ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Πριν από 49 χρόνια έσβησε η Τζάνις Τζόπλιν μόλις 27 χρονών (pics, vid)

Πριν από 49 χρόνια σίγησε μία από τις πιο συγκλονιστικές φωνές της ροκ μουσικής στο Λος Άντζελες

Πριν από 49 χρόνια έσβησε η Τζάνις Τζόπλιν μόλις 27 χρονών (pics, vid)

Η Τζάνις Λυν Τζόπλιν (Janis Lyn Joplin, 19 Ιανουαρίου 1943 – 4 Οκτωβρίου 1970), αποκαλούμενη «Μαργαριτάρι», ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός της ροκ μουσικής και της μπλουζ και μία από τις πιο επιτυχημένες και ευρέως γνωστές γυναίκες ροκ σταρ της εποχής της.

Ήταν επίσης ζωγράφος, χορεύτρια και ενορχηστρώτρια μουσικής. Ήλθε στο προσκήνιο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αρχικά ως τραγουδίστρια των Big Brother and the Holding Company (Ο Μεγάλος Αδελφός και η Εταιρία Κεφαλαίων) και αργότερα με σόλο καριέρα, με συγκροτήματα όπως οι Kozmic Blues Band (Κόζμικ Μπλουζ Μπαντ) και οι Full Tilt Boogie Band (Φουλ Τιλτ Μπούγκι Μπαντ). Κυκλοφόρησε μόλις τέσσερα στούντιο άλμπουμ (εκ των οποίων ένα μετά θάνατον). Θεωρείται η καλύτερη, ίσως ερμηνεύτρια του μπλουζ και μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της ροκ μουσικής

To 1995 τιμήθηκε με την είσοδό της στο Rock and Roll Hall of Fame, ενώ το 2005 κέρδισε το βραβείο Γκράμμυ Lifetime Achievement Award. Το περιοδικό Rolling Stone την κατέταξε στην 46η θέση στη λίστα του με τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών το 2004 και στην 28η με τους καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών το 2008. Κατάφερε να «σπάσει» την ανδροκρατούμενη ροκ μουσική σκηνή, μαζί με την πρώτη γυναίκα αρχηγό συγκροτήματος, Γκρέις Σλικ (Jefferson Airplane) και άλλες ερμηνεύτριες, όπως η Πάτι Σμιθ, η Τζόαν Μπαέζ και η Μαριάν Φέιθφουλ με αποτέλεσμα να ανοίξει το δρόμο και σε άλλες τραγουδίστριες.

Ο θάνατος στα 27 χρόνια

Tην Κυριακή της 4ης Οκτωβρίου του 1970, η Τζόπλιν καθυστερούσε να εμφανισθεί στα στούντιο της Sunset Sound Recorders, κάτι που έκανε τον παραγωγό Πωλ Ροθτσάιλντ να ανησυχήσει, ώστε ξεκίνησε την αναζήτησή της, μαζί με τον Τζων Κουκ, πηγαίνοντας στο ξενοδοχείο της. Είδε στο πάρκινγκ τo αυτοκίνητο της Τζόπλιν. Μπαίνοντας στο δωμάτιό της, τη βρήκε νεκρή, δίπλα στο κρεββάτι της. Η επίσημη αιτία θανάτου της, ήταν η υπερβολική δόση ηρωίνης, ενδεχομένως σε συνδυασμό με τις παρενέργειες του αλκοόλ. O Τζων Κουκ, ο οποίος μετέφερε τον Ροθτσάιλντ στο ξενοδοχείο, πιστεύει ότι, εντελώς συμπτωματικά η Τζόπλιν παρέλαβε μεγαλύτερη δόση ηρωίνης από το κανονικό, καθώς υπήρξαν και άλλα παρόμοια κρούσματα, τη συγκεκριμένη εβδομάδα. Η Κασέρτα και ο Μόργκαν βρίσκονταν μαζί της μέχρι την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου, όμως σύμφωνα με το βιβλίο Going Down With Janis, κανείς τους δεν την επισκέφθηκε στο ξενοδοχείο Λάντκμαρκ, όπως είχαν αμφότεροι υποσχεθεί.

Το σώμα της Τζόπλιν αποτεφρώθηκε στο Νεκροτομείο Πιρς Μπράδερς Ουέστγουντ Βίλλιτζ (Pierce Brothers Westwood Village Mortuary), στο Λος Άντζελες. Οι στάχτες της σκορπίστηκαν από ένα αεροπλάνο στον Ειρηνικό Ωκεανό και στο Στίνσον Μπιτς (Stinson Beach). Η μόνη τελετή που πραγματοποιήθηκε έγινε στο Πιρς Μπράδερς και παρακολουθήθηκε από τους γονείς της και τη θεία της μητέρας της.

Στη διαθήκη της, η Τζόπλιν άφηνε 1,500 δολάρια για τη διοργάνωση μιας αποχαιρετιστήριας γιορτής, στην περίπτωση που πέθαινε. Η γιορτή αυτή έλαβε χώρα στις 26 Οκτωβρίου του 1970, στο Lion’s Share του Σαν Ανσέλμο της Καλιφόρνια, όπου παρευρέθηκαν η Κασέρτα, ο Μόργκαν και στενοί της φίλοι, όπως ο Λάιλ Τατλ, ο Μπομπ Γκόρντον και ο Τζων Κουκ.

Η Janis στο Woodstock

Το 1969, η Τζόπλιν και οι Kozmic Blues Band έκαναν περιοδεία σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους εμφανίσθηκαν στο Φεστιβάλ Γούντστοκ το βράδυ του Σαββάτου της 16ης Αυγούστου. Παρέμειναν εκεί έως τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής 17 Αυγούστου. Όταν το συγκρότημα πέταγε με ελικόπτερο προς το χώρο της συναυλίας και η Τζόπλιν είδε το τεράστιο πλήθος έγινε απίστευτα νευρική. Οι εμπειρίες της Τζόπλιν στο Γούντστοκ δεν ήταν ευχάριστες, καθώς περίμενε δέκα ώρες μέχρι να ανέβει στη σκηνή και στο διάστημα αυτό, έκανε χρήση ηρωίνης, υπό της οποίας την επήρεια βρισκόταν, καθ’όλη τη διάρκεια της παρουσίας της, στη σκηνή, και φάνηκε, κυρίως, κατά την ερμηνεία του κομματιού Work Me, Lord. Η χρήση ηρωίνης είχε ως αποτέλεσμα το βράχνιασμα της φωνής της και τη δυσκολία της να χορέψει. Παρά τα προβλήματα, κατάφερε να αποδώσει τόσο καλά, που το κοινό εκστασιασμένο την επευφημούσε και την ανάγκασε να εκτελέσει δύο φορές το Ball and Chain. Η Τζόπλιν, όμως, ήταν δυσαρεστημένη με την εμφάνισή της και κατηγόρησε την Κασέρτα.

To Cheap Thrills έφθασε στην πρώτη θέση του Billboard 200, οκτώ εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του και παρέμεινε εκεί για άλλες οκτώ συνεχόμενες εβδομάδες. Το άλμπουμ έγινε χρυσό και πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίγραφα, τον πρώτο μήνα κυκλοφορίας του. Το σημαντικότερο κομμάτι του, Piece of My Heart έφθασε στη δωδέκατη θέση του Billboard Hot 100, το φθινόπωρο του 1968.

I Got Dem Ol ‘Kozmic Blues Again Mama!
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1968 και έγινε χρυσό λίγους μήνες αργότερα. Παρόλ’ αυτά, δεν έγινε τόσο επιτυχημένο, όσο το Cheap Thrills. Τα σχόλια για το νέο συγκρότημα συγκρούονταν. Ορισμένοι κριτικοί μουσικής, όπως ο Ραλφ Τζ. Γκλίσον της San Fransisco Chronicle είχαν αρνητική άποψη για τους Kozmic Blues. Ο Γκλίσον έγραψε: «Η Τζόπλιν πρέπει να διαλύσει τη νέα μπάντα και να επιστρέψει αμέσως στους Big Brother… (εάν τη θέλουν και οι ίδιοι πίσω)».

Tο Pearl, αν και κυκλοφόρησε το 1971 (λίγο μετά το θάνατό της) έγινε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ της καριέρας της, και στιγματίσθηκε από τη διασκευή του κομματιού Me and Bobby McGee, του πρώην εραστή της, Κρις Κριστόφερσον.

To πρώτο κομμάτι, «Move Over», τo έγραψε η ίδια η Τζόπλιν, ανακλώντας μέσα από τους στίχους τα συναισθήματά της για την μεταχείριση των γυναικών από τους άνδρες. To κομμάτι Mercedes Benz, συντέθηκε από την Τζόπλιν, τον Νόιβιρτ και τον Μπιτ ποιητή Μάικλ Μακ Κλερ. Το κομμάτι Βuried Alive In The Blues, του οποίου η ηχογράφηση είχε προγραμματισθεί για την ημέρα που η Τζόπλιν βρέθηκε νεκρή, συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ, χωρίς, όμως, φωνητικά. Το 2003, το Pearl κατετάγη στην 122η θέση των καλύτερων μουσικών άλμπουμ όλων των εποχών, σύμφωνα με τον κατάλογο του περιοδικού Rolling Stone.

Ο θάνατος της Τζόπλιν, σε ηλικία 27 ετών εξέπληξε τους θαυμαστές της και συγκλόνισε τον κόσμο της μουσικής, ο οποίος είχε μόλις πληγεί μετά την απώλεια του Τζίμι Χέντριξ δύο εβδομάδες νωρίτερα (18 Σεπτεμβρίου του 1970). Ο μουσικός ιστορικός Τομ Μουν έγραψε ότι, «η Τζόπλιν είχε μια αναπάντεχα αυθεντική φωνή». Ο μουσικός αρθρογράφος Τζων Παρέλες των New York Times έγραψε πως, ήταν -ως καλλιτέχνης- «ακατανίκητη και βαθιά ευάλωτη». Η συγγραφέας Μέγκαν Τέρρυ υποστήριξε ότι, η Τζόπλιν ήταν η θηλυκή εκδοχή του Έλβις Πρίσλεϋ, όσον αφορά την ικανότητα της να «αιχμαλωτίζει» το κοινό.

Ο Λέοναρντ Κοέν έγραψε το κομμάτι Chelsea Hotel #2 για την Τζάνις Τζόπλιν. Στο τραγούδι αυτό, αναφέρεται στη μικρής διάρκειας σχέση του με εκείνη. Υποστηρίζεται επίσης ότι, το κομμάτι Birdsong του Τζέρρυ Γκαρσία, έχει γραφτεί για την Τζόπλιν. Ακόμα το τραγούδι In the Quiet Morning της Μίμι Φαρίνα έχει γραφτεί για εκείνη, όπως και η διασκευή του από την Τζόαν Μπαέζ, ως Come from the Shadows

H ταινία The Rose, του 1979, -αρχικά ως Pearl (από το παρατσούκλι που είχαν δώσει οι φίλοι της στην Τζόπλιν)- βασίστηκε -εν μέρει- στη ζωή της Τζόπλιν, καθώς η οικογένειά της αρνήθηκε να παραχωρήσει στους παραγωγούς τα δικαιώματα της προσωπικής της ζωής.

To 1988, στήθηκε ένα χάλκινο γλυπτό της Τζόπλιν, στη γενέτειρα της, στο Πορτ Άρθουρ του Τέξας.

To 1992, εκδόθηκε μια βιογραφία της, γραμμένη από την αδελφή της, Λάουρα, με τίτλο Love, Janis. Σε μια συνέντευξή της, η Λάουρα δήλωσε ότι, η αδελφή της απολάμβανε την παρουσία της στην εκπομπή του Ντικ Κάβετ, ενώ παραδέχθηκε πως, η Τζάνις πέρασε -πράγματι- δύσκολα χρόνια στο σχολείο, αλλά δεν είχε την ίδια αντιμετώπιση από όλους τους συμμαθητές της.

Έχουν γίνει πολλές απόπειρες, για να γυριστεί μια ταινία με θέμα τη ζωή της Τζόπλιν. Οι γνωστότερες είναι: Janis Joplin: Get It While You Can, Piece Of My Heart και The Gospel According To Janis.

 

https://www.fosonline.gr/plus/moysiki/article/68359/prin-apo-49-xronia-esvise-i-tzanis-tzoplin-molis-27-xronon-pics-vid

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Τζίμι Χέντριξ: Ο μαέστρος της ψυχεδελικής ροκ

Ημουσική του έχει επηρεάσει από τον punk rocker John Lydon  των Sex Pistols, μέχρι τις indie μούσες του riot grrrrl κινήματος, Sleater Kinney. Το Rock ‘n’ Roll Hall of Fame τον έχει χαρακτηρίσει ως έναν εκ των καλύτερων μουσικών όλων των εποχών’.  Ποιος ήταν όμως ο  κιθαρίστας των Jimi  Hendrix Experience και συνθέτης του ατμοσφαιρικού »Purple Haze»;

Ο James Marshall «Jimi» Hendrix γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1942 στο Seattle των ΗΠΑ, από Αφροαμερικανούς γονείς με ινδιάνικες ρίζες. Στα 15 του χρόνια έμαθε να παίζει κιθάρα και, μετά από μια σύντομη θητεία στον Αμερικανικό στρατό ως  αλεξιπτωτιστής, μετακόμισε στο Clarksville του Tennessee, όπου και ξεκίνησε να παίζει μουσική για τους Isley Brothers, τον Little Richards και τους Curtis Knight and the Squires.

Αντιμετωπίζοντας δυσκολία στο να επιβιώσει με το μισθό ενός R ‘n’ B μουσικού στην Αμερική, το 1966 μετακομίζει στην Αγγλία, όπου και τον ανακαλύπτει η Linda Keith, τότε σύντροφος του Keith Richards των Rolling Stones. Η  Keith τον συστήνει στον πρώτο του μάνατζερ, το μπασίστα των Animals, Chas Chandler.

 Βρείτε εδώ τα τραγούδια του

Ο Chandler τότε προσπαθούσε να αποχωρήσει από τη μπάντα του λόγω διαφωνιών μεταξύ των μελών και στόχος του ήταν να ακολουθήσει καριέρα μάνατζερ συγκροτημάτων. Έτσι, αντιλαμβανόμενος το ταλέντο του Hendrix, αφιερώνει όλο του το χρόνο στο να βρει μουσικούς για να τον πλαισιώσουν. Μετά από λίγο καιρό γεννιούνται οι Jimi  Hendrix Experience.

Η πρώτη συναυλία των Experience γίνεται στις 13 Οκτωβρίου του 1966, στο Novelty της γαλλικής πόλης Evreux, σαν supporting act του Johnny Hallyday. Μέσα σε μερικούς μόλις μήνες, οι Jimi  Hendrix Experience αποκτούν τα τρία πρώτα τους UK top ten hits με τα κομμάτια «Hey Joe», «Purple Haze» και «The Wind Cries Mary».

 

Η επιτυχία δεν αργεί να έρθει και σε αμερικανικό έδαφος, μετά από την εμφάνισή τους στο Monterey Pop Festival το 1967 και την κυκλοφορία του τρίτου και τελευταίου στούντιο άλμπουμ τους »Electric Ladyland». Το 1969, ο Jimi Hendrix είναι πλέον ο πιο ακριβοπληρωμένος performer στον κόσμο. Γίνεται headliner στο ιστορικό Woodstock Festival, αλλά και στο Isle of Wight Festival το 1970.

Η μουσική του ήταν βαθιά επηρρεασμένη από το Αμερικανικό rock ‘n’ roll και τα blues, ενώ χρησιμοποιούσε «πειραγμένους» ενισχυτές και αγαπούσε την υψηλή ένταση κατά το παίξιμό του.  Υπήρξε πρωτοπόρος στη χρήση στερεοφωνικών phasing effects στις ηχογραφήσεις του και είναι υπεύθυνος για τη μετέπειτα δημοφιλή χρήση του λεγόμενου wah-wah pedal στη mainstream rock μουσική.

Έλαβε πληθώρα από μουσικά βραβεία κατά τη διάρκεια της ζωής του και μετά το θάνατό του, όπως το Pop Musician of the Year από τους αναγνώστες του ιστορικού περιοδικού Melody Maker το 1967, ενώ το 1968 το Rolling Stone τον ανακύρηξε καλύτερο  performer της χρονιάς.

Play Video

Οι Jimi Hendrix Experience μπήκαν στο Rock and Roll Hall of Fame το 1992 και στο UK Music Hall of Fame το 2005. Οι δίσκοι τους »Are You Experienced», »Axis: Bold as Love», και »Electric Ladyland», είναι ανάμεσα στους 100 καλύτερους όλων των εποχών σύμφωνα με το Rolling Stone και ο Hendrix είναι ο καλύτερος κιθαρίστας και ο 6ος καλύτερος καλλιτέχνης όλων των εποχών.

Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1969 και λίγους μήνες μετά, στις 18 Σεπτεμβρίου του 1970, ο Hendrix βρέθηκε νεκρός μετά από κατανάλωση μεγάλης ποσότητας αλκοόλ και βαρβιτουρικών. Ήταν μόλις 27 ετών.

 

https://tvxs.gr/news/prosopa/tzimi-xentriks-o-maestros-tis-psyxedelikis-rok

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Ο βασιλιάς της ραπ: Tupac Shakur| Σαν Σήμερα. [χθες]

Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1996 ο Tupac Amaru Shakur αφήνει την τελευταία του πνοή σε ένα από τα νοσοκομεία του Los Angeles. Αν και 23 χρόνια μετά το θάνατο του, ο Lesane Parish Crooks, κατά κόσμον Tupac, αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγαλύτερους -αν όχι ο μεγαλύτερος- ράπερ όλων των εποχών. Ακόμη και αν δεν γουστάρεις τη ραπ μουσική σκηνή, σίγουρα κάτι θα έχεις ακούσει για τον Tupac, γιατί ο Tupac, δικαίως, δεν ξεχάστηκε ποτέ!

Ο μικρός Shakur
Πάμε ένα ταξιδάκι, λοιπόν, στη δεκαετία του΄70 στην Αμερική. Στις 16 Ιουνίου του 1971, η Afeni Shakur γεννάει μέσα στις φυλακές τον άνθρωπο που θα αλλάξει ολόκληρη την χιπ χοπ σκηνή και ας μη το ξέρει… Ο 2Pac μεγάλωσε μακριά από τους γονείς του, καθώς ο πατέρας του τους εγκατέλειψε πριν καν γεννηθεί και η μητέρα του βρισκόταν στη φυλακή λόγω της εμπλοκής της σε επαναστατικές οργανώσεις, όπως οι Black Panthers. Μεγαλώνει με φίλους και συγγενείς της μητέρας του, πολλοί εκ των οποίων ήταν μέλη της οργάνωσης Black Panthers. Έτσι, είναι λογικό ο Tupac να έχει δεχθεί επαναστατικά και αντισυμβατικά ερεθίσματα από μικρός, γεγονός που φαίνεται από την αρχή της καριέρας του.

Ποιος ήταν ο Tupac
Όταν ξεκίνησε να γράφει μουσική, κάπου στις αρχές του΄90, όλοι όσοι εμπλέκονταν στη μουσική σκηνή εκείνη την περίοδο και όχι μόνο, καταλάβαιναν ότι αυτός ο μικρός θα αλλάξει τον χώρο της ραπ. Ο 2Pac εξαρχής τραβούσε τα βλέμματα και βρισκόταν στο προσκήνιο. Ο κόσμος τον αγάπησε πολύ γρήγορα εξαιτίας του ταλέντου του και του περίπλοκου χαρακτήρα του. Δεν ήταν ένα απλό παιδί και αυτό ήταν φανερό. Ζούσε κάθε συναίσθημα του στα άκρα, το άφηνε να τον κατακλίσει και στη συνέχεια το αποτύπωνε σε χαρτί. Ήταν από τους ράπερ που γράφανε γι’ αυτά που βίωναν και πότε δεν έγραφε για μαλακίες που δεν έζησε (Σας θυμίζει κάτι;).

Παρόλο που πολλά πράγματα παραμένουν κρυφά για τη ζωή (και το θάνατο) του Pac, για το μόνο που είμαστε σίγουροι είναι ότι ήταν αληθινός και ότι πολεμούσε για αυτά που πίστευε. Επαναστάτης, αντισυμβατικός, ακτιβιστής, έντονος και ξεροκέφαλος αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που ακούγονται μέχρι και σήμερα για τον Shakur. Είχε ένα κόμπο στο στομάχι κάθε φορά που βίωνε η έβλεπε την αδικία γι’ αυτό και δε κράτησε ποτέ το στόμα του κλειστό, πάντα μιλούσε και πάντα υπερασπιζόταν τον αδύναμο, είτε αυτός ήταν μαύρος είτε λευκός. Είναι λοιπόν προφανές ότι ένας νεαρός ‘’μαύρος’’ που μιλάει χωρίς να κρύβεται και να φοβάται θα είχε συνεχώς μπλεξίματα με αστυνομικούς και όργανα του κράτους και όμως δεν σταμάτησε λεπτό να φτύνει την εξουσία κατάμουτρα.

Η μουσική κληρονομιά που μας άφησε και η κόντρα ανάμεσα σε West-East
Όσον αφορά τις δισκογραφικές δουλειές, τους δίσκους και τα άλμπουμ του ο Tupac είχε ξεκινήσει να βγάζει τραγούδια με τους Digital Underground, όμως δεν έβρισκε σε αυτούς αυτό που ζητούσε. Έτσι το ‘91 κυκλοφόρησε μόνος του το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο ‘’2Pacalypse now’’. Ήταν καλό, όμως αυτό που ακολούθησε ήταν ακόμη καλύτερο και κανείς δε το περίμενε. Το ΄93 ηχογράφησε το δίσκο του «Strictly 4 my N.I.G.G.A.Z.» ο οποίος πούλησε πάνω από 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα στις Η.Π.Α. και εμπεριείχε το θρυλικό «Keep Ya Head Up».

“FORGIVE, BUT DON’T FORGET,
GIRL, KEEP YA HEAD UP
AND WHEN HE TELLS YOU YOU AIN’T NOTHIN’,
DON’T BELIEVE HIM
AND IF HE CAN’T LEARN TO LOVE YOU,
YOU SHOULD LEAVE HIM
‘CAUSE, SISTER, YOU DON’T NEED HIM”

Η επόμενη χρονιά, η χρονιά του ΄94 ήταν πολύ δύσκολη για τον Pac και σίγουρα τον άλλαξε. Στις 30 Νοεμβρίου βγαίνοντας από το στούντιο, του μέχρι τότε φίλου του Biggie a.k.a. Notorious Big, τον λήστεψαν, τον χτύπησαν και τον πυροβόλησαν. Μέσα σε λίγο καιρό συνήλθε από τα τραύματα όμως ήταν πληγωμένος και νευριασμένος καθώς πίστευε ότι το σκηνικό ήταν στημένο από τη μεριά του Biggie. Μέχρι τότε ήταν ήδη γνωστή η διαμάχη ανάμεσα σε West Side και East Side, όμως ο Pac δεν είχε πάρει καμία πλευρά. Μετά από τον πυροβολισμό του γεμάτος θυμό στράφηκε ενάντια στον Biggie και συνεπώς σε ολόκληρη την ανατολική ακτή και η διαμάχη κορυφώθηκε. Ήταν πληγωμένος και σίγουρος πως οι δικοί του άνθρωποι, οι φίλοι του, του την είχαν στημένη.

tenor

Σαν να μην ήταν αρκετό το πρώτο χτύπημα, στις 14 Φεβρουαρίου του 1995 οδηγήθηκε στη φυλακή για έναν βιασμό που δεν συμμετείχε ποτέ. Η φυλακή τον άλλαξε και πυροδότησε τον θυμό του. Βγήκε τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου με εγγύηση που πλήρωσε ο Suge Knight, ο νέος παραγωγός του. Έτσι λοιπόν ο Pac βρέθηκε στην απέναντι όχθη από τον παλιό κολλητό του Biggie και ήταν πλέον φανερά με το West Side. Το επόμενο άλμπουμ κυκλοφόρησε το ’95 με τίτλο «Μe against the world» αφού πλέον ο καλλιτέχνης είχε υπογράψει συμβόλαιο στη Death Records.

‘’I KNOW IT SEEM HARD SOMETIMES BUT UH
REMEMBER ONE THING
THROUGH EVERY DARK NIGHT,
THERE’S A BRIGHT DAY AFTER THAT
SO NO MATTER HOW HARD IT GET,
STICK YOUR CHEST OUT
KEEP YOUR HEAD UP,
AND HANDLE IT ‘’

 

Το άλμπουμ ήταν έντονο και φανέρωνε την πληγωμένη μεριά του Tupac. ήταν στην πρώτη θέση του Billboard από την 1η Απριλίου έως τις 28 Απριλίου του ίδιου έτους. Τα δύο τελευταία του άλμπουμ ήταν το το «All Eyez on Me», που κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου 1996 και το The Don Killuminati: The 7 Day Theory που βγήκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, μετά τον θάνατο του…

Η δολοφονία του
Στις 7 Σεπτεμβρίου του 1996, o 2Pac είχε πάει με τους φίλους του στο γήπεδο MGM του Las Vegas να παρακολουθήσουν έναν αγώνα μποξ. Πριν αποχωρήσει από το γήπεδο ο Pac μπλέχτηκε σε έναν καυγά με ένα μέλος της συμμορίας των Crips για να προστατέψει τους φίλους του. Ένα χάος ξέσπασε στο ξενοδοχείο με τα μέλη των δύο συμμοριών αλλά και τον ίδιο να συμπλέκονται. Μετά από κάποια λεπτά ο ράπερ και ο Suge Knight έφυγαν μαζί με μία BMW να πάνε στο κλαμπ όπου θα έδινε συναυλία ο 2Pac. Στη συναυλία αυτή δεν έφτασε πότε, παρόλο που χιλιάδες θαυμαστές των περίμεναν. Σε ένα φανάρι λίγο μακριά από το γήπεδο, το αυτοκίνητο όπου βρισκόταν ο Tupac σταμάτησε και μέσα σε λίγα λεπτά πέρασε δίπλα τους ένα αμάξι πυροβολώντας με στόχο τον Shakur. Η αλήθεια είναι ότι κανείς από τους ‘’δικούς’’ του δεν πίστευε ότι θα πεθάνει. Τον είχαν πυροβολήσει επανειλημμένα στο παρελθόν και όμως ο Tupac πάντα επιβίωνε και ξαναγυρνούσε δυνατότερος.

Κι όμως στις 13 του Σεπτέμβρη, σαν σήμερα ο ‘’βασιλιάς της ραπ’’ ξεψύχησε… Μέχρι σήμερα υπάρχουν πολλές θεωρίες συνωμοσίας . Μία αρκετά δημοφιλής θεωρία για την δολοφονία του που πλησίαζε σε υπαρκτά γεγονότα ήταν αυτή των αντιποίνων από τους Crips προς τον Tupac, μιας και αυτός είχε μία ανεπίσημη σχέση με τους Bloods. H αστυνομία δεν κατάφερε ποτέ να επιβεβαιώσει κάτι τέτοιο ή δεν το έψαξε αρκετά. Πολλοί επίσης υποστηρίζουν ότι ο Shakur ζει κάπου στην Κούβα πίνοντας κοκτέιλ και συνεχίζοντας να υποστηρίζει το Thug Life μακριά από όλους και από όλα. Ίσως και να διαβάζει όλα αυτά που γράφονται καθημερινά για το πρόσωπο του και να γελάει, ίσως να τα ‘χει βρει με τον Biggie που φήμες λένε ότι κι αυτός είναι ζωντανός. Στ’ αλήθεια δεν έχω ιδέα, πάντως για εμένα ένα είναι σίγουρο, ο Tupac, Lesane, Pac ή όπως αλλιώς το θέλετε, δεν θα πεθάνει ποτέ, γιατί ζει κάθε μέρα μέσα από τα τραγούδια του.


ӍΑΡΙΖΑ


https://topicap.blog/2019/09/13/%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%ac%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%81%ce%b1%cf%80-tupac-shakur-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1/

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

ΜΑΤ με χημικά κατά Βιβλίων και Μουσικής; Να σας χαιρόμαστε!

#Εξάρχεια


Ωραία αρχή κάνει η νέα κυβέρνηση. Να σας χαιρόμαστε.

Επίθεση ΜΑΤ σε συναυλία. Συντονισμένη μάλιστα με τα δουλικά κανάλια που βάφτισαν ‘συναυλία αντιεξουσιαστών’ ένα τριήμερο φεστιβάλ στο οποίο έπαιξαν αναγνωρισμένα και καταξιωμένα μουσικά συγκροτήματα.

Το παραμυθάκι με το «’Αβατο» έχει ριζώσει στα μυαλά όσων έχουν να πάνε στα Εξάρχεια από τα φοιτητικά τους χρόνια. Εμείς οι άλλοι που εκεί συναντιόμαστε, τρώμε, βλέπουμε σινεμά κι  αγοράζουμε βιβλία ; Εμείς, απλώς απορούμε και υποψιαζόμαστε. 

Το Αναψυκτήριο και το πρόγραμμά του το είχα ανεβάσει εδώ. Με την αιώνια θλίψη που σ’ αυτό τον τόπο συνηθίζουμε πλέον να συνοδεύει κάθε πρωτοβουλία που δε στηρίζεται από μεγάλες εταιρίες, ανεβάζω και όσα ακολούθησαν.

Φέρνω άρθρα, περιγραφές και φωτογραφίες. Προσέξτε τα, ιδίως τις φωτογραφίες. Ποια κυβέρνηση και ποιου αιώνα αστυνομία ρίχνει χημικά σε νέα κορίτσια που ψάχνουν τι θα αγγοράσουν σε πάγκους με βιβλία;

Τι κυβέρνηση και τι αστυνομία χτυπά καλλιτέχνες και το κοινό τους που ειρηνικά και ήσυχα διασκεδάζοντας δε διστάζει να μιλήσει ανοιχτά για τους μαφιόζους που αλωνίζουν στο κέντρο της Αθήνας;

Κι αναρωτιέμαι: 

Με ποια ιδεολογία ή για ποια συμφέροντα;

Vassos Georgas

[ΤΟ ΝΑ ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ]

Καλά που μάθαμε και εμείς πως το Αναψυκτήριο ήταν συναυλία αντιεξουσιαστών με την μικροφωνική των αντιεξουσιαστών!!! Ε ναι! https://www.alphatv.gr/news/deltia/article/26368/kedriko-deltio-192019/1/9/2019

 Γιάννης Αγγελέτος
Δεύτερη νυχτερινή επιχείρηση των ΜΑΤστα Εξάρχειαδιαβάζω. μέσα στο τριήμερο εκδηλώσεων (έκθεση βιβλίων, συναυλίες). Καθαρίζουν τα Εξάρχειααπ τον κόσμο που ακούει μουσική και διαβάζει βιβλία για να μείνουν οι πρεζεμποροι

1.ολοι ίδιοι είναι

2.ο Μαρινάκης κλέφτης θα γίνει;

efsyn.gr
Ξύλο και χημικά ενάντια στις ελεύθερες φωνές των Εξαρχείων
Αφροδίτη Τζιαντζή
Πάγκοι με απλωμένα τα βιβλία του Τζορτζ Οργουελ και του Γουίλιαμ Μπάροουζ, της Κατερίνας Γώγου και της Μαρίας Πολυδούρη, της Χάνα Αρεντ και του Κορνήλιου Καστοριάδη και εκατοντάδων άλλων συγγραφέων, των οποίων προφανώς ο λόγος κρίνεται επικίνδυνος και πρέπει να παταχθεί. Βιβλιόφιλοι και ροκάδες, πολλές εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας γέμισαν την πλατεία Εξαρχείων την τρίτη βραδιά του 4ήμερου φεστιβάλ «Αναψυκτήριο τα Ωραία Εξάρχεια», που ολοκληρώθηκε χθες.
Ο αγέραστος Δημήτρης Πουλικάκος και νεότερα συγκροτήματα, όπως τα «Γυμνά Καλώδια», προσπαθούν το Σαββατόβραδο να ολοκληρώσουν τη συναυλία εν μέσω χημικών.
Αυτοί είναι οι εχθροί του νόμου και της τάξης εναντίον των οποίων ξέσπασαν το μένος τους τα ΜΑΤ, σε άλλη μια προαναγγελθείσα επιχείρηση τρομοκράτησης απλού κόσμου, με άλλοθι το κυβερνητικό δόγμα της «εκκαθάρισης του άβατου».
Σοβαρότατες είναι οι καταγγελίες αυτοπτών μαρτύρων για όσα διαδραματίστηκαν 31 Αυγούστου προς 1η Σεπτεμβρίου, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, στο κέντρο των Εξαρχείων, δύο 24ωρα μετά την επίθεση των ΜΑΤ στον χώρο της κατάληψης Κ*ΒΟΞ και λίγες ώρες μετά τη μαζική πορεία στη γειτονιά ενάντια στις εκκενώσεις καταλήψεων.
Ο σκηνοθέτης και εκδότης Βάσος Γεώργας, ιδρυτής του βιβλιοπωλείου και εκδοτικού οίκου Biblioteque, εκ των διοργανωτών του φεστιβάλ, περιγράφει τις συνέπειες της αστυνομικής επιχείρησης στη σελίδα του στο facebook:
«Αφού έριξαν δακρυγόνα σε περίπου τετρακόσια άτομα που παρακολουθούσαν τη συναυλία, αφού έριξαν δακρυγόνα στα ηχητικά, προκαλώντας ζημιές, καθάρισαν την πλατεία από τους αθώους ανθρώπους, τους πάγκους με τα βιβλία, έσβησαν με το ζόρι τα φώτα και παρέδωσαν την πλατεία στους ναρκεμπόρους που εμφανίστηκαν κατά δεκάδες μισή ώρα αργότερα -θα το λέμε και κανείς δεν θα μας πιστεύει πως όταν υποσχόντουσαν να καθαρίσουν τα Εξάρχεια εννοούσαν από όλους όσους παρεμποδίζουν την ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών».
Απρόκλητη επίθεση

Αυτοί είναι οι εχθροί του νόμου και της τάξης εναντίον των οποίων ξέσπασαν το μένος τους τα ΜΑΤ, σε άλλη μια προαναγγελθείσα επιχείρηση τρομοκράτησης απλού κόσμου, με άλλοθι το κυβερνητικό δόγμα της «εκκαθάρισης του άβατου».

Σοβαρότατες είναι οι καταγγελίες αυτοπτών μαρτύρων για όσα διαδραματίστηκαν 31 Αυγούστου προς 1η Σεπτεμβρίου, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, στο κέντρο των Εξαρχείων, δύο 24ωρα μετά την επίθεση των ΜΑΤ στον χώρο της κατάληψης Κ*ΒΟΞ και λίγες ώρες μετά τη μαζική πορεία στη γειτονιά ενάντια στις εκκενώσεις καταλήψεων.

Ο σκηνοθέτης και εκδότης Βάσος Γεώργας, ιδρυτής του βιβλιοπωλείου και εκδοτικού οίκου Biblioteque, εκ των διοργανωτών του φεστιβάλ, περιγράφει τις συνέπειες της αστυνομικής επιχείρησης στη σελίδα του στο facebook:

«Αφού έριξαν δακρυγόνα σε περίπου τετρακόσια άτομα που παρακολουθούσαν τη συναυλία, αφού έριξαν δακρυγόνα στα ηχητικά, προκαλώντας ζημιές, καθάρισαν την πλατεία από τους αθώους ανθρώπους, τους πάγκους με τα βιβλία, έσβησαν με το ζόρι τα φώτα και παρέδωσαν την πλατεία στους ναρκεμπόρους που εμφανίστηκαν κατά δεκάδες μισή ώρα αργότερα -θα το λέμε και κανείς δεν θα μας πιστεύει πως όταν υποσχόντουσαν να καθαρίσουν τα Εξάρχεια εννοούσαν από όλους όσους παρεμποδίζουν την ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών».

Απρόκλητη επίθεση

Για «απρόκλητη και οργανωμένη επίθεση της αστυνομίας» κάνει λόγο η μουσική παραγωγός Θέκλα Τσελεπή, αυτόπτης μάρτυρας όσων συνέβησαν.

«Με πρόσχημα την πάταξη της ανομίας, που στην πραγματικότητα την προστατεύει η ίδια η αστυνομία, επιτίθενται στον κόσμο που προστατεύει τα Εξάρχεια, γιατί σκοπός τους είναι να σαρώσουν τα κινήματα αλληλεγγύης και οποιονδήποτε ζωντανό κοινωνικό χώρο.

»Ξεκίνησαν εκκενώνοντας τις καταλήψεις, ξεσπιτώνοντας με τη βία γυναικόπαιδα και οικογένειες προσφύγων. Ενώ μπροστά στα μάτια τους πραγματοποιείται καθημερινά το εμπόριο ουσιών ή λαθραίων τσιγάρων, αυτοί μένουν στο απυρόβλητο και δέχονται δολοφονική επίθεση άνθρωποι που ήρθαν στα Εξάρχεια για να στηρίξουν μια εκδήλωση πολιτισμού και αλληλεγγύης», λέει η κ. Τσελεπή στην «Εφ.Συν.».

Οπως εξηγεί, «τα ΜΑΤ ρίξανε δακρυγόνα πάνω στη σκηνή, που πήρε φωτιά και καταστράφηκε μέρος των μηχανημάτων. Αυτό που έκανε η αστυνομία ισοδυναμεί με απόπειρα εμπρησμού. Το κοινό τού φεστιβάλ δεν είναι κόσμος που πήγε σε μια διαδήλωση που ενδεχομένως ενέχει κίνδυνο. Είναι άνθρωποι που πήγαν να στηρίξουν εκδηλώσεις με μουσική συναυλία και μπαζάρ βιβλίων.

»Ανάμεσά τους πολλοί ηλικιωμένοι, γονείς με μικρά παιδιά. Μιλάμε για μια ξεκάθαρα δολοφονική επίθεση. Διμοιρίες ΜΑΤ επιτέθηκαν ξανά στην κατάληψη ΒΟΞ. Δεν μπόρεσαν πάλι να μπουν μέσα, αλλά με κίνδυνο να υπάρξει νεκρός έριξαν πάλι χημικά, σε κλειστό χώρο όπου άνθρωποι είχαν τρέξει για καταφύγιο. Αυτός είναι ο επαγγελματισμός της αστυνομίας».

Η Θέκλα Τσελεπή, όπως και άλλοι διοργανωτές του φεστιβάλ, δεν διστάζουν να μιλήσουν για ανοχή έως υπόθαλψη του εμπορίου ναρκωτικών από την αστυνομία.

«Το λέμε ευθέως και αναλαμβάνουμε την ευθύνη των λόγων μας. Εχουμε στοιχεία, γιατί είμαστε εκεί. Βλέπουμε ότι μετά τα δακρυγόνα, τις συλλήψεις, το άγριο ξύλο, επανέρχονται στην πλατεία οι ναρκέμποροι μαφιόζοι και οι τσιγαράδες γύρω γύρω. Σαν να “σκουπίζουν” το έδαφος για να συνεχιστεί το ναρκω-εμπόριο. Γιατί αυτός είναι ο δούρειος ίππος. Αυτό είναι το άλλοθί τους για να σαρώσουν οτιδήποτε ζωντανό κινείται στα Εξάρχεια. Αυτό είναι το απεχθές τηλεοπτικό σόου. Αυτό είναι το αφήγημά τους. Ενα ψέμα», καταλήγει.

Τις καταγγελίες της επιβεβαιώνουν και άλλοι αυτόπτες. «Ενώ είδαν ότι ήμασταν μόνοι μας, η πλατεία είχε εκκενωθεί, έριξαν καπνογόνο κάτω από τη σκηνή. Αναγκαστήκαμε να φύγουμε, γιατί πνιγόμασταν. Ξανάριξαν δεύτερο μηχανισμό. Ηταν εμπρηστικός, γέμισε τη σκηνή με γαλάζια φωτιά, σιγοκαίγοντας ηχεία και καλώδια», λέει στην «Εφ.Συν.» εργαζόμενος τεχνικός ήχου.

Ο Πέτρος, αλληλέγγυος που στηρίζει το φεστιβάλ, θεωρεί ότι ήταν θαύμα που δεν θρηνήσαμε θύματα: «Ενα μεγάλο μπράβο αξίζει στα παιδιά από το συγκρότημα “Γυμνά Καλώδια”, που συνέχισαν να παίζουν, παρά τις ρίψεις χημικών. Αυτό ηρέμησε τον κόσμο, αλλιώς θα υπήρχε κάποιο θύμα από τον πανικό». Ο ίδιος ήταν παρών και στην πυρπόληση της σκηνής από την αστυνομία, με μηχανισμό που επίσης αποκαλεί «εμπρηστικό».

«Ο κόσμος θέλει να δει την πλατεία Εξαρχείων χαρούμενη και ζωντανή. Η αστυνομία, ρίχνοντας δακρυγόνα μέσα στον κόσμο, δεν βοηθάει σε αυτό. Βοηθάει τους ναρκέμπορους», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Χρήστος Καλογράνης, τραγουδιστής του συγκροτήματος «Γυμνά Καλώδια».

«Ο κίνδυνος να υπάρξει θύμα ήταν μεγάλος, γιατί ήταν πάρα πολύς ο κόσμος στην πλατεία, πολλοί γονείς και παιδιά. Είδαμε ότι μερίδα του κόσμου άρχισε να τρέχει με πολύ άγχος, αποφασίσαμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να παίζουμε για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Δεν είμαστε ήρωες, αντιδράσαμε αυθόρμητα».

Ο πιστολέρο ΜΑΤατζής

Θέμα συζήτησης σε όσους βρέθηκαν χθες στην πλατεία Εξαρχείων ήταν οι μαρτυρίες πολιτών για προκλητική συμπεριφορά των ΜΑΤ. Μεταξύ άλλων στη σελίδα του ραδιοφώνου «Ραδιοφράγματα» δημοσιεύθηκε ανώνυμη καταγγελία αυτόπτη: «“Βρομιάρηδες, ήρθε η ώρα σας”. Με αυτή την κραυγή ο πιστολάς διμοιριάρχης των ΜΑΤ που κατέβαινε από Αραχώβης προς την πλατεία και το πιστόλι προτεταμένο προς τους τρομοκρατημένους θεατές της συναυλίας στην πλατεία -κυνηγημένους από κρότου λάμψης και δακρυγόνα από τη διμοιρία της Στουρνάρη- έδινε εντολές στον ασύρματο “σπάστε τους τα κεφάλια”».

Η συνεχής παρουσία της ΕΛ.ΑΣ. στα Εξάρχεια ρίχνει λάδι στη φωτιά
Του Μάνου Τσαλδάρη
Συνεχίστηκε και μέσα στο Σαββατοκύριακο ο αναβρασμός που επικρατεί εδώ και ημέρες στην περιοχή των Εξαρχείων, αφού οι αστυνομικές δυνάμεις, μετά τη «χολιγουντιανού τύπου» εκκένωση τεσσάρων καταλήψεων, εξακολουθούν να παραμένουν στην περιοχή, προκαλώντας με την παρουσία τους και εξαπολύοντας τυφλές επιχειρήσεις κατατρομοκράτησης των πάντων.
Ετσι, μετά την ολοκλήρωση της συγκέντρωσης στην πλατεία Εξαρχείων το μεσημέρι του Σαββάτου κι ενώ οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες έκαναν πορεία στους δρόμους της Αθήνας, μια ομάδα περίπου σαράντα ατόμων εξαπέλυσε επίθεση με πέτρες, ξύλα και δύο μολότοφ εναντίον της διμοιρίας που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Τοσίτσα και Σπ. Τρικούπη.
Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, η επίθεση σημειώθηκε μετά την προσαγωγή ατόμου από τους άνδρες της διμοιρίας. Από την επίθεση, ευτυχώς, δεν τραυματίστηκε κανείς, όμως δόθηκε η αφορμή στις αστυνομικές δυνάμεις να εξαπολύσουν ακόμη μια επιχείρηση στην περιοχή, με το πρόσχημα του εντοπισμού των δραστών. Κατά τη διάρκειά της προσήχθησαν τελικά επτά άτομα τα οποία, μετά την εξέτασή τους και τη διαπίστωση ότι δεν εντάσσονταν στους επιτιθέμενους, αφέθηκαν ελεύθερα.
Η επόμενη αστυνομική επιχείρηση σημειώθηκε στις 23.40 το βράδυ του Σαββάτου έπειτα από επίθεση, σύμφωνα με την αστυνομία, ομάδας αντιεξουσιαστών στις δυνάμεις που βρίσκονταν επί της Σπ. Τρικούπη. Οι επιτιθέμενοι εκσφενδόνισαν -πάντα σύμφωνα με πηγές από την αστυνομία- μολότοφ εναντίον των ανδρών των διμοιριών, οι οποίοι και… σώθηκαν χάρη στην έγκαιρη αντίδρασή τους.
Παρ’ όλο που και σε αυτή την επίθεση δεν σημειώθηκε κάποιος τραυματισμός, οι αστυνομικές δυνάμεις πραγματοποίησαν επιχείρηση στη γεμάτη με κόσμο φεστιβαλική πλατεία κατά την οποία προσήγαγαν τρία άτομα. Τα δύο από αυτά αφέθηκαν ελεύθερα, ενώ το τρίτο συνελήφθη με την κατηγορία της κατοχής μικροποσότητας ναρκωτικών και της οπλοφορίας, καθώς πάνω του βρέθηκε ένα μαχαίρι.
Το πλέον όμως σοβαρό περιστατικό συνέβη στις 2.20 το πρωί της Κυριακής, στη συμβολή των οδών Μπενάκη και Σόλωνος, όπου δύο ομάδες της ΔΙΑΣ είχαν σταματήσει για έλεγχο έναν οδηγό αυτοκινήτου.
Ενώ λοιπόν οι τέσσερις αστυνομικοί είχαν κατέβει από τις δύο μοτοσικλέτες τους, εμφανίστηκε μια ομάδα αντιεξουσιαστών, η οποία συνεπλάκη μαζί τους, προκάλεσε φθορές στις δύο μηχανές, άρπαξε τα κλειδιά από τη μία και το κράνος ενός από τους αστυνομικούς και εξαφανίστηκε. Ακολούθησε νέα επιχείρηση, κατά την οποία προσήχθησαν πέντε άτομα, τα οποία και πάλι, καθώς δεν ήταν ανάμεσα στην ομάδα των επιτιθέμενων, αφέθηκαν ελεύθερα.

lifo

Τα ΜΑΤ διέλυσαν τη συναυλία στα Εξάρχεια χθες το βράδυ, όπως καταγγέλλει μεταξύ άλλων, ο Βάσος Γεώργας,  ιδρυτής του Bibliotheque.   «Αφού έριξαν δακρυγόνα σε περίπου τετρακόσια άτομα που παρακολουθούσαν τη συναυλία αφού έριξαν δακρυγόνα στα ΗΧΗΤΙΚΑ προκαλώντας ζημιές καθάρισαν τη πλατεία από τους αθώους ανθρώπους, τους πάγκους με τα βιβλία, έσβησαν με το ζόρι τα φώτα και παρέδωσαν τη πλατεία στους ναρκέμπορους που εμφανίστηκαν κατά δεκάδες μισή ώρα αργότερα – θα το λέμε και κανείς δεν θα μας πιστεύει πως όταν υποσχόντουσαν να καθαρίσουν τα Εξαρχεια εννοούσαν από όλους όσους παρεμποδίζουν την ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών», ανέφερε ο Βάσος Γεώργας, ο οποίος επιβεβαιώνει σε επικοινωνία με το Lifο.gr πως οι αστυνομικοί χθες το βράδυ έριχναν χημικά ενώ ήταν σε εξέλιξη η συναυλία στα πλαίσια του φεστιβάλ Αναψυκτήριο – Τα ωραία Εξάρχεια.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει η έφοδος των ΜΑΤ ξεκίνησε ενώ ήταν σε εξέλιξη το λαιβ της μπάντας «Γυμνά Καλώδια» και σημειώνει πως τους ευχαριστεί «γιατί έπαιξαν εχτές καταπληκτικά, αλλά αφού είδαν πως πέφτουν δακρυγόνα και το κοινό άρχισε να τρέχει πανικόβλητο συνέχισαν να παίζουν με πιο πολύ κέφι και ένταση και έτσι αποφύγαμε να έχουμε θύματα από σπρωξίματα και ποδοπατήματα. Τα Γυμνά Καλώδια συνέχισαν μέχρι που τελείωσαν κανονικά το σέτ τους αδιαφορώντας για την ίδια τους την σωματική ασφάλεια».   Η ίδια καταγγελία αναφέρει μάλιστα πως τα ΜΑΤ «έριχναν καπνογόνα στη πλατεία, ακόμα και όταν είχε πια αδειάσει – μάλλον για προληπτικούς λόγους ή για να βεβαιωθούν πως οι γείτονες που κοιμούνται θα νιώσουν απ΄την αποπνικτική μυρωδιά επιτέλους ασφαλείς και θα ονειρεύονται τον παράδεισο της κανονικότητας».   Όπως αναφέρει μαρτυρία που δημοσιοποιεί η σελίδα «Ραδιοφράγματα» ο επικεφαλής των ΜΑΤ που κατέβαιναν την οδό Αραχώβης κραύγαζε με προτεταμένο το όπλο του προς τον κόσμο που βρίσκονταν στην πλατεία και είχε δεχτεί ήδη επίθεση με δακρυγόνα και κρότου λάμψης από την διμοιρία της Στουρνάρη: «Βρωμιάρηδες ήρθε η ώρα σας» !   Και τώρα η κρίσιμη ερώτηση – γιατί τα καλά τα φυλάμε για το τέλος ή γιατί τα καλά τα μαθαίνουμε τελευταίοι, αναφέρει ο Βάσος Γεώργας. «Για πιο λόγο άραγε λίγα λεπτά πριν την επίθεση των ΜΑΤ στη πλατεία Εξαρχείων η αστυνομία έκλεισε την Ακαδημίας και την Πανεπιστημίου μέχρι το Σύνταγμα; Περιέργες ιδέες που σου μπαίνουν καμιά φορά στο κεφάλι…Επειδή τα λόγια είναι φτώχεια και η ιστορία γράφεται με πράξεις, ανάβουμε και σήμερα τα φώτα στη πλατεία και περιμένουμε να σας συναντήσουμε με το ίδιο χαμόγελο και την ίδια απόφαση να διαλέξουμε εμείς τον τρόπο που θα ζήσουμε τη ζωή μας… ήδη άρχισαν να στήνονται οι πάγκοι με τα βιβλία και ετοιμαζόμαστε για τη τελευταία ημέρα αυτής της χαρούμενης γιορτής. Απόψε παίζουν με σειρά εμφάνισης:SCHIZO CONSTELATION + NOMIK + NEW ZERO GOD + ΑΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ».

Η καταγγελία από την αυτοοργανωμένη συλλογικότητα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας «Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας»   Ξύλο μετά μουσικής   Λίγο πριν αλλάξει η ημέρα, για μια ακόμα φορά στην πλατεία Εξαρχείων και της πέριξ αυτής στενά διαδραματιστήκαν χημεία και τέρατα. Υπήρξε εκτεταμένη χρήση χημικών από την αστυνομία. Στο αποπνιχτικό αυτό περιβάλλον είχαμε πλήθος περιστατικών με αναπνευστικά προβλήματα εξ αυτών σοβαρότερα με απώλεια των αισθήσεων στα οποία χρειάστηκε η χρήση πτητικού άλατος για την επαναφορά της συνείδησης ενώ σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξε πρόσκαιρη απώλεια ακοής ή εμβοές από την ρίψη βομβίδων κρότου λάμψης.   Η αστυνομική παρουσία ήταν άκρως επιθετική και προκλητική. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά το μένος του διμοιρίτη καθώς ανέβαιναν την Σολωμού λίγο πριν την πλατεία προς 2 νεαρά άτομα ΑΜΕΑ «τι κοιτάτε καριόλες» τα οποία όπως αποδείχθηκε είχαν προβλήματα λόγου & ακοής τα οποία ήταν σε κατάσταση σοκ και χρειάστηκε η συνοδεία για τον απεγκλωβισμό τους εκτός της περιοχής, αφού έγινε επικοινωνία μαζί τους στην νοηματική. Κατά την παραίνεση μας προς τις αστυνομικές δυνάμεις να διευκολύνουν την μεταφορά τους προς ασφαλέστερο μέρος δεχθήκαμε τις ύβρεις από τα μέλη που απαρτίζουν την διμοιρία με ρατσιστικά σχόλια καθώς και βομβίδα κρότου λάμψης.   Επιπλέον μέλος της συλλογικότητας μας ο οποίος κατευθυνόταν προς άτομο που χρειάζονταν βοήθεια δέχθηκε κατά μέτωπο επίθεση με ασφυξιογόνο και δυο βομβίδων κρότου λάμψης ευτυχώς χωρίς να επέλθει τραυματισμός από διμοιρία της ΕΛ.ΑΣ. που ανέβαινε προς Αραχώβης. Επιβεβαιώνουμε ότι η ίδια διμοιρία επιτέθηκε λόγο αργότερα στο ΚΒΟΞ και έριξε χημικά εντός του χώρου.   Ανάλογα περιστατικά αναφέρθηκαν για εγκλωβισμό ατόμων εντός καταστημάτων πέριξ της πλατείας και μια περίπτωση ρίψης βοβμίδων κρότου λάμψης επί εισόδου καταστήματος.   Τέλος γίναμε μάρτυρες επιχείρησης σκούπας στις 2:30 τα ξημερώματα επί της Θεμιστοκλέους όπου δυο διμοιρίες προσπάθησαν να περικυκλώσουν και να εγκλωβίσουν μικρή ομάδα ατόμων η οποία σε καμία περίπτωση δεν ήταν επιθετική και τους κυνήγησαν με σκοπό την σύλληψη προς την Τζαβέλα, αναφορές λένε ότι συνελήφθη 1 άτομο στην Μπενάκη. Ανάλογα περιστατικά είχαμε Μπενάκη, Κωλλέτη & Μεταξά μέχρι τις 3:00 το πρωί.   Όλα τα ανωτέρω εμφανώς αποδεικνύουν το αστυνομικό σχέδιο για την περιοχή. Είναι πασιφανές ότι η αστυνομία θέλει να εκμηδενίσει όσους αντιστέκονται ή μοιάζουν διαφορετικοί. Μας προκαλεί δε ιδιαίτερη εντύπωση ότι παρόλο τον ζήλο για επιβολή της τάξης που επέδειξαν οι αστυνομικές δυνάμεις, δεν άγγιξαν καθόλου το οργανωμένο εμπόριο ναρκωτικών το οποίο συνέχισε απρόσκοπτα την δραστηριότητα του παρά την παρουσία της αστυνομίας.   Επί την ευκαιρία θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους από το Κ*ΒΟΞ που μας προσέφεραν ριοπάν προς αναπλήρωση των δικών μας που είχαν εξαντληθεί για την συνέχιση του έργου μας.   Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας Πηγή: www.lifo.gr

Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας Ξύλο μετά μουσικήςΛίγο πριν αλλάξει η ημέρα, για μια ακόμα φορά στην πλατεία Εξαρχείων και της πέριξ αυτής στενά διαδραματιστήκαν χημεία και τέρατα. Υπήρξε εκτεταμένη χρήση χημικών από την αστυνομία. Στο αποπνιχτικό αυτό περιβάλλον είχαμε πλήθος περιστατικών με αναπνευστικά προβλήματα εξ αυτών σοβαρότερα με απώλεια των αισθήσεων στα οποία χρειάστηκε η χρήση πτητικού άλατος για την επαναφορά της συνείδησης ενώ σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξε πρόσκαιρη απώλεια ακοής ή εμβοές από την ρίψη βομβίδων κρότου λάμψης.

Η αστυνομική παρουσία ήταν άκρως επιθετική και προκλητική. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά το μένος του διμοιρίτη καθώς ανέβαιναν την Σολωμού λίγο πριν την πλατεία προς 2 νεαρά άτομα ΑΜΕΑ «τι κοιτάτε καριόλες» τα οποία όπως αποδείχθηκε είχαν προβλήματα λόγου & ακοής τα οποία ήταν σε κατάσταση σοκ και χρειάστηκε η συνοδεία για τον απεγκλωβισμό τους εκτός της περιοχής, αφού έγινε επικοινωνία μαζί τους στην νοηματική. Κατά την παραίνεση μας προς τις αστυνομικές δυνάμεις να διευκολύνουν την μεταφορά τους προς ασφαλέστερο μέρος δεχθήκαμε τις ύβρεις από τα μέλη που απαρτίζουν την διμοιρία με ρατσιστικά σχόλια καθώς και βομβίδα κρότου λάμψης.

Επιπλέον μέλος της συλλογικότητας μας ο οποίος κατευθυνόταν προς άτομο που χρειάζονταν βοήθεια δέχθηκε κατά μέτωπο επίθεση με ασφυξιογόνο και δυο βομβίδων κρότου λάμψης ευτυχώς χωρίς να επέλθει τραυματισμός από διμοιρία της ΕΛ.ΑΣ. που ανέβαινε προς Αραχώβης. Επιβεβαιώνουμε ότι η ίδια διμοιρία επιτέθηκε λίγο αργότερα στο ΚΒΟΞ και έριξε χημικά εντός του χώρου.

Ανάλογα περιστατικά αναφέρθηκαν για εγκλωβισμό ατόμων εντός καταστημάτων περίξ της πλατείας και μια περίπτωση ρίψης βοβμίδων κρότου λάμψης επί εισόδου καταστήματος.

Τέλος γίναμε μάρτυρες επιχείρησης σκούπας στις 2:30 τα ξημερώματα επί της Θεμιστοκλέους όπου δυο διμοιρίες προσπάθησαν να περικυκλώσουν και να εγκλωβίσουν μικρή ομάδα ατόμων η οποία σε καμία περίπτωση δεν ήταν επιθετική και τους κυνήγησαν με σκοπό την σύλληψη προς την Τζαβέλα, αναφορές λένε ότι συνελήφθη 1 άτομο στην Μπενάκη. Ανάλογα περιστατικά είχαμε Μπενάκη, Κωλλέτη & Μεταξά μέχρι τις 3:00 το πρωί.

Όλα τα ανωτέρω εμφανώς αποδεικνύουν το αστυνομικό σχέδιο για την περιοχή. Είναι πασιφανές ότι η αστυνομία θέλει να εκμηδενίσει όσους αντιστέκονται ή μοιάζουν διαφορετικοί. Μας προκαλεί δε ιδιαίτερη εντύπωση ότι παρόλο τον ζήλο για επιβολή της τάξης που επέδειξαν οι αστυνομικές δυνάμεις, δεν άγγιξαν καθόλου το οργανωμένο εμπόριο ναρκωτικών το οποίο συνέχισε απρόσκοπτα την δραστηριότητα του παρά τη παρουσία της αστυνομίας.

Επί την ευκαιρία θέλουμε να ευχαριστήσουμε μέλη του ΚΒΟΞ που μας προσέφεραν ριοπάν προς αναπλήρωση των δικών μας που είχαν εξαντληθεί για την συνέχιση του έργου μας.

Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας 

Toolα James Keenan 

Σήμερα κλείνει μια εβδομάδα από τότε που εγκαταστάθηκαν τα ΜΑΤστα Εξάρχεια. Νομίζω είναι ώρα να μας πείτε: – Πόσους ναρκέμπορους και μαφιόζους πιάσατε; – Πέρασαν εισαγγελέα; Θα γίνουν δίκες; – Πόσα ναρκωτικά και όπλα βρήκατε; Να σας πω εγώ: ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.#Exarcheia_resist

omniatv

Στρατηγική της έντασης α λα Χρυσοχοΐδης

Λουκάς Σταμέλλος 

>>………….Η νέα κυβέρνηση αποφάσισε να συνεχίσει την επίδειξη κατασταλτικής ισχύος στα Εξάρχεια, λίγες ημέρες μετά την εκκένωση καταλήψεων και τον εκτοπισμό 143 προσφύγων και μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και, μάλιστα, την ημέρα που ξεκινούσε φεστιβάλ ενάντια στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών.

Η επιχείρηση είναι προαναγγελθείσα. Τα ΜΜΕ δημιουργούσαν επαρκώς κλίμα για τα Εξάρχεια, λίγο πιό έντονα τα τελευταία χρόνια απ’ ό,τι σε μόνιμη βάση. Χωρίς όμως να αναφέρονται σε πραγματικά προβλήματα.

Παρά το αγαπημένο αφήγημα «η αστυνομία δεν μπορεί να μπει στα Εξάρχεια» που επαναλαμβάνουν αποψεογράφοι και δημοσιογράφοι σε σχεδόν όλα τα κυρίαρχα Μέσα της Ελλάδας, η αστυνομία πάντα επεμβαίνει στην περιοχή, με συχνότητα και ισχύ δυσανάλογα μεγαλύτερη από άλλες επιχειρήσεις σε περιοχές με πολύ μεγαλύτερη παραβατικότητα. Οι μόνιμα σταθμευμένες διμοιρίες ΥΑΤ στις «εισόδους» της γειτονιάς θυμίζουν checkpoints. Αυτή η πολιτική εφαρμόζεται διαχρονικά και έχει ως μόνο αποτέλεσμα να δημιουργεί η ίδια τις εξαιρετικές συνθήκες τις οποίες επικαλείται ως δικαιολόγησή της: αν τοποθετηθούν διμοιρίες στρατιωτικοποιημένης αστυνομίας στην περίμετρο οποιασδήποτε άλλης γειτονιάς, η μετατροπή της σε «Εξάρχεια» είναι θέμα χρόνου.

Τα σκηνοθετημένα ρεπορτάζ παρουσίαζαν ως «ανεφοδιασμό με όπλα» τα κομβόι αλληλεγγύης από χώρες της Ευρώπης που έφερναν είδη πρώτης ανάγκης σε καταλήψεις στέγασης προσφύγων, ενώ άλλα υπερδιόγκωναν σποραδικά γεγονότα ως «καθεστώς βίας και ανομίας»….>>omniatv

Βελζεβουληs @belzeboulis 

Από γυμνάσιο/λύκειο ως τα 45 μου ποτέ δεν ένιωσα ότι κινδυνεύω στα #εξαρχειαόσες φορές και να βρέθηκα εκεί. Για ποτό, καφέ, δουλειά, διασκέδαση, ψώνια. Ποτέ.

Ως επίλογοι

Thekla Tselepi

Ας κρατήσουμε
τη χαρά τών συναντήσεων
την ένταση & την συγκίνηση
τον παλμό τής μουσικής
ακόμη κι όταν στεκόμαστε μαζί απέναντι
στα ΜΑΤ, τα δακρυγόνα & την άγρια καταστολή.
Είμαστε οι πράξεις μας & η προσπάθειά μας
Ποτέ δεν θα είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Κι ίσως αυτό να είναι που μάς πάει μπροστά.
Ας κάνει λοιπόν κι ο καθένας ο,τι μπορεί.
Ευχαριστούμε όλες κι όλους τούς φίλους
που αντέξαμε δίπλα δίπλα.

Δεν θα είχε πραγματοποιηθεί αυτό το 4ημερο
χωρίς:
Τους
ανεξάρτητους Εκδοτικούς Οίκους
εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ
εκδόσεις ΕΡΜΑ
εκδόσεις BIBLIOTHEQUE
εκδόσεις OPPORTUNA
εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ
εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ
εκδόσεις ΚΟΑΝ
εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ
εκδόσεις ΑΣΤΑΡΤΗ
εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ
&
εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Δεν θα είχε γίνει τίποτα χωρίς τούς μουσικούς
που συμμετείχαν:

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΛΛΗΣ & FRANK
PENNY DREADFUL
MR. HIGHWAY BAND
SKYGROOVE UNIVERSE
ENVY NEVER DIES
BUS THE UNKNOWN SECRETARY
DR. ALBERT FLIPOUT’S ONE CAN BAND
ΝΙΚΟΛΑΣ RAZASTARR & ΑΥΛΟΣ
INCIRRINA
ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΓΙΑ ΦΟΝΟΥΣ
DANCE WITH IVISIBLE PARTNERS
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ
ΓΥΜΝΑ ΚΑΛΩΔΙΑ
SCHIZO CONSTELATION
NOMIK
NEW ZERO GOD

χωρίς τούς ηχολήπτες-στυλοβάτες-αφανείς ήρωες

Βασίλης Τ.
Αχιλλέας Λ.
Γιώργος
Στράτος

τούς φίλους φωτογράφους που ήταν εκεί
σε στιγμές χαράς κι άλλες στιγμές πολεμικές

Γιώργος Νικολαϊδης
Ηλίας Μωραϊτης
Κώστας Β.
Χρόνης

και τίς φίλες, τούς φίλους, συντρόφισσες & συντρόφους
στούς πάγκους με τα ποτά που μάς ξεδίψασαν
και στα νόστιμα σουβλάκια τους.

Και εις άλλα με υγεία!

Vassos Georgas

[ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ από το φετινό ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ]

αγαπώ όλους τους ανθρώπους που κρίνουν σκληρά αυτά που κάνουν οι άλλοι χωρίς οι ίδιοι να κάνουν τίποτα γιατί βολεύονται με αυτά που έχουν ήδη γίνει

[μάνα μου είμαι καλά θα γυρίσω σπίτι κι απόψενα με ξεκάνει η σιωπή και το πικρό της τσούξιμο]

 

http://daphnechronopoulou.blogspot.com/#axzz5yTqP8FJa

Read more: http://daphnechronopoulou.blogspot.com/#ixzz5yWrpT3UJ

ιστορία, storia

Woodstock: Μισός αιώνας από την αυλαία στο θρυλικό Ροκ Φεστιβάλ (vid)

To Φεστιβάλ του Woodstock είναι ίσως το πιο διάσημο ροκ φεστιβάλ, που έχει αναχθεί στις μέρες μας στα όρια του θρύλου.

Woodstock: Μισός αιώνας από την αυλαία στο θρυλικό Ροκ Φεστιβάλ (vid)

Εμεινε στην ιστορία επειδή έγινε το σύμβολο μιας γενιάς, της γενιάς των «παιδιών των λουλουδιών», του αντιπολεμικού κινήματος και της εν γένει αμφισβήτησης της δεκαετίας του εξήντα. Πραγματοποιήθηκε σε ένα αγρόκτημα στο Μπέθελ (70 χλμ νοτιοδυτικά του Γούντστοκ) της πολιτείας της Νέας Υόρκης από το απόγευμα της Παρασκευής 15 Αυγούστου έως τις πρωϊνές ώρες της 18ης Αυγούστου του 1969. Συμμετείχαν μεγάλα ονόματα της ροκ και φολκ μουσικής, αλλά εξίσου χτυπητές ήταν και οι απουσίες για διαφόρους λόγους σπουδαίων μουσικών.

Η ιδέα για την διοργάνωση ενός καλοκαιρινού μουσικού φεστιβάλ ανήκε σε τέσσερις νεαρούς, τον 25χρονο Μάικλ Λανγκ, τον 27χρονο Άρτι Κόρνφελντ, τον συνομήλικό του Τζόελ Ρόζενμαν και τον 24χρονο Τζον Ρόμπερτς. Ο Λανγκ και ο Κόρνφελντ είχαν σχέση με την μουσική και την διοργάνωση συναυλιών, ενώ ο Ρόζενμαν και ο Ρόμπερτς έψαχναν ευκαιρίες να επενδύσουν και να βγάλουν χρήματα.

Ως τόπο του φεστιβάλ επέλεξαν το Γούντστοκ, ένα θέρετρο για όλες τις εποχές στα νοτιοανατολικά της πολιτείας της Νέας Υόρκης, το οποίο είχε εξελιχθεί σε καλλιτεχνική παροικία από τις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν γνωστό και στην ροκ κοινότητα, καθώς μουσικοί όπως ο Μπομπ Ντίλαν και ο Τζίμι Χέντριξ περνούσαν μεγάλα διαστήματα εκεί για δημιουργία και αναψυχή.

Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμεναν οι εμπνευστές του. Οι πόλεις του Γούντστοκ και του γειτονικού Γουόλκιλ αρνήθηκαν να το φιλοξενήσουν. Προ του αδιεξόδου βρέθηκε ως από μηχανής θεός ο Έλιοτ Τάιμπερ, ένας 34χρονος ζωγράφος από το Μπέθελ του οποίου η οικογένεια είχε ένα παρακμιακό ξενοδοχείο στην περιοχή. Σκέφτηκε λοιπόν να προτείνει για την διεξαγωγή του φεστιβάλ στον χώρο μπροστά από το ξενοδοχείο των γονιών του, ως μια χρυσή ευκαιρία για την διάσωσή του.

Απευθύνθηκε στον Λανγκ, αλλά αυτός θεώρησε τον χώρο ακατάλληλο. Ο Τάιμπερ τότε τον σύστησε στον γειτονά του Μαξ Γιάσγκουρ που κατείχε μια τεράστια καταπράσινη έκταση που κατέληγε σε μια λίμνη. Ο Γιάσγκουρ, ιδιοκτήτης γαλακτοκομικής επιχείρησης, δεν έφερε αντίρρηση και συμφώνησε να παραχωρήσει τον χώρο αντί 50.000 δολαρίων. Οι τοπικές αρχές προσπάθησαν να ματαιώσουν την συμφωνία αλλά δεν τα κατάφεραν. Φρόντισαν γι αυτό οι διοργανωτές, που δωροδόκησαν με 25.000 δολάρια τέσσερις δημοτικούς συμβούλους και πήραν την απόφαση που ήθελαν.

Έτσι ξεπεράστηκαν τα αρχικά προβλήματα και το Φεστιβάλ του Γούντστοκ (που δεν έγινε στο Γούντστοκ αλλά στο Μπέθελ) ξεκίνησε κανονικά στις 5 το απόγευμα της Παρασκευής 15 Αυγούστου με τον Ρίτσι Χέιβενς να ανεβαίνει πρώτος στην σκηνή. Το εισιτήριο και για τις τρεις ημέρες κόστιζε στην προπώληση 17 δολάρια και 24 δολάρια το ταμείο. Οι διοργανωτές περίμεναν το πολύ 50.000 κόσμο. Όμως αυτό που συνέβη ξεπέρασε κάθε φαντασία. Το πλήθος που κατέφθανε συνεχώς στον χώρο της συναυλίας άγγιξε τα 500.000 άτομα δημιουργώντας ένα τεράστιο μποτιλιάρισμα από την Νέα Υόρκη έως το Μπέθελ και κινητοποιώντας τις πολιτειακές αρχές που σκέφτηκαν προς στιγμήν να το διακόψουν.

Το αδιαχώρητο – άνοιξαν οι πόρτες

Οι διοργανωτές είχαν προλάβει να κόψουν γύρω στα 180.000 εισιτήρια, όταν αποφάσισαν να ανοίξουν τις πόρτες μη μπορώντας να διαχειριστούν ένα τόσο μεγάλο πλήθος. Επιπρόσθετα η βροχή που έπεσε κατά την διάρκεια του τριημέρου μετέτρεψε τον χώρο της συναυλίας σε βάλτο, αλλά το κοινό παρέμεινε απτόητο στην θέση του, πιθανώς και λόγω της μεγάλης κατανάλωσης μαριχουάνας και ψυχεδελικών.

Βοήθησαν σε αυτό και ορισμένες αξιομνημόνευτες εμφανίσεις από τους CrosbyStillsNash and Young (που έπαιξαν μαζί για δεύτερη φορά), τον Κάρλος Σαντάνα (η φήμη του οποίου δεν είχε εξαπλωθεί πέρα του Σαν Φρανσίσκο), τον Τζο Κόκερ (που συστήθηκε για πρώτη φορά στο αμερικανικό κοινό) και τον Τζίμι Χέντριξ που έκλεισε το φεστιβάλ το πρωϊ της Δευτέρας 18 Αυγούστου. Η ψυχεδελική ερμηνεία του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ «The Star-Spangled Banner» σφράγισε όχι μόνο το Φεστιβάλ του Γούντστοκ αλλά και μια ολόκληρη εποχή.

Από τους μεγάλους απόντες, παρότι προσκλήθηκαν, αξίζει να αναφερθούν ο Μπομπ Ντίλαν (λόγω μη σοβαρής αντιμετώπισής του από τους διοργανωτές, αλλά και εξαιτίας ατυχήματος ενός εκ των παιδιών του), οι Rolling Stones (που ετοίμαζαν το άλμπουμ τους «Let It Bleed»), οι Doors (που το θεώρησαν φεστιβάλ β’ κατηγορίας), ο Φρανκ Ζάππα (επειδή θα είχε πολύ λάσπη), οι Led Zeppelin (ύστερα από άρνηση του μάνατζέρ τους), οι Beatles (που βρίσκονταν στα πρόθυρα της διάλυσης) και η Τζόνι Μίτσελ (που προτίμησε να εμφανιστεί σε ένα τηλεοπτικό σόου).

Οι διοργανωτές είχαν προϋπολογίσει το κόστος του Φεστιβάλ στα 500.000 δολάρια, αλλά αυτό ξεπέρασε τα 2,5 εκατομμύρια δολάρια. Την κατάσταση έσωσαν οι πωλήσεις του άλμπουμ της συναυλίας και το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ του Μαρκ Γουόντλι «Woodstock», που αποτύπωσε όχι μόνο τα μουσικά δρώμενα αλλά και το πνεύμα της γενιάς του Γούντστοκ. Στο κινηματογραφικό συνεργείο του Γουόντλι συμμετείχε και ο νεαρός τότε Μάρτιν Σκορσέζε, οποίος χρόνια αργότερα δήλωσε ότι ο μύθος που περιβάλλει το Γούντστοκ θα είχε εξασθενήσει, αν δεν υπήρχε η ταινία να τον κρατά ζωντανό.

Η σύνθεση του Φεστιβάλ του Γούντστοκ

Πρώτη Ημέρα​

Richie Havens​
Sweetwater​
The Incredible String Band ​
Bert Sommer​
Tim Hardin​
Ravi Shankar​
Melanie​
Arlo Guthrie​
Joan Baez

Δεύτερη Ημέρα

Quill​
Keef Hartley Band
Countryjoe McDonald​
John Sebastian
Santana​
Canned Heat​
Mountain​
Grateful Dead​
Creedence Clearwater Revival​
Sly & the Family Stone​
Janis Joplin with Kozmic Blues Band​
The Who​
Jefferson Airplane

Τρίτη Ημέρα

Joe Cocker​
Countryjoe & The Fish​
Ten Years After​
The Band​
Blood, Sweat and Tears​
Johnny Winter​
Crosby, Stills, Nash & Young​
Paul Butterfield Blues Band​
Sha-Na-Najimi ​
Jimi Hendrix with Gypsy Sun and Rainbows

 

https://www.fosonline.gr/plus/moysiki/article/62828/woodstock-misos-aionas-apo-tin-aylaia-sto-thryliko-rok-festival-vid

μουσική,music

Ένα αντίο στον Γιάννη Σπάθα των Socrates με τον ίδιο να μαγεύει με την κιθάρα του (vid)

Η γιαγιά του Γιάννη Σπάθα που δεν ήθελε να τον ακούει, η συνάντηση με τον θρυλικό Lemmy Kilmister των Motorhead και ο στόχος να γίνει… Jimi Hendrix.

Ένα αντίο στον Γιάννη Σπάθα των Socrates με τον ίδιο να μαγεύει με την κιθάρα του (vid)

Υπήρξε μεγάλη μορφή του ελληνικού ροκ. Ο Γιάννης Σπάθας των Socrates drank the conium που έφυγε σήμερα από τη ζωή υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες της Ελλάδας.

Πέθανε ο κιθαρίστας και συνθέτης των Socrates Γιάννης Σπάθας (vids)

Μοναδικός δεξιοτέχνης, ο Γιάννης Σπάθας άρχισε να γράφει την μουσική του ιστορία από τα ’60’s, ως μέλος των Persons, Socrates Drank the Conium, Socrates, Plaza, ξεχωρίζοντας σαφώς ως κιθαρίστας και αποτελώντας ένα από τα ξεχωριστά πρόσωπα του ελληνικού ροκ.

Ένας πραγματικός θρύλος της εγχώριας ροκ σκηνής, είχε πει σε συνέντευξή του στη «Μηχανή του Χρόνου»: «Η γιαγιά μου δεν άντεχε να με ακούει να παίζω Χέντριξ και με έδιωξε από το σπίτι».

Ακούστε, τι άκουγε η γιαγιά του:

Κάποτε συναντήθηκε με τον θρυλικό Lemmy Kilmister των Motorhead, που παρακινούσε τον ίδιο και τα υπόλοιπα μέλη των Socrates να πάνε στις ΗΠΑ για να κάνουν καριέρα. Προφανώς τον είχε ακούσει να παίζει:

Σε μια άλλη συνέντευξή του στο diablog.eu είχε πει: «Έρχεται λοιπόν μια μέρα που ακούω στο ραδιόφωνο τον Γιάννη Πετρίδη και λέει: «Θα ακούσετε τώρα ένα καινούργιο συγκρότημα, το Jimi Hendrix Experience, στο τραγούδι Purple Haze». Δεν τον ήξερα, οπότε δεν έδωσα σημασία, μέχρι που ακούω τον Hendrix να παίζει και μένω άφωνος. Δεν κουνήθηκα μπροστά από το ραδιόφωνο μέχρι που τέλειωσε το τραγούδι. Εκείνη τη στιγμή έβαλα στόχο να μάθω να παίζω σαν κι αυτόν. Δεν είχα πικάπ προφανώς, οπότε περίμενα μόνο από αυτή την εκπομπή να ακούσω το κομμάτι.

Πέρασαν τα χρόνια, φτάσαμε στο 1968. Το 1969 έμπλεξα με την ΑΣΟΕΕ, το 1970 την παράτησα. Όταν όμως έφτασα στο 1970, είχα προχωρήσει πάρα πολύ με τη μουσική. Έκανα αρκετά πράγματα που οι άλλοι εδώ δεν μπορούσαν…».

Ακούστε αυτά που έκανε και οι άλλοι δεν μπορούσαν.

‘κάλιο αργά παρά αργότερα’

https://www.fosonline.gr/plus/moysiki/article/57761/ena-antio-ston-gianni-spatha-ton-socrates-me-ton-idio-na-mageyei-me-tin-kithara-toy-vid

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Η αναρχία του Fabrizio De André

του Paolo Lago

Che non ci sono poteri buoni. Il pensiero (anche) anarchico di Fabrizio De André – Δεν υπάρχουν καλές εξουσίες. Η [και] αναρχική σκέψη του Fabrizio De André, που επιμελήθηκε ο Paolo Finzi, ειδικό νούμερο του αναρχικού περιοδικού «A», εκδοτικός οίκος A, Milano, 2019, σελ. 196, € 40,00.

Είκοσι χρόνια πλέον, από τον θάνατο του Fabrizio De André, βιβλία που αφιερώνονται στο έργο του και στη βιογραφία του γεννιούνται σαν μανιτάρια, μια πραγματικά ενοχλητική και μονότονη επανάληψη λέξεων και φωτογραφιών που στοχεύουν στη διερεύνηση κάθε πτυχής της ύπαρξης του γενουάτη τραγουδοποιού. Στον De André υπάρχει κίνδυνος να προκύψει αυτό που συνέβη στον Pasolini ο οποίος, σύμφωνα με μια αποτελεσματική έκφραση που χρησιμοποιήθηκε από έναν μελετητή, έχει μετατραπεί σε ένα είδος «αυγού kinder» της ιταλικής κουλτούρας, υπό την έννοια ότι όλοι αναμένουν να βρουν, εκεί μέσα, την έκπληξη που τους ευχαριστεί περισσότερο, από τους πολιτικούς της δεξιάς μέχρι εκείνους της αριστεράς. Και ο γενουάτης τραγουδοποιός κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα είδος αισθητικής εικόνας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάθε πολιτική σημαία, ακόμα και από εκείνες που είναι πιο απομακρυσμένες από την σκέψη του (και το μυαλό τρέχει στις πρόσφατες θετικές παρατηρήσεις, στα όμορφα σχόλια του υπουργού Εσωτερικών). Ωστόσο, έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα ένας τόμος που διαφέρει από τα περισσότερα των βιβλίων που αφιερώνονται στην εξέταση των πιο ποικίλων πτυχών του έργου του De André: πρόκειται για μια συλλογή από δοκίμια και συνεντεύξεις που αποσκοπούν στη διερεύνηση της σκέψης του De André από ένα σημείο αμιγώς πολιτικό και κοινωνικό.

Εάν διαβάσουμε το Δεν υπάρχουν καλές εξουσίες. Η [και] αναρχική σκέψη του Fabrizio De André – Che non ci sono poteri buoni. Il pensiero (anche) anarchico di Fabrizio De André, που επιμελήθηκε ο Paolo Finzi, διευθυντής του αναρχικού περιοδικού  «A» – ένα τόμος που αντιπροσωπεύει ακριβώς ένα ιδιαίτερο τεύχος του περιοδικού – συνειδητοποιούμε πόσο δύσκολο είναι να μετατρέψουμε τα τραγούδια του Fabrizio De André σε πολλά «kinder αυγά» που μπορεί να μανουβράρει και να ανοίξει ο καθένας, διότι πίσω από κάθε μεμονωμένη φράση, πίσω από κάθε μεμονωμένη νότα, είναι δυνατό να συναντηθούμε με μια σαφώς καθορισμένη σκέψη υποστηριζόμενη από μια σταθερή ηθική ευθύτητα. Μιλάμε ουσιαστικά για μια ελευθεριακή σκέψη, που στοιχίζεται στην πλευρά των τελευταίων, των περιθωριοποιημένων, αυτών που ουσιαστικά, την εξουσία δεν την έχουν και την αμφισβητούν διαρκώς. Μια σκέψη αναμφισβήτητης αναρχικής προέλευσης: ο De André, παρά την προέλευσή του από μια οικογένεια της ανώτερης μπουρζουαζίας της Γένοβας, έδειξε πάντα, από νεαρή ηλικία, τη συμπάθεια του για την σκέψη και το αναρχικό κίνημα. Με λίγα λόγια, η «σκέψη (και) αναρχική» του De André, όπως δείχνει το βιβλίο που επιμελήθηκε ο Finzi, δεν είναι μια αδιαφόρητη φιλοδοξία για μια ελευθερία ουτοπικής μήτρας, αλλά μάλλον πρόκειται για μια σκέψη υποστηριζόμενη από σταθερές αναγνώσεις αναρχικών μελετητών όπως οι Malatesta, Bakunin, Stirner και από την συναναστροφή αναρχικών αγωνιστών. Το εν λόγω βιβλίο διαφέρει από το σύνολο των άλλων ακριβώς επειδή εξετάζει το έργο και τη ζωή του De André μέσα από το φίλτρο της αναρχίας και της ελευθεριακής σκέψης του τραγουδοποιού: πρόκειται, όπως ήδη αναφέρθηκε, για μια προσέγγιση πολιτικής και κοινωνικής φύσεως.

Ο ίδιος De André, εξάλλου, άρεσε να εισάγει τη λέξη «αναρχία» σε μερικά τραγούδια σε ζωντανή έκδοση, τροποποιώντας το κείμενο. Για παράδειγμα, στο Εάν σε έκοβαν κομμάτια, η λέξη «φαντασία» αντικαθίσταται από την λέξη «αναρχία»: «Και τώρα θα περιμένω αύριο / να έχω νοσταλγία / κυρία ελευθερία, δεσποινίς αναρχία / τόσο πολύτιμη όσο το κρασί όσο το ελεύθερο όσο η θλίψη / με το σύννεφο των αμφιβολιών και της ομορφιάς σου». Ή, στον εύθραυστο Φίλο, στο οποίο η «αναρχία» αντικαθιστά τη λέξη «θα τα ξαναπούμε, γεια σου-arrivederci»: «…Θα μπορούσα να σας ρωτήσω πως λέγεται το σκυλί σας / ο δικός μου είναι εδώ και λίγο καιρό που ονομάζεται Ελεύθερος / Θα μπορούσα να προσλαμβάνω ένα κανίβαλο την ημέρα / για να με διδάσκει την απόσταση μου από τα αστέρια / θα μπορούσα να διασχίζω λίτρα και λίτρα κοραλλιών / για να φθάσω ένα μέρος που να ονομάζεται Αναρχία….». Και, κάτω από τις κόκκινες-μαύρες σημαίες της αναρχίας, τελέστηκαν επίσης αρκετές συναυλίες του De André: μία στη Carrara το 1982, μία στη Napoli το 1991 (υπέρ της »Umanità nova-νέας Ανθρωπότητας» και του »Arivista») αλλά επίσης, πολύ λιγότερο γνωστές, μια στο Rimini το 1975 και μια στη Bologna το 1976.

Στην αρχή του βιβλίου (το οποίο παίρνει τον τίτλο του από ένα στίχο του «In the hour of my freedom-Στην ώρα της ελευθερίας μου», ένα τραγούδι από την Ιστορία ενός υπαλλήλου, ένα concept album του 1973) συναντάμε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον De André του 1993, όπου ο τραγουδοποιός μιλά για την προδιάθεση του για κάθε τύπο ελευθεριακού περιβάλλοντος, είτε αυτό εκπροσωπούνταν από τα carruggi [1] της Γένοβας είτε από την ύπαιθρο της Σαρδηνίας, και αυτή η προδιάθεση ωρίμασε και χάρη σε «κουβέντες με ανθρώπους που πίστευαν ανοιχτά στην αναρχία». Και μετά, για την ελευθεριακή φλέβα του συγγραφέα, η ανακάλυψη του George Brassens, του οποίου ο De André μετέφρασε επίσης μερικά τραγούδια, ήταν θεμελιώδης: «Και ο Brassens ήταν επίσης ελευθεριακός, τα τραγούδια του έσκαβαν μέσα στο κοινωνικό. Ο Brassens δεν υπήρξε μόνο ένας δάσκαλος από εκπαιδευτική άποψη, για εκείνο που μπορεί να είναι η τεχνική για την παραγωγή ενός τραγουδιού, ήταν επίσης δάσκαλος της σκέψης και της ζωής. Μου έμαθε για παράδειγμα να αφήνω τους κλέφτες μήλων να τρέχουν, όπως έλεγε αυτός. Μου δίδαξε τελικά ότι την λογική και την αυθεντική κοινωνική συνύπαρξη την βρίσκουμε περισσότερο σε εκείνο το ταπεινωμένο και περιθωριοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας μας παρά ανάμεσα στους ισχυρούς».

Όπως αναφέρει ο Paolo Finzi σε μεταγενέστερη συνέντευξή του στον Renzo Sabatini, «η εξαιρετική ανθρώπινη και πολιτισμική του ευαισθησία απέναντι στους πιο »άτυχους» ανθρώπους περιέχει »και τον αναρχισμό του». Σύμφωνα με τον Finzi, «ο Fabrizio δεν περιορίζεται να φέρνει στο φως» τα περιθωριοποιημένα κοινωνικά στρώματα, »αλλά μοιάζει να υποδεικνύει την πορεία της συγκεκριμένης επιβεβαίωσης της αξιοπρέπειάς τους σε αντίθεση με την εξουσία».

Ο σημαντικότερος πυρήνας του τόμου αποτελείται όντως από μια σειρά ραδιοφωνικών συνεντεύξεων που πραγματοποιήθηκαν από το 2005 έως το 2006 από τον Renzo Sabatini, που τότε κατοικούσε στην Αυστραλία και στη συνέχεια δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Α» από το 2012 έως το 2014. Οι συνεντευξιαζόμενοι είναι όλοι οι χαρακτήρες που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, περιστρέφονται ή περιστράφηκαν γύρω από την φιγούρα του De André: μουσικοί, συγγραφείς, αγωνιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κάθε συνέντευξη ασχολείται με ένα θέμα που συνδέεται με την ελευθεριακή σκέψη του Fabrizio, αγκαλιάζοντας διάφορες θεματικές που σχετίζονται με φιγούρες της περιθωριοποίησης, από κρατούμενους σε πόρνες και τρανσεξουαλικούς, από μετανάστες σε ρομά και τοξικομανείς. Για παράδειγμα, για να εστιαστεί η φιγούρα της γυναίκας στα τραγούδια του τραγουδοποιού, λαμβάνονται συνεντεύξεις από την Carla Corso, ιδρυτή της Επιτροπής για τα Δικαιώματα των ιερόδουλων, και την Gabriella Gagliardo, στρατευμένης για τα δικαιώματα των γυναικών, κυρίως στο Αφγανιστάν. Σύμφωνα με αυτή την τελευταία, εάν σε πολλά τραγούδια, «το αρσενικό, ιδωμένο με έναν πολεμοχαρή τρόπο, επιθετικό, καταχρηστικό, καταγγέλλεται αναμφισβήτητα», στο Θα έρθουν να σε ρωτήσουν για την αγάπη μας, που βρίσκεται στην Ιστορία ενός υπαλλήλου, ο στίχος «θα συνεχίσω να σε κάνω να επιλέγεις ή επιτέλους θα διαλέξεις;» υποδηλώνει ένα είδος συνειδητοποίησης του εαυτού και της ζωής από την πλευρά του θηλυκού χαρακτήρα του τραγουδιού, την δυνατότητα να βγει επιτέλους από τον μύθο (μέσα στον οποίον είναι τυλιγμένες πολλές άλλες γυναικείες φιγούρες του De André από την Nancy στη Marinella) και να εισέλθουν στην ιστορία διαμέσου μιας χειρονομίας που διεκδικεί μια αυτονομία λήψης αποφάσεων.

Μεταξύ των ερωτηθέντων υπάρχουν και πρώην κρατούμενοι οι οποίοι, στη φυλακή του San Vittore, συμμετείχαν στην «παραβατική Oμάδα», μια ομάδα προβληματισμού που εμπλέκει τους κρατούμενους για να τους βοηθήσει στο ανθρώπινο ταξίδι τους και, μέσα σε αυτό, θεμελιώδους σπουδαιότητας ήταν τα τραγούδια του De André, που οδηγούσαν στο να αναλογιστούν επάνω στις αμέτρητες πράξεις ανθρωπιάς (και, μιλώντας για τη φυλακή, ο συγγραφέας αυτής της ανασκόπησης μπορεί να θυμάται με ευχαρίστηση, στο τέλος ενός χρόνου διδακτικής εμπειρίας στη φυλακή, να έχει παίξει με την κιθάρα, μαζί με τους κρατούμενους μαθητές του, τραγούδια όπως Don Raffaè και Στην ώρα της ελευθερίας μου, στο οποίο μπορούμε να ακούσουμε το στίχο: «Να αναπνέω τον ίδιο αέρα / με έναν φύλακα δεν μου κάθεται καλά».

Ένα άλλο σημαντικό θέμα που εξετάζεται είναι ο αντιμιλιταρισμός και ο παραλογισμός των πολέμων, θεματικές που δίδονται παραδειγματικά κυρίως από Τον πόλεμο του Piero και το Fiume Sand Creek, αφιερωμένο, αυτό το τελευταίο, στην εξόντωση των Cheyenne από τον συνταγματάρχη Chivington. Ένα άλλο θέμα αγγίζει την προσοχή που αφιερώνεται από τον De André στον λαό των ρομά, έναν λαό που – έλεγε – θα άξιζε το βραβείο Νόμπελ για την ειρήνη καθώς γυρίζει την Ευρώπη για δύο χιλιάδες χρόνια χωρίς ποτέ να έχει προκαλέσει έναν πόλεμο. Σύμφωνα με τον Santino “Alexian” Spinelli, rom από το Αμπρούτσο, ερευνητή της γλωσσολογίας και μουσικολογίας, καθηγητή του πολιτισμού των Ρομά στο Πανεπιστήμιο της Τεργέστης, με το τραγούδι Khorakhané, που βρίσκεται στο Anime salve (1996), ο De André κατανόησε άριστα την ευαισθησία των Ρομά, θεωρώντας τους επιπλέον φορείς αξιών, σε αντίθεση με την κοινή χυδαιότητα μέσα στην κοινωνία, η οποία τους θεωρεί φορείς προβλημάτων.

Στις συνεντεύξεις αντιμετωπίζεται επίσης και ένα θέμα καυτής επικαιρότητας όπως η μετανάστευση: ο Amara Lakhous, ένας αλγερινός συγγραφέας που ζει στην Ιταλία και αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει όλες τις κακουχίες τις δυσκολίες και τα δεινά των μεταναστών, δηλώνει ότι ο De André, σε μια στιγμή που βλέπει να αντιπαρατίθενται βάναυσα το Ισλάμ και η Δύση, «είναι ένας εξαιρετικός μάρτυρας που μας θυμίζει ότι υπάρχουν κοινά σημεία, υπάρχει μια κοινή ιστορία», μαζί με μια διαφορετικότητα που μετατρέπεται σε πλούτο (σε σχέση πάνω απ’ όλα με τους αραβικούς και ανατολικούς ήχους που υπάρχουν στο άλμπουμ Creuza de mä). Και, όσον αφορά τη μετανάστευση, ο συνεντευκτής Renzo Sabatini θυμάται μια φράση του De André επάνω στο γεγονός ότι, σήμερα, οι άνθρωποι αξίζουν λιγότερο από τα νομίσματα: εάν η χρηματαγορά είναι ελεύθερη, οι άνθρωποι αντιθέτως όχι, »σε κάθε σημείο επιβίβασης πρέπει να διασχίσουν ωκεανούς από σφραγισμένα χαρτιά».

Τέλος, ένα θέμα που συχνά επιστρέφει στις συνεντεύξεις είναι η η αντιστοιχία μεταξύ της Σαρδηνίας και των ιθαγενών αμερικανικών λαών (μια αντιστοιχία που εφαρμόστηκε από τον ίδιο τον τραγουδοποιό στο άλμπουμ που μετονομάστηκε σε L’indiano, του 1981 και, επιπλέον, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο De André έγραψε πολλά τραγούδια στην διάλεκτο της Σαρδηνίας, ειδικά στην παραλλαγή της gallurese): λίγο όπως οι ινδιάνοι, οι οποίοι έχουν περιθωριοποιηθεί και κλείστηκαν στις riserve [2]από τους ευρωπαίους εισβολείς, έτσι οι φτωχότεροι σάρδοι έχουν εκμεταλλευτεί από τους πλούσιους που προέρχονται από την ήπειρο. Και, θύμα μιας απαγωγής μαζί με τη γυναίκα του Dori Ghezzi στο αγρόκτημα τους στη Σαρδηνία, το 1979, ο τραγουδοποιός συγχώρησε τους απαγωγείς του επειδή αντιπροσώπευαν μόνο τα «εργατικά χέρια» του εγκλήματος, αναγκασμένοι να καθίστανται εκτός νόμου από την αναγκαιότητα, από την εκμετάλλευση εντολέων πλούσιων και αδίστακτων. Για άλλη μια φορά, ο αναρχικός και ελευθεριακός De André στάθηκε στην πλευρά των περιθωριοποιημένων, των χαμένων, των «θυμάτων αυτού του κόσμου», όπως έγραψε στην Παλιά Πόλη, La città vecchia, χαρίζοντας τους μια βαθιά αξιοπρέπεια ενάντια στις δυναμικές όλων των εξουσιών.

[1]. carruggio: Στενός δρόμος της πόλης ανάμεσα σε ψηλά κτίρια, χαρακτηριστικός των πόλεων της Λιγουρίας

[2]. riserva: Μια ινδιάνικη riserva δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κατά το μάλλον ή ήττον μεγάλη έκταση γης στην οποία η δικαιοδοσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά είναι κατά κάποιο τρόπο περιορισμένη όπου ζουν οι αυτόχθονες φυλές