διεθνισμός, internazionalismo

Jin, jiyan, azadi: έκκληση για την αλληλεγγύη με τις κούρδες γυναίκες – appello per la solidarietà con le donne curde

Stampa

Στις 17 φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί στη Ρώμη η διαδήλωση για την απελευθέρωση του Οτσαλάν και όλων των πολιτικών * κρατουμένων * για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στο Κουρδιστάν και, ειδικότερα, ενάντια στις εγκληματικές επιθέσεις της τουρκικής κυβέρνησης κατά της Αφρίν. Η έκκληση των Γυναικών που συμμετέχουν στη συνέλευση του Δικτύου Κουρδιστάν, Rete Kurdistan

Jin, jiyan, azadi: έκκληση για την αλληλεγγύη με τις κούρδισσες γυναίκες, appello per la solidarietà con le donne curde

Καλούμε όλες τις γυναίκες να βγουν στους δρόμους στο κομμάτι που θα βρίσκεται πίσω από το πανό «jin, jiyan, azadi», για να βρεθούν κοντά στις φίλες μας και τις κούρδες συντρόφισσες οι οποίες επί του παρόντος δέχονται επιθέσεις από πατριαρχικά κράτη: αντιστέκονται στη γη τους και είναι οι πρωταγωνίστριες μιας επανάστασης. Οι επιθέσεις του φασιστικού συστήματος κατά των γυναικών εκδηλώνονται στην επιβολή γάμων σε μικρά κορίτσια, στο εξαναγκαστικό κλείσιμο γυναικείων ενώσεων και εφημερίδων, στον βιασμό που χρησιμοποιείται ως όπλο πολέμου, στις γυναικοκτονίες, στις παρενοχλήσεις, ακόμη και σεξουαλικές, στις φυλακές, στο να σκυλιάζουν, να λυσσάν ενάντια στα σώματα των δολοφονηθέντων μαχητριών, σε στοχευμένες δολοφονίες εναντίον των συντροφισσών. … και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί επί μακρόν.

Όπως όλοι οι πόλεμοι, έτσι και αυτός είναι ένας πόλεμος κυρίως εναντίον των γυναικών, αυτός είναι ο λόγος που η αντίσταση και ο αγώνας των γυναικών γίνεται κεντρικής σημασίας.

Ένας αγώνας που, δρόμο με δρόμο, σπίτι προς σπίτι, οργανώνει και ελευθερώνει τις γυναίκες απελευθερώνοντας μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία, μια αντίσταση τόσο στην κρατική βία στις φυλακές της Τουρκίας όσο και στα απελευθερωμένα βουνά του Κουρδιστάν. Ο αγώνας για τον οποίο οι πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν διεκδικούν την αυτονομία τους είναι ο ίδιος αγώνας που φέρνει στους δρόμους τις γυναίκες και τους λαούς του Ιράν, που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται και είναι ο ίδιος αγώνας που οικοδομεί, βήμα προς βήμα, την επανάσταση στην Ροζάβα: την γυναικεία επανάσταση.

Είναι η ίδια αντίσταση με αυτή των Sakine Cansiz, Fidan Dogan, Leyla Suylemez, που δολοφονήθηκαν πριν από πέντε χρόνια στο Παρίσι, στην καρδιά της Ευρώπης, από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, είναι η ίδια με αυτή των Seve Demir, Pakize Nayir, Fatma Uya, που δολοφονήθηκαν στη Silopi κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης της κυκλοφορίας πριν από 2 χρόνια.

Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, φιλόσοφος και ηγέτης του PKK, υποστήριζε πάντα αυτή την αντίσταση και τον αγώνα των γυναικών. Στην ανάλυσή του, η υποταγή των γυναικών, η πατριαρχία και η καταπίεση του κράτους / καπιταλιστή είναι τρεις πλευρές του ίδιου φαινομένου και γι ‘αυτό η απελευθέρωση μέσω της αυτοοργάνωσης των γυναικών είναι, ταυτόχρονα, ένα εγκάρσιο όργανο και απαραίτητη προϋπόθεση για την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Η επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους ενάντια στο καντόνι της Αφρίν είναι μια επίθεση στην επανάσταση της Ροζάβα, στην επανάσταση των γυναικών. Κρατώντας τον Οτσαλάν στη φυλακή, το τουρκικό κράτος φυλακίζει έναν άνδρα που αγωνίστηκε και αγωνίζεται χωρίς διακοπή για την ελευθερία των γυναικών και, επομένως, της κοινωνίας.

Αυτή η έκκληση απευθύνεται σε όλες τις γυναίκες που, στο πλαίσιο των αγώνων και των αντιστάσεων τους, αισθάνονται αλληλέγγυες με τον κουρδικό λαό και, ειδικότερα, με τις γυναίκες. Ζητούμε τη μέγιστη διάχυση σε κάθε σάιτ, λίστα mail, blog, κλπ. Καλούμε επίσης όλες τις πραγματικότητες να συμμετάσχουν επίσημα στην έκκληση, γράφοντας στη διεύθυνση

 

solidarietadonnekurde@gmail.com

 

Λευτεριά για τον Οτσαλάν και όλους τους πολιτικούς κρατούμενους! – Libertà per Ocalan e per tutt* i/le prigionier* politic*!

Ειρήνη και δικαιοσύνη στο Κουρδιστάν! – Pace e giustizia in Kurdistan!

Jin jiyan azadi! Γυναίκες ζωή ελευθερία! Donne vita libertà! #WomenRiseUpForAfrin

Ανανεούμενη λίστα προσχωρήσεων – Lista adesioni in aggiornamento:

– associazione femminista IFE/FAE

– WILPF Italia (Womens International League for Peace and Freedom)

– Rete femminista “No muri, no recinti”

– Casa delle donne di Milano

– Associazione Cultura è Libertà

– Attac Italia

– Ponte Donna

– Donne per la rivoluzione gentile

– Toponomastica femminile

– Collettivo Donne e Diritto di Milano

– k_alma

– campagna lasciatecientrare

– Le mafalde di Prato

– associazione senza paura genova

– AdaTeoriaFemminista/Napoli

– donne in nero Bologna

– Dumbles feminis furlanis libertariis

– donne in nero Varese

– Rete delle città vicine

– associazione città felice

– Progetto Degage Roma

– Sapienza Clandestina

– Movimento Femminista Proletario Rivoluzionario di Palermo, Taranto, Milano, L’Aquila, Bologna, Bergamo

– casa delle donne Lucha y Siesta

– Laboratoria Autogestita/Assemblea Degenere di Udine

– Mala Servanen Jin di Pisa

– Alma Teatro di Torino

– non una di meno

– non una di meno Napoli

– non una di meno Roma

– amazora

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/jin-jiyan-azadi-appello-per-la-solidarieta-con-le-donne-curde

διεθνισμός, internazionalismo

Ο επαναστατικός πόλεμος: συνομιλίες με τις YPG – La guerra rivoluzionaria: colloqui con le YPG

Stampa

 

1558

“H επανάσταση είναι η τέχνη να βλέπεις άδειους χώρους και να γνωρίζεις τον τρόπο να τους γεμίσεις”  (μαχητής Ypg στην Kobane)

Ο επαναστατικός πόλεμος: συζητήσεις με τις  YPG, Μονάδες Λαϊκής Προστασίας

Ήδη εδώ και κάποιες εβδομάδες βρισκόμαστε σε ταξίδι στην Rojava (Συνομοσπονδία της Συρίας του βορά) εξερευνώντας και εμβαθύνοντας μια επαναστατική πραγματικότητα η οποία μέρα με την ημέρα σκιαγραφείται μπροστά στα μάτια μας. Κινούμαστε συχνά μεταξύ της Kobane, της πόλης που απελευθερώθηκε δυο φορές,  la città che si è liberata due volte, και της Qamislo, συχνά βρισκόμαστε να συζητούμε και να ανταλλάσσουμε απόψεις με αυτούς που βρέθηκαν στην θέση να υπερασπιστούν και να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να αναπτυχθεί αυτή η επανάσταση στην πρώτη γραμμή του μετώπου του πολέμου ο οποίος από το  2011 αιματοκυλίζει αυτές τις περιοχές: τους μαχητές και τις μαχήτριες των μονάδων προστασίας του λαού και της γυναίκας YPG και YPJ.

“Τα καπιταλιστικά κράτη ασκούν μεγάλη πίεση στην Μέση Ανατολή (..) δημιουργώντας μεγάλο χάος, που όμως είναι κίνηση που γεννά μεγάλες δυνατότητες αλλαγής”. Αυτό μας λέει ένας από τους διοικητές των YPG που συναντήσαμε στη Kobane, εκπλήσσοντας μας για τον ενθουσιασμό με τον οποίο αυτοί οι μαχητές αντιμετωπίζουν τον αγώνα που τους βλέπει εμπλεκόμενους στην αντιμετώπιση ενάντια σε όλες εκείνες τις δυνάμεις (κυρίως το Daesh αλλά επίσης και το καθεστώς της Δαμασκού και τις πολιτοφυλακές που είναι συνδεδεμένες με την Τουρκία) που έχουν βυθίσει αυτή την περιοχή στο δράμα του πολέμου.

Μιλώντας μας για το παρελθόν μας λέει πως “οι αραβικές ανοίξεις υπήρξαν η αρχή μιας αναζήτησης ελευθερίας και αξιοπρέπειας πολλών λαών, οι οποίοι όμως δεν ήταν έτοιμοι και οργανωμένοι και έπεσαν στην αδελφοκτόνο σύγκρουση για λογαριασμό των ισχυρών. Εμείς νιώθουμε πως είμαστε η συνέχεια εκείνων των κινημάτων, αλλά ήμασταν έτοιμοι και οργανωμένοι εδώ και χρόνια (..) και χρησιμοποιήσαμε την αδυναμία του καθεστώτος στον βορά της Συρίας για να γεμίσουμε αυτό τον χώρο”. Όντως ιδιαίτερα σε αυτές τις ζώνες το κουρδικό κίνημα είχε ξεκινήσει να οργανώνει πολιτικά την κοινωνία και την αυτοάμυνα της πριν από πολλά χρόνια, κάνοντας μια εκτεταμένη και ακριβή δουλειά στην περιοχή και εμβαθύνοντας τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις που είχε ξεκινήσει να ενισχύει ο Οτσαλάν όταν, στις αρχές  των χρόνων ’80 βρίσκονταν στη Συρία. Από το ξεκίνημα του συριακού εμφυλίου πολέμου διαμέσου της DBK κουρδικής ανώτατης επιτροπής σχηματισμένης από το PYD (κόμμα δημοκρατικής ενότητας, partito di unione democratica) και από το KNC (εθνικό κουρδικό συμβούλιο, consiglio nazionale curdo) με την παράνομη στρατιωτική πτέρυγα του YXG (που έγινε YPG το 2012), οι μαχητές έστησαν σε μεγάλη κλίμακα μια επιχείρηση αυτοάμυνας των κουρδικών κοινοτήτων κυρίως εδώ στην Rojava και στις συνοικίες με κουρδική πλειοψηφία των κυριοτέρων πόλεων. Ο στόχος ήταν να προστατέψουν τον πληθυσμό από την escalation της βίας που ήταν επακόλουθη της σύγκρουσης ανάμεσα στο καθεστώς και τις διάφορες φατρίες που είχαν ξεσηκωθεί.

“Το Daesh είναι ο καρπός των εξωτερικών επιθέσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, χρησιμοποιείται για να μεταφέρει τον τρόμο στην κοινωνία”. Από το 2014 οι YPG/YPJ έχουν αφιερωθεί στον αγώνα, στην πρώτη γραμμή και αναγνωρίζονται από όλους ως οι νικηφόρες πολιτοφυλακές στην περιοχή του πολέμου ενάντια στο Χαλιφάτο και, κυρίως μετά την ένδοξη αντίσταση της Kobane, κατέληξαν στο προσκήνιο των χρονικών όλου του κόσμου. “Αυτό που μας καθιστά τόσο αποτελεσματικούς ενάντια στο Daesh είναι το ότι έχουμε την ίδια αποφασιστικότητα στη ακραία θυσία για τη νίκη και πως εμείς, όμως, μαχόμαστε για να δημιουργήσουμε μια δίκαιη ζωή και σοσιαλιστική”.

23619011 10213322541611517 325433463 n

Τους ρωτάμε πως σχετίζονται με το γεγονός πως στον πόλεμο εμπλέκονται διάφορες ξένες δυνάμεις, καθιστώντας το συριακό ένα πεδίο μάχης διεθνές που έχει σαν φόντο, στο παρασκήνιο, κυρίως τον αγώνα εξουσίας ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία για τον έλεγχο αυτής της στρατηγικής περιοχής και των πόρων της. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να παραλείψουμε να επισημάνουμε πόσο δύσκολο είναι να μιλάμε για επανάσταση και σοσιαλισμό όταν βρισκόμαστε βυθισμένοι σε μια σύγκρουση ιμπεριαλιστική .

Για μια ακόμη φορά μας προκαλεί έκπληξη η σαφήνεια και η επίγνωση με την οποίαν αντιμετωπίζουν αυτό το θέμα: “με εμάς δεν υπήρξε ποτέ καμία συμμαχία ούτε επίσημη αναγνώριση” και μιας και δεν είναι  αφελείς γνωρίζουν πολύ καλά πως εδώ παίζονται συμφέροντα που δεν μπορούν να ελεγχθούν ή να μετατραπούν από την θέληση των λαών της Συρίας. Η στρατηγική του δημοκρατικού συνοσπονδισμού είναι ξεκάθαρη- αυτοοργάνωση και αυτοάμυνα του λαού- και η δύναμη του συνομοσπονδιακού πολιτικού σχεδίου είναι εκείνη που θα βοηθήσει να ξεπεραστεί η κρατικίστικη ιδεολογία και μαζί με αυτήν το μονοπώλιο στην επικράτεια και στους πόρους ώστε επί τέλους  “θα κατανεμηθούν σε ίσα μέρη για τις ανάγκες του πληθυσμού”. Θα είναι σίγουρα μέρος των δυσκολιών μιας επαναστατικής διαδικασίας όπως αυτή το να βρεθεί μια ισορροπία μετά τη δύση που διακρίνεται στον ορίζοντα του Ισλαμικού Κράτους και η επακόλουθη αναδιάταξη των δυνάμεων στην περιοχή.

Ειδικότερα μοιάζει αντιφατική και αμφιλεγόμενη η σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που κατηγορούνται από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού πως υπήρξαν μαζί με την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το  Κατάρ η κυριότερη αιτία έλευσης του Daesh, από αυτή την άποψη οι συνομιλητές μας περιγράφουν χωρίς δισταγμό πως ήταν προς το συμφέρον τους να δεχτούν τη βοήθεια που προσέφεραν οι αμερικάνοι στον αγώνα ενάντια στο Χαλιφάτο και την έλλειψη εμπιστοσύνης προς αυτούς όσον αφορά το μέλλον. Ένας άλλος σύντροφος του κινήματος στην Quamislo μας υπογραμμίζει πως στην μάχη της Kobane “οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να παρέμβουν μονάχα όταν η κατάσταση στρέφονταν προς το μέρος μας, προς όφελος μας, με την κατάκτηση του λόφου της Mishtenur και την άφιξη 800 μαχητών από την Bakur (τουρκικό Κουρδιστάν), για να μη διακινδυνεύσουν το κίνημα να κατακτήσει από μόνο του τη νίκη ώστε να μπορούν να έχουν το ρόλο των απελευθερωτών στα μάτια του κόσμου”.

“H κοινωνία που δημιουργούμε είναι μια εναλλακτική για όλη τη Μέση Ανατολή, γι αυτό γνωρίζουμε πως όλες οι δυνάμεις που υπάρχουν γύρω μας θέλουν να μας εμποδίσουν,  (..) θέλουμε να δημιουργήσουμε ενότητα και δημοκρατία και είμαστε έτοιμοι και για πόλεμο γι αυτό τον σκοπό”. Την επομένη της κατάκτησης της  Raqqa ξεκινά ήδη να διαφαίνεται ο κίνδυνος για τη Συνομοσπονδία να παραγκωνιστεί σαν δύναμη η οποία, αν και χρησιμοποιήθηκε σε πρώτη φάση στον αγώνα ενάντια στο Daesh, κινδυνεύει να καταστεί άβολη και επικίνδυνη για τα στοιχεία που βρίσκονται στην εξουσία στα διάφορα Κράτη στην περιοχή. Το καντόνι που βρίσκεται πιο δυτικά, εκείνο της Afrin, είναι περιτριγυρισμένο και απειλείται από τις ισλαμιστικές πολιτοφυλακές τις κοντινές στη Τουρκία η οποία, καταπατώντας ήδη εδώ και καιρό συριακά εδάφη, αποκόπτει το καντόνι από εκείνο της Kobane, καταλαμβάνοντας τη ζώνη της Idlib. Στην Deir El Zor με την ήττα των τελευταίων θυλάκων αντίστασης του Daesh οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις έχουν βρεθεί όλο και κοντύτερα σε μια άμεση σύγκρουση με τον στρατό της Δαμασκού και, τέλος, με την πτώση της περιφερειακής κουρδικής κυβέρνησης του Barzani στον βορά του Ιράκ, η Συνομοσπονδία απειλείται στα ανατολικά από τις σιϊτικές πολιτοφυλακές που βρίσκονται κοντά στο Ιράν.

Η τύχη και το μέλλον αυτής της επανάστασης θα καθοριστούν βεβαίως ξεκινώντας από το τιτάνιο έργο που κάνει το κίνημα στην κοινωνία σε όλα τα επίπεδα, οικοδομώντας μια συμμετοχή και μια συνοχή μεταξύ των διαφορετικών γλωσσικών και θρησκευτικών κοινοτήτων άγνωστη μέχρι πρότινος σε αυτά τα εδάφη, παρουσιάζοντας μια αληθινή εναλλακτική λύση προς τους γύρω λαούς και προσπαθώντας να οικοδομήσει μια διπλωματία που απομακρύνεται από τον αδίστακτο ρεαλισμό των διεθνών σχέσεων, επιδιώκοντας έναν «τρίτο δρόμο» ισορροπίας με τις διεθνείς δυνάμεις. Και κυρίως χάρη στις προσπάθειες αυτών των μαχητών και το αίμα των χιλιάδων μαρτύρων που δίνουν τη ζωή τους καθημερινά για αυτή την επανάσταση και για την ελευθερία όλων μας.

https://www.infoaut.org/approfondimenti/la-guerra-rivoluzionaria-colloqui-con-le-ypg

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Να μιλήσεις για την ευτυχία είναι ένα πράγμα πολύ ωραίο, αντιθέτως το να μιλήσεις για τον πόνο όχι, δεν είναι – Raccontare la felicità è una cosa bellissima, raccontare il dolore invece no

13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018

Παίρνουμε από το fb κάποια λόγια ενός ιταλού μαχητή  των Ypg, του Paolo Pachino, επάνω στο βιβλίο «Hevalen. Perché sono andato a combattere l’Isis in Siria»  – »Hevalen. Γιατί πήγα να πολεμήσω το Isis στην Συρία» του Davide Grasso

Raccontare la felicità è una cosa bellissima, raccontare il dolore invece no, Το να μιλήσουμε για την ευτυχία είναι κάτι πολύ όμορφο, αντιθέτως να διηγηθούμε τον πόνο όχι

Ένα βιβλίο, Hevalen, που μιλά για τον πόλεμο αλλά όχι μόνο, μιλά και για την κοινωνική επανάσταση που αναταράσσει, αναστατώνει και ανατρέπει την κατάσταση στον Βορά της Συρίας, μέσα σε πολλές δυσκολίες.
Ένα βιβλίο για τον πόλεμο που όμοιο του είχε πολύ καιρό να φανεί στα βιβλιοπωλεία, θυμίζει τα βιβλία που έχουν διαβαστεί και μιλούν για την ιταλική Αντίσταση ή για τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Ένα βιβλίο που είναι επίσης πολύ ωμό, ακατέργαστο, που μιλά για έναν σκληρό πόλεμο, πολύ σκληρό, και που φέρνει στο φως τις αντιθέσεις τις οποίες εμείς οι δυτικοί, που πηγαίνουμε να πολεμήσουμε, πρέπει να αντιμετωπίσουμε καθημερινά. Στον οποίον ο εχθρός είναι παντού, όταν πολλές φορές θα ήθελες να επιστρέψεις στο σπίτι, αλλά μια θέληση για ελευθερία σε σπρώχνει να πολεμάς. Ένας πόλεμος στον οποίον όταν ξεπερνάς το εμπόδιο του θανάτου και ρίχνεις τη ζωή σου πέρα από τον θάνατο, αντιμετωπίζεις με φόβο τον ίδιο σου τον εαυτό, και στο κεφάλι σου αντηχούν αυτές οι φράσεις: Γιατί δεν φοβάμαι; Τι μου συμβαίνει; Γιατί χαίρομαι που πηγαίνω στο μέτωπο; Γιατί είμαι ευτυχής όταν παίρνω μέρος σε μιαν επιχείρηση; Ένας πόλεμος στον οποίον εμείς οι δυτικοί του 21 αιώνα δεν είμαστε συνηθισμένοι, δεν έχουμε δει ποτέ τον πόλεμο και όταν τον βλέπουμε όλα αλλάζουν στη ζωή μας, όπως συνέβη στον Davide σε εμένα και σε πολλούς άλλους διεθνείς, όταν ζεις τον πόλεμο τον περιφρονείς και τον απεχθάνεσαι και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι περισσότερο από το ότι σε κάνει να ανατριχιάζεις, να τρέμεις, σταμάτησα να διαβάζω την διήγηση για την μάχη της Mambiji, δεν κατάφερα να διαβάσω τις περιγραφές μαχών, για τραυματίες και νεκρούς, όταν είμαστε μόνοι δεν καταφέρνουμε να διαβάσουμε κάποιες αφηγήσεις γεμάτες πόνους και στεναχώριες, πράγματα που έχουμε ζήσει και εμείς, κυρίως τον χαμό συντρόφων και φίλων. Για τις ημέρες που ζήσαμε στον πόλεμο μιλάμε μοναχά με τους φίλους που σαν κι εμάς έχουν πάει στην Συρία, οι άλλοι σου φαίνονται άσχετοι, ξένοι, και όταν μιλάς γι αυτά τα πράγματα και υπάρχει κάποιος ξένος προς αυτά ταράζεται από την χαλαρότητα με την οποίαν αναφερόμαστε σε αυτά. Μα εκείνο που σε κάνει να σκέφτεσαι και να προβληματίζεσαι περισσότερο, όταν ανατριχιάζεις μιλώντας για τον πόλεμο και δεν καταφέρνεις ούτε καν να διαβάσεις τις αφηγήσεις για την μάχη της Mambiji, γιατί τότε θέλεις να επιστρέψεις; Γιατί να πας ξανά να πολεμήσεις; Γιατί σε τόπους τόσο γεμάτους αντιθέσεις μα την ίδια στιγμή γεμάτους αγάπη και ελπίδα; Όταν φεύγουμε από την Rojava όλοι χαιρετούμε εκείνα τα μέρη με ένα γεια σου κι όχι με ένα αντίο.

Το Hevalen είναι ένα βιβλίο που σε κάνει να στοχάζεσαι και να προβληματίζεσαι, να βουτάς μέσα στις ημέρες, άσχημες και όμορφες που έζησε ο Davide και που ζει ο κάθε διεθνής μαχητής.
Κάποια πράγματα μπορείς μόνο να τα γράψεις και θα χρειαστούν χρόνια πριν μιλήσεις γι αυτά.

Το να μιλήσεις για την ευτυχία είναι κάτι πανέμορφο, να μιλήσεις για τον πόνο όχι.

Από την σελίδα pagina FB di Paolo

https://www.infoaut.org/segnalazioni/raccontare-la-felicita-e-una-cosa-bellissima-raccontare-il-dolore-invece-no

αυτονομία, autonomia

Βρισκόμαστε στην Rojava γιατί θέλουμε την επανάσταση

03 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 | ΣΤΙΣ CONFLITTI GLOBALI. ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

«Σαν στρατευμένοι αυτόνομοι αγωνιστές βρισκόμαστε εδώ διότι θέλουμε ν’ αγγίξουμε με το χέρι αυτό το πολιτικό πείραμα ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να αντιληφθούμε την μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης τόσο των αγωνιστών όσο και ολόκληρης της κοινωνίας.» Μια μεγάλη αντιπροσωπεία συντροφισσών και συντρόφων της σύνταξης του InfoAut διαφόρων ιταλικών πόλεων εδώ και κάποιες ημέρες έφτασε στην Rojava και στην Maxmur: «βρισκόμαστε εδώ για να συντομεύσουμε τις αποστάσεις ανάμεσα σε μιαν επανάσταση που βρίσκετε σε εξέλιξη και εκείνη που δεσμευόμαστε να χτίσουμε, να οικοδομήσουμε στη χώρα μας.»

 

Siamo in Rojava perché vogliamo la rivoluzione [IT/EN] Βρισκόμαστε στη Ροζάβα γιατί θέλουμε την επανάσταση

Pubblichiamo di seguito integralmente la prima corrispondenza della delegazione. Δημοσιεύουμε στη συνέχεια πλήρως την πρώτη ανταπόκριση της αντιπροσωπείας μας στα ελληνικά [ENGLISH VERSION]
Raqqa, ottobre 2017. οκτώβριος 2017
Στην συριακή πρωτεύουσα του ISIS, le Forze Siriane Democratiche (SDF), οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις μάχονται νικηφόρα για την απελευθέρωση της πόλης, σημειώνοντας ένα αποφασιστικό βήμα στον πόλεμο που διαρκεί εδώ και έξι χρόνια. Εν τω μεταξύ και στο Deir el-zor το ISIS χάνει το τελευταίο το προπύργιο και η συνοσπονδική επανάσταση έφτασε στην άμεση σύγκρουση και με το συριακό κράτος που κυβερνάται από το δικτατορικό καθεστώς του Bashar al-Assad. Στις 22 σεπτεμβρίου έλαβαν χώρα οι πρώτες ελεύθερες εκλογές στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας για την εκλογή προέδρων και συμπροέδρων των οργανισμών λαϊκής εξουσίας. Τις ίδιες ημέρες μια αντιπροσωπεία της σύνταξης του Infoaut, που συμπεριλάμβανε συντρόφισσες και συντρόφους πολλών ιταλικών πόλεων, βρίσκεται στις Rojava και Maxmur: η πρώτη, στην Βόρεια Συρία, είναι το μοναδικό νικηφόρο μέτωπο της συριακής επανάστασης, η δεύτερη, στο Ιράκ, είναι η ξεχασμένη επαναστατική εμπειρία, το πρώτο εργαστήρι κοινωνικής δημοκρατικής οργάνωσης. Θα ερωτηθούμε γιατί να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο ταξίδι για να πάμε σε μια χώρα που μοιάζει πολύ μακρινή και πολύ διαφορετική από τη δική μας.
Πολλοί από εμάς έχουμε έρθει μέχρι εδώ για να φέρουμε αλληλεγγύη ή να πολεμήσουμε. Εμείς είμαστε μόνο στην αρχή. Θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τους λόγους που μας ώθησαν μέχρι εδώ, χωρίς να γνωρίζουμε ακόμη πώς θα μπορέσουν να αλλάξουν οι ιδέες μας κατά τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας. Σε αυτή τη χώρα υπάρχει μια επανάσταση που αλλάζει την κοινωνία και είναι η μόνη δύναμη ικανή να καταπολεμήσει αποτελεσματικά το ISIS, το ισλαμικό κράτος.

Ποιος πολεμά το ISIS;
Ποιος πολεμά σήμερα στην πρώτη γραμμή το ISIS δεν είναι οι διάφοροι πρωθυπουργοί σαν τους  Salvini, Minniti ή την Le Pen, ούτε οTrump και ο Renzi, μα είναι οι χιλιάδες νέων γυναικών και ανδρών κούρδων, αράβων, ασσυρίων, τουρκομάνων και διεθνών που θέτουν σε κίνδυνο και ρισκάρουν τις ζωές τους καθημερινά και για εμάς. Πιθανότατα κανείς να μην ήξερε για ποιο πράγμα μιλάμε αυτή τη στιγμή εάν το Daesh (ISIS) δεν είχε τελέσει τις βομβιστικές επιθέσεις που χτύπησαν την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ή εάν η πόλη της  Kobane δεν είχε αντισταθεί ηρωικά στην πολιορκία του  2014. Πριν από τότε η προσοχή της κοινής γνώμης για όλα όσα συνέβαιναν σε αυτή την περιοχή της Μέσης Ανατολής πρακτικά ήταν ανύπαρκτη , παρά το ότι σε αυτές ακριβώς εδώ τις χώρες υπήρχε ο μεγαλύτερος αριθμός βομβιστικών επιθέσεων και θυμάτων από πλευράς του ισλαμικού κράτους, του ISIS. Χώρες μακρινές, ιστορίες που δεν μας αγγίζουν. Δεν συμφωνούμε, θεωρούμε πως δεν μπορούμε να στεκόμαστε παθητικοί και αδιάφοροι.

Ποιος από εμάς δεν είχε έναν φίλο στο Bataclan, στους δρόμους του Παρισιού, στη Ramblas ή στους δρόμους του Βερολίνου και της Νίκαιας; Σε εκείνους τους τόπους και σε εκείνους τους νέους αναγνωρίζουμε τους ομοίους μας και στο ISIS έναν εχθρό. Στις χώρες μας η συλλογική συνειδητοποίηση της ύπαρξης του Daesh και της επικινδυνότητας του μεταφράστηκε σε παράνοια ασφάλειας, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εκλογική καταλήστευση από πλευράς ξενοφοβικών κομμάτων ενάντια σε μουσουλμάνους και μετανάστες. Αυτή είναι η αντίδραση που δυναμώνει το ISIS, του οποίου στόχος είναι να σκάψει ένα αυλάκι μίσους ανάμεσα σε μουσουλμάνους και τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί, αξίζει τον κόπο να το θυμίσουμε, δεν πρόκειται μοναχά για μια θεσμική προσπάθεια που εκτείνεται γεωγραφικά σε προσπάθεια εδαφικής επέκτασης μεταξύ Ιράκ και Συρίας, αλλά για μια πολιτική πρόταση σε εκατομμύρια μουσουλμάνους. Τόσο σε εκείνους που ζουν σε χώρες μονίμως ασταθείς και στο χείλος καταστροφικών πολέμων, εξ αιτίας και των δυτικών συμφερόντων, όσο και σε εκείνους που ζουν σε μια ξενοφοβική Ευρώπη.

Δεν γίνετε να καταστραφεί το ISIS δίχως να καταστραφεί το σύστημα του οποίου είναι μέρος.
Αυτό όμως δεν είναι εφικτό χωρίς μια βαθιά αλλαγή της νοοτροπίας, των κοινωνικών σχέσεων και της ζωής ολόκληρης. Πράγματι, επί του παρόντος, η μόνη αποτελεσματική λύση ενάντια στο ISIS είναι αυτή της συνομοσπονδιακής επανάστασης, η οποία εξερράγη με την εκδίωξη του καθεστώτος του Assad το 2012 και ήταν το αποτέλεσμα σχεδόν 40 ετών πολιτικής δουλειάς που ξεκίνησε με την ίδρυση του Κόμματος των εργατών του Κουρδιστάν (PKK) το 1978. Οι και τώρα υπάρχουσες κοινότητες του Maxmur αποτέλεσαν το κύριο σημείο, τον κόμβο της ιστορίας αυτής, δημιουργώντας από το 1995 μια τεράστια κομμουνιστική εμπειρία στην ιρακινή έρημο νότια της Mosul. Αυτή η κοινωνική δύναμη μπόρεσε να καταπολεμήσει στρατιωτικά το ISIS, και να προσφέρει επίσης μια εναλλακτική πρόταση πολιτικής που να ισχύει για όλη τη Μέση Ανατολή και ενδεχομένως για όλη την ανθρωπότητα: τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό.

Το PYD και οι YPG / YPJ έχουν μετατρέψει την τραγωδία του πολέμου στην Συρία στην ευκαιρία να δώσουν δύναμη και ορθότητα στην πρόταση του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Στη Βόρεια Συρία, ο πόλεμος κατά του ισλαμικού κράτους δεν αποσυνδέεται από τις ριζικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Στη βάση της μετατροπής των κοινωνικών, οικονομικών σχέσεων και του ρόλου των γυναικών, των νέων και της εγκαθίδρυσης της λαϊκής εξουσίας, έχει διαμορφωθεί η πρόταση μιας ζωής που θέλει να ξεπεράσει το κράτος και τα τεχνητά όρια που επιβάλλονται από τις αποικιακές δυνάμεις και που προβλέπει τη συνύπαρξη πολλών λαών στην αμοιβαία φιλία.

Υποστηρίζοντας και γνωρίζοντας την επανάσταση.
Σε πόσους έτυχε να δουν μια επανάσταση; Να παρακολουθήσουν και να συνδράμουν σε μια κατάσταση ριζικής μεταμόρφωσης μιας κοινωνίας, την καθιέρωση κοινοτήτων και άλλων μορφών λαϊκής εξουσίας; Θεωρούμε ότι είναι ακριβώς το καθήκον κάθε επαναστάτη να υποστηρίζει και να γνωρίζει τις επαναστάσεις της ιστορικής εποχής του. Είναι σημαντικό να σπάσουμε την απομόνωση στην οποία διατηρείται η συνομοσπονδιακή επανάσταση, να αμφισβητηθεί και να αντιμετωπιστεί το τουρκικό εμπάργκο, συνεργού του ISIS και του καθεστώτος του Massoud Barzani προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν. Και πάνω απ ‘όλα, θέλουμε να συμβάλουμε στην άρση της πολιτικής απομόνωσης και της σιωπής των μέσων ενημέρωσης επάνω σε αυτή την επανάσταση. Είναι ακόμη πιο αναγκαίο από τη στιγμή που τα κράτη της περιοχής, πρώτα απ ‘όλα η Τουρκία, την οποίαν σέβεται και η οποία θεωρείται οικονομικός εταίρος της Ιταλίας και της Ευρώπης, αναζητούν κάθε μέσο για να περιορίσουν την επανάσταση, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής δράσης και των βομβαρδισμών στη Συρία στο Ιράκ και στο Μπακούρ. Ειδικότερα, η σκέψη μας πηγαίνει σε εκείνους τους άνδρες και τις γυναίκες που ήρθαν εδώ από την Ιταλία και άλλες χώρες για να πολεμήσουν για την επανάσταση.

Σαν αυτόνομοι αγωνιστές είμαστε εδώ επειδή θέλουμε να αγγίξουμε με τα χέρια αυτό το ριζοσπαστικό πολιτικό εγχείρημα μετασχηματισμό της ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να κατανοήσουμε τη μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης και των αγωνιστών και της κοινωνίας στο σύνολό της. Αυτή η επανάσταση έχει κάτι να μας διδάξει επίσης και σε εμάς; Σίγουρα. Με ποιους όρους; Πόσο αποφασιστικές είναι οι διαφορές μεταξύ της ιταλικής κοινωνίας και του τρόπου σκέψης του δικού μας; Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Δεν επιδιώκουμε την εξωτική γοητεία μιας επανάστασης, ελλείψει εναλλακτικών δυνατοτήτων στις χώρες μας. Αντ ‘αυτού, είμαστε εδώ για να συντομεύσουμε την απόσταση ανάμεσα σε μια συνεχιζόμενη επανάσταση και σε αυτό που έχουμε αναλάβει να οικοδομήσουμε στη χώρα μας

Βλέποντας τη μοναδική αντικαπιταλιστική επανάσταση του αιώνα μας δεν είναι ούτε ένα φετίχ ούτε ένα μετάλλιο. Ο ριζοσπαστικός μετασχηματισμός μιας ολόκληρης κοινωνίας είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη και μακρά διαδικασία, όπου οι αντιφάσεις αλληλεπικαλύπτονται και οι στιγμές επιτάχυνσης εναλλάσσονται με στιγμές δυσκολίας και αντοχής, αντίστασης. Στη βάση υπάρχει μια πολιτική πρακτική που χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που ανοίγονται από τις αντιφάσεις του πλαισίου εντός του οποίου λειτουργεί, σχεδιάζοντας την κατασκευή διαφορετικών οργανώσεων για να επιτύχει διαφορετικούς σκοπούς, συσφίγγει συμμαχίες που επιτρέπουν την ενίσχυση της επανάστασης, δίχως να χάνει απ’ τη ματιά της τον τελικό στόχο.

Το να ζούμε αυτή την πραγματικότητα μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε την ακρίβεια, την υλική υπόσταση της λέξης hevalti, την πολιτική φιλία. Μια πολύ σημαντική ιδέα, έννοια για αυτή την επανάσταση και πολύ ισχυρή, την οποία θέλουμε να εμβαθύνουμε και στη ζωή, στη καθημερινότητα. Μιλάμε για τις σχέσεις που συναντάμε σε όσους διανύουν μαζί ένα κομμάτι του ταξιδιού και συμβάλλουν στην επανάσταση στις πιο ποικίλες μορφές. Hevalti είναι η συνεχής αναφορά με την πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχέσεων, τη αμφισημία και την ασάφεια της κοινωνίας και όχι μόνο με αυτόν που είναι ίσος με εμάς. Αλλά δεν σημαίνει να δεχόμαστε αυτό που βρίσκετε μπροστά μας έτσι όπως είναι. Στην πραγματικότητα, δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην perwerde, την εκπαίδευση και την συνεχή μετατροπή του τρόπου να βλέπουμε τον κόσμο. Εξίσου θεμελιώδης είναι η επανάσταση των γυναικών με βάση το jineoloji. Η ανατροπή του κοινωνικού και πολιτικού ρόλου των γυναικών είναι πραγματική και δύσκολη. Ξεκινώντας από διαφορετικές προϋποθέσεις από τους δυτικούς φεμινισμούς, αυτή η επανάσταση είναι ικανή να επιφέρει συγκεκριμένες αλλαγές δίνοντας νέα πνοή στις προοπτικές των γυναικών στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο.

Από αυτή την εμπειρία πρέπει να φέρουμε μαζί μας πίσω όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα, τον θησαυρό μας, να αυξήσουμε τα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία που έχουμε στην κατοχή μας για να επανεξετάσουμε την κοινωνία μας και τις ζωές μας επίσης και να φέρουμε την επανάσταση εκεί μέσα, στα πάντα. Γιατί το να κάνουμε την επανάσταση σημαίνει επίσης να μεταμορφώνουμε τον εαυτό μας, τον τρόπο σκέψης και διαβίωσης μας. Το οφείλουμε σε αυτήν την επανάσταση και σε όλους τους ανθρώπους που έχουν δώσει τη ζωή τους, ώστε να είναι δυνατή μια καλύτερη κοινωνία.

 

 

 https://www.infoaut.org/seminari/infoaut-in-rojava-reportage-ottobre-20
 https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siamo-in-rojava-perche-vogliamo-la-rivoluzione
ιστορία, storia

»Προδοσίες» – “Tradimenti”

ΤΡΙΤΗ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017

cavallero

Ο Piero Cavallero υπήρξε πρωταγωνιστής μιας ιστορίας που έγινε πολύ διάσημη στη διάρκεια των χρόνων εξήντα. Έζησε σε μια από τις πιο προλεταριακές συνοικίες της εργατικής  Torino , χαρισματικός νεαρός και πολιτικοποιημένος, κομουνιστής και ακόμη πιο αριστερά των κομουνιστών, ο Cavallero κατέστη ο πιο διάσημος ληστής τραπεζών στην Ιταλία. Συνελήφθη την ώρα της τελευταίας του ληστείας, στην διάρκεια ενός ανθρωποκυνηγητού τραγικού και αδίστακτου, στη διάρκεια του οποίου στους δρόμους του  Milano υπήρξαν διαφορετικές ανταλλαγές πυροβολισμών, ο τραυματισμός δεκάδων ανθρώπων και ο θάνατος τριών περαστικών. Μα πίσω από αυτό το σενάριο, που εκ των υστέρων μοιάζει με εκείνο μιας ταινίας  western ή αστυνομικού σινεμά αμερικανικού, υπάρχει ένα κομμάτι Ιταλικής ιστορίας. Πίσω από τον Cavallero υπάρχει μια γενιά που είχε δει να εξαντλείται η ορμή του αντιστασιακού αγώνα μέσα στον καθωσπρεπισμό της χριστιανοδημοκρατικής Ιταλίας. Και πίσω από την μητροπολιτική βία της μπάντας των ληστών προβλέπουμε το προφίλ της ένοπλης πάλης που θα έρθει. Το 1968, ο δημοσιογράφος Giorgio Bocca, που και αυτός ήρθε από το Piemonte στο Milano για να εργαστεί στην εφημερίδα “Giorno”, ξεκινά την έρευνα του για τον Cavallero, μια έρευνα έτσι “όπως δεν την περιμένεις. Με την Anita, την σύζυγο του ληστή. Κατάφερε να του ανοίξει την πόρτα. Διαφορετικά απ’ ότι σε άλλους δημοσιογράφους, που δεν χτύπησαν την πόρτα, και δεν μας μίλησαν”, όπως σημειώνει ο Piero Colaprico στον πρόλογο που συνοδεύει αυτή τη νέα έκδοση. Διότι ο Bocca πριν απ’ όλα είναι ένας μεγάλος ρεπόρτερ, και σαν ρεπόρτερ αντιμετωπίζει δίχως φόβο και δίχως ηθικό τρόπο τα ακανθώδη θέματα  που η υπόθεση Cavallero έθετε στην χώρα: “Ο Cavallero δεν ήταν φυσιολογικό παιδί, εάν θέλετε, ήταν το άρρωστο παιδί, μιας επανάστασης που απέτυχε και μιας γενιάς απογοητευμένης, ο γιος μιας εργατικής περιφέρειας που έχασε την εργατική επανάσταση και που είδε να υποβαθμίζεται σε γραφειοκρατικό κονφορμισμό-ευπρεπισμό η δυναμική του αντιστασιακού πολέμου”. Ένα κεραυνοβόλο δημοσιογραφικό προφίλ και ένα κόσμημα ιστοριογραφίας σε άμεση επαφή, μα και μια έρευνα πεδίου, άμεση, διερευνητικού ρεπόρτερ. Ένα μικρό μεγάλο βιβλίο του Giorgio Bocca. “Ο Cavallero είναι το μη φυσιολογικό παιδί, εάν θέλετε, το άρρωστο παιδί, μιας επανάστασης που απέτυχε.” Ένα μικρό στολίδι, ένα κόσμημα του μεγάλου ρεπόρτερ Giorgio Bocca: η ιστορία σε απευθείας σύνδεση της μπάντας Cavallero, στο μισό της διαδρομής μεταξύ παρτιζάνικου πολέμου και ένοπλης ανατρεπτικής πάλης .

(από το κάλυμμα του βιβλίου: Giorgio Bocca: Il bandito Cavallero, Feltrinelli)

Bandito Cavallero, μια μαύρη ανθρωπολογία un’antropologia nera του Giorgio Bocca
– του Massimo Raffaeli –

Οι τηλεοπτικές εικόνες, τότες ένα μαυρόασπρο ομιχλώδες αποφλοιωμένο, μας παρέπεμπαν σε ένα πλήθος σε αναβρασμό, κόσμο που προσπαθούσε να διασπάσει τις δυνάμεις της αστυνομίας, αλλά από εκείνο το επίκεντρο, μια θαμπάδα αναλαμπών, να το πρόσωπο ενός λεπτού ανθρώπου πίσω από τα φλας των μηχανών, τα γένια τριών ημερών και το τσαλακωμένο του σακάκι, ένα αδιαμφισβήτητο χαμόγελο που θα λέγαμε ικανοποίησης. Αυτή είναι η πρώτη εικόνα του Piero Cavallero που έφτασε με την τηλεεφημερίδα της βραδιάς της 3 οκτωβρίου του 1967, το πρόσωπο ενός ληστή (εδώ και μήνες, μαζί με τους συνεργούς του, αυτός ήταν ο κατ’ εξοχήν ληστής, που περιγράφεται από το επίσημο προνόμιο της ανωνυμίας) βετεράνος με την συμμορία του για σχεδόν πέντε χρόνια τολμηρών χτυπημάτων, σκληρών μόνο προς το τέλος: μαζί με αυτόν, φυγόδικο εδώ και κάποιες ημέρες, συνέλαβαν και τον Sante Notarnicola σε ένα αγρόκτημα του Valenza Po, οι άλλοι δυο της μπάντας (ο Adriano Rovoletto και ο νεότατος, σχεδόν αμούστακος, Donato Lopez) θα παραδίδονταν εντός ολίγου, όπως λέγονταν, στα χέρια της δικαιοσύνης, ήταν ζήτημα χρόνου να συλληφθούν και αυτοί οι δυο.
Η τελευταία ληστεία υπήρξε μοιραία, στις 26 σεπτεμβρίου, ένα χτύπημα μέρα μεσημέρι στο Milano, σε μια τράπεζα στο largo Zandonai, με την ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε στους δρόμους της συνοικίας του εκθεσιακού χώρου, στην κίνηση μιας ημέρας μη εργασιακής, με τέσσερις νεκρούς και μια εικοσάδα τραυματίες. Λακωνική η τηλεφημερίδα, αντιθέτως με αυτό τον τρόπο αναφέρθηκε ο Guido Nozzoli, ένας απεσταλμένος της εφημερίδας Giorno που είχε αυτό τον τίτλο με τον οποίο άνοιγε το φύλλο: Ένα απόγευμα φωτιάς (τώρα στην ιταλική Δημοσιογραφία 1939–1968, από τον Franco Contorbia, Mondadori 2009) ξεκινώντας κάπως έτσι το μακρύ του άρθρο: «Η αιματηρή επιδρομή έχει μετατρέψει τους δρόμους και τις πλατείες γύρω από την Έκθεση του Μιλάνο σε μια γειτονιά του Σικάγο τη δεκαετία του 1920».
Το ότι ο Cavallero δεν ήταν ένας ότι να ναι κακοποιός  και πως αντιθέτως το προφίλ του μπορούσε να λειτουργήσει σαν μαύρο, αδιάφορο και οκνηρό ωροσκόπιο για μια χώρα που μόλις είχε αναδυθεί από ένα οικονομικό θαύμα υπήρξε αμέσως εμφανές, τόσο που ένας άλλος απεσταλμένος της Giorno, αντιθέτως μάλιστα μια firma ήδη καθιερωμένη, ο Giorgio Bocca, δημοσιεύει μέσα σε λίγους μήνες από εκείνη την ημέρα ένα instant book επάνω σε αυτόν που τώρα επιστρέφει με τίτλο  Il bandito Cavallero Storia di un criminale che voleva fare la rivoluzione (prefazione di Piero Colaprico, Feltrinelli, «Serie bianca», pp. 121, euro 12.00).

Ο κακοποιός Cavallero Ιστορία ενός εγκληματία που ήθελε να κάνει την επανάσταση [πρόλογος του Piero Colaprico, Feltrinelli]

To couche, το στρώμα της μπάντας ήταν τα περίχωρα του Τορίνο, στην barriera του Milano, μα εάν ακριβώς ο Lopez μπορούσε να ειπωθεί πως ήταν απλά ένα παιδί άβουλο και εσωστρεφές, γιος πρόσφατων μεταναστών, οι άλλοι της ομάδας μπορούσαν να καυχηθούν εκπαίδευση και βιογραφικό πραγματικά απρόβλεπτα: ο Rovoletto, ξυλουργός, ήταν πρώην παρτιζάνος, ο Sante Notarnicola, πρώην γραμματέας της κομουνιστικής νεολαίας Figc της Biella, είχε ξεχωρίσει χρόνια πριν στα γεγονότα της  Piazza Statuto (και στην φυλακή, σκεπτόμενος εκ νέου στην παραβολή του, θα συγγράψει αξιόλογα απομνημονεύματα, L’evasione impossibile, Feltrinelli 1972, η αδύνατη διαφυγή); αυτός, ο Piero Cavallero, γιος ενός τεχνίτη μα για μεγάλο διάστημα χωρίς σταθερή εργασία, στο Pci είχε υπάρξει αγωνιστής πρώτης γραμμής, σταλινιστής μαχόμενος αναφέρει ανάμεσα στα αγαπημένα του αναγνώσματα το: Come fu temprato l’acciaio di Ostrovskij, Πως μετριόταν ο χάλυβας του Ostrovskij. Με τον θάνατο του Στάλιν και με την διαδικασία που ακολούθησε αργής αποσταλινοποίησης το σκληρό και καθαρό προφίλ του, όπως και οι προκλητικές υπερβολές του, όμως, είχαν εμποδίσει να γίνει αυτά που είχε φανταστεί, δηλαδή ένας ηγέτης του ίδιου του κόμματος .

Αλλά πως γίνεται ένας αγωνιστής στρατευμένος παθιασμένος κι εντελώς ανιδιοτελής απ’ ότι φαίνεται, πως γίνεται ένας κριτικός βάσης τους συστήματος να αλλάζει μέσα σε λίγη ώρα σε ένα είδος προλετάριου Gatsby, σε άνθρωπο άπληστο για χρήμα, για προνόμια και αυτά τα διακριτικά σημάδια εκείνης της κοινωνίας που επί μακρόν έχει διακηρύξει πως περιφρονεί και θέλει να καταστρέψει; Εάν η δική του μπορεί να φανεί ωσάν παράσταση εφευρετικότητας ή μια απίστευτη αδιανόητη μεταστροφή, να προσθέσουμε πως ο Cavallero είναι ένας σοβαρός σχεδιαστής και οργανώνει διάφορες δραστηριότητες κάλυψης. Τέτοια είναι η αντίφαση που ενδιαφέρει τον  Giorgio Bocca, ο οποίος δεν νοιάζεται να μιλήσει για τις χειρονομίες ενός ληστή αλλά για το ανεπίλυτο αίνιγμα ενός ανθρώπου . Και πράγματι φτιάχνει μαζί του την περίπτωση πολιτικού ιδεαλισμού που αντιστρέφεται-ανατρέπεται, αποθαρρύνεται και αντισταθμίζει την αγωνία του μέσα σε μια υπόθεση ηδονισμού ανεύθυνου και δολοφονικού.
Δίχως να τα παραλείπει, ο Bocca αφήνει στο βάθος τα γεγονότα του μαύρου χρονικού και προχωράει μάλλον, με την μέθοδο του κλασικού reportage, στο περιβάλλον καταγωγής, επισκέπτεται το σπίτι όπου γεννήθηκε, πλησιάζει την γυναίκα του η οποία δεν γνωρίζει, ή έστω απαντά με τρόπο ασυνείδητο. Γράφει στην εισαγωγή: «Ο Cavallero είναι το ανώμαλο παιδί, εάν θέλετε, το άρρωστο, μιας αποτυχημένης επανάστασης και μιας απογοητευμένης γενιάς, ο γιος μιας εργατικής περιφέρειας που έχασε την εργατική επανάσταση και που είδε να υποβαθμίζεται σε γραφειοκρατικό καθωσπρεπισμό την ορμή του παρτιζάνικου πολέμου». (Όχι μόνο η γεωγραφική θέση, αλλά και το πολιτικό κλίμα, ανάμεσα στη δύση της αντιστασιακής ουτοπίας και τους συμβιβασμούς μιας realpolitik που είχε πλέον το πάνω χέρι, είναι το ίδιο που αναπνέει σε ορισμένα νεανικά κείμενα του Giovanni Arpino όπως το Gli anni del giudizio, Τα χρόνια της κρίσης, The Years of Judgment, του ’58, ή το Una nuvola d’ira, του ’62, δύο μυθιστορήματα που δεν είχαν ποτέ πάρα πολλούς αναγνώστες). Από την πλευρά του, ο Bocca έχει λίγο χρόνο για να γράψει και δεν προσποιείται ότι προωθεί κάποια θεωρία, απλώς αρκείται στο να δείξει, αναζητά, θέτει ερωτήματα γύρω από ένα άτομο που μοιάζει με ένα αδιανόητο αίνιγμα, άλυτο, σαν μπροστά στα μάτια του ο Cavallero απογοητευμένος από την στράτευση του, να καταδίκασε τον εαυτό του σε μια διάσταση καταστροφικά καταστρεπτική και, μαζί, αυτοκαταστροφική: «Πρέπει να είσαι ο Piero Cavallero με όλα όσα βρίσκονται πίσω του και να βρεθείς σαν αυτόν ανάμεσα σε δύο καραμπινιέρους (…) πρέπει να έχεις τους τρόπους της ασφυκτικά πνιγμένης ματαιοδοξίας και της συστολής που την κέρδισε με βία, πρέπει να είστε τόσο απελπισμένοι όσο αυτός για να εξηγήσετε τη στάση του μπροστά στο πλήθος, τους μπάτσους και τους δημοσιογράφους πριν τον κλείσουν στη φυλακή San Vittore».
Με μια ερώτηση που έχει ανασταλεί, ο Bocca σταματά, λοιπόν, εκεί που ξεκινά η ταινία Banditi, Ληστές, στο Μιλάνο (1968), η οποία γυρίστηκε σχεδόν ζωντανά και με την κάμερα στο χέρι (με «προκλητική πυροτεχνία», θα πει ο Gualtiero De Santi στον Carlo Lizzani, Gremese 2001) στον οποίον ο Cavallero έχει το πρόσωπο ενός θειούχου Gian Maria Volonté. Στην πραγματικότητα, o Bocca ολοκληρώνει τη μονογραφία διευρύνοντας το πλαίσιο συμφραζομένων με μια έρευνα για το νέο χώρο του αδικήματος που πλήττει τον Βορρά και ιδιαίτερα το Μιλάνο κατά τη διάρκεια της οικονομικής έκρηξης, και ξαναχρησιμοποιεί εδώ το δεύτερο και το τρίτο μέρος του τόμου, τόσο από άρθρα της εφημερίδας όσο και από πυκνές διδασκαλίες-λεζάντες ο οποίες κατέλαβαν ήδη τον τόμο των φωτογραφικών ντοκιμαντέρ- La nuova frontiera di Milano -Τα νέα σύνορα του Μιλάνο (Torriani 1965).
Διότι, πρέπει επίσης να το πούμε, ο Giorgio Bocca στην ζωή του ποτέ δεν δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο, όπως εκείνο σήμερα στο βιβλιοπωλείο, ο ληστής , Il bandito Cavallero. Το σημερινό colophon και οι συνέπειες σιωπούν για τυχόν προηγούμενα συμβάντα μα πρόκειται για την απλή ανατύπωση του Piero Cavallero, ενός τόμου που ο Bocca έγραψε σαν αποτύπωμα και έδωσε σε μια συλλογή του Longanesi («Chi è? Gente famosa») [»Ποιος είναι; ‘Ανθρωποι διάσημοι»] όπου, μέσα στην τρέχουσα εκροή της παραγωγής, βγήκαν ούτως ή άλλως ένας Palazzeschi του Giacinto Spagnoletti, ένας Herrera του Gianni Brera, ένας Moravia του Enzo Siciliano και ένας Luigi Longo με υπογραφή εκείνου του πρωταθλητή εκτός συναγωνισμού της δημοσιογραφίας μας που υπήρξε ο Felice Chilanti. Τώρα, εκτός εάν ο Bocca, που χάθηκε το 2011, δεν έκανε με την σειρά του μια τέτοια επανάληψη, αναβίωση (αλλά αυτό δεν αποδεικνύεται σε καμία πλευρά), ποιος και γιατί και για ποιον σκοπό επέτρεψε στον εαυτό του τον τίτλο Il bandito Cavallero – ο ληστής Cavallero,  με απόκρυφο υπότιτλο; Και γιατί να υπονοείται σιωπηρά ως αδημοσίευτο ένα βιβλίο, που είναι ακόμα ενδιαφέρον σε απόσταση δεκαετιών, όταν δεν είναι όμως αδημοσίευτο; Είναι μονοπάτια συντομεύσεις που σήμερα είναι πολύ διαδεδομένες αλλά ανάξιες όμως ενός εκδότη που ονομάζεται Feltrinelli.

– Massimo Raffaeli – Δημοσιεύτηκε στο  Alias της 21 φεβρουαρίου 2016 –

http://francosenia.blogspot.gr/2017/01/tradimenti.html

διεθνισμός, internazionalismo

Ζ όπως Ζαπατισμός. Το χρώμα της γης – Z come Zapatismo. Il colore della terra

 

Δημοσιεύτηκε στις  · in Testi ·στα  Κείμενα

του Fabrizio Lorusso

[Το απόσπασμα ανακτήθηκε από το περιοδικό Nuova Rivista Letteraria (Εξαμηνιαίο Κοινωνικής Λογοτεχνίας που ιδρύθηκε από τον  Stefano Tassinari) n. 15 (n. 5 Νέα σειρά) του μαίου 2017. Το νούμερο του περιοδικού έχει  21 λογοτεχνικά κείμενα, ένα για κάθε γράμμα του αλφαβήτου, αφιερωμένα σε διάφορες επαναστατικές προσπάθειες και κοινωνικής μετατροπής-μετασχηματισμού της ιστορίας ]

Είναι το πρώτο από τα πολλά βήματα των ζαπατίστας στην Πόλη του Μεξικού

και σε όλους τους τόπους του Μεξικού. Ας ελπίσουμε πως όλοι εσείς θα περπατήσετε μαζί μας.

Comandanta Ramona (1959-2006), EZLN, 1996 διοικητής Ραμόνα

Città del Messico, 30 ιουνίου 2018 Πόλη του Μεξικού

Εικοσιτέσσερις ώρες πριν από τις εκλογές της κυριακής πρώτης ιουλίου στο γενικό επιτελείο του υποψηφίου AMLO, αρκτικόλεξο που αποστάζει το μακρύ του πλήρες όνομα, Andrés Manuel López Obrador, ήδη αισθάνεσαι στον αέρα το άρωμα της νίκης. Θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία για ένα κόμμα της αριστεράς σε εθνικό επίπεδο. Οι σημαίες του Κινήματος Εθνικής Αναγέννησης ή MoReNa, το κόμμα δημιούργημα του ηγέτη, κυματίζουν λίγο οπουδήποτε στην μεξικανική πρωτεύουσα η οποία, από πάντα, είναι το προπύργιο των διαφόρων ψυχών της κεντροαριστεράς.

Στα αυτάρεσκα χαμόγελα των αγωνιστών εντυπώνεται η χαρά, η κάθαρση έπειτα από σχεδόν είκοσι χρόνια εκλογικών ηττών και απογοητεύσεων. Στα μάτια που λάμπουν κάποιων στενών συνεργατών του πιθανού μελλοντικού προέδρου, που δίδεται επικεφαλής από όλες τις δημοσκοπήσεις και υποστηρίζεται από μεγάλες εθνικές τηλεοπτικές αλυσίδες ακόμη και από ένα διακριτικό αριθμό μεγιστάνων, προοδευτικών της τελευταίας στιγμής, διακρίνονται, ανάμεσα σε δάκρυα χαράς και έντασης, οι αρχέτυπες προεικονίσεις υπουργικών πολυθρόνων και κοινοβουλευτικών εδρών. Υπάρχει θέληση για αλλαγή.

Επιτέλους, όπως πολλές φορές επανέλαβε το AMLO στα συλλαλητήρια της προεκλογικής εκστρατείας , “η τρίτη είναι εκείνη η καλή”, συνεπώς ύστερα από την ήττα την πρώτη φορά το 2006 από τον καθο-συντηρητικό Felipe Calderón και τις εκλογικές απάτες του κόμματος του, Acción Nazional(PAN), και στη συνέχεια το 2012 από τον τηλε-υποψήφιο που ηλιθιοποιήθηκε, τον Enrique Peña Nieto, ήρθε η στιγμή της λύτρωσης.

Να ανοικοδομήσουμε την Χώρα, να νικήσουμε την διαφθορά και να αντιστρέψουμε την πορεία που πάρθηκε το 1982 με την αρχή των άγριων νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και την αποσυναρμολόγηση του Κράτους: αυτή, σε ένα tweet, η περίληψη του προγράμματος, ή καλύτερα των συνθημάτων, της αριστεράς που έχει σημείο αναφοράς το MoReNa.

Η άλλη κοινοβουλευτική αριστερά, δηλαδή μια πρώην αριστερά που σύμφωνα με κάποιες δημοσκοπήσεις θα γίνει και πρώην κοινοβουλευτική, μιας και κινδυνεύει να εξαφανιστεί από τον εκλογικό χάρτη, είναι εκείνη του PRD, του Partido de la Revolución Democrática, του Κόμματος της Δημοκρατικής Επαναστάσεως. Το 1997 τα κατάφερε στην επιχείρηση να κατακτήσει την Πόλη του Μεξικού, προπύργιο του PRI (Κόμμα Επαναστατικό Θεσμικό, Partido Revolucionario Institucional), ηγεμονικό σε όλο το Μεξικό και στην πρωτεύουσα για 70 χρόνια τον εικοστό αιώνα XX, και από τότε το διαχειρίζεται. Ο Andrés Manuel υπήρξε δήμαρχος της μεγαλούπολης από το 2000 έως το 2005 και στη συνέχεια υπήρξε ο υποψήφιος του PRD στις προεδρικές για δυο συνεχείς φορές, αμφότερες χαμένες. Αυτή την φορά, όμως, τα πράγματα πηγαίνουν διαφορετικά, ο leader κάνει για τον εαυτό του και είναι σίγουρος πως θα κερδίσει.

 

 

Είμαστε στοχασμός και κραυγές

Subcomandante Marcos, Πόλη του Μεξικού, 11 μαρτίου 2001 Υποδιοικητής Μάρκος

Marzo 2001, Colore della Terra e Autonomia Μάρτιος 2001, Χρώμα της Γης και Αυτονομία

“Ξεκινάει αυτή η πορεία σήμερα, τώρα που είναι νέα η σελήνη, έτσι ώστε ή γη να δώσει τελικά τους καρπούς της δικαιοσύνης για εκείνους που είναι το χρώμα της γης. Ξεκινά η πορεία της αξιοπρέπειας των ιθαγενών, η πορεία του χρώματος της γης”. Το ανακοινωθέν, που στάλθηκε από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού στις 24 φεβρουαρίου, είναι υπογεγραμμένο από την Γενική Διοίκηση του Ζαπατιστικού Στρατού, Comando Generale dell’Esercito Zapatista di Liberazione Nazionale (EZLN), και ανακοινώνει μια πορεία αναχώρησης από το νότιο κράτος των Chiapas. “Έτσι ώστε ο κόσμος να είναι επιτέλους ο τόπος όλων και όχι η ατομική ιδιοκτησία αυτού που κατέχει του χρήματος το χρώμα και τη βρώμα, το σκουπίδι. Ένας κόσμος με το χρώμα της ανθρωπότητας”, συνεχίζει.

Το EZLN έρχεται από το Νότο για να μιλήσει στον κόσμο στις πλατείες και στους κοινοβουλευτικούς που συζητούν την Ley Cocopa, που στάλθηκε από τον πρόεδρο στις Camere. O κανόνας, ο νόμος θα πρέπει να ενσωματώσει σε Σύνταγμα τις Συμφωνίες του San Andrés  1996, που παρέχουν νομική προσωπικότητα στους ιθαγενείς πληθυσμούς, τους αυτόχθονες λαούς, και να ανοίξει μια χαραμάδα για την επίλυση της σύγκρουσης που ξεκίνησε το 1994, όταν οι ζαπατίστας στα όπλα κατέλαβαν πέντε πόλεις, κάνοντας τη φωνή τους ν’ ακουστεί παγκοσμίως, κραυγή άξια θυμού και εξέγερσης: “¡Ya Basta!”, adesso basta, φτάνει πια!.

Η φτώχεια στη γη των Αζτέκων εκρήγνυται κυκλικά και επιμένει. Και οι ανισότητες επίσης αυξάνονται, το Μεξικό στα χρόνια ’90 έχει “παγκοσμιοποιηθεί” αλλά έχει εξομοιωθεί σε πεντηκοστό κράτος της Αμερικανικής Ένωσης. Ο νεοφιλελεύθερος πρόεδρος Carlos Salinas μιλούσε αντιθέτως για μια Χώρα που εισέρχονταν στον  “πρώτο κόσμο”. “Αξίζει την προσπάθεια, συμπατριώτες μου, για το καλό του μεγάλου μας έθνους, είναι για το Μεξικό”, είχε πει εορτάζοντας την έναρξη ισχύος, την 1 ιανουαρίου 1994, της NAFTA, συνθήκης ελεύθερου εμπορίου της Βορείου Αμερικής. Μα δεν σκέφτονταν όλοι και όλες όπως αυτός.

Παρά την στρατιωτικοποίηση, τις παραστρατιωτικές επιθέσεις και τον πόλεμο χαμηλής έντασης της κυβέρνησης, επτά χρόνια μετά την εξέγερση, οι ζαπατίστας εξακολουθούν να αγωνίζονται. Στις 11 μαρτίου 2001 η πιο μεγάλη πλατεία και πολιτική καρδιά της Χώρας, η zocalo, τους υποδέχεται, γεμάτη ασφυκτικά με κόσμο όπως ποτέ νωρίτερα για να συνοδεύσουν από κοντά τα αιτήματα της αναγνώρισης των δικαιωμάτων τους και του πολιτισμού τους από την κυβέρνηση Fox.

“Αδερφέ, αδερφή αυτόχθονη. Αδερφέ, αδελφή μη αυτόχθονη. Εδώ ήρθαμε για να πούμε πως βρισκόμαστε εδώ. Και όταν λέμε ‘εδώ είμαστε’, ονομάζουμε επίσης το διαφορετικό. Αδελφέ αδελφή είτε είσαι μεξικάνος είτε δεν είσαι. Με σένα λέμε  ‘είμαστε εδώ’ και με εσένα είμαστε. Αδελφέ αδελφή αυτόχθονη και μη αυτόχθονη. Ένας καθρέφτης είμαστε”, τα λόγια του Marcos έχουν σπάσει τη σιωπή και ο δριμύς ήλιος προμηνύει την αιώνια άνοιξη του οροπεδίου. “Δεν είμαστε εκείνοι που, αφελείς, περιμένουν πως απ’ τα ψηλά θα έρθει η δικαιοσύνη που αναπτύσσεται μόνο απ’ τα χαμηλά, η ελευθερία που κατακτάται μοναχά με όλους, η δημοκρατία που πάντα πρέπει να πολεμήσεις γι αυτήν και σε όλα τα επίπεδα. Δεν θα είμαστε”. Ένα πλήθος προσεκτικό και σιωπηλό ακούει τα λόγια των εξεγερμένων.

Avenida Universidad, η μεγάλη αρτηρία λεωφόρος που συνδέει το κέντρο της πρωτεύουσας με την πανεπιστημιούπολη, έδρα του μεγαλύτερου ateneo της Αμερικής, βρίσκεται σε κίνηση και βράζει. Οι ζαπατίστας διανυκτερεύουν στα islas, στα νησιά δηλαδή από χορτάρι, γκαζόν και πλατείες του Αυτόνομου Εθνικού Πανεπιστημίου  που εξωτερικά κλείνονται από τα κτίρια των σχολών, από το κτίριο της Πρυτανείας και της κεντρικής βιβλιοθήκης, επιβλητικής με τους δώδεκα ορόφους τα ψηλά ταβάνια και την εξωτερική πρόσοψη διακοσμημένη από ένα μωσαϊκό του muralista O’Gorman. Κι εδώ, μια ημέρα μετά την διαδήλωση της zocalo, οι ζαπατίστας μαζεύουν γύρω τους χιλιάδες υποστηριχτές.

Ένας γάλλος φοιτητής, στο Μεξικό για μια ανταλλαγή και για να προσπαθήσει να κάνει μια διατριβή, διαβάζει το ανακοινωθέν της πορείας σε ένα φυλλάδιο που διανέμεται από τους συντρόφους του πανεπιστημίου. Αντιγράφει κάποια αποσπάσματα και τα μεταφέρει σε μεγάλους χαρακτήρες επάνω σε ένα μεγάλο χαρτόνι. Το τοποθετεί σε ένα τραπέζι στη μέση της αυλής του συγκροτήματος και αρχίζει να μοιράζει αντίγραφα στους περαστικούς. Επίσης ενώνει και μια πρόσκληση γραμμένη επάνω σε ένα ορθογώνιο πανί που πάρθηκε από ένα σεντόνι: “Συλλογή τροφίμων σε αλληλεγγύη με τους ζαπατίστας: ρούχα, ρύζι, και φασόλια είναι καλοδεχούμενα”.

Οι ιθαγενείς που αγωνίζονταν διέσχισαν τη χώρα, κάνοντας περισσότερα από έξι χιλιάδες χιλιόμετρα, και έφτασαν στην Πόλη του Μεξικού μετά από τρεις εβδομάδες ταξιδιού. Έχουν ανάγκη τροφής και ρουχισμού.

Μια ηλικιωμένη κυρία πλησιάζει τον νεαρό φοιτητή, τον εξετάζει προσεκτικά και αρχίζει να τον χλευάζει: “Μας έλειπε μοναχά κόσμος από έξω να μπερδευτούν στα πολιτικά ζητήματα της Χώρας, θυμήσου πως μπορούμε να ζητήσουμε την απέλαση για εκείνους σαν κι εσάς, το λέει το Σύνταγμα!”.

“Γιατί δεν απομακρύνετε το ξενοφοβικό τσιπάκι απ’ το κεφάλι σας;”, απαντά ο νεαρός που, αλλαγμένος λίγο στην συμπεριφορά του αλλά όχι τρομαγμένος δεν γίνεται κατανοητός και σε αντάλλαγμα λαμβάνει μια γκριμάτσα. Μέχρι πριν λίγα λεπτά βρίσκονταν στη συντροφιά δυο μεξικάνων compas οι οποίοι, με κάποιο τρόπο, κάλυπταν την παρουσία του, αλλά στη συνέχεια παρέμεινε μόνος στο έλεος ενοχλημένων βλεμμάτων κάποιων δεξιόστροφων και των αναθεμάτων μιας γριάς αντιζαπατίστα.

Εν τω μεταξύ οι zapatisti, την ώρα που στο κοινοβούλιο διαπληκτίζονταν για το τι να κάνουν, είχαν επιστρέψει στα Chiapas. Στις 28 μαρτίου μια αντιπροσωπεία είκοσι τριών διοικητών επιστρέφει στην πρωτεύουσα. Μια γυναίκα λαμβάνει τον λόγο μπροστά σε ολόκληρη την Χώρα, στο κτίριο της νομοθετικής εξουσίας: “Υποφέρουμε τρεις φορές διότι είμαστε γυναίκες, είμαστε αυτόχθονες και είμαστε φτωχές”, εγκαλεί. “Ερχόμαστε εδώ για να μας ακούσετε και για να ακούσουμε και για να κάνουμε διάλογο”, επαναλαμβάνει. Είναι η comandanta Esther. Ο Marcos δεν εισέρχεται, μιλούν οι άλλοι. Είναι στρατηγικής σημασίας η απουσία του, έξυπνη κίνηση. Το διάστημα που είναι αφιερωμένο στην ποίηση και στις ανακοινώσεις καταλαμβάνεται από τις αιτιάσεις του αγώνα και της πορείας και ο Υποδιοικητής μοναχά εξηγεί πως “σήμερα ο πόλεμος είναι λίγο μακρύτερα και η ειρήνη με δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια λιγάκι κοντύτερα”.

Ένα μήνα αργότερα τα κόμματα που έχουν την πλειοψηφία των δυο τρίτων στο κοινοβούλιο, με την οποίαν έχουν τη δυνατότητα να μετατρέψουν το Σύνταγμα, είναι ο δεινόσαυρος PRI και το PAN, που έφτασε στο σημείο να κερδίσει την προεδρία με τον Vicente Fox τον προηγούμενο χρόνο, και ψηφίζουν μια αντιμεταρρύθμιση που προδίδει το γράμμα και τις προθέσεις των συμφωνιών. Ένα PRD διαιρεμένο και σχιζοφρενικό ψηφίζει ενάντια στην Camera και υπέρ στο Senato, μα η μεταρρύθμιση περνά έτσι κι αλλιώς. Τότε οι zapatisti κλείνουν με τις πολιτικές των συνεννοήσεων με τους γραφειοκράτες των σαλονιών, οι Βάσεις Στήριξης τους σφίγγουν γύρω από την Comandancia, την Διοίκηση για να  συγκεκριμενοποιήσουν εκ των πραγμάτων, όχι πλέον μέσω νόμων, την αυτονομία και να ιδρύσουν τις κοινότητες των caracoles.

Περνούν τα χρόνια, το 2006 ο πρόεδρος Calderón εξαπολύσει μια αυτοκτονική εκστρατεία  “πολέμου στο ναρκοεμπόριο” και αφήνει στον »αγωνιστικό χώρο», μέσα σε μια δεκαετία,  200 χιλιάδες νεκρούς και 31 χιλιάδες desaparecidos, αγνοούμενους. Μα στα Chiapas μια νέα γενιά zapatista είναι έτοιμη. Ο subcomandante Marcos αποφασίζει να βγει από την σκηνή, ανακοινώνει το θάνατο του και μεταμορφώνεται σε Galeano τον μάϊο του 2014, λίγες μέρες μετά την άγρια δολοφονία, που διέπραξαν παραστρατιωτικοί, του δασκάλου και συντρόφου José Solís López, γνωστού ακριβώς σαν Galeano. “Πιστεύουμε πως είναι απαραίτητο ένας από εμάς να πεθάνει ούτως ώστε να ζήσει ο Galeano”, είναι η εξήγηση που δίδει ο Marcos. Ο subcomandante Moisés γίνεται ο νέος εκπρόσωπος. Ο Marcos ανακοινώνει την “αντικατάσταση” του και, μιλώντας για την καταγωγή της δημόσιας φιγούρας του, γράφει: “Ξεκινά με αυτό τον τρόπο μια πολύπλοκη μανούβρα αντιπερισπασμού, ένα τέχνασμα μαγείας τρομερό και θαυμάσιο, ένα άτακτο τέχνασμα της αυτόχθονης καρδιάς μας, η αυτόχθονη σοφία προκαλούσε τη νεωτερικότητα σε ένα από τα προπύργια της: τα μέσα ενημέρωσης. Ξεκίνησε τότε η δημιουργία της προσωπικότητας, του χαρακτήρα που ονομάζεται Marcos”. Τώρα δεν υπάρχει άλλο,  »ανοίγουμε το χώρο» στις νέες γενιές.

 

 

Καλούμε όλους και όλες να μην ονειρεύονται, αλλά να κάνουν κάτι απλούστερο και οριστικό: σας ζητούμε να ξυπνήσετε εκ νέου.

Subcomandante Marcos, ιανουάριος 1999

San Cristóbal de las Casas, Universidad de la Tierra, 14 οκτωβρίου 2016 Πανεπιστήμιο της Γης

“Να τρέμει στα κέντρα της η Γη”, το ανακοινωθέν ταξιδεύει διαγαλαξιακά από την  selva lacandona του Chiapas στο διάστημα. “Δηλώνουμε πως βρισκόμαστε σε διαρκή συνέλευση και διαβουλευόμαστε σε καθεμιά από τις γεωγραφίες μας, τα εδάφη μας και τις διοικήσεις μας την συμφωνία αυτού του Πέμπτου CNI, για να ορίσουμε ένα αυτόχθονο συμβούλιο κυβέρνησης της οποίας ο λόγος θα ενσωματώνεται από μια γυναίκα ιθαγενή”. Το Congresso Nazionale Indigeno (CNI), το Εθνικό Αυτόχθονο Συνέδριο, χώρος συνάντησης και οργάνωσης του ιθαγενούς κινήματος σε εθνικό επίπεδο που ιδρύθηκε το 1996 και σύμμαχος του EZLN, ταράζει τα νερά προτείνοντας γυναίκα και ιθαγενή για την προεδρία. “Επιβεβαιώνουμε πως ο αγώνας μας δεν είναι για την εξουσία, δεν την επιζητούμε, αλλά να καλέσουμε τους αυτόχθονες λαούς και την κοινωνία των πολιτών να οργανωθούν για να μπλοκάρουμε αυτή την καταστροφή, να ενδυναμώσουμε τις αντιστάσεις μας και τις εξεγέρσεις μας, δηλαδή την υπεράσπιση της ζωής κάθε ανθρώπου, κάθε οικογένειας, κάθε κολλεκτίβας, κοινότητας ή συνοικίας. Να χτίσουμε την ειρήνη και την δικαιοσύνη καταλήγοντας από κάτω, απ’ όπου είμαστε αυτό που είμαστε”.

“Ciao, μα έχεις ακούσει; διάβασες; το CNI για να καταπολεμήσει την λεηλασία των εδαφών και των κοινοτήτων προσπαθεί, το » ζήτημα των ιθαγενών’’ επιστρέφει στο κέντρο”, ο τόνος της φωνής είναι διεγερμένος. Ο φοιτητής, ο οποίος εν τω μεταξύ έχει τελειώσει την διατριβή του και παρακολουθεί ένα διδακτορικό, ακούει και κλείνει τα μάτια για να συγκεντρωθεί. Μόλις που αντιλαμβάνεται ποιος είναι ο φίλος από την άλλη πλευρά της συσκευής ο οποίος παίρνει αμέσως φόρα και αρχίζει να τον παροτρύνει: “Τώρα υπάρχει μια εναλλακτική στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα!”. Μετά την ρήξη των zapatisti με το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς ο γάλλος, που παρέμεινε στο Messico για να ζήσει, δεν ξέρει τι να σκεφτεί και η απαισιοδοξία του είναι σχεδόν κοσμική: “Ναι, ok, μα εσύ πως είσαι; Είδα λιγάκι τα νέα, όντως, για πρώτη φορά στην ιστορία εδώ μπορούν να παρουσιαστούν υποψήφιοι ανεξάρτητοι έξω από τα κόμματα, αλλά πρέπει να τραβήξουν κοντά τους 800 χιλιάδες υπογραφές, αλλά στη συνέχεια με ποιους θα κυβερνήσουν χωρίς κόσμο στο κοινοβούλιο;”. “Εντάξει, μα είναι έτσι κι αλλιώς κάτι ιστορικό, δεν το έχουμε ξαναδεί, εμπρός”, επιμένει ο φίλος στο τηλέφωνο. “Το ξέρω, θα δούμε, ήδη υπάρχουν αυτοί που λεν πως θέλουμε να φτιάξουμε μια σκιώδη κυβέρνηση ή κάτι τέτοιο, δεν έχω καταλάβει”, αναστενάζει ο φοιτητής. “Θα τα πούμε καλύτερα αργότερα, να κάνουμε μια συνέλευση, κάτι…”, καταλήγει ο καλέσας. “Claro, claro, εντάξει, εντάξει, μια αγκαλιά σύντομα!”, αποδεσμεύεται ο φοιτητής. Δυσκολεύεται να πιστέψει το νέο, είναι έκπληκτος, κι ευτυχισμένος, μα μπερδεμένος. Η μεξικάνικη πολιτική κάνει να χάνουν εύκολα την πυξίδα ακόμη και αυτοί που την μασούν από καιρό.

Αμέσως είναι άγριες οι αντιδράσεις της προοδευτικής intellighenzia και κομμάτων όπως το  PRD και το MoReNa που φοβούνται πως θα χάσουν ψήφους από τα αριστερά τους και ήδη παροτρύνουν “το λαό” στην “χρήσιμη ψήφο” για να μπλοκάρουν τις δεξιές. Από την άλλη πλευρά αντιθέτως υπάρχει αυτός που διεκδικεί το δικαίωμα στον οποιονδήποτε να διεκδικεί την υποψηφιότητα, ειδικότερα όταν μάλιστα πρόκειται για οργανώσεις ιστορικά αποκλεισμένες. Ο στόχος τους είναι να διοικούν υπακούοντας μέσα από ένα συμβούλιο αυτόχθονο κυβέρνησης και μιαν προεδρεύουσα-εκπρόσωπο εκλεγμένη από τις βάσεις. Οι εφημερίδες του καθεστώτος κατηγορούν τους ζαπατίστας και το CNI πως είναι προβοκάτορες και πως δεν έχουν ελπίδες. Η συζήτηση ανάβει, και είναι ένα πρώτο σημαντικό αποτέλεσμα για τους αυτόχθονες οργανωμένους λαούς.

Εγώ αγωνίζομαι για ιδανικά και προσπαθώ την μετατροπή του Μεξικού με ειρηνικό τρόπο

Η ψήφος είναι το μοναδικό όπλο που έχει ο λαός ώστε να αλλάξει τα πράγματα

Andrés Manuel López Obrador

Città del Messico, 2 ιουλίου 2018 Πόλις του Μεξικού

Είναι νύχτα, σχεδόν μεσάνυχτα. Βρέχει με τη σέσουλα. Ο leader είναι μόνος του. Βλέπει στην οθόνη τα αποτελέσματα. Γελά, τα μάτια του γυαλίζουν και σκέφτεται αυτά που θα κάνει. Του είπαν να μείνει ήρεμος, μετά το έμφραγμα πριν πέντε χρόνια η καρδιά του έχει ανάγκη διαλογισμού. Δεκάξι ώρες δουλειάς, τρία συλλαλητήρια την ημέρα, ριπές συναισθημάτων και μια εκλογική εκστρατεία διαρκής που διαρκεί εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια θα έριχνε κάτω οποιονδήποτε. Το AMLO έχει κάνει ολόκληρη την tour σε όλους τους δήμους του Μεξικού, η εμπειρία του στην επικράτεια είναι πολύτιμη και η ομάδα του έχει πολλά ταλέντα, κυρίως στον χώρο του πολιτισμού και των κοινωνικών πολιτικών.

Ο leader ζήτησε από όλους να βγουν από το δωμάτιο. Ακόμη δεν το πιστεύει. Συγκαλεί τους συνεργάτες τους σε μια επείγουσα reunión για να χειριστούν το καλύτερο δυνατόν τις πρώτες δηλώσεις στον τύπο. Σε 89 εκατομμύρια έχοντες δικαίωμα, χθες ψήφισαν τα δυο τρίτα υπήρξε μια εκλογή η πιο συμμετοχική της ιστορίας. Μα ο Andrés Manuel δεν νίκησε. Κανένα κόμμα δεν νίκησε.

Το εκλογικό ινστιτούτο επικοινώνησε τα αποτελέσματα της προκαταρκτικής καταμέτρησης: το AMLO πήρε το 25%, η Margarita Zavala, σύζυγος του πολεμοκάπηλου Calderón, το 17%, ο Osorio Chong, του PRI, το 13%, οι ανεξάρτητοι το 1% και ο Mancera, του PRD, το 9%. Η υποψήφια του  EZLN και του CNI νίκησε τους υποψηφίους και εδραιώνει την προεδρία με το 35% των ψήφων. Το συμβούλιο της αυτόχθονης κυβέρνησης την συνοδεύει, θα εγκατασταθεί την πρώτη δεκεμβρίου. Κανένα προγνωστικό, καμία εικασία, δεν το είχαν φανταστεί. Στο κοινοβούλιο, μοναχά το MoReNa είχε φτάσει σε μια πλειοψηφία που, αν και ευάλωτη, μπορεί να αποφασίσει εάν θα υποστηρίξει την presidenta ή θα βυθίσει την Χώρα στο χάος.

Αφήνουν τον τύπο να εισέλθει. Ο AMLO είναι κουρασμένος αλλά ήρεμος. “Τι έχετε σκοπό να κάνετε;”, ένας reporter της La Jornada τον ρωτά. Ο πολιτικός είχε υποσχεθεί πως θα αποσύρονταν σε ιδιωτική ζωή σε περίπτωση ήττας. “Νικήσαμε – εξηγεί – αλλά κυρίως χάσαμε, διότι ήμουν μοναχά εγώ το κέντρο, το κόμμα, μα τώρα για το MoReNa ήρθε η ώρα να διοικήσει υπακούοντας  και  να υποστηρίξει την αλλαγή”.

Εν τω μεταξύ ένα αυθόρμητο πλήθος, τεράστιο και εορτάζων κατακλύζει τις Insurgentes και Reforma, τις μεγαλοπρεπείς avenidas λεωφόρους που κόβουν σε σταυρό την μεξικανική πρωτεύουσα από βορά προς νότο και από ανατολή προς δύση. Το τελετουργικό είναι εντυπωσιακό. Ένας αιώνιος φοιτητής περπατά στο κέντρο, δεν μοιάζει ούτε καν ένας ξένος ύστερα από τόσα χρόνια, με την αχτένιστη γενειάδα του και το χάλκινο δέρμα του στην αιώνια μεξικάνικη άνοιξη. Έχει δει τόσα πολλά χρώματα της γης αυτά τα χρόνια,  έχει δει τη σκόνη του Μεξικού να βάφεται με αίμα και την ελπίδα να γκριζάρει από σφαίρες και μακάβριες καταμετρήσεις θυμάτων. Mα σήμερα, όπως και το ενενήντα τέσσερα, είναι πολύχρωμες και αντάρτισσες οι κραυγές που μουσκεύουν απ’ τη βροχή μες τη χαρά. Βλέπει τα σύννεφα ν’ ανοίγουν, κάθεται, παρατηρεί τον ομφαλό της σελήνης και ξέρει πως δεν είναι πια μόνος ενώ περιμένει την αυγή της αλήθειας και της δικαιοσύνης.

https://www.carmillaonline.com/2017/09/20/z-zapatismo-colore-della-terra/

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΩΝ: Ο ΜΑΧΗΤΗΣ ΤΟΥ KARIM FRANCESCHI (BUR RIZZOLI)

picsart_10-15-04-47-41Στις 15 απριλίου 2015 το Vanity Fair δημοσιεύει, στο numero 15, ένα reportage που είχε ιδιαίτερη απήχηση σε εθνικό επίπεδο: “Τώρα ξέρω τι θα πει αγάπη. Θυμάστε τον Marcello, τον ιταλό που πήγε να πολεμήσει τον Isis στο Kobane;  Γύρισε στο σπίτι του, αλλά δεν ξεχνά τους συντρόφους που διακινδύνευσαν τις ζωές τους γι αυτόν. Κι εμείς επιτέλους μπορούμε να διηγηθούμε, όλη την ιστορία του.”

 

Δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το ποιος ήταν ο Karim, δηλαδή ο Heval Marcelo, τι είχε  ζήσει στην Συρία. Δεν είχα διαβάσει το άρθρο του Vanity, μα, μια ημέρα, στο βιβλιοπωλείο, βρίσκω ένα βιβλίο “ Il Combattente “ , »Ο Μαχητής», με αυτό τον υπότιτλο »Ιστορία του ιταλού που υπερασπίστηκε την Kobane από το Isis», “ Storia dell’italiano che ha difeso Kobane dall’Isis.” Αμέσως το αγόρασα. Είναι η ιστορία ενός νεαρού που από ακτιβιστής γίνεται επαναστάτης, καθώς και εχθρός τον οποίον φοβούνται οι πολιτοφυλακές του Χαλιφάτου και ο οποίος μέσα σε τρεις μήνες γίνεται σημείο αναφοράς για τους συντρόφους, επικίνδυνος ελεύθερος σκοπευτής.

Γιατί να διαβάσουμε ένα βιβλίο που μιλά για μια προσωπικότητα που από την Senigallia αποφασίζει να μεταβεί και να περάσει τρεις μήνες της νεανικής, σχεδόν τριαντάχρονης ζωής του, στην Συρία, στο καντόνι που απειλείται περισσότερο από τις δυνάμεις του Χαλιφάτου;

Η Ansa, στις 06.10.2016 ποστάρει αυτό το άρθρο στο web: “ 06.10.2016 – (ANSAmed) – BEIRUT, ΒΗΡΥΤΟΣ, 6 OΚΤ – Το Isis ανέλαβε την ευθύνη, διαμέσου του πρακτορείου του Aamaq, μιας επίθεσης αυτοκτονίας που έλαβε χώρα σήμερα στα βόρεια-δυτικά της Συρίας, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, στην οποίαν 20 αντάρτες που υποστηρίζονται από την Άγκυρα σκοτώθηκαν και 20 τραυματίστηκαν σύμφωνα με το εθνικό Παρατηρητήριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα (Ondus).
Σύμφωνα με το Aamaq η επίθεση, στην τοποθεσία της Atmeh, πραγματοποιήθηκε από έναν kamikaze που οδηγούσε ένα αυτοκίνητο βόμβα. Άλλοι  32 αντάρτες είχαν σκοτωθεί σε μιαν επίθεση αυτοκτονίας στην ίδια περιοχή τον περασμένο αύγουστο.(ANSAmed).”

Η τρομοκρατία είναι μια πληγή που εξαπλώνεται σαν τη σκιά των συννέφων που σπρώχνονται από έναν ορμητικό άνεμο.

Αυτή η σκιά κατακλύζει ολόκληρο τον κόσμο, σχεδόν, και ο αγώνας ενάντια στην τρομοκρατία απαιτεί πάντα νέες δυνάμεις, νέες νοημοσύνες, νέα κεφάλαια, νέες ελπίδες. Και τα κοινωνικά κανάλια και δίκτυα ποστάρουν  video σχεδόν σπαρακτικά και πληροφορίες της τελευταίας ώρας του κατεστραμμένου πληθυσμού και ιατρών σε απελπιστικές συνθήκες που προσπαθούν ότι είναι δυνατόν προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα ελάχιστο βοήθειας σε όσους καθημερινά τραυματίζονται, με βίαιο τρόπο, από τις ασταμάτητες επιθέσεις ελεύθερων σκοπευτών του Χαλιφάτου και του πυροβολικού τους.

Ο Karim, νεαρός ιταλός, φεύγει το 2014 από την Senigallia, όπου κατοικεί, προς τις περιοχές που έχει χτυπήσει ο πόλεμος, πόλεμος που αφορά όλους, όχι μόνο τους κούρδους στην πατρίδα τους.

Ο πατέρας του Karim, πρώην παρτιζάνος, όντως του θύμιζε: “ Η Ιταλία είναι η πατρίδα μας  […] Και το να αγαπάς την πατρίδα σημαίνει να πολεμάς τη στιγμή του κινδύνου.” “ Οι κούρδοι” γράφει ο  Karim, “ μιλούν σήμερα όπως ο μπαμπάς”.

Η πρώτη φορά που βρέθηκε στην Suruc με το σχέδιο Rojava calling περιγράφεται με αυτό τον τρόπο στο βιβλίο του: “ ένα καραβάνι με οργανωμένη ανθρωπιστική βοήθεια από το δίκτυο των ιταλικών κοινωνικών κέντρων, μεταξύ των οποίων και η Arvultura της Senigallia, συμμετέχει σε μια σκυταλοδρομία για να φέρει είδη διατροφής σε σύρους πρόσφυγες και να συνοδεύσει τους γιατρούς σε στρατόπεδα δίχως νερό ούτε ηλεκτρικό ρεύμα, όπου να διανείμουν φάρμακα, ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης “.

Το ταξίδι διαρκεί μια εβδομάδα, μα ο Karim έχει πολλά πράγματα να δει με τα μάτια του, όπως να ζήσει στο πετσί του την προώθηση του Isis για την κατάκτηση της Kobane. Γιατί ξεκινά για τον πόλεμο και μάλιστα γίνεται και ελεύθερος σκοπευτής; Φανατισμός; Θέλει να γίνει πρωταγωνιστής; Είναι ασυνείδητος; Μια λέξη: Heval. Heval στα κουρδικά “ είναι αυτός που αγωνίζεται για να υπερασπιστεί την γη του”, κι ας παραμένει στα μετόπισθεν για να βοηθήσει. Κυριολεκτικά η λέξη σημαίνει  “σύντροφος” ή και ” φίλος”, μα heval είναι αυτός που θέτει τις ανάγκες σου μπροστά απ’ τις δικές του, που πάντα καλύπτει τις πλάτες σου. Ένα ουσιαστικό δημοκρατικό και ισότιμο: εάν είσαι άντρας είσαι heval, εάν γυναίκα είσαι hevala. Heval είναι αυτός που μοιράζεται το ίδιο το δικό σου πεπρωμένο, και αναγνωρίζεται σε εσένα. Heval είναι ένας καλός λόγος για να πολεμήσεις. Είμαι περήφανος που κάποιος με αποκαλεί με αυτό τον τρόπο”…Heval Marcelo.

picsart_10-15-04-49-11Συνεπώς το βιβλίο διατρέχει την εμπειρία του στην Kobane, μεταξύ των στρατευμάτων των Ypg. Τρεις μήνες στους οποίους ο Karim μαθαίνει την παραλλαγή, το καμουφλάζ, να παραλλάσσει τον εαυτό του, μαθαίνει να αποφασίζει την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθεί ή να υποχωρήσει, μαθαίνει να στοχεύει και να σκοτώνει επίσης. Μέσα σε δυο εβδομάδες εκπαιδεύεται και στέλνεται στο μέτωπο. Εξαιρετικός αγωνιστής, παρατηρείται από απόσταση από εμπειρότερους συντρόφους και γνωστότερους στον αγώνα ενάντια στο Isis, μέχρι τη στιγμή που κατατάσσεται σαν ελεύθερος σκοπευτής. Τρεις μήνες στους οποίους μαθαίνει να μιλά κουρδικά, μαθαίνει την επιθυμία τους να επιζήσουν, να ζήσουν δημοκρατικά, να αγωνιστούν για την ελευθερία.

Η Ansa ανεβάζει στις 14.10.2016: Άσσαντ, Χαλέπι τραμπολίνο για την απελευθέρωση, ‘οι Ρώσοι καταλαβαίνουν πως οι ΗΠΑ θεωρούν την τρομοκρατία σαν μια κάρτα που κερδίζει’.

Ο Σύριος πρόεδρος Bashar Assad δήλωσε σε μια συνέντευξη στην εφημερίδα Komsomolskaya Pravda πως μια νίκη στο Χαλέπι  θα παρείχε στον στρατό του ένα “τραμπολίνο” για την απελευθέρωση του υπολοίπου την Χώρας από τους τρομοκράτες. Στην συνέντευξη, ο σύριος πρόεδρος πρόσθεσε πως το Χαλέπι, πράγματι, δεν είναι πλέον η βιομηχανική πρωτεύουσα της Συρίας αλλά η ανακατάληψη της πόλης θα ήταν ένας νικηφόρος πολιτικός και στρατηγικός στόχος. Οι κυβερνητικές συριακές δυνάμεις περικύκλωσαν την ανατολική πλευρά του Χαλεπίου, θέτοντας υπό κατάσταση πολιορκίας 250 χιλιάδες κατοίκους που έχουν πει πως χρησιμοποιούνται σαν ανθρώπινες ασπίδες από τους τρομοκράτες. Η πολιορκία προκάλεσε τις διαμαρτυρίες διαφόρων κρατών και ομάδων που κατηγορούν Σύριους και Ρώσους για εγκλήματα πολέμου, αναφερόμενοι σε άμεσες επιθέσεις σε ιατρικές εγκαταστάσεις και ανθρωπιστικές αποστολές. Οι ρώσοι – υποστήριξε ξανά ο Assad – αντιλαμβάνονται πως η τρομοκρατία αυξάνεται σταθερά απ’ όταν οι αμερικανοί, ήδη από τα χρόνια του πολέμου στο Αφγανιστάν στα πρώτα χρόνια  ’80 και μέχρι τις μέρες μας, είναι βέβαιοι πως η τρομοκρατία είναι η κερδοφόρα κάρτα που θα μπορούν πάντα να βάζουν στο τραπέζι, να κρατούν στην τσέπη και να την βγάζουν όταν υπάρχει ανάγκη, όταν την χρειάζονται”.

Το 2015, η Kobane ελευθερώνεται, με μια απελπισμένη επιχείρηση και το ισλαμικό κράτος υφίσταται μεγάλες απώλειες χάνοντας μια πόλη, ένα από τα τρία καντόνια που συνθέτουν τη Rojava, που σημαίνει “ τη βόρεια περιοχή της Συρίας, με κουρδική πλειοψηφία, που διακηρύχτηκε αυτόνομη και όπου προσπαθούν να οικοδομήσουν μια κοινωνία βασισμένη σε αρχές όπως η άμεση δημοκρατία, η ισότητα των φύλων, η ανεκτικότητα.”.

Όλες αρχές στις οποίες πάντοτε πίστευε και ο Karim Heval Marcelo. Εάν η Kobane είχε πέσει στα χέρια του Isis, ολόκληρος ο Βορράς της Συρίας θα είχε γίνει γη των πολιτοφυλακών του Daesh και κανένας πλέον δεν θα μπορούσε να σταματήσει την προώθηση τους. Επομένως η Kobane γίνεται κάτι περισσότερο από ένα σύμβολο. Τώρα είναι το Χαλέπι, αν και ο πόλεμος στην Kobane δεν τελειώνει. Πως κάποιος γίνεται  “foreign fighter” όντας νωρίτερα ένας ακτιβιστής;

Ο Karim λέει “ σερνόμενος καταγής” και είναι το πρώτο πράγμα που έκανε αφότου έφτασε στο πολιτιστικό κέντρο της Amara. Μέσα σε λιγότερο από σαράντα οκτώ ώρες από την άφιξη του βρίσκεται να είναι μέρος μιας φούχτας από άντρες και γυναίκες που θα καταταγούν και αμέσως θα οδηγηθούν στην πρώτη γραμμή μέσα στα ερείπια της Kobane. Η μόνη »φίλη» στην οποίαν μπορούσαν να υπολογίζουν, εκτός απ’ τους συντρόφους, μια χειροβομβίδα, σε περίπτωση που τους περικύκλωνε ή τους συνελάμβανε ο εχθρός. Ο Heval Marcelo βλέπει με τα μάτια του, πράγματι, τι συμβαίνει στα σώματα των εχθρών του Χαλιφάτου και σε μια νυχτερινή εισβολή ο κίνδυνος αποκαλύπτεται τόσο μεγάλος, που φτάνει στο σημείο να χουφτώσει την χειροβομβίδα και να κάνει σκέψεις για τη ζωή και το θάνατο του για λιγότερο από κάποια δευτερόλεπτα.

Κάποιοι σύντροφοι πεθαίνουν, κάποιοι άλλοι τραυματίζονται, άλλοι υποχρεώνονται σε ασταμάτητες βάρδιες για να υπερασπιστούν την θέση που έχουν κατακτήσει. “Υπάρχει ένας, μετά, που έγινε ένας αληθινός, ένας πραγματικός θρύλος: ο Hardem, ένας ιρακινός εικοσιοκτώ χρονών  που έγινε γνωστός σε όλο τον κόσμο με το παρατσούκλι Musa the Sniper” υπογραμμίζει ο συγγραφέας.

Το βιβλίο διευρύνει τις πληροφορίες που φθάνουν από το μέτωπο ξεκινώντας από την οπτική ενός νεαρού που αυθόρμητα αποφασίζει να πολεμήσει για μια χώρα που δεν είναι η δική του, της οποίας θαυμάζει και εκτιμά τα ιδανικά. Καθιστά πλησιέστερο έναν πόλεμο για τον οποίον, αναφέρει πάντα ο συγγραφέας “ Στα λόγια ήμασταν όλοι καλοί να υποστηρίζουμε την κουρδική αντίσταση. Αλλά μιλώντας, συζητώντας, το Isis δεν σταματά. Το να γίνομαι foreign fighter “ σημαίνει να δίνω σώμα σε αυτή την εικόνα  (δημοκρατικών ιδανικών), να την καθιστώ αληθινή. Να κάνω συμπίπτει αυτό που κάμω με αυτό που είμαι». 

Αμέσως μόλις επιστρέφει ο Karim στην Ιταλία γνωρίζει έναν δημοσιογράφο ο οποίος δείχνει ενδιαφέρον στην ιστορία και την εμπειρία του “ και βγήκε προς τα έξω μια συνέντευξη στην εφημερίδα του” ( αναφέρει στο βιβλίο) και διάφορες τηλεοπτικές συνεντεύξεις επίσης.

Με τα έσοδα από το βιβλίο ο συγγραφέας συμμετέχει στην ανακατασκευή της Kobane. (www.helpkobane.com).

Ένα ποίημα παραμένει να αιωρείται στον αέρα, εκείνο ενός αγοριού που επιμένει στην απαγγελία του στα αραβικά στη διάρκεια μιας επιθεώρησης στα κατεστραμμένα σπίτια, το ηλιοβασίλεμα:

“ Παρουσιάστηκαν σαν εκπρόσωποι του Ισλάμ,

σφαγίασαν τον κόσμο στο όνομα της πίστης,

σκότωσαν παντού. Αυτή είναι η αλήθεια.

Διαχώρισαν τους ανθρώπους,

κι εμείς της Kobane εξεγερθήκαμε.

Εσύ που είσαι αδέρφι της Kobane, έλα για τα μάτια και το κεφάλι,

για να δεις και να καταλάβεις.

Τώρα όλοι γνωρίζουν πως η γη της Kobane δεν μπορεί να καταπατηθεί.

Χάρη στο λαό. “

Farhan, ο ποιητής, συγκρατεί με κόπο τα δάκρυα:

Έτσι είναι φτιαγμένη, αυτή η μονάδα, τρέλα ζυμωμένη με κουράγιο. Στο μάτι είναι όλοι καλοί μαχητές ….τους παρατηρώ να κινούνται στο πορτοκαλί φως του ηλιοβασιλέματος…”

Barbara Berton