ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Yallah! ¡Yallah!: Ποδόσφαιρο, Πάθος και Αντίσταση! στο Studio New Star Art Cinema

με λίγη καθυστέρηση, να με συγχωρείτε!

 

Yallah! ¡Yallah!: Ποδόσφαιρο, Πάθος και Αντίσταση! στο Studio New Star Art Cinema

Η ταινία, πρώτη επίσημη συμπαραγωγή Αργεντινής και Παλαιστίνης, έχει προβληθεί σε περισσότερες από 100 πόλεις και πάνω από 10 χώρες παγκοσμίως και έχει βραβευτεί σε πολυάριθμα φεστιβάλ κινηματογράφου σε Λατινική Αμερική και Ευρώπη. Στην Αυστρία, απαγορεύτηκε γιατί θεωρήθηκε ότι ασκεί κριτική στο Ισραήλ.

Η ταινία που σκηνοθέτησαν οι Cristian Pirovano, Fernando Romanazzo, αποτελεί μέρος του προγραμματισμού των εκδηλώσεων του BDS Greece για τον χειμώνα 2019/2020. Το BDS (Boycott, Divest, Sanction: Μποϊκοτάζ, Απόσυρση επενδύσεων, Κυρώσεις) είναι ένα διεθνές μη βίαιο κίνημα, αντίπαλο προς κάθε μορφή ρατσισμού (συμπεριλαμβανομένου του αντισημιτισμού) το οποίο στρέφεται ενάντια σε επίσημους θεσμούς και κρατικές ή επιχειρηματικές επιλογές και επ’ ουδενί ενάντια σε πρόσωπα ή ταυτότητες.

Στην πρεμιέρα της Κυριακής (27/10) θα παραβρεθεί και θα μιλήσει ο σκηνοθέτης Cristian Pirovano.

Υπόθεση

Η παλαιστινιακή καθημερινότητα από μια πρωτότυπη οπτική γωνία. Αυτή του ποδοσφαίρου και μιας ομάδας διαφορετικών ανθρώπων που εμπλέκονται με αυτό. Ο ένας νεαρός αθλητής που ονειρεύεται να φτάσει στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο άλλος βετεράνος προπονητής που προσπαθεί με τα στοιχειώδη μέσα να οργανώσει μια ομάδα, η τρίτη υπάλληλος της ομοσπονδίας που προσπαθεί να ξεπεράσει τα διαρκή εμπόδια και τις αμέτρητες απαγορεύσεις τις οποίες θέτουν οι ισραηλινές αρχές στους Παλαιστίνιους ποδοσφαιριστές…

Ημερομηνία: 27 Οκτωβρίου 2019

Ώρα: 20:15

Διάρκεια 74′ (με ελληνικούς υπότιτλους)

Εισιτήριο: 5 ευρώ

Στο Studio New Star Art Cinema (Σπάρτης και Σταυροπούλου 33 Πλ. Αμερικής

Πηγή: kalogrezart.gr

 

https://www.fosonline.gr/plus/cinema/article/71171/yallah-yallah-podosfairo-pathos-kai-antistasi-sto-studio-new-star-art-cinema

αθλητισμός, sport

Ζανκτ Πάουλι: Έβαλε στο περιθώριο τον Τούρκο Σαχίν – «Ενέργειες αντίθετες στις αξίες του κλαμπ»(pic)

Η διοίκηση της Ζανκτ Πάουλι έβαλε στο περιθώριο τον Τσενκ Σαχίν για τα σχόλια του σχετικά με την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία.

Ζανκτ Πάουλι: Έβαλε στο περιθώριο τον Τούρκο Σαχίν - «Ενέργειες αντίθετες στις αξίες του κλαμπ»(pic)

Οριστικά παρελθόν από την Ζανκτ Πάουλι αποτελεί ο Τσενκ Σαχίν μετά από την ανάρτηση μιας φωτογραφίας στο Instagram από τον Τούρκο παίχτη, με την οποία εξέφρασε την στήριξη του στην τουρκική εισβολή στην Συρία, κίνηση που αναστάτωσε τους οπαδούς της γερμανικής ομάδας.

Οι φίλοι του συλλόγου αντέδρασαν έντονα εναντίον του παίκτη της ομάδας και απαίτησαν από την διοίκηση να τον διώξει, αφού η παρουσία του δεν ταιριάζει με τις ιδέες της ομάδας.

Η επιθυμία των φιλάθλων έγινε πράξη και η Σανκτ Πάουλι με ανακοίνωση της γνωστοποίησε ότι πλέον δεν υπολογίζεται ούτε για τις προπονήσεις, ούτε για τους αγώνες, επισημαίνοντας πως είναι ενάντια σε κάθε ενέργεια που εκφράζει φιλοπόλεμες διαθέσεις.

Η ανακοίνωση του συλλόγου αναφέρει:

«Μετά από πολλές συζητήσεις με οπαδούς, μέλη και φίλους, των οποίων οι ρίζες βρίσκονται στην Τουρκία, έχουμε καταλάβει ότι δεν μπορούμε και δεν πρέπει να κρίνουμε λεπτομερώς διαφοροποιημένες αντιλήψεις και στάσεις από άλλους πολιτισμούς. Χωρίς καμία συζήτηση και χωρίς καμία αμφιβολία, απορρίπτουμε πολεμικές ενέργειες. Αυτό και η αλληλεγγύη αντικρούουν θεμελιωδώς τις αξίες του κλαμπ».

Η Ζανκτ Πάουλι διευκρινίζει ότι το συμβόλαιο του Σαχίν παραμένει σε ισχύ αλλά «προκειμένου να προστατευθούν όλοι οι συμμετέχοντες, θα λάβει άδεια για να προπονείται.

Οι οπαδοί της Ζανκτ Πάουλι απαίτησαν λόγω Συρίας την αποπομπή του Τούρκου Σαχίν (pic)

FC St. Pauli

@fcstpauli

Der FC St. Pauli stellt Cenk mit sofortiger Wirkung frei.

Alle Infos 👇🏼 http://fcsp.in/02etw 

Der FC St. Pauli stellt Cenk Sahin frei – FC St. Pauli

Der FC St. Pauli hat Cenk Sahin mit sofortiger Wirkung freigestellt ☠ Hier alle Infos!

fcstpauli.com

5.298 άτομα συζητούν σχετικά με αυτό
αθλητισμός, sport

Ζανκτ Πάουλι: Στο στόχαστρο οπαδών και διοίκησης Τούρκος παίκτης, που στήριξε την εισβολή στην Συρία

Η κίνηση του Τούρκου ποδοσφαιριστή της Ζανκτ Πάουλι, Τσενκ Σαχίν, να επικροτήσει την εισβολή Ερντογάν στη Συρία, έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην ομάδα της Γερμανίας, σε επίπεδο διοίκησης και φιλάθλων.

Ζανκτ Πάουλι: Στο στόχαστρο οπαδών και διοίκησης Τούρκος παίκτης, που στήριξε την εισβολή στην Συρία

Συγκεκριμένα, ο Σαχίν ανάρτησε μια τουρκική σημαία στο Instagram και προσευχήθηκε για τη θετική εξέλιξη της εισβολής των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή της βορειοανατολικής Συρίας.

Αυτό προκάλεσε την κατακραυγή των οπαδών της Ζανκτ Πάουλι, οι οποίοι στο φιλικό με τη Βόλφσμπουργκ ύψωσαν πανό που καλούσαν όλους τους οπαδούς να υποστηρίξουν τους Κούρδους και ζητούσαν την απομάκρυνση του Σαχίν από την ομάδα.

Μάλιστα, ανακοίνωση εξέδωσε και η διοίκηση της Ζανκτ Πάουλι, αναφέροντας ότι οι θέσεις του Σαχίν είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με τις αξίες του συλλόγου.

Felix Tamsut@ftamsut

Ultra Sankt Pauli have called for FC St. Pauli to sack Turkish attacker Cenk Sahin after he’s shown support of Turkey’s attack on the Kurdish territories in northern Syria.

“We ask all fans to show the Kurds that they’re not alone! Sahin, piss off!” their statement reads.

Προβολή εικόνας στο Twitter
251 άτομα συζητούν σχετικά με αυτό
αθλητισμός, sport

Ansu Fati, κάτι περισσότερο από ένας απλός ποδοσφαιριστής

 

Περίπου 20 χρόνια πριν ένας άνθρωπος έφυγε μακριά από τη Γουινέα Μπισάου και έφτασε στην Ισπανία, κυνηγώντας το όνειρο μιας καλύτερης ζωής. Ο άνθρωπος που όπως και πολλοί άλλοι έτρεχε μακριά από την πείνα προσγειώθηκε στη Marinaleda, ένα είδος κόκκινου νησιού τοποθετημένου στη μέση της Ανδαλουσίας. κάπου είχε ακούσει ότι ήταν ένα χωριό αλληλεγγύης και βοηθούσε τους μετανάστες.
Ο δήμαρχος της Marinaleda, Juan Manuel Sanchez Gordillo (που τον έχουν επανειλημμένα συλλάβει και διώξει για κατάληψη της γης μαζί με τους αγρότες],  τον βοήθησε όπως πολλούς άλλους και του βρήκε δουλειά σαν οδηγό φορτηγών απορριμμάτων, στην κοντινή πόλη Herrera, με τον τρόπο αυτό έγινε ένας κανονικός μετανάστης.
Αλλά αυτός ο άντρας και η σύζυγός του ήταν γονείς δύο παιδιών που μεγάλωναν πηγαίνοντας στο σχολείο και κάνοντας αυτό που τους άρεσε περισσότερο: παίζοντας ποδόσφαιρο. Μια μέρα ένας αθλητικός παρατηρητής τους είδε να παίζουν και τους πήρε να προπονούνται στη Βαρκελώνη.
Την προηγούμενη ημέρα η Barcelona έπαιξε με την Betis. Στο 78 ° λεπτό, ένα από τα δυο αγόρια – ο Ansu Fati – μπήκε στον αγωνιστικό χώρο, στα 16 χρόνια του έγινε ο δεύτερος νεαρότερος παίκτης να κάνει ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα του club από την Καταλονία.
Ο Ansu Fati είναι ο γιος αυτού του ανθρώπου που διέσχισε τη θάλασσα αναζητώντας μια ουτοπία και είναι αρκετά τυχερός ώστε να γίνει δεκτός σε μια πόλη αλληλεγγύης όπως η Μαριναλέντα. Η δική του είναι κάτι περισσότερο από την απλή ιστορία ενός νεαρού ποδοσφαιριστή.

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ο… ποδοσφαιρικός Τσε

«Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα ακόμη άθλημα, αλλά ένα όπλο της επανάστασης».

Ο… ποδοσφαιρικός Τσε

Η φράση ανήκει στον άνθρωπο- σύμβολο κάθε επανάστασης, στον Τσε Γκεβάρα που κατά μία εκδοχή, γεννήθηκε 14 Ιουνίου του 1928. Και λέμε κατά μία εκδοχή, γιατί αν και στο πιστοποιητικό γέννησής του, αυτή η ημερομηνία αναγράφεται, ωστόσο κατά τους βιογράφους του υπάρχει μια μαρτυρία της μητέρας του, σύμφωνα με την οποία ο γιος της, ήταν «παιδί του Μάη». Αυτό για το οποίο είμαστε σίγουροι, είναι η ημερομηνία θανάτου του:Ήταν στις 9/10/1967, όταν ο μεγάλος αυτός άνδρας έπεφτε νεκρός από το όπλο του Βολιβιανού υπαξιωματικού Μάριο Τεράν, κατόπιν εντολής του πράκτορα της CIA, Φέλιξ Ροντρίγκεζ.

«Πυροβόλησέ με, δειλέ, θα σκοτώσεις απλά, έναν άνθρωπο», λέγεται ότι ήταν οι τελευταίες λέξεις που ξεστόμισε ο Ερνέστο, όπως ήταν το όνομά του. (Το τσε που στην πραγματικότητα είναι τύπος προσφώνησης -κάτι σαν «ε, φίλε»-, του το «κόλλησαν», οι συναγωνιστές του στην Κούβα, επειδή ξεχνώντας τα ονόματά τους, τους περισσότερους, τους φώναζε έτσι). Όπως και να έχει, το βέβαιο είναι ότι ο θάνατός του, σηματοδότησε την γέννηση ενός από τους μεγαλύτερους θρύλους. Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, παραμένει ένα ίνδαλμα, ένας μύθος που αντιπροσωπεύει την πιο άφθαρτη και πιο όμορφη εκδοχή του αγώνα για ένα καλύτερο αύριο. Άλλωστε όπως έλεγε κι ο ίδιος «ο άνθρωπος κατάγεται από το όνειρο». Η ζωή του Αργεντίνου από το Ροζάριο, -έχει κοινό τόπο καταγωγής με τον Λίονελ Μέσι-, έχει χωρέσει σε πολλά βιβλία και σε ταινίες. Εμείς , σήμερα θα αρκεστούμε σε μία μόνο από τις πτυχές της συναρπαστικής ζωής του, στην σχέση του με το ποδόσφαιρο.

Από μικρό παιδί, υπέφερε από άσθμα και από μικρός πάλευε με αυτή την αδυναμία του. Έτσι εκτός από το διάβασμα στο οποίο αφιέρωνε πολλές ώρες, δοκίμαζε συνέχεια τις αντοχές της αναπνοής του παίρνοντας μέρος σε αθλήματα. Έκανε ιππασία, ποδήλατο, ενώ έπαιζε πινγκ πονγκ, ράγκμπι, και φυσικά ποδόσφαιρο.

Τον Δεκέμβριο του 1951 –εποχή που ήταν φοιτητής της ιατρικής- μαζί με τον φίλο του Αλμπέρτο Γρανάδο καβάλησαν μία μηχανή «Νόρτον» των 500 κυβικών με σκοπό να γνωρίσουν τη Λατινική Αμερική. Επισκέφθηκαν τη Χιλή, το Περού, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, τον Ισημερινό, τον Παναμά. Όσο βρίσκονταν στο Περού οι δύο φίλοι εργάστηκαν σε λεπροκομείο προσφέροντας υπηρεσίες στους ασθενείς. «Προσπαθήσαμε να εφαρμόσουμε την ψυχοθεραπεία και ψυχαγωγούσαμε τους λεπρούς. Φτιάξαμε με τους αρρώστους ποδοσφαιρική ομάδα και διοργανώσαμε αγώνες. Η προσοχή μας και η συντροφική συμπεριφορά μας απέναντι σε αυτά τα δυστυχισμένα πλάσματα ανέβασε κατακόρυφα την διάθεσή τους», θυμάται ο Αλμπέρτο.

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Τσε, ως Υπουργός της Κούβας πλέον, υποδέχεται την Μαντουρέιρα, την βραζιλιάνικη ομάδα (τρίτης κατηγορίας) που την δεκαετία του ’60, στο πλαίσιο περιοδείας της, βρίσκεται κάποια στιγμή, στην χώρα του Φιντέλ Κάστρο. Ο Ερνέστο, εκτός από το ότι επισκέφτηκε την αποστολή στο ξενοδοχείο, ως καλός οπαδός, ήταν κοντά στους ποδοσφαιριστές καθ’ όλη την διάρκεια της παραμονής τους στην Κούβα, ενώ παρευρέθηκε και στο τελευταίο τους ματς. Οι άνθρωποι της Μαντουρέιρα, κυκλοφόρησαν στιγμιότυπα (ΦΩΤΟ) από εκείνη την περιοδεία, ενώ πριν από λίγα χρόνια έβγαλαν μια συλλεκτική φανέλα, στην οποία αποτύπωσαν την μορφή του μεγάλου επαναστάτη. Και φυσικά, η εν λόγω φανέλα, «πούλησε τρελά»

Για να ξαναγυρίσουμε στο 1967, μετά την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα, ξέσπασαν σφοδρές ταραχές στο Μπουένος Άιρες. Στο διάστημα εκείνο αρκετοί ποδοσφαιρικοί αγώνες διακόπηκαν από τον στρατό και την αστυνομία, καθώς φίλαθλοι της Ιντεπεντιέντε, της Φεροκαρίλ Οέστε, της Μπόκα Τζούνιορς και της Τσακαρίτα ούρλιαζαν στις κερκίδες: «Τσε! Τσε!». Το μετέπειτα διάστημα παίκτες και θεατές, με συμβολικές πράξεις, θα εκδήλωναν την αλληλεγγύη τους σε οικογένειες αγνοουμένων και δολοφονημένων από τα στρατιωτικά καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής.

Ευτυχώς, τα ποδοσφαιρικά γήπεδα, δεν είναι μόνο χώρος εκτόνωσης, αλλά και χώρος όπου πάντα υπάρχει η δυνατότητα να εκφράζονται συλλογικά αξίες. Και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, τα λόγια τα Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, επιβεβαιώνονται: «Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα ακόμη άθλημα, αλλά ένα όπλο της επανάστασης».

 

https://www.fosonline.gr/plus/politismos/article/11998/o-podosfairikos-tse

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΕΕ. στη χώρα του ποτέ…ή 7

 

  • Με ημερομηνία 30/07/’80, ζητώ μέσω του δικηγόρου που με είχε υπερασπιστεί στην Ιταλία φωτοτυπίες επικυρωμένες της απόφασης δίκης [που είχε στηθεί σχεδόν με το ζόρι από την αστυνομία] που έλαβε χώρα στο Δικαστήριο της Φλωρεντίας την πρώτη εβδομάδα του ’78, όπου είχα αθωωθεί πανηγυρικά.
    Οι κατηγορίες ήταν: διακοπή μαθημάτων και καταστροφή ξένης περιουσίας.
    Την παρουσιάζουμε και αυτήν στην απολογία μας σαν ενισχυτική της προσπάθειας κατασκευής ενόχου από τις ιταλικές αρχές. Μεταφέρω τα κυριότερα σημεία, αυτά που ενδιαφέρουν :

‘O Μαυρόπουλος Μιχαήλ, κληθείς είς έκτακτον δίκην ίνα απαντήσει διά τα προαναφερόμενα αδικήματα, απέρριψε αμφότερες τις κατηγορίες αναφέροντας ότι : είχε παρουσιαστεί εις την αίθουσαν της Σχολής Πολιτικών Επιστημών όπου διεξήγαγε τις εξετάσεις ο Καθηγητής Λουίτζι Λόττι, με σκοπόν να προσκαλέση τους παρόντες να μεταφερθούν εις το Δικαστήριον, εις ένδειξιν συμπαραστάσεως προς τους συμφοιτητάς οι οποίοι το πρωϊνό εκείνο εδικάζοντο διά γεγονότα συμβάντα τον περασμένο χρόνο εις το φοιτητικό εστιατόριο. Λαμβάνοντας την απάντησιν ότι οι εξετάσεις θα εσυνεχίζοντο και ότι εν τούτοις ο καθένας ήταν ελεύθερος να πράξη όπως ήθελε, εξήλθε αμέσως και άρχισε να μοιράζη προκηρύξεις εις όσους ευρίσκοντο εις τον διάδρομον. Εισήλθεν εκ νέου εις την αίθουσαν όπου άρχισε να κάνη το ίδιο προς τους φοιτητάς που παρακολουθούσαν τας εξετάσεις. Ο καθηγητής, ο οποίος τον εγνώριζε προσωπικώς και τον εκάλεσε με το όνομά του,τον παρότρυνε να μην δημιουργήσει υπερβολικήν σύγχισιν.

Έτσι, όσον αφορά το αδίκημα, δεν μπορεί να θεωρηθή πραγματοποιημένη η διακοπή των εξετάσεων στο συντομότατο χρονικό διάστημα στο οποίο ο Μιχάλης εισήλθε εις την αίθουσα, ζήτησε από τον καθηγητή να διακόψει τας εξετάσεις, έλαβε γνώσιν της αντίθετης επιθυμίας του και εν συνεχεία βγήκε, έχοντας όλα συμβεί σε λίγες στιγμές, σε ένα διάστημα τελείως αμελητέο.Υπήρξε μια προσωρινή παύσις της διδακτικής δραστηριότητας ολίγων λεπτών, τέσσερα με πέντε, αλλά αυτό εξαρτήθηκε από την αυθόρμητη πρωτοβουλία του καθηγητού, ο οποίος θέλησε να βγει στον διάδρομο έχοντας ακούσει φασαρία, για να μάθη τι συνέβαινε. Εις αυτό το διάστημα ο Μαυρόπουλος επωφελήθηκε για να μοιράσει εις την αίθουσα μερικές προκηρύξεις, με την συγκατάθεση του ίδιου του κ. Λόττι. Όταν του ζητήθηκε,βγήκε ήρεμα από την αίθουσα και οι εξετάσεις συνεχίστηκαν.

Όλα επιβεβαιώθηκαν από τον κ. Λόττι.
Ο καθηγητής κ.Τζιοβανίνι από την πλευρά του επιβεβαίωσε την συνάντησιν με τον Μαυρόπουλο εις τον δεύτερον όροφον, ‘εις τον διάδρομον όπου είναι οι σκάλες’, προσδιορίζοντας πως ο Μιχάλης δεν είχε καλυμμένο το πρόσωπο, εις αντίθεσιν με πολλούς άλλους οι οποίοι κυκλοφορούσαν πάνω και κάτω εις τους ορόφους, και καθώς συνομιλούσε με αυτόν άκουσε να τον ζητά η τεχνικός του Ινστιτούτου, η οποία τον πληροφόρησε ότι είχαν δημιουργηθεί επεισόδια εκείνην την ώρα εις τον κάτω όροφον, ‘ακούγοντας κραυγές και θορύβους υαλοπινάκων που έσπαγαν’.
Αφού αποχαιρέτησε τον καθηγητή Τζιοβανίνι ο Μαυρόπουλος απεμακρύνθη βιαστικώς από το κτίριο διά να πάη εις το Δικαστήριον.
Κληθέντες και οι δύο μάρτυρες υπεράσπισης του μαθητού τους επιβεβαίωσαν την μή ανάμιξην του εις οποιανδήποτε βίαιην πράξιν προκαλώντας ουσιαστικά την πλήρη απαλλλαγήν του από οποιανδήποτε κατηγορίαν και την οριστικήν του αθώωση και για τις δύο κατηγορίες’

Ούτε δράστης ,ούτε υποκινητής.

  • Ξεκινάει τελικά η δίκη στο Πενταμελές Εφετείο Κομοτηνής. Θα σας γράψω αμέσως για το κατηγορητήριο. Αυτό που δεν θυμάμαι είναι εάν στηρίζεται μοναχά στις κατηγορίες του Σαβέριο ή σε μέρος αυτών, στις αρχικές, και μέρος αυτών των άλλων τριών κατηγόρων για τους οποίους θα σας μιλήσω στην συνέχεια. Βλέποντας τα αποκόμματα των εφημερίδων της εποχής συναντώ την Ροσσάνα να λέει στην αρχή στους δημοσιογράφους που την ρωτούν πως όλα στηρίζονται στον Κάντζι. Αργότερα, σε αίθουσα του Αρείου Πάγου αναφέρεται στον ‘γνωστό τοξικομανή’ που την εμπλέκει στις ιστορίες του. Το πιο πιθανό λοιπόν σενάριο μου φαίνεται αυτό,του να έχουν στείλει οι ιταλικές αρχές τις πρώτες απολογίες και των τριών. Οι υπόλοιπες πρέπει να ήρθαν πολύ αργότερα, στην προσπάθεια να στηριχθεί η δεύτερη απόπειρα καταδίκης μου. Λίγη σημασία έχει πλέον το πως ακριβώς διεξήχθησαν τα πράγματα.

Τελικά με κατηγορούν για –συμμετοχή σε ένοπλη ομάδα που δρούσε χρησιμοποιώντας τα ονόματα :
‘προλεταριακές περιπολίες’
‘κομμουνιστικές μαχητικές προλεταριακές ομάδες’
‘προλεταριακές ομάδες μάχης’
‘πρώτη γραμμή’.
-Και ανατρεπτική οργάνωση με τα παραπάνω ονόματα.
-Για το κάψιμο δύο αυτοκινήτων ιδιωτικών αστυνομικών.
-Για το κάψιμο άλλων τριών αυτοκινήτων ιδιωτικών αστυνομικών.
Ληστεία εις βάρος τεσσάρων ατόμων, υπαλλήλων κτηματικής εταιρείας στην οποίαν εισέβαλα, και αρπαγή των ταυτοτήτων τους.
-Έφερα όπλα σε δημόσιο χώρο με σκοπό τα ανωτέρω εγκλήματα.
-Όπως φυσικά και την κατασκευή και μεταφορά των εμπρηστικών μηχανισμών με τους οποίους δόθηκε η φωτιά στα ανωτέρω οχήματα.

Οι δικαστές με αθώωσαν, δεν γίνονταν διαφορετικά.
Στην Ιταλία έφαγα μπόλικα χρονάκια, δεν θυμάμαι πλέον ακριβώς πόσα, πάνω από είκοσι.
Πρέπει να καθυστέρησε αρκετά, για άγνωστο λόγο να γίνει η δίκη, σίγουρα ενσωματώθηκαν εκεί όλες οι απολογίες-κατηγορίες, μου αποδόθηκε και αρχηγία ομάδας, και κατ’ επέκτασιν η συμμετοχή μου σε όλες τις ενέργειες της οργάνωσης, σαν στέλεχος της διοίκησης των ομάδων αυτής. Μούριξαν λοιπόν στ’ αυτιά με το σκεπτικό της συλλογικής ευθύνης, για ότι διεκδικήθηκε στην Φλωρεντία με τις ανωτέρω ονομασίες!!

Real wild child, Iggy Pop.

  • οι ερυθρές Ταξιαρχίες, Le Brigate rosse 16
Δημοσιεύτηκε στις 11 Ιαν 2015

Ανέβηκε στις 23 Μαρ 2011
η δίκη στο Τορίνο στον ιστορικό πυρήνα των BR , οι φωτογραφίες είναι από την ταινία-ντοκυμαντέρ των Alessandro Melano και Marino Bronzino: «Avvocato !»

  • Πιστεύω πάντως πως καταφέραμε να σας δώσουμε μια γεύση του κλίματος μες το οποίο κύλησαν εκείνα τα απίστευτα χρόνια. Έχουμε κι άλλο δρόμο να διανύσουμε, θα συνεχίσουμε στο ίδιο τέμπο.
    Για Τριλογία μιλάμε στο κάτω-κάτω, σας έχω δείξει ήδη τόσα πολλά, απ’ όποια πλευρά και να το εξετάσεις, κοινωνική – προσωπική – πολιτιστική κλπ.

Fire, Kasabian.

  • Ανοίγω ξανά παρένθεση, είναι το αγαπημένο μου χόμπυ. Ξεκουράζει.
    Γράφω πάντα στο χέρι, μόλις τελειώσω αρχίζει η πληκτρολόγηση. Όλο αυτό το διάστημα σημείωνα σε ατζέντες που είχα από την δουλειά μου, αχρησιμοποίητες ή μισογεμάτες, με κενές σελίδες.
    Αυτή, πάνω στην οποία δουλεύω τώρα είναι του 2002. Στη σελίδα με ημερομηνία 12 Ιανουαρίου, βρήκα ένα κείμενο μια σταλιά, δυο λόγια που είχα σημειώσει για άγνωστη αιτία Σου το παραθέτω, είναι το ξεγύμνωμα μου :

‘Από μικρός αγαπούσα τους ήρωες. Στη ζωή, μου αρέσει η νίκη, δεν είναι όμως αυτοσκοπός.
Ήθελα πάντα να είμαι μπροστά, στην κόψη του κύματος.
Μου αρέσουν πρόσωπα σαν αυτά του Αλέξανδρου, του Τσέ, του Λεωνίδα, του Αχιλλέα.
Να καλπάζω, στο κυνήγι του ονείρου που είναι η ελευθερία. Μακριά απ’ τα δεσμά της συνήθειας, του βολέματος, της πολυθρόνας. Δεν με χαλάει η μοναχικότητα του ηγέτη, με μαγεύει το σπάσιμο των δεσμών, το τίναγμα των φτερών στον ανοιξιάτικο αγέρα. Η ευωδιά του δαφνοστεφανωμένου μετώπου, του ιδρωμένου κορμιού, του ματιού που λάμπει, που γυαλίζει αποφασισμένο να νικήσει, που κέρδισε γιατί ένιωσε ελεύθερα. Έπραξε ελεύθερα! έζησε ελεύθερα. Αυτός είναι ο ήρωας μου! ΑΥΤΌΣ ΘΈΛΩ ΝΑ ΕΊΝΑΙ Ο ΕΑΥΤΌς ΜΟΥ!! Ο πολεμιστής του φωτός, ο πολεμιστής της ζωής!!’

Ξυλούρης, ‘που πας παλικάρι’

Εδώ θέλω να σημειώσω πως ο δικός μου Λεωνίδας δεν έχει καμία σχέση με αυτόν των φασιστών. Που κάνουν άπειρες συγχύσεις και απίστευτες τρίπλες για να ιδιοποιηθούν ήρωες και παραδείγματα ανθρώπων που με αυτούς δεν έχουν ουδεμία απολύτως σχέση, με την καφρίλα και την ψυχική τους ερημιά. Είναι μία τεράστια συζήτηση, θα χρειάζονταν ένα αυτόνομο πόνημα για να εξηγήσω πως τα παιδικά μου ινδάλματα δεν τα χαρίζω ούτε με σφαίρες σ’ εσάς, ξεφτίλες ‘πατριώτες’ που από υπερηφάνεια τιμή και ανδρεία δεν έχετε καμία,μα καμία σχέση!
Πρώτοι μεταξύ ίσων! οι ήρωες μου είναι! Κουράδες του γλυκού νερού είστε και φαίνεστε, καθίκια!

Πατρίδα,…Στίχοιμα.

Ο γιος μου μαθαίνει κιθάρα, η Βίκυ μπάσο. Με ρωτούν πώς έγινε και δεν έμαθα να παίζω μουσική.
Θυμάμαι πως μικρός είχα ζητήσει απ’ τον πατέρα μου να πάω σε δάσκαλο και δεν με άφησε γιατί ‘μουσική παίζουν οι αλήτες’. Έτσι έλεγαν οι συμβάσεις στην μικρή μας πολιτεία εκείνα τα χρόνια. Ναι φίλοι μου.
Αυτή ήταν η πικρή πραγματικότητα.
Πήγαινα σχολείο και δεν με άφησαν να γραφτώ σε ομάδα, να τελειοποιήσω το ποδόσφαιρο που έπαιζα στις αλάνες και αγαπούσα πολύ. Γιατί και ‘μπάλα έπαιζαν οι αλήτες!’
Ζούμε ένα κλίμα νοσηρό. Να φανταστείτε πως φώναξαν τη μάνα μου στο σχολείο, να της κάνουν παρατήρηση, να μη με αφήνει να φοράω κόκκινα ρούχα! δεν κάνω πλάκα. ΈΧΟΥΜΕ ΧΟΎΝΤΑ ΚΑΙ ΌΤΙ ΘΥΜΊΖΕΙ ‘ΣΥΜΜΟΡΊΤΕΣ’ ΕΊΝΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΈΝΟ, ακόμη και το χρώμα!

‘Το παιδί είναι Ολυμπιακός! αφήστε τον ήσυχο!’ Τους βάζει στη θέση τους η μάνα μου.
Λίγους μήνες μετά,τα ίδια. Την ξαναφωνάζουν. Αυτή τη φορά της κάνουν παρατήρηση γιατί λέει ‘κάνω πολλές παρέες με κορίτσια’! Ετοιμόλογη αυτή τους απαντά πως αφύσικο θα ήταν ‘να κάνω πολλές παρέες με αγόρια’!
Για τέτοια κατάσταση μιλάμε. Αρρωστημένη!
Αγάπησα πολύ τον Μπέστ, τον είχα σαν ίνδαλμα, και τον Γιώργο Δεληκάρη. Ερωτεύτηκα τον Ζαιρζίνιο και τον μεγάλο Κρόιφ, αργότερα τον Σόκρατες, τον Καντονά τον Ζίκο και τον Αντονιόνι. Πώς να ξεχάσω τον τεράστιο Λεβ Γιασίν;

Πανηγύρισα με τον απίθανο Μπορζώφ που καθάρισε τους Αμερικανούς κι ας ήμουν φιλικός με τους Κινέζους,εκείνο τον καιρό.
Αγάπησα τον Άλι, παραδέχτηκα τον Μαραντόνα, που τον γιάτρεψαν οι Κουβανοί. Με τον Τσάβες δεν τα κατάφεραν.
Όταν ο αγαπημένος μας Χουαντορένα ταπείνωσε ξανά τους δυτικούς, στη Μυροβόλο πανηγυρίζαμε σαν τα παιδιά, νιώθαμε πως παίρναμε τη ρεβάνς, απ’ τους αμερικανούς, της ήττας στον εμφύλιο.
Και θα μου μείνει αξέχαστος ο Ύβ ο Τριαντάφυλλος. Τότε δεν ήταν που ακούγαμε ‘Γαρύφαλλο’ απ’ τους ‘Πελόμα Μποκιού’ ;
Τον Πελέ δεν τον χώνεψα ποτέ!

Όσο για τον Γιώργο Κούδα, ας κάνει ένα παγωμένο μπάνιο στα βρώμικα νερά του Θερμαϊκού. Που δεν είχε τ’ αρχίδια ν’ ακολουθήσει τα όνειρά του όταν ο Μαντζαβελάκης [αν θυμάμαι καλά ] τον κατέβασε στην Αθήνα. Κι έκανε άνω κάτω την Ελλάδα, χωρίς λόγο. Κι ας λέει πως φοράει παντελόνια. Φούστα φορούσε η Μαρί Μπονέ αλλά αυτή είπε την αλήθεια.
Όχι, δεν είμαι σεξιστής. Μιλάω έτσι για ν’ ανάψουν τα αίματα
η αλήθεια πονάει.
Πως να ξεχάσω τον Μποτίνο, τον Αϊδινίου ;

Την αγία τριάδα του καβαλιώτικου ποδοσφαίρου των χρόνων που ήμουν νεαρός ; Μήτσος Παρίδης, Παύλος Κοψαχείλης και Κώστας Λιόλιος !
Και κάτι ζευγάρια φωτιά : Μητρόπουλος-Ναθαναήλ, και Κωνσταντίνου – Καραγιάννη.
Μια άλλη Ελλάδα. Του Λαμπράκη, του Πέτρουλα, του Μπελογιάννη! Του Πλουμπίδη!
Του Τσαρούχη και των εξαίρετων ποιητών, ζωγράφων και μουσικών μας!
Όσο κι αν ψάχνετε φασίστες να ωραιοποιήσετε την ιστορία σας, παραχαράσσοντας την αληθινή, έναν ήρωα δεν θα βρείτε στις σειρές σας.Έναν άνθρωπο!

Έναν Λόρκα, έναν Βίκτορ Χάρα, μια Βιολέτα Πάρα.
Ξέφυγα.
Προσπάθησα λοιπόν στα δεκαοκτώ μου να μάθω να παίζω κιθάρα.
Είμαι φρέσκος στην Φλωρεντία, γλυκούλης. όμορφα αγόρια όμως χιλιάδες. Μου αρέσει να βρίσκομαι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του θηλυκού κόσμου. Αυτοί που όμως τραβούν σαν μαγνήτες τα κορίτσια είναι εκείνοι που γρατζουνάν τις κιθάρες,
μόλις σβήνουν τα πικ-απ και η ώρα είναι περασμένη.
Είμαι τρελαμένος, αρπάζω μια μέρα μέσα απ’ τα χέρια του φίλου μου το μαγικό ξύλο και τον βάζω να μου δείξει τις θαυμαστές κινήσεις.
Ακόμα και το σπίτι θυμάμαι στο οποίο βρισκόμαστε, λίγο πιο πίσω απ’ την πιατσέτα του Σαν Πιερίνο.
Μου μαθαίνει το ξεκίνημα του Σμόουκ ον δε Γουώτερ. Μου βγήκε η ψυχή όμως, τα παράτησα αν και το κατάφερα.

Είχα πολύ ενέργεια για να κάθομαι ακίνητος τόση ώρα να προσπαθώ με τα δάχτυλα να κάνω το όργανο να παίξει. Η ψυχή δεν ηρεμούσε, δεν ακολούθησε.
Δεν ανεχόμουν να παλουκωθώ με τίποτα, υπομονή στα κόκκινα, τα βρόντηξα.
Τους έκανα όμως να με προσέξουν αλλιώς!!!

Lucky man, Emerson Lake and Palmer.

  • Ξαναγυρνώντας στο σήμερα:
    Σαν γνήσιος ‘μπλαουγκράνα’ στήθηκα προχθές να παρακολουθήσω την επική ανατροπή της αγαπημένης μου ομάδας, [δεν έγινα ‘Μπάρτσα’ τα τελευταία χρόνια που είναι της μοδός, αλλά από τότε που τους ξαναέφερε στα χείλη το χαμόγελο της Αξιοπρέπειας ο μεγάλος Γιόχαν Κρόιφ. Αργότερα, όταν κατάλαβα και τις πολιτικές προεκτάσεις της υπόθεσης, το γλυκό έδεσε].
    Αντ’ αυτού παρακολούθησα μια νέα συντριβή.
    Εκείνο όμως που μου έκανε χείριστη εντύπωση ήταν η ανεκδιήγητη συμπεριφορά του σπορτκάστερ, ο οποίος δυστυχώς αντιπροσωπεύει το δείγμα πολιτιστικής,και όχι μόνο, συμπεριφοράς του μέσου Έλληνα ραγιά.

Έπλεκε διθύραμβους για τους Γερμανούς, απ’ την αρχή μέχρι το τέλος,
και μπαλαδορικά ίσως έκανε και καλά.
Έχω ερωτευτεί Γερμανίδες, έχω περάσει υπέροχα,
με στήριξαν οικονομικά οι Γερμανοί τουρίστες όταν δούλευα στην παραλία, αλλά μέχρι εδώ.
Είναι τεράστιος λαός οι Γερμανοί.
Η συλλογική μνήμη όμως δεν ξεχνάει ακόμα φίλε, δεν μπορώ να πω πως σαν λαό τους πολυσυμπαθώ τους Γερμανούς.
Από παιδάκι, γερμανική ομάδα δεν υποστήριξα ποτέ, όπως δεν θα υποστηρίξω Παναθηναϊκό, με οποιονδήποτε αντίπαλο και αν αγωνιστεί.
Ξέρω πως η ειλικρίνεια σπάει κόκαλα!
Τους αποκαλείτε ‘πάντσερ’ και προσβάλλετε τη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων. Εβραίων, συμπατριωτών μου, ρομά, κομμουνιστών, αναρχικών και κάθε λογής άλλου που τόλμησε να σκεφτεί διαφορετικά εκείνα τα χρόνια και έσβησε στα στρατόπεδα και τα κρεματόρια
Έφτασε ο λεχρίτης παρουσιαστής στο σημείο να προτείνει στο τεράστιο κλάμπ, σε αυτή τη μεγάλη λαϊκή κατάσταση που είναι κάτι περισσότερο από μια ομάδα, έναν κατά τα άλλα συμπαθέστατο άνθρωπο και ικανότατο προπονητή, προσβάλλοντας έναν άντρα που έδωσε όλη τη χρονιά μια μεγάλη μάχη με τον καρκίνο, βγαίνοντας νικητής, τον Τίτο Βιλλανόβα.

Μέσα στη χώρα όπου τα ερείπια της Γκερνίκα θα ορθώνονται πάντα στις καρδιές μας να θυμίζουν τι εστί βερύκκοκο, με άλλα λόγια γερμανικός φονταμενταλισμός, ολοκληρωτισμός ή όπως αλλιώς θέλετε να ονομάσετε αυτό το απαίσιο μικρόβιο του ναζισμού.
Θα μου πείτε πως και ο Σούστερ πήγε στη Ρεάλ. Στα τέτοια μου! Στη Ρεάλ του Φράνκο πήγε και του παντοτινού Ισπανικού κατεστημένου.
Και όλα αυτά ξεχνώντας πως η ομάδα έτρεχε σαν τραίνο μέχρι την ημέρα που ο Τίτο Βιλανόβα, αυτό το γλυκύτατο παλικάρι με το Πι κεφαλαίο ξεκίνησε την περιπέτειά του στα Νοσοκομεία για να απαλλαγεί από την αρρώστια.
Σέβεσαι τον άνθρωπο που παλεύει με τον θάνατο και το βουλώνεις,
που θα την βρει όμως την ευαισθησία ο …….
Δεν θα θυμίσω τον Αμπιντάλ!
Δεν ξέρω με ποια κριτήρια επιλέγουν οι εταιρείες τα στελέχη τους, είπαμε όμως, αυτή είναι μία εικόνα από κάποια Ελλάδα του σήμερα.
Προτείνω στην ΕΡΤ να στείλει τον συγκεκριμένο ρεπόρτερ στην Ογκολογική Κλινικήοποιουδήποτε Νοσοκομείου ΝΑ ΠΆΡΕΙ ΜΑΘΉΜΑΤΑ ΑΝΘΡΏΠΙΝΗΣ ΑΞΙΟΠΡΈΠΕΙΑΣ και αγωνιστικότητας. Να καθίσει εκεί υποχρεωτικά για πέντε-έξι μήνες να μάθει πως παλεύει ο άνθρωπος καθημερινά με τον εαυτό του και την αρρώστια.

Αν καταλάβει κάτι και ξαναπάρει το μικρόφωνο στα χέρια, είμαι σίγουρος πως θα σταματήσει να υβρίζει τον άνθρωπο που βγήκε από τα σπλάχνα της ομάδας και την έκανε να ξεφύγει καμιά δεκαπενταριά βαθμούς από την ‘μισητή’ Ρεάλ μέσα σε δύο μήνες,
μέχρι να πέσει στα χέρια του χάροντα, να τον παλέψει, και να βγει νικητής και σ’ αυτή τη μάχη. Λιγάκι κουρασμένος φυσικά!
Ξέρω από πρώτο χέρι τι θα πει χημειοθεραπεία.
Δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα περισσότερο.
Ανάθεμα σε όλους αυτούς που κατάντησαν τον Έλληνα αυτό που δείχνει αυτή τη στιγμή, δημόσια τουλάχιστον, γιατί,αυτό που συμβαίνει στο κάθε σπίτι δεν το γνωρίζουμε.

Toy soldiers, Eminem.

Είμαι περήφανος για τον μπασκετικό γαύρο! σαν ολυμπιακός και τίποτα παραπάνω. ΤΟΥΣ ΓΑΎΡΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΊ Η ΟΜΆΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΝΈΝΑΝ ΆΛΛΟΝ!
Έχει πανηγυρίσει μεγάλες στιγμές ο βάζελος, δεν ένιωσα ποτέ μα ποτέ, απολύτως τίποτα.
Σταματήστε λοιπόν τις υποκρισίες. Ο Μέσι και η παρέα του ολόκληρη, μες το αεροπλάνο πανηγυρίζουν τη νίκη μας επί της Ρεάλ, φωνάζοντας ‘Ολυμπιακός-Ολυμπιακός! αφήστε αυτά που ξέρετε.
Σιχάθηκα το κυπελάκι που σήκωσε ο Μαρινάκης μπροστά στις άδειες κερκίδες του κόκκινου ΟΑΚΑ. Μπορεί να το βάλει εκεί που ξέρει, εμείς οι γνήσιοι Ολυμπιακοί τον έχουμε χεσμένο,και αυτόν και τους χρυσαυγίτες φίλους του, όπως και όλους τους σκατόψυχους φασίστες της 7. Τέτοια κυπελάκια δεν τα θέλουμε. Παλικαρίσια, θα έπρεπε να το γυρίσουν πίσω!

Ξέρω επίσης πως αυτοί που φωνάζουν για ‘κάθαρση’, χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη θέλουν να γίνουν, ποτέ δεν θέλησαν δικαιοσύνη. Διαφορετικά θα το είχαν δείξει στο δρόμο, στην πιάτσα,στους αγώνες τους καθημερινούς. Δεν τους έχουμε δει πουθενά! την μαρμίτα θέλουν, αυτή που μονοπωλεί άλλος.
Αν το μάτι του μέσου Έλληνα γυαλίσει όπως των γαύρων παιχτών και προπονητών του μπάσκετ αυτού του τριημέρου, άλλη μέρα θα ξημερώσει!

Antifa hooligans, los fastidios.

Και μετά ξύπνησα!!!

Υπάρχει μία συνολικά διεφθαρμένη κατάσταση που αγκαλιάζει όλες τις οργανωμένες εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας, μία αρρωστημένη νοοτροπία που έχει σφίξει σαν τανάλια ένα μεγάλο κομμάτι ελλήνων και κάνει μπαμ στον αθλητισμό, σε όλα του τα σκαλοπάτια, κυρίως δε στους δημοσιογράφους τους φιλάθλους και τους παράγοντες. Δεν είναι η αλλαγή ή εναλλαγή προσώπων που θα λύσει το πρόβλημα. Ριζική αλλαγή νοοτροπίας όλων αυτών των ελλήνων που έχουν βουτηχτεί, χρόνια τώρα, στη μισαλλοδοξία, την έλλειψη αλληλεγγύης και στο μίσος προς την διαφορετικότητα. Τον ‘κρυπτοφασίστα’ που έχει ο καθένας μέσα του πρέπει να αποβάλλουμε πρώτ’ απ’ όλα!

‘ο κόσμος είναι επικίνδυνος όχι εξαιτίας αυτών που κάνουν κακό, αλλά εξαιτίας αυτών που τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα’.
A. Einstein.

Σχετική εικόνα

Κάνω ένα διάλειμμα και επιστρέφω.

Άσε που πέρασε η ώρα, βράδιασε, αύριο πάλι.

ωχρά σπειροχαίτη, κούφιοι άνθρωποι

Κάποιος θυμήθηκε τον Ρεχάγκελ. Και γι αυτόν θα σου πω πως δεν τον χώνεψα απ’ την πρώτη στιγμή, για τις δηλώσεις που έκανε για τον Ολυμπιακό,μόλις πάτησε το πόδι του στην χώρα. Την αλήθεια λέω, δεν θέλω να γίνομαι ευχάριστος με το ζόρι, την εθνική του δεν την έβλεπα γιατί είχε μέσα αμέτρητους παναθηναϊκούς, το αίμα νερό δεν γίνεται,
εγώ που αλλάζω το κανάλι μόλις ντύνεται πράσινο και να μου δείχνεις τις ίδιες μουτσούνες στυλ Καραγκούνη, ντυμένες στο γαλάζιο, και να χαίρομαι
δεν είμαι σχιζοφρενής.
Αυτά τα αφήνω σ’ αυτούς που είναι υπεράνω, και κατά βάθος ανέραστοι, χλιαροί.
Γιατί, δεν μπορείς να είσαι παθιάρης και να την βρίσκεις με όσους σου στέκονται στο στομάχι, μόνο και μόνο επειδή αλλάζουν φανελάκι! Να γλείφεις εκεί που φτύνεις
Ας βάλουν λοιπόν εκεί που ξέρουν και τον Όττο και τους λεγεωνάριους του, εγώ είμαι γαύρος πρώτα, και πάνω απ’ όλα
όσους βάζελους κι αν ντύσουν με άλλα χρώματα, εγώ πράσινους τους βλέπω.

Πως λοιπόν εσύ καταφέρνεις ν’ αγαπάς αυτό που όλη την βδομάδα απεχθάνεσαι, δεν το καταλαβαίνω. Με το συμπάθιο δηλαδή!
Και μην αρχίσετε να μου μιλάτε για έθνος και φυλή γιατί δεν τα χάφτω, εθνική με δέκα παναθηναϊκούς δεν την θέλω, τελεία και παύλα. Εσείς μπορεί να την αγαπάτε, εγώ αδυνατώ. Ούτε να σας πείσω θέλω, ούτε να με πείσετε. Κουβέντα κάνουμε και όλα είναι αποδεχτά!
Να λέμε όμως τα σύκα με το όνομά τους!
Βαράτε όσο θέλετε τους πισινούς σας στο πάτωμα, έχω το θάρρος της γνώμης μου και την διατυπώνω. Δεν θα σε χαϊδέψω, ‘λευκέ γαλάζιε ποντικέ μου’.
Κι εκείνη την μπάλα, γραμμή μαζινό, να μη φάμε γκολ κι ότι γίνει, δεν την κατάπια ποτέ.
Και στον δρόμο δεν βγήκα!

Όπως δεν πανηγύρισα το κυπελάκι του Μαρινάκη, αγάμητε, κομπλεξικέ δημοσιογραφίσκο!
Γιατί, αν κρατάς γραφίδα στο χέρι, πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου! κι όχι να βγάζεις στο χαρτί που θα διαβάσει το κοινό τα κόμπλεξ τα στερητικά σου.
Γράψε ένα βιβλίο και πες την άποψή σου.
Στην εφημερίδα που υπηρετείς, θα απαριθμήσεις τους αναρίθμητους τίτλους που με τσαμπουκά η ερυθρόλευκη ομάδα κατακτά με το σπαθί της σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, ανδρών και γυναικών, στην χώρα και την Ευρώπη,
με το σπαθί της επαναλαμβάνω!

Και επειδή τους ακούω να μου λένε πως ‘για ένα παιχνίδι πρόκειται’, θα τους απαντήσω πως ‘ακριβώς, επειδή πρόκειται για παιχνίδι, του δίνω την σοβαρότητα που του αξίζει’!
Και ο Δεληκάρης έφυγε από το λιμάνι, και ο Μητρόπουλος, στην καρδιά μας παρέμειναν αγαπητοί, είναι η χημεία βρε αδελφέ!
μη μου μιλήσεις όμως για Ριβάλντο ή Αποστολάκη γιατί την έβαψες.
Όσες συγνώμες κι αν ζήτησε ο Βραζιλιάνος στην καρδιά μας δεν χώρεσε άλλο!
Και ο Λεμονής άλλαξε ομάδα, και τον Αντώνη τον αγαπήσαμε. Είναι κάτι στη συμπεριφορά που σε κερδίζει.

ανοίγω παρένθεση :

Η λογική της νίκης με κάθε τρόπο δεν είναι η δική μας επιλογή

kerkida

Ένα από τα τραγούδια που ακούγονταν στο παλιό αλλά και στο νέο γήπεδο Καραΐσκάκηπριν από τους αγώνες της ομάδας μου, του Ολυμπιακού, ξεκινούσε έτσι: “‘Ελα στου Καραΐσκάκη και αυτή την Κυριακή, να χαρούμε πανηγύρι και ολυμπιακή ψυχή”.

Σε όσα αληθινά περιγράφει θα προσθέσω και εγώ τη λαϊκή γιορτή, την κοινωνικοποίηση και την ελευθεριότητα που έχει μια γηπεδική κερκίδα. Από τα μέσα των 80’s όταν παιδάκι με πρωτοπήγαινε ο πατέρας μου στο γήπεδο, τα πέταλα και οι κερκίδες ήταν ένα σχολείο συναισθημάτων και ταξικότητας.

Στο παλιό Καραΐσκάκη με τα φιλόξενα, στους τζαμπατζήδες, τουρνικέ (τα περιστρεφόμενα κάγκελα)  έβλεπες τους πάντες, Λούμπεν άτομα, λαϊκοί τύποι, μικροαστοί όπως εμείς. Ο κατάλογος ατελείωτος.  Όλη αυτή η ανάμειξη αλλά και ανεκτικότητα (με τους περισσότερους δεν θα έκανες ποτέ παρέα έξω από το γήπεδο) είχε πλάκα αλλά και ουσία.

Το ταξικό σχολείο που λεγόταν κερκίδα (χωρίς τις θέσεις των ακριβών εισιτηρίων βέβαια) σε μάθαινε στο συγχρωτισμό, την αλληλεγγύη ακόμα και τη συνεννόηση, αν θες, με τους ανθρώπους της τάξης σου. Πράγματα πολύ σημαντικά σε μια εποχή (τότε αλλά και τώρα) απονοηματοδότησης της κοινωνικής συλλογικοποίησης αλλά και αποπολιτικοποίησης.

Τη ίδια περίοδο στο εξωτερικό, με αφορμή το χουλιγκανισμό και στη λογική του “πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι” το ποδόσφαιρο αρχίζει να γίνεται “κυριλέ”, όπως τον εννοεί η εξουσία, φυσικά, τον όρο. Τα εισιτήρια αρχίζουν να ακριβαίνουν σημαντικά οδηγώντας τις λαϊκές μάζες, τη συντριπτική πλειοψηφία του ποδοσφαιρικού κοινού δηλαδή,  έξω από τα γήπεδα. Το ποδόσφαιρο μετατρέπεται σταδιακά σε θέαμα για λιγότερους, αλλά χειροκροτητές, που πάνε στο γήπεδο για να διασκεδάσουν και σίγουρα όχι για να αναμιχθούν.  Η τωρινή, αηδιαστική, εικόνα των μεγάλων γηπέδων ανά τον κόσμο μας δείχνει το τέλος (?) αυτής της πορείας.

Φτάνοντας στα 90’s  ενώ οι αλλαγές αυτές δεν έχουν ακόμα φτάσει στην Ελλάδα, συντελείται μια τεράστια κοινωνική αλλαγή. Η εισροή μεγάλων μαζών φτωχών μεταναστών από τα Βαλκάνια. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα όλοι εκείνοι που μέχρι τότε ήταν οι από κάτω (εργάτες, μικροαστοί, υπάλληλοι, αγρότες) είχαν τη δυνατότητα να γίνουν μικροαφεντικά, να αποσπάσουν οι ίδιοι πλέον υπεραξία εκμεταλλευόμενοι, με τη σειρά τους, άλλους φτωχότερους.

Μέσα σε αυτό το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο τοποθετώ ως άμεσα επηρεαζόμενο τον κόσμο που μαζικά πήγαινε στα γήπεδα. Όλοι όσοι, ως τότε, γνώριζαν την αδικία μπορούσαν πλέον να αδικούν και να τους περνάει. Προσπαθώντας να αποφύγω τις ισοπεδωτικές γενικεύσεις, θεωρώ το γεγονός αυτό κομβικό για την αλλαγή νοοτροπίας του κόσμο της ομάδας μου.

Και ενώ μεγάλη μερίδα της κοινωνίας μπολιαζόταν με τη εξουσία του μικροαφεντικού, κάποια χρόνια μετά συνέβη μια δεύτερη αποφασιστική αλλαγή, μια αλλαγή που μόνο ο Ολυμπιακός ως τώρα από τις μεγάλες ομάδες έχει βιώσει. Το παλιό του γήπεδο έδωσε τη θέση του σε ένα νέο, σύγχρονο και κυριλέ γήπεδο. Ας ειν’ καλά οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Εν έτη 2004 το ποδόσφαιρο και στην Ελλάδα έχει μπει στη λογική προσέλκυσης πελατείας. Ένα νέο και πιο λουσάτο “μαγαζί” θα προσελκύσει νέο, υψηλότερης αγοραστικής δύναμης, κόσμο απωθώντας, ενσυνείδητα ή όχι δεν έχει σημασία, το παλιότερο και συνάμα φτωχότερο κοινό του.  Το βιώσαμε αυτό, έντονα πιστεύω, στα παιχνίδια του Ολυμπιακού  από το 2004 και μετά.

Η αλλαγή στη σύνθεση του κόσμου στην κερκίδα έφερε και την αντίστοιχη αλλαγή νοοτροπίας που ανέφερα και πρότερα. Η νίκη με κάθε τρόπο ήταν και είναι, πλέον, προτεραιότητα. Όποιος έχει μάθει να νταλαβερίζεται με αυτό τον τρόπο στις κοινωνικές και επαγγελματικές του σχέσεις, το ίδιο θα απαιτήσει και από την ομάδα του. Οι αντίπαλοι είναι πάντα αυτοί που θέλουν να μας αδικήσουν, εμείς πρέπει να τους την κάνουμε πρώτοι. Μεταφορά του κοινωνικού κανιβαλισμού στα γήπεδα.  Αφεντικό στη ζωή (με ότι αυτό συνεπάγεται ), αφεντικό και στο γήπεδο. Καθόλου σεξιστικά, μα απολύτως ταξικά. Η κοινωνία της συνδιαλλαγής, της ανάθεσης και του ατομικού συμφέροντος αναμενόμενα μεταφέρθηκε στις απαιτήσεις της κερκίδας.

Αυτές τις απαιτήσεις καλοδέχτηκε και υποδαύλισε η εκάστοτε διοίκηση της ομάδας. Πέρα από την πελατειακή λογική που ήδη αναφέραμε, η πολιτική σκοπιμότητα της δημιουργίας στρατού που θα μπακάρει τις εκάστοτε επιλογές του μεγαλομετόχου σε άλλα πεδία προϋποθέτει αυτός ο κόσμος να μένει ευχαριστημένος. Ο πιο εύκολος τρόπος ήταν και είναι οι νίκες.

Βέβαια, το λούμπεν, το πιο νεανικό και περισσότερο προλεταριακό κομμάτι του κόσμου δεν εξαφανίστηκε από τις κερκίδες. Περιορίστηκε κυρίως στα πέταλα των οργανωμένων της ομάδας. Εκεί, όμως, η πολυποίκιλη έκφραση δεν μπορεί εύκολα να βγει προς τα έξω μια και κυριαρχεί (όπως παντού και πάντα) η δύναμη της οργανωμένης φωνής που λέγεται Θύρα 7. Αυτό δεν είναι αρνητικό σε ότι αφορά την έκφραση αγάπης στην ομάδα, την ένταση και το πάθος στην ατμόσφαιρα του γηπέδου. Είναι, όμως, στην περίπτωση που συζητάμε.

Πλέον, στο σήμερα, είναι επίσημη θέση του Ολυμπιακού, όπως εκφράζεται μέσα από τους ανθρώπους του, (και,φυσικά, τη βλέπουμε και σε άλλες ομάδες)  πώς “όλοι είναι εναντίον μας”, άρα εμείς συσπειρωνόμαστε και παλεύουμε για τη νίκη με κάθε μέσο. Γνωστή και όχι νέα στρατηγική πολέμου για ένα χώρο, όμως που δεν του αναλογεί κάτι τέτοιο.

Είναι απόλυτα σαφές πως εμάς τους από κάτω που γουστάρουμε τη μπάλα δεν θα έπρεπε να μας αγγίζουν αυτές οι λογικές. Εμείς πάμε στο γήπεδο για τη φανέλα, την ιστορία, τις χαρές και τις λύπες, τα γέλια και τις πίκρες, την κοινωνικοποίηση. Αν έρθει η νίκη μια χαρά, αν όχι γουστάρουμε την προσπάθεια και τον τσαμπουκά.

Αυτές οι λογικές (όπως και ο φασισμός με το ρατσισμό) δεν έχουν σχέση με την ταξική μας αξιοπρέπεια. Και πέρα από τσιτάτα τύπου “ενάντια στο μοντέρνο ποδόσφαιρο¨που υπονοούν και την απομάκρυνση, η μάχη πρέπει να δοθεί μέσα στα γήπεδα και στις κερκίδες. Για ‘μας που γουστάρουμε την ατμόσφαιρα του γηπέδου αλλά και το δαφνοστεφανωμένο, το τριφύλλι, το δικέφαλο αετό και βάλε ότι άλλο θες. Μην τους χαρίσουμε το ποδόσφαιρο, το ωραιότερο των αθλημάτων.

Άντε γεια.

ο κουλτουριάρης (έπαιζα και αμυντικό χαφ)

@koultouranafigo

Υ.Γ. 1. Όλα τα παραπάνω αφορούν όσα συνέβησαν στην κερκίδα του Ολυμπιακού για την οποίο μπορώ να γράψω λόγω καλύτερης γνώσης του αντικειμένου. Με διάφορες παραλλαγές, πιστεύω, τα συναντάς και στο πολυπληθές κοινό των άλλων μεγάλων ομάδων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Βέβαια, ο κόσμος των οργανωμένων είναι κάτι αρκετά διαφορετικό γι’ αυτό και αναφέρθηκα ελάχιστα.

Υ.Γ. 2.  Το ζήτημα είναι ασφαλώς πιο σύνθετο. Δεν διεκδικώ το αλάθητο, οπότε όποιος έχει γνώμη ας τη στείλει στο mail του provo.

Μη μου πείτε δε να μη μπλέκω την πολιτική με τα σπορ και τον αθλητισμό. Θυμάμαι ολόκληρες Ολυμπιάδες να μποϋκοτάρονται για πολιτικούς λόγους, μαύρους αθλητές να υψώνουν σφιγμένες γροθιές σε αυτή την βαμμένη με αίμα αναρίθμητων φοιτητών στο Μεξικό, τότε που οι Αμερικανοί βομβάρδιζαν τους Βιετναμέζους.
Διαβάστε δε για την απαγωγή του Κρόιφ και της γυναικός του από Βιντελικούς Αργεντίνους φασίστες παρακρατικούς για να τον εμποδίσουν να παίξει με την εθνική ομάδα της χώρας του στο μουντιάλ που κέρδισε στον τελικό την μεγάλη ‘οράνιε’ σχολή η ομάδα της νοτιομερικάνικης Ηπείρου, του Μάριο Κέμπες και του Αρντίλες.

Είχα την τύχη να βρεθώ στο Χάϊμπουρι,στις αρχές του ’70. Άρσεναλ εναντίον Μπενφίκα για το κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης. Δεκαεξάχρονος,βρέθηκα στο Λονδίνο, κατάφερα να βρω εισιτήριο, πήγα στην σκεπαστή, στα όρθια, μέσα σ’ ένα αληθινό κάστρο με τα όλα του. Εκεί που το τραγούδι δεν σταματά ποτέ.
Απ’ την μία ο Τσάρλι Τζόρτζ, μαλλιάς, ψηλός, ξανθός και παιχταράς.
Απ’ την άλλη ένα μελαχρινό θηρίο απ’ τις πορτογαλικές αποικίες,
η δικτατορία ζει και βασιλεύει ακόμη στην Πορτογαλία, θα την γκρεμίσει χρόνια αργότερα ο τεράστιος Οτέλλο ντε Καρβάλιο.
Σας έλεγα λοιπόν για τον μεγάλο Εουσέμπιο.
Ντυμένο στα κόκκινα το γήπεδο, θριάμβευσε στο τέλος η αγγλική αρμάδα, νομίζω 4-0.
Αυτά γίνονται Τετάρτη.

Κάθισα καμιά σαρανταριά μέρες στην Αγγλία, μια αξέχαστη εμπειρία. Εκεί είδα για πρώτη φορά τη φάτσα του Γκεβάρα, ζωγραφισμένη παντού. Πιο δημοφιλής κι απ’ τα ‘σκαθάρια’ και τις ‘πέτρες’. Έμαθα αργότερα ποιος είναι.

http://video-morfwsh.blogspot.gr/search/label/Ernesto%20Che%20Guevara

CHE – Η ΤΑΙΝΙΑ (1 Τσε ο Αργεντινός – The Argentine)

CHE – Η ΤΑΙΝΙΑ (Τσε ο Αργεντινός – The Argentine)

Η ταινία “Che”, παραγωγής του 2008, είναι μια κινηματογραφική περιήγηση στη ζωή του Τσε Γκεβάρα.

Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται η επαφή του Γκεβάρα με τον Κάστρο και τους κουβανούς αντάρτες στο Μεξικό, ο ανταρτοπόλεμος στη Σιέρρα Μαέστρα, πτυχές απ’ την επανάσταση στην Κούβα αλλά μέρος των διπλωματικών καθηκόντων του Τσε (ομιλία στον ΟΗΕ το 1964).

πρώτο μέρος
(Τσε ο Αργεντινός – The Argentine)

CHE – Η ΤΑΙΝΙΑ (2 Guerilla)

CHE – Η ΤΑΙΝΙΑ (Guerilla)

Η ταινία “Che”, παραγωγής του 2008, είναι μια κινηματογραφική περιήγηση στη ζωή του Τσε Γκεβάρα.

Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται κυρίως η απόπειρα του Γκεβάρα να οργανώσει το αντάρτικο στη Βολιβία όπου συλλαμβάνεται και δολοφονείται από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και το βολιβιανό στρατό.

δεύτερο μέρος  (Guerilla)

  • Ένα Σάββατο λοιπόν κατηφορίζω για Γουάϊτ Χάρτ Λέϊν, το φρούριο της Τόττεναμ. Πάλι στο πέταλο των φανατικών, ξεσκέπαστο αυτή την φορά. Θέλω να δω από κοντά το μεγάλο μου ίνδαλμα, το παλικάρι που μάγευε την μπάλα και τα πλήθη, κέρδισε όποιον τόλμησε να σταθεί απέναντί του, κι έχασε τη μάχη απ’ το αλκοόλ. Τον απίστευτο Τζόρτζ Μπέστ.
    Δίπλα του άλλος τεράστιος, ο Μπόμπι Τσάρλτον. Κι απέναντι ο Μπόμπυ Μούρ. Μεγάλες προσωπικότητες, όλοι τους
    εκείνο που έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη μου ήταν η φανταστική ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν στα δύο γήπεδα που βρέθηκα οι φίλαθλοι των ομάδων. Ειδικά στα πέταλα,
    κάτι ανεπανάληπτο.

Έτρεχαν πάνω κάτω, κυριολεκτικά, άδειαζε κάποια στιγμή η κερκίδα, μαζεύονταν όλοι κάτω-κάτω. Κι αμέσως μετά, βουρ τρεχαλητό, όλοι πίσω!χόρευαν και τραγουδούσαν ασταμάτητα όση ώρα βρίσκονταν σ’ εκείνα τα υπέροχα μεσαιωνικά κτίσματα, χτισμένα μες τη γη, αγόρια και κορίτσια, απίστευτα πολλά κορίτσια,
ένα θέαμα μοναδικό. Μία αυθόρμητη πολύχρωμη χορογραφία, όμορφη, γεμάτη ένταση και πάθος.
Έρωτας και πόλεμος μαζί.
Αυτά τα ολίγα

Sunshine of your love, Cream.

  • Επανέρχομαι στην Ελλάδα
    και ενθυμούμενος πως τον Γιώργο Κούδα τον αποκάλεσαν Μεγαλέξανδρο του ελληνικού ποδοσφαίρου θα τους θυμίσω πως ο Αληθινός έφτασε μέχρι την άκρη του κόσμου με τους Μακεδόνες και τον πολυπολιτισμικό στρατό του την ώρα που ο ιμιτασιόν δεν κατάφερε να περάσει τα φυσικά σύνορα του Φαληρικού Δέλτα!
    Μάλιστα
    Αντιλαμβάνομαι πως βγάζω κακίες, θέλω όμως να είμαι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό μου και αληθινός, δεν θέλω να χαϊδέψω αυτιά

βαράνε τύμπανα πολέμου, Ήρωας.

και μούρχεται στο μυαλό ο μέγας Ντράγκαν Τζάιτς, ο τεράστιος Άιρτον Σένα, ο ανεπανάληπτος Τεόφιλο Στίβενσον,
ο οποίος ναι, αρνήθηκε τα αμερικανικά δολάρια για να υπηρετήσει την Κουβανική Επανάσταση,
και ο άλλος μεγάλος, ο Σούγκαρ ρει Λέοναρντ με το απίθανο στυλ στα ρίγκ, που ήταν χορός περισσότερο παρά ξύλο,
ο Αμπέμπε Μπικίλα που έτρεξε ξυπόλητος στον Ρωμαϊκό μαραθώνιο, ήμουν μικρό παιδάκι τότε
και οι Γκρανάτα της μεγάλης Τορίνο που έσβησαν στη Βασιλική της Σουπέργκα, στο λόφο έξω από την Ιταλική βιομηχανική πρωτεύουσα, επιστρέφοντας με το αεροπλάνο απ’ την Πορτογαλία.

Αυτά για σήμερα.Αύριο πάλι, Μέγα Σάββατο.

[το διάλειμμα του κόκκινου τριήμερου στο Λονδίνο γράφτηκε αργότερα, όταν είχα πλέον ξεκινήσει να πληκτρολογώ τις γραμμένες στο χέρι σελίδες μου].

Να ακούσουμε και ένα τραγούδι απ’ τον Ψαραντώνη. Είναι οι Χαίνηδες, στίχους και μουσική έχει γράψει το 2000 ο Δημήτρης Αποστολάκης

Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
π’ όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ, την μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει,
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.
Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου
για κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω,
για να της τραγουδήσω τον πιό βαρύ καημό.
Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω,
για να την αγκαλιάσω
στον πιό τρελλό χορό,
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της,
μου δίνει την προβιά της
για να τηνε φορώ.
Καμιά φορά απ’ το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι,
σχεδόν αγαπημένοι,
καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα,
σαν την στερνή την ώρα
που θα επιτεθεί.

-‘Στην ελληνική μυθολογία , ο Χείρων ήταν ο σοφότερος των Κενταύρων και αποτελούσε το σύμβολο του ‘Πληγωμένου Θεραπευτή’ . Ο μαθητής του, ο Ηρακλής, κατά την διάρκεια μιας μάχης, τον χτύπησε τυχαία με ένα βέλος που ήταν εμποτισμένο στο αίμα της Λερναίας Ύδρας. Ο Χείρων όντας αθάνατος συνέχιζε να ζεί με την πληγή και τον πόνο του. Στην προσπάθεια του να βρεί την δικιά του θεραπεία , έμαθε να βοηθάει και να απαλύνει τον πόνο των άλλων .Αυτή του η ανακάλυψη, το να διδάσκει δηλαδή σε άλλους πως να θεραπεύονται, αποτέλεσε ένα μέσο ώστε να απαλύνει τον δικό του αιώνιο πόνο’-

DSC02230

καποέϊρα

μια τέχνη που πάντα ήθελα να μάθω, όμως ποτέ δεν βρήκα κάποιον να μου την διδάξει!

και μου έμεινε το απωθημένο!

κάτι που έμαθα όμως αρκετά καλά :

WIN_20150422_132135

σχολική εκδρομή στα λιβάδια της Ξάνθης, στα τέλη των χρόνων ’60..

συνεχίζεται

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Ζ. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 5

Τι θυμάμαι τώρα! Όταν ανοίγει ο ασκός του Αιόλου οι θύμησες ξεδιπλώνονται στον αέρα, παίρνουν σάρκα και οστά και μας παροτρύνουν να τις κάνουμε γνωστές.
Λέω λοιπόν πως λίγο πιο πέρα, καμιά χιλιάδα μέτρα από το Κομουνάλε, το γήπεδο της Φιορεντίνα, βρίσκεται η ολυμπιακή πισίνα της πόλης. Θαυμάσια κατασκευή, ανοιχτή στο κοινό κάθε καλοκαιρινό πρωινό. Ανοιχτή και σκεπασμένη, ένα στα δύο, πνιγμένη στο πράσινο, στο μέσον ενός τεράστιου πάρκου.
Λεωφόροι δενδροφυτεμένοι, αθλητικά κέντρα, γήπεδα διάσπαρτα. Η γειτονιά Κάμπο ντι Μάρτε. Αμέσως μετά ξεκινά η συνοικία του Κοβερτσιάνο, όπου βρίσκεται το ομώνυμο εθνικό αθλητικό κέντρο.
Σε αυτόν τον χώρο, της ανοιχτής πισίνας, οργανώνει το ΚΚ συναυλία με το τρίο που γυρνά όλο τον κόσμο και ξεσηκώνει τους θεατές, οι δεξιοτέχνες της κιθάρας που κάνουν παγκόσμια περιοδεία Άλντι Μεόλα, Πάκο ντε Λουθία και Τζον Μακ Λάφλιν. Αξεπέραστοι κιθαρωδοί, αργεντίνος , ισπανός και αμερικάνος παρουσιάζουν μουσικές από τις πατρίδες τους και αυτοσχεδιάζουν όλοι μαζί σε ένα πανέμορφο χώρο μπροστά σε ένα κοινό που παραληρεί.
Σβήνουν κάποια στιγμή όλα τα φώτα και στο κρεσέντο του ρυθμού ανάβουν πυρσοί σε ένα θέαμα σπάνιο. Με τη νεολαία στον έβδομο ουρανό.

Στιγμές που είναι γραμμένες στην μουσική και πολιτιστική ιστορία.
Στέκομαι τυχερός που μπορώ και αναφωνώ : ‘Ήμουν κι εγώ εκεί’.
Να τρέχει ο κόσμος πάνω κάτω, επιχειρώντας να αποφύγει την περιφρούρηση, που εξ αιτίας του φόβου των Ιουδαίων, του ατυχήματος δηλαδή, απαγορεύει την πρόσβαση στο νερό. Θέλουν να βουτήξουν τα παιδιά και δεν τους το επιτρέπουν.
Σε έκσταση.
Χαμός. Ανεπανάληπτο.

Mediterranean, John McLaughlin Paco de Lucia Al di Meola.

  • Το πρόβλημα της στέγασης έχει γίνει εκρηκτικό σε ολόκληρη την χώρα, ιδιαίτερα στην πόλη μας. Εκατοντάδες διαμερίσματα μένουν ξενοίκιαστα, ιδίως στο ιστορικό κέντρο της πόλης, γύρω από το οποίο τριγυρνούν οι ασχολίες των χιλιάδων φοιτητών, που ζορίζονται εξαιρετικά. Ανήκουν σε μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες που σπεκουλάρουν πάνω στις τιμές, προκαλώντας υπερβολική ζήτηση και απογείωση των ενοικίων. Υπάρχει μεγάλη διαμαρτυρία, ξεσπούν συχνά επεισόδια. Έχουμε πορείεςκαταλήψεις, αλλά η κατάσταση δεν διορθώνεται. Στου κουφού την πόρτα, πάρε την και φύγε!
    Αποφασίζουμε λοιπόν να επιτεθούμε σε ένα από τα γραφεία που διαχειρίζονται τις ανοίκιαστες κατοικίες, στο κέντρο, μια ανάσα από το Δημαρχείο απόσταση. Φτάνει μια ομάδα των πέντε ατόμων.
    Ζούμε διάσπαρτοι στο κέντρο και τα προάστια.

Αυτή τη φορά θα ξεκινήσουμε από άλλη βάση. Εκεί μας μεταφέρουν τον οπλισμό, μια ώρα νωρίτερα.
Αλλάζουμε πανωφόρια και μακιγιαριζόμαστε. Είμαστε τέσσερα αγόρια και μια κοπέλα. Τελευταία στιγμή ο ένας αδυνατεί να έρθει, θα πάμε τέσσερις. Δυο θα φύλλασαν την είσοδο και τρεις θα εισέρχονταν για την κατάληψη. Έχουμε μελετήσει το σχέδιο εξονυχιστικά. Ωράρια, περιπολίες, [εάν υπάρχουν στην γειτονιά και κάθε πότε] της αστυνομίας, δημόσιας ή ιδιωτικής. Την κίνηση στο δρόμο, την κινητικότητα στο γραφείο, πληροφορίες για τα άτομα που απασχολούνται, κλπ.
Τρεις εκεί μέσα είμαστε αρκετοί, στον πρώτο όροφο κτιρίου που βρίσκεται σε παράδρομο του κεντρικού.
Μπαίνουμε στις 9 και 30 ακριβώς το πρωί, τελικά όλοι μαζί. Το ζευγάρι που θα φύλαγε την είσοδο, στο ισόγειο, για να ελέγχει γενικότερα την κίνηση μπαίνει κι αυτό μέσα.
Όλα πηγαίνουν κατ ευχή. Ακινητοποιούμε, δένουμε, φιμώνουμε και κλειδώνουμε στην τουαλέτα το προσωπικό, τρεις αυτοί. Πρώτα πρώτα φυσικά κόβουμε την τηλεφωνική γραμμή, για σιγουριά.
Βάζουμε μικρούς εμπρηστικούς μηχανισμούς στη χαρτούρα, ως συνήθως, στα αρχεία, όπως κάνουμε παντού. Δεν θέλουμε να διακινδυνέψουμε θύματα με την καμία. Μια μικρή καταστροφή. Τους δυσκολεύουμε το έργο, δείχνουμε τον δρόμο.

Βραδυφλεγείς, για να απομακρυνθούμε με ασφάλεια, στα τέσσερα λεπτά. Παίρνουν φωτιά όταν είμαστε πια μακριά, φεύγουμε προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
Έχουμε γεμίσει συνθήματα τους τοίχους, αφήνουμε τα φυλλάδια μας και σκορπίζουμε μπόλικα στον δρόμο αποχωρώντας, πριν στρίψουμε τη γωνία για να εξαφανιστούμε οριστικά.
Η κίνηση είναι χαλαρή, είμαστε καλά καμουφλαρισμένοι, αδύνατο να αναγνωριστούμε από τον οποιονδήποτε. Δεν ανησυχούμε λοιπόν και πολύ, απλά είμαστε προσεχτικοί.
Χώνομαι σε μια πόρτα, βγάζω την περούκα. Βγαίνω άλλος άνθρωπος.
Είμαι μακιγιαρισμένος ακόμη, η όψη μου πάντα διαφορετική, θα καθαριστώ στο σπίτι, φοράω καπελάκι.
– Επιστρέφοντας για λίγο στο γραφείο, έχουμε καθησυχάσει, την ώρα που δένουμε, τους δύο υπάλληλους και τον υπεύθυνο της εταιρείας. Δεν έχουν λόγο να φοβούνται, δεν πρόκειται να τους πειράξουμε. Τους εξηγούμε στα πεταχτά το σκοπό της επίθεσης όσο χρόνο χρειάζεται το τελετουργικό της ‘απαγωγής’. Και που αποσκοπούμε. Πρέπει να υποχρεωθούν να αλλάξουν πολιτική όσον αφορά τη ζήτηση κατοικίας.

Όπως το έχουμε υπολογίσει, η έκταση της φωτιάς είναι περιορισμένη, κάνει ζημιά αλλά οι άνθρωποι δεν κινδυνεύουν καθόλου, βρίσκονται κλειδωμένοι μακριά από το δωμάτιο όπου υπάρχουν τα καμμένα αρχεία, τα παράθυρα ανοικτά.

Και βέβαια, πριν αποχωρήσουμε, έχουμε προλάβει ν’ αδειάσουμε το ταμείο, για την χρηματοδότηση του αγώνα φυσικά!

Μόλις βρισκόμαστε ασφαλείς, ο καθένας στον προορισμό του, άλλος σύντροφος κάνει το τηλεφώνημα στον Τύπο, για την ανάληψη της ευθύνης της επίθεσης. Η περιπολία στην πόλη έχει πετύχει, η συζήτηση που θα ξεσπάσει σύντομα θα φουντώσει και θα φέρει στην επιφάνεια ξανά τα προβλήματα που αφορούν τους πολίτες, τους αγώνες που δίνουν και τα μέσα που χρησιμοποιούν για να πετύχουν τους στόχους τους.
Είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.
Σκέφτομαι : πόσο σύντομα γράφεται κείμενο που αφορά πράξη που οργανώνεται λεπτομερώς μήνες ολόκληρους! Για να φτάσει σε πέρας επιτυχώς ξοδεύτηκαν ώρες ατέλειωτες παρακολούθησης, συλλογής πληροφοριών και ένα σωρό άλλα θέματα και συζητήσεις και πράξεις και υποστήριξη που χρειάζεται για να έρθουν εκείνα τα λεπτά που διαρκεί μια αποφασιστική ενέργεια. Δίχως να κινδυνέψει κανείς.

Ήρωας – Δε Φοβήθηκα Ποτέ

Η κουβέντα στην κοινωνία, σε όλους τους χώρους, γίνεται καθημερινά, πάνω στο πρόβλημα στέγασης, δεν σταματά ποτέ.
Δεν χρειάζεται να ανακινήσεις ένα θέμα που καίει.
Αυθόρμητες πορείες οργανώνονται συχνά, ξεσπούν ταραχές διότι η ακρίβεια δεν παλεύεται όταν το εισόδημα δεν αρκεί. Αυτοί που έχουν την άνεση της φουσκωμένης τσέπης δεν μπορούν να νιώσουν τι σημαίνει να μη μπορείς! Να μη σου βγαίνει. Να μη φτάνουν. Η ανασφάλεια, το στρες, το ζόρι!
Δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπο.
Δεν δείχνουν αλληλεγγύη στον διπλανό.
Δεν θα έχουν πλέον το μονοπώλιο στη βία.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βία από το να μη μπορείς, να μη μπορείς!
Φτάνει πια με τη βία σας, σας την γυρίζουμε πίσω. Να δείτε πως μοιάζει, τι σημαίνει να μην μπορείς. Να είσαι αιχμάλωτος.
Μεγαλύτερη βία από την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον συνάνθρωπό του, από το να μη νοιάζεσαι για τον διπλανό σου δεν υπάρχει. Πως τα βγάζει πέρα, και εάν τα βγάζει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βία από την αδιαφορία.
Για κέρδος. Για απληστία. Για εξουσία.
Μισθωτή σκλαβιά, μισθωτή δουλεία. Σύγχρονη δουλεία.
Και η ακόμη μεγαλύτερη βία, που έχουμε υποστεί από τη στιγμή της γέννησής μας ακόμη, με όλα τα πρέπει, με όλους τους κανόνες, την ηθική, τα ψέματα και τις υποκρισίες, τα θα και τα μη. Μη αυτό, όχι εκείνο, μη στο άλλο. Φτάνει. basta!

Όσο υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεσμένοι, θα υπάρχει επίσης κοινωνική αναταραχή, ανυπακοή, ανατρεπτικοί αγώνες, αταξία. Μεγάλη. Ανελέητη.
Όχι πια. Όχι άλλο. Λευτεριά, liberta!
Αν αγαπάς λευτερώνεσαι. Αν αγαπάς πολεμάς. Είσαι ελεύθερος όταν αγαπάς. Αγάπα λοιπόν και πολέμα.
Όχι στους διαχωρισμούς. Όχι σε όλους τους διαχωρισμούς.
Άνθρωποι, ζώα, περιβάλλον είναι ένα.
Εσείς τα διασπάτε, εμείς τα ξανά ενώνουμε. Όπως είναι στη δημιουργία.
Αυτό είναι η δημιουργία. Αυτό είναι δημιουργία. Η ενότητα. Η ενότης των πάντων.
Ξέφυγα Μιχάλη. Έφυγα.
Εμείς οι φοιτητές δίνουμε το μεγαλύτερο μέρος από τα χρήματα που καταφέρνουν να μας στείλουν οι γονείς μας, ή αποκομίζουμε από εργασία εκεί, για στέγαση. Αυτοί κερδοσκοπούν πάνω στην ανάγκη μας. Φωνάζουμε λοιπόν με τον τρόπο μας! Φτάνει!

Revolucion, Tracy Chapman.

Έχουμε μεγάλες κινήσεις καταλήψεων από τα χαμηλά οικονομικά στρώματα. Συντονισμένες αυτομειώσεις σε όλα τα κοινωνικά τιμολόγια, και όχι μόνο. Στην τροφή, στα ενοίκια, στις μεταφορές. Στον πολιτισμό. Από τους πολίτες που αυτοοργανώνονται απέναντι σε εταιρείες και κράτος. Επιβάλλουν προλεταριακές τιμές και τιμολόγια.
Τέτοιες ώρες, το χτυποκάρδι είναι μεγάλο. Ιδιαίτερα σε κάποιον ευσυγκίνητο όπως εγώ.
Η προετοιμασία μιας επίθεσης θέλει πολύ υπομονή. Θέλει προσοχή και παρατηρητικότητα. Την ώρα της δράσης επίσης προσοχή, ψυχραιμία και αποφασιστικότητα.
Η αδρεναλίνη ξεσπάει μετά. Είσαι μεθυσμένος, πέτυχες τον στόχο σου. Νιώθεις απελευθερωμένος. Είσαι ελεύθερος. Πετάς.
Φόβος υπάρχει πάντα. Όποιος λέει πως δεν φοβάται είναι επικίνδυνος. Η συναίσθηση αυτή σε κάνει καλύτερο.
Όχι στην κατάληψη. Από τον φόβο, από κάθε πάθος.
Ο μαχητής φοβάται. Να μη σου πω πως φοβάται ακόμη περισσότερο για την τύχη των άλλων, μετά σκέφτεται τον εαυτό του.
Οι επιθέσεις δεν γίνονται από βίτσιο.
Αποτελούν πολιτικές πράξεις ενταγμένες σε μια επαναστατική προοπτική κοινωνικής και προσωπικής απελευθέρωσης.
Για την κοινωνική και πολιτική αυτονομία.

Έχουν σχεδιαστεί λεπτομερώς με έμφαση στην ασφάλεια όλων των εμπλεκομένων πλευρών. Και καθότι αυτό που συμβαίνει, ας μη κρυβόμαστε, είναι πόλεμος κοινωνικός, ας μη κάνουμε τον χαζό, όλοι και το τονίζω, ακριβώς, οι πάντες είναι προετοιμασμένοι, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι, για κάθε ενδεχόμενο. Συμπεριλαμβανομένου και του χειρότερου.
Τα θύματα είναι αχρείαστα, είναι όμως πιθανά.
Αλλιώς δεν βγαίνεις από το σπίτι.

Χρόνια συζητιέται στην χώρα η ανάγκη να επιβάλλουν επιτέλους οι καταπιεσμένοι το δίκιο τους. Τώρα, επιτέλους, το κάνουν.
Το κάνουν πολλοί με διάφορους τρόπους. Όλοι από την ίδια όχθη του ποταμού ευρίσκονται. Οι μεν θα διασχίσουν το ποτάμι με βάρκα, οι άλλοι από την γέφυρα. Δεν ξεχωρίζουν οι μεν από τους δε. Απέναντι θέλουν να περάσουν όλοι. Οι διαχωρισμοί δεν ωφελούν κανένα.
Κάποιοι ζουν πιο έντονα την λευτεριά τους, αυτό είναι όλο. Διότι η ελευθερία και η αυτονομία είναι μια πραγματικότητα πολύ προσωπική, ξεκινάει σίγουρα από τα μέσα και μετά αποτυπώνεται εξωτερικά.
Και η επανάσταση γίνεται πρώτα μέσα μας. Μετά αποτυπώνεται στις πράξεις, στο χαμόγελο, στην συμπεριφορά. Στις μικρές και μεγάλες αποφάσεις.
Στην παραβατικότητα.

Bobby Brown, Frank Zappa.

  • Επιστρέφοντας στην εισβολή, να σου πω πως τα χρήματα που βρίσκουμε στο ταμείο κατάσχονται. Απαλλοτρίωση για τις ανάγκες του αγώνα. Αυτό φυσικά είναι κανόνας σε όλες μας τις ενέργειες και επιθέσεις, σε όλες μας τις δράσεις. Δεν σηκώνει συζήτηση, είναι εύκολα κατανοητό.
    Και να πω και το άλλο. Είμαι χαρακτήρας πολύ κοινωνικός, ανοικτός. Τριγυρνώ σε πολλούς χώρους, βρίσκομαι με λίγα λόγια μέσα στο σφυγμό της πόλης, το γνωρίζεις. Σε διαβεβαιώνω πως σε συζητήσεις που γίνονται δεν άκουσα κακό λόγο γι αυτές τις ενέργειες. Μιλάμε βέβαια για τις καλοπροαίρετες συζητήσεις.

μια ιστορία του εννιακόσια 6 , Prospero Gallinari

Ο λαός, ο κόσμος έχει αισθητήριο και αντιλαμβάνεται. Καταλαβαίνει.
Το κακό είναι πως συχνά δεν αποφασίζει να ξεκουνηθεί, να τινάξει από πάνω του το πανωφόρι της πλήξης. Να αποβάλλει το σαράκι της ανάθεσης των αποφάσεων και των κινήσεων. Το, ‘μωρέ, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα’ του έχει γίνει βαρίδιο. Παραιτείται συχνά του αυτονόητου. Που σημαίνει να πράξει ο ίδιος, με ότι μέσο διαθέτει, ανάλογα με χαρακτήρα και συνθήκες, την αυτοπραγμάτωση του. Να σηκώσει την τύχη στον ώμο του και να προχωρήσει.
Έχει την τάση να δημιουργεί συνήθειες ο άνθρωπος. Αυτές λοιπόν παρακολουθούμε κι εμείς προσεκτικά. Για να σχεδιάσουμε τις πρωτοβουλίες μας, όσο το δυνατόν αρτιότερα. Με ακρίβεια και συνέπεια. Ναι. Συνέπεια χρειάζεται τεράστια. Και μεθοδικότητα.
Εκείνο που επίσης θέλω να αναφέρω είναι πως ενδιαφέρει να μη πέφτουμε στις παγίδες του αντιπάλου.

Όταν επιθυμεί σύγκρουση, την αποφεύγουμε. Διαλέγουμε εμείς τον χρόνο και το πεδίο. Μετωπικά, είναι δυνατότερος. Θέλει ευελιξία. Αιφνιδιασμό. Χτυπάμε όταν δεν το περιμένει. Εκεί που δεν το περιμένει και όταν δεν είναι έτοιμος. Όταν έχει την πρωτοβουλία αυτός ελισσόμαστε, παραπλανούμε. Και ενεργούμε όποτε και εκεί που μας βολεύει. Αυτόνομα.
Μας ενδιαφέρει να τον νικήσουμε, στη δημιουργία συναίνεσης. Οι εντυπώσεις, η αποδοχή πρέπει να γέρνει προς τις δικές μας ενέργειες και όχι προς τις δικές του αποφάσεις.
Όταν εκείνος οδηγεί, εμείς αποφεύγουμε. Θα επιτεθούμε εκεί που θέλουμε, και όταν θέλουμε.
Νοηματοδοτούμε την ζωή μας!

Paradise, Coldplay.

  • Λίγες μέρες μετά χρειάζεται, μια τσάντα γεμάτη όπλα να αλλάξει για λίγο αέρα, κρησφύγετο.
    Έχω κάτι γνωστούς, έξω από κάθε ανάμιξη σε ότι έχει άρωμα πολιτικής δραστηριότητας. Σοβαρά παιδιά, λιγομίλητα. Διακριτικά τους προσεγγίζω, δεν μου αρνούνται να την φυλάξουν, δεν ρωτούν τι και πως. Απλά, κρύβουν την τσάντα σε στούντιο που χρησιμοποιούν για μουσικές πρόβες.
    Έχει παρατηρηθεί μια κινητικότητα στη γειτονιά, κοντά στο σπίτι όπου φυλάσσονταν αυτή η τσάντα και το περιεχόμενό της και αποφασίζεται, με ιδιαίτερη προσοχή, να απομακρυνθεί, μέχρι νεοτέρας. Ωσότου λοιπόν βρεθεί καινούριος χώρος για να την φιλοξενήσει, αυτά τα παιδιά στάθηκαν πολύτιμοι αρωγοί, και τους ευγνωμονούμε για πάντα.

οι καγκελόπορτες της μνήμης, πρωτοσέλιδα

  • Την επομένη το βραδάκι έχει στηθεί ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα σε δυο αυτόνομες κολεκτίβες. Βρίσκουμε γήπεδο λίγο έξω από το κέντρο που είναι σχετικά πυκνοκατοικημένο, οι αγωνιστικοί χώροι βρίσκονται περιφερειακά. Το αποφασίζουμε τελευταία στιγμή, κι έτσι δυσκολευόμαστε ακόμη περισσότερο να κλείσουμε ώρα. Βλέπεις, η ζήτηση είναι μεγάλη, τα γήπεδα 5 επί 5 υπάρχουν μοναχά στη φαντασία.
    Υπό το φως των προβολέων, νοικιάζεις το χώρο, τις εγκαταστάσεις κλπ. Με την ώρα. Φυσικά μιλάμε για χορτάρι. Έχουμε κερκίδα τα κορίτσια και κάμποσους φίλους, παίζουμε 90λεπτο. Μη ρωτάς για τον νικητή, δεν έχει καμία σημασία.
    Μας βγήκε η ψυχή, το να παίζεις μετά από καιρό ενενήντα λεπτά είναι εξοντωτικό. Πάλι καλά, εγώ ασκούμε συχνά. Για κάποια άλλα παιδιά όμως, στάθηκε μαρτύριο.

Μετά το ντουζάκι αποφασίζουμε να καταλήξουμε στου Ρομπέρτο. Για μπυρούλες και δροσερό λευκό κρασάκι. Για να ξεδιψάσουμε, να χαλαρώσουμε και να την τηλώσουμε με ηρωική μακαρονάδα λαδόσκορδο, το δείπνο του λαού.
Θα με ρωτήσουν αυτοί που δεν γνωρίζουν : ‘μα καλά, που θα χωρέσετε όλοι εσείς σε ένα σπίτι, δυο ενδεκάδες συν τόσοι άλλοι φίλοι ;’ φυσικά και θα το ρωτήσουν.
Πρέπει να τους εξηγήσεις Μιχάλη πως, συχνά οι νέοι, ακριβώς επειδή τα νοίκια εκτινάσσονται στα ύψη, για να εξοικονομήσουν χρήματα, μαζεύονται πολλοί μαζί, βρίσκουν στην περιφέρεια της πόλης παλιά αρχοντικά που οι ιδιοκτήτες τους ενοικιάζουν στους φοιτητές, και όχι μόνο, μιας και είναι αδύνατον να τα συντηρήσουν διαφορετικά, ή να τα κατοικήσουν οι ίδιοι. Μιλάμε για οικήματα τεράστια με ατέλειωτους χώρους, σαν αυτά που βλέπουμε στο σινεμά, στις ταινίες εποχής, να κατοικούνται από τους ευγενείς εκείνων των μακρινών καιρών. Μέσα στην εξοχή και το πράσινο, με τεράστια δωμάτια ψηλοτάβανα. Και σαλόνια ικανά να στεγάσουν αγώνα με θεατές, που λέει ο λόγος.
Χαμηλώνει έτσι το μερίδιο, στην τιμή, του καθενός, επιτρέπει συγχρόνως και μεγάλες μαζώξεις.

Σε ένα τέτοιο λοιπόν έχει βρει καταφύγιο ο καλός μας φίλος, ο Ρομπέρτο. Έχει πέσει με τα μούτρα, αυτός και οι κολλητοί του, στις προετοιμασίες, μόλις του είπαμε εκείνο το πρωινό, πριν τον αγώνα, πως το βράδυ είχαμε σκοπό να τον επισκεφτούμε όλοι εμείς. Άλλο που δεν ήθελε, θα γίνονταν μια μεγάλη γιορτή. Πολλούς από εμάς έχει να μας δει από καιρό.
Μια τέτοια κατοίκηση έχει πολλά πολλά καλά, έχει ένα αναπόφευκτο κακό. Ζεις μακριά από το κέντρο, μακριά δηλαδή από τους φίλους. Μιας λοιπόν που δεν υπάρχει δυνατότητα για αυτοκίνητα, πολλές βενζίνες κλπ  αντιλαμβάνεσαι πως αυτό σε απομονώνει λιγάκι. Συν το ότι σε τέτοιες τοποθεσίες οι συγκοινωνίες είναι λιγότερο τακτικές.
Το θετικό με την συγκεκριμένη περιοχή είναι πως φιλοξενεί σπίτια αρκετών ‘επώνυμων’ και έτσι υπάρχει λεωφορείο της γραμμής μέχρι αργά, έτσι τα καταφέρνουμε και φτάνουμε εγκαίρως. Για να ξεκινήσει η κυρίως προετοιμασία για το δείπνο και τα υπόλοιπα.

Δυο όροφοι συν ισόγειο, παρτάρουμε όλο το βράδυ σκορπισμένοι εκεί μέσα. Δεν ενοχλούμε κανέναν. Στο τέλος κοιμόμαστε στρωματσάδα στα διάφορα δωμάτια, με ότι σκέπασμα καταφέρνουμε να εξοικονομήσουμε. Πιο ζεστή από την αγκαλιά δεν υπάρχει.
Πολλοί φίλοι και γνωστοί έχουν δημιουργήσει τέτοιες καταστάσεις γύρω από την πόλη, περιτριγυρισμένη από λόφους, μες το πράσινο, μακριά από την φασαρία και τη βιασύνη. Το συνηθίζουμε λοιπόν να μαζευόμαστε συχνά, με αυτό τον τρόπο.
Δεν είμαστε μονόχνοτοι να κάνουμε παρέα μονάχα μεταξύ μας. Κομμουνιστές, φρικιά, αναρχικοί, ροκάδες, σοσιαλιστές. Φτάνει να είσαι ανοιχτόμυαλος. Να αντέχεις την κουβέντα. Να αμφισβητείς. Να σου αρέσει η μουσική και ο χορός, συχνά και οι ουσίες. Και η διαλεκτική.
Υπάρχει ιδανικό ελευθεριακό σε πολλούς. Τα ταμπού γκρεμίζονται, τοίχοι δεν χωρούν ανάμεσά μας, ρόλοι και διαχωρισμοί. Τα σύνορα έχουν πέσει.
Το προσωπικό είναι πολιτικό, λέμε. Η επανάσταση είναι τρόπος ζωής. Την ζουν όλοι μαζί, μοναχά η ιδιοσυγκρασία διαφέρει.

In a Gadda da Vida από τους Iron Butterfly.

  • Έχουμε ξεκινήσει, κάποιοι από εμάς, άσκηση. Οργανώνουμε μια ομάδα και αρχίζουμε να μαθαίνουμε αϊκίντο. Σε σχολή με πολύ καλό δάσκαλο, ωραίο χαρακτήρα. Πολεμική τέχνη, χρησιμοποιείς την δύναμη και την ενέργεια του αντίπαλου για να τον εξουδετερώσεις. Διακόπτουμε, δυστυχώς όμως, πολύ σύντομα κάποιοι από εμάς. Μας την σπάει η γενικότερη συμπεριφορά κάποιων συντρόφων, δεν θέλουμε λοιπόν πολλά πάρε δώσε, έξω από τα απαραίτητα, και σταματάμε. Είναι αυτοί οι οποίοι μας έχουν προσκαλέσει στη σχολή μήνες πριν, είναι φυσικό λοιπόν, αφού δεν ταιριάζουν πλέον τα χνώτα μας, να την κάνουμε εμείς με ελαφρά πηδηματάκια.

Αλλάζει η συμπεριφορά κάποιων με τον καιρό. Εμφανίζονται τάσεις ελιτίστικες στους συγκεκριμένους φίλους, σηκώνουν ψηλά τον αμανέ που λέμε στην καθομιλουμένη. ‘Ψήλωσαν’ ξαφνικά πολύ, και δυσκολεύονται να κοιτάξουν ‘παραέξω’, όπως παλιότερα.
Δικό τους πρόβλημα λοιπόν, μιας και επιλέγουν την απομόνωση.
Ο ψυχισμός μας δεν τα αντέχει αυτά. Είμαστε σύντροφοι γιατί μας αρέσει ένας άλλος τρόπος να είσαι και να φέρεσαι, μακριά από τα κρατούντα πρότυπα. Απλός, αυθεντικός. Άσχημο λοιπόν όταν συναντάς μέσα στις γραμμές σου κάποιους να σηκώνουν ψηλά τον αμανέ, να καβαλούν το καλάμι. Ζούμε το δικό μας σήμερα, δεν μοιάζει με αυτό που προτείνει το καθεστώς, οι μπουρζουάδες. Άλλη φορεσιά εμείς, μέσα και έξω. Το υπάρχον καταρρίπτεται.
Ο κίνδυνος είναι αναπόφευκτος, τα ρίσκα μεγάλα, χρειάζεται να είμαστε, και είμαστε προσγειωμένοι. Οι συγκεκριμένοι άλλαξαν και έτσι πέφτει λίγη ψύχρα .
Τα σύκα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους, όχι να διαλέγουμε κουβέντες.
Θα πούμε και τα καλά, θα πούμε και τα στραβά.
Το να ωραιοποιείς μια κατάσταση δεν προσφέρει τίποτα, και σε κανέναν. Καλύτερος φίλος η ειλικρίνεια.

Τα σπάμε λοιπόν και δεν πολυκάνουμε παρέα, κόβουμε τις πολλές παρτίδες, έτσι αναγκαζόμαστε να σταματήσουμε την συγκεκριμένη διδασκαλία. Δεν πειράζει.
Οραματιζόμαστε κάτι διαφορετικό, μιαν άλλη κοινωνία, προσπαθούμε να ζούμε διαφορετικά την καθημερινότητά μας, βασιζόμενοι σε άλλες αξίες. Συμπεριφορές από το χθες είναι ανεπιθύμητες. Τις αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι.
Οι φίλοι μας παραμένουν στον μικρόκοσμό τους.

εξεγερσιακή μουσική

συνεχίζεται

DSC02222

συνεχίζεται