φυλακές, carcere

Πως να διαλύσεις κάθε φυλακή – Come smantellare ogni galera

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ. Δεν υπάρχει κρατούμενος οποιασδήποτε φυλακής του κόσμου που δεν ονειρεύεται να του τύχει όπως στον Pietro της Alife, να έρθει ο άγιος Φραγκίσκος και να λύσει τα δεσμά του και να του ανοίξει τις πόρτες προς την ελευθερία. Ωστόσο, τα θαύματα, ποτέ δεν συμβαίνουν στους φυλακισμένους, ή συμβαίνουν σπάνια.

Και για να αποδράσεις, όπως λέει ο Renato Vallanzasca, «χρειάζονται τουλάχιστον πέντε λεπτά», δηλαδή χρειάζεται οργάνωση, φίλοι έξω που να σε υποστηρίζουν πριν και μετά, συνεργοί, όπλα, δομές, χρήματα, διαφθορά, όλο ένα ambaradam που δεν στήνεις μέσα σε πέντε λεπτά και όπου το συκώτι ή ο κώλος δεν αρκούν.

Εγώ το ξέρω.

Προσπάθησα κι εγώ στα χρόνια μου της φυλακής.

Μονάχος.

Δίχως επιτυχία.

Στη Napoli, στο Poggioreale, μ’ είχαν πετάξει στον τομέα San Paolo, ο οποίος λειτουργούσε ως εσωτερικό νοσοκομείο, μετά από μια πολύ μεγάλη απεργία πείνας για να μην καταλήξω στις ειδικές (όπου, αντίθετα, μετά από μια πρώτη διαμονή, ο dalla Chiesa μας έστειλε), που με είχε καταντήσει ένα σκελετό. και εκεί υπήρχε μια μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων.

Σχεδόν όλοι ήταν εκεί για λόγους που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ασθένειες, ήταν προνομιούχοι ή για δικούς τους λόγους είτε για λόγους επιθυμητούς στη διοίκηση της φυλακής.

Το κτίριο ήταν κοντά στην πόρτα της Poggioreale.

Μια στρατηγική θέση.

Από ένα παράθυρο με κιγκλιδώματα μπορούσα να δω ακριβώς την μπροστινή πόρτα, ένα κομμάτι περπάτημα και το φυλάκιο των φρουρών.

Δεν ήταν αδύνατο να φτάσεις εκεί.

Και θα μπορούσα να τα κάνω όλα μόνος μου.

Ή σχεδόν.

Όμως, στη Napoli, μόλις ξέφευγα, θα μπορούσα να υπολογίσω σε εξωτερικές υποστηρίξεις, θα με έκρυβαν και θα με προστάτευαν, για το απαραίτητο διάστημα.

Και αυτό, το πού θα πας αμέσως μετά τη διαφυγή, είναι πραγματικά ένα θεμελιώδες στοιχείο, το οποίο πρέπει να σχεδιάσεις από πριν.

Άρχισα να κινούμαι πάνω κάτω στο κτίριο, με προσοχή αλλά ίσως πάρα πολύ, και είχα την απερισκεψία – ήμουν ακόμα φρέσκος στη φυλακή – να μιλήσω για τα σχετικά με κάποιον.

Με έστειλαν στις ειδικές στο πι και φι.

Πάλι στη Νάπολη χρόνια αργότερα, περνούσα από εκεί για μια δίκη κλεισμένος σε ένα είδος μικρής ειδικής, από τα έξω είχαν καταφέρει να μου περάσουν μια λίμα κρυμμένη σε ένα σημειωματάριο, πολύ λεπτή αλλά πολύ αποτελεσματική, επαγγελματική.

Δεν ήξερα πραγματικά πού ήταν καλύτερα να λιμάρω, πού θα κατέληγα μόλις έβγαινα απ’ το κελί, αλλά από όπου ήμουν θα έφτανα σε κάποιες στέγες και ίσως από εκεί…

Δεν ήξερα πραγματικά πού ήταν καλύτερο να λιμάρω, πού θα κατέληγα μόλις έβγαινα απ’ το κελί, αλλά από όπου ήμουν θα έφτανα σε κάποιες στέγες και ίσως από εκεί…

Άρχισα να δοκιμάζω, δίχως να κόβω σε βάθος τα κάγκελα διότι τα χτυπούσαν στις βάρδιες ελέγχου

Λειτουργούσε.

Δεν είχα πολύ χρόνο διότι η δίκη θα είχε διαρκέσει λίγο.

Ήμουν αναποφάσιστος, να το δοκιμάσω αμέσως ή να κρατήσω την ευκαιρία για μιαν άλλη φορά, οργανώνοντας την καλύτερα, ίσως όχι μόνος.

Η αναποφασιστικότητα με έκαψε.

Με έστειλαν πίσω ξανά στις ειδικές, ξαφνικά και μες τη νύχτα και δεν μπόρεσα να πάρω μαζί μου τη λίμα που είχα κρύψει στο μπάνιο επειδή ήταν οι φρουροί της ομάδας που μάζεψαν τα πράγματα μου – το έκαναν αυτό: έρχονταν επτά μαζί, οκτώ και σε άρπαζαν όπως ήσουν στο κρεβάτι και σε πακετάριζαν χωρίς χρόνο να βγάλεις κιχ.

Δεν ξαναγύρισα εκεί και δεν το είπα ποτέ σε κανέναν.

Μάλλον είναι ακόμη εκεί, εκείνη η λίμα.

* Pubblichiamo parte dell’introduzione «Abolire il carcere» da La fuga dal Carcere – Le evasioni diventate Storia. Volume I. In attesa della Timothy Leary… DeriveApprodi editore – Δημοσιεύουμε μέρος της εισαγωγής «Να καταργήσουμε την φυλακή» από Την διαφυγή από τη Φυλακή – Οι αποδράσεις που έγιναν Ιστορία. Τόμος Ι. Αναμένοντας της Timothy Leary

 

Come smantellare ogni galera

αυτονομία, autonomia

Οι αυτόνομοι – πρώτος τόμος, Gli autonomi – volume I

Οι θεωρίες, οι αγώνες, η ιστορία

Gli autonomi – volume I

Gli autonomi - volume I

«Εξτρεμιστές», «βίαιοι», «προβοκάτορες», «ταραχοποιοί», «αλαζονικοί», «squadristi», «diciannovisti», «fiancheggiatori», «τρομοκράτες». Αυτά είναι μόνο μερικά από τα επίθετα που επινοήθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του Εβδομήντα από διακεκριμένους ηγέτες της κοινής γνώμης, διανοούμενους, κομματικά ηγετικά στελέχη και συνδικαλιστές ηγέτες για να ορίσουν τους αυτόνομους, έναν ποικιλόμορφο χώρο επαναστατών που δραστηριοποιούνταν εκείνη τη χρονική περίοδο στη χώρα μας.

Την ημέρα της 7 απριλίου 1979, μια μνημειώδης δικαστική πρωτοβουλία καταλόγισε σε δεκάδες αυτόνομους ηγέτες και αγωνιστές πως ήταν επί κεφαλής σε όλες τις ένοπλες οργανώσεις που δραστηριοποιούνταν στην Ιταλία και οργανωτικός εγκέφαλος ενός «σχεδίου ένοπλης εξέγερσης ενάντια στις εξουσίες του Κράτους». Η κατηγορία, που αποδεικνύεται με την πάροδο του χρόνου αβάσιμη, χρησίμευσε ως αρχική υποστήριξη για περαιτέρω μαζικές συλλήψεις, προληπτικές κρατήσεις στις ειδικές φυλακές, δίκες που διήρκησαν χρόνια και καταδίκες σε μακρές ποινές.
Μα οι αυτόνομοι ήταν μοναχά ένα συνονθύλευμα ανορθολογικού εξτρεμισμού, βίαιο και απελπισμένο; Για πρώτη φορά σε αυτό το έργο, διατρέχονται τα στάδια της κατασκευής του θεωρητικού του πλαισίου που έχει ρίζες πίσω στην ευγενή παράδοση της σκέψης του «εργατισμού», στα περιοδικά «Quaderni rossi» – »κόκκινα Τετράδια», και «Classe» operaia «, »εργατική Τάξη», στην μαχητική εμπειρία της εργατικής Εξουσίας – Potere operaio, διαρκούς Αγώνα – Lotta continua, της Ομάδας Gramsci. Και, ακόμη, ποιες ήταν οι ιδιαιτερότητές του σε σύγκριση με τις εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις και τις ένοπλες οργανώσεις. Αλλά πάνω απ ‘όλα, σε τι αυτή την ιστορία, εξακολουθεί να είναι έντονα ζωντανή και τρέχουσα.

Παρεμβάσεις των: Daniele Adamo, Maria Rosa Belloli, Franco Berardi (Bifo), Sergio Bianchi, Guido Borio, Lanfranco Caminiti, Antonio Casano, Massimo Cervelli, Francesco Cirillo, Antimo De Santis, Valerio Evangelisti, Chicco Funaro, Davide Germani, Valerio Guizzardi (Guizzo), Nicola Latorre, Vincenzo Migliucci, Valerio Monteventi, Giorgio Moroni, Sirio Paccino, Bruno Paladini, Raffaele Paura, Daniele Pifano, Paolo Pozzi, Marco Scavino, Marcello Tarì, Pino Tripodi, Chiara Vozza.

UN ASSAGGIO ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ

Στη δεκαετία του ’60 και στη δεκαετία του ’70 την Ιταλία διέσχισε μια κοινωνική σύγκρουση διάρκειας και έντασης που δεν έχει παρόμοια- ίση στην πιο πρόσφατη ιστορία. Όλο το φαντασιακό της επανάστασης έχει κατακρημνιστεί εδώ: δεν υπάρχει μια λέξη που δεν έχει ειπωθεί, δεν υπήρξε χειρονομία- κίνηση που δεν έχει πραγματοποιηθεί. Δεν υπήρξε θεωρία που δεν θεωριτικοποιήθηκε. Δεν υπήρξε αγώνας στον κόσμο που να μην έχει ληφθεί υπόψη,τον οποίο χρεωθήκαμε και με τον οποίον δεν υπήρξαμε αδέλφια για τουλάχιστον μια μέρα. Όλα τα όνειρα και όλοι οι εφιάλτες των επαναστάσεων έγιναν σάρκα εδώ.
Αυτή είναι η ιταλική ανωμαλία.
Ότι όλα αυτά προκάλεσαν μια βαθιά μεταμόρφωση της χώρας αυτής είναι πραγματικά δύσκολο να το αρνηθείς τώρα. Ότι όλα αυτά έχουν προκαλέσει πραγματικά μια βαθιά μεταμόρφωση της χώρας αυτής είναι δύσκολο να αναγνωριστεί τώρα.
Η τεράστια συνειδητοποίηση της εργασίας, η αυτονομία της τάξης, είναι ο καθοριστικός παράγοντας της ιταλικής ανωμαλίας της δεκαετίας του ’60 και της δεκαετίας του ’70, η παρουσία του «μεγαλύτερου δυτικού κομμουνιστικού Κόμματος» είναι ένας σχετικός παράγοντας. Και από κάποιο σημείο και μετά (η «κρίση» της δεκαετίας του ’70) γίνεται ένας αντίθετος και αντιτιθέμενος παράγοντας, στέκεται απέναντι. Η δεκαετία του εξήντα και η δεκαετία του ’70 μπορούν να διαβαστούν ουσιαστικά ως μια ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ της ταξικής αυτονομίας και των ιταλών κομμουνιστών. Μια σύγκρουση ολόκληρη «μέσα» στην εργασία. Οι αυτόνομοι «προσωποποιούνται – ενσαρκώνουν» αυτή τη σύγκρουση.

Το κλειδί ίσως βρίσκεται εδώ: οι αυτόνομοι είναι περισσότερο συναφείς, σχετίζονται περισσότερο με την ιταλική ανωμαλία παρά με την αυτονομία των εργαζομένων. Όταν ο μεγάλος κύκλος των εργοστασιακών αγώνων έχει τελειώσει, όταν αρχίζει να εξαντλείται η μαζική κινητοποίηση, όταν έχει χαθεί η επανάσταση, να, εμφανίζεται και πάλι η ιταλική ανωμαλία: οι αυτόνομοι. Όταν οι εμπειρίες, τα άτομα, οι ομάδες και τα κόμματα της επαναστατικής αριστεράς έχουν διαλυθεί, συγχωνευθεί, διασκορπιστεί, εδώ είναι οι αυτόνομοι, νάτοι.                                                                                                                                Το πραγματικό σκάνδαλο, η πραγματική ανωμαλία της εργατικής αυτονομίας είναι η βία.

Οι αυτόνομοι ήταν βίαιοι. Οι αυτόνομοι «ήταν» η πλατεία. Η πλατεία είναι ο χαρακτηριστικός τόπος, ο απόλυτος τόπος της πολιτικής εκείνης της εποχής, εκείνων των καιρών. Οι αυτόνομοι παίζουν την πολιτική τους στην πλατεία. Από την άλλη πλευρά, από την αντίθετη πλευρά, υπάρχουν τα θωρακισμένα αυτοκίνητα. Τα τεθωρακισμένα φυλάσσουν τις πλατείες.
Από τον πρόλογο του Lanfranco Caminiti

Ευρετήριο Indice

Ο κάδος της ιστορίας La pattumiera della storia
Sergio Bianchi

Ο παράγοντας Α Il fattore A
Lanfranco Caminiti

Η τελευταία επανάσταση [με σημειώσεις για την επόμενη] L’ultima rivoluzione (con appunti per la prossima)
Pino Tripodi

Εργάτες ενάντια στην μητρόπολη Operai contro la metropoli
Guido Borio

Διαδρομές της αυτονομίας στην Valle di Susa Percorsi di autonomia nella Valle di Susa
Marco Scavino

H αυτονομία στη Γένοβα L’autonomia a Genova
Giorgio Moroni

Μα η δική μου αγάπη δεν πεθαίνει Ma l’amor mio non muore
Primo Moroni

Η αυτονομία στο Μιλάνο L’Autonomia a Milano
Giovanni Giovannelli

»Ο κομουνισμός είναι νέος και καινούργιος». Το Rosso και η εργατική μιλανέζικη Αυτονομία  «Il comunismo è giovane e nuovo». Rosso e l’Autonomia operaia milanese
Chicco Funaro

Η έφοδος στο σπίτι των αφεντικών L’assalto alla casa dei padroni
Paolo Pozzi

Πρέπει να σου πω κάτι σημαντικό πολύ σημαντικό σημαντικότατο Ti devo dire una cosa importante molto importante importantissima
Sergio Bianchi

Η ελευθερία μου La mia libertà
Maria Rosa Belloli

Η αυτόνομη συνέλευση του Porto Marghera  L’Assemblea autonoma di Porto Marghera
Gianni Sbrogiò

Φωτιές της Αυτονομίας στα βόρειο ανατολικά. Οι πολιτικές Κολλεκτίβες του βένετο για την εργατική εξουσία Fuochi di Autonomia a nordest. I Collettivi politici veneti per il potere operaio
Marcello Tarì

Ονομαζόμασταν »οι γνωστοί αυτόνομοι» Ci chiamavano «i soliti autonomi»
Valerio Monteventi

Η ιδιαιτερότητα της επιθυμίας στο κίνημα της αυτονομίας La specificità desiderante nel movimento dell’autonomia
Franco Berardi (Bifo)

Ελαφρώς αντάρτες Leggermente ribelli
Franco Berardi (Bifo)

La rapa
Valerio Guizzardi

Είμαστε οι αυτόνομοι, είμαστε οι πιο σκληροί… Siamo gli autonomi, siamo i più duri…
Valerio Evangelisti

Aυτόνομοι στη Φλωρεντία Autonomi a Firenze
Massimo Cervelli e Bruno Paladini

εργατικές αυτόνομες Eπιτροπές της via dei Volsci Comitati autonomi operai di via dei Volsci
Vincenzo Miliucci, Sirio Paccino, Daniele Pifano

12 μαρτίου 12 marzo
Davide Germani

Το τρένο της Νάπολι Il treno di Napoli
Raffaele Paura

Συγκρούσεις Collisioni
Chiara Vozza

Αυτοί απ’ την Λουκάνια ήταν οι πιο δυναμικοί I lucani erano i più dinamici
Daniele Adamo e Antimo De Santis

Μπάρι: νότιο εργαστήρι του κέντρου μιας περιφέρειας Bari: laboratorio meridionale del centro di una periferia
Nicola Latorre

Τώρα φτάνει! Mo’ basta!
Francesco Cirillo

Ερασιτέχνες Dilettanti
lanfranco Caminiti

Το αυτόνομο κίνημα του Παλέρμο. Ήτοι η νεανική κοινωνική εξέγερση  Il movimento autonomo palermitano. Ovvero la rivolta sociale giovanile
Antonio Casano

ISBN: 978-88-89969-01-4
PAGINE:ΣΕΛΙΔΕΣ 464
ANNO:ΕΤΟΣ 2007
COLLANA:ΣΥΛΛΟΓΗ I libri di DeriveApprodi τα βιβλία
TEMA:ΘΕΜΑ Anni Settanta Χρόνια Εβδομήντα
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ AUTORE

SERGIO BIANCHI

ο Sergio Bianchi εργάστηκε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Υπήρξε μεταξύ των ιδρυτών του περιοδικού και στη συνέχεια του εκδοτικού οίκου DeriveApprodi, του οποίου είναι διαχειριστής μοναδικός και εκδοτικός διευθυντής. Επεξεργάστηκε τα δοκίμια: L’Orda d’oro. La grande ondata rivoluzionaria e creativa, politica ed esistenziale (Feltrinelli); La sinistra populista. Equivoci e contradizioni del caso italiano (Castelvecchi); με τον Lanfranco Caminiti: Settantasette. La rivoluzione che viene και τους τόμους I, II, III de Gli autonomi. Le storie, le lotte, le teorie (DeriveApprodi); με την Raffaella Perna: Le polaroid di Moro (DeriveApprodi); με τον Nanni Balestrini e Franco Berardi Bifo: Il ’68 sociale politico culturale (alfabeta2). Είναι επίσης συγγραφέας των: Milano, via De Amicis, 14 maggio 1977. La costruzione dell’immagine icona degli «anni di piombo» (DeriveApprodi); Figli di nessuno. Storia di un movimento autonomo (Milieu) και του μυθιστορήματος La gamba del Felice (Sellerio).
αυτονομία, autonomia

οι εφημερίδες σε δίκη: η υπόθεση 7 απριλίου, έβδομη συνέχεια – I giornali a processo: il caso 7 aprile – Settima parte

I giornali a processo: il caso 7 aprile – Settima parteI giornali a processo: il caso 7 aprile – Settima parte Έβδομη συνέχεια της δίκης στις εφημερίδες για την υπόθεση 7 απρίλη

(c) 2002 – Eπιτρέπεται η μερική ή πλήρης αναπαραγωγή του έργου και η διάδοση του ηλεκτρονικά, φτάνει να μην είναι για εμπορικούς σκοπούς και με τον όρο πως αυτή η διατύπωση θα αναπαραχθεί.

CAPITOLO II – IL “7 APRILE”, LA STORIA  2ο ΚΕΦΆΛΑΙΟ – Η 7η ΑΠΡΊΛΗ, Η ΙΣΤΟΡΊΑ

1. Una storia non raccontata  1. Μια ιστορία που δεν ειπώθηκε

Mε το όνομα “7 aprile” δείχνουμε και μιλάμε για την διερεύνηση που ξεκίνησε στην Padova στις 7 απριλίου 1979 κατόπιν εντολής του εισαγγελέα της Pietro . Mα το να προσπαθήσουμε να γράψουμε μιαν οργανική ιστορία εκείνης της πλατιάς σειράς αστυνομικών και δικαστικών διαδικασιών που λαμβάνουν το όνομα “7 aprile” δεν είναι εύκολη επιχείρηση.

Όντως δεν υπάρχει κανένα κείμενο ή εργασία που να διατρέχει την ιστορία αυτού του γεγονότος, παρότι πολύ σημαντικού στην ιστορία της δημοκρατίας, από την αρχή μέχρι το τέλος. Τα κείμενα που μεταφέρονται στην βιβλιογραφία αυτής της εργασίας σε μεγάλο τους μέρος γράφτηκαν μεταξύ του 1981 και του 1983. Πρόκειται για δημοσιεύματα που υπεισέρχονται στην μακρά περίοδο που περνά από την έρευνα και την δίκη με την δεδηλωμένη πρόθεση να  “βάλουν τάξη” σε ένα συμβάν τόσο πολύπλοκο και να προσφέρουν κριτικές και κρίσιμες πληροφορίες. Μιλούν για το “blitz 7 aprile”, την αιφνιδιαστική επίθεση εκείνης της ημέρας (το καλύτερο και αυτό που χρησιμοποιήθηκε σε αυτήν την αναπαραγωγή είναι σίγουρα εκείνο του Ivan Palermo), μα δεν υπάρχουν κείμενα που να εξετάζουν την περίπτωση στο σύνολο της παίρνοντας σαν αρχή την 7η του απρίλη και σαν καταληκτική ημερομηνία αυτήν της απόφασης σε δεύτερο βαθμό. Η σύνθεση που εδώ επιχειρούμε είναι λοιπόν ένα δύσκολο puzzle φτιαγμένο με σφήνες που πάρθηκαν από τον τύπο της εποχής, από την βιβλιογραφία που αναφέρεται, από τα ίδια τα δικαστικά πρακτικά.

2. Confini incerti  αβέβαια σύνορα

Η υπόθεση που βρίσκεται κάτω από το όνομα 7 aprile παρότι έχει μιαν αρχή και πρωταγωνιστές πολύ ξεκάθαρους δεν έχει σύνορα σαφώς καθορισμένα. Η δικαστική έρευνα μοιάζει να εξαπλώνεται με μιαν ταχύτητα αλματώδη. Έτσι είναι δύσκολο να βρεθεί μια ακριβής λογική, να ξαναφτιαχτούν τα σύνορα της ακόμη και οι κατηγορίες αν όχι και οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι. Από  την έρευνα μητέρα γεννιούνται όντως πολλές τοπικές έρευνες, στη Napoli, Milano, Roma. Σε κάθε ιταλική πόλη που διέσχισε ή φαίνεται να εντοπίζεται η παράνομη δραστηριότητα του κύριου πυρήνα των κατηγορούμενων από την Πάντοβα. Κάποια blitz που ξεκίνησαν από την έρευνα μητέρα (το τελευταίο είναι του ιουνίου του 1983) θα θεωρηθεί πως εμπίπτουν στην δίκη 7 aprile (που με την σειρά της είδε να διαιρείται σε κορμό padovano και romano). Άλλα από αυτά θα δώσουν ζωή σε αυτόνομες διαδικασίες και δίκες. Μάλιστα τα χρονικά των εφημερίδων της εποχής συνδέουν την υπόθεση 7ης του απρίλη με σχεδόν όλα τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας της δημοκρατίας από τα τέλη των χρόνων Εβδομήντα και των πρώτων χρόνων του Ογδόντα.  Από τα επεισόδια προλεταριακών απαλλοτριώσεων των πρώτων χρόνων Εβδομήντα στην εκτέλεση Moro, σε εκείνην του δικαστικού Alessandrini, στην εκτέλεση του δημοσιογράφου της  , στην απαγωγή του στρατηγού Dozier.  Η αναπαραγωγή που εδώ προσφέρουμε δεν αναφέρει όλους τους κατηγορούμενους και τις δράσεις που μπορούν να αποδοθούν σε αυτή την υπόθεση, μα μονάχα εκείνες τις κυριότερες και περισσότερο σημαντικές.

3. I Primi passi. Le prime inchieste padovane su Autonomia  3. Τα Πρώτα βήματα. Οι πρώτες δικαστικές έρευνες της Πάντοβα επάνω στην Αυτονομία

Πριν ακόμη φθάσουμε στο blitz της 7 aprile 1979 θα είναι χρήσιμο να διατρέξουμε τα “στάδια της προσέγγισης” του δικαστικού σώματος στον κόσμο της αυτονομίας της Πάντοβα. Ο κατήγορος,εισαγγελέας Pietro  ξεκινά τις πρώτες έρευνες γύρω από το φαινόμενο δυο χρόνια πριν της περίφημη 7η του απρίλη. Μέσα στο 1977 ακόμη, όταν το φαινόμενο δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς από τις πολιτικές δυνάμεις και από την κοινή γνώμη, e dall’ , ο  ξεκινά να διερευνά τα Collettivi politici padovani, τις πολιτικές Κολλεκτίβες της Πάντοβα. Το 1977 προχωρά σε κάποιες συλλήψεις και σε διαταγές προσαγωγής σχετικά με τους Negri, Ferrari Bravo, Del Re, Bianchini και Serafini, οι οποίοι συμπεριλαμβάνονται στους συλληφθέντες της 7ης απριλίου 1979. Είναι σημαντικό να ενθυμούμαστε αυτή την έρευνα, διότι με αυτήν ο εισαγγελέας Pietro  αρχίζει να καθορίζει την μέθοδο της διερεύνησης του και τα κυριότερα χαρακτηριστικά εκείνου που στην συνέχεια θα ονομαστεί  “θεώρημα ”. Μια φορά αθωωθέντες (τον ιανουάριο του 1978 ακριβώς κατόπιν αίτησης του ίδιου του δικαστικού) οι πέντε πανεπιστημιακοί καθηγητές που είχαν κληθεί να παρουσιαστούν, ο  συνεχίζει όμως την έρευνα του ενάντια σε αγνώστους. Μια φάση υπόγεια της διερεύνησης που θα συνεχιστεί μέχρι τις συλλήψεις της 7 aprile 1979. Mα ενώ η δικαστική έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη (δίχως δικαστικές κλήσεις ούτε κατηγορητήριο, μόνο κάποιες κατ’ οίκον έρευνες και η λήψη μιας μεγάλης ποσότητας εγγράφων) ο  δημοσιεύει, μέσα από μια συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Panorama στις 23 μαίου του 1978, την υπόθεση εργασίας του. Σύμφωνα με τον Calogero «μια ενιαία κορυφή διοικεί την τρομοκρατία στην Italia. Μια ενιαία οργάνωση συνδέει τις Br και τις ένοπλες ομάδες της Autonomia. Μια ενιαία ανατρεπτική στρατηγική εμπνέει την επίθεση στην καρδιά και στην βάση του Κράτους». Οι δυο οργανώσεις για τον Calogero θα ήταν ουσιαστικά δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. «Οι διαφοροποιήσεις, κοιτώντας καλύτερα, είναι όλες αόριστες, αν και οι δυο ομάδες συνεχίζουν να δηλώνουν πως είναι σημαντικές, αξιοσημείωτες. Πιστεύω πως το λεν μόνο με σκοπό να δημιουργήσουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό».

Mα μέσα σε αυτά τα δυο χρόνια που χωρίζουν την αρχή των ερευνών από το  blitz, η Χώρα αλλάζει βαθύτατα. Το επίπεδο του ένοπλου αγώνα, με την εκτέλεση Moro υψώνεται σημαντικά. Κι αυτό δίχως από πλευράς Κράτους να έρθει μια απάντηση σταθερή και αποτελεσματική. Η επιδείνωση και η υπερβολή της τρομοκρατικής δράσης έχει τις σημαντικές της συνέπειες και στις παραδοσιακές επίσης δυνάμεις της αριστεράς. e Partito comunista, Συνδικάτο και κομουνιστικό Κόμμα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της υποστήριξης του αγώνα στην τρομοκρατία [στον αναρτοπόλεμο λέγω εγώ] όχι μόνον με μιαν καθαρή θέση αλλά και με πραγματική κινητοποίηση, φτιαγμένη από κείμενα που παραδίδουν στην εισαγγελία και ενεργή αναζήτηση στο εσωτερικό τους  (όπως τα ανώνυμα ερωτηματολόγια που διανέμονταν από το τορινέζικο συνδικάτο, distribuiti dal torinese).

4. Il “Teorema Calogero” Το »Θεώρημα Καλότζερο»

Η υπόθεση κατηγορίας στην οποίαν επάνω δουλεύει ο εισαγγελέας της Padova Pietro Calogero ανακεφαλαιώνεται στην πεποίθηση πως η ανταρσία και η τρομοκρατία της αριστεράς στην Ιταλία είναι ένα φαινόμενο που καθοδηγείται από μιαν μοναδική στρατηγική διοίκηση. Δεν θα υπήρχαν δηλαδή πολλές ανατρεπτικές ομάδες αποσυνδεδεμένες μεταξύ τους μα μια μοναδική οργάνωση, την οποίαν ο Calogero ονομάζει Autonomia operaia οργανωμένη, η οποία αναλαμβάνει, για λόγους στρατηγικούς, πολλά ονόματα και πολλές μορφές. Και ένα κίνημα σαν εκείνο της Αυτονομίας θα ζούσε συνεπώς σε τέλεια συμβίωση οργανωτική με την πιο προχωρημένη ομάδα φωτιάς, δηλαδή τις Brigate Rosse. Δυο πλευρές από το ίδιο μετάλλιο. Στην ηγεσία της εργατικής Αυτονομίας θα βρίσκονταν η διευθύνουσα του Potere operaio, η οποία οργάνωση είχε διαλυθεί, μια ομάδα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, della sinistra  που είχε προσποιηθεί πως διαλύεται στην Rosolina το 1973 μόνο και μόνο για να περάσει στην παρανομία.

5. Il blitz del 7 aprile 1979 Το raid της 7ης απριλίου 1979

Επάνω σε αυτή την υπόθεση, στις 7 aprile του 1979 μια εκτεταμένη επιχείρηση της αστυνομίας που διεξήγαγε η αντιτρομοκρατική  επιτελείται σε ολόκληρη την εθνική επικράτεια (κυρίως στην Padova, Milano, Roma, Rovigo και Torino), που οδηγεί στην σύλληψη αγωνιστών που προσδιορίζονται στον χώρο της λεγόμενης “αυτονομίας”. Μεταξύ των συλληφθέντων πολλοί αγωνιστές του Potere operaio, της εργατικής Εξουσίας, της εξωκοινοβουλευτικής αριστερής ομάδας, il gruppo di sinistra, που διαλύθηκε το 1973, και γνωστών καθηγητών του πανεπιστημίου, της Σχολής πολιτικών Επιστημών στην Padova. Τα εντάλματα σύλληψης είχαν την υπογραφή του εισαγγελέα της Πάντοβα Pietro Calogero.

Mε την κατηγορία πως 

σε συνεργασία μεταξύ τους και με άλλα πρόσωπα, όντες σε αριθμό όχι μικρότερο των πέντε, οργάνωσαν και διηύθυναν μιαν ένωση με την ονομασία Ερυθρές Ταξιαρχίες, που σχηματίστηκε σε ένοπλη μπάντα με παραστρατιωτική οργάνωση και εξοπλισμό όπλων, πολεμοφοδίων και εκρηκτικών, με σκοπό να προωθήσουν την ένοπλη εξέγερση, l’ armata ενάντια στις Κρατικές εξουσίες και να αλλάξουν βίαια το σύνταγμα και την μορφή της κυβέρνησης τόσο μέσα από την προπαγάνδα ένοπλων δράσεων ενάντια σε πρόσωπα και πράγματα, όσο και μέσα από την προδιάθεση και την διάπραξη ληστειών και απαγωγών προσώπων, εκτελέσεων και τραυματισμών, πυρπολήσεων και καταστροφών, επιθέσεων ενάντια σε θεσμούς δημόσιους και ιδιωτικούς (20).

και πως έχουν διευθύνει και οργανώσει μιαν ανατρεπτική ένωση

που ονομάστηκε Potere Operaio και άλλες ανάλογες συνενώσεις με διάφορες ονομασίες αλλά συνδεδεμένες μεταξύ τους και αναφερόμενες όλες στην λεγόμενη  Autonomia Operaia Organizzata, την Οργανωμένη Εργατική Αυτονομία, καθοδηγούμενες να ανατρέψουν με την βία την καθεστηκυία τάξη του κράτους τόσο μέσα από την προπαγάνδα και την προτροπή στην πρακτική της αποκαλούμενης μαζικής παρανομίας και διάφορων μορφών βίας, di  και ένοπλης πάλης (προλεταριακές απαλλοτριώσεις και έρευνες, πυρπολήσεις και προκλήσεις φθοράς σε δημόσια και ιδιωτικά αγαθά, ληστείες και απαγωγές προσώπων, ξυλοδαρμούς και τραυματισμούς, επιθέσεις σε φυλακές, στρατόπεδα, κομματικά γραφεία και άλλων ενώσεων ) όσο και διαμέσου της εκπαίδευσης στην χρήση των όπλων, πολεμοφοδίων, εκρηκτικών και εμπρηστικών μηχανισμών όπως επίσης και μέσα από την προσφυγή σε δραστηριότητες παρανομίας, βιαιοπραγιών, di  και ένοπλης επίθεσης ενάντια σε κάποιους από τους προκαθορισμένους στόχους  (21).

Συλλαμβάνονται-Vengono arrestati: , καθηγητής Κρατικού Δόγματος στο Πανεπιστήμιο, Dottrina dello Stato dell’Università di Padova, Luciano Ferrari Bravo, βοηθός, Emilio Vesce, διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού  και του περιοδικού Autonomia, , ιδρυτής των Comitati comunisti rivoluzionari – επαναστατικών κομουνιστικών Επιτροπών, Mario Dalmaviva, ειδικευμένος στην διαφήμιση, leader στο Τορίνο του Potere operaio, Giuseppe Nicotri δημοσιογράφος της εφημερίδας Il Mattino di Padova (στην Repubblica με το ψευδώνυμο Giuseppe Miccolis), Nanni Balestrini, ποιητής. Αυτοί οι δυο τελευταίοι κατηγορούμενοι, διαφορετικά από τους υπόλοιπους, δεν έχουν διασυνδέσεις με το Potere operaio.
Αντιθέτως αποφεύγουν την σύλληψη οι: Franco Piperno, καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Cosenza, Giovanni Morongiu, Gianfranco Pancino, ιατρός, Roberto Ferrari, διευθυντής μιας αποθήκης στο Milano.

Την ίδια ημέρα συλλαμβάνονται, κατηγορούμενοι για ανατρεπτική ένωση διότι “οργάνωσαν και διηύθυναν μιαν ένωση με την ονομασία Potere Operaio”: η Alisa Del Re, ο Guido Bianchini και Sandro Serafini (και οι τρεις εργάζονται στην Σχολή πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Padova), η Carmela di Rocco, ο Ivo Gallimberti, ο Massimo Tramonte (υπάλληλος στο βιβλιοπωλείο Calusca), ο Paolo Benvegnù, και ο Marzio Sturaro.

Πάντα την ημέρα της 7 aprile 1979 o Γενικός Εισαγγελέας των Δικαστηρίων της Ρώμης, Achille Gallucci, εκδίδει ένταλμα σύλληψης ενάντια  στον professor . Αυτός κατηγορείται πως είναι (μαζί με τους Moretti, Alunni, Micaletto, Peci, Faranda, Morucci και άλλους 16) οργανωτής της σφαγής της οδού Fani και της απαγωγής Moro. «Υπάρχουν πολλά στοιχεία αποδεικτικά που προσδιορίζουν στον Negri τον κόκκινο ταξιαρχίτη που τηλεφώνησε στην οικία του αξιότιμου Moro στην διάρκεια της απαγωγής αυτού», αναγράφεται στο ένταλμα σύλληψης.
Για το ίδιο αδίκημα κατηγορείται επίσης ο Giuseppe Nicotri. Κατά του καθηγητού Negri χρησιμοποιείται το άρθρο 284 του ποινικού κώδικα “διότι προώθησε μιαν εξέγερση, una  ένοπλη ενάντια στις εξουσίες του Κράτους και διέπραξε πράξεις με σκοπό να προκαλέσει εμφύλια σύρραξη, la  στην επικράτεια του κράτους” (22).
Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Repubblica που αυτό το άρθρο του ποινικού κώδικα χρησιμοποιείται. Η προβλεπόμενη ποινή είναι η ισόβια κάθειρξη.
Επί πλέον ο Negri δέχεται δικαστική κλήση διότι κατηγορείται επίσης για: την εκτέλεση του δικαστή Riccardo Palma, γαμποποιήσεις του δημοσιογράφου του δελτίου ειδήσεων Tg1 Emilio Rossi και του Προέδρου της Σχολής Οικονομίας και Εμπορίου Remo Cacciafesta, των χριστιανοδημοκρατικών μεγαλοστελεχών Publio Fiori, Gerolamo Mechelli, Valerio Traversi και Raffaele De Rosa.
Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους κατηγορείται ο Negri:

Συντρέχουν εναντίον του Negri επαρκείς ενδείξεις ενοχής σε σχέση με τα αδικήματα που σημειώθηκαν ανωτέρω, ώστε να συμπεραίνουμε πως:
1.Από το αποτέλεσμα των ερευνών σχετικά με την εισήγηση ημερομηνίας 2 απριλίου 1979 ν.02482 της αντιτρομοκρατικής   της Padova και της έκθεσης με ημερομηνία 4 απριλίου 1979 n.05071 της  της Roma
2.Από τις ιδεολογικές αναφορές που διοχετεύτηκαν από τον Negri από το 1971 που προέτρεπαν στην ένοπλη εξέγερση ενάντια στις εξουσίες του Κράτους, διατυπώσεις των οποίων τα ουσιαστικά περιεχόμενα επαναλαμβάνονται στις μπροσούρες των  “Ερυθρών Ταξιαρχιών” και παρόμοιων ένοπλων ομάδων, καθώς επίσης και σε φυλλάδια που αναλαμβάνουν την ευθύνη εγκληματικών πράξεων από πλευράς τέτοιων ανατρεπτικών ενώσεων , όπως για παράδειγμα: “Εξέγερση είναι η κοινή λογική μιας υλιστικής και διαλεκτικής άποψης μπροστά στον απελπισμένο παραλογισμό της καταπίεσης…”, “Μια μαχητική πρωτοπορία που να ξέρει να καθορίσει μιαν σχέση αποτελεσματική με τις νέες μαζικές οργανώσεις, που να ξέρει να συγκεντρώσει και να προωθήσει το συνολικό κίνημα προς επαναστατικές διεξόδους…”, “Σε αυτή την ζούγκλα του κοινωνικού  εργοστασίου οι πρωτοπορίες μπορούν αντιθέτως σήμερα να αποτελέσουν εστίες επαναστατικού αγώνα γύρω από τις οποίες οι μάζες των εκμεταλλευόμενων συνενώνονται…”, “Λέμε ακριβώς εξεγερσιακή και όχι επανάσταση-Diciamo appunto insurrezionale e non ” “…Να θέσουν σε κίνηση όλους τους μηχανισμούς που επιτρέπουν στην οργάνωση να πραγματοποιήσει αυτούς τους σκοπούς είναι το άμεσο καθήκον μας…”, “Να χτυπήσουμε με την βία της πρωτοπορίας, Colpire con di avanguardia, εξίσου και αντίθετα τους μηχανισμούς ελέγχου του αφεντικού”, “Η επείγουσα ανάγκη μιας ένοπλης δύναμης του προλεταριάτου, del  που να επιτεθεί και καταστρέψει τον καπιταλιστικό έλεγχο…”, “…Στην τρέχουσα διαδικασία προλεταριοποίησης η εργατική τάξη la  αρχίζει όντως να αρνείται τον εαυτό της σαν τάξη, η ισχύς της δεν μπορεί από το να συνίσταται στην εξύψωση του μίσους που αυτή φέρει μαζί της ενάντια στον αντίπαλο της και ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό…”, “Οργάνωση σημαίνει άμεση επανοικειοποίηση του υπάρχοντος πλούτου για την καταστροφή του ή για να ελευθερωθεί δύναμη εφεύρεση. Να αντιδρούμε, να εξεγειρόμαστε είναι ο διαλεκτικός σύνδεσμος κάθε αλληλουχίας της επαναστατικής δράσης…”, “Ίσως αξίζει λοιπόν τον κόπο να αναγνωρίζουμε και τους εαυτούς μας υποκείμενα της επαναστατικής διαδικασίας: λαμβάνοντας πάνω απ’ όλα υπ όψιν πως “μεγάλη είναι η αναταραχή κάτω από τον ουρανό. Ως εκ τούτου η κατάσταση είναι εξαιρετική”;
3.Από την αρωγή πως τέτοιες δηλώσεις ουσιαστικά επαναφέρονται στις  “μπροσούρες”, στα “φυλλάδια” και στις “ανακοινώσεις” που υπογράφονται από τις “Brigate Rosse” και από άλλες ανάλογες ανατρεπτικές οργανώσεις;
4.Στην ύπαρξη στοιχείων αποδεικτικών που οδηγούν στην ταυτοποίηση του Negri σαν τον “Κόκκινο Ταξιαρχίτη” που τηλεφώνησε στο σπίτι του Αξιότιμου Moro στην διάρκεια της απαγωγής αυτού,
5.Από την μελέτη πως ο Negri, κηρύττοντας στις δηλώσεις του πως “άμεσο δικό μας καθήκον” είναι να θέσουμε σε πράξη όλους τους μηχανισμούς που επιτρέπουν στην  “οργάνωση” να πραγματοποιήσει αυτούς τους σκοπούς (δηλαδή την εξέγερση ενάντια στις εξουσίες του Κράτους), προσφέρει αυτός ο ίδιος ενδεικτικά στοιχεία γύρω από την ύπαρξη μιας οργάνωσης ανατρεπτικής στην οποίαν καλύπτει τον ρόλο του αρχηγού. 

Το βραδάκι από την εισαγγελία της Ρώμης εκδίδεται ένα δελτίο τύπου υπογεγραμμένο από τον αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα Claudio Vitalone στο οποίο αναφέρεται πως υπάρχουν πολύ σοβαρές και βαριές αποδείξεις που συνδέουν τον Toni Negri με την εκτέλεση Moro.
Η ηχώ του συμβάντος στην Χώρα είναι τεράστια. Η επιχείρηση παρουσιάζεται από την εισαγγελία σαν κίνηση που εξολόθρευσε την ηγεσία της τρομοκρατίας. Οι δικηγόροι υπεράσπισης, που υποστηρίζουν πως τα εντάλματα σύλληψης δεν υποστηρίζονται εκ των πραγμάτων από κανένα στοιχείο,ζητούν η διαδικασία να προχωρήσει ταχύτατα ή την επισημοποίηση της έρευνας.
Στις 16 απριλίου ο φάκελλος μεταφέρεται στην Roma, η οποία θεωρείται γεωγραφικά αρμόδια κάνοντας ακριβώς αναφορά στο άρθρο 284. Στην Padova παραμένουν οι “μικρότεροι”, εκείνοι για τους οποίους δεν ενεργοποιείται η ανάμιξη στην ένοπλη εξέγερση.

Στις 7 ιουλίου ο Giuseppe Nicotri αποφυλακίστηκε αφού ελέγχθηκε το άλλοθι του. ο Nicotri κατηγορούνταν πως ήταν ο  τελεφωνητής των Brigate Rosse που στις 9 μαίου του 1978 είχε καλέσει στο σπίτι του καθηγητού Tritto για να υποδείξει τον τόπο όπου βρίσκονταν το πτώμα του Aldo Moro. Το τηλεφώνημα σύμφωνα με τους ερευνητές έγινε από την Ρώμη, όμως στις 9 μαίου ο Nicotri βρίσκονταν στην Πάντοβα στην δουλειά του στην σύνταξη της εφημερίδα  Mattino di Padova. Το άλλοθι του, που επιβεβαιώθηκε από τους συναδέλφους, ελέγχθηκε μονάχα τρεις μήνες αργότερα. Μια παρόμοια κατάσταση αφορά επίσης και τον Antonio Negri.
Την ίδια ημέρα εκδίδεται το πρώτο ένταλμα σύλληψης “αναπληρωματικό”. Για τους Negri, Scalzone, Ferrari Bravo, Vesce, Dalmaviva, Zagato και Piperno (που πάντοτε φυγοδικεί) η κατηγορία τώρα είναι πως «προώθησαν και οργάνωσαν στην Κρατική επικράτεια μιαν ανατρεπτική ένωση αποτελούμενη από περισσότερες ένοπλες μπάντες με διάφορες ονομασίες, προοριζόμενες να ενεργήσουν σαν μαχητική πρωτοπορία με σκοπό να συγκεντρωποιήσουν και να προωθήσουν το κίνημα προς επαναστατικές διεξόδους». Στο νέο ένταλμα σύλληψης επεκτείνεται και στους άλλους κατηγορούμενους η καταγγελία (αρθρ. 284) πως “ενθάρρυναν μιαν εξέγερση ένοπλη ενάντια στις εξουσίες του Κράτους” (γεγονός που δένει οριστικά την δίκη αυτών των κατηγορουμένων στην Ρώμη). Αν και δεν ονομάζονται, η αναφορά, που επεξηγείται μέσα από τον τύπο, είναι πως ηγήθηκαν των ερυθρών Ταξιαρχιών. Η έρευνα εξαπλώνεται στους συντάκτες του περιοδικού της Ρώμης .

To καλοκαίρι προχωρά μέσα σε ένα κύκλο αποκαλύψεων και ειδήσεων που κάνουν θόρυβο και που δεν βρίσκουν καμία επιβεβαίωση: ο Negri θα ήταν ο τηλεφωνητής που κάλεσε στο σπίτι του Aldo Moro, αυτός που είχε διατάξει την εκτέλεση του δικαστή Alessandrini, τον αύγουστο οι εφημερίδες δημοσιεύουν την είδηση μιας ανταλλαγής πυροβολισμών που έλαβε χώρα στον σταθμό της πόλης του Viareggio μεταξύ αστυνομίας και Piperno. Το γεγονός δεν του απαγγέλθηκε ποτέ, ούτε καν σαν κατηγορία. Την επόμενη μάλιστα ο Piperno συνελήφθη στο Παρίσι.

Τον οκτώβρη μετά μιαν μεγάλη και δαιδαλώδη διαδικασία με πολλές δυσκολίες οι ιταλικές αρχές επιτυγχάνουν την έκδοση του Piperno. Όμως αυτή χορηγείται για μονάχα δυο κατηγορίες από τις σαράντα τέσσερις που του είχαν απαγγελθεί. Εκείνες που αφορούν την απαγωγή και την εκτέλεση του Aldo Moro.

Τις πρώτες μέρες του δεκέμβρη ο Carlo Fioroni, υπεύθυνος μαζί με τον Carlo Casirati για την απαγωγή και τον θάνατο του μηχανικού Carlo Saronio, ζητά να μιλήσει με τους ρωμαίους δικαστές που έχουν πάρει στα χέρια τους την υπόθεση της 7ης απριλίου.

Ο μηχανικός Carlo Saronio, αγωνιστής του Potere operaio είχε απαχθεί την νύχτα μεταξύ 14 και 15 απριλίου του 1975 από τον Carlo Casirati (κοινό κακοποιό με διασυνδέσεις με το PotOp). Oι απαραίτητες πληροφορίες για την απαγωγή παρείχε στον Casirati ο Carlo Fioroni, και αυτός πρώην Potere operaio. ο Saronio, εξ αιτίας μιας δόσης ναρκωτικού υπερβολικής, πεθαίνει το ίδιο βράδυ της απαγωγής. ο Casirati πετά το πτώμα σε έναν σωρό σκουπίδια στην κοινότητα Segrate και, μην ενημερώνοντας τον Fioroni, πληρώνεται 67 εκατομμύρια από την οικογένεια για λύτρα. ο Fioroni συλλαμβάνεται στην Ελβετία, ο Casirati στην Γαλλία. Στην διάρκεια της δίκης αμφότεροι δεν προσπαθούν να ενοχοποιήσουν άλλους, και καταδικάζονται σε 27 χρόνια φυλάκισης,  di .
Αντιθέτως, στην κατάθεση της 7ης δεκεμβρίου 1979, ο Fioroni εγκαλεί τους πρώην leader του Potere operaio, δίδοντας στους δικαστές μια πλήρη και λεπτομερή ανακατασκευή εκείνων των χρόνων που επιβεβαιώνει τον σχεδιασμό του λεγόμενου “Θεωρήματος Calogero”. Στην βάση αυτών των δηλώσεων που έδωσε ο Fioroni βασίζεται το blitz της 21ης απριλίου 1979.

NOTE Σημειώσεις

(20) Αρθρο 306 του Ποινικού Κώδικα. Ένοπλη Μπάντα: σχηματισμός και συμμετοχή
Όταν, για να διαπράξουν ένα από τα εγκλήματα που περιγράφονται στο άρθρο 302, σχηματίζεται μια ένοπλη μπάντα, εκείνοι που προωθούν ή αποτελούν ή οργανώνουν, τιμωρούνται, για αυτό και μόνο, από την ποινή κάθειρξης  από πέντε σε δεκαπέντε χρόνια.
Και μόνο για το γεγονός της συμμετοχής στην ένοπλη μπάντα, η ποινή είναι της κάθειρξης, della  από τρία σε εννέα χρόνια.
Οι αρχηγοί και οι ανατροπείς της ένοπλης μπάντας τιμωρούνται με την ίδια ποινή που ορίστηκε για τους υποκινητές
.
(21) Άρθρο 270 του Άρθρου 306 του Ποινικού Κώδικα. Ένοπλη μπάντα: σχηματισμός και συμμετοχή
Όταν, για να διαπράξουν ένα από τα εγκλήματα που περιγράφονται στο άρθρο 302, σχηματίζεται μια ένοπλη ομάδα, εκείνοι που προωθούν ή αποτελούν ή οργανώνουν, τιμωρούνται,για αυτό και μόνο, με την ποινή της κάθειρξης από πέντε σε δεκαπέντε χρόνια.
Μόνο για το γεγονός της συμμετοχής, η ποινή είναι της κάθειρξης από τρία μέχρι εννέα έτη.
Οι αρχηγοί οι οι ανατροπείς της ένοπλης ομάδας υπόκεινται στην ίδια ποινή που ορίστηκε για τους υποκινητές.

(22) Άρθρο 284 του Ποινικού Κώδικα: Ένοπλη εξέγερση ενάντια στις εξουσίες του Κράτους.
Οποιοσδήποτε προωθεί μιαν εξέγερση ένοπλη ενάντια στις εξουσίες του Κράτους τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη.
Εκείνοι που συμμετέχουν στην εξέγερση τιμωρούνται με την κάθειρξη από τρία στα δεκαπέντε χρόνια; εκείνοι που την διευθύνουν, με ισόβια.
Η εξέγερση θεωρείται ένοπλη και όταν τα όπλα κρατούνται μονάχα σε τόπο αποθήκευσης. 

(7-CONTINUA) 7-συνεχίζεται

(6-PARTE)

I GIORNALI A PROCESSO: IL CASO 7 APRILE – SETTIMA PARTE was last modified: gennaio 18th, 2015 by glianni70.it
σύγχρονα κινήματα

Για να τελειώνουμε με την φυλακή. Per farla finita con il carcere

του Sandro Moiso

Liberare-tutti-dannati-della-terra-001Να ελευθερώσουμε όλους της γης τους κολασμένους, Liberare tutti i dannati della terra, πρώτη έκδοση Lotta Continua 1972, επανατυπώθηκε το 2015 και μπορούμε να το βρούμε στα βιβλιοπωλεία του κινήματος, σελ. 256, € 5,00

Υπήρξε μια τυχερή περίοδος κατά την οποίαν, παραφράζοντας ένα αμερικανικό μυθιστόρημα του περασμένου χρόνου, “κάθε τις ήταν φωτισμένο”.1 Η ταξική συνείδηση που σχηματίζονταν άμεσα μέσα στην εμπειρία των αγώνων καθιστούσε όλα πιο ξεκάθαρα και δεν μπορούσαν να υπάρξουν παρανοήσεις. Σήμερα, σαράντα χρόνια αργότερα, το να το ενθυμούμαστε δεν είναι μια επιχείρηση νοσταλγικού χαρακτήρα, αλλά ένα καθήκον. Ένα καθήκον στράτευσης, αγωνιστικό, για να θυμίζουμε στις νεότερες γενιές πως το δικαίωμα στο όνειρο διασταυρώνεται στενά με τους αγώνες που έχουν σκοπό να καταργήσουν την φρικτή κατάσταση πραγμάτων, την απαίσια καθεστυκυία τάξη.

Αυτό το βιβλίο, που τυπώθηκε ξανά στην αρχική του μορφή και με την πρόσθεση ελάχιστων και σύντομων σημειώσεων εισαγωγικών από μιαν ομάδα συντρόφων που ακόμη ασχολούνται με ζητήματα φυλακής, είναι καρπός σημαντικός εκείνων των χρόνων. Όχι για το πολιτικό ακρωνύμιο που τότε το συνόδευε, αλλά διότι αποτελούσε τον καρπό μιας άμεσης και πολιτικής εργασίας επάνω στην φυλακή και μέσα στην φυλακή. Μια συλλογή μαρτυριών άμεσων μέσα από τον »σωφρονιστικό θεσμό». Όπως λεν οι επιμελητές: “όχι «μια έρευνα επάνω στην φυλακή» αλλά μια έκθεση μιας πολιτικής εργασίας που ξεκίνησε με συστηματικό τρόπο την άνοιξη του ‘71”.

Στις ιταλικές φυλακές, μεταξύ τέλους χρόνων ’60 και αρχές ’70, συναντήθηκαν τα παιδιά του προλεταριάτου και το υποπρολεταριάτου με τους νέους πολιτικοποιημένους φοιτητές που η κρατική καταστολή είχε ενώσει. Πολλοί από τους δεύτερους ανήκαν στις γραμμές της  Lotta Continua και, κάτω από μιαν άλλην οπτική, δεν ενδιαφέρει εάν πολλοί από αυτούς, από εκεί και σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα είχαν ριζικά αλλάξει την πολιτική τους τροχιά. Σε εκείνες τις φυλακές είχαν όμως εισέλθει εν τω μεταξύ το πνεύμα εξέγερσης και οι απεργίες (που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν πράγματα αδιανόητα) που ήδη αναστάτωναν τις πλατείες, τα εργοστάσια και τα σχολεία.

Εκείνη η εμπειρία συνεισέφερε ώστε να δημιουργηθεί η Επιτροπή φυλακών, una Commissione carceri η οποία, κυρίως στην Napoli, θα έβλεπε να διασταυρώνεται η πολιτική δράση στην περιοχή και στις συνοικίες με εκείνη γύρω από τις προβληματικές εγγενείς στον εγκλεισμό και στις συνθήκες ζωής των κρατουμένων.  Συχνά τα υποκείμενα που εμπλέκονταν (άνεργοι προλετάριοι, λαθρέμποροι μικρού βεληνεκούς, υποπρολετάριοι που τα βόλευαν κάνοντας ένα σωρό μικροδουλειές από την μαύρη αγορά μέχρι  alla spaccata) διέρχονταν με ευκολία από την μιαν κατάσταση σχετικής ελευθερίας σε εκείνην των κρατουμένων.

Ειδικότερα, ξεκινώντας από την εμπειρία  στο εστιατόριο για μικρούς προλετάριους στην Forcella, εκεί είχε σχηματιστεί ο πρώτος πυρήνας αγωνιστών που στην συνέχεια θα έδιναν ζωή, όταν η  leadership της Lotta Continua υπό τον φόβο να κάψει υπερβολικά τα δάχτυλα με τα σπίρτα της ταξικής πάλης αρχίζει να εγκαταλείπει τις πιο ακραίες θέσεις, στην πρώτη εμπειρία ένοπλου σχηματισμού που προορίζονταν να ενώσει αγωνιστές που προέρχονταν από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά με αγωνιστές υποπρολετάριας προέλευσης που διαμορφώθηκαν στην εμπειρία της φυλακής: i NAP, Nuclei Armati Proletari.2, Ένοπλοι Προλεταριακοί Πυρήνες

Αυτή είναι μια ιστορία που, φυσικά, ξεφεύγει από την ανασκόπηση του κειμένου αλλά που, την ίδια στιγμή, υπογραμμίζει πως πολιτιστική παραγωγή, αγωνιστική πολιτική δράση και θεωρητικός στοχασμός ήταν εκείνους τους καιρούς σφιχτά συνυφασμένοι και, συχνά, ξεκινούσαν από τα χαμηλά. Ούτως ώστε ο  Μάρξ δεν ήταν πλέον μόνον μια εικόνα να την δείχνεις στα νυχτερινά τραπεζάκια Marx των “διανοουμένων της αριστεράς” ή να την ανεμίζεις για να δικαιολογήσεις την ακραία πολιτική ανοησία, αλλά ένας δραστήριος θεωρητικός ζωντανός του οποίου τα λόγια, σε απόσταση μεγαλύτερη τους ενός αιώνα έδιδαν ακόμη ζωή στις επιλογές αυτού που είχε νιώσει στο κορμί του την ποιότητα της αστικής τάξης και του νόμου. o  Marx επέστρεφε έτσι με αυτό τον τρόπο να είναι ένα όπλο στα χέρια των τελευταίων μεταξύ των απόκληρων: τους φυλακισμένους προλετάριους.

Ένας φιλόσοφος παράγει ιδέες, ένας ποιητής ποιήματα, ένας ιερέας κηρύγματα, ένας καθηγητής εγχειρίδια. Ένας κακοποιός παράγει εγκλήματα. Εάν εξετάσουμε από κοντύτερα την σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτό τον τελευταίο κλάδο παραγωγής και το σύνολο αυτής της κοινωνίας,  θα δει πολλές προκαταλήψεις. Ο κακοποιός δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και το εγκληματικό δικαίωμα και με αυτό παράγει επίσης τον καθηγητή που κάνει μαθήματα για το εγκληματικό δίκαιο και επίσης το αναπόφευκτο εγχειρίδιο στο οποίο αυτός ο ίδιος ο καθηγητής πετά τους λόγους του «εμπόρευμα» στην γενικότερη αγορά. Με αυτό τον τρόπο εμφανίζεται μια αύξηση του εθνικού πλούτου […] Ο κακοποιός παράγει επίσης όλη την αστυνομία και την ποινική δικαιοσύνη, τους μπάτσους, τους δικαστές, τους δημίους, τους ενόρκους και κριτές κλπ. και όλοι αυτοί οι διαφορετικοί κλάδοι δραστηριοτήτων που σχηματίζουν άλλες τόσες κατηγορίες του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας, αναπτύσσουν διαφορετικές ικανότητες και σχολές του ανθρώπινου πνεύματος, δημιουργούν νέες ανάγκες και νέους τρόπους να ικανοποιούνται αυτές.  Αυτό και μόνο το βασανιστήριο έδωσε την δυνατότητα στην δημιουργία των πιο αμίμητων μηχανικών εφευρέσεων, και προσέλαβε, στην παραγωγή των εργαλείων του, μια μάζα έντιμων κατασκευαστών.  Ο κακοποιός παράγει μιαν αίσθηση, τόσο ηθική, όσο και τραγική, ανάλογα με τις περιπτώσεις και έτσι αποδίδει μιαν «υπηρεσία» στην κίνηση των ηθικών και αισθητικών συναισθημάτων του κοινού. Αυτός δεν παράγει μόνο εγχειρίδια ποινικού δικαίου, αλλά και τέχνη επίσης, όμορφη λογοτεχνία, μυθιστορήματα μέχρι και τραγωδίες […] Με αυτό τον τρόπο ζωντανεύει τις παραγωγικές δυνάμεις”. (Karl Marx, Θεωρίες της υπεραξίας, βλ . σελ. 5)

Ένας Marx σαρκαστικός, ανελέητος, αντί-ρομαντικός και προβοκάτορας που μοιάζει να προβλέπει την καταστασιακή κριτική της πραγματικότητας. ένας Un Marx που, λίγες γραμμές πιο κάτω (δεν αναφέρονται στο κείμενο) θα είχε προσθέσει: ”Και εγκαταλείπουμε  την σφαίρα του ιδιωτικού εγκλήματος: δίχως εθνικά εγκλήματα θα είχε ποτέ ανακαλυφθεί το παγκόσμιο εμπόριο?” Θέμα που επαναλαμβάνεται στο κείμενο, δραστικά προσανατολισμένο να υποστηρίζει πως το έγκλημα είναι ένα βασικό συστατικό του καπιταλισμού. “Όσο περισσότερο ανεπτυγμένη είναι μια καπιταλιστική χώρα ( και ως καπιταλιστικές χώρες εννοούμε επίσης χώρες όπως η Σοβιετική Ένωσις ή η Πολωνία, διότι εκεί υπάρχει η εκμετάλλευση του ανθρώπου στον άνθρωπο όπως κι εδώ σε εμάς), τόσο περισσότερο αυξάνει η εγκληματικότητα και οι φυλακές γεμίζουν. Όντως, στις Ηνωμένες Πολιτείες, η «εγκληματικότητα» τουλάχιστον βλέποντας πόσο γεμάτες είναι οι φυλακές, είναι η υψηλότερη στον κόσμο. Διότι η «εγκληματικότητα», εκείνη για την οποίαν κάποιος καταλήγει στην φυλακή, είναι ο καρπός της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης δηλαδή του καπιταλισμού” (σελ. 9)

Η εγκληματικότητα για την οποίαν καταλήγεις στην φυλακή” ναι, διότι το βιβλίο, που χαρακτηρίζεται σαν  “ένα βιβλίο γραμμένο από το προλεταριάτο”, δεν ξεχνά να υπογραμμίσει πως τα εγκλήματα του καπιταλισμού, των επιχειρηματιών, των fixers, των διεφθαρμένων πολιτικών και των υπηρετών του Κράτους δεν τιμωρούνται ποτέ. Aκόμη λιγότερο με την φυλακή. Μα “τα αφεντικά χρειάζονται και χρησιμοποιούν την εγκληματικότητα: δείχνοντας περιφρόνηση στις μάζες, χρησιμοποιώντας τις εφημερίδες τους, τα φτωχαδάκια, τους αχθοφόρους της κλεψιάς, εκείνους τους πλανόδιους που με την διδαχή τους έσπρωξαν στο έγκλημα. Ανατρέχουν με αυτό τον τρόπο σε μιαν αθωότητα και συνηθίζουν τον κόσμο να σκέφτεται πως οι μοναδικές ληστείες, οι κλεψιές, οι δολοφονίες είναι εκείνες που γίνονται από αυτούς τους απελπισμένους με το «πιστόλι στο χέρι» και όχι από εκείνους που κάθε ημέρα διαπράττουν με την εκμετάλλευση. Προετοιμάζουν την κοινή γνώμη στην αστυνομία που πυροβολεί και σκοτώνει, καταδικάζοντας σε θάνατο δίχως δίκη, πίσω από το βολικό παραβάν της «υπεράσπισης της ηρεμίας των πολιτών»” (pag. 9)

Η επικαιρότητα του κειμένου είναι εντυπωσιακή, κυρίως σε μιαν Ευρώπη της οποίας οι πολιτικές ασφάλειας και o λαϊκισμός στην δικαιοσύνη μοιάζουν να είναι τα κοινά χαρακτηριστικά τόσο των κυβερνήσεων και των λεγόμενων κινημάτων αντιπολίτευσης, από τα 5 Αστέρια στην Lega. Έτσι όπως είναι ακόμη επίκαιρα τα κείμενα γραμμένα στην και από την φυλακή από δεκάδες αγωνιστές (μεταξύ των οποίων να σημειώσουμε τους  Sante Notarnicola, Adriano Rovoletto, Piero Cavallero και Martino Zichitella) της οποία υπογραμμίζουν την κτηνωδία, τα βασανιστήρια, την περιφρόνηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων που συμβαίνουν ανάμεσα στους τοίχους της, κι εκεί ακόμη που υπάρχουν διευθυντάδες που θεωρούνται “φωτισμένοι”. Ζητώντας έτσι, περισσότερο από μιαν μεταρρύθμιση πάντα με την σειρά της αναθεωρήσιμη όπως δείχνουν πολύ καλά η θέσμιση των ειδικών φυλακών και η εισαγωγή του 41 bis, την οριστική κατάργηση μαζί με την κοινωνία που την έχει παράξει.3

Καθίσταται έτσι δυνατό να καταλάβουμε πως η φυλακή μπορεί να αποτελέσει όχι μόνο ένα σημαντικό εργαστήρι για την ανάπτυξη όλο και πιο καταστροφικών καταπιεστικών-κατασταλτικών μεθόδων, μα επίσης και ένα καταπληκτικό και  «προνομιακό» παρατηρητήριο, ένα είδος κόσμου που ορθώθηκε, απ’ όπου παρακολουθούμε την τελευταία και εσωτερική πραγματικότητα των σχέσεων και ισορροπιών ανάμεσα στις τάξεις.Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους, σε μια χώρα όπου οι δυνάμεις της ατ/αξίας μπορούν ατιμώρητα να σκοτώνουν, να πυροβολούν, να βασανίζουν και να χτυπούν και οι αυτοκτονίες μεταξύ των κρατουμένων είναι από την αρχή του χρόνου  32 μέχρι τα τέλη του αυγούστου, το να προτείνουμε ξανά ένα κείμενο σαν κι αυτό, δίχως την ανάγκη αναπροσαρμογής, μπορεί ακόμη να έχει ένα αποτέλεσμα εκρηκτικό.


  1. Jonathan Safran Foer, Ogni cosa è illuminata, Guanda 2004  ↩
  2. Μπορείτε να διατρέξετε την ιστορία των NAP μέσα από τα κείμενα της  Rossella Ferrigno,Nuclei Armati Proletari. Carceri, protesta, lotta armata, La città del sole, Napoli 2008 και του Valerio Lucarelli, Vorrei che il futuro fosse oggi. Ribellione, rivolta e lotta armata, l’ancora del mediterraneo, Napoli 2010  ↩
  3. A questo proposito consiglierei la lettura di due importantissimi testi di storia dell’istituzione carceraria: Michael Ignatieff, Le origini del penitenziario, Mondadori 1982 e Dario Melossi e Massimo Pavarini, Carcere e fabbrica. Alle origini del sistema penitenziario (XVI –XIX secolo), Quaderni della rivista “La questione criminale”, Società editrice il Mulino 1977. Meno filosofici e meno conosciuti del più famoso Sorvegliare e punire di Michel Foucault.  ↩

Assalti Frontali – Omaggio a Sante (Live Bologna)

ιστορία

ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΚΩΧΗ Ιστορία των Κομουνιστικών Επιτροπών για την εργατική εξουσία SENZA TREGUA Storia dei Comitati Comunisti per il potere operaio (1975 ­ 1976)

Στην Ιταλία το ιστοριογραφικό ενδιαφέρον για τα ανταγωνιστικά κινήματα που διαπότισαν την κοινωνία στα χρόνια του Εβδομήντα συνετρίβη ανάμεσα στο revival του εξήντα οκτώ, την απαγωγή Μόρο και τις συνωμοσιολογικές υποθέσεις που ακολούθησαν. Όλα τα υπόλοιπα εκείνης της ιστορίας εξαφανίστηκαν από ανακατασκευές κατά προσέγγιση ή πολύ προσωπικές.
Αυτό το βιβλίο εξετάζει μια από τις αρκετές οργανωμένες εμπειρίες που πρωταγωνίστησαν εκείνη την μακρά περίοδο αγώνων: τις κομουνιστικές Επιτροπές για την εργατική εξουσία.
Είναι μια σύντομη ιστορία (διαδραματίζεται από το 1975 στο 1976) αλλά απολύτως υποδειγματική για τα περιεχόμενα και την πολιτική πρακτική που εξέφρασε.


Η γνωριμία του θεωρούμε πως είναι θεμελιώδης για αυτόν που ενδιαφέρεται για εκείνη την περίοδο της ιταλικής ιστορίας: για την γέννηση της ομάδας, για τα πολιτικά και οργανωτικά θέματα που εισήγαγε στο επαναστατικό κίνημα της περιόδου, για τις εξελίξεις που ακολούθησαν με την διάλυση της ομάδας.
Το βιβλίο χρησιμοποιεί αφθονία από είδη πηγών, η αναπαράσταση όμως βασίζεται κυρίως στην εξέταση εγγράφων όπως περιοδικά, φυλλάδια και μανιφέστα στα οποία συγγραφείς είναι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης.

Αυτή η ιστορία της  «Senza tregua» δεν περιορίζεται μόνο στην περίοδο κατά την οποίαν αυτή η ομάδα γεννιέται και πεθαίνει, αλλά πηγαίνει πίσω στον χρόνο, μέχρι την προέλευση των συνιστωσών οι οποίες της έδωσαν ζωή, που είναι βασικά δυο: αυτή που προέρχεται από την «Lotta continua» ‘συνεχής Αγώνας’ και εκείνη που προέρχεται από την «Potere operaio» ‘εργατική Εξουσία’.
Τα χρόνια Εβδομήντα μπήκαν στο αρχείο με βιασύνη, για να μη πούμε πως αφαιρέθηκαν, αλλά παρόλο το ότι φαίνονται ήδη πολύ μακρινά, είναι αντιθέτως ακόμη σχετικά πρόσφατα. Αυτή η νέα συνεισφορά του Emilio Mentasti τα αντιμετωπίζει νικώντας πολλούς κοινούς τόπους, και δίχως να χαρίζεται σε κανέναν δίνει τον λόγο στα ντοκουμέντα, τα οποία από την φύση τους  δεν προσφέρονται εύκολα προς χειραγώγηση αν και δίνουν τροφή σε διάφορες ερμηνείες των πολιτικών επεξεργασιών αυτών που τις παρήγαγαν.
Εισαγωγή

Tα χρόνια Εβδομήντα υπήρξαν η τελευταία περίοδος όπου φάνηκε δυνατό να χτιστεί στην Ιταλία η ιστορική εναλλακτική στην καπιταλιστική κοινωνία. Από τότε ένα πέπλο ασάφειας, άγνοιας και φόβου έπεσε σε όλο αυτό που διέτρεξε εκείνη την περίοδο, η οποία όχι τυχαία ονομάστηκε »τα χρόνια του μολυβιού», μέταλλο βαρύ, γκρίζο, εύπλαστο και γι αυτό διφορούμενο. Η σημασία που έχει το να γράψουμε για εκείνα τα χρόνια ως εκ τούτου δεν βρίσκεται μόνο στο να σκεφτούμε το πόσο ευχάριστες ήταν οι ιδέες που προωθούνταν ή για το γεγονός πως ήταν πραγματικά δυνατή μια αλλαγή, αλλά στο να καταλάβουμε πως, αντίθετα από αυτό που μας προτείνουν, τότε υπήρχε η επίγνωση μιας έντασης ανάμεσα σε αυτό που »είναι» και αυτό που »θα έπρεπε να είναι», διαστάσεις ανταγωνιστικές μεταξύ τους αλλά όχι γι αυτό λιγότερο αληθινές, αντιθέτως είναι ακριβώς μέσα την διαλεκτική που αναπτύσσονται οι πραγματικές αντιθέσεις.Μόνο αποδεχόμενοι αυτές τις δυο διαστάσεις μπορούμε να υποστηρίξουμε την δυναμική σαν ιστορική δυνατότητα και την πραγματοποίησή της σαν ιστορικό γεγονός: να φανταστούμε μιαν κοινωνία πιο ελεύθερη και δίκαιη φαίνονταν σαν πιθανή εναλλακτική οπότε και πραγματική. Το να καταργούμε αυτό το δυνητικό μέγεθος σημαίνει να καταστέλλουμε την ιστορία και γι αυτό το ζήτημα καθίσταται πολιτικό. Η πραγματικότητα που εμφανίζεται σήμερα μπροστά μας είναι εκείνη κατηγοριών σκέψης που έγιναν εναλλάξιμες με τα αντίθετά τους, έτσι ώστε συχνά να ταυτοποιούνται με αυτά, απορρίπτοντας και ξεχνώντας έτσι την ιστορική πραγματικότητα. Με αυτό τον τρόπο τους αρνούνται οι φρίκες του φασισμού, παραποιείται η ιδέα του σοσιαλισμού, ξεχνιούνται οι συνθήκες που θεμελιώνουν την δημοκρατία, χάνεται το περιεχόμενο της ελευθερίας. Αυτή η ισοπέδωση επιτρέπει να μπερδεύουμε δικτατορίες με δημοκρατίες, πόλεμο με ειρήνη, αλλοτρίωση με καλή διαβίωση και πρόοδο. Οι παλιές ιστορικές έννοιες αναιρούνται από νέους επιβαλλόμενους ορισμούς, που εξυπηρετούν να μετατρέψουν το ψεύτικο σε αλήθεια.

Σε έναν κόσμο που προβάλλεται να ολοκληρώνει την κατάκτηση της φύσης, η προοδευτική ορθολογικότητα δεν ξέρει τι να τον κάνει τον ιστορικό λόγο-αιτία. Ο αγώνας ενάντια στην ιστορία είναι μέρος εκείνου ενάντια στον νου στον οποίον θα μπορούσαν να αναπτυχθούν ικανότητες και δυνάμεις φυγόκεντρες, σε θέση να εμποδίσουν την ολοκληρωτική ενσωμάτωση του ατόμου στην κοινωνία. Να θυμόμαστε το παρελθόν μπορεί να κάνει δυνατή την προαγωγή επικίνδυνων διαισθήσεων και η εγκατεστημένη κοινωνία μοιάζει να φοβάται τα ανατρεπτικά περιεχόμενα της μνήμης. Το να θυμόμαστε είναι ένας τρόπος να διαχωριζόμαστε από τα γεγονότα όπως είναι, ένας τρόπος »μεσολάβησης» που σπάει για λίγες στιγμές την πανταχού παρούσα εξουσία των δεδομένων συμβάντων. Η μνήμη υπενθυμίζει τον τρόμο και την ελπίδα των χρόνων που πέρασαν, η θύμηση κάνει έτσι ώστε στο άτομο να επικρατήσουν οι φοβίες και οι προσδοκίες της ανθρωπότητας, ούτως ώστε ο καθένας να μπορέσει να βρει το καθολικό στο συγκεκριμένο.
Το πρόβλημα μιας ανθρωπότητας δίχως μνήμη δεν είναι δια τούτο συνδεδεμένο με την κατάπτωση της σύγχρονης κοινωνίας αλλά αντιθέτως είναι συνδεδεμένο με την πρόοδο της ιδίας. Αυτή χαρακτηρίζεται για την αρχή του ορθολογισμού και εκκαθαρίζει την ανάμνηση, τον χρόνο και την μνήμη ως παράλογα υπολείμματα.

Ο προοδευτικός ορθολογισμός της βιομηχανικής προηγμένης κοινωνίας, προβλέπει στην συνέχεια το αδύνατο της μνήμης: εάν ήμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε το παρελθόν σαν παρόν, εάν καταφέρνουμε να συνδεθούμε με αυτό, εξουδετερώνουμε τον ορθολογισμό της σκέψης από πλευράς της κατεστημένης πραγματικότητας. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και να πολεμήσουμε το κλείσιμο προς άλλες συζητήσεις και πιθανές συμπεριφορές, μπορούν να αναπτυχθούν έννοιες που τινάζουν την σταθερότητα μιας κλειστής κοινωνίας στον εαυτό της. Να έχουμε ιστορική συνείδηση σημαίνει να παρέχουμε στην κριτική μας σκέψη  ένα μέτρο σύγκρισης που ψάχνει στην ιστορία του ανθρώπου τα κριτήρια της αλήθειας και του ψεύδους, της προόδου και την κατάπτωσης, οπισθοδρόμησης. Το να συνδέουμε το παρελθόν με το παρόν φέρνει στο φως τους παράγοντες που παρήγαγαν τα γεγονότα, που καθόρισαν τον τρόπο ζωής, που αποφάσισαν ποιος είναι το αφεντικό και ποιος ο υπηρέτης; προβάλει τα όρια του παρόντος και τις δυνατότητες εναλλακτικών.

Η απόκτηση αυτής της κριτικής συνείδησης σημαίνει παραβίαση αυτού του κλειστού σύμπαντος της ομιλίας και της απολιθωμένης δομής της.

Έτσι γράφει ο Marcuse:Το κομουνιστικό Manifesto παρέχει ένα κλασικό παράδειγμα. Σε αυτό ο καθένας από τους δυο όρους κλειδιά, μπουρζουαζία και προλεταριάτο, διέπει αντιφατικά κατηγορήματα. Η μπουρζουαζία είναι το υποκείμενο της τεχνικής προόδου, της απελευθέρωσης, της κατάκτησης της φύσης, της δημιουργίας κοινωνικού πλούτου, και της διαστροφής και καταστροφής αυτών των αποτελεσμάτων. Με παρόμοιο τρόπο, το προλεταριάτο κρατά τα χαρακτηριστικά της ολοκληρωτικής καταπίεσης και της ολοκληρωτικής ήττας της καταπίεσης. (Herbert Marcuse, O άνθρωπος σε μια διάσταση, 1967, Einaudi).

Αυτό το βιβλίο ασχολείται με την ιστορία Των κομουνιστικών Επιτροπών για την εργατική εξουσία, πολιτικού σχηματισμού που έδρασε στην Ιταλία μεταξύ του 1975 και του 1976.

«Senza tregua» , »Χωρίς ανακωχή» ήταν το περιοδικό των Επιτροπών, έτσι η ομάδα ονομάζονταν με αυτό τον τρόπο με το ίδιο όνομα. Ο σχηματισμός είχε έναν ρόλο μεγάλης σημασίας στο ανταγωνιστικό κίνημα εκείνων των χρόνων και γι αυτό, δεδομένης της διεισδυτικότητας εκείνου του κινήματος σε ολόκληρη την ιταλική κοινωνία που την διαπερνούσαν δυνατά οι αγώνες εκείνων των χρόνων. Η περίοδος κατά την οποίαν δρα η Senza tregua βλέπει την ορμητική ανάδυση του χώρου της εργατικής Αυτονομίας και την κρίση των εξωκοινοβουλευτικών ομάδων και όχι τυχαία οι κομουνιστικές Επιτροπές σχηματίζονται από εξερχόμενους από την Lotta continua και το Potere operaio, κουβαλώντας μαζί τους θέματα όπως: ισονομία, άρνηση της ανάθεσης, εργατική αυτονομία και κεντρικότητα, οικονομικός μετασχηματισμός για μια νέα πειθαρχία στα εργοστάσια, όχι στον ρεφορμισμό, προλεταριακή δικαιοσύνη και εργατικά διατάγματα, οργάνωση σαν πρόβλημα του κινήματος.

Για εκείνους που κάνουν την επιλογή να πάρουν μέρος στις κομουνιστικές Επιτροπές δεν υπάρχει μια ρήξη ανάμεσα στους πολιτικούς αγώνες του ’68 και αυτά που συμβαίνουν στα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με την οπτική τους η περίοδος πρέπει να ερμηνευτεί σαν μια μακρά ενωτική μάχη, σύμφωνα με τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, το ’68 δείχνει καθαρά πως η ιταλική άρχουσα τάξη, τόσο των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας όσο και εκείνη την »ιστορικής» αριστεράς, διασχίζεται από μια βαθύτατη κρίση, και πως στην Ιταλία υπάρχει μια ισχυρή δυνατότητα να γίνει προσπάθεια για επαναστατικό δρόμο από εργατικής και φοιτητικής πλευράς.

Πραγματικά περιστατικά όπως η εκτέλεση Pedenovi στο Milano, οι πρώτες γαμποποιήσεις επιστατών, η δημιουργία της μαχητικής κομουνιστικής οργάνωσης Πρώτη Γραμμή, δεν είναι μόνο παράνομες και βίαιες πράξεις, αλλά αντιπροσωπεύουν την επεξήγηση ενός πολιτικού σχεδιασμού πλατύτερου που θα καταστεί περισσότερο ορατό τα επόμενα χρόνια: η ιδέα πως στον νόμιμο αγώνα πρέπει να ενωθεί ο παράνομος ούτως ώστε να φαντάζει η αμφίδρομη φύση, η διπλή κατεύθυνση της αγωνιστικότητας και της δέσμευσης που πρέπει να είναι πολιτική και στρατιωτική ταυτόχρονα, η αναγκαιότητα να ανυψωθεί το επίπεδο της σύγκρουσης, και ακόμη, η άρνηση του ένοπλου αγώνα και της παρανομίας σαν στρατηγικές στιγμές της επαναστατικής πράξης για να παραμείνει πεισματικά μέσα στο κίνημα, όλα αυτά είναι μέρος εκείνου του σχεδιασμού.

Μεταξύ των σχηματισμών στο εσωτερικό του χώρου της εργατικής Αυτονομίας, οι κομουνιστικές Επιτροπές-Comitati comunisti είναι ανάμεσα στους λίγους που παραμένουν πιστοί στην ιδέα της εργατικής κεντρικότητας, στην αναγκαιότητα επομένως να χτιστούν Επιτροπές στα εργοστάσια και στα τμήματα αυτών για να φτάσουν να υπάρχουν εργατικοί πόλοι σε θέση να δημιουργούν εργατική επαναστατική οργάνωση, εκείνη που πρέπει να διατάσσει τους δικούς της νόμους, ανεξάρτητα από εκείνους των αστών.

η Senza tregua είναι σημαντική επίσης για τις επιλογές που θα κάνουν οι πρωταγωνιστές της μετά το τέλος της. Το τελευταίο μέρος του βιβλίου αναφέρεται στο τέλος της εμπειρίας των κομουνιστικών Επιτροπών που θα χωριστούν σε τουλάχιστον τρεις οργανωτικές στιγμές διαφορετικές: Prima linea, Comitati comunisti rivoluzionari και Unità combattenti comuniste – Πρώτη Γραμμή, επαναστατικές κομουνιστικές Επιτροπές και μαχητικές κομουνιστικές Μονάδες. Και οι τρεις με οργανωτικές διαδικασίες διαφορετικές, μα με την ιδέα πως η επαναστατική διαδικασία δεν μπορεί παρά να είναι βίαιη, πως το επίπεδο βίας που θα εκφραστεί πρέπει να είναι άμεσα εμφανές, πως η επιλογή της ένοπλης πάλης είναι μια επιλογή που δεν αναβάλλεται για αργότερα. Σίγουρα δεν είναι κάτι το καινούργιο, οι Brigate rosse ζουν και πολύ καλά μάλιστα, άλλες ένοπλες ομάδες όπως οι Gap έχουν ήδη εξαφανιστεί, άλλες είναι έτοιμες να το κάνουν όπως οι ένοπλοι προλεταριακοί Πυρήνες – i Nuclei armati proletari: η διαφορά έγκειται στο γεγονός πως οι μαχητές των Comitati δεν φαντάζονται σαν στρατηγική την ένοπλη επιλογή.

Είναι μια ιστορία αρκετά πολύπλοκη τόσο για τις απαρχές της όσο και για την εξέλιξή της στην συνέχεια μετά την διάλυση. Ακριβώς για να γίνουν πιο ξεκάθαρα τα συμβάντα στην ομάδα, στάθηκε απαραίτητο να ξεκινήσει η έρευνα χτίζοντας απ’ την αρχή την ιστορική πολιτική φάση των αμέσως προηγούμενων χρόνων, με ιδιαίτερη προσοχή στις δυο ομάδες από τις οποίες προέρχονται οι αγωνιστές των Επιτροπών: Lotta continua και Potere operaio, δηλαδή Συνεχής Αγώνας και εργατική Εξουσία. Αυτό είναι σημαντικό διότι οι Comitati ακολουθούν μια πολιτική γραμμή που θεωρούν σε απόλυτη συνέπεια με το οργανωτικό τους παρελθόν. Αυτή η πλευρά, η οποία περιλαμβάνει τα δυο πρώτα κεφάλαια του βιβλίου, δεν είναι σίγουρα μια πλήρης εξέταση της εμπειρίας των δυο ομάδων, αλλά επισημαίνονται εκείνα τα χαρακτηριστικά και εκείνες οι θέσεις που επηρέασαν περισσότερο κάποιους από τους πρώην αγωνιστές στο να στήσουν τον νέο εξωκοινοβουλευτικό σχηματισμό.

Η ιστορία της Lotta continua και του Potere operaio αντιμετωπίζεται λοιπόν όχι για μιαν πλήρη αναπαράσταση μα με σκοπό να καταστήσει πιο κατανοητό το πέρασμα στον νέο σχηματισμό, δίδεται γι αυτό μεγαλύτερη έμφαση σε εκείνα τα θέματα και σε εκείνες τις πρακτικές που στην συνέχεια θα συνοδέψουν την εμπειρία των κομουνιστικών Επιτροπών για την εργατική εξουσία. Η αντιμετώπιση που ενδιαφέρεται για την Lotta continua τελειώνει στα τέλη του 1975, δηλαδή μέχρις ότου κάποιοι απ’ τους αγωνιστές της βγαίνουν από την οργάνωση για να σχηματίσουν την ομάδα της Senza tregua.

Το βιβλίο εκπληρώνει μια ανακατασκευή βασισμένη αποκλειστικά σε πηγές της εποχής, χρησιμοποιώντας κυρίως ντοκουμέντα όπως άρθρα, φυλλάδια και μανιφέστα των οποίων οι συγγραφείς είναι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης. Σε κάποιες περιπτώσεις συμβουλεύτηκαν δικαστικές πράξεις, γνωρίζοντας πολύ καλά πως αυτές περιέχουν μια αλήθεια μερική, μιας και αυτός που δηλώνει υπό κατάσταση περιορισμού δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερος να εκφραστεί πλήρως. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τις δηλώσεις αυτών που απέσπασαν, εξ αιτίας αυτών, οφέλη. Όμως ελήφθησαν έτσι κι αλλιώς υπ όψιν διότι αυτά που ανασκευάστηκαν είναι επίσης μια ιστορία παράνομη που είχε μεγάλο δικαστικό ενδιαφέρον, κάποιες »αλήθειες» όντως τεκμηριώνονται μόνο στα πρακτικά κάποιας δίκης, οπότε η επιλογή υπήρξε εκείνη του να ληφθεί υπ όψη μόνο εκεί όπου αυτά τα ντοκουμέντα αποδεικνύονταν απαραίτητα για μιαν ανακατασκευή πληρέστερη των υποθέσεων της Δίχως ανακωχή και των κομουνιστικών Επιτροπών για την εργατική εξουσία.

Μια άλλη διευκρίνιση, αυτή την φορά όχι για την μέθοδο αλλά για το περιεχόμενο. Η συμμετοχή στις δραστηριότητες των Comitati comunisti ήταν πολύ ετερογενής και σε διάφορα επίπεδα, όχι πάντα σε επικοινωνία μεταξύ τους, επομένως η πρακτική τους δεν μπορεί με τίποτα να συνθλιβεί γύρω από τα λίγα »αιματηρά γεγονότα» που διαπράχθηκαν, δεν γνώριζαν όλοι, δεν συμφωνούσαν όλοι, το turn over στην οργάνωση ήταν υψηλό. Από την ανάγνωση του βιβλίου θα γίνει εμφανές πως η δραστηριότητα των Comitati υπήρξε πολύ ποικιλόμορφη, σε αρμονία με εκείνο που ήταν το ανταγωνιστικό κίνημα εκείνων των χρόνων.


indice del volume

Εισαγωγή

Κεφάλαιο I
Lotta continua

  • Η ιταλική ανωμαλία
  • Το κίνημα και η αντιιμπεριαλιστική βία
  • Η πολιτική παρέμβαση στη Mirafiori
  • Γεννιέται η Lotta continua
  • Η αντιδραστική αντεπίθεση και η επαναστατική βία
  • Από το ‘Να πάρουμε την πόλη’ στην γενική σύγκρουση
  • Ο θάνατος του Luigi Calabresi
  • Χιλή και ιστορικός συμβιβασμός
  • Η οικονομική κρίση
  • Η συζήτηση στην Lotta continua στο Milano
  • Η πρώτη αποχώρηση από την έδρα του Sesto San Giovanni

Κεφάλαιο II
Potere operaio

  • Από «Η τάξη» στην «Potere operaio»
  • Το III συνέδριο της οργάνωσης
  • παράνομη Εργασία και Προβολέας
  • Η κρίση της Potere operaio και το συνέδριο της Rosolina
  • Οι τελευταίοι μήνες της Potere operaio

Κεφάλαιο III
Senza tregua

  • Η εργατική Αυτονομία
  • Από την εργατική Εξουσία στην Γραμμή συμπεριφοράς
  • Κρίση και οικονομική αναδιάρθρωση
  • Το  «ιταλικό κακό»
  • Τάση και Φράξια
  • Οι πρώτες οργανωτικές προσπάθειες
  • «Χωρίς ανακωχή»
  • Οι εργατικές Επιτροπές
  • Οι «μέρες του απρίλη»
  • όχι στην εργατική ενότητα
  • Ο τραυματισμός Fossat
  • Η παρέμβαση στις τοπικές πραγματικότητες: Roma, Firenze, Bergamo, Napoli
  • Ο τραυματισμός De Marco
  • Όχι στο αντεργατικό υπερδιάταγμα
  • Η εκτέλεση Pedenovi
  • Οι εργατικές Επιτροπές στο Torino
  • Οι εκλογές στις 20 ιουνίου 1975
  • Seveso
  • Γεννιέται το μιλανέζικο εργατικό συντονιστικό
  • Ρεαλισμός και επαναστατική πολιτική
  • Το πραξικόπημα των λοχαγών

Ευρετήριο ονομάτων
Ευρετήριο των τόπων

Εμβαθύνσεις

  • Valle Giulia
  • Corso Traiano
  • Οι διαφορές ανάμεσα σε PotOp, Lc και τις μαρξιστικές-λενινιστικές ομάδες
  • Το Circolo Lenin
  • Η Lip
  • Οι σφαγές της piazza della Loggia και του τραίνου Italicus
  • Ο Ομάδα Gramsci
  • Κάποιες σύντομες σημειώσεις βιογραφικές των Guattari, Deleuze και Foucault
  • San Basilio
  • Νόμος Reale
  • Τα προλεταριακά ψώνια
  • Ιούλιος ’60
  • Οι »μέρες του απρίλη»στο Milano
  • Vietnam
  • Η επανάσταση των γαρυφάλλων
  • Μισθός για την οικιακή εργασία
  • «Η εργατική Φωνή» και «Senza tregua»
  • Τα τορινέζικα κέντρα νεότητας
  • Εκτιμήσεις για «Senza tregua»
  • Η καταστροφή του Seveso
  • Οι αυτόνομες Επιτροπές της Ρώμης και η «Senza tregua»

l’autore
ο Emilio Mentasti (Bergamo 1962) εδώ και πολλά χρόνια μελετά τα ανταγωνιστικά κινήματα των χρόνων Εβδομήντα και παίρνει μέρος σε σεμινάρια και συνέδρια γύρω από τις θεματικές εκείνης της περιόδου. Για τις εκδόσεις Colibrì έχει εκδώσει τα βιβλία Bergamo 1967-1980. Lotte organizzazioni movimenti (2002) και La guardia rossa racconta. Storia del Comitato operaio della Magneti Marelli (2007), που δημοσιεύτηκε και στα γαλλικά με τίτλο La «Garde rouge» raconte. Histoire du Comitè ouvrier de la Magneti Marelli (Milan, 1975-78) για τις εκδόσεις Les nuits rouges (2009).

http://www.colibriedizioni.it/ricerche/schede/tregua.html

φυλακές, carcere · ένοπλη πάλη, lotta armata

Γειά σου Νικόλα! Πέθανε ο σύντροφος Nicola Pellecchia

nicola-1Ciao Nicola! E’ morto il compagno Nicola Pellecchia
Posted on marzo 20, 2013 di contromaelstrom
Nicola-1Qualche ora fa è morto il compagno Nicola Pellecchia
Γειά σου Νικόλα! Πέθανε ο σύντροφος Nicola Pellecchia

Λίγη ώρα πριν πέθανε ο σύντροφος Νικόλα

Ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει!

Γεια σου Νικόλα! Μια σημαντική θέση στις αναμνήσεις μας

Μαχητής των ένοπλων προλεταριακών Πυρήνων

Τον συνέλαβαν στις 13 ιουλίου 1975 στη Ρώμη. Στις 16 φεβρουαρίου 1977, καταδικάζεται από την Corte d’Assise της Napoli σε 21 χρόνια και 5 μήνες φυλάκισης. Πάντα με το κεφάλι ψηλά στις πολύ δύσκολες συνθήκες των φυλακών ασφαλείας, ο Νικόλα με το που βγαίνει από τα κάτεργα αφιερώνεται στο να οργανώσει τους ψαράδες στη Procida ενάντια στην υπερεξουσία των μεγαλοεμπόρων.

Καρκίνος στο πάγκρεας τον πήρε μακρυά.

Μιλούν για τον Νικόλα :

Giorgio Panizzari ha detto:
marzo 20, 2013 alle 12:56 pm
Γεια σου ‘Γέρο’!
Μου είναι αδύνατο να πάω στη Ναπολι για να δώσω ένα τελευταίο χαιρετισμό στον Νικόλα…αφήνω λοιπόν εδώ ένα μήνυμα….εν τω μεταξύ είχαμε την ευκαιρία να ειδωθούμε εδώ στο Μιλάνο όπου βρίσκονταν στο νοσοκομείο λίγες μέρες πίσω : με κουράγιο και ανάλαφρος και στις πιο βαριές στιγμές, αυτός ήταν ο Νικόλα. Ένα λουλούδι μου σε αυτό τον φίλο και σύντροφο. Μια αγκαλιά και σε σένα, γέρο !
Giorgio.

sandro ha detto:
marzo 20, 2013 alle 2:44 pm
Νικόλα, μαζί σου ανεβαίνει στον ουρανό ένα μέρος της μικρής μας ανθρώπινης διαδρομής. Sandro & Maria

Radisol ha detto:
marzo 20, 2013 alle 5:46 pm
Πέθανε χθες βράδυ ο Nicola Pellecchia, ναπολετάνος σύντροφος, ιδρυτής, μαζί με άλλους, των Nuclei Armati Proletari, πρωταγωνιστής του ένοπλου αγώνα στα χρόνια ’70.

Πολέμησε για πολύ καιρό ενάντια σε ένα καρκίνο-ψοφίμι και δεκάδες πρωτοβουλίες είχαν οργανωθεί σε όλη την ιταλία για να τον στηρίξουν σε αυτή την δυστυχώς τελευταία του μάχη.

Θα φιλοξενήσουμε μηνύματα και αναμνήσεις αυτών που τον γνώριζαν. Εν τω μεταξύ θα ξανά δημοσιεύσουμε με ευχαρίστηση αυτό το άρθρο που βγήκε λίγες εβδομάδες πριν σε μια εφημερίδα ‘υπεράνω υποψίας’ όπως η καθώς πρέπει “Il Mattino” di Napoli. Όταν όμως ένα πρόσωπο σαν τον Νικόλα το βρίσκεις μπροστά σου, ακριβώς όπως έγινε με τον Prospero, είναι δύσκολο για τον οποιονδήποτε – που είναι ανθρώπινα και πνευματικά τίμιος – να καταφύγεις σε κοινούς τόπους, αυτούς που ακριβώς τα μέσα σκορπούν δεξιά κι αριστερά επί σαράντα χρόνια αφειδώς. Γεια σου Νικόλα, και η γη να είναι ελαφριά.

Τα χρόνια του μολυβιού, οι Nap στη Napoli και ο δύσκολος αγώνα για τη ζωή του Nicola Pellecchia

Gigi Di Fiore

Ήρθε στη σύνταξη είκοσι χρόνια πριν. Είχε πριν λίγο βγει απ’ τη φυλακή, αφού είχε εκτίσει, δίχως να έχει ποτέ διαχωρίσει τη θέση του από την πολιτική του προηγούμενη επιλογή, ολόκληρη την ποινή του. Ήρεμος, βλέμμα έντονης ζωής, ο Nicola Pellecchia είχε δεχτεί να μου διηγηθεί την εμπειρία του σαν ιδρυτής πρώτα των ναπολετάνων Nap πρώρα, και το πέρασμά του στην φυλακή εν συνεχεία στις Br.

Χρόνια μολυβιού, τρομοκρατία, πολιτική δέσμευσηnicola-3Σε εκείνη την περίοδο, έγραφα σε κάποιες σελίδες στην Il Mattino για κάποιες προσωπικότητες της Ναπολι εκείνων των χρόνων, με οπτική από διαφορετικές γωνίες : πρώην τρομοκράτες, θύματα, ερευνητές. Ο Νικόλα μου μίλησε για μια ιστορία, τη δική του, που δεν αρνούνταν τον εαυτό της και που τον έφερε στη φυλακή το 1975, με μια καταδίκη 21 χρόνων και μισό. Τον είχαν κλείσει και στην Asinara, μεταφέρθηκε στη συνέχεια τις κρίσιμες μέρες των διαπραγματεύσεων Κράτους – καμόρα για την απαγωγή του Ciro Cirillo. Ήλπιζαν πως θα μπορούσε να διαμεσολαβήσει ανάμεσα στους ταξιαρχίτες μέσα και έξω από τη φυλακή. Δεν έκανε τίποτα.

Στο τέλος μιας μακράς συζήτησης μου λέει : ‘Μίλησα με ευχαρίστηση μαζί σου, δεν μου στέκεται όμως καλά η ιστορία μου να πάρει μέρος μαζί με τις άλλες που γράφεις.’
Έτσι ήταν το σωστό : πάντως μου εμπιστεύτηκε αναμνήσεις, κλειδιά ανάγνωσης για να μπορέσω να καταλάβω. Πολιτική δέσμευση, φιλίες, προσωπική ζωή. Annamaria Mantini, ανάμεσα στους νεαρούς που σκοτώθηκαν σε εκείνη την εμπειρία Ναπ, ήταν η σύντροφός του.

Υιός αστικού δικηγόρου της συνοικίας Vomero, εκείνες τις μέρες ο Nicola Pellecchia είχε ξεκινήσει να εργάζεται στο στούντιο του πατέρα του. Μετά έρχεται η ‘ηλεκτροπληξία’ της Procida. Θάλασσα, ήλιος, ψάρεμα. Μια άλλη επιλογή ζωής : μετακομίζει στο νησί, με την μητέρα και την σύντροφό του. Έκαναν ένα παιδί. Και παρατάσσεται σε υποστήριξη των δικαιωμάτων των 200 ψαράδων, ενώνοντάς τους. Δεν είχε ξαναγίνει. Μία νίκη. Σκέφτονταν να γράψει βιογραφία. Πολλοί σαν κι αυτόν το έχουν κάνει. Μετά την εμπειρία εκείνων των χρόνων, κάποιοι έγιναν σπουδαίοι συγγραφείς.

Ο Νικόλα είναι άσχημα, πολύ άσχημα. Έχει εκείνα τα απίστευτα κακά με τα οποία ή παλεύεις, ή πέφτεις στην απελπισία. Μια πρώτη χειρουργική επέμβαση στη Νάπολι, μετά από μήνες η μετακίνηση στο Μιλάνο για να αντιμετωπίσει φροντίδες που κοστίζουν. Στην πολυσυζητημένη κηδεία του μπριγκατίστα Prospero Gallinari ήταν απών, το όνομά του αναφέρθηκαν ανάμεσα σε εκείνα των οποίων υπήρχε λόγος απουσίας.

Αυτές τις μέρες, γύρω από το όνομά του έχει ξεκινήσει ένα ταμ ταμ πληροφοριών κυρίως αλληλεγγύης. Συλλογικότητες, βετεράνοι εκείνων των χρόνων, αγωνιστές της αριστεράς, πρόσωπα που σύχναζαν στην πλατεία Medaglie d’oro στη συνοικία Vomero τα χρόνια ’70 : γεύματα συζητήσεων γύρω από το θέμα, κουβέντα με τον Valerio Lucarelli (έχει γράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο γύρω από την ιστορία των Nap), συναυλίες όπως αυτή με τον Daniele Sepe. Όλα χρειάζονται για να καλυφθούν τα έξοδα, κάτω από τον συντονισμό της Ada Negroni, άλλης βετεράνου απ’ το Μιλάνο εκείνων των χρόνων της φωτιάς.Στο διαδίκτυο, κυκλοφορεί μια ωραία φώτο του Νικόλα, μουστάκια και μακριά μαλλιά γκριζαρισμένα πλέον, μύτη αποφασισμένη. Υπάρχει περηφάνεια σε εκείνη την εικόνα, αυτού που διάλεξε, πλήρωσε, αυτού που ποτέ δεν αρνήθηκε. Με συνέπεια και, γνωρίζουμε, αυτός που εκτίει την ποινή του είναι πάντα σεβαστός. Όπως κι αν το σκέφτεσαι. Ο Νικόλα τώρα παλεύει για την ζωή του. Εκείνη που, καλώς ή κακώς, θυσίασε για τα πιστεύω του. Σεβασμός, αλλά όχι σιωπή τώρα, εάν πρόκειται να βοηθήσουμε πραγματικά ‘τον παλιό μαχητή των Ναπ’. Τώρα είναι μοναχά ένας άνθρωπος συνεπής, που έχει ανάγκη χέρια απλωμένα.

da Il Mattino di Napoli, del 12/02/2013

Από το βιβλίο του Valerio Lucarelli

“Vorrei che il futuro fosse oggi. Nap, ribellione, rivolta e lotta armata”, ‘Θα ήθελα το μέλλον να ήταν σήμερα. Nap, ανταρσία, εξέγερση και ένοπλη πάλη’

Ο πρώτος πρώην ναπίστα που συνάντησα ήταν ο Nicola Pellecchia. Από χρόνια ζει στη Procida, το νησί του Arturo. Η θάλασσα σαν προστατευτικό τοίχος. Ένα απόγευμα του μιλούσα για τις επαφές μου στη Φλωρεντία που κάποτε είχαν δώσει ζωή στη συλλογικότητα Collettivo Jackson. Συνήθως αποφασιστικός, ο τόνος της φωνής του Nicola μοιάζει για μια στιγμή αβέβαιος.
“Ξέρεις πως η Annamaria ήταν η σύντροφός μου?”.
Annamaria Mantini, nappista όπως και ο αδελφός της Luca, βρήκε το θάνατο τον ιούλιο του 1975, δύο μήνες μετά την απαγωγή του δικαστή di Gennaro. Με χάρη, ο Pellecchia μου αποκάλυπτε κάτι πολύ οικείο, βαθύ. Δεν απάντησα. Κατάλαβα πως δεν είχε ολοκληρώσει την σκέψη του. ‘Βρέθηκα στη Φλωρεντία, ζήτησα πληροφορίες, δίχως αποτέλεσμα. Απευθύνθηκα ακόμη και στις αρχές των νεκροταφείων, μάταια. Πιστεύω πως οι σύντροφοι στη Φλωρεντία θα γνωρίζουν που είναι θαμμένη. Να το μάθαινα, θα ήθελα πολύ να πάω να την βρω’.
Το πρόβλημά του έγινε δικό μου. Πριν από κάθε προσπάθειά μου να ανασκευάσω την ιστορία ήταν για μένα καθήκον να ανακαλύψω που η Άννα Μαρία αναπαύονταν. Κατάφερα να το μάθω. Εάν η έννοια της δουλειάς μου ήταν να ενώσω ξανά τα νήματα που κόπηκαν, ένιωθα πως ήδη είχα ράψει ένα.
nicola-2Είπε ο Marco Pacifici ha detto:
marzo 20, 2013 alle 8:50 pm

Δεν ξέρω Νικόλα εάν η Γη θα σου είναι πιο ελαφριά, όμως ο δολοφόνος της Άννα Μαρία, της Συντρόφου σου, ο καράμπα tuzzolino [ή όπως αλλιώς ονομάζεται δεν έχει σημασία, εγώ θυμάμαι τα ονόματα των Συντρόφων μου], που της την άναψε στο πρόσωπο την ώρα που άνοιγε την πόρτα με την αλυσιδίτσα…εκτίει την ατιμία του, και βαριά μάλιστα. Σύντομα Αδερφέ μου. Hasta Marco.

Είπε ο gianni ha detto:
marzo 20, 2013 alle 10:00 pm

Συνάντησα τον σύντροφο Νικόλα πριν τη σύλληψή του ταυτόχρονα με την απόδραση ‘που οδηγήθηκε’ του Pasquale Abbatangelo και κάποιου Saccani, που ήταν σίγουρα ρουφιάνος και είχε σαν αποστολή ν’ ανακαλύψει τα κρησφύγετα των NAP με τους οποίους Abbatangelo ήταν σε επαφή. Ο Nicola ήταν όμορφος μέσα κι έξω, ήταν γύρω στα 25 και λιγάκι απρόσεκτος, όπως σε διαφορετικές περιπτώσεις αποδείχτηκαν οι σύντροφοι των Ναπ. Γνώριζα καλά και την Άννα Μαρία και τον Λούκα Μαντίνι που δολοφονήθηκαν επίτηδες, όπως πολλοί από αυτούς. Σήμερα οι σύντροφοι Ναπ είναι σχεδόν όλοι νεκροί, μας έχουν όμως αφήσει πολιτική μαρτυρία και διδασκαλία σημαντική, για εμάς και τους έγκλειστους συντρόφους : γενναιοδωρία, ένστικτο, πολιτική επίγνωση, άμεση δράση δίχως διαμεσολαβήσεις, ανθρώπινη αλληλεγγύη, μονοπάτια πολιτικής παρέμβασης που οδηγούνται περισσότερο απ’ την καρδιά και το κεφάλι και λιγότερο απ’ τ’ οπλισμένο χέρι, ορθότητα των σκοπών που θέτονται δίχως ανάγκη πρωταγωνιστική, δίχως βιασύνη, δίχως να υποβαθμίζεται η στρατιωτική και ψυχολογική ετοιμότητα των αντιπάλων όπως καραμπινιέρι, αστυνομία και δικαστικό σώμα, όλοι αδιακρίτως όργανα οποιουδήποτε Κράτους που είναι πάντα εργαλείο κυριαρχίας για όλες τις οικονομικές και πολιτικές εξουσίες. Οι ΝΑΠ διάλεξαν τις φυλακές και τα δικαστικά άσυλα και αναμορφωτήρια σαν τομείς παρέμβασης, τόσο γιατί πολλοί από αυτούς τους συντρόφους ήταν πρώην κρατούμενοι, όσο και διότι εκεί βρίσκονται τα κυριότερα εργαλεία καταπίεσης, εκφοβισμού και ψυχοφυσικής καταστροφής γυναικών και ανδρών. Αυτοί οι κρατούμενοι που πολιτικοποιήθηκαν στη φυλακή πλαισιώθηκαν σε εκείνα τα χρόνια του ’70 από συντρόφους όπως οι Nicola Pellecchia, Anna Maria Mantini, Luca Mantini και πολλοί πολλοί άλλοι που για να τους σταματήσουν χρειάστηκε να τους σκοτώσουν ή να τους φορτώσουν με δεκάδες χρόνια κράτησης, ανάμεσά Τους όμως δεν βρέθηκε ούτε ένας μετανιωμένος, ούτε ένας να διαχωρήσει τη θέση του. Οι ΝΑΠ τέλειωσαν διότι τέλειωσε μια ‘ΙΣΤΟΡΙΑ’ [όπως λέει ο σύντροφος Prospero Gallinari στο όμορφο αυτοβιογραφικό του βιβλίο “Un contadino nella metropoli”),
ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΑΓΩΝΑ όπως εκείνη και πολλών άλλων ένοπλων οργανώσεων εκείνης της εποχής. Χρειάζεται υπομονή, επιμονή, αλτρουϊσμός, γενναιοδωρία, πνεύμα αυτοθυσίας, αυτοοργάνωση από τα κάτω, γνώση, όμως ο δρόμος που χάραξαν αυτοί οι υπέροχοι σύντροφοι είναι εκείνος που πρέπει να διαβούμε και τους αγκαλιάζω όλους πνευματικά με αγάπη και πόνο. Gianni Landi

Giusy ha detto:
marzo 21, 2013 alle 5:18 pm

Γεια σου Νικόλα. Μας αφήνει ένας φίλος πολλών συγχωριανών μου.

Μας έφυγε σήμερα το πρωί. Addio, Nicola, μαζί σου χάνουμε όχι μόνο ένα φίλο, αλλά τον τελευταίο πολεμιστή, εκείνο που μας δίδαξε την αξία της συνέπειας, του κουράγιου, της ανάγκης της πίστης σε ένα Ιδανικό [που το κάνουμε δικό μας ή όχι] που πρέπει όμως να το ακολουθούμε με επιμονή, με κόστος και αυτή την ελευθερία, και την ίδια τη ζωή.
Δίχως ρητορική, σήμερα όλοι χάνουμε έναν αδερφό, που είκοσι χρόνια φυλάκισης και δύο ασθένειας δεν κατάφεραν να διπλώσουν, ένα σύντροφο με όμορφη και περήφανη ψυχή….αναπαύσου Νικόλα, το αγγάλιασμα μας σε ακολουθεί

Giuseppina De Rienzo

francosenia ha detto:
marzo 22, 2013 alle 1:09 pm

Θα σε συνόδευα πολύ ευχαρίστως να βρεις εκείνο τον τάφο, ανάμεσα στις ελιές του Settignano. Για σένα θα ήταν η πρώτη φορά, για μένα η εκατοστή, ίσως, και περισσότερο, από εκείνες τις μέρες που μας έκαναν αυτό που είμαστε, αυτό που αξίζουμε, λιγότερο ή περισσότερο κι αν είναι.
Μια αγκαλιά, και ο ήχος της θάλασσας να σε παρηγορεί.

franco senia

Lorenzo ha detto:
marzo 24, 2013 alle 8:16 am

Σε αυτά τα χρόνια, που τα διέσχισε ένα κύμα αντιδραστικό που ισοπέδωσε πολλά από εκείνα που είχαν ανθίσει στις συνειδήσεις, ίσως και η δική μας συνείδηση πέρασε στιγμές ομίχλης. Ίσως κι εμείς να εσωτερικεύσαμε μια σκληρή ήττα. Είδαμε να θριαμβεύουν εκείνες οι αστικές αξίες , εκείνο το ‘μηδενικό’ που πολεμήσαμε θυσιάζοντας τις προσωπικές μας ζωές, με την υποβολή σε μακρά στέρηση της ελευθερίας.Χρειάστηκε λοιπόν ο θάνατος ενός συντρόφου μας για να μας κάνει να ξαναβρεθούμε για να τον συνοδεύσουμε στο τελευταίο ταξίδι, να μας ξαναθυμήσει εκείνο που ήμασταν και είμαστε. Γιατί ένας επαναστάτης δεν ηττάται ποτέ. Διότι μόνο το γεγονός πως εξεγερθήκαμε, πως σηκώσαμε το κεφάλι και πολεμήσαμε είναι μια πανέμορφη νίκη και την ίδια στιγμή μια συντριπτική ήττα για την εξουσία των αστών.
Αντίο Νικόλα.

Mimma ha detto:
aprile 26, 2013 alle 8:24 pm

Δεν ήξερα πως σ’ αγαπώ τόσο πολύ, πως σε θαύμαζα, εκτιμούσα, και ήθελα τόσο πολύ. Με τη δύναμη και τον ενθουσιασμό σου που παρέσυρε τα πάντα φώτιζες τον νου μου, δεν μπορώ να σκέφτομαι πως δεν υπάρχεις άλλο, δεν το καταφέρνω. Ελπίζω να έρθω μια μέρα στην αγαπημένη σου Procida να φέρω ένα λουλούδι στον τάφο σου, είσαι για πάντα στην καρδιά μου.