θεωρία, teoria

Μέσα σε μια εβδομάδα άλλαξε ο κόσμος

Ο συριακός πόλεμος. Κυρώσεις στην Άγκυρα; Καλώς! Ωστόσο, το 70% των δανείων των τουρκικών εταιρειών είναι με ευρωπαϊκές τράπεζες και υπάρχουν χιλιάδες εταιρείες που έχουν μετεγκατασταθεί στην Τουρκία (συμπεριλαμβανομένης της Barilla και της Benetton). Ο ατλαντισμός βρίσκεται στη λεωφόρο της δύσης. Ο στόχος της Μόσχας: δεν θα υπάρξει ποτέ πλέον ένα άλλο Κοσσυφοπέδιο (1999), ούτε μια άλλη Λιβύη (2011), ούτε «χρωματιστές» επαναστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλα

Tank turchi a nord di Manbij
τουρκικά τεθωρακισμένα βόρεια της Manbij

Μέσα σε μια εβδομάδα ο κόσμος έχει αλλάξει: έφτασε ο Επικεφαλής, ο πραγματικός. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος όπως οποιοσδήποτε άλλος: ο κόσμος που προέκυψε από την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 έχει αλλάξει για άλλη μια φορά.

Μέσα σε λίγες μέρες έχουν καεί 30 χρόνια ιστορίας, ίσως ο Πούτιν τους έχει κερδίσει έχοντας γίνει ο αληθινός συν-διευθυντής της διεθνούς πολιτικής.

Ενώ οι ΗΠΑ εγκατέλειπαν την προστασία των κούρδων, το «πεζικό» τους εναντίον του Χαλιφάτου. Τα ρωσικά στρατεύματα γεμίζουν τώρα το κενό που άφησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και παρεμβάλλονται μεταξύ των δύο Raìs, Assad και Erdogan, και των κούρδων.

Ένας σχεδόν τέλειος συγχρονισμός ώστε να φαίνεται συμφωνημένος.

Η ΡΩΣΙΑ βλέπει μπροστά της έναν στόχο: να ορίσει ότι δεν θα γίνεται πλέον τίποτα ενάντια στα συμφέροντα της Μόσχας. Δεν θα υπάρξει πλέον ένα άλλο Κοσσυφοπέδιο (1999), δεν θα υπάρξει ούτε μια άλλη Λιβύη (2011) και ούτε «έγχρωμες» επαναστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλας.

Όσον αφορά τη μελλοντική διεύρυνση του Νατο, ο ατλαντισμός, ορκισμένος εχθρός της Ρωσίας, μοιάζει να βρίσκεται στη λεωφόρο της δύσης.

Το πιο εμφανές είναι ότι η Τουρκία διέσπασε μια Συμμαχία που για 70 χρόνια φαίνονταν η πιο ισχυρή στον κόσμο. Ο Ερντογάν χλεύασε τις εκκλήσεις του Trump, της Ευρώπης και του γραμματέα Νατο Stoltenberg, που τώρα είναι ένας ζαλισμένος και αμήχανος ταξιδευτής.

Πρόκειται για ένα γεγονός που σημαδεύει μια ολόκληρη εποχή: οι αμερικανοί που είχαν τους κύριους συμμάχους τους στον αγώνα κατά του Isis στους κούρδους, τους εγκατέλειψαν για να μην συγκρουστούν με την Τουρκία, μέλος του Νατο από το 1953, που φιλοξενεί 24 βάσεις και πυραύλους με στόχο τη Μόσχα και την Τεχεράνη.

ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ παράλογη. Σε αυτές τις συνθήκες, το ΝΑΤΟ δεν έχει πια κανένα νόημα, εκτός αν αλλάξει ριζικά. Πράγμα που δεν είναι εύκολο, δεν μπορούν να δώσουν μια κλωτσιά στην Τουρκία όπως με τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2020 στην Κωνσταντινούπολη, τη μόνη αληθινή κύρωση που ίσως εφαρμοστεί πραγματικά.

Η Τουρκία επέλεξε το δυτικό μέτωπο κατά τη δεκαετία του 1950, για να λειτουργήσει ως προγεφύρωμα στη Σοβιετική Ένωση, δηλαδή σε εκείνο τον κομμουνιστικό κόσμο που θεωρήθηκε ο πιο θανατηφόρος εχθρός. Και τώρα ο Ερντογάν, ο οποίος χρησιμοποιεί τους τζιχαντιστές ενάντια στους κούρδους αλλά και κατά της Δύσης και εκβιάζει την Ευρώπη με τους πρόσφυγες, έχει γίνει ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος.

ΟΧΙ ΜΟΝΟ: Ο Putin, που μαζί με το Ιράν υποστηρίζει τον Άσαντ, είναι ο μόνος που μπορεί να συγκρατήσει τον Ερντογάν ή να διαπραγματευτεί μαζί του όχι ως ηττημένος αλλά ως σοβαρός πρωταγωνιστής σε σοβαρά πράγματα όπως το Idlib, η Rojava, το μέλλον της Συρίας, το αντιπυραυλικό σύστημα S-400, το πυρηνικό ζήτημα, το ρωσικό φυσικό αέριο του οποίου η Άγκυρα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής.

Σίγουρα, όπως έγραφε την προηγούμενη τρίτη scriveva martedì scorso στο manifesto ο Manlio Dinucci, είναι δύσκολο να παραδεχτούμε ότι έχει στραφεί εναντίον ενός συμμάχου στον οποίο το ΝΑΤΟ έχει επενδύσει 5 δισεκατομμύρια δολάρια και αντιπροσωπεύει μια πλούσια δυτική πολεμική αγορά.

ΟΜΩΣ ΤΕΧΝΙΚΑ το Nato δεν μας χρησιμεύει πλέον σε τίποτα από τότε που οι ΗΠΑ παραιτήθηκαν από τον ρόλο τους ως ηγέτη-οδηγού της Δύσης: με λίγα λόγια ο Trump όχι μόνο εγκατέλειψε τους κούρδους αλλά και την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή στα χέρια της Ρωσίας, το μόνο κράτος που σήμερα κάνει τους πολέμους νίκη και δεν εγκαταλείπει τους συμμάχους. Είναι αλήθεια μάλιστα ότι ο Πούτιν μετέβη στη Σαουδική Αραβία για να καθησυχάσει το Ριάντ απέναντι στο Ιράν, σύμμαχο της Μόσχας στη Συρία.

Τα μόνα θετικά νέα για τους Αμερικανούς, όπως αναφέρει η Wall Street Journal, είναι ότι πωλούν πυρηνικούς σταθμούς στους σαουδάραβες.

Το σημαντικό για τον Trump, κατά βάθος, είναι να τιμολογεί, να εκδίδει τιμολόγια.

Για τις Usa Ευρώπη και Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον στρατηγικές: είναι αγορές στις οποίες μπορούν να πωληθούν όπλα και στρατιωτική υποδομή, συμπεριλαμβανομένων μισθοφόρων που σύντομα θα χρησιμοποιούμε κι εμείς αντί για στρατιωτάκια σοκολάτας.

ΟΙ ΠΙΟ ΧΑΖΟΙ είναι οι σαουδάραβες του δολοφόνου πρίγκιπα Mohammed bin Salman, στον οποίο ο Trump πούλησε όπλα για 100 δισεκατομμύρια δολάρια και που χτυπήθηκαν μέσα στο σπίτι τους από μια επίθεση που μείωσε τη παραγωγή πετρελαίου κατά το ήμισυ. Αλλά αυτά τα όπλα δεν χρησιμεύουν σε τίποτα διότι οι δειλοί σαουδικοί χάνουν στην Υεμένη ενάντια στους σιίτες Houthi που υποστηρίζονται από την Τεχεράνη. Και γι αυτό αγκαλιάζουν και τον Πούτιν.

ΜΑ ΕΙΧΑΤΕ πραγματικά πιστέψει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ακόμα πρόθυμες να πεθάνουν για τους κούρδους, τους άραβες ή τους ευρωπαίους; Μετά τις αποτυχίες του Αφγανιστάν και του Ιράκ, κανείς στην Ουάσιγκτον δεν θέλει να πεθάνει για την ασφάλειά μας.

Δεν σκέφτεται μόνο ο Τραμπ έτσι. Και ο Ομπάμα το 2011 αποσύρθηκε από το Ιράκ αφήνοντας τη χώρα στο χάος και στη συνέχεια στα χέρια του Χαλιφάτου.

Ο πόλεμος κατά του ισλαμικού κράτους στους αμερικανούς δεν κόστισε ούτε ένα θάνατο Ηπα: 11.000 κούρδοι σκοτώθηκαν αντιθέτως.

Εάν ο Ερντογάν μας εκβιάζει, ο Τραμπ μας κοροϊδεύει αιματηρά. Οι ευρωπαίοι τζιχαντιστές το σκάνε από τις κουρδικές φυλακές; Αν τους θέλετε πηγαίνετε να τους πιάσετε, λέει ο Trump. Πιο ξεκάθαρο από έτσι δεν υπάρχει.

Αλλά τα ασβεστωμένα μνήματα που κυβερνούν την Ευρώπη λένε τη μια ανοησία πίσω από την άλλη.

Για παράδειγμα διατάσσουν το εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας. Κρίμα που είμαστε εμείς ακριβώς με τη Leonardo-Finmeccanica που κατασκευάζουμε τα όπλα στην Τουρκία: για παράδειγμα τα θαυμάσια ελικόπτερα Mangusta από την Agusta-Westland.

ΚΙ ΟΜΩΣήμασταν τόσο ευτυχισμένοι όταν εισπράτταμε από τους τούρκους: παραγγελίες και θέσεις εργασίας, τι θέλετε περισσότερο;

Κάποιοι θα ήθελαν να επιβάλουν κυρώσεις στην Άγκυρα. Λοιπόν το 70% των δανείων των τουρκικών εταιρειών είναι με ευρωπαϊκές τράπεζες και εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, εταιρειών έχουν μεταφερθεί στην Τουρκία: θα θέλατε να μποϊκοτάρετε τα ζυμαρικά Barilla ή την Benetton τώρα;

Στους ευρωπαίους ο Νέος Κόσμος, χωρίς αληθινό Νατο, χωρίς νόμο και χωρίς διαμεσολαβήσεις, αλλά γεμάτος αντιφάσεις-αντιθέσεις και με τον Πούτιν επί κεφαλής, έπεσε πάνω σαν ένα τρένο σε κούρσα. Και τώρα ο χρόνος έχει λήξει.

Vladimir Putin (Afp)https://ilmanifesto.it/in-una-settimana-il-mondo-e-cambiato/

Ο χρήστης  έκανε Retweet

Graffiti in Bologna, Italy in solidarity with the resistance of

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Το διακύβευμα/2

του Alexik

Πόση απόσταση – αβυσσαλέα – ανάμεσα στους δρόμους που σήμερα θα γεμίσουν με πορείες εναντίον των Μεγάλων Περιττών και Επιβληθέντων Έργων και για το δικαίωμα στο κλίμα, και τις αίθουσες των θεσμικών συνομιλιών της COP24 του Κατοβίτσε.
Πόση απόσταση μεταξύ της γενναιοδωρίας αυτών που είναι ικανοί να θέσουν τους εαυτούς τους σε κίνδυνο, και της υποκρισίας των λεγόμενων «πολιτικών ιθυνόντων» που συγκεντρώθηκαν στην Πολωνία, τελευταία από τις ανησυχίες των οποίων φαίνεται να είναι ακριβώς η κλιματικές αλλαγές.

Πιθανότατα κανείς τόπος είναι πιο κατάλληλος από το Κατοβίτσε – στην καρδιά της λεκάνης του άνθρακα της Σιλεσίας – να δώσει την ιδέα ενός κακού κλίματος, τόσο με ατμοσφαιρικούς όσο και με πολιτικούς όρους.Το Katowice βρίσκεται όντως στην 19η θέση της κατάταξης 2016 του OMS των 50 πιο μολυσμένων πόλεων στην Ευρώπη, παρέα με άλλες 32 πολωνικές πόλεις, ως αποτέλεσμα μιας ενεργειακής πολιτικής που βασίζεται κατά 80% στον άνθρακα 1.
Για να διατηρηθεί αυτό το αξιοζήλευτο ρεκόρ η Πολωνία, μοναδική στην Ευρώπη, συνεχίζει να σχεδιάζει νέες εγκαταστάσεις και νέα ορυχεία (ιδίως λιγνίτη, τον πιο ρυπογόνο τύπο άνθρακα) με την ευλογία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η οποία χορήγησε στην πολωνική κυβέρνηση τη δυνατότητα να επιδοτεί τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής της καύσεως άνθρακα με Κρατική ενίσχυση 2.
Και το ισχυρίζεται – από την πρώτη ημέρα του Συνεδρίου – μέσω του στόματος του προέδρου της Andrzei Duda, ο οποίος κατέστησε αμέσως σαφές ότι δεν ήταν πρόθυμος να εγκαταλείψει τον άνθρακα που “εγγυάται την ενεργητική κυριαρχία των πολωνών”. 3

Εάν αυτό είναι το μήνυμα «καλωσορίσματος» από τους οικοδεσπότες, και οι προϋποθέσεις, οι αρχές της συνάντησης δεν είναι μεταξύ των καλύτερων, κρίνοντας από τον αρνητισμό του Τράμπ – negazionismo di Trump (που στη συνέχεια διαψεύστηκε από την ίδια του την διοίκηση), από την ακύρωση – annullamento από πλευράς αυστραλιανής κυβέρνησης του σχεδίου για την μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, και από τις δηλώσεις του νέου βραζιλιάνου υπουργού εξωτερικών – dalle dichiarazioni del neo ministro degli esteri brasiliano, Ernesto Araújo, πεπεισμένου πως οι κλιματικές αλλαγές είναι ένα δόγμα που δημιουργήθηκε από μια ομάδα μαρξιστών για την προώθηση της ανάπτυξης της Κίνας.

Η έναρξη των εργασιών της COP24 της 3ης του περασμένου δεκεμβρίου έδωσε το έναυσμα στη σύγκρουση επάνω στα κύρια θέματα υπό συζήτηση, και ειδικότερα για τη μεταφορά κεφαλαίων, τεχνολογιών και πληροφοριών υπέρ των «αναπτυσσόμενων χωρών» για να στηρίξουν τις προσπάθειές τους προς επίτευξη των στόχων που καθορίστηκαν από τη συμφωνία του Παρισιού.
Η σύγκρουση αφορά επίσης τις έννοιες της δικαιοσύνης, της ισοπολιτείας και της «κοινής αλλά διαφοροποιημένης ευθύνης», η οποία αφορά στην αναγνώριση μεγαλύτερων ιστορικών ευθυνών των «ανεπτυγμένων χωρών» για τις προηγούμενες εκπομπές τους, οι οποίες δεν μπορούν να παραμεληθούν με την επικέντρωση αποκλειστικά στις τρέχουσες και μελλοντικές εκπομπές.

Περιττό να πούμε ότι οι «ανεπτυγμένες χώρες» αντιτίθενται και θέτουν εμπόδια στη μεταφορά κεφαλαίων, τεχνολογιών και πληροφοριών, και στην αναγνώριση των ιστορικών τους ευθυνών, και ότι αποφεύγουν τη συζήτηση όταν πρόκειται να υπολογιστούν, να γίνει απολογισμός για τις ανεκπλήρωτες δεσμεύσεις
Για παράδειγμα όταν κάποιος τις ρωτάει, ζητάει τον λογαριασμό για τα 100 δισεκατομμύρια ετήσια δολάρια που υποσχέθηκαν στη Διάσκεψη του Κανκούν για το κλίμα υπέρ των αναπτυσσόμενων χωρών.

Τα δύο μέτωπα που αντιτίθενται σε αυτή τη διαμάχη, όπου δίδεται μάχη επάνω σε κάθε λέξη των υπό συζήτηση εγγράφων, εκπροσωπούνται σχηματικά από την ομάδα Umbrella (σχηματίστηκε από τις ΗΠΑ, τη Ρωσική Ομοσπονδία, τη Λευκορωσία, το Καζακστάν, την Ουκρανία, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Ισλανδία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Ισραήλ) και από την G77, μια ομάδα που σχηματίστηκε το 1964 από 77 αναπτυσσόμενες χώρες.

Θα μπορούσε να φαίνεται σαν μια κλασσική σύγκρουση νεοαποικιακού χαρακτήρα, και σίγουρα είναι εν μέρει.
Το γεγονός είναι ότι κανένα από τα δύο αντιτιθέμενα μπλοκ είναι αξιόπιστο στο μέτωπο του αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής.
Η ομάδα της Umbrella περιλαμβάνει τους αρνητιστές των ΗΠΑ, την Αυστραλία που μόλις έχει απεμπλακεί από τους στόχους περιορισμού των αερίων θερμοκηπίου, την Ρωσική Ομοσπονδία και τη Νορβηγία που έχουν κάθε συμφέρον να συνεχίσουν να πωλούν πετρέλαιο, το Ισραήλ που σχεδιάζει την κατασκευή του EastMed, έναν μακρύ αγωγό μέχρι το Otranto που εξυπηρετεί τη μεταφορά του κλαπέντος αερίου από τους παλαιστινίους.

Από την άλλη πλευρά η G77 περιλαμβάνει μεταξύ των μελών της όλα τα μεμονωμένα κράτη του ΟΠΕΚ. Περιλαμβάνει την Κίνα και την Ινδία, τα έθνη από τα οποία αναμένεται η μεγαλύτερη πρόσθετη ζήτηση ενέργειας από σήμερα μέχρι το 2040 4, και κολοσσιαίες ποσότητες θα χρησιμοποιηθούν για την εξυπηρέτηση του «νέου δρόμου του μεταξιού».
Η G77 εκπροσωπείται στην COP24 από την Αίγυπτο, η οποία μετά την ανακάλυψη της φλέβας Noor χαϊδεύει τη φιλοδοξία να γίνει εξαγωγέας αερίου.

Εν ολίγοις: είμαστε σίγουροι ότι όλος αυτός ο κόσμος έχει την παραμικρή πρόθεση να προχωρήσει προς την υπερπήδηση των ορυκτών καυσίμων;
Μπορούμε να το περιμένουμε από τις πεφωτισμένες δημοκρατίες της Δύσης, οι οποίες για τον έλεγχο των πετρελαϊκών πόρων δεν δίστασαν να καταστρέψουν ολόκληρα Κράτη αφήνοντας χιλιάδες και χιλιάδες νεκρούς στη γη;

Για άλλη μια φορά, το καθήκον της αντιστροφής της τάσης βαραίνει επί των κινημάτων. (Συνεχίζεται)

 


  1. Daniele Olivetti, Smog, studio Oms: le 50 città più inquinate d’Europa, 3 sono italiane, 3bmeteo.com, 19 febbraio 2017 
  2. Marina Forti, Come si vive circondati dal carbone in Polonia, in “Internazionale” , 16 aprile 2018.
    Commissione europea, Aiuti di Stato: la Commissione approva sei meccanismi di regolazione della capacità di energia elettrica per garantire la sicurezza dell’approvvigionamento in Belgio, Francia, Germania, Grecia, Italia e Polonia, Bruxelles, 7 febbraio 2018. 
  3. Cop24, il presidente Duda spiazza tutti: “Polonia non può rinunciare al carbone”, Il Fatto Quotidiano, 3 dicembre 2018. 
  4. OPEC, 2017 Annual Report, 2018, pp. 110. 
TAGGED WITH →  •  •  •  •  •  •  •  • 
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Το στοίχημα, το διακύβευμα

του Alexik

You don’t need a weatherman to know which way the wind blows”. (Bob Dylan, Subterranean Homesick Blues.)

Το επόμενο Σάββατο, χιλιάδες άνθρωποι θα πορευτούν κατά των Μεγάλων Περιττών και Επιβληθέντων Έργων και για το δικαίωμα στο κλίμα.
Θα κατεβούν στο δρόμο στο Παρίσι όπως στο TorinoPadovaMelendugnoVenosa και Niscemi.
Το ραντεβού της 8ης δεκεμβρίου, που γεννήθηκε στην Valsusa ως επέτειος της απελευθέρωσης της Venaus- della liberazione di Venaus και που στη συμπεριλήφθηκε ως ημερομηνία σύμβολο των κινημάτων ενάντια στις καταστροφές των εδαφών, της γης, φέτος διασυνδέεται με τις διεθνείς κινητοποιήσεις για την κλιματική δικαιοσύνη, ταυτόχρονα με την διεθνή συνδιάσκεψη επάνω στο κλίμα της Κατοβίτσε– conferenza mondiale sul clima di Katowice.

Το διακύβευμα είναι υψηλό: η υπεράσπιση των οικοσυστημάτων και των υδρογεωλογικών ισορροπιών της γης, η υπεράσπιση των συνθηκών διαβίωσης εκείνων που ζουν σε εκείνα τα μέρη, η υπεράσπιση δημόσιων πόρων που δέχονται επίθεση από την ιδιωτική κερδοσκοπία.
Γενικά συμφέροντα της κοινωνίας που τα κινήματα από πάντα αντιπροσωπεύουν, παρά όλους αυτούς που τα κατηγορούν για nimbyismo, nimbyism α].
Αλλά δεν πρόκειται μόνο γι αυτό.
Η δραματικότητα της κλιματικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης επέβαλε με αλαζονικό τρόπο μια αλλαγή ρυθμού, μια ανύψωση των στόχων και των συνθημάτων, επειδή είναι το όλο μοντέλο ανάπτυξης – του οποίου η λογική των Μεγάλων Έργων είναι μια έκφραση – που οδηγεί τον Πλανήτη στην κατάρρευση.
Ή καλύτερα: αυτό που καταρρέει είναι οι απαραίτητες συνθήκες για την επιβίωση δεκάδων χιλιάδων ζωντανών ειδών, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπινου.
Ο Πλανήτης στην πραγματικότητα μπορεί να συνεχίσει ήρεμα χωρίς εμάς, ενώ η ζωή στη Γη θα αλλάξει τις μορφές και τις συνήθειες της, όπως έχει ήδη αρχίσει να κάνει 1.

Εκατοντάδες επιστήμονες από όλο τον κόσμο μας επαναλαμβάνουν, εδώ και χρόνια, ότι ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας τελειώνει, και σίγουρα δεν μοιάζουν με μεσαιωνικούς χιλιαστές.
Οι άνεμοι που διαπερνούν- που διασπούν τα παράθυρά μας, τα ποτάμια της λάσπης που εισβάλλουν στους δρόμους και τα σπίτια παρασύροντας πράγματα και ανθρώπους, μας το επαναλαμβάνουν με αυξανόμενη συχνότητα.
Αλλού, μακριά από τα μάτια μας και τις τηλεοπτικές οθόνες μας, συμβαίνουν και χειρότερα.
Στην Αφρική, το 2017, η κλιματική καταστροφή έσυρε 39 εκατομμύρια ανθρώπους από 23 χώρες σε επισιτιστική ανασφάλεια αποξηραίνοντας υδάτινους πόρους, βοσκοτόπια και καλλιέργειες, colture2.
Με αυτόν τον τρόπο, μέσα από τον πνιγμό ή την λιμοκτονία, μέρος της ανθρωπότητας γιορτάζει την αύξηση του 1 ° C της θερμοκρασίας της Γης σε σύγκριση με την προ-βιομηχανική εποχή.

Λιγότερο από δύο μήνες πριν 224 επιστήμονες, συνδημιουργοί της τελευταίας Έκθεσης της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή – Intergovernmental Panel On Climate  Change3, μας προειδοποίησαν να μην υπερβούμε το όριο του 1,5°C.
Όχι για να δοθεί τέλος, αλλά μόνο για να περιοριστεί η αύξηση του επιπέδου της θάλασσας, η οξίνιση και η υποξία των ωκεανών, η αύξηση των κινδύνων για την υγεία,  η επισιτιστική ανασφάλεια, τα εμπόδια στην πρόσβαση στο νερό και στα μέσα διαβίωσης-βιοπορισμού για εκατομμύρια ανθρώπους.

Μερικοί από τους συναδέλφους τους μας προειδοποιούν πως, ακόμη και αν παραμείνουμε κάτω από τα όρια που θέτει η Συμφωνία του Παρισιού, είναι πιθανό να ξεκινήσουν μη αναστρέψιμοι μηχανισμοί, ένα φαινόμενο ντόμινο αδύνατο να περιοριστεί 4, σε θέση να θερμάνει τον Πλανήτη έως και 4-5 ° C περισσότερο από ότι κατά την προ-βιομηχανική περίοδο.
Μας μιλούν για το θάνατο των δασών, που μετατράπηκαν σε στέπες και σαβάνα.
Μας λένε για την απόψυξη του permafrost, του αιωνόβιου πάγου στα εδάφη των αρκτικών περιοχών, κάτω από τον οποίο κατοικεί το ένα τρίτο του άνθρακα της Γης, τεράστια στρώματα οργανικής ύλης που έχουν συσσωρευτεί εδώ και χιλιετίες.
Η απόψυξη προσδίδει τροφή στα βακτηρίδια του εδάφους, τα οποία το αποσυνθέτουν επιστρέφοντας το στην ατμόσφαιρα υπό την μορφή διοξειδίου του άνθρακα και μεθανίου.
Κάτω από τον Παγωμένο Αρκτικό Ωκεανό το permafrost περιέχει εκατοντάδες εκατομμύρια τόνους μεθανίου που, απελευθερωμένα από τη θερμότητα, επιστρέφουν στην επιφάνεια σε εντυπωσιακές ποσότητες 5.
Και το μεθάνιο παράγει ένα φαινόμενο θερμοκηπίου 25 φορές μεγαλύτερο από το διοξείδιο του άνθρακα.

Οι προοπτικές για τα ζωντανά όντα είναι καταστροφικές.
Από τα 80.000 φυτικά και ζωικά είδη μέσα σε 35 »Περιοχές Προτεραιότητας» για τη βιοποικιλότητα, 20% των ειδών αναμένεται να εξαφανιστούν το 2080 εάν η αύξηση της θερμοκρασίας διατηρηθεί στο 2 ° C σε σύγκριση με την προβιομηχανική περίοδο (δηλ. τα όρια της Συμφωνίας του Παρισιού).
Στην περίπτωση αύξησης κατά 4,5 ° C η εξαφάνιση θα κάλυπτε σχεδόν το 50% κατά μέσον όρο των ειδών, με κορυφές του 89%, ειδικά για εκείνα, όπως τα αμφίβια, δεν θα είναι σε θέση να μεταναστεύσουν σε περιοχές που θα μπορούσαν ακόμη να είναι κατοικήσιμες, όπου δηλαδή θα μπορούσαν να ζήσουν.6.

Δεν υπάρχει ανάγκη συγκεκριμένων σπουδών για να καταλάβουμε πως, στο πλαίσιο αυτό, μέσα σε αυτή την συγκυρία, στους ανθρώπους το μέλλον επιφυλάσσει σημαντικές μεταναστεύσεις, που θα αφήσουν εποχή – των οποίων οι σημερινές είναι μόνο μια γεύση – και αυξανόμενες συγκρούσεις. Παραλλάσσοντας τα λόγια από τον Guido Viale, “ένα κόσμο γεμάτο πολέμους και συγκρούσεις για να κατανείμουν τους πόρους που απομένουν7

Πόσο μακριά βρισκόμαστε από το σημείο μη επιστροφής;
Μπορούμε να συζητήσουμε εάν θα διαρκέσει μερικά ακόμη χρόνια, μια δεκαετία πάνω κάτω, αλλά η διαδρομή είναι αυτή που περιγράφεται.
Η θερμοκρασία της γης αυξάνεται με έναν ρυθμό 0,17 ° C κάθε δέκα χρόνια 8, και το επίπεδο των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα δεν ήταν ποτέ τόσο υψηλό.
Οι συγκεντρώσεις των αερίων του θερμοκηπίου έφθασαν τα ιστορικά υψηλά από τα προβιομηχανικά επίπεδα το 2017: 405,5 μέρη ανά εκατομμύριο για το CO2, 1859 ppm για το μεθάνιο, 329,9 ppm για το μονοξείδιο του αζώτου. Τιμές που αντιπροσωπεύουν αντιστοίχως αυξήσεις των συγκεντρώσεων του 146%, 257% και 122% σε σύγκριση με εκείνες που εκτιμήθηκαν το 1750 9.

Μπροστά στο υπόκειμαι μιας αποκάλυψης, θα μπορούσαμε να περιμένουμε πως ακόμα και οι πιο αντιδραστικές άρχουσες τάξεις θα έτρεχαν να καλυφθούν με δράσεις αντιμετώπισης.
Δεν είναι έτσι.
Το βλέπουμε κάθε μέρα στα εδάφη, όπου οι γεωτρήσεις, το fracking β], η κατασκευή αγωγών πετρελαίου και αγωγών φυσικού αερίου, θεωρούνται «στρατηγικά έργα», που επιβάλλονται από τα Κράτη και αμυντικά στρατιωτικά σχέδια.
Ανεξαρτήτως της Συμφωνίας του Παρισιού και των συναγερμών που εκτοξεύονται από τους επιστήμονες της IPCC, η παγκόσμια οικονομία πηγαίνει αλλού. Αντίθετα για τα κοινά ανθρώπινα όντα και για τα άλλα ζωντανά όντα του Πλανήτη, η καταστροφή λαμβάνεται από το Κεφάλαιο ως ευκαιρία, όπως αποδεικνύεται από τον σιωπηλό πόλεμο που ήδη από καιρό βρίσκεται σε εξέλιξη για να αρπάξει τους ορυκτούς πόρους της Αρκτικής σε απόψυξη 10, ή το άνοιγμα νέων εμπορικών οδών που κατέστη δυνατό από τη σταδιακή απόσυρση των πάγων 11.

Όσον αφορά την εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων, η τελευταία ετήσια έκθεση του ΟΠΕΚ είναι ενδιαφέρουσα από την άποψη αυτή 12.
Πρόκειται προφανώς για ένα έγγραφο εκείνης της πλευράς, σε μας αντιπάλου, το οποίο καταρτίζουν όσοι χρησιμοποιούν ορυκτά καύσιμα για να τα πωλούν και να τα τιμολογούν, με προβλέψεις που πρέπει να αποδειχθούν. Αλλά με βάση αυτές τις προβλέψεις βασίζονται οι επενδύσεις, οι πολυεθνικές στρατηγικές και οι Κρατικές πολιτικές.
Η έκθεση προβλέπει, μεταξύ 2015 και 2040, μια αύξηση της συνολικής ζήτησης πρωτογενούς ενέργειας των 96 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου ισοδύναμου την ημέρα (mboe / d), που καθοδηγείται κυρίως από την Ινδία και την Κίνα. Προβλέπει ότι η ζήτηση αφορά κυρίως το φυσικό αέριο και – παρά την αύξηση του ποσοστού βάρους των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας – αναμένεται μια περαιτέρω αύξηση σε απόλυτες τιμές της εξόρυξης και της κατανάλωσης πετρελαίου και άνθρακα.
Συνεπώς δεν υπάρχει καμία πραγματική πρόθεση στον ορίζοντα να αντιστραφεί η τάση και να μειωθούν δραστικά οι εκπομπές που αλλάζουν το κλίμα.

Η έκθεση του ΟΠΕΚ αναφέρει τα στοιχεία του ΟΗΕ για την παγκόσμια δημογραφική αύξηση – από 7,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη το 2015 σε 9,2 δισεκατομμύρια το 2040, οι οποίοι θα γεννηθούν κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Σχεδόν δύο δισεκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι μαζί με τις σχετικές ανάγκες τους που πρέπει να μετατραπούν σε εμπορεύματα: αυτό είναι το πλαίσιο που προβλέπεται για την ανάπτυξη, καθώς και για την εξόρυξη ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης εκείνης των ορυχείων, της αγροτοβιομηχανίας και των υποδομών, επάνω στις οποίες σήμερα αναμετρούνται με όρους αδίστακτου ανταγωνισμού όχι μόνο οι χώρες του κλασσικού ιμπεριαλισμού, αλλά και διάφορες δυνάμεις σε τοπική κλίμακα (ή επίδοξες τέτοιες), και πάνω απ’ όλα η Κίνα, με το δικό της τεράστιο δυναμικό ώθησης προς την κατασκευή του «νέου δρόμου του μεταξιού”.
Σε αυτόν τον δρόμο, ο οποίος οδηγεί την ανθρωπότητα σε αδιέξοδο, ξεκίνησαν όλοι, πέρα από την πολιτική τάξη και τον οικονομικό προσανατολισμό: δημοκρατίες και δικτατορίες, σκληροπυρηνικοί νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλιστές της αγοράς.

Τα κινήματα άπτονται του βάρους, της ευθύνης να σταματήσουν όλο αυτό. (Συνεχίζεται)

 

α]  nimbyism: η πρακτική της αντίθεσης σε κάτι που θα επηρεάσει έναν ή θα λάβει χώρα σε κάποιον τόπο – the practice of objecting to something that will affect one or take place in one’s locality

β] fracking, η διαδικασία έγχυσης υγρού υπό υψηλή πίεση σε υπόγεια πετρώματα, γεωτρήσεις κλπ., έτσι ώστε να εξαναγκαστούν να ανοίξουν τις υπάρχουσες ρωγμές και να εξαγάγουν πετρέλαιο ή αέριο.


  1. Brett R. Scheffers, Luc De Meester, Tom C. L. Bridge, Ary A. Hoffmann, John M. Pandolfi, Richard T. Corlett, Stuart H. M. Butchart, Paul Pearce-Kelly, Kit M. Kovacs, David Dudgeon, Michela Pacifici, Carlo Rondinini, Wendy B. Foden, Tara G. Martin, Camilo Mora, David Bickford, James E. M. Watson, The broadfootprint of climatechange from genes to biomes to people, in “Sciences”, Vol. 354, 11 Nov 2016. 
  2. FSIN, Global Report on Food Crises 2018, marzo 2018, pp.201. 
  3. IPCC, Global Warming of 1,5°C, giugno 2018, pp. 792. 
  4. Will Steffen, Johan Rockström, Katherine Richardson, Timothy M. Lenton, Carl Folke, Diana Liverman, Colin P. Summerhayes, Anthony D. Barnosky, Sarah E. Cornell, Michel Crucifix, Jonathan F. Donges, Ingo Fetzer, Steven J. Lade, MartenScheffer, Ricarda Winkelmann, and Hans Joachim Schellnhuber, Trajectories of the Earth System in the Anthropocene, PNAS,  14 Agosto 2018, 115 (33) 8252-8259. 
  5. Steve Connor, Vaste methane ‘plumes’ seen in Artic Ocean as sea ice retreats, Indipendent, 13 dicembre 2011. 
  6. Warren, J. Price, J. VanDerWal, S. Cornelius, H. Sohl, The implications of the United Nations Paris Agreement on climate change for globally significant biodiversity areas,in “Climate Change”, April 2018, Volume 147, pp. 395–409.
    Lo studio è riassunto in italiano nel rapporto WWF 2018: WWF, Il futuro delle specie in un mondo più caldo. Gli effetti del cambiamento climatico sulla biodiversità nelle zone prioritarie WWF, marzo 2018, pp. 24. 
  7. Guido Viale, Un cambiamento irreversibile, Comune-info, 16 ottobre 2018. 
  8. Will Steffen e altri. Op.cit. 
  9. World Meteorological Organization, WMO Greenhouse Gas Bullettin, n. 14, 22 novembre 2018, p. 9. 
  10. Roberto Colella, Geopolitica dell’Artico, tra risorse e interessi espansionistici, Huffingtonpost, 27 febbraio 2017. Nicola Sartori, La guerra silenziosa per controllare il petrolio dell’Artico, Outsidernews, 20 ottobre 2017. 
  11. Laura Canali, Le nuove rotte artiche, Limes, 13 giugno 2008. Francesco Sassi, Chi ci guadagna dalla nuova rotta dell’Artico, Wired, 8 ottobre 2018 
  12. OPEC, 2017 Annual Report, 2018, pp. 110. 
σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Η αντιδραστική ουτοπία της νέας »εύπορης τάξης», μορφή και κυριαρχία των παγκόσμιων ελίτ, L’utopia reazionaria della nuova “classe agiata”. Forma e dominio delle élite globali

  •  Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015 09:08
  • Giulia Bausano – Emilio Quadrelli
  • 816

L'utopia reazionaria della nuova “classe agiata”. Forma e dominio delle élite globali

Η  “εκμετάλλευση” είναι ίδιον όχι μιας διεφθαρμένης κοινωνίας ή ατελούς και πρωτόγονης, αλλά ανήκει στην ουσία του ζώντος σαν οργανική βασική λειτουργία; είναι μια συνέπεια της αληθινής θέλησης για ισχύ, που είναι η ίδια η θέληση της ζωής. (F. Nietzsche, Πέρα απ’ το καλό και το κακό»)

Ο λόγος του κινέζου στρατηγού Qiao Liang, που εκφωνήθηκε πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο Άμυνας του Πεκίνου και δημοσιεύεται στο n.7 του περιοδικού Limes1, δίνει την ευκαιρία για να ρίξουμε μια ματιά  στις “οπτικές΄του κόσμου” των σύγχρονων κυρίαρχων τάξεων. Να καταλάβουμε τι σκέφτονται, τι δίνει ζωή στις στρατηγικές τους, με τι τρόπο οργανώνουν τις συγκρούσεις που, κάθε ημέρα που περνά, με όλο και μεγαλύτερη δύναμη υπογραμμίζουν τα σενάρια της διεθνούς πολιτικής, είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό πνευματικό βίτσιο.

Ξέρουμε ήδη από καιρό πως κάθε Weltanschauung, παγκόσμια προβολή,  έχει υλικές και αντικειμενικές επιπτώσεις όχι λιγότερο πραγματικές από τα  “γεγονότα” αντιθέτως, εκ των υστέρων, είναι ακριβώς οι παγκόσμιες προβολές και οι δυνατές ιδέες που κατευθύνουν και δίνουν νόημα και σημασία στα γεγονότα. Εάν δεν ήταν έτσι πολύ δύσκολα θα γίνονταν αντιληπτός, για παράδειγμα, ο θανάσιμος αγώνας που παίζεται γύρω από την Ιστορία και την διήγησή της/ερμηνεία της.   Την ίδια στιγμή άλλο τόσο ανεξήγητη θα ήταν η ποσότητα πόρων και ενέργειας που αφιερώνονται από την διανόηση των κυρίαρχων τάξεων για να βάλουν σε τάξη τον κόσμο και την διαδρομή και εξέλιξη των πραγμάτων με συγκεκριμένο τρόπο παρά  με έναν άλλον.

Για να θυμίσουμε πόσο μεγάλο είναι το βάρος των λέξεων μπορεί να είναι χρήσιμη στο μυαλό μας η περίφημη διαπίστωση, ο περίφημος ισχυρισμός της  Margaret Thatcher: “Η κοινωνία δεν υπάρχει”. Προς στιγμήν μπορούσε να φανεί σαν μια boutade με γεύση αμυδρά dadaista όμως, πολύ σύντομα, όλοι έπρεπε να αναγνωρίσουν πως, σε ένα απλό αστείο, περιέχονταν όλη η  Weltanschauung παγκόσμια προβολή και όψη μιας ολόκληρης ιστορικής φάσης. Σίγουρα όλο αυτό που δίνει μορφή στην κοινωνία δεν έπαυε να υπάρχει μόνον διότι η Θάτσερ είχε διατάξει την εξάλειψη μα, και αυτό είναι το σημείο, μέσα από εκείνο το είδος αφορισμού έμπαινε στο αρχείο ένα ολόκληρο μοντέλο πολιτικό το οποίο, ξεκινώντας από την αναγνώριση του “κοινωνικού ζητήματος”, είχε επηρεάσει συνολικά τον πολιτικό τρόπο διαχείρισης και διοίκησης της ζωής των ατόμων.

όλα τα γεγονότα που ζωντανεύουν την κοινωνική ζωή δεν έπαψαν σίγουρα να υπάρχουν την στιγμή κατά  την οποίαν ειπώθηκε η μοιραία φράση της σιδηράς κυρίας,  della lady di ferro , απλά δεν βρίσκονταν πλέον στην διάθεση του λόγου της πολιτικής σκέψης. Με όλο αυτό ξεκίνησε η συνεχής διαδικασία αποκλεισμού και πολιτικής περιθωριοποίησης των μαζών. Με άλλα λόγια η κοινωνία έπαψε να υπάρχει πολιτικά και, με αυτήν, όλα τα γεγονότα που την αφορούν.  Στην γραμμικότητα και την απλότητά του αυτό το παράδειγμα μας θυμίζει ακριβώς πως η επικράτηση μιας συγκεκριμένης  Weltanschauung παγκόσμιας άποψης καθορίζει και oριοθετεί τους κανόνες του παιχνιδιού σε μια συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. Κλείνουμε λοιπόν με αυτές τις έννοιες και επιστρέφουμε στον κινέζο στρατηγό μας.

Σε νια γρήγορη και αυστηρή σύνθεση ο στρατηγός Qiao παρουσιάζει την άποψη των κυρίαρχων κινεζικών τάξεων για το παρόν, δίχως να αρνείται μια σύντομη ιστορική αναδρομή, un breve excursus storico. Ένα  excursus που αποκαλύπτει ξεκάθαρα αυτό που μπορούμε να ορίσουμε την φιλοσοφία της ιστορίας έτσι όπως την έχει κάνει δική της η εύπορη τάξη της Γαλάζιας Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον Qiao τα πολιτικά συμβάντα είναι εξ ολοκλήρου επουσιώδη, ενώ υπολογίζονται μόνο και αποκλειστικά οι “τεχνικές επαναστάσεις”. Η ίδια η Μεγάλη Επανάσταση, για και μέσα στην ιστορία του κόσμου, θα είχε κάλυπτε έναν ρόλο περιθωριακό καθώς, κι εδώ καταγράφει μια μεγάλη γκάφα, εξ αιτίας της ήττας που υπέστη ο Ναπολέων στο Βατερλό η σημασία εκείνης της επανάστασης  είχε μηδενιστεί και ο φεουδαλισμός είχε επιστρέψει νικηφόρος.

Ισχυρισμός που μας ξαφνιάζει μιας και πως μέχρι και ένας μαθητής του γυμνασίου, έστω και αδαής, γνωρίζει κάλλιστα πως  το Συνέδριο της Βιέννης δεν αποκατέστησε τους περιορισμούς της φεουδαρχίας στην Γαλλία, δεν κατήργησε την “νομική επανάσταση” που ο  Ναπολέων είχε επιβάλει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης επισημοποιώντας με αυτό τον τρόπο την εξουσία της αστικής τάξης σαν τάξη πολιτικά ηγεμονική, έτσι όπως δεν εξάλειψε τον καπιταλισμό από την ευρωπαϊκή κοινωνία μα, αντιθέτως, ακριβώς λόγω της νομικής του επισημοποίησης επέτρεψε την πλήρη εφαρμογή του, ne consentì il pieno realizzo2.

Όντως, αφ ‘ενός, μεγάλη νικήτρια της Βιέννης ήταν η Αγγλία, η οποία από καιρό είχε στείλει στην σοφίτα την φεουδαρχία κι έβλεπε στην αστική Γαλλία  ένα οικονομικό ανταγωνιστή φόβητρο, από την άλλην το 1815 οι ευρωπαϊκές κυρίαρχες τάξεις είχαν θέσει τον στόχο του εκσυγχρονισμού,  della modernizzazione, δηλαδή να αναπτύξουν τον καπιταλισμό, αποφεύγοντας την πολιτική και κοινωνική αναστάτωση μέσα από την οποίαν η Γαλλία είχε ελευθερωθεί από τα φεουδαρχικά εμπόδια και περιορισμούς.  Δύσκολα, λοιπόν, να αποφύγουμε το βάρος που η πολιτική αναλαμβάνει μέσα στις ιστορικές ρήξεις κι αυτό που είναι αυτή ικανή να προεικονίσει και να προαναγγείλει. Αυτό που με το Συνέδριο της Βιέννης, πράγματι, οι ανερχόμενες κυρίαρχες ευρωπαϊκές τάξεις θέλησαν να εξορκίσουν ήταν κυρίως η ιακωβινική πλευρά [καρμπονάροι] της Μεγάλης Επανάστασης και το μέτωπο των μαζών που αυτή, δίχως ίσως να το θέλει, κουβαλούσε μαζί της. La Restaurazione non restaura, η Αποκατάσταση δεν αποκαθιστά, [Παλινόρθωση], υπό το οικονομικό προφίλ, ένα ωραίο τίποτα έτσι όπως, όσον αφορά τις πολιτικές και κοινωνικές δομές και την διάρθρωση, δεν απονομιμοποιεί την μεγάλη μπουρζουαζία. Τραπεζίτες, βιομήχανοι, μεγαλέμποροι και ισχυροί αποικιοκράτες ηγεμόνες δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Αυτές  οι φιγούρες θα είναι τελείως μέσα στην Αποκατάσταση-Παλινόρθωση η οποία, εκ των υστέρων, περισσότερο από έκταση ultra ορεινή και νομιμόφρονη δεν έχει λίγα κοινά με την δεξιά των Γιρονδίνων, la destra della Gironda3.  Μέσα σε όλο αυτό υπάρχει πολύ λίγη τεχνική και πολύ πολιτική.

Αυτές οι πτυχές, που αναγνωρίζονται από τους ιστορικούς όλων των τάσεων, παραμένουν ξένες στον στρατηγό Qiao για τον οποίον οι αληθινές επαναστάσεις είναι οι τεχνικές. Το πόρισμα στο οποίο ο Qiao καταλήγει είναι μέχρι και προφανές: laGrande rivoluzione η Μεγάλη επανάσταση είχε μια σπουδαιότητα ασήμαντη σε σχέση, παραδείγματος χάριν, με τις επιπτώσεις την μηχανής και του ατμού. Όλο το δοκίμιο του Qiao κινείται γύρω από αυτή την υπόθεση. Με άλλα λόγια: η τεχνική αποφασίζει για όλα. Με αυτό επιβεβαιώνεται το αξίωμα “ο γάτος τρώει τον ποντικό Il gatto mangia il topo” – σε αντιπαράθεση με την γνωστή μαοϊκή διαπίστωση-ισχυρισμό: “ο κόκκινος γάτος τρώει τον ποντικό” – διαμέσου του οποίου ο  Deng Tsiao Ping είχε πάρει την εκδίκηση της μπουρζουαζίας στην επαναστατική Κίνα. Αυτό που σπρώχνει τον  Qiao είναι η αποπολιτικοποίηση της ιστορίας, με σκοπό να καταστήσει μάταιη και περιττή την ίδια την ιδέα της πολιτικής υποκειμενικότητας,  soggettività politica. Εάν, έχοντας κάνει τους λογαριασμούς, αυτό που έχει σημασία είναι μόνο η τεχνική και η κυριαρχία της, κι αυτό να ισχύει για κάθε ιστορική εποχή, η πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να είναι μια αιώνια επανεμφάνιση όπου μόνο μια περιορισμένη élite, σε θέση να κυβερνήσει και να αντιληφθεί την τεχνική, έχει δικαίωμα να κυβερνά και να κυριαρχεί.

Εδώ το θέμα δεν είναι να αντιθέσουμε την “επανάσταση από τ’ απάνω” στην  “επανάσταση από τα κάτω”, μιας και η ίδια η επανάσταση δεν μπορεί να ειδωθεί παρά σε διαλεκτική σχέση με τις μάζες, αλλά μάλλον αυτή η οπτική προϋποθέτει τον αποκλεισμό ipso facto, αυτοδίκαια ολόκληρου του πληθυσμού από την πολιτική σκηνή. Αυτή δεν μπορεί να κάνει άλλο από το να ακολουθήσει με τρόπο πειθαρχημένο και μέσα σε τάξη τις οδηγίες των “εκλεγμένων ανθρώπων”. Επάνω σε αυτή την οπτική, πριν συνεχίσουμε με την εξέταση του δοκιμίου, είναι χρήσιμο να χρονοτριβίσουμε λιγάκι μιας και, μέσα σε αυτή την υπόθεση και εργασία μπορούμε να συλλέξουμε ουκ ολίγα επιχειρήματα που χαρακτήρισαν την φιλοσοφική και πολιτική σκέψη των θεωρητικών του ιμπεριαλισμού των πρώτων χρόνων του Χίλια Εννιακόσια.

Ιδιαίτερα να σκεφτούμε σε όσα, γύρω από το θέμα της τεχνικής και της κυριαρχίας της, έχουν στοχαστεί οι Heidegger και Jünger4 και πως, γι αυτούς τους στοχαστές ο έλεγχός της επιτρέπει να πάρουμε στα χέρια μας την μοίρα μας. Όχι διαφορετικά απ’ ότι οι δημιουργοί που έδωσαν ζωή στην ρομαντική αντίδραση5, τόσο ο Heidegger όσο και ο Jünger συλλαμβάνουν τον αποπροσανατολισμό και τον μηδενισμό ,colgono lo spaesamento e il nichilismo, που η βιομηχανική ανάπτυξη φέρνει μαζί της μα, σε αντίθεση με αυτούς, δεν κοιτούν στο παρελθόν, στην υποτιθέμενη ευτυχισμένη μεσαιωνική εποχή και περίοδο, αλλά στο μέλλον.   Κεντρικό σημείο, γι αυτούς, είναι να σφυρηλατηθεί ένας ανθρώπινος τύπος τελείως σε θέση να πλαστεί σύμφωνα ,με την φόρμα με την οποίαν ο κόσμος λαμβάνει. Επί πλέον, ακριβώς αυτή η μορφή επιβάλει να ξεφορτωθεί, όχι την τεχνική η οποία, στην πραγματικότητα δεν είναι άλλο από τον καπιταλισμό που έφτασε σε ένα συγκεκριμένο βαθμό ανάπτυξης, αλλά τις απαρχαιωμένες πολιτικές φόρμες ανίκανες ήδη να κυβερνήσουν αυτή την μορφή. 

Η αντιαστική εξέγερση, ιδιαίτερα σαφής και έντονη στον  Jünger, αντιπροσωπεύει την κριτική στο πολιτικό και πολιτιστικό μοντέλο των παλιών αστικών χώρων. Η κριτική από τον Jünger κατευθύνεται, με τρόπο ριζοσπαστικό όσο και αναιδή, προς την ασφάλεια και την ηρεμία, την ησυχία που εκπροσωπούσε το ιδανικό μοντέλο ζωής της προπολεμικής μπουρζουαζίας. Με τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο όλος ο κόσμος του χθες πέφτει κομμάτια και, με αυτόν, όλο το στυλ ζωής ίδιον των παλαιών διοικούντων τάξεων6. Ο Πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, διαμέσου της έλευσης της εποχής της μάχης των υλικών, έδωσε ζωή σε μια νέα μορφή της οποίας η ουσία μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο από έναν νέο ανθρώπινο τύπο. Αυτό, λοιπόν, είναι που χρειάζεται να αναρωτηθούμε, σύμφωνα με τους φιλόσοφους της ιμπεριαλιστικής περιόδου. Καταφατικά μπορούν να απαντήσουν μόνο εκείνοι που είναι σε θέση να αντιληφθούν την εποχή της τεχνικής.

Έτσι βλέπουμε πως, κατά βάθος, με την απολογία της τεχνικής ο κινέζος στρατηγός δεν επινοεί τίποτα το καινούριο αλλά, πιθανότατα δίχως να το ξέρει, εφιστά την προσοχή μας γενναιόδωρα προς το θεωρητικό οπλοστάσιο του πρωτοφασισμού. Δεν προκαλεί έκπληξη, ως εκ τούτου, πως, για την κινεζική ευκατάστατη τάξη έξω από αυτή την ίδια δεν μπορεί παρά να υπάρχει μια μάζα υφιστάμενων, εξαρτώμενων η ύπαρξη των οποίων δεν διαφέρει πολύ από την κατάσταση του σκλάβου. η Ιστορία, κατά βάθος, είναι μόνο εκείνη των  élite.

Όχι λιγότερο ενδιαφέρον, σχετικά, είναι ο έπαινος, όσο κι αν είναι έμμεσος, που ο Qiao απευθύνει στην κύρια ανταγωνιστική élite: την κυρίαρχη τάξη των ηνωμένων πολιτειών. Μεγάλο μέρος του δοκιμίου, πράγματι, είναι αφιερωμένο σε μιαν αναπαραγωγή της πολιτικής που κράτησαν οι βορειοαμερικανικοί στρατιωτικοί κύκλοι ξεκινώντας από το  1944 όταν, μέσα από το περίφημο Σύμφωνο του Bretton Woods, επέβαλαν σε ολόκληρο τον πλανήτη το δολάριο συνδεδεμένο με τον χρυσό, σαν μοναδικό και μόνο νόμισμα ενεργοποιημένο στις διεθνείς συναλλαγές. Μια φάση που διήρκεσε μέχρι το  1971 όταν η Διοίκηση Nixon, λόγω του τεράστιου κόστους του πολέμου στο Vietnam και το επακόλουθο αραίωμα των αποθεμάτων χρυσού των ΗΠΑ, απελευθέρωσε το δολάριο από τον χρυσό δίδοντας το έναυσμα σε μια μεγάλη υποτίμηση του πράσινου νομίσματος και σε μιαν περίοδο προφανώς ασταθή και αβέβαιη, συναλλαγματικών διακυμάνσεων.

συνεχίζεται….

Σε εκείνη την φάση σχηματίστηκε ένα στιγμιαίο κενό εξουσίας, που είχε σαν αποτέλεσμα το άνοιγμα μιας οικονομικής και πολιτικής κρίσης διεθνούς, την οποία, σύντομα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήρθαν να καλύψουν, όταν στα 1973 συνέδεσαν το δολάριο στο πετρέλαιο. Επιβάλλοντας στις χώρες της Opec να εμπορεύονται μόνο και αποκλειστικά σε δολάρια, οι βόρειο αμερικανικές  élite επικεντρώνονταν σε έναν διπλό στρατηγικό στόχο: διατηρούσαν το δολάριο σαν ηγεμονικό νόμισμα σε διεθνές επίπεδο, καμιά όντως χώρα δεν μπορεί να παραμείνει ξένη στο ενεργειακό εμπόριο, και μπορούσαν να ξεκινήσουν να τυπώνουν νόμισμα δίχως κανέναν απολύτως περιορισμό μιας και πλέον μπορούσαν να μην στέκονται κάτω από την Δαμόκλειο σπάθη του αντίστοιχου ποσού σε αποθέματα χρυσού. Σε αυτό το σημείο ήταν μόνο η στρατιωτική και πολιτική ισχύς των ηνωμένων πολιτειών να εγγυάται την κυριαρχία του συναλλάγματός της.

Σύμφωνα με τον Qiao όχι ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος ή η κατάρρευση της URSS υπήρξαν τα γεγονότα clou του Εννιακόσια, αλλά η εγκατάλειψη του συστήματος του gold standard. Αυτό το γεγονός θα είχε ανοίξει τις πόρτες της αμερικανικής οικονομικής αυτοκρατορίας με όλες τις επιπτώσεις που αυτή επέφερε στο σύστημα – κόσμο. Από εκείνη την στιγμή και στην συνέχεια, χάρη σε μια κυκλική διαχείριση της αξίας του δολαρίου (δέκα χρόνια αδύναμου δολαρίου/έξι χρόνια ισχυρού δολαρίου), οι Ηνωμένες Πολιτείες, διανέμουν σε διεθνές επίπεδο δάνεια γενναιόδωρα την στιγμή κατά την οποίαν το δολάριο είναι αδύναμο, για να μαζέψουν το χρήμα όταν το δολάριο είναι ισχυρό, κι έτσι όχι μόνο πραγματοποίησαν κολοσσιαία κέρδη αλλά έστειλαν στην πτώχευση ολόκληρες χώρες, όπως στην περίπτωση της Argentina ή των λεγόμενων ασιατικών Τίγρεων, απαλλοτριώνοντας μεγάλο μέρος των οικονομιών τους.

Σήμερα, σύμφωνα με τον Qiao, έχουμε φθάσει στην τελική μάχη: εκείνη ανάμεσα στην αμερικανική δύναμη και την Γαλάζια Αυτοκρατορία. Πριν συνεχίσουμε μας φαίνεται χρήσιμο να σταθούμε λιγάκι σε όσα ακούσαμε. Ένα σημείο μας φαίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον: η απόλυτη ικανότητα, σύμφωνα με τον κινέζο στρατηγό, από μέρους των κυρίαρχων élite να κυβερνούν και να σχεδιάζουν τα γεγονότα στον κόσμο. Στον τρόπο κατά τον οποίον ο  Qiao διαβάζει την αμερικανική στρατηγική υπάρχει η σαφής πεποίθηση πως οι élite, όλες οι élite οπότε μιλώντας για τους αμερικανούς γενικότερα μιλά επίσης και κυρίως για τον εαυτό του, είναι, με τρόπο τελείως αυτοαναφορικό, δηλαδή δίχως να πρέπει να δώσουν λογαριασμοό σε κανέναν εκτός και από τον εαυτό τους, σε θέση να διαρθρώσουν με πλήρη συνείδηση και επίγνωση τις μοίρες του κόσμου. Η σύγκρουση δεν θα ήταν άλλο παρά μια παρτίδα σκάκι ανάμεσα σε δυνάμεις ισοδύναμες και ίσες στην αξιοπρέπεια, ένα είδος  Jus publicumEuropaeum μα σε παγκόσμια σκάλα, σκοπός του οποίου είναι η ισχύς για την ισχύ.

Σε αυτές τις élite, άκρως περιορισμένες, τίποτα δεν ξεφεύγει. Η πραγματικότητα βρίσκεται τελείως στα χέρια τους και αυτά τα χέρια είναι σε θέσει να την πλάσουν προς χρήσιν και κατανάλωσή τους. Όλο αυτό μέσα σε μιαν αιτιώδη συνάφεια τόσο λογική όσο ορθολογική. Η  “θέλησις για ισχύ”, κάτω από οποιοδήποτε ένδυμα κι αν τίθεται, είναι διαποτισμένη προγραμματικό ορθολογισμό. Όλη η δράση των ΗΠΑ, στην βάση των ιστορικών κύκλων που ο  Qiao αναπαράγει, είναι εκεί να το αποδεικνύει. Στην αρχή το  Bretton Woods, μετά η εγκατάλειψη του χρυσού, οπότε το πετρέλαιο, τέλος η εναλλαγή του δυνατού δολαρίου και του αδύναμου δολαρίου: ο ορθολογικός σχεδιασμός των élite των ηνωμένων πολιτειών έχει κάτι το θαυμάσιο μα  – κι εδώ φαίνεται πως αναδύεται ο Spengler και η θεωρία του η σχετική με την παρακμή και την δύση των αυτοκρατοριών και των ομήλικων “αριστοκρατιών” 8 μαζί με την εκ νέου ανορθολογική ερμηνεία του ηρακλείτιου πολέμου  insieme alla reinterpretazione irrazionalistica del il polemos eracliteo9 – ο αγώνας για την ισχύ δεν γνωρίζει ανακωχή. Οι  élite, στην προοπτική του στρατηγού Qiao, έχουν σκοπό να πολεμήσουν μεταξύ τους διότι η κάθε  élite δεν μπορεί παρά να στοχεύει στην ισχύ και στην κυριαρχία. Κι εδώ επεμβαίνει η στρατηγική της κυρίαρχης κάστας της Γαλάζιας Αυτοκρατορίας.

Για να λέμε την αλήθεια, σε αυτό το σημείο, το δοκίμιο αρχίζει λιγάκι να τα μπερδεύει. Από την μία πλευρά προεικονίζεται η στρατιωτική σύγκρουση, μια σύγκρουση την οποίαν η Κίνα θα μετέφερε στο έδαφος, όπου θεωρείται ανίκητη, αποφεύγοντας την θαλάσσια σύγκρουση διότι, στο νερό, η αμερικανική ισχύς της είναι ακόμη ανώτερη. Aπό την άλλη, αφού διαπίστωσε τις όλο και αυξανόμενες ποσότητες διεθνών χρηματικών συναλλαγών σε συναλλάγματα διαφορετικά από το δολάριο και την αντίστοιχη αποδυνάμωση του πράσινου νομίσματος, το οποίο για μιαν οικονομία που ζει κυρίως από νομισματικές συναλλαγές οδηγεί αναγκαστικά στην κατάρρευση, ο Qiao προδιαγράφει έναν πόλεμο κυρίως νομισματικό. Έναν πόλεμο για τον οποίον το κινεζικό συνάλλαγμα θα ήταν ήδη έτοιμο. Τέλος ο στρατηγός προεικονίζει μια νέα “βιομηχανική επανάσταση”, χάρη στην χρήση του εκτυπωτή 3D, σε θέση να παράξει μια κοσμοϊστορική αλλαγή του παγκόσμιου συστήματος παραγωγής στο οποίο οι ΗΠΑ, αντίθετα απ’ότι η Κίνα, δεν είναι έτοιμες.  Όμως ο  Qiao μοιάζει απολύτως βέβαιος για ένα πράγμα: η κινεζική θέληση για ισχύ θα έχει το επάνω χέρι. Έχει φτάσει η ώρα της Κίνας και παρά  αυτή την βεβαιότητα αυτή δεν παραβλέπει να προσφέρει ένα κλαδάκι ελιάς στην Ηνωμένες Πολιτείες προτείνοντας  όχι τον πόλεμο, ένα ισόποσο μοίρασμα της ισχύος. Όπως κι αν έχει, η κινεζική élite, εδώ ο Qiao δεν κρύβεται καθόλου, έχει επίγνωση της δύναμής της και είναι τελείως πρόθυμη να αξιοποιήσει αυτή την δυναμική.

Στην σκιά όσων έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής το πιο εύκολο που έχουμε να κάνουμε, αλλά και το πιο άχρηστο, θα ήταν εκείνο του να επιπλήξουμε στον στρατηγό την πλήρη του απομάκρυνση από τον μαρξισμό. Δίχως αμφιβολία στον λόγο του δεν ξεπροβάλει ούτε ένα γραμμάριο μαρξισμού. Ο αγώνας των τάξεων σαν μηχανή του ιστορικού γίγνεσθαι ούτε καν λαμβάνεται υπ όψιν, όπως επίσης οι αντιθέσεις στον κόσμο της καπιταλιστικής παραγωγής, όπως η τάση να πέφτει διαρκώς το επίπεδο των κερδών και η συνακόλουθη δυσκολία να πραγματοποιηθούν οι σχεδιασμοί αξιοποίησης του κεφαλαίου, όλα αυτά κατάφωρα απουσιάζουν από την θεωρητική αναλυτική αποσκευή του στρατηγού μας.

Εάν ο αγώνας τον τάξεων και η θεωρία της αξίας παραμένουν γι αυτόν άγνωστα, δεν είναι λιγότερο άγνωστη σε αυτόν η ανάλυση λενιάνα του ιμπεριαλισμού. Όχι η σύγκρουση αυτή καθεαυτήν αλλά ο τύπος σύγκρουσης ίδιον της ιμπεριαλιστικής φάσης προκύπτει ξένος όσο και αδιάφορος σε αυτόν. Όμως, άπαξ και αναγνωρίστηκε αυτό, έχει σημασία να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην απουσία της μαρξιστικής θεωρίας μεταξύ των στρατηγών του κινεζικού στρατεύματος ? Μόνο και μόνο επειδή ο στρατηγός είναι μέλος με επιρροή του PCC θα πρέπει να δείξουμε έκπληξη και αποπροσανατολισμό μπροστά στην δική του  “άποψη για τον κόσμο”? Δεν είναι επίσης ότι ξέρουμε εδώ και καιρό πως, και στην διάρκεια της επανάστασης που έλαβε χώρα, η μπουρζουαζία μπορεί να αποτελέσει κυρίαρχη τάξη στο εσωτερικό του επαναστατικού κόμματος? Δεν ξέρουμε από καιρό πως, μέσα στην μακρά φάση μετάβασης,, η πιθανότητα για την αντεπανάσταση να οργανωθεί ξανά και να νικήσει, ακριβώς μέσα στο επαναστατικό κόμμα, είναι κάτι απολύτως δυνατόν? Δεν είναι ίσως γνωστό πως η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας είναι συνθήκη απαραίτητη αλλά δεν επαρκεί για την επικράτηση της προλεταριακής επανάστασης?10 Γιατί, λοιπόν, μας εκπλήσσει πως στην Κίνα η αστική τάξη ξαναπήρε τον έλεγχο της κατάστασης και πραγματοποίησε την κυριαρχία της εκμεταλλευόμενη τον πολιτικό μηχανισμό που κατέλαβε? Δεν έχει πλέον νόημα, εν τω μεταξύ, να λογαριαστούμε με την  “άποψη για τον κόσμο” αυτής της κυρίαρχης τάξης αντί να την επιπλήττουμε επειδή δεν ανέλαβε την άποψη της τάξης που είναι σε αυτήν θανατηφόρα εχθρική, ήτοι αυτή των εργατών και των προλετάριων?

συνεχίζεται….

Είναι πραγματικά ενδιαφέρον, ως εκ τούτου, αυτό που υπάρχει, όχι αυτό που λείπει. Εάν στο κείμενο του Qiao δεν υπάρχει τίποτα το μαρξιστικό, άλλο τόσο απουσιάζει έστω και κάποια μορφή εθνικισμού.  Διαφορετικά απ’ ότι μπορούμε να δούμε στην Ρωσία, όπου η εθνική πτυχή των αστών που έχει συγκεντρωθεί γύρω από τον Putin είναι όσο ποτέ άλλοτε εμφανής, στις επιχειρηματολογίες του στρατηγού υπάρχει πολύ λίγη από εκείνη την ρητορική που είναι έμφυτη της εθνικής μπουρζουαζίας. Γι αυτό περισσότερο απ’ ότι για τάξη, μοιάζει λογικό να μιλάμε για élite: κατά τα άλλα, στην Κίνα, η παράδοση που προέρχεται από τον Κομφούκιο παρέχει κάτι περισσότερο από απλή υπόδειξη στην μορφοποίηση της  “άποψης του κόσμου” της τρέχουσας ομάδας εξουσίας11. Σε όλο τον λόγο του Qiao δεν γίνεται ποτέ αναφορά στο Έθνος και στον λαό. Ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζεται και νοείται ο στρατός, που στην Κίνα είναι ακόμη στρατός μάζας, μοιάζει να βρίσκεται πιο κοντά στον τρόπο με τον οποίον ο  Federico II12 αντιλαμβάνονταν τα στρατεύματά του απ’ ότι με το μοντέλο του Ναπολέοντα. Αυτό που πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Qiao είναι η ειλικρίνεια του κειμένου του. Αυτό είναι γραμμένο για μια κάστα, για μιαν αριστοκρατία που παρατηρεί τον κόσμο σαν κυρίαρχη τάξη και μιλά και αντιτίθεται στους όμοιούς της κυρίαρχους. Όλο αυτό επιτρέπει να εισέλθουμε στην καρδιά του ζητήματος. Η άποψη των κινεζικών élite, όπως θα προσπαθήσουμε να επιχειρηματολογήσουμε, έχει πολύ μικρή ιδιαιτερότητα αλλά αντιπροσωπεύει την “τοπική” διάρθρωση μιας Weltanschauung globale παγκόσμιας Προβολής που έχει πολλά να δείξει σχετικά με αυτά που συμβαίνουν στους κόσμους μας.

Ούτε στο  H καταστροφή του λόγου La distruzione della ragione, ένα  βιβλίο πολύ γνωστό όσο και άβολο, ο Lukács13 αναλύει, μέσα από επιχειρήματα στο όριο του έξυπνου, τις  “οπτικές για τον κόσμο” που έχουν φέρει τις κυρίαρχες τάξεις από την αποδοκιμασία της Μεγάλης επανάστασης, μέχρι την επικράτηση της φασιστικής εθνοσοσιαλιστικής ιδεολογίας. Αυτό το κείμενο, ή τουλάχιστον ένα μεγάλο του κομμάτι, μοιάζει να προσλαμβάνει σήμερα μιαν μη δευτερεύουσα επικαιρότητα. Αναφερόμαστε, ιδιαίτερα, στην επιχειρηματολογία του Λούκατς σχετικά με τον κόσμο της φιλοσοφίας και της κοινωνιολογίας πριν την ολόπλευρη επικράτηση του εθνικοσοσιαλισμού. Με άλλα λόγια όλη την επεξεργασία που πηγαίνει από τον  Nietzsche μέχρι τον Schmitt περνώντας από τον Max Weber.

Γιατί αυτή η πλευρά είναι τόσο σημαντική και παρουσιάζεται τόσο τρέχουσα και σύγχρονη? Από την μία, και ίσως σήμερα αυτή να είναι η πλευρά η πλέον ξεπερασμένη, τόσο ο Nietzsche όσο και ο Weber, για τον Schmitt η κουβέντα είναι ίσως πιο πολύπλοκη, θέτουν το πρόβλημα της καταπολέμησης της ιστορικής/πολιτικής τάσης του σοσιαλισμού, της επικράτησης του προλεταριάτου ωσάν τάξης ιστορικο/πολιτικής ικανής να παίξει τον ρόλο του καθολικού.  Στον Nietzsche αυτό γίνεται βυθίζοντας τα χτυπήματα κατευθείαν ενάντια στο οργανωμένο κίνημα των εργατών και των εργαζομένων, που προσδιορίζεται με την ηθική των υπηρετών σε αντίθεση στην ηθική των κυρίων, la morale dei servi in opposizione allamorale dei signori14, αποφεύγοντας οποιανδήποτε άμεση θεωρητική σύγκριση με τον μαρξισμό, ενώ, στον Weber, η μάχη είναι ένα αυθεντικό σώμα με σώμα με τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό . Δεν είναι τυχαίο πως το πλέον γνωστό έργο του και συγχρόνως το περισσότερο συναρπαστικό,  Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού L’etica protestante e lo spirito del capitalismo15, θέτει σαν στόχο στρατηγικό να καταστρέψει από την βάση του, να κατεδαφίσει τον μαρξισμό και, με αυτό, την απαίτηση του εργατικού κινήματος να γίνει κυρίαρχη τάξη.  Εάν όλα μειώνονται σε αυτό, πολύ λίγη επικαιρότητα θα είχαν στο σημερινό σενάριο οι υποδείξεις των αστών θεωρητικών που χρησίμευσαν ως σκηνικό στην αυγή της ιμπεριαλιστικής φάσης. 

Δύσκολα, πράγματι, να δούμε σήμερα μια κάποια σοβιετική “απειλή” στον ορίζοντα. Στην παρούσα εποχή, για τις ιμπεριαλιστικές μπουρζουαζίες η παρτίδα με τον μαρξισμό και τον σοσιαλισμό μοιάζει να έχει επιλυθεί μια για πάντα δεν είναι όμως τυχαίο, παρεπιπτόντως, πως αυτή η παρτίδα, υπό την φιλοσοφική/θεωρητική πλευρά, διεξήχθη διαμέσου την  “εκ νέου ανακάλυψης” ενός Nietzsche “ανατρεπτικού” και  “ριζοσπάστη”. Και είναι μέσα από τον Nietzsche πρώτα και τον Heidegger στην συνέχεια που, με αρχή τα χρόνια Ογδόντα του περασμένου αιώνα, η λεγόμενη ριζοσπαστική διανόηση βύθισε τα χτυπήματά της ενάντια στην φιλοσοφία της μαρξιστικής θεωρίας. Στόχος αυτής της κριτικής ήταν η όχληση προς κάθε μετααφήγηση και η αντικειμενική οριστικοποίηση που αυτή μεταφέρει μαζί της 16. η Ιστορία, η οποία δεν θα είχε ούτε νόημα ούτε σκοπό, δεν θα ήταν άλλο παρά το αποτέλεσμα μιας συγκρουσιακής κατάστασης διαρκούς όπου τίποτα δεν είναι σίγουρο και βέβαιο. Μια κριτική η  “ριζοσπαστικότητα” της οποίας δεν περιορίζεται στην απονομιμοποίηση της ίδιας της ιδέας της ιστορικής τάξης αλλά πηγαίνει πολύ μακρύτερα. Αυτό στο οποίο η νέα  “ριζοσπαστική φιλοσοφία” επιτίθεται, επαναλαμβάνοντας όσο συνέβησαν στα πρώτα χρόνια του Εννιακόσια, είναι η ίδια η αστική τάξη που χτίστηκε επάνω στο μοντέλο του Κέϋνς. Είναι οι ίδιες οι τάσεις και οι εγγυήσεις αυτού του μοντέλου, που με κάποιον τρόπο είχε κάνει δική του οπτική όχι δευτερεύουσα την σοσιαλδημοκρατική   μεγάλη αφήγηση,  που πρέπει να διακοπούν.  Οι αντιθέσεις της κεϋνσιανής κοινωνίας συχνά συλλαμβάνονται από την νέα αντιδραστική σκέψη με αρκετή εξυπνάδα αλλά η επίλυσή τους σίγουρα δεν διακρίνεται στον σοσιαλισμό.

Εκείνο όμως που ελπίζεται, αντιθέτως, είναι μια εξέγερση, με γεύση αόριστα αναρχική, ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικής συστημικής οργάνωσης. Εάν θέλουν να μιλήσουν για αναρχία αυτή είναι η αναρχία ίδια του νεοφιλελευθερισμού ο οποίος, με λογαριασμούς τελειωμένους, δεν αναγνωρίζει άλλο νόμο παρά μόνο εκείνο της ατομικής σύγκρουσης και της άρνησης κάθε μορφής κρατικού παρεμβατισμού. Την στιγμή κατά την οποίαν η ιμπεριαλιστική φάση ξεκινά να αλλάζει δέρμα αυτό που χρειάζεται είναι να απονομιμοποιηθεί όχι μόνο η τάξη ιστορικά εχθρική αλλά επίσης τα πολιτικά μοντέλα, κοινωνικά και οικονομικά διαμέσου των οποίων, για έναν ολόκληρο ιστορικό κύκλο, η αστική τάξη, μέσα από την διαρκή μεσολάβηση με το ρεφορμιστικό εργατικό κίνημα, κυβέρνησε.   Ο πειθαρχημένος και επίσης λιγάκι βαρετός οργανωμένος κόσμος γύρω από τις ρητορικές του Welfare State μπαίνει στο αρχείο. Εκείνη που παρουσιάζεται ως η εξέγερση ενάντια στην “πειθαρχική κοινωνία” γίνεται, μεταφρασμένη εν ολίγοις, η μάχη ενάντια εκείνο το σύνολο δικαιωμάτων και εγγυήσεων (των από κάτω, των υφιστάμενων, των εξαρτώμενων, dei subalterni) που το πολιτικό μοντέλο το μετά 1945 ήταν ο νονός του στην δυτική Ευρώπη. Για την τρέχουσα ιμπεριαλιστική ελίτ, όντως, σε αυτά τα χρόνια ο εχθρός είναι περισσότερο ο  Keynes από τον Marx17. Για τις καταστροφικές πτυχές, ήτοι αντιμαρξιστικές, της πολιτικής και φιλοσοφικής σκέψης που εγκαινίασε η ιμπεριαλιστική εποχή υπάρχουν λίγα να ειπωθούν και η ίδια η μπουρζουαζία, επάνω σε αυτό, σιωπά εδώ και καιρό. Πολύ περισσότερο ενδιαφέρουσες και κοντινότερες σε εμάς είναι οι προγραμματικές πτυχές που χαρακτηρίζουν το σύνολο αυτών των  “πολιτικών φιλοσοφιών”.

Εάν κοιτάξουμε το τρέχον πολιτικό σενάριο παρατηρούμε πως  “θεωρία των élite” κυβερνά ολοκληρωτικά το σύνολο των εντολών του λόγου,  ordini discorsivi. Αυτή η θεωρία, πηγαίνοντας στο ψητό, αποκρυσταλλώνεται στην αναζήτηση και στην πραγματοποίηση της  “θέλησης για ισχύ”. Μία “βούληση για εξουσία” που μπορεί να ασκείται δίχως καμία βοήθεια από πλευράς των μαζών. Στο πρώτο μισό του Εννιακόσια, δυνάμει του βάρους που οι μάζες κάλυπταν μέσα στην μορφή πόλεμος,  dentro la forma guerra, που ακριβώς σε εκείνη την συγκυρία γνώριζε το πλήρες απόγειο του  “βιομηχανικού παραδείγματος”18, η “θεωρία των élite” αναγκάστηκε να  “εκδημοκρατησθεί”. Η θεωρία της κυρίαρχης ράτσας, που για τον  Nietzsche και τους παρόμοιους δεν είχε αμέσως εθνικά και εθνοτικά χαρακτηριστικά, χρειάστηκε τότε να υπερκαλυφθεί στην κατηγορία του λαού περιορισμένη μέσα σε περιμέτρους γεωγραφικούς καλά καθορισμένους.    Αυτό διότι η  “βούληση για ισχύ” του ιμπεριαλισμού των πρώτων μισών του Εννιακόσια χρειάζονταν την συνεργασία του πληθυσμού της 19. Για να το κάνει δεν μπορούσε να κάνει άλλο από, πραξικοπηματικά, να ανακηρύξει το σύνολο του πληθυσμού του, ή τουλάχιστον μεγάλο μέρος αυτού, οντολογικά ανήκοντα στη νέα αριστοκρατική ράτσα. Η  “θεωρία των ελίτ” μετατρέπονταν έτσι στην θεωρία del volk, των ανθρώπων. Γι αυτό ο ναζισμός ήταν αναγκασμένος να διαλέξει σαν επίσημο “filosofo φιλόσοφο” του πιστεύω του μια προσωπικότητα άχαρη και κενή οποιασδήποτε διανοητικής ποιότητας όπως τον H. St. Chamberlain, όπως και να κάνει να υποστηριχθούν οι θεωρίες του από υποτιθέμενους κοινωνιολόγους όπως οι Gumplowiez, Ratzenhofer ή Woltmann.

Αν και η παραδοχή του ιμπεριαλισμού συνεπάγεται την αντικειμενική διάσπαση του ζευγαριού Κράτος-Έθνος,  Stato – Nazione, εμφάνιση που αλιεύεται με αρκετή διαύγεια από τους πολιτικούς θεωρητικούς κι ας είναι μακρινοί μεταξύ τους όπως οι  Arendt και Lenin20, στο εμπειρικό επίπεδο στην διάρκεια του σύντομου Αιώνα αυτό δεν μπόρεσε να καταναλωθεί ολοκληρωτικά. Για τους πολέμους του ο ιμπεριαλισμός του εννιακόσια είχε ακόμη ανάγκη του Έθνους.   Λόγω αυτού οι εξαρτώμενοι έπρεπε να συλληφθούν μέσα στην ιμπεριαλιστική κρατική οντότητα. Υπό το θεωρητικό/φιλοσοφικό προφίλ η ρήξη, όμως, είχε ήδη τεθεί. Όπως σωστά αναδεικνύει ο Lukács, σε συνέχεια του Marx, ήδη με το 1848 η αστική τάξη ξεκινά να χάνει τα χαρακτηριστικά της προοδευτικής ιστορικής τάξης αρχίζοντας να εξεγείρεται, τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος, ενάντια στα  “ιδανικά” που την είχαν κρατήσει την ώρα του βαπτίσματος. Η εχθρότητα ενάντια στα αγκυροβόλια της Μεγάλης επανάστασης,  Grande rivoluzione γίνεται το τίμημα για τους αστούς διανοούμενους τους περισσότερο “ριζοσπάστες”. Μέσα από ένα κίνημα σταδιακό αλλά σταθερό και συνεχές, το μίσος για τις μάζες και τον πρωταγωνιστικό πολιτικό και κοινωνικό τους ρόλο ριζοσπαστικοποιείται. Οι ιμπεριαλιστικές μπουρζουαζίες παίρνουν απολυτήριο από τους  “δικούς” τους πληθυσμούς και αυτοαναγορεύονται σαν νέα αριστοκρατική élite. Κάτω από το προφίλ της αποτελεσματικής διαχείρισης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας αυτό είναι εξ ολοκλήρου κατανοητό.

Το γραπτό του Lenin επάνω στον ιμπεριαλισμό προσέφερε για όλα αυτά μια φωτογραφία καθαρή και σαφή. Στην ιμπεριαλιστική φάση η πραγματική εξουσία περνά μέσα από τα χέρια ενός μικρού μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού.  Trust και μονοπώλια χρηματιστικά και βιομηχανικά γίνονται η πραγματική κυβέρνηση του κόσμου δίχως καμιά σχέση με μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Από εδώ ο κοσμοπολιτισμός των διεθνών ελίτ. Η ιμπεριαλιστική αστική τάξη, που από καιρό έπαψε να καλλιεργεί ρητορικές καθολικίστικες, δεν μπορεί παρά να βρει στην επικράτηση του εαυτού της την έννοια της ύπαρξης.   Δεν προκαλεί έκπληξη ως εκ τούτου πως η ολόπλευρη άσκηση της  “βούλησης για ισχύ” αντιπροσωπεύει τον υπαρξιακό ορίζοντα μέσα στον οποίον κινείται. Για μια μακρά περίοδο, σε συνέχεια της Επανάστασης του Οκτωβρίου, όλο αυτό αναγκαστικά παρέμεινε ένα όνειρο κλεισμένο στο ντουλάπι. Η νίκη που η ΕΣΣΔ κατάφερε ενάντια στον ναζιφασισμό, η δημιουργία του   “σοσιαλιστικού στρατοπέδου”, η επικράτηση της επανάστασης στην Cina, οι αντιαποικιακοί αγώνες απελευθέρωσης όπως και η μαζική ύπαρξη κομουνιστικών κινημάτων στις ίδιες τις ιμπεριαλιστικές χώρες ανάγκασαν τις “εύπορες τάξεις” να θέσουν προς στιγμήν ανάμεσα σε παρένθεση την δική τους “άποψη για τον κόσμο”. Ειδικότερα, στην δυτική Ευρώπη, οι πληθυσμοί συνέχισαν να καλύπτουν έναν κεντρικό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή των κρατών έτσι ώστε, εκείνο το binomio Κράτος-Έθνος που ιστορικά είχε σταλεί στην σοφίτα από την ιμπεριαλιστική εποχή, συνέχισε  τεχνητά να κρατιέται εν ζωή. Με την κατάρρευση της Urss και την έλευση του λεγόμενου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, για τις  élite, οι λογαριασμοί άρχισαν επιτέλους να επιστρέφουν υπέρ τους. Η  “νέα αριστοκρατία nuova aristocrazia” βρέθηκε σε θέση να κυβερνήσει.

συνεχίζεται….

Υπό αυτό το πρίσμα η δημιουργία του ιμπεριαλιστικού Πόλου αντιπροσωπεύει μια από τις καλύτερες παραδειγματικές επεξηγήσεις. Μια περιορισμένη πολιτική ελίτ, γραφειοκρατική, οικονομική και χρηματιστική αποφασίζει, με πλήρη αυτονομία, επάνω σε όλα. Αυτή η  “νέα αριστοκρατία” μοιάζει σε θέση να κάνει δικά της τα  “ιδανικά” της  “ριζοσπαστικής διανόησης” των πρώτων χρόνων του Εννιακόσια. Οι μάζες φαίνονται σήμερα πραγματικά αποκλεισμένες από το πολιτικό παιχνίδι, κανένας  volk αυτή την στιγμή δεν φαίνεται απαραίτητος στην “κυρίαρχη ράτσα”. Αυτό είναι το πρόσωπο του “νέου φασισμού”. Παραδειγματική, σχετικά, είναι η αποστροφή που οι élite τρέφουν ενάντια στα παλιά εργαλεία του φασισμού του εννιακόσια. Η διάχυτη αποστροφή γι αυτό που κοινώς αποκαλείται λαϊκισμός δεν πρέπει να μας εξαπατά. Η αποφασιστική απομάκρυνση των διεθνών élite ενάντια στα λαϊκιστικά κινήματα και την ριζοσπαστική δεξιά δεν είναι φρούτο της προσκόλλησής τους σε κάποιαν ανοξείδωτη δημοκρατική αρχή. Εξ άλλου εάν υπάρχει κάποιος που ποδοπάτησε μέχρι τέρμα την ίδια του την δημοκρατία είναι ακριβώς η ιμπεριαλιστική μπουρζουαζία.  Η αποστροφή προς τον λαϊκισμό έχει την προέλευσή της πολύ διαφορετική. Είδαμε πως ο φασισμός και ο ναζισμός χρειάστηκε να εξημερώσουν την  “φιλοσοφία των élite” κάτω από την κατηγορία του volk, του ατόμου, κάνοντας αφύσικη, τουλάχιστον εν μέρη, την αριστοκρατική πλευρά της ράτσας των κυρίαρχων. ο Φασισμός και ο ναζισμός, για να επικρατήσουν,  ακούμπησαν επάνω, στηρίχθηκαν στις μπότες με τα καρφιά του volk. Παρά την ριζική αποστροφή των ιμπεριαλιστικών élite για τις μάζες, σε εκείνη την συγκυρία δεν μπορούσαν να κάνουν δίχως αυτές. Η απόλυτη κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου, όμως, φαίνεται πως έχει χειραφετήσει τις élite από αυτό το αναγκαστικό πέρασμα. Ένας κόσμος κυβερνημένος ολοκληρωτικά από τις νομισματικές ροές που μετακινούνται δίχως κανέναν έλεγχο στα πληροφορικά δίκτυα μοιάζει να καθιστά άχρηστη και περιττή  “συμμετοχική”, όσο κι αν είναι αποξενωμένη, των υφιστάμενων, των από κάτω, των εξαρτώμενων.

Αυτό που η σύγχρονη εποχή θέλει να ξεριζώσει είναι η νόμιμη παρουσία κάθε κινήματος αόριστα λαϊκού. Επιστρέφουμε στον αφορισμό της  Thatcher: “η κοινωνία δεν υπάρχει la società non esiste”. Εάν είναι αυτή η  “οπτική του κόσμου” των élite, τότε λοιπόν δεν υπάρχει χώρος ούτε για τα αντιδραστικά μαζικά κινήματα μιας και η πολιτική και κοινωνική τους νομιμοποίηση δεν μπορεί παρά  να παίζεται ενάντια σε μιαν άλλη πολιτική νομιμοποίηση εκείνη την σοσιαλιστική των εργατών και των εξαρτώμενων. Ο μαζικός φασισμός του εννιακόσια είχε αναλάβει τέτοια εμφάνιση διότι έπρεπε, σαν πρώτο πράγμα, να αντιτεθεί στην εργατική και προλεταριακή νομιμότητα. Στο παρασκήνιο υπήρχε πάντα ο πρωταγωνιστικός ρόλος τω μαζών. Αυτό τον πρωταγωνιστικό ρόλο, έστω και στην αντιδραστική του έννοια και μορφή, οι σημερινές ελίτ δεν τον έχουν πλέον ανάγκη.  Σίγουρα,  όπως τα γεγονότα στην Ουκρανία βρίσκονται εκεί πέρα να το δείχνουν, αυτή η γραμμή στρατηγικής συμπεριφοράς δεν είναι απρόσβλητη από τακτικισμούς, από τακτικές αναδιπλώσεις. Ο νόμος του  βεδουίνου La legge del beduino (ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου) διατηρεί πάντοτε αμετάβλητη την σημασία του μέσα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Για να απομακρυνθεί η κυριότερη αντίθεση, σε αυτή την περίπτωση το γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό βάρος της Ρωσίας, είναι δυνατή η στιγμιαία κάθοδος σε συμφωνίες με τον καθένα. Άλλο πράγμα όμως είναι να πιστεύουμε πως οι δυτικές ιμπεριαλιστικές κλίκες, οι οποίες επί πλέον αναπτύσσουν με την Ουκρανία ανομοιογενή σχέδια, στοχεύουν στην εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος εθνικοσοσιαλιστικού σε εκείνες τις περιοχές.  Δύσκολο να σκεφτούμε πως οι δυτικοί ηγεμόνες οι οποίοι, ο καθείς για λογαριασμό του, στοχεύουν στο να αποικίσουν την Ucraina σε μιαν οπτική όχι και πολύ διαφορετική από εκείνην του ζωτικού χώρου χιτλερικής μνήμης, ελπίζουν στην ανάδειξη μιας πολιτικής φόρμας επιρρεπή στις πολεμοκάπηλες ρητορικές  της  “Μεγάλης Ουκρανίας” ή κάτι τέτοιες παρόμοιες νοστιμιές. Για όλο αυτό, εξ άλλου, είχαμε ήδη πάνω από απλές ενδείξεις. Η σύγκρουση, ούτε και πολύ προσομειωμένη, που άνοιξε μεταξύ των κυβερνητικών »φιλελεύθερων» δυνάμεων και των νεοναζιστικών κινημάτων θα έδειχνε πως, για τις φιλοδυτικές πολιτικές δυνάμεις, η χρησιμοποίηση των νεοναζιστικών σχημάτων είναι κίνηση τακτική και όχι στρατηγική. Στην καλύτερη των υποθέσεων η ουκρανική νεοναζιστική δεξιά θα μπορέσει να αποκόψει έναν κάποιον χώρο μέσα στον στρατιωτικό και καταπιεστικό κρατικό μηχανισμό αλλά δεν θα μπορεί σίγουρα να σκέπτεται πως θα γίνει πολιτικό μοντέλο σφαιρικά 21.  Έχοντας λοιπόν πει αυτά ας επιστρέψουμε στον συλλογισμό μας.

Ας λάβουμε υπ όψιν μας αυτά που συνέβησαν κατά το ελληνικό δημοψήφισμα, Prendiamo le vicende del referendum greco. Κατά πάσα πιθανότητα, σε μιαν άλλη εποχή, οι κυρίαρχες τάξεις για να απονομιμοποιήσουν τα αποτελέσματα της λαϊκής αναμέτρησης θα είχαν προστρέξει στην χρυσή Αυγή,  ad Alba dorata. Μπροστά σε ένα μαζικό κίνημα προοδευτικό θα είχαν απαντήσει με ένα μαζικό κίνημα με αντίθετο πρόσημα. Όπως όλοι γνωρίζουν τα πράγματα δεν πήγαν έτσι. Για να καταστήσουν περιττή την έκβαση εκείνης της διαβούλευσης υπήρξε αρκετή μια οικονομική απειλή που θα είχε προκαλέσει πιθανή πτώχευση της χώρας. Μέσα σε μια στιγμή η ελληνική κυβέρνηση δείχνοντας για ακόμη μια φορά, στην περίπτωση που ήταν αυτό ανάγκη, τo πόσο άστοχη είναι η σοσιαλδημοκρατική πολιτική, αλλοτριώθηκε υπογράφοντας μια συμφωνία πολύ πιο επαχθή από εκείνη στην οποίαν η λαϊκή ψήφος είχε αντιτεθεί. Καμιά μπότα γεμάτη καρφιά χρειάστηκε για να λυγίσει η κυβέρνηση και ο ελληνικός λαός. Οι σύγχρονες  élite δεν έριξαν στο χώμα με ένα πραξικόπημα την δημοκρατία, απλούστατα την ανακήρυξαν εξαφανισμένη.

Λέγοντας αυτά μένει να αναρωτηθούμε εάν η εποχή των μαζών στην πραγματικότητα έχει παρέλθει, έχει δύσει, ή εάν η συμπεριφορά της  “νέας αριστοκρατίας” δεν είναι άλλο από μια ουτοπία. Με άλλα λόγια πρέπει να αναρωτηθούμε εάν είναι πραγματικά δυνατό να κρατήσουμε, σε μονιμότητα, τις μάζες έξω από τα πολιτική και κοινωνική διάρθρωση, έξω από τις δομές.  Ορισμένοι δείκτες θα έμοιαζαν να λένε πως το όνειρο  της εντολής της νέας αριστοκρατίας έχει πολύ λίγες  chance πραγματοποίησης. Ας σταθούμε μονάχα στο  “ζήτημα πρόσφυγες”. Πόλεμοι και φτώχεια, δηλαδή τα συνακόλουθα των πολιτικών των ιμπεριαλιστικών élite, έχουν θέσει σε κίνηση εκατομμύρια εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτοί ψάχνουν μια διέξοδο, μιαν οδό απόδρασης και μιαν δυνατότητα ζωής πιέζοντας ακριβώς στα σύνορα των δημίων τους. Mια έξοδος που κανείς τοίχος και κανένα συρματόπλεγμα μπορεί να σταματήσει. Αναπόφευκτα όλο αυτό συνεπάγεται επιδείνωση των συγκρούσεων και των αντιθέσεων μέσα στην καρδιά του ιμπεριαλιστικού συστήματος. Εκατομμύρια νέων προλετάριων θα είναι παρόντες στην καρδιά του ιμπεριαλισμού, σκιαγραφώντας, κατά πάσαν πιθανότητα, μια παρτίδα ολοκαίνουργια στις σχέσεις μεταξύ των τάξεων.  Αντικειμενικά αυτό δεν μπορεί παρά να ανοίξει μια νέα φάση σύγκρουσης. Η συστημική κρίση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, εξ αιτίας της όλο και δυσκολότερης πραγματοποίησης των διαδικασιών αξιοποίησης, δεν φαίνεται πως χρειάζεται ένα τέτοιον αριθμό εργατικής δύναμης. Αφ ‘ετέρου η παρουσία ενός εφεδρικού βιομηχανικού στρατού είναι χρήσιμη και λειτουργική μόνον μέχρι οι αριθμοί να είναι τέτοιοι ώστε να μπορούν να παίζονται μέσα στον “νορμάλ” ανταγωνισμό, μέχρις ότου δύναται να βρίσκονται υπό έλεγχο.Όταν, όμως, αυτοί οι αριθμοί υπερβαίνουν το λειτουργικό όριο, το ρίσκο η μπάνκα να τιναχτεί στον αέρα, όπως μας υπενθυμίζουν τα τριάντα εκατομμύρια άνεργοι που δημιουργήθηκαν από την κρίση του  ’29, είναι κάτι περισσότερο από μιαν απλή σχολική υποθετική ερώτηση. Ένα χρόνιο πλεόνασμα εργατικής δύναμης δεν μπορεί να είναι όχημα καμιάς πολιτικής και κοινωνικής σταθερότητας και καμιά “άποψη του κόσμου” αριστοκρατική δεν μπορεί να εξορκίσει, με διάταγμα, τις υποτροπές μιας τόσο εκρηκτικής κατάστασης. Την ίδια στιγμή μια συνεχής φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού δεν είναι προάγγελος σταθερότητας ούτε σε κοινωνικό επίπεδο, ούτε σε εκείνο το οικονομικό.  Ένας πληθωρισμός που κυμαίνεται ανάμεσα στο μηδέν και την προσφυγή στην άλγεβρα σίγουρα δεν είναι σύμπτωμα υγείας και ευρωστίας οικονομικής.  Και όλο αυτό, όπως θυμόμασταν πριν, δίχως να ξεχνάμε πως, στην προέλευση μεγάλου μέρους αυτών των προσφυγικών κυμάτων και της μαζικής μετανάστευσης, υπάρχουν οι διάχυτοι πόλεμοι από την ιμπεριαλιστική σύγκρουση σε μεγάλο μέρος του κόσμου.    Συγκρούσεις που τείνουν πλέον να γίνουν , Siria και Ucraina είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό σύμπτωμα, πόλεμοι μαζών σε όλα και για όλα. Όλες οι  élite, σε αυτό το θανατηφόρο παιχνίδι, βρίσκονται μέσα μέχρι τον λαιμό.

Στην ισχύ, λοιπόν, περισσότερο απ’ ότι μπροστά σε μιαν νέα παγκόσμια τάξη nuovo ordine mondiale, όπου απ’ το Πεκίνο στη Νέα Υόρκη, περνώντας από Λονδίνο, Παρίσι και Βερολίνο οι  élite μπορούν να παίζουν, με όλη τους την ησυχία, τα παιχνίδια σκάκι τους για να επιβεβαιώσουν την δική τους “θέληση ισχύοςv”, μοιάζει να παίρνει σάρκα και οστά το σενάριο ενός παγκόσμιου χάους lo scenario di un caos globale μέσα στο οποίο, οι μάζες, δεν μπορούν απ’ το να επιστρέψουν στην ανάληψη ενός πρωταγωνιστικού ρόλου μη δευτερεύουσας σημασίας.  Με κάθε πιθανότητα, ακόμη μια φορά, η καθαρή θεωρία της  “νέας αριστοκρατίας” μοιάζει προορισμένη να ναυαγήσει μπροστά και απέναντι στην δύναμη των πραγμάτων ,sembra destinata a naufragare di fronte alla forza delle cose έτσι όπως, όχι διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν, το εννοιολογικό όριο της αστικής τάξης παραμένει αυτό της κατανόησης του γίγνεσθαι μόνον κατόπιν εορτής, cogliere il divenire solo post festum22,δηλαδή, όταν πλέον είχε συμβεί. Τόσο στο ’14 come όσο και στο ’39 οι ιμπεριαλιστικές μπουρζουαζίες έδωσαν ζωή σε συγκρούσεις για τις οποίες δεν είχαν την μηδαμινή ιδέα. Με τον ίδιο τρόπο στα 1929 και το 2008 καταβυθίστηκαν σε μιαν κρίση της οποίας δεν είχαν την παραμικρή αίσθηση. Ωσάν μερική κατηγορία και τάξη η μπουρζουαζία δεν μπορεί παρά να ταξιδεύει όχι με ραντάρ αλλά με τα μάτια αντιλαμβανόμενη και ερμηνεύοντας τα ιστορικά γεγονότα μόνον αφ ότου αυτά έχουν συμβεί. Μπροστά σε όλο αυτό φαίνεται θεμιτό να υποστηρίξουμε πως ένα νέο  “ζήτημα των μαζών questione delle masse” είναι προορισμένο να τεθεί. Ο τρόπος με τον οποίον αυτό το ζήτημα θα μπορεί να τεθεί πολιτικά σε μορφή είναι η πρόκληση που η μαρξιστική θεωρία πρέπει να βρεθεί σε θέση, εκ νέου, να εισπράξει, να συλλέξει.

1Qiao Liang, “La grande strategia cinese”, in Limes, n7, 2015

2E. V. Tarle, Napoleone, Editori Riuniti, Roma 1964

3Cfr. A. Mathiez, G. Lefebvre, La rivoluzione francese, Einaudi, Torino 1979

4M. Heiddeger, “La questione della tecnica”, in Id., Saggi e discorsi, Mursia, Milano 1976; E. Jünger, L’operaio, Guanda, Parma 2004

5Cfr., I. Berlin, Le radici del romanticismo, Adelphi, Milano 2001

6In particolare, S. Zweig, Il mondo di ieri, Mondadori, Milano 1994

7Paradigmatico, al proposito, M. Heiddeger, L’autoaffermazione dell’università tedesca, Il melangolo, Genova 1988 ma si vedano anche, Id., Scritti politici (1933 1966),Piemme, Casal Monferrato (Al) 1998

8O. Spengler, Il tramonto dell’Occidente, Longanesi, Milano 2008

9Cfr., M. Heidegger, E. Fink, Eraclito, Laterza, Roma 2010

10Cfr., V. I. Lenin, Stato e rivoluzione, Editori Riuniti, Roma 1963; Id., La rivoluzione proletaria e il rinnegato, Kautsky Editori Riuniti, Roma 1969

11Cfr., M. Weber, Sociologia delle religioni, Utet, Torino 1976

12Cfr., G. E. Rusconi, Clausewitz il prussiano, Einaudi, Torino 1999

13G. Lukács, La distruzione della ragione, Einaudi, Torino 1959

14F. Nietzsche, Genealogia della morale, Adelphi, Milano 1984

15M. Weber, L’etica protestante e lo spirito del capitalismo, Rizzoli, Milano 1991

16Cfr., G. Vattimo, P. A. Rovatti, Il pensiero debole, Feltrinelli, Milano 1983

17M. Foucault, Nascita della biopolitica, Feltrinelli, Milano 2005

18Cfr., R. Smith, L’arte della guerra nel mondo contemporaneo, Il Mulino, Bologna 2009

19Cfr., G.L. Mosse, La nazionalizzazione delle masse, Il Mulino, Bologna 1975

20H. Arendt, Le origini del totalitarismo, Edizioni di Comunità, Milano 1996; V. I. Lenin,L’imperialismo fase suprema del capitalismo, Editori Riuniti, Roma 1969

21Cfr. L’Ucraina tra noi e Putin, Limes, n4, 2014

22F. Engels, K. Marx, L’ideologia tedesca, Editori Riuniti, Roma 196