαίνει να δείχνουμε απεριόριστη περιφρόνηση στον συριακό πληθυσμό και σε όλη τη μέση Ανατολή. Αναλογικά, το να στρεφόμαστε από την άλλη πλευρά με την δικαιολογία ότι η κατάσταση είναι πολύ βρώμικη και μπερδεμένη, ή, ακόμη χειρότερα, ότι οι παίκτες και οι παράγοντες είναι πολύ πραγματικοί για να εμφανίζονται ευχάριστοι ή «ευπαρουσίαστοι», είναι απαράδεκτο. Ο «λαός» μπορεί να είναι μια οντότητα αβέβαιη ως πολιτική κατηγορία, αλλά επάνω στη γη οι άνθρωποι έχουν δύο πόδια και δύο χέρια. Πρέπει – υπογραμμίζω ,πρέπει – να θεωρήσουμε τους σύριους σαν φίλους μας. Έχουμε ευθύνη απέναντι τους άλλο τόσο σημαντική όσο εκείνη που έχουμε προς τους ιρακινούς, τους αιγύπτιους, τους παλαιστίνιους ή τους τυνήσιους. Ωστόσο, ο συριακός πληθυσμός είναι σήμερα ο μεγάλος απών, όχι μόνο από τις υποκριτικές συζητήσεις στη Γενεύη ή τη Νέα Υόρκη, αλλά και από τις ασαφείς εικασίες και κερδοσκοπίες οι οποίες συχνά λαμβάνουν χώρα μεταξύ εκείνων που θα ήθελαν να είναι διαφορετικοί από εκείνους που κάθονται επάνω σε τέτοιου είδους συναινέσεις.

Η οριστική ιστορική κρίση σχετικά με το «συριακό καθεστώς» έχει αποφανθεί από τα γεγονότα που ξεκίνησαν από το 2011. Το ζήτημα έκλεισε. Η επανάσταση και το μέλλον είναι η μόνη οδός. Την ίδια στιγμή, να θυμάστε ότι οι «φιλικές» κυβερνήσεις της επανάστασης ήταν και είναι οι χειρότεροι εχθροί της. Όλοι, εδώ, διηγούνται πώς η αλλαγή από τις ρίζες, την προέλευση της εξέγερσης κατά την είσοδο των όπλων και των μαχητών που προέρχονταν από την Τουρκία ήταν ολική, και όχι επειδή ξένα όπλα και ξένοι μαχητές δεν εξυπηρετούν και δεν χρειάζονται σε μια επανάσταση, αλλά επειδή εκείνοι ήταν «φίλοι» που είχαν μια τιμή, δηλαδή την υποβολή τους όχι μόνο σε ξένα συμφέροντα, αλλά και σε μια πολιτική προοπτική που τους είχε επιβληθεί, ίδια για όλους, το ίδιο για όλους. Η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία έχουν βρει κοινό έδαφος εν μέρει ώριμο για αυτή την επιχείρηση, αλλά και ένα καθεστώς έτοιμο για τον σκοτεινότερο συμβιβασμό. Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ ενδιαφέρονταν να καταστήσει τον εχθρό του αδαή, μη παρουσιάσιμο, σε ένα είδος αμοιβαίας συμφωνίας σχετικά με το ποιες ήταν οι κάρτες με τις οποίες θα έπρεπε να γίνει παιχνίδι. Και η θεοκρατική επανάσταση που προωθείται από τον άξονα τουρκίας-σαουδικής Αραβίας και, έμμεσα, και από το καθεστώς με τις ύποπτες » αμνηστίες » του 2011, που οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν υποστηρίξει και, αν και με αυξανόμενες δυσκολίες, συνεχίζουν να στηρίζουν.

Οι νίκες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων και των YPG-YPJ μεταξύ 2015 και 2016 έχουν αναγκάσει σε πρωταγωνιστικό ρόλο ενός νέου παίκτη, μιας διαφορετικής ιδέας «δεύτερης απο αποικιοποίησης» και μιας διαφορετικής κριτικής του συστήματος Sykes-Picot. Είναι η επανάσταση που έρχεται από τον βορρά, η οποία έχει επίσης την πρόθεση να επιστρέψει στην αρχική επανάσταση τα δικαιώματά της. Αν η ιδέα ότι το ιστορικό ολίσθημα που ακολούθησε το 2011 ήταν εμπνευσμένο από προοπτικές ουσιαστικά «κοσμικές» ήταν εσφαλμένη, η ιδέα που σήμερα έχει εξαπλωθεί από το Μαρόκο έως το Πακιστάν είναι ότι ό, τι κινείται είναι «παράδοση» ή απλά «Ισλάμ» είναι εξίσου ψευδής. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε την ανατολή με τον ίδιο σεβασμό με τον οποίο είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε τη δύση: τι περίπλοκο. Με αυτό δεν αναφέρομαι στις πολύ τονισμένες γλωσσικές και θρησκευτικές διαιρέσεις, αν και σημαντικές: αναφέρομαι σε σφάλματα και ρήξεις που διασχίζουν κάθε μεμονωμένη κοινότητα, κάθε οικογενειακό πυρήνα ή και το ίδιο άτομο, πως εδώ – όπως και αλλού – εξακολουθεί να είναι  αυτό που συμβαίνει.

Είναι πολλοί, στη Συρία, οι οποίοι αρνούνται να προσδιορίσει την ανάγκη για απελευθέρωση από το στρατιωτικό καθεστώς με μια πολιτική που βασίζεται σε αναφορά στο κοράνι. Και αυτοί ήταν μεταξύ των χιλιάδων ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους το 2011, και στις πλατείες, αλλά η ισλαμική επανάσταση τους έκανε να σωπάσουν στα δυτικά της χώρας και κατά μήκος του Ευφράτη. Το να δρας μέσα σε μιαν επανάσταση, όμως, δεν σημαίνει να σκέφτεσαι με αφηρημένους όρους, όπως στις δημοσκοπήσεις. Σημαίνει να δίνεις ξανά τη δύναμη σε όλους εκείνους που δεν έχουν καμία, και, αν την είχαν, θα μπορούσαν να αλλάξουν τις τύχες των πολιτικών γεγονότων και εξελίξεων. Αυτό είναι που κάνει η συνομοσπονδιακή επανάσταση. Μπορεί να νικήσει τόσο το ισλαμικό κράτος, όπως και να αντιμετωπίσει τους εκφοβισμούς των σαλαφιστών στην περιοχή, και μπορεί να υποδεικνύει έναν ορίζοντα ειρήνης και μετασχηματισμού για το συριακό σενάριο. Η συνομοσπονδιακή επανάσταση περιέχει την θεμελιώδη κουρδική επανάσταση, αλλά περιέχει επίσης την εκδίκηση των αραβικών και ασσυρίων δυνάμεων που ενδιαφέρονται για μια νέα διαδικασία, και προσφέρει τη δυνατότητα της πολιτικής συμμετοχής από τα κάτω σε όλους τους σύριους που αισθάνονται καταπιεσμένοι ή προδομένοι τόσο από το καθεστώς όσο και από την ισλαμική επανάσταση .

Το μεγαλύτερο στοιχείο δύναμης και αντοχής της συνομοσπονδιακής επανάστασης είναι ο κοινωνικός αντίκτυπος. Όπου η συνομοσπονδιακές δυνάμεις προετοιμάζουν μια μάχη, εκ των προτέρων σχηματίζουν τα τοπικά συμβούλια και τους λαϊκούς θεσμούς, παράνομους ή στην εξορία, σε θέση να κάνουν να συμβεί αμέσως, μαζί με την κατάκτηση από την πλευρά των όπλων, η πραγματική επαναστατική διαδικασία. Η καθαίρεση των δικαστηρίων της Σαρία η των θεσμών του καθεστώτος ακολουθείται αμέσως από την ενεργοποίηση των κοινοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων και διασκέψεων των γυναικών που κινούν την αληθινή αλλαγή της πραγματικότητας, που είναι αυτά που θέλουν οι άνθρωποι, κάθε φορά διαφοροποιώντας και συνοδεύοντας τις αλλαγές σε σχέση με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και τις επιθυμίες που εκφράζονται σε αυτό το μέρος, σε αυτό τον τόπο. Οι δυνάμεις του Tev Dem (Κίνημα για τη Δημοκρατική Κοινωνία) και των YPG-YPJ είναι, ως εκ τούτου οι μόνες στη Συρία που είναι σε θέση να διαθέτουν ένα αυτόνομο πρόγραμμα, και να συγκρουστούν, εάν είναι απαραίτητο, με όποιον προσπαθήσει να σταματήσει αυτή η συγκεκριμένη μεταμόρφωση.

Για το λόγο αυτό είναι γελοία η κατηγορία αυτών που παρουσιάζουν τις SDF ως δυνάμεις στην υπηρεσία «ξένων φιλοδοξιών και συμφερόντων.» Οι SDF και το Συριακό Δημοκρατικό Κογκρέσο είναι, αντίθετα, οι μόνες συριακές πραγματικότητες απρόσβλητες από αυτό τον κίνδυνο , σε αντίθεση με την ισλαμική επανάσταση και το καθεστώς, μιας και κατέχουν την υποκειμενική ενέργεια και την μαχητική επίγνωση για να πολεμήσουν μια εμφύλια παγκόσμια σύρραξη χωρίς να χάσουν τους αρχικούς πολιτικούς τους ορίζοντες. Αυτό αν και, όπως όλες οι δυνάμεις που εμπλέκονται στον πόλεμο, αντιμετωπίζουν οπλικά συστήματα, ξένες αεροπορίες και τεχνολογίες, και επομένως δεν μπορούν να αντέξουν να αρνηθούν την αεροπορική υποστήριξη που παρέχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες (με ελάχιστες επιχειρήσεις εναντίον του Is) και την διπλωματική υποστήριξη που μερικές φορές προσφέρεται από την Ρωσία.

Η παρουσία παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων στην συριακή συγκυρία είναι από μόνη της ένα πρόβλημα. Παρ ‘όλα αυτά, δεν είναι οι συνομόσπονδες δυνάμεις που έχουν εκλιπαρήσει την παρέμβαση τους, αλλά το καθεστώς, αφενός, και οι ισλαμικές δυνάμεις (οι οποίες εσφαλμένα ονομάζονται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, «συριακή αντιπολίτευση»), από την άλλη. Είναι περίεργο, τώρα, να δηλώνουμε ότι οι μόνες αυθεντικά επαναστατικές δυνάμεις, στο παγκόσμιο πλαίσιο-στην παγκόσμια συγκυρία που έχει καθοριστεί και δημιουργηθεί, θα έπρεπε να αφεθούν να σφαγιασθούν για να ευχαριστηθούν όσοι, στη δύση, δεν βρέθηκαν στη θέση για άλλη μια φορά να μπλοκάρουν τη δράση των στρατών της και των κρατών της.

Ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα στοιχεία στρέφονται κατά του συνομοσπονδιακού κινήματος, το οποίο είναι το λιγότερο οπλισμένο και αυτό που υποστηρίζεται λιγότερο από εξωτερικούς παράγοντες της συριακής παγκόσμιας σύγκρουσης (αν και σήμερα συγκεκριμένη προπαγάνδα προκαλεί κάποιους να πιστεύουν το αντίθετο), είναι, επομένως, απολύτως οργανικός, καθοριστικός και χειραγωγημένος. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι το καθοριστικό στοιχείο για αυτό που συμβαίνει στη βόρεια Συρία δεν είναι ο πόλεμος, αν και πανταχού παρών, αλλά η επανάσταση. Αυτή πραγματοποιείται με χιλιάδες αγωνιστές, κάθε μέρα, σε δεκάδες οικονομικούς και κοινωνικούς τομείς . Η καρικατούρα αυτής της εμπειρίας ως «εφεδρικού στρατού των ΗΠΑ» είναι έκφραση άγνοιας της κατάστασης στον αγωνιστικό χώρο που μεταμφιέζεται ως πλεύση ρεαλισμού, αν όχι, συχνά, απλής κακής πίστης. Το ότι πολύ συχνά αυτή η περίπτωση υπερισχύει, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι αυτή η καρικατούρα προωθείται κυρίως από αυτόν – το καθεστώς και την ισλαμική επανάσταση – που καταστρέφει τη Συρία, και κυρίως το Χαλέπι, χάρη στην ρωσική αεροπορία ή, στην απέναντι πλευρά, στα βαρέα όπλα που παρέχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία.

Τι είδους ευημερία θα φέρουν αυτές οι κερδοσκοπικές »ιμπεριαλιστικές βοήθειες» προς το λαό της Συρίας και του Χαλεπίου, και γιατί αυτές είναι δικαιολογημένες, σε αντίθεση με την μερική κάλυψη από αέρα που παρέχεται από τον συνασπισμό στις δυνάμεις του SDF ενάντια στο Is, πρέπει ακόμη να ανακαλυφθεί. Σχεδόν έξι χρόνια μετά το θάνατο του Μοχάμεντ Bouhazizi, τα όρια και  οι ελλείψεις στην ανάλυση της δυτικής αριστεράς ακόμη δεν αντιμετωπίζονται κρισίμως. Αυτό είναι σοβαρό, δεδομένου ότι συνδέονται με την αδυναμία αυτής της ίδιας αριστεράς να σκεφτεί την συγχρονικότητα και το πολιτικό, καταδικάζοντας τον εαυτό της στην αδράνεια και ανικανότητα που είναι ορατές σε όλους. Όταν η ευρωπαϊκή αριστερά θα καταφέρει να παράξει ένα σεντ από τις κοινωνικές αλλαγές που παράγονται στην Rojava, θα καταλάβει ότι η επανάσταση δεν είναι ένα παιχνίδι. Σήμερα φανταζόμαστε έναν κόσμο χωρίς αντιφάσεις, όπου τα κινήματα προχωρούν προς τα εμπρός, χωρίς να σκοντάφτουν, επάνω στον αγνό και καθάριο δρόμο της μεταφυσικής «επαναστατικής», και στη συνέχεια, όταν στρέφουμε το βλέμμα προς την πικρή πραγματικότητα της σύγκρουσης που είναι άκρως θεαματική και τεχνολογική, που θρυμματίζει το σημερινό παγκόσμιο κεφάλαιο, και τον ξεσκισμένο ωκεανό της παγκόσμιας εργατικής τάξης, επικρίνουμε τις προσπάθειες των συντρόφων με γελοίες πόζες ριζοσπαστισμού, ή καταφεύγουμε στη μυθοποιημένη παραμόρφωση εκείνης ή της άλλης κρατικής μεταμόρφωσης του σύγχρονου κεφαλαίου.

Το συνομοσπονδιακή κίνημα είναι ο μοναδικός σύριος παίκτης που παντρεύεται μια πραγματικά μαχητική λογική, που στερείται από οποιαδήποτε θεώρηση που δεν έχει την προέλευση της, στην τακτική και τη στρατηγική, από αυτό που η θεωρητική της επεξεργασία περιλαμβάνει σαν συμφέρον των εργαζομένων και του λαού. Γι ‘αυτό εγώ τολμώ να πω ότι πρόκειται για το μοναδικό συγκεκριμένα επαναστατικό κίνημα στη Συρία. Αυτό δεν προωθεί μια εδαφική διαίρεση αυτής της χώρας (άλλη χειραγωγημένη κατηγορία), αλλά τη δημιουργία μιας Συρίας που σέβεται τις διαφορετικότητες, με βάση την πολιτική και οικονομική συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων, για τη σταδιακή ομαδοποίηση των μορφών παραγωγής και αναπαραγωγής της ζωής. Στόχος του είναι για άλλη μια φορά να θέσει υπό αμφισβήτηση τον καπιταλιστικό πολιτισμό. Είναι ένα νέο πείραμα λαϊκής εξουσίας και προσβολής σε προνόμια ιεραρχίας ενοποιημένα σε διαφορετικά επίπεδα. Και απειλείται από τα προβλήματα της κάθε επανάστασης.

Ένα παρόμοιο πείραμα αξίζει όλη την υποστήριξή μας.