ένοπλη πάλη, lotta armata

Η μοίρα ενός μικρού κομματιού της Ευρώπης με τη μορφή καρδιάς. Ένα σχόλιο για το οριστικό τέλος της ETA

Stampa

 

1114

 

Il destino di un piccolo pezzo d’Europa a forma di cuore. Un commento sulla fine definitiva di ETA

Από το Bilbao.

Πλέον είναι σίγουρο.
Η ETA, η ιστορική Οργάνωση της βασκικής επαναστατικής και ανεξαρτησιακής αριστεράς αποφάσισε την οριστική διάλυση και αποστράτευση. Στις επόμενες 5 και 6 mαΐου, στην Iparralde (η χώρα των Βάσκων στην γαλλική πλευρά ) σε μια πράξη που θεωρείται ότι θα έχει χαρακτήρα μεγάλης διεθνούς σημασίας, θα γίνει η επίσημη ανακοίνωση. 50 χρόνια μετά τη γέννησή της στη μέση της φρανκικής δικτατορίας, 7 χρόνια μετά τη μονομερή απόφαση για εγκατάλειψη του ένοπλου αγώνα, ολοκληρώνεται μια πολιτική διαδικασία που περιέλαβε και αφορά – μαζί με τους παράνομους μαχητές και τους πολιτικούς κρατουμένους – σημαντικά κομμάτια της βασκικής κοινωνίας σε αυτά τα χρόνια. Όπως έχει ανακοινωθεί, η απόφαση αυτή δεν υποβαθμίζει καθόλου, με τίποτα, την ιστορική-πολιτική σημασία που αντιπροσωπεύει.

Σε αντίθεση με όσα συνέβησαν στην Ιρλανδία και πρόσφατα στην Κολομβία (με όλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιπροσωπεύει η κάθε μία), το ισπανικό κράτος προσπάθησε με κάθε τρόπο να διατηρήσει και να καλλιεργήσει την ύπαρξη της ΕΤΑ, στην απαραίτητη κατασκευή ενός αιώνιου «εσωτερικού εχθρού», που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τα ανώμαλα επίπεδα ποινικοποίησης και καταστολής κατά όλων των μορφών διαφωνίας. Μια στρατηγική που γέννησε, παραδόξως ακριβώς αυτά τα τελευταία χρόνια κατά την οποία έληξε ο ένοπλος αγώνας, μια σειρά τυραννικών πράξεων στη Χώρα των Βάσκων και στο υπόλοιπο Κράτος. Η φλόγα της «αντιτρομοκρατικής» κατάστασης έκτακτης ανάγκης πρέπει πάντα να διατηρείται ζωντανή: αυτό που συμβαίνει στην Καταλονία τους τελευταίους μήνες είναι ένα περαιτέρω παράδειγμα επιβεβαίωσης …

Παραμένουν στις ισπανικές και γαλλικές φυλακές, τώρα πλέον όμηροι ενός πολέμου που έχει τελειώσει, ακόμα μερικές εκατοντάδες * πολιτικοί * κρατούμενοι, των οποίων το μέλλον εξακολουθεί να είναι τυλιγμένο σε ένα κενό, σε μια αβεβαιότητα φτιαγμένη για πολλούς από αυτούς, εκατοντάδων χρόνων. Ακριβώς όπως η μάχη για την «αφήγηση» εκείνης που υπήρξε η ένοπλη σύγκρουση αυτών των δεκαετιών είναι έδαφος μιας έντονης, μιας σκληρής μάχης από την πλευρά των δεξιών και της mainstream επικοινωνίας από τα μέσα ενημέρωσης: μια Vandea [εμφύλια σύρραξη] που αποσκοπεί στην επανεγγραφή της ιστορίας όχι μόνο του γιατί πολλές γενιές αποφάσισαν την ακραία και σκληρή επιλογή να πάρουν τα όπλα, αλλά μάλλον δεκαετιών αγώνων αντίστασης, μαζικών κινημάτων, κύκλων αντιεξουσίας και λαϊκής οργάνωσης στα εδάφη εκείνης που, στα ισχυρά σπήλαια της μοναρχικής Ισπανίας κληρονόμου του φρανκισμού, εξακολουθεί να θεωρείται ως« επαναστατική επαρχία «(στην οποία σήμερα η Catalunya κρατάει συντροφιά …).

Έτσι τελειώνει όχι μόνο μία μοναδική εμπειρία (με πρωτότυπα, αυθεντικά χαρακτηριστικά και διαφορετική από τις άλλες ευρωπαϊκές εμπειρίες ένοπλης πρωτοπορίας), όσο μια ολόκληρη εποχή με τις έντονες πολιτικές της εντυπώσεις, αναφορές, χροιές, αλλά και κοινωνικές, πολιτιστικές, καλλιτεχνικές, μουσικές … αυτός ο κόσμος μέσω του οποίου μια αρχαία σύγκρουση στην καρδιά της Ευρώπης μπόρεσε να μιλήσει (και επίσης να γοητεύσει) μεγάλους πρωταγωνιστικούς χώρους και σφαίρες των επαναστατικών αγώνων που έδρασαν μέσα στα «σπλάχνα του θηρίου», εκείνων του Monsieur le Capital.
Τελειώνει επίσης (και δυστυχώς ήδη εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα) εκείνη η ικανότητα των ηγετικών ομάδων της ανεξάρτησιακής αριστεράς να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα, να κάνουν ταξική ανάλυση, να πλέξουν δίκτυα αλληλεγγύης, να ενεργοποιήσουν, να εννευρώσουν κάθε περιοχή της κοινωνίας με ριζοσπαστική κριτική και αγώνα.
Είναι αυτού, περισσότερο από κάθε άχρηστη νοσταλγική ρητορική που έρχεται, που αισθανόμαστε περισσότερο την έλλειψη στις γειτονιές, στους τόπους και στις πλατείες αυτού του μικρού κομματιού με σχήμα καρδιάς της Ευρώπης που είναι η Χώρα των Βάσκων.

 

 

Nicola Latorre, στρατευμένος διεθνιστής.

https://www.infoaut.org/approfondimenti/il-destino-di-un-piccolo-pezzo-d-europa-a-forma-di-cuore-un-commento-sulla-fine-definitiva-di-eta

ένοπλη πάλη, lotta armata

Χώρα των Βάσκων. 71 χιλ. άνθρωποι σε πορεία για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων – Paesi Baschi. 71mila persone in difesa dei prigionieri politici baschi

baschi

Το Σάββατο που μας πέρασε διεξήχθη στο Bilbao η ετήσια διαδήλωση για να διεκδικήσουν με δυνατή φωνή το τέλος της διασποράς των βάσκων πολιτικών κρατουμένων, την άμεση απελευθέρωση για εκείνους που είναι σοβαρά άρρωστοι και τον σεβασμό των δικαιωμάτων των πολιτικών κρατουμένων που συνεχίζουν να καταπατιούνται συνεχώς.

Διαφορετικά απ’ ότι τα χρόνια που πέρασαν, αυτή την χρονιά οι βασκικές αυτονομιστικές οργανώσεις σε υπεράσπιση των δικαιωμάτων των αιχμαλώτων οργάνωσαν δυο διαδηλώσεις: μια στο Bilbao και μια στην Baiona, στην βασκική χώρα που βρίσκεται σε γαλλικό έδαφος. 63 χιλιάδες στο Bilbao, 8 χιλιάδες στην Baiona. Αυτά είναι τα νούμερα των δυο διαδηλώσεων αυτού του χρόνου, που αντιπροσωπεύουν ένα θετικό αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων, καλύτερο από αυτό που αναμένονταν.

Η διαδήλωση του Bilbao σχηματίστηκε από 6 φορτηγάκια που άνοιγαν την πορεία, τα ίδια που βδομάδα μετά την εβδομάδα διατρέχουν τους ισπανικούς και γαλλικούς δρόμους για να βοηθήσουν τους συγγενείς των φυλακισμένων να επισκεφτούν τους αγαπημένους τους. Οι φωτεινές πινακίδες που ήταν στερεωμένες επάνω στα οχήματα υποδείκνυαν τα km που χωρίζουν τους κρατούμενους στις σημαντικότερες φυλακές στις οποίες βρίσκονται έγκλειστοι: 780 km για την Alicante, 850 για Cordoba και Murcia, 875 για την Granada, 945 για την Clairueaux και 1.040 για την Almería, όλες αποστάσεις που επιβλήθηκαν από την σωφρονιστική πολιτική του ισπανικού Κράτους και που αναγκάζουν τους συγγενείς να διασχίζουν ταξίδια ατελείωτα για να δουν τους αγαπημένους τους. Τα φορτηγάκια ακολουθούσαν, οι συγγενείς των σοβαρά αρρώστων αιχμαλώτων, έχοντας επάνω τους καρτέλες που ανακαλούσαν τα ονόματά τους και την ασθένεια από την οποίαν πάσχουν. Πίσω από αυτούς οι συμπαγείς σειρές των εκατοντάδων συγγενών και ακόμη πιο πίσω το πανό που ανακαλούσε την προσοχή  επάνω στα  “ανθρώπινα δικαιώματα, την επίλυση και την ειρήνη” και την επιστροφή στο σπίτι των φυλακισμένων.

Η κινητοποίηση στο Bilbao ολοκληρώθηκε με τις συνηθισμένες παρεμβάσεις κάποιων συντρόφων, πολιτικών και συνδικαλιστών και το τελικό μήνυμα συνεχίζει να κάνει έκκληση στα κράτη ισπανικό και γαλλικό, ώστε να αντιμετωπίσουν την επίλυση της σύγκρουσης, την ίδια στιγμή καλώντας στην βασκική κοινωνία να είναι ενεργό υποκείμενο υπέρ της ειρηνοποίησης. Σε μια φάση ευαίσθητη και αλλαγών μέσα στο βασκικό κοινωνικό κίνημα, οι διαδηλώσεις του σαββάτου έδωσαν ένα δυνατό μήνυμα σχετικό με το ζήτημα των πολιτικών κρατουμένων, που αυτή την στιγμή είναι ακόμη γύρω στους  400 έγκλειστοι στις φυλακές (ισπανικές και γαλλικές): εάν από την μια πλευρά η βασκική κοινωνία συνεχίζει να κρατά στην καρδιά της την μοίρα και τις συνθήκες των πολιτικών φυλακισμένων, από την άλλη στέλνει ένα σήμα δυνατό σχετικό με την επιθυμία μιας επίλυσης για την Χώρα της, με την δυνατότητα και την ευχή να επανενεργοποιήσει τον αγώνα για τα δικαιώματα των κρατουμένων, ευαισθητοποιώντας επίσης με αυτό τον τρόπο και εκείνα όλα τα πολιτικά υποκείμενα που αποφάσισαν να παραμείνουν στο περιθώριο της επίλυσης που προτείνεται, και όλων εκείνων που αυτή αφορά.

http://www.micciacorta.it/sezione/novita/lotte-armate-altri-paesi/

διεθνισμός

Δικάζεται η συλλογικότητα Askapena: Ο Διεθνισμός είναι ζωτικής σημασίας Askapena a processo: «L’internazionalismo è una necessità vitale»

Askapena a processo: «L’internazionalismo è una necessità vitale» Δικάζεται το Askapena: Ο Διεθνισμός είναι σημασία ζωτική

  •  Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015 10:23
  • EH Lagunak Bologna

Askapena a processo:

Σε αυτή την συνέντευξη θα έχουμε την δυνατότητα να μιλήσουμε με τον Aritz Gamboa, ιστορικό αγωνιστή του Askapena όπως επίσης έναν από τους 5 κατηγορούμενους μαζί με τους Walter Wendelin, Gabi Basañez, David Soto, Unai Vázquez,  στην δίκη, που ξεκίνησε από την ισπανική Audiencia Nacional  (ειδικό δικαστήριο που κληρονομήθηκε από τον φρανκισμό) ενάντια στην διεθνιστική βασκική οργάνωση.  Μια δίκη που χτυπά τον διεθνισμό και στοχεύει στην διάλυση και την ποινικοποίηση της συλλογικότητας Askapena, την κολεκτίβα Askapeña, πρωταγωνιστή των λαϊκών εορτών στο Bilbao, Elkar Truke, μια οργάνωση επικεντρωμένη στην διαχείριση ενός αλληλέγγυου εμπορίου  “λιγότερο άδικου” και τον αλληλέγγυο οργανισμό Herriak Aske.

Στην Euskal Herria, έτσι όπως και σε όλη την Ευρώπη και στην Λατινική Αμερική, τέθηκε ήδη σε κίνηση η μηχανή της λαϊκής και διεθνιστικής αλληλεγγύης με διαδηλώσεις υποστήριξης και αρκετά “λαϊκά δικαστήρια”. Δίκες στις οποίες έφτασε ομόφωνα η καταδίκη του ισπανικού κράτους για τον ιμπεριαλιστικό του και καταπιεστικό χαρακτήρα. Μια απάντηση που επίσης κι εδώ στην Ιταλία, χάρη στις επιτροπές αλληλεγγύης  EHL, δεν άργησε να έρθει διαμέσου διάφορων δημοσίων παρεμβάσεων και την πραγματοποίηση μιας λαϊκής δίκης που έλαβε χώρα στην Brescia στις 26 αυγούστου.

Θα εμβαθύνουμε ορισμένες πτυχές της δίκης και της πολιτικής κατάστασης στην Χώρα των Βάσκων Euskal Herria με τον Aritz, εδώ στην Ιταλία για να απεικονίσουμε τις στρατηγικές διεθνιστικής υπεράσπισης που το  Askapena θέλει να τοποθετήσει στον αγωνιστικό χώρο.

1.      Θέλεις να μας εξηγήσεις εν συντομία πότε γεννήθηκε το Askapena και τον ρόλο που διαδραμάτισε, και ευχόμαστε να συνεχίσει να διαδραματίζει, στο εσωτερικό της διαδρομής αγώνα για την απελευθέρωση της  Euskal Herria?

Το Askapena γεννήθηκε προς τα τέλη των χρόνων ’80 σε μια παγκόσμια και εθνική συγκυρία που χαρακτηρίζονταν από δυο βασικά στοιχεία: το πρώτο η σύγκριση με πολιτικούς, ιδεολογικούς και στρατιωτικούς επίσης όρους ανάμεσα στην αναφορά του καπιταλισμού με την »βορειοαμερικανική αυτοκρατορία»,  con “el imperio yanqui” (la superpotenza statunitense) με την αντιπροσώπευση εκείνου που ήταν το σοβιετικό μπλοκ σε αντιπαράθεση στο μοντέλο καπιταλιστικής επιβολής.  Το δεύτερο στοιχείο εκπροσωπείται από την εξέλιξη ενός ιστορικού σημαντικού συμβάντος στην Κεντρική Αμερική, την σαντινίστικη δηλαδή επανάσταση στην Νικαράγουα, που σταθεροποιείται σαν πολιτική αναφορά όλης της αριστεράς σε παγκόσμιο επίπεδο  και που αρχίζει να κεφαλαιοποιεί πολλές διεθνείς βοήθειες, έχοντας εξεταστεί η στρατηγική σημασία βαθιά ριζωμένη σε αυτό τον επαναστατικό αγώνα.   Αντανακλαστικά στην Euskal Herria παρακολουθήσαμε στην γενίκευση της επείγουσας ανάγκης να υποστηριχθεί εκείνη η κατηγορηματική πρόσκληση που υπήρξε η σαντινιστική επανάσταση και, έτσι, δημιουργήθηκαν οι επιτροπές διεθνούς αλληλεγγύης με την  Nicaragua.

Προς τα τέλη των χρόνων ’80 αρχές χρόνων ’90 παρακολουθούμε μιαν κρίση πολιτική σημαντική, από την μία την απώλεια εκείνων που ήταν οι κατακτήσεις της σαντινιστικής επανάστασης και από την άλλη την πτώση του τοίχους και, με αυτό, την πτώση αυτού που η Σοβιετική Ένωση εκπροσωπούσε.  Σαν συνέπεια αναπτύσσεται μια σημαντική αυτοκριτική στην οποίαν, πρώτα η Euskal Herria διαμέσου του βασκικού κινήματος εθνικής απελευθέρωσης, και με το  Askapena στην συνέχεια, χτίζουν έναν στοχασμό σε σχέση με εκείνη που πρέπει να είναι η αλληλεγγύη ή όπως χρειάζεται να εννοούμε την διεθνιστική αλληλεγγύη.

Ακριβώς ξεκινώντας από αυτές τις παραδοχές γεννιέται το Askapena, που βασίζεται στην κύρια ανάληψη σύμφωνα με την οποίαν δεν υπάρχει αλληλεγγύη που να μπορείς να κάνεις σε διεθνές επίπεδο εάν ο καθένας από εμάς δεν αναλαμβάνει τον δικό του αγώνα διότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να δοθεί η συνεισφορά στους παγκόσμιους αγώνες.  Με αυτή την έννοια η αναγκαιότητα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της  Euskal Herria καλύπτει μιαν στρατηγική σημασία και, έτσι, ο διεθνισμός δεν πρέπει να εννοείται σαν απομονωμένο στοιχείο μα σαν ένα στοιχείο ολοκληρωμένο στον αγώνα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης. Μια δεύτερη θεμελιώδης αντίληψη  είναι εκείνη σύμφωνα με την οποίαν η αλληλεγγύη πρέπει να εννοείται με όρους  “ida y vuelta” (ταξιδιού με επιστροφή, αμοιβαία),  όντως η αλληλεγγύη είναι “para y con” (για και με) ο αγώνας του λαού μας. Η αλληλεγγύη είναι εσωτερική αλλά πρέπει επίσης να έχει μια διεθνή συνισταμένη, με τρόπο να μπορεί να επιδιώκει την σωστή κατεύθυνση προς την παγκόσμια απελευθέρωση  και για να μάθει από τις εμπειρίες άλλων αγώνων και άλλων λαών και, κατόπιν, για να κάνει βήματα μπροστά προς την δική μας απελευθέρωση. Εν συντομία, πιστεύουμε πως η  Euskal Herria δεν θα είναι ποτέ ελεύθερη εφόσον στον κόσμο θα υπάρχει έστω και μια μόνον Χώρα καταπιεσμένη και κανείς δεν θα μπορεί να σκέφτεται πως θα υπάρχει ένας κόσμος ελεύθερων χωρών μέχρις ότου η Euskal Herria θα βρίσκεται υπό καταστολή. Μέσα σε αυτή την ανάλυση αναδύεται η αναγκαιότητα να οργανωθεί μια διεθνιστική αλληλεγγύη με την προοπτική του κινήματος εθνικής και κοινωνικής  βασκικής απελευθέρωσης και γεννιέται η Askapena. Γεννιέται σαν ένα κοινωνικό κίνημα που, διαμέσου της λαϊκής συμμετοχής, δραστηριοποιεί έναν μηχανισμό αγώνων ικανό να κινήσει στην ίδια κατεύθυνση χτισίματος εθνικού και κοινωνικού πολλών άλλων οργανώσεων, κινημάτων, συνδικάτων κλπ.

2. Ποιες είναι οι κατηγορίες που το ισπανικό Κράτος παρουσιάζει μέσα στην δίκη εναντίον σας? Ποια είναι η υπερασπιστική γραμμή που έχετε αποφασίσει να διενεργήσετε και μέσα εκεί ποιον ρόλο διαδραματίζει η διεθνής αλληλεγγύη ως προς εσάς?

Το ιμπεριαλιστικό ισπανικό κράτος χρησιμοποιεί σαν κατηγορία ενάντια στο Askapena, ενάντια στους 5 κατηγορούμενους, ενάντια στην κολεκτίβα Askapeña και ενάντια στην επιχείρηση αλληλέγγυου εμπορίου Elkar Truke πως είναι ενεργό μέρος μιας στρατηγικής ενορχηστρωμένης από μιαν οργάνωση στρατιωτικής φύσεως  που είναι η  ETA.  Η λογική που εφαρμόστηκε από το ισπανικό κράτος για να προσπαθήσει να εξαλείψει το κίνημα βασκικής εθνικής απελευθέρωσης από την υπόθεση πως η ΕΤΑ αποφασίζει για όλα όσα συμβαίνουν στην Euskal Herria. Σε αυτό το πλαίσιο το ισπανικό κράτος χρησιμοποιεί δυο κατηγορίες: από την μία, χαρακτηρίζει τους 5 αγωνιστές συνεργάτες της ETA και, από την άλλη, υποστηρίζει πως οι οργανώσεις για τις οποίες μιλήσαμε προηγουμένως ασκούν δραστηριότητες παράνομες. Η γραμμή που διατηρεί το ισπανικό κράτος έχει σαν στόχο να νομιμοποιήσει την καταστολή και την συστηματική εξάλειψη των πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων του λαού μας συγκαλύπτοντάς την σαν μιαν νομική και δικαστική διαδικασία.

Πρέπει να πούμε πως το ισπανικό κράτος, ξεκινώντας αυτή την δικαστική διαδικασία, προσπαθεί να τονίσει, σε μορφή ακόμη πιο ξεκάθαρη σε σχέση με το παρελθόν, τον πολιτικό χαρακτήρα αυτών των κατηγοριών και αυτό φαίνεται ακόμη περισσότερο μιας και η αξίωση είναι εκείνη να θέσει εκτός νόμου μιαν μέθοδο εργασίας, που επινοήθηκε και ασκήθηκε, όπως είναι εκείνη του βασκικού διεθνισμού. Οι κατηγορίες που απευθύνονται στο  Askapena και στους κατηγορούμενους είναι: η οργάνωση διεθνιστικών ταξιαρχιών με σκοπό να γνωρίσουν άλλους λαούς και να πειραματιστούν επάνω σε άλλους αγώνες, την δημιουργία διεθνιστικών ημερών στις οποίες μοιράζονται συζητήσεις με άλλα κινήματα τόσο πολιτικά και κοινωνικά  όσο και συνδικαλιστικά, η δραστηριοποίηση μηχανισμών αλληλεγγύης προς την Euskal Herria, μέσα από κινήματα όπως  EHL (Euskal Herrarien Lagunak) που κάνουν αλληλεγγύη  διεθνή και διεθνιστική προς τον αγώνα της Euskal Herria και προς την αναγκαιότητα που έχει ο λαός μας. Συνολικά η κατηγορία του ισπανικού κράτους, διαμέσου της  Audencia Nacional, είναι πως μας θεωρεί υπεύθυνους της διοργάνωσης όλου αυτού και πως η απόφαση να κάνουμε όλα αυτά έρχεται από την ETA.  Kάτι γελοίο εάν σκεφτούμε, παραδείγματος χάριν, στις εκστρατείες μποϋκοτάζ που ξεκίνησαν σε διεθνές επίπεδο όπως εκείνη που άρχισε από την Κολομβία από το συνδικάτο SINALTRAINAL του “Aποκλείστε εμπορικά την Coca-Cola” ή την καμπάνια του BDS που ξεκίνησε από την Παλαιστίνη και το Ισραήλ επίσης για το μποϋκοτάζ στο PACBI (ακαδημαϊκό και πολιτιστικό μποϋκοτάζ του Ισραήλ). Εμείς διεκδικούμε την διεθνιστική δραστηριότητά μας και δεν μπορεί να υπάρξει σκέψη πως ήταν η  ETA να οργανώσει, για παράδειγμα, εκείνες τις εκστρατείες εμπορικού αποκλεισμού.  Έτσι κι αλλιώς είμαστε πολύ συνειδητοποιημένοι πως αυτό δεν είναι σημαντικό για το ισπανικό κράτος και πως στόχος μοναδικός και αληθινός είναι η ποινικοποίηση ενός κοινωνικού κινήματος, δυναμικού, πολιτικού χαρακτήρα και απελευθέρωσης του λαού μας.

Η απάντησή μας είναι ξεκάθαρη, εμείς θα πάμε στην δίκη να υπερασπιστούμε τις ιδεολογικές μας θέσεις και τον αγωνιστικό μας ρόλο, εκείνο που θα πούμε στο ισπανικό κράτος είναι πως όντως είμαστε διεθνιστές αγωνιστές και πως επίσης, πως αισθανόμαστε περήφανοι που είμαστε τέτοιοι, πιστεύουμε πως η στράτευση σε μιαν διεθνιστική οργάνωση έχει ζωτική σημασία για τον λαό μας.  Δεν θα υπάρξει μια Euskal Herria ελεύθερη εάν δεν υπάρχει μια Euskal Herria διεθνιστική και γι αυτό θέλουμε να παρατηρήσουμε το γεγονός πως δεν θα κάνουμε μιαν υπεράσπιση ηθική, μοναδική και αποκλειστική της αλληλεγγύης μα πως θα υπερασπιστούμε την άποψή μας που πιστεύει στην αλληλεγγύη σαν σημασία ζωτική, πολιτική και δομική του λαού μας. Θα υπερασπιστούμε την στράτευσή μας και θα διεκδικήσουμε τον πολιτικό χαρακτήρα αυτής της δίκης. Οι θέσεις με τις οποίες θα φθάσουμε στην Μαδρίτη στις 19 οκτωβρίου είναι εκείνες πως δεν αναγνωρίζουμε καμία νομιμότητα στο ισπανικό δικαστήριο να δικάσει τις πολιτικές δραστηριότητες που εκτελούμε ούτε να δικάσει τον λαό μας.

Εάν οι θέσεις μας και ο ρόλος μας είναι ξεκάθαρες, είμαστε σίγουροι πως και η διεθνής αλληλεγγύη είναι ζωτικής σημασίας, κυρίως την στιγμή κατά την οποίαν πρέπει να απονομιμοποιήσει, από ένα εξωτερικό πλαίσιο, τις κατασταλτικές και ιμπεριαλιστικές θέσεις του ισπανικού κράτους ενάντια στην Χώρα των Βάσκων. Η διεθνής αλληλεγγύη εξυπηρετεί όντως στην απονομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και τις κατασταλτικές πρακτικές που το ισπανικό κράτος εφαρμόζει επί του Euskal Herria και να απονομιμοποιήσει τις πολιτικές διαδικασίες που χτυπούν όχι μόνο το Askapena αλλά επίσης τα διάφορα βασκικά κοινωνικά και πολιτικά κινήματα. Πιστεύουμε πως η διεθνής αλληλεγγύη, όπως εμείς την εννοούμε, πρέπει να οδηγεί προς την κατεύθυνση να πιέσει το ισπανικό κράτος στο πιο αδύνατό του σημείο που ακριβώς είναι εκείνο των διεθνών σχέσεων.

3. Πως αυτή η δίκη τοποθετείται στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία που διασχίζει την  Euskal Herria, κυρίως μετά την αλλαγή της στρατηγικής που τέθηκε σε ισχύ από το κίνημα βασκικής ανεξαρτησίας?

Aυτό το είδος δικών απαντά, μερικά, στην στρατηγική του ισπανικού κράτος να βάλει φωτιά και να αποσταθεροποιήσει την πολιτική συγκυρία στην οποίαν βρισκόμαστε.  Ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο, διαμέσου μιας πολιτικής απόφασης που πάρθηκε από μιαν οργάνωση όπως η  ETA, έρχεται να δημιουργηθεί μια μεγαλύτερη ποιοτική και ποσοτική δυναμική στην Euskal Herria. Με αυτό θέλω να πω πως το ισπανικό κράτος είναι πολύ συνειδητοποιημένο του γεγονότος πως η αληθινή δυναμική παρούσα στην Euskal Herria εξαρτάται από την οργανωμένη κοινωνική βάση του κινήματος εθνικής απελευθέρωσης το οποίο είναι κίνημα που χαρακτηρίζεται από μιαν διαφορετικότητα και έναν σημαντικό δυναμισμό και που, μπροστά στο νέο σενάριο που γεννιέται από την ανακωχή που θέλησε η ETA, δημιουργεί μεγαλύτερες δυνατότητες προώθησης τόσο σε ποιοτικό επίπεδο όσο και ποσοτικό. Σαν συνέπεια το ισπανικό κράτος πραγματοποίησε ένα ποιοτικό άλμα στην κατασταλτική δράση και πέρασε από την διεύθυνση της στρατηγικής καταστολής ενάντια σε συγκεκριμένη πολιτική δομή, να χτυπά τα κοινωνικά και λαϊκά κινήματα της Χώρας των Βάσκων. Αυτό δεν συνέβη ποτέ στην ιστορία και είναι ένα από τα δράματα μπροστά στα οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι. Το ισπανικό κράτος δεν κάνει μιαν ανάγνωση εκείνου που είμαστε ικανοί να πράξουμε σήμερα, στην  Euskal Herria, αλλά υποθέτει εκείνου που θα είμαστε ικανοί να κάνουμε στο αύριο αποδιoργανώνοντάς το τώρα ώστε να μην έχουμε πρόβλημα αύριο. Είναι αυτό το σημείο που θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε: αυτή δεν είναι μια επίθεση μονάχα ενάντια σε 5 διεθνιστές βάσκους αγωνιστές, δεν είναι μια επίθεση μόνο στο διεθνιστικό βασκικό μοντέλο, αλλά αυτή η δίκη αποτελεί και αντιπροσωπεύει μιαν επίθεση σε ένα οργανωτικό μοντέλο σημαντικό και στρατηγικό στην Euskal Herria που είναι το κοινωνικό και λαϊκό κίνημα.

Το βασκικό κίνημα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης έθεσε στον χώρο μια στρατηγική αλλαγή, στρατηγικής, που ψάχνει να περάσει από μια διμερή σύγκρουση με το ισπανικό κράτος σε μια προώθηση με σκοπό να εδραιώσει μια μονομερή απάντηση σαν λαός. Αυτό σημαίνει πως θα είναι ο βασκικός λαός, η Euskal Herria διαμέσου του κόσμου της, την δική της κοινωνική μάζα, εκείνος που θα ελευθερώσει τον λαό και θα το κάνει με μορφή μονομερή λαμβάνοντας τις δικές του αποφάσεις.  Εδώ ο λόγος για τον οποίον είναι απαραίτητο να αρθρωθεί μια στρατηγική που θα καταφέρει να συγκεντρώσει τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Όπως ήδη είπαμε, μπροστά σε αυτό το ιστορικό στοίχημα το κοινωνικό κίνημα καλύπτει ένα θεμελιώδη ρόλο, στρατηγικό. Ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκονται οι λόγοι της κατασταλτικής απάντησης  του ισπανικού κράτους. Βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν εποχή που γεννά αβεβαιότητες αλλά και ελπίδες και δυνατότητες των οποίων ο λαός μας έχει  ανάγκη. Θεωρούμε, επίσης, πως αυτή η πολιτική απόφαση από ποιοτικής άποψης είναι μια ιστορική απόφαση που ανοίγει ένα τόξο δυνατοτήτων πολιτικών και στρατηγικών στην Euskal Herria τις οποίες χρειάζεται να απαντήσουμε.  Σαν Askapena, κι εμείς απαντάμε στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία υποστηρίζοντας πως ο διεθνισμός πρέπει να ισχυροποιηθεί, τώρα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να μαζικοποιηθεί, πρέπει να τον καταστήσουμε συμμετοχικό κι αυτό δεν μπορεί να γίνει από μιαν θέση παρανομίας ή υποταγής στις επιβολές του ισπανικού κράτους. Είναι λοιπόν λογικό πως το Askapena πρέπει να προχωρήσει με πρόθεση, ανεξάρτητα από την πρόθεση του ισπανικού κράτους να το θέσει εκτός νόμου, να συνεχίσει να απαντά με περισσότερο διεθνισμό από ποτέ άλλοτε.

4. Βλέποντας την σταθερή δέσμευση που το Askapena προωθεί τα τελευταία χρόνια, ποια σύμφωνα με εσάς είναι η σημασία του διεθνισμού σήμερα?

Η απάντηση στην παγκόσμια κατοχή και καταπίεση πρέπει να είναι και αυτή παγκόσμια οπότε το Askapena βλέπει τον διεθνισμό σαν ένα στοιχείο αλληλεγγύης κομμάτι μιας κοινής στρατηγικής. Η  Euskal Herria δεν πρέπει να μείνει στο περιθώριο αυτού του σκεπτικού και αυτού του τρόπου εργασίας και ούτε επίσης μπορεί να αναπτυχθεί μόνη, μα έχει ανάγκη της συνεισφοράς άλλων αγώνων και άλλων λαών. Πιστεύουμε στον διεθνισμό με αυτό τον τρόπο, με τον τρόπο δηλαδή του να έρθουν σε σχέση και σύνδεση οι λαοί σύμφωνα με προοπτική αλληλεγγύης και αγώνα.  Αυτό, που για κάποιους είναι μονάχα μια δέσμευση ηθική, για εμάς είναι ένα   compromiso vital (μια ζωτικής σημασίας δέσμευση), κι έτσι πρέπει να διαρθρωθεί και οργανωθεί, έχει ανάγκη την συμμετοχή και μια συζήτηση δημόσια επίσης παγκοσμίων διαστάσεων και χρειάζεται πόρους τόσο αγωνιστικότητας και στράτευσης όσο και δομών ώστε να μπορεί να να την εκτελέσει.  Το Askapena τοποθετείται στην συγκεκριμένη στιγμή στρατηγικής αναδιάρθρωσης στην αναζήτηση της σωστής διαδρομής που θα επιτρέψει να εφαρμόσει αυτή την προοπτική εργασίας στην Euskal Herria και βρίσκεται επίσης μπροστά στο στοίχημα να οργανώσει μιαν αλληλεγγύη που να χαρακτηρίζεται από μιαν προοπτική διεθνούς επιπέδου.

Η έλλειψη κυριαρχίας δεν υπάρχει μόνο στην Euskal Herria και εκείνο που συνέβη στην Ελλάδα είναι η απόδειξη. Υπάρχουν λαοί που παρότι έχουν ένα κράτος δεν κατέχουν την κυριαρχία διότι αυτό εξαρτάται από καθαρά καπιταλιστικά συμφέροντα που εμποδίζουν τις κυβερνήσεις να πάρουν αποφάσεις βασισμένες στις ανάγκες του κόσμουe ; είναι λοιπόν απαραίτητο να τα σπάσουμε με εκείνους τους μηχανισμούς. Καθίσταται λοιπόν σημαντικό να εμπλακούμε και να συμμετάσχουμε σε στοχασμό γύρω από τον διεθνισμό και να καταλάβουμε πως η ανάγκη για ανυποταξία και ανυπακοή, εννοούμενη σαν υπακοή στον λαό, είναι όλο και δυνατότερη.   Δεν μπορούμε πλέον να υπακούμε στα τελεσίγραφα, Non possiamo più obbedire ai diktat που επιβάλει ο καταπιεστής αλλά αντιθέτως πρέπει να αρχίσουμε να υπακούμε στην θέληση του λαού.  Να οργανώσουμε τον λαό για να , μέσα από τις θέσεις που θα αναλάβει, μπορέσει να νομιμοποιήσει ένα βήμα μπροστά κι ας αντιληφθούμε πως, την στιγμή κατά την οποίαν ο λαός διαλέγει την δική του διαδρομή και πορεία, λοιπόν, το βήμα πρέπει να γίνει.   Να εργαστούμε επάνω στην αρχή της ανυπακοής μας φαίνεται πολύ σημαντικό και είναι ένα στοιχείο στο οποίο σίγουρα ο διεθνισμός πρέπει να συνεισφέρει κι επάνω στο οποίο θα έχουμε πολλά να πούμε.

5 Πιστεύετε πως η τρέχουσα διεθνής συγκυρία, την στιγμή που οξύνονται διάφορες συγκρούσεις διεθνούς εμβέλειας, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, come la guerra nel Donbass, η κουρδική σύγκρουση και η ίδια η μάχη που ο ελληνικός λαός πολεμά ενάντια στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει επηρεάσει την απόφαση  επίθεσης ακριβώς αυτή την στιγμή στον βασκικό διεθνισμό?

Δίχως σκιά αμφιβολίας αυτή είναι μια ανάλυση που πρέπει να λάβουμε υπ όψιν μας. Η Euskal Herria βρίσκεται σε μιαν παγκόσμια συγκυρία στην οποίαν εάν κοιτάξουμε σε εκείνο που συμβαίνει στοs Donbass, στο Kurdistan και εκείνο που συνέβη στην Ελλάδα, φαίνεται ξεκάθαρα η έλλειψη λαϊκής κυριαρχίας, ακριβώς αυτό που ιστορικά διεκδικούμε στην Χώρα των Βάσκων,  in Euskal Herria. Η έλλειψη κυριαρχίας είναι ριζωμένη στο γεγονός πως οι σύγχρονες αστικές δημοκρατίες δεν εκπροσωπούν την λαϊκή θέληση στην οποίαν υποτίθεται θα έπρεπε να αναφέρονται και πως το θεσμικό μοντέλο επάνω στο οποίο βασίζονται βρίσκεται σε κρίση, στην Ευρώπη έτσι και όπως σε όλον τον κόσμο. Ο διεθνισμός είναι ένα στρατηγικό στοιχείο που απαντά σε αυτή την προφανή αντίθεση του συστήματος, το οποίο θα κινηθεί για να εξολοθρεύσει οποιαδήποτε πολιτική εναλλακτική πρόταση. Ακριβώς στην ελληνική εμπειρία είδαμε του πολιτικούς ηγέτες της αριστεράς να εμφανίζονται-αποκαλύπτονται ανίκανοι να απαντήσουν στην λαϊκή εντολή και μετά από ένα δημοψήφισμα με το οποίο ο λαός είχε αποφασίσει για μιαν κατεύθυνση σαφώς καθορισμένη.   Θα πρέπει να αναρωτηθούν γι αυτή την ανικανότητα και να κάνουν αυτοκριτική την στιγμή μάλιστα που η θεσμική εκπροσώπηση των πιο λαϊκών στρωμάτων  δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την πλειοψηφική θέληση του λαού του. Σε αυτή την έλλειψη παγκόσμια λαϊκής κυριαρχίας  πρέπει όντως να απαντήσουμε με προοπτική διεθνιστική. Δεν μπορεί να είναι μόνο πρόβλημα της Ελλάδος αυτό που συμβαίνει, δεν μπορεί να είναι μοναχά πρόβλημα των κούρδων εκείνο που συμβαίνει στο Kurdistan. Πρέπει να καταλάβουμε εκείνο που όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε, όπως να συνεισφέρουμε στην συζήτηση και να στηρίξουμε τις εναλλακτικές που ανοίγονται μπροστά μας. Οι καταστολές ενάντια στα διεθνιστικά κινήματα πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, στην  Euskal Herria και σε όλον επίσης τον κόσμο; το κεφάλαιο μας φοβάται πολύ. Εμείς θα συνεχίσουμε να κάνουμε έκκληση στην διεθνή αλληλεγγύη διότι το δικό μας δεν είναι μοναχά πρόβλημα της  Euskal Herria ή ενός κατασταλτικού μοντέλου που εφαρμόζεται από το ισπανικό κράτος ή μιας έλλειψης πολιτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, μα είναι μια επίθεση σε μια παγκόσμια αντίληψη της εργασίας και σε μιαν παγκόσμια αντίληψη της αλληλεγγύης.

ιστορία

15 αυγούστου 1987 : ο θάνατος των μαχητών της ΕΤΑ Maite και Rafa – 15 agosto 1987: la morte di Maite e Rafa, militanti dell’Eta

Σάββατο 15 Αυγούστου 2015 05:17

15 αυγούστου 1987: ο θάνατος των Maite και Rafa, μαχητών της Eτα

 15 αυγούστου 1987, στους δρόμους της Donostia – Χώρα των Βάσκων – ακούστηκε μια βοή: ήταν γύρω στις 14 ενός σαββατιάτικου μεσημεριού. Σε μια 25f1

 

από τις κεντρικές οδούς της πόλης, μια έκρηξη ακούσια είχε προκαλέσει τον θάνατο της Maria Teresa Pérez και του Rafael Etxebeste, μαχητών της ένοπλης οργάνωσης ETA.

η Maite,25 χρόνων, με καταγωγή από το Bilbao, και ο Rafa, 24 χρόνων, με καταγωγή από την Orereta (Errenteria) σκοτώθηκαν ενώ χειρίζονταν ένα εκρηκτικό μηχανισμό που βρίσκονταν στο εσωτερικό ενός αυτοκινήτου, του οποίου δεν απέμεινε παρά μια μάζα από λαμαρίνες. Οι δυο νέοι, των οποίων η ταυτότητα επιβεβαιώθηκε μόνο αργά το απόγευμα, είχαν καταφύγει στις γαλλικές Χώρες των Βάσκων το 1986 για να μπουν στην παρανομία και να πολεμήσουν στις γραμμές της ένοπλης βασκικής οργάνωσης.  Με το που μαθεύτηκε η είδηση του θανάτου τους στις αντίστοιχες πόλεις καταγωγής τους όπου ήταν πολύ γνωστοί, πάρθηκαν πολλές πρωτοβουλίες και τα ρολά από πολλά μπαρ και καταστήματα παρέμειναν κατεβασμένα σε ένδειξη πένθους.

Την επόμενη ημέρα, στο Bilbao, καταμεσής της παραδοσιακής  «Semana Grande», »Μεγάλης Εβδομάδας» αποφασίστηκε από πλευράς των συλλογικοτήτων που λάμβαναν μέρος στην γιορτή της πόλης, να διακόψουν προς στιγμήν τους εορτασμούς για να δώσουν χώρο στις διάφορες πρωτοβουλίες σε μνήμη και σεβασμό που θα εκτελούνταν στην διάρκεια ολόκληρης της μέρας. Τα φέρετρα των δυο μαχητών σκεπάστηκαν από μιαν σημαία βασκική και από ένα λάβαρο με το σύμβολο της ETA. Στις αντίστοιχες πόλεις, χιλιάδες άνθρωποι δέχτηκαν με συγκίνηση τα δυο φέρετρα, παρά τις προσπάθειες της guardia civil να »συνοδέψουν» την νεκροφόρα της  Maite όπως και να στήσουν μπλόκα στους δρόμους πρόσβασης της Orereta, πόλης όπου γεννήθηκε ο Rafa.

Τελείως στρατιωτικοποιημένες από τις δυνάμεις της αστυνομίας, οι δυο πόλεις καταγωγής της Maite και του Rafa, υπήρξαν θέατρο εντάσεων στην διάρκεια της ημέρας των κηδειών και στις επόμενες. Η προσπάθεια από πλευράς των δυνάμεων της αστυνομίας ήταν ξεκάθαρη : να εμποδιστεί οποιαδήποτε πρωτοβουλία σε θέση να αποτίσει φόρο τιμής στους αγωνιστές της βασκικής ένοπλης οργάνωσης. Στην Ororeta, η πολιτική πράξη σε μνήμη του Rafa εμποδίστηκε απ’ την αστυνομία που όμως δεν κατάφερε να σταματήσει την λαϊκή διαμαρτυρία. Ήταν γύρω στους δυο χιλιάδες όντως, οι άνθρωποι που κατέβηκαν στον δρόμο παρά την απαγόρευση που επέβαλαν οι αρχές.  Η διαδήλωση δέχτηκε σκληρή επίθεση αμέσως με το ξεκίνημα, δίδοντας έναρξη σε βίαιες συγκρούσεις που διήρκεσαν μιαν ώρα, μέχρις ότου οι δυνάμεις της αστυνομίας να εγκαταλείψουν την πόλη.  Επιθέσεις αδιακρίτως έγιναν και άλλες στιγμές της ημέρας σε διάφορα σημεία της πόλης προκαλώντας αρκετούς τραυματίες.

Στο Bilbao αντιθέτως, με την ίδια πρόθεση να εμποδιστεί η πρωτοβουλία στην μνήμη και προς τιμήν της Maite Perez, της οποίας το φέρετρο διαρκώς φρουρούνταν από ένστολους, η αστυνομία φύλαγε και την είσοδο στο κοιμητήριο, μπλοκάροντας έτσι την πρόσβαση στο εσωτερικό του σε πολλούς ανθρώπους που ήθελαν να δώσουν στην νέα τον τελευταίο χαιρετισμό.  Παρόλα αυτά, κάποια πρόσωπα, μεταξύ των οποίων πολιτικοί εκπρόσωποι και κάποιοι φίλοι, κατάφεραν να φτάσουν πριν από τους αστυνομικούς, ενώ άλλοι πολλοί μπόρεσαν να σκαρφαλώσουν και να τους παρακάμψουν, επιτρέποντας έτσι στην νεαρή έναν αξιοπρεπή φόρο τιμής.

Πολλά λόγια σεβασμού και εκτίμησης ξοδεύτηκαν εκείνες τις ημέρες από πλευράς της βασκικής κοινωνίας των πολιτών, πολιτικών εκπροσώπων, φίλων και συγγενών των δυο νεκρών μαχητών. Ειδικότερα πλούσια σε νόημα και συγκίνηση ήταν εκείνα τα αφιερωμένα στην  Maite, που αρθρώθηκαν από έναν πολιτικό εκπρόσωπο του Koordinadora Abertzale Sozialista, συντονιστικού που συγκέντρωνε διαφορετικά πολιτικά κόμματα, κοινωνικά κινήματα, συνδικάτα και ένοπλες οργανώσεις:
«Όλη η ζωή σου στάθηκε ένα παράδειγμα αφοσίωσης στον αγώνα, και είναι αυτός που σε ανάγκασε να φύγεις, να βρεις καταφύγιο. Γι αυτό σήμερα είσαι πιο ενωμένη από ποτέ με εμάς. Όλοι θα είχαμε θελήσει να σε αγκαλιάσουμε  μες την χαρά της νίκης, και η ωμή πραγματικότητα ενός επαναστατικού αγώνα μας αναγκάζει να σε αγκαλιάσουμε δίχως εσύ να μπορείς να νιώσεις την αγάπη και την δίχως όρια προσήλωση στον σκοπό σου, που είναι ο δικός μας.»

Agur eta ohore gudariak.   χαιρετισμό και τιμή στους στρατιώτες
Gogoan zaituztegu.              θα σας θυμόμαστε