σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Νίκος Δένδιας, και πολύ μας πέφτει. Αν κάτι πήρε μαζί της στο βυθό η οικονομία της χώρας, αυτό ήταν το πολιτικό σύστημα και όσους το απαρτίζουν.

Κάθε συνεδρίαση της Βουλής είναι και μια νέα πρόκληση για ρεκόρ γραφικότητας, ύβρεων, φτωχής επιχειρηματολογίας, κακόγουστων αστείων και ακατάσχετης αντιπαράθεσης άνευ ουσίας και άνευ σημασίας πολλές φορές. Οι πολιτικοί άρχοντες που επιλέξαμε και δεν επιλέξαμε (44% θυμίζω πως ήταν η αποχή τον Σεπτέμβρη του 2015) έχουν καταφέρει με μεγάλη επιτυχία να μετατρέψουν την ελληνική Βουλή σε άνδρο οχλαγωγίας και τους πολίτες αυτής της χώρας, σε κατ’ επιλογή ανθρώπους δίχως ακοή. Ή αν το θέλετε πιο σωστά, σε πολίτες με επιλεκτική ακοή και με το mute πάντα πατημένο την ώρα που μιλάνε.

Κι αν αυτό το σκηνικό μοιάζει αποκρουστικό και σίγουρα δυσάρεστο για τους βουλευτές μας, υπάρχει πάντα και η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, που φανερώνει πως η απόλυτη αδιαφορία του κόσμου, τους βγάζει από τη δύσκολη θέση της απολογίας για τα μαύρα χάλια που ζούμε. Έχει γυρίσει πια τόσο πολύ ο κόσμος την πλάτη του στους πολιτικούς, που όσα ζούμε θυμίζουν κάτι από παρανοϊκές παιδικές συμπεριφορές.

Αν υποθέσουμε πως οι πολίτες είναι οι γονείς και οι πολιτικοί τα παιδιά, βρισκόμαστε στο σημείο που τα τέκνα δοκιμάζουν την υπομονή των γονιών τους με ψέματα, κοροϊδία, ζαβολιές και ρίξιμο ευθυνών πάντα στον άλλον. Αυτή η αδιαφορία μοιάζει ακίνδυνη τούτη τη στιγμή, όμως είναι δεδομένο πως αργά ή γρήγορα ο γονιός θα σταματήσει να δίνει ευκαιρίες και θα χτυπήσει το χέρι του στο τραπέζι τόσο δυνατά, που τα παιδιά θα τρομάξουν και θα καταλάβουν ποιος είναι ο πραγματικός τους ρόλος.

Μέχρι τότε ωστόσο, θα συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε κόντρες με τσιρίδες στα πάνελ και διαφωνίες στη Βουλή που θα μοιάζουν με καυγάδες εφήβων σε σχολικό προαύλιο. Κάθε κόμμα θα έχει τον αρχηγό του που θα λέει τσιτάτα και κρυόκωλες εξυπνάδες, με σκοπό να ικανοποιήσει το κοινό του και να κερδίσει το έτσι κι αλλιώς εξασφαλισμένο χειροκρότημα.

Κι αν όλα τα παραπάνω τα ξέραμε και τα συνηθίσαμε, είναι κάτι άλλο που ούτε μπορούμε, ούτε και πρέπει να το συνηθίσουμε. Αναφέρομαι στον ρατσισμό, στον σεξισμό και στις διακρίσεις, που δυστυχώς δεν προκύπτουν μονάχα από τους δηλωμένους φασίστες της Χρυσής Αυγής, αλλά από κόμματα του ‘δημοκρατικού’ τόξου και βουλευτές που είχαν και έχουν διατελέσει υπουργοί.

Τη Μεγάλη Τετάρτη του 2017 λοιπόν, ο Νίκος Δένδιας ήθελε να απαντήσει στην χιουμοριστική(;) τοποθέτηση του Ευκλείδη Τσακαλώτου περί Σκάρλετ Γιόχανσον και το έκανε με τον πιο άκομψο, άστοχο και άσχημο τρόπο

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, αφού πρώτα πάτησε γκάζι στις φωνητικές του χορδές, αφού κούνησε με μανία το δάχτυλο πάνω κάτω, αφού κόμπιασε και έσκυψε το κεφάλι, έπειτα το σήκωσε και μετά από λίγα δευτερόλεπτα, χαμογελαστός έβαλε τη μάσκα του χαλαρού και είπε με ακρίβεια: “Και εν πάση περιπτώσει κύριε πρόεδρε θέλω να πω και κάτι επιπρόσθετο. Ο κ. υπουργός φαντάζομαι θέλησε ως αμοιβή της εξαιρετικής εργασίας την οποία παρέχει διαπραγματευόμενος να έχει αν θυμάμαι καλά κ. υπουργέ, συνάντηση για κοκτέιλ με τη Σκάρλετ Γιόχανσον. Αυτό δεν είχατε πει; Λοιπόν έτσι που τα πάτε και η μακαρίτισσα η Γεωργία Βασιλειάδου, πολύ σας πέφτει». Και το κοινό χασκογέλασε και χειροκρότησε γεμάτο χαρά και περηφάνια.

Δένδιας σε Τσακαλώτο: Ποια Σκάρλετ Γιόχανσον… από CDemo83Από τις πιο άσχημες και ντροπιαστικές σκηνές που έχω ακούσει στην Βουλή τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και στην Βουλή του 2017. Δεν θα πέσω στο ίδιο επίπεδο και δεν θα αναφερθώ στα κάλλη του κύριου Δένδια, σ’ αυτό που θα σταθώ όμως είναι στην ουσία και στο σεξιστικό του πράγματος το οποίο ξεκίνησε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην ανείπωτη αηδία που ένιωσα, όταν μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, αναφέρονται ως ‘ανταμοιβή’ όμορφες γυναίκες και ως τιμωρία (ή κατάντια), γυναίκες που δεν διακρίνονταν για την εξωτερική τους εμφάνιση. Ο απόλυτος ξεπεσμός και η ντροπιαστική παραδοχή του χαμηλού επιπέδου των πολιτικών που διαθέτουμε ως χώρα.

Στα δικά μου μάτια καμιά γυναίκα και κανένας άνθρωπος δεν είναι άσχημος με την πρώτη ματιά. Ούτε καν με την δεύτερη και τη τρίτη. Η ασχήμια στην εμφάνιση είναι πέρα για πέρα υποκειμενική, όμως η πραγματική ασχήμια σ’ έναν άνθρωπο δεν είναι ορατή, ούτε έχει να κάνει με το στόμα, με τη μύτη, με το σώμα. Αφορά τη συμπεριφορά, τις πράξεις και τα λεγόμενα ενός ανθρώπου.

Και παραφράζοντας τις δηλώσεις του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της ΝΔ, καταλήγουμε στο εξής συμπέρασμα: “Νίκος Δένδιας, και πολύ μας πέφτει”.

http://www.oneman.gr/keimena/diabasma/opinions/nikos-dendias-kai-polu-mas-peftei.4624084.html?utm_source=Sport24&utm_medium=footer&utm_campaign=24MediaWidget

αυτή την φωτο μου την έστειλε η Βίκυ;

Εμφάνιση 2017-04-13 14.08.33.jpg

ιστορία, storia

Να ζεις underground – Vivere underground

on 03 Δεκεμβρίου 2016.

Συνέντευξη της συντακτικής ομάδας στους Bill Ayers και Bernardine Dohrn, κεντρικές φιγούρες των Weather Underground, με ευκαιρία την ιταλική τους tour για την παρουσίαση του βιβλίου του Bill “Fugitive days” (DeriveApprodi, 2016).

→ English

Το βιβλίο είναι αυτοκριτικό, αλλά όχι εξαργυρωμένο, εξαγορασμένο, ξεκινώντας από αυτό, ποια νομίζετε ότι είναι τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά ζητήματα των Weather Underground, οι πιο σημαντικές πτυχές της δράσης τους, και ποια τα όριά σας;

BILL: Συμφωνώ, το βιβλίο είναι αυτοκριτικό, αλλά όχι μετανιωμένο. Παρά το γεγονός ότι είμαστε λυπημένοι για το τι χάσαμε, για τον φίλο μας τον David Gilbert ο οποίος εξακολουθεί να είναι στη φυλακή και για τους άλλους πολιτικούς κρατούμενους, για τους νεκρούς συντρόφους σε μια έκρηξη την ώρα που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες μας ζητούν να μετανοήσουμε, μας ζητούν να αποκηρύξουμε τον αγώνα μας εναντίον αυτού του γενοκτονικού τέρατος που σκότωνε 6.000 ανθρώπους την εβδομάδα στο Βιετνάμ. Εμείς δεν τον αποκηρύττουμε. Θέλουν να απαρνηθούμε τις βόμβες στα αστυνομικά τμήματα, όταν οι μαύροι δολοφονούνταν κάθε μέρα. Εμείς δεν τις απαρνιόμαστε. Αυτό που αποκηρύττουμε, αν απαρνιόμαστε κάτι, σε πολιτικό επίπεδο, είναι πως για ένα αρκετά σύντομο αλλά καθοριστικό, αποφασιστικής σημασίας χρονικό διάστημα ήμασταν δογματικοί, σεχταριστές, ηθικολόγοι, ήταν καταστροφικό και έχουμε μάθει από αυτό. Έχουμε μάθει να αμφιβάλλουμε, να δρούμε και πάλι να αμφιβάλλουμε. Όχι μόνο να δρούμε, αλλά να δρούμε και στη συνέχεια να σκεφτόμαστε ξανά αυτό που κάναμε. Αλλά εμείς δεν απαρνούμαστε αυτό που το σύστημα θέλει να αποκηρύξουμε, το ότι εφορμήσαμε ενάντια στον πόλεμο και τον ρατσισμό με κάθε ίνα του εαυτού μας.

BERNARDINE:  Το αντιπολεμικό κίνημα ήταν τεράστιο και βρήκε τη δύναμη ακόμα και σε βετεράνους που επέστρεφαν από το Βιετνάμ. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τον βαθιά σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση του αντιπολεμικού κινήματος. Το κίνημα των μαύρων ήταν από την αρχή ενάντια στον πόλεμο. Ο Muhammad Ali, η Συντονιστική Επιτροπή Southern Student Non-violent Coordinating Committee, το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ πήραν θέση και στάθηκαν ενάντια στον πόλεμο. Η δική μας συμβολή στο κίνημα ήταν η ιδέα πως οι λευκοί είχαν την ευθύνη να σταθούν δίπλα στο κίνημα των μαύρων, να τερματίσουν, να διακόψουν το πρόγραμμα της κυβέρνησης που εμείς σκεφτόμασταν, και γνωρίζουμε τώρα, πως ήταν ένα σχέδιο του FBI του Έντγκαρ Χούβερ και του Προέδρου, να δολοφονήσουν και να ποινικοποιήσουν τους μαύρους αγωνιστές. Και νομίζω ότι το να επιμένουμε πως οι λευκοί είχαν την ευθύνη να απαλλαγούν από τον λευκό ρατσισμό και την ιδέα της λευκής ανωτερότητας, για να είμαστε ανθρώπινοι και επαναστάτες ήταν ένας συγκεκριμένος ρόλος που είχαμε αναλάβει. Όπως είπε ο Bill, επιμείναμε σχετικά με τη δράση, αλλά ήμασταν πιο αργοί στον τρόπο σκέψης, αλλά ήταν σημαντικό να δράσουμε εκ των προτέρων και να σηκώσουμε το επίπεδο του αγώνα ενάντια σε εκείνον που συνέχιζε να είναι ένας πόλεμος εναντίον του βιετναμέζικου λαού, ακόμη και όταν η πλειοψηφία των αμερικανών ήταν πλέον σε αντίθεση με τον πόλεμο και ήθελαν να τελειώσει, αυτός συνεχίστηκε για άλλα πέντε χρόνια.

Πιστεύετε πως οι βιογραφίες σας είναι αντιπροσωπευτικές εκείνης της γενιάς;

BERNARDINE: Δεν μπορούμε να μιλάμε για τους άλλους. Ήμασταν πολιτικά πολύ ριζοσπαστικοί, αλλά την ίδια στιγμή υπήρχε και ένα τεράστιο πολιτιστικό κίνημα, μια δυσαρέσκεια των νέων ανθρώπων στη ζωή για την οποία είχε μεγαλώσει και εκπαιδευτεί, για τις δουλειές δίχως νόημα, μόνο για να την βγάλουν και να κερδίσουν χρήματα, για το αμερικανικό όνειρο, αν θέλετε . Ένα πράγμα που είναι σαφές είναι ότι όταν η ελευθερία είναι στον αέρα είναι μεταδοτική, το κίνημα των μαύρων ήταν το πρώτο και ήταν μεταδοτικό: και άλλοι άνθρωποι ήθελαν την ελευθερία. Τότε υπήρξε λοιπόν ένα κίνημα ενάντια στον πόλεμο, ένα γυναικείο κίνημα, ένα κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, ένα κίνημα για την επισιτιστική αυτάρκεια, ένα κίνημα για την υγεία των γυναικών, τα οποία κινήθηκαν ταυτόχρονα και εμπλουτίζονταν το ένα από το άλλο, κι ας ήταν διαφορετικά μεταξύ τους.

Υπάρχει μια ισχυρή αίσθηση στο βιβλίο πως η δική σας ήταν μια «ηθική εξέγερση», πόσο είχατε πάει πέρα από αυτό για να κάνετε πολιτική δουλειά με άλλες ομάδες και αγώνες στις Ηνωμένες Πολιτείες εκείνη την περίοδο;

BERNARDINE:  Το κίνημα των μαύρων διαχωρίστηκε από τους λευκούς εκείνη την εποχή, δεν ήταν εύκολο και δεν ήταν αυτό που θέλαμε, θέλαμε να είμαστε μαζί τους, να δουλεύουμε μαζί τους, θέλαμε να κάνουμε συναντήσεις μαζί, να εμπλουτιζόμαστε με τη σοφία και τη νοημοσύνη τους, θέλαμε να μάθουμε από αυτούς. Το να διαχωριστούμε ήταν πολύ επίπονο και δύσκολο, σε αυτά τα χρόνια ήμουν επικεφαλής του SDS, οι οργανώσεις των μαύρων φοιτητών και οι τσικάνος μεγάλωναν στα πανεπιστήμια, ο στόχος ήταν να υποστηρίξουμε και εκείνους τους αγώνες. Και υπήρχε μια τάση μαοϊκή στο αμερικανικό φοιτητικό κίνημα, όπως σε όλο τον κόσμο, που υποστήριζε ότι οι φοιτητές έπρεπε να αφήσουν τα πανεπιστήμια και να ενταχθούν στις οργανώσεις των εργαζομένων. Πολλοί έμαθαν να παίρνουν μέρος στους αγώνες που ήταν ήδη σε εξέλιξη, για παράδειγμα εκείνους των εργαζομένων στην πανεπιστημιούπολη που απαιτούσαν έναν δίκαιο μισθό, πολλά από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια περιβάλλονταν από φτωχές γειτονιές των μαύρων που δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τους πόρους της πανεπιστημιούπολης: δεν μπορούσαν να μπουν στις πανεπιστημιακές αίθουσες, στα γυμναστήρια, κλπ, θεωρούνταν απειλή. Σε πολλές περιπτώσεις, η ιδέα να ανοίξει το πανεπιστήμιο αντί να παραμείνει κλειστό και να είναι προσβάσιμο μόνο στους φοιτητές είχε γίνει ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα και ένα εργαλείο για να κινητοποιούμαστε μαζί με την κοινότητα. Πολλοί φοιτητές του SDS αργότερα πήγαν να κάνουν πολιτική δουλειά στις φτωχές γειτονιές σε όλη τη χώρα. Προσπάθησαν να συμμετάσχουν σε μάχες με τους ανθρώπους της γειτονιάς, αναγνωρίζοντας τους αγώνες των γυναικών, τους αγώνες για την καλή διαβίωση ακόμα και παιδιών, τους αγώνες για τη στέγαση, για τις υπηρεσίες υγείας, τους εργατικούς αγώνες.

BILL:  Άλλοι άνθρωποι πήγαν στα εργοστάσια ή στην ύπαιθρο για να οργανώσουν. Αλλά όταν εμείς κινηθήκαμε υπόγεια, στην παρανομία, ένα από τα κρυμμένα πλεονεκτήματα ήταν ότι βρεθήκαμε να ζούμε στο περιθώριο της κοινωνίας. Στις φτωχές γειτονιές, σε χώρους όπου το δικό μας background ποτέ δεν θα μας είχε επιτρέψει να βρεθούμε. Η Bernardine βρέθηκε να εργάζεται ως καθαρίστρια, ως σερβιτόρα και καμαριέρα, εγώ βρέθηκα να εργάζομαι στις κουζίνες και το λιμάνι. Ξαφνικά, για 15 χρόνια, βρεθήκαμε με φίλους που ποτέ δεν θα είχαμε γνωρίσει αν δεν είχαμε πάει underground,στην παρανομία, πήραμε μέρος σε αγώνες στους οποίους ίσως ποτέ δεν θα είχαμε εμπλακεί, αλλά ήταν πλέον μέρος της ζωής για την οποία προσπαθούσαμε να δώσουμε ένα νόημα: ακόμα κι αν ξέραμε ότι είχαμε πιαστεί στα δόκανα ενός θανάσιμου αγώνα με την πολεμική μηχανή, με την αστυνομία και το FBI, την ίδια στιγμή ζούσαμε τις μυστικές και παράνομες ζωές μας, τις υπόγειες ζωές μας. Δούλεψα στα λιμάνια για μεγάλο χρονικό διάστημα και ήμουν πάντα στο δωμάτιο του συνδικάτου όπου καθημερινά επέλεγαν τους εργαζόμενους, έπρεπε να ήμαστε εκεί κάθε πρωί γύρω στις 5-6 για να προσπαθήσουμε να εργαστούμε εκείνη την ημέρα. Μιλούσα, έπινα καφέ και κάπνιζα με άλλους ανθρώπους, και ένα από τα αστεία πράγματα που μου συνέβη ήταν πως οι κομμουνιστές μου ζητούσαν πάντα να πάω στις συνεδριάσεις τους, αλλά εγώ έπρεπε να αρνηθώ, και αυτοί σκέφτονταν «αυτός ο εργάτης μοιάζει να έχει συνείδηση, γιατί δεν έρχεται ποτέ στις συναντήσεις μας; ». Ήμουν μέρος του κοινωνικού ιστού, δεν ήμουν στην παρανομία με τρόπο απομονωμένο, αλλά την ίδια στιγμή φυσικά δεν μπορούσα να συμμετάσχω άμεσα σε αυτό το είδος πολιτικών πραγμάτων.

BERNARDINE: Ένα από τα πράγματα που ανακαλύψαμε ενώ ήμασταν underground, στην παρανομία, ήταν ότι υπήρχαν πολλά υπόγειοι, πέφταμε επάνω τους συνεχώς, υπήρχαν ανυπότακτοι, που είχαν πλαστά έγγραφα, υπήρχαν πολλοί λιποτάκτες του στρατού, οι οποίοι προσπαθούσαν να ζήσουν χωρίς να συλληφθούν, υπήρχαν γυναίκες και ομοφυλόφιλοι που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την καταπίεση των αγροτικών περιοχών, πηγαίνοντας στις ακτές και προσπαθούσαν να ζήσουν μια διαφορετική ζωή με διαφορετικά ονόματα. Υπήρχε ένα υπόγειο δίκτυο, ένα παράνομο δίκτυο λοιπόν, ήταν περίεργο, διότι δεν υπάρχει ένα υπόγειο μέρος, αλλά όταν είσαι υπόγειος συναντάς άλλους ανθρώπους που είναι υπόγειοι, underground .

BILL: Συναντάς όλα τα είδη των εγκληματιών, ακόμα και τη μαφία. Μια φορά περίμενα ένα τηλεφώνημα της Bernardine, ήμουν σε ένα τηλέφωνο με κέρματα περιμένοντας την κλήση, και ήταν ένα τέλειο τηλέφωνο επειδή ήταν στο κελάρι ενός εστιατορίου, περίμενα και εμφανίστηκαν ξαφνικά δύο άνδρες της μαφίας: ήταν, επίσης, περίμεναν μια κλήση. Πήρα πολύ φόβο, αλλά όλοι χρειάζονται ένα «τέλειο τηλέφωνο» …

Λαμβάνοντας υπόψη τον σημαντικό ρόλο των γυναικών στους Weather Underground, καθώς επίσης και τις φεμινιστικές κριτικές των σχέσεων των δύο φύλων μέσα στην οργάνωση, ποια ήταν η κατάσταση μέσα σας, στο εσωτερικό σας, και τι προβλήματα προέκυψαν;

BERNARDINE: Εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλοί διαχωρισμοί σε διαφορετικά θέματα, το γυναικείο κίνημα, το gay κίνημα, οι μαύροι και οι λευκοί διαχωρισμένοι. Ένιωθα φεμινίστρια, έχω συμμετάσχει σε ομάδες γυναικείας αυτο-συνείδησης, πήρα μέρος στη διαμαρτυρία των γυναικών στο εσωτερικό του SDS, αλλά την ίδια στιγμή ο φεμινισμός μου ήταν διεθνιστικός, από τη δική μου άποψη αυτό που ήταν σημαντικό ήταν ότι οι επαναστάτριες γυναίκες θα έπρεπε να αναλάβουν την ευθύνη για εκείνο που έκανε η κυβέρνηση, στο όνομά μας, στις γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Υπήρχαν διαιρέσεις και αντεγκλήσεις, σαν να υπήρχε μόνο ένα πράγμα που έπρεπε να γίνει – τώρα, κοιτώντας πίσω, νομίζω ότι υπήρχαν πολλά σωστά πράγματα να κάνουμε και θα μπορούσαμε να έχουμε δει τους εαυτούς μας ως μέρος ενός μεγάλου και κοινού κινήματος. Αλλά αυτό δεν συνέβη.

BILL: Νομίζω ότι οι γυναίκες και οι άνδρες είχαν διαφορετικές εμπειρίες, αλλά προσπαθούσαν να επανεξετάσουν τα πάντα, να επανεξετάσουν τις σχέσεις, την σεξουαλικότητα, και ενώ σκεφτόμασταν απ’ την αρχή αυτά τα πράγματα τραβούσαμε συγχρόνως την παλιά κοινωνία μαζί μας. Νιώθω τυχερός που έζησα σε μια εποχή που μπορούσαμε να μάθουμε: καλούμασταν πάντα να επανεξετάσουμε τα ήδη δεδομένα. Αυτοί που μας προκαλούσαν συχνά ήταν οι στενότεροι φίλοι μας, οι ερωμένες μας, ήταν επίσης οδυνηρό, αλλά στην πραγματικότητα εκείνος ο πόνος ήταν αναγκαίος αν ήθελες να τα σπάσεις με τη βλακεία μέσα στην οποία είχες μεγαλώσει. Η στάση μας απέναντι στο σεξ, την πολιτική και τον τρόπο ζωής και γιορτής, προς τα σύμβολα και τις τελετές έλεγαν: όλα τα παλιά θα τεθούν υπό αμφισβήτηση, όλα τα νέα θα δοκιμαστούν. Πειραματιζόμασταν πραγματικά, και πονέσαμε, αισθανθήκαμε άσχημα, αλλά επίσης μάθαμε κάτι τις, κάποια πράγματα.

Ποια ήταν η σχέση σας με τους Μαύρους Πάνθηρες;

BILL: Συμμαχήσαμε με τους Black Panthers όταν ήμασταν στο πανεπιστήμιο, στενές σχέσεις όπως και εντάσεις κάποιες φορές, και μετά, όταν βρισκόμασταν στην παρανομία υπήρχαν ομάδες μαύρων επαναστατών, ο Black Liberation Army, που ήταν μια διάσπαση των Black Panthers, και συντονιστήκαμε μαζί τους επάνω σε διάφορα σχέδια.

BERNARDINE: Πρέπει να θυμόμαστε ότι την εποχή εκείνη η πολιτική του FBI ήταν να δολοφονήσουν τους ηγέτες των μαύρων, να τους συλλάβουν και να τους ποινικοποιήσουν, και να παρεμποδίσουν, να παρενοχλούν και να καταστρέψουν τις επαναστατικές λευκές οργανώσεις, αλλά όχι να μας σκοτώσουν, αν και για 11 χρόνια ζούσαμε έχοντας στο κεφάλι ένα ένταλμα σύλληψης που προέβλεπε πως θα μπορούσαν να μας σκοτώσουν. Ο Fred Hampton, ένας από τους στενούς συντρόφους μας στο Σικάγο, ο οποίος ήταν επικεφαλής των Μαύρων Πανθήρων εκεί, δολοφονήθηκε από την αστυνομία και το FBI στη μέση της νύχτας. Και αυτό με πολλούς τρόπους, μας οδήγησε πιο γρήγορα από ό, τι πιστεύαμε στην παρανομία, είχαμε αυτό το συναίσθημα πως έπρεπε να αντιπαρατεθούμε με τα σώματά μας στη δύναμη και την εξουσία που προσπαθούσε να καταστρέψει τις ζωές των ανθρώπων.

Τι έχει απομείνει από αυτό το είδος άρνησης, από αυτές τις εμπειρίες σας; Τι μπορεί να διδάξει η δική σας εξέγερση σήμερα;

BERNARDINE: Είναι πάρα πολύ νωρίς για να το πούμε, ήταν ένα κομμάτι μιας μακράς σειράς από πολιτικές αναταραχές στην Αμερική. Μερικές φορές νομίζω ότι έχει δοξαστεί από τους αγωνιστές της εποχής με έναν τρόπο που ασκεί πίεση και αποτρέπει, εμποδίζει τους σημερινούς αγωνιστές οι οποίοι δεν αισθάνονται ότι έχουν την ίδια ισχύ. Από την άλλη πλευρά δαιμονοποιείται, μας αποκάλεσαν τρομοκράτες και κακομαθημένα παιδιά, εγωιστές και πολλά άλλα τρελά πράγματα. Αλλά ήταν ένα κομμάτι ενός παγκόσμιου κινήματος. Φυσικά υπήρχαν και άλλοι απελευθερωτικοί αγώνες σε όλο τον κόσμο που μας έδωσαν δύναμη και παλμό για να υποστηρίξουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έπρεπε να αποκλειστούν από τον επαναστατικό αγώνα – γιατί μπορεί αυτός να λάβει χώρα παντού στον κόσμο, αλλά όχι στην μητέρα πατρίδα του ιμπεριαλισμού; – οπότε αισθανθήκαμε μεγάλη υπευθυνότητα, όταν προσπαθήσαμε να μιμηθούμε αυτό που συνέβαινε στα απελευθερωτικούς αγώνες σε όλο τον κόσμο, αλλά πήραμε πολλή δύναμη και έμπνευση και από άλλους αγώνες.

BILL: Το πρόβλημα είναι ότι αν βάλεις τα χρόνια ’60 κάτω από ένα γυαλί θα παρατηρήσεις πως δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα, αλλά αν εσύ αντιθέτως δείξεις ότι ήταν ένα κομμάτι μιας μακράς σειράς αγώνων μπορείς να δεις ότι υπήρχαν οι αγώνες της δεκαετίας του ’30, αγώνες στη δεκαετία του ’50, όλοι οι αγώνες στο πρώτο μέρος του ‘900 που παρήγαγαν το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα, όλοι αυτοί οι αγώνες δεν γιορτάστηκαν αρκετά, αλλά ήταν επίσης πολύ σημαντικοί. Όταν οι άνθρωποι έχουν ένα μαξιλάρι πάνω από το πρόσωπό τους και πνίγονται, τότε αντιστέκονται, και όταν αντιστεκόμαστε κερδίζουμε δύναμη και ελπίδα μέσα από αυτή την αντίσταση, η αντίστασή μας υπήρξε μια στιγμή στον κύκλο των αγώνων, δεν την μυθιστορικοποιούμε σκεπτόμενοι ότι ήμασταν οι καλύτεροι, στην πραγματικότητα πιστεύουμε ότι οι δεκαετίες του ’60 υπήρξαν ένας μύθος και ένα σύμβολο, αλλά συχνά μεταφέρονται από παλιούς νοσταλγούς. Εμείς δεν είμαστε νοσταλγοί.

BERNARDINE: Ή ότι τα ’60s εμπορευματοποιούνται και γίνονται ένα εμπορικό προϊόν.

BILL: Σε γενικές γραμμές, είναι επίσης ένας τρόπος για να καταπνίξουν τους νέους. Με τα χρόνια πολλοί άνθρωποι μας είπαν, »Γαμώτο, θα ήθελα να έχω ζήσει στη δεκαετία του ’60,» και εμείς λέμε,»Όχι, κάνετε λάθος,» σαν να είχαμε το καλύτερο σεξ, την καλύτερη μουσική, τις πιο όμορφες πορείες …

BERNARDINE: Ναι, μα στην πραγματικότητα είχαμε την καλύτερη…

BILL: …το καλύτερο σεξ!

BERNARDINE: …μουσική.

 

* Ευχαριστούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του Vag61 στην Bologna όπου συλλέξαμε την συνέντευξη.

http://www.commonware.org/index.php/cartografia/728-vivere-underground

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

tolerance-conimg

Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται με ρατσιστικές αντιλήψεις , μίσος ή φόβο απέναντι στην διαφορετικότητα . Τέτοιους είδους συναισθήματα είναι μια κακομαγειρεμένη συνταγή από χαλασμένα υλικά , την οποία μας ταίζει το κατεστημένο κατά την διάρκεια της ζωής μας .Μάλιστα είναι τόσο καλά σερβιρισμένη που δεν καταλαβαίνουμε τι τρώμε , ούτε όταν είμαστε εγκεφαλικά πλέον ικανοί να το αντιληφθούμε . Με αφορμή σήμερα την Παγκόσμια Ημέρα Ανεκτικότητας , ας προσπαθήσουμε να βάλουμε στην καθημερινότητά μας μια πολύ απλή σκέψη ως πνευματική άσκηση << Μπορεί να μην είμαστε ίδιοι , αλλά είμαστε όλοι ίσοι ! >> Και κάνοντας αυτή την σκέψη πράξη θα έρθει η ανεκτικότητα .

«Όλοι μας έχουμε την ευθύνη να προστατεύσουμε αυτούς που είναι ευάλωτοι στις διακρίσεις λόγω φυλής, θρησκεύματος, εθνικότητας, γλώσσας, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού ή άλλων παραγόντων. Η ανεκτικότητα μπορεί να αποτελέσει το αντίδοτο στην προκατάληψη και το μίσος». Ban Ki-moon 

διεθνισμός, internazionalismo

»Είμαστε όλοι κατά κάποιον τρόπο μετανάστες σε αναζήτηση του προορισμού μας, της μοίρας μας» – “Siamo tutti in qualche modo dei migranti in cerca del nostro destino”

 

του  Enrico Campofreda

229 visualizzazioni

image[2]

Τα λόγια ενός καθηγητή που μετανάστευσε στο Δέλτα του Πάδου

Καθηγητά De Santis, εσείς είστε ένας ιταλός μετανάστης στις κοιλάδες του Comacchio, όπου στήσατε μια οικογένεια και ζωή. Περιμένατε ένα περιστατικό όπως αυτό της Gorino; [σε αυτό το χωριό της βορείου Ιταλίας, οι ντόπιοι αρνήθηκαν να δεχτούν λίγες οικογένειες μεταναστών από τις εμπόλεμες ζώνες]

Ήταν μια έκπληξη λιγάκι για όλους. Στο Δέλτα του Πάδου, όπου ζω εδώ και σαράντα χρόνια πλέον δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια περιστατικά. Το κλίμα είναι πολύ πολιτισμένο και το επίπεδο της αλληλεγγύης είναι μεταξύ των υψηλότερων στην Ιταλία. Σπάνια υπήρξαν επεισόδια μισαλλοδοξίας. Στην πραγματικότητα, αντιθέτως, μπορώ εύκολα να βεβαιώσω ότι η υποδοχή και ο σεβασμός είναι κοινές αξίες, με βαθιές ρίζες στον πληθυσμό.

Αλλά όλη αυτή την κοινότητα βγήκε στους δρόμους, κατά την άποψή σας είναι όμηρος της ξενοφοβική ιδεολογίας της Λίγκας του βορρά-Lega, η οποία κατοικεί επίσης στο ιταλικό Κοινοβούλιο, ή η αγροτική Ιταλία οπισθοχωρεί, κάνει βήματα προς τα πίσω;

Το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να μελετηθεί σε όλη την πολυπλοκότητά του. Τα πράγματα ποτέ δεν συμβαίνουν κατά τύχη. Πρώτα θα πρέπει να γίνει μια διάκριση: δεν πρόκειται για το Goro, αλλά για το Gorino, που είναι ένα κλάσμα, ένα διαμέρισμα 600 κατοίκων, η πιο ακραία μύτη του Δέλτα της Φερράρα. Και χρειάζεται να κάνουμε ένα μικρό χρονικό, να μιλήσουμε για την ιστορία του τόπου εν τάχει: το Gorino είναι μια αλιευτική κοινότητα, που ζούσε με ελάχιστα μέχρι πριν από τριάντα χρόνια περίπου. Στη συνέχεια ήρθε μια ξαφνική επιδρομή πλούτου, που ήρθε σαν βροχή από την σπορά μυδιών: εισοδήματα-μισθοί υψηλοί για ανθρώπους που είχαν συνηθίσει απλά να την βγάζουν και δεν κατάφεραν να τους διαχειριστούν. Οι νέοι άνθρωποι, αντί να σπουδάζουν, προτίμησαν να αφοσιωθούν στη συλλογή των μυδιών, να εργάζονται λίγο και να κερδίζουν πολλά, με αρνητικές συνέπειες σε κοινωνικό επίπεδο: αύξηση του ποσοστού εξάρτησης από τα ναρκωτικά, αλκοολισμός, νυχτερινά ξεφαντώματα, διαδεδομένα τροχαία ατυχήματα. Εγώ δεν θα μιλήσω περί ξενοφοβίας, αν και η υποκουλτούρα της Λίγκας έχει παράξει τεράστιες ζημιές για την ειρηνική συνύπαρξη και την αποδοχή μεταξύ των λαών.

Γιατί φοβούνται τους πρόσφυγες – εισβολή, βιαιότητες και όλα τα στερεότυπα που αντλούνται από τα χρονικά, τις ειδήσεις – ή παραμένει ο αταβιστικό φόβος του διαφορετικού;

unnamed-77

Αναμφίβολα ο φόβος του διαφορετικού, σε συνδυασμό με την υπεράσπιση μιας ευημερίας που ξαφνικά ήρθε εξ ουρανού βοήθησε μιαν αυθόρμητη δράση εξέγερσης που δεν μελετήθηκε επαρκώς. Επιπλέον υπήρξαν λάθη της Νομαρχίας, η οποία δεν προειδοποίησε επαρκώς τον του πληθυσμό και η οποία παρουσιάστηκε με τους καραμπινιέρους και τους παρατρεχάμενους με συμπεριφορά εξαναγκασμού. Δεν ενεργούν έτσι, δεν είναι τρόπος αυτός αντιμετώπισης του θέματος, αν και νομίζω ότι αυτή η συμπεριφορά είναι θυγατέρα των καιρών: εκεί όπου λείπει ο πολιτισμός, τον αντικαθιστούν με τις «κραυγές» που θυμίζουν Manzoni ή τα οδοφράγματα ενάντια στον πιο αδύναμο.

Στην προσωπική σας εμπειρία το καλωσόρισμα ήταν το αποτέλεσμα οικογενειακών δεσμών ή παλιότερα εκείνη η κοινωνία ήταν πιο ανοιχτή;

Ποτέ δεν είχα προβλήματα. Πράγματι με αποδέχτηκαν με τις καλύτερες προθέσεις, με τον καλύτερο τρόπο για να με κάνουν να νιώσω άνετα Είναι αλήθεια ότι ήμουν ένας ειδικός τύπος μετανάστη, διπλωματούχος πανεπιστημίου, παντρεμένος με μια γυναίκα ντόπια και στη συνέχεια καθηγητής, αλλά την ίδια μεταχείριση, εξ όσων γνωρίζω, έχουν επίσης λάβει μετανάστες άλλης κοινωνικής κατηγορίας και διαφορετικών προελεύσεων. Μπορώ ακόμα να καταθέσω για αυτή την πραγματικότητα, απ’ όσα γνωρίζω, την άποψη ότι οι αξίες της ανοχής, του σεβασμού, της αλληλεγγύης και της συμμετοχής του πολίτη, της πολιτικής δέσμευσης, είναι παγιωμένες, το αποτέλεσμα ίσως μιας λαϊκής και σοσιαλιστικής κουλτούρας, ενός πολιτισμού πολύ διαδεδομένου εδώ. Κάποια αποστασιοποίηση εκδηλώθηκε πρόσφατα, ιδίως μεταξύ των νεότερων γενεών. Εκτός αυτού, θα ήταν αδιανόητο το αντίθετο, αν αυτό δεν είχε συμβεί: πολλοί πιστεύουν ότι η πολιτική κουλτούρα και τη πληροφόρηση έχουν μικρή βαρύτητα, αλλά δεν είναι έτσι: η έγκριση και η αναγνώριση δρουν από πάνω προς τα κάτω.

Εσείς διδάσκετε εδώ και πολλά χρόνια ιταλική γλώσσα στα ιδρύματα αυτής της επαρχίας, πως είναι οι δεκαοκτάρηδες και πως είναι οι γονείς τους, οι σαραντάρηδες, ενδιαφέρονται για τα γεγονότα του κόσμου;

PP8MRBCX

Τα παιδιά είναι πάντα ίδια, με τα ίδια προβλήματα και την ίδια επιθυμία που είχαμε εμείς να καβαλήσουμε την ζωή μας και επιβεβαιώσουμε, να διακηρύξουμε τα ιδανικά μας. Περισσότερο αλαζονικοί και λιγότερο παρόντες είναι οι γονείς που συχνά αναθέτουν σε άλλους τις ευθύνες τους. Ίσως ήταν καλύτεροι οι πατέρες μας που είχαν και μας μετέδωσαν λίγες και σωστές αξίες. Σήμερα θέλουν τα πάντα με τη μία, αμέσως, χωρίς να αναρωτιούνται από πού προέρχονται και πώς κατακτούνται πράγματα. Αυτό που έχει σημασία είναι το χρήμα, η εξουσία και η εικόνα.

Στον υπερ-συνδεδεμένο κόσμο του σήμερα είναι δυνατόν να παρουσιάζονται τέτοια δραστικά »κλεισίματα», εμπόδια προς εκείνους που δραπετεύουν από τρομερές τραγωδίες: έχουμε γίνει τόσο ρηχοί, εγωιστές, κυνικοί;

 

CU26H92FΟ άνθρωπος είναι εξ ορισμού επιφανειακός, ρηχός, εγωιστής και κυνικός. Και δεν σημαίνει ότι είναι μειονεκτήματα αυτά, εάν τα ζούμε, με τρόπο λειτουργικό προς την ύπαρξη. Γίνονται τέτοια, αρνητικά, μειονεκτήματα δηλαδή όταν συνοδεύονται με μια θέληση επικράτησης, καταπίεσης και ανικανότητας, ακαταλληλότητας, απρέπειας, η οποία υπονοείται και εμπεριέχεται στην καπιταλιστική οικονομία, και με μιαν πληροφόρηση που αντί να αδράξει τις ειδήσεις για να μάθει από αυτές τις καταβροχθίζει για να μην δει, και να ξεχάσει. Για άλλη μια φορά είναι μια συμπεριφορά, μια στάση ζωής που προέρχεται από την έλλειψη κουλτούρας, πολιτισμού: λιγότερα ξέρουμε, λιγότερα γνωρίζουμε, περισσότερα καταναλώνουμε, και περισσότερο ήσυχοι καθόμαστε με τη συνείδησή μας. Ένας λαός που δεν ξέρει και δεν μπορεί πλέον να αγανακτεί μπροστά σε μια τραγωδία, όπως αυτή στο Χαλέπι ή για τους νεκρούς στη θάλασσα οι οποίοι διαφεύγουν προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών, δεν έχει πλέον ψυχή, είναι άδειος. Η Χώρα μας βαδίζει προς αυτή την κατεύθυνση και τα πολιτικά κόμματα που τον αντιπροσωπεύουν και τον εκπροσωπούν έχουν κατ’ ουσίαν βάλει το χέρι τους.

Έχεte επίσης ασχοληθεί με τις τοπικές ενώσεις και τον εκδοτικό οίκο Abao Aqu, μικρό αλλά ενδιαφέροντα για τη διάδοση του πολιτισμού και σε κοινωνικο-πολιτικά θέματα. Παραμένει χρήσιμη η δημοσίευση βιβλίων, η συζήτηση γύρω από θέματα όπως η μετανάστευση των λαών;

Αγγίζετε τον αδύναμο κρίκο, ένα ευαίσθητο θέμα. Ακόμη και η δική μου είναι μια κίνηση για να μην αισθάνομαι άχρηστος, για να πιστεύω ακόμη ότι ο πολιτισμός είναι το προϊόν της δέσμευσης των πολλών οι οποίοι ελπίζουν στην ανθρωπότητα, στην ανθρωπιά. Και ίσως είναι πραγματικά έτσι, ή ίσως έχει νόημα μόνο για μένα. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: εγώ αγαπώ τη ζωή και δεν θα μπορούσα να την συλλάβω, για τον σεβασμό που της χρωστάω, χωρίς να μιλώ γι αυτήν πράγμα που σημαίνει να ξαναζούμε συναισθήματα, αισθήματα και την ικανότητα να θυμώνουμε για όλα τα είδη της αδικίας. Αυτό είναι το νόημα της δέσμευσής μου και αυτό είναι το νόημα του Abao Aqu: να προσπαθήσουμε να γεμίσουμε το κενό, την έλλειψη κουλτούρας που συνοδεύει την εποχή μας. Είμαστε όλοι κατά κάποιο τρόπο μετανάστες σε αναζήτηση της μοίρας μας.

Αν δεν είχατε έρθει στις κοιλάδες του Comacchio, που θα είχατε προσγειωθεί; που θα είχατε αγκυροβολήσει;

Τώρα ξέρω σίγουρα ότι σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου υπάρχει κάτι για να αναζητηθεί, που χρειάζεται να το αναζητήσουμε και για το οποίο μπορούμε να αγωνιστούμε, έστω και αν δεν το βρούμε.

 

άρθρο που δημοσιεύτηκε στο http://enricocampofreda.blogspot.it

Ancora ____________________________________________________________

Ο Giuseppe De Santis γεννήθηκε στο Portocannone (Cb), μια κοινότητα arbëreshe της περιοχής Molise. Σήμερα ζει στο Bosco Mesola (Fe) και είναι καθηγητής των Ανθρωπιστικών Επιστημών, Materie Letterarie, στο Polo Tecnico της Adria (Ro). Υπήρξε από τους ιδρυτές και διηύθυνε το Quadernetto, μοναδικό παράδειγμα περιοδικού που γεννήθηκε σε ένα σχολείο ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που είχε την τύχη να επωφεληθεί της συνεισφοράς συνεργατών του διαμετρήματος των: Antonia Arslan, Carmine Abate, Fernando Bandini, Guido Conti, Nando dalla Chiesa, Erri De Luca, Franco Loi, Giovanni Lugaresi, Loriano Macchiavelli, Giuseppe Marchetti, Moni Ovadia, Roberto Piumini, Franco Marcovaldi, Silvio Ramat, Mario Rigoni Stern.

Είναι πρόεδρος της Ένωσης – Associazione LiberEventi η οποία διοργανώνει πολιτιστικά συμβάντα στο  Delta del Po και εκδίδει βιβλία με το σήμα, την ένδειξη ABao AQu edizioni. Έχει δημοσιεύσει τα ακόλουθα μυθιστορήματα: Il segreto, Bastogi, 1999. Με τις εκδόσεις ABao AQu Il cacciatore di talpe, 2007, Il fiore di Brueghel, 2011, Il piantatore di melograni, 2014. Εδώ και λίγες ημέρες βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία η τελευταία του εργασίας, La promessa di Bala, ένας στοχασμός επάνω στον πόλεμο, στις αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς και τις θρησκείες, για την σημαντικότητα της μεταναστευτικής κουλτούρας, για την αγάπη και την ποίηση.

27 oκτωβρίου 2016 – © Δυνατή η αναπαραγωγή ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΌ ΡΗΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ της ΣΥΝΤΑΞΗΣ του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 27 oκτωβρίου 2016, ώρα 10:09STAMPA

 
μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Οι γενναίοι του Buffalo γονατίζουν σε ένδειξη αλληλεγγύης με τον Colin Kaepernick – The ‘woke tailgate’: The brave of Buffalo kneel in solidarity with Colin Kaepernick

2016/10/22

του Dave Zirin

Την Κυριακή 16 Οκτωβρίου, ήταν η 48η επέτειος εκείνης της ανεξίτηλης στιγμής του 1968 όταν ο John Carlos και ο Tommie Smith έσκυψαν τα κεφάλια τους και σήκωσαν ψηλά τις γροθιές τους στην απονομή μεταλλείων στους ολυμπιακούς ενώ έπαιζε ο εθνικός ύμνος, ο Αυστραλός φίλος τους νικητής του αργυρού μεταλλείου Πήτερ Νόρμαν στάθηκε αλληλέγγυος στην διαμαρτυρία τους. Σαρανταοκτώ χρόνια μετά από εκείνη την μέρα, στο Buffalo της Νέας Υόρκης, Ο Colin Kaepernick έκανε την πρώτη του εμφάνιση της σεζόν 2016 καθώς η ομάδα του, το San Francisco κυριάρχησε πάνω στους Bills.

Colin Kaepernick arrived at the Bills game in Buffalo, where he was starting quarterback for the 49ers, wearing a Muhammad Ali T-shirt.

Colin Kaepernick arrived at the Bills game in Buffalo, where he was starting quarterback for the 49ers, wearing a Muhammad Ali T-shirt.

Έφτασε στο παιχνίδι διαλέγοντας »afro»κόμμωση και φορώντας μπλούζα με τον Muhammad Ali. Έξω από το στάδιο, σε ένα απ’ τα πιο περιβόητα σημεία με συνωστισμό [ tailgating] του NFL [National Football League], πουλούσαν μπλουζάκια δείχνοντας τον αθλητή ως πεδίο βολής και έναν στόχο από τουφέκι να σημαδεύει το σώμα του με την εξής φράση: »ΚΑΤΑΖΗΤΕΊΤΑΙ»: Διαβόητη ντροπή για την Αμερική; Λευκοί οπαδοί πιάστηκαν στην κάμερα να »τρυπούν» ομοιώματα του Kaepernick, τα οποία ήταν ολοκληρωμένα με τεράστια »αφρο» μαλλιά. Στα κοινωνικά μέσα υπήρχε ταινία ενός οπαδού ο οποίος φώναζε, πριν από ένα »τρύπημα», »Πιάστε τον Μουσουλμάνο!».

Μέσα στο στάδιο οι οπαδοί των Billis επίσης δεν τον καλωσόρισαν. Ο προπονητής της ομάδας Rex Dylan είναι υποστηρικτής του Trump ο οποίος έχει μιλήσει σε συναθροίσεις δίπλα στον επίδοξο τύραννο και τον υποστηρίζει γιατί »έχει το κουράγιο να λέει αυτό που είναι μες το μυαλό του». Ο guard των Buffalo Bills Richie Incognito, ο οποίος αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα για »νταηλίκι», σε μια δίκη για σεξουαλικών επιθέσεων κατηγορίες, και αποκαλώντας τον συμπαίκτη του Jonathan Martin, όλα στα αστεία, »μισό ν…[νέγρο], ήταν [στις ειδήσεις] στο περιθώριο. Κι αυτός επίσης υποστηρίζει τον Trump για πρόεδρο. Και μετά είναι και ο σταρ των Bills  LeSean McCoy, o oποίος χλεύασε τον Kaepernick καλώντας την τοπική αστυνομία στο παιχνίδι.

Κάποιος θα έμπαινε στον πειρασμό να αφαιρέσει τα δικαιώματα ψήφου των Buffalo Bills και των οπαδών τους εντελώς. Αλλά δεν ήταν όλοι οι οπαδοί έτσι. Μια ομάδα ανθρώπων επονομαζόμενη Just Resisting (JR), Απλά Αντιστέκομαι, μια συλλογικότητα από διοργανωτές και καλλιτέχνες των Μαύρων ανθρώπων και άλλου χρώματος, και η Εκδήλωση για φυλετική δικαιοσύνη, Showing Up for Racial Justice (SURJ) Buffalo, ένα κεφάλαιο της εθνικής οργάνωσης λευκών οι οποίοι οργανώνουν άλλους λευκούς ανθρώπους για την φυλετική δικαιοσύνη, – περίπου 100 στο σύνολο – ανέλαβαν στο στάδιο να αντεπιτεθούν με αυτό που ονομάζουν “a woke tailgate.”

Δεν ήθελαν μοναχά να δείξουν αλληλεγγύη στον  Colin Kaepernick αλλά και να ανυψώσουν το ζήτημα το οποίο ήταν ο καταλύτης για τις διαμαρτυρίες του Kaepernick: η αστυνομική βία και η υποτίμηση των μαύρων ζωών. Συγκεντρώθηκαν τρεις ώρες νωρίτερα από  την σέντρα »στο σημείο του πάρκινγκ 4α πίσω από τα Louie’s Hot Dog». Το μεσημέρι κινητοποιήθηκαν τυμπανίζοντας και φωνάζοντας δίπλα στην πύλη 5, με ταμπέλες που έγραφαν #BillsFansForBlackLives, Οπαδοί των Bills για τις Μαύρες Ζωές.

A mural appeared recently at Hudson and Newhall in Bayview Hunters Point in tribute to Kaepernick and his protest of the national anthem. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

A mural appeared recently at Hudson and Newhall in Bayview Hunters Point in tribute to Kaepernick and his protest of the national anthem. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

»Αυτή η διαμαρτυρία είναι για τις αξίες που έχουμε ως άνθρωποι» είπε η οργανώτρια των JR  Shaketa Redden. Ο προπονητής της ομάδας μας στο NFL υποστηρίζει έναν ανοικτά ρατσιστή υποψήφιο. Ο  Rex Ryan μπορεί να πάει σπίτι και να ξεκουραστεί μετά το παιχνίδι, αλλά, ως Μαύροι στην Αμερική, εμείς δεν διαθέτουμε αυτή την πολυτέλεια. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί σε μια απ’ τις πιο διαχωρισμένες και φτωχότερες πόλεις της χώρας. Γι αυτό θα »γονατίζω». [εννοεί την κίνηση διαμαρτυρίας του Kaepernick].

Αν έχεις ποτέ προσπαθήσει να φέρεις μια διαμαρτυρία σε κάποια tailgate ποδοσφαίρου, τότε ξέρεις πόσο γενναίοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Η απειλή της βίας ήταν πάντα παρούσα, αλλά ήταν έτοιμοι. Πάνω από 75 άτομα εκπαιδεύτηκαν στην αποκλιμάκωση για να αποτρέψουν να κακοποιηθούν από επιθετικούς μέθυσους του Bills-έθνους. Είναι δύσκολο να μην σκεφτείς τους πρόσφατους ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων που ασκήθηκαν για να αποδεχτούν το τέλος των χειμάρρων κακοποίησης και καταχρήσεων στις υπόγειες εκκλησίες σε -για λευκούς μόνο- πάγκους γευμάτων. Βέβαια σίγουρα η κατάχρηση ήρθε, αλλά όχι διαφορετική απ’ αυτές του προπονητή των Bills ή του Trump, αυτές ήταν περισσότερο πόζες σκληρού άντρα παρά κάποια πραγματική καρδιά ικανές να προκαλέσουν τους ανθρώπους που είχαν φτάσει ενωμένοι και έτοιμοι να ορθώσουν το ανάστημα τους

Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί σε μια απ’ τις πιο διαχωρισμένες και φτωχότερες πόλεις της χώρας. Γι αυτό θα »γονατίζω»είπε η οργανώτρια των JR Shaketa Redden.

Στις 1 μμ, όσο έπαιζε ο εθνικός ύμνος, ο Colin Kapernick γονάτισε με δυο συμπαίκτες του, τον linebacker Eli Harold και τον safety Eric Reid. Όπως άρμοζε γι αυτή την επέτειο του 1968, οι συμπαίκτες του, oι cornerbacks Keith Reaser και Rashard Robinson, οι safeties Jaquiski Tartt και Antoine Bethea, και ο running back Mike Davis ύψωσαν τις γροθιές τους. Ενώ ο Kaepernick γονάτιζε, οι οπαδοί των Buffalo φώναζαν “USA,” λιγότερο ως σημείο περηφάνιας από απειλή. Ένας αστυνομικός συνειδητά εμφανίστηκε απρόσμενα στην διαμαρτυρία του Kaepernick’s, στέκοντας από πίσω του με έναν χαιρετισμό. Οι γονείς ενός φίλου που βρισκόταν στον αγώνα μου είπαν: »Ήταν τρομακτικό. Ήταν ότι πιο κοντινό από αυτά  που θα μου είχαν συμβεί αν βρισκόμουν σε συγκέντρωση οπαδών του Trump.” Ένα μπουκάλι μπύρας εκτοξεύτηκε στον Kaepernick, αλλά δεν τον βρήκε.

Another recent mural honoring Kaepernick is at 15th and Mission in the Mission District. It was painted by an artist named Dino and reportedly commissioned by the new owner of the building, Amy Kozlowski. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

 Another recent mural honoring Kaepernick is at 15th and Mission in the Mission District. It was painted by an artist named Dino and reportedly commissioned by the new owner of the building, Amy Kozlowski. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

O Kaepernick και οι υπόλοιποι παίκτες του San Fransisco δεν ήταν μόνοι. Όσο έπαιζε ο ύμνος, οι εκατό άνθρωποι του JR και SURJ ήταν γονατιστοί.

»Το να γονατίζουμε σε αλληλεγγύη στον Kaepernick κατά την διάρκεια του ύμνου είναι μια από  τις πιο αμερικανικές και πατριωτικές πράξεις που μπορεί να κάνει κάποιος» είπε ο Cai Blue, ένας από τους οργανωτές των Just Resisting. »Εμείς θα κάνουμε μεγάλη ζημιά στους ανθρώπους που έχουν υποφέρει άδικα από τα χέρια άλλων, με το να μην εφιστούμε την προσοχή στα ζητήματα τα οποία εξακολουθούν να επιμένουν».

Το γεγονός ότι τόσοι λευκοί αντιρατσιστές γονάτισαν σε συμπαράσταση προς τους μαύρους ακτιβιστές, ήταν επίσης  ο κατάλληλος τρόπος όχι μόνο να θυμόμαστε τους John Carlos και Tommie Smith αλλά επίσης και τον Peter Norman και την ιδέα ότι οι λευκοί έχουν ευθύνη να υποστηρίζουν τον αντιρατσιστικό αγώνα.

Ο Kaepernick και οι άλλοι 49ers δεν ήταν μόνοι. Όσο ο εθνικός ύμνος έπαιζε, οι 100 άνθρωποι με τους JR και SURJ ήταν γονατιστοί.

Όσον αφορά το παιχνίδι, οι 49ers υπέστησαν καθίζηση και έχασαν απέναντι στους ογκώδεις Bills 45-14. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν τόσο σημαντικό όσο του John Carlos που αντί για αργυρό κέρδισε χάλκινο μετάλλιο το 1968. Ήταν κάτι πέρα απ’ τον αθλητισμό, κάτι μεγαλύτερο. Μετά το παιχνίδι, ο Kaepernick ερωτήθηκε σχετικά με την μοχθηρή αντίδραση οπαδού και απάντησε: »Δεν καταλαβαίνω τι είναι αντιαμερικανικό  στο να αγωνίζεσαι για ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους». Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα το οποίο πολλοί στο Buffalo και σ’ όλη την χώρα θα έπρεπε να προσπαθήσουν να απαντήσουν.

“Δεν καταλαβαίνω τι είναι αντιαμερικανικό όταν αγωνίζεσαι για ελευθερία και δικαιοσύνη σε όλους». Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα στο οποίο καλούνται να δώσουν απάντηση πολλοί άνθρωποι στο Buffalo και στην χώρα ολόκληρη.

https://moorbey.wordpress.com/2016/10/22/the-woke-tailgate-the-brave-of-buffalo-kneel-in-solidarity-with-colin-kaepernick/

αυτονομία, autonomia

Ανάμεσα στον Barroso και τον Bouhlel

Δεκαπέντε χρόνια μετά την Γένοβα – Quindici anni dopo Genova

Του Franco Berardi Bifo

Things fall apart; the centre cannot hold;
Mere anarchy is loosed upon the world,
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst
Are full of passionate intensity.

(Yeats: The Second Coming)

lametta

Τέλος του θατσερισμού – Fine del thatcherismo

Δεκαπέντε χρόνια μετά τη Γένοβα, όταν η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση γιόρτασε αιματηρά τον θρίαμβό της, πολλά σημάδια δείχνουν ότι τα πάντα γκρεμίζονται: η νεοφιλελεύθερη κυριαρχία, η οποία εξασφάλισε μια ισορροπία της παγκόσμιας εξουσίας καταρρέει, και ο κατακερματισμένος εμφύλιος πόλεμος επεκτείνεται σε κάθε περιοχή του πλανήτη, μέχρι να εμπλέξει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου η ευρεία διάδοση των όπλων τροφοδοτεί την καθημερινή σφαγή της οποίας οι Αφροαμερικανοί είναι τα προνομιακά θύματα.

Τα σημάδια πολλαπλασιάζονται, αλλά πώς να τα ερμηνεύσουμε; Ποια τάση να προβλέψουμε;! Και πάνω απ ‘όλα πώς να ανασυνθέσουμε την κοινωνική αυτονομία, πώς να προστατεύσουμε τη ζωή και την λογική από την φονική τρέλα που ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός ξεσηκώνει και ο φασισμός στις εθνικιστικές και θρησκευτικές παραλλαγές του όλο και συχνότερα μας επιτίθεται;

Στις 2 Ιουλίου, του 2016, λίγες μέρες μετά το δημοψήφισμα που επικύρωσε την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Economist, το περιοδικό που ανέκαθεν υποστήριζε ενθουσιωδώς τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ξαφνικά και δραματικά κηρύσσει τη διάλυση της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης . Σε ένα κύριο άρθρο με τίτλο Οι πολιτικές του θυμού, το περιοδικό, του οποίου το εξώφυλλο δείχνει ένα εσώρουχο με τα χρώματα της βρετανικής σημαίας και την punk κραυγή Αναρχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, μπορούμε να διαβάσουμε (με κάποια έκπληξη):

«Από την Αμερική του Trump στην Γαλλία της Marine Le Pen, πολλοί είναι θυμωμένοι. Εάν δεν μπορούν να βρουν μια φωνή στις κυβερνητικές δυνάμεις τελικά θα ακουστούν φεύγοντας από το σύστημα. Αν δεν πιστεύουν πως η παγκόσμια τάξη λειτουργεί γι αυτούς το Brexit κινδυνεύει να γίνει μόνο η αρχή της διάλυσης της παγκοσμιοποίησης και της ευημερίας που αυτή δημιούργησε. »

Ο θυμός των αποκλεισμένων, προσθέτει το Economist, είναι δικαιολογημένος.

«Οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, συμπεριλαμβανομένης της εφημερίδας μας, πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι τεχνοκράτες έχουν κάνει λάθη και οι απλοί άνθρωποι πλήρωσαν το τίμημα. Η απόφαση για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού νομίσματος ήταν μια τεχνοκρατική επιλογή που έχει παράξει στασιμότητα και ανεργία και τώρα καταστρέφει την Ευρώπη. Επεξεργασμένα χρηματοοικονομικά μέσα έχουν μπερδέψει τις ρυθμιστικές αρχές, κατέστρεψαν την παγκόσμια οικονομία και κατέληξαν στο σημείο να αναγκάσουν τους φορολογούμενους να πληρώσουν το τίμημα της διάσωσης των τραπεζών. »

Ομολογώ ότι ποτέ δεν θα περίμενα μια αυτοκριτική εκ μέρους του περιοδικού που ήταν πάντοτε με αλαζονεία κράχτης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Αλλά: «Ενώ το αμερικανικό προϊόν αυξήθηκε κατά 14%, οι μέσοι μισθοί αυξήθηκαν μόνο κατά 2%. Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν στα οφέλη μιας παραίτησης της κυριαρχίας για το κοινό καλό. Αλλά, όπως δείχνει το Brexit όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν ελέγχουν τη ζωή τους και δεν απολαμβάνουν τους καρπούς της παγκοσμιοποίησης χτυπούν σκληρά. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γίνει στόχος. »

Τέλειωσε λοιπόν η νεοφιλελεύθερη εποχή; Και είμαστε λοιπόν κοντά στην κατάρρευση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού; Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Κανείς δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς να αντικαταστήσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, κανείς δεν έχει στο μυαλό ένα κοινωνικό μοντέλο που μπορεί να πάρει τη θέση της δικτατορίας των αγορών που κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, αρχίζοντας από την Αγγλία της Θάτσερ, έχει μεταμορφώσει την κοινωνία την εργασία και την πολιτική. Το να εφεύρουμε μια διαδικασία εξόδου από τον καπιταλισμό είναι το τεράστιο καθήκον που περιμένει την αυτόνομη νοημοσύνη. Ενώ ο πόλεμος μαίνεται γύρω μας.

 

Μια ωρολογιακή βόμβα – Una bomba a orologeria

Το Brexit τρομάζει για πολλούς λόγους: επειδή ανοίγει τις πόρτες του πουθενά μπροστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι καθιστά δυνατή μια κατάρρευση του ίδιου του Ηνωμένου Βασιλείου, διότι ανοίγει προοπτικές εκφυλιστικές για την παγκόσμια οικονομία, η οποία είναι ήδη σε στασιμότητα και αποπληθωριστική υπερπαραγωγή . Αλλά επίσης, και ίσως πάνω απ ‘όλα, επειδή η Αγγλία υπήρξε στους δύο τελευταίους αιώνες η εμπροσθοφυλακή του παγκόσμιου καπιταλισμού: εκεί άρχισε η νεοφιλελεύθερη επίθεση, γιατί όταν κάτι συμβαίνει στο Λονδίνο σύντομα τα αποτελέσματα γίνονται αισθητά παντού, οι συνέπειες. Πρώτα απ ‘όλα γίνονται αισθητές στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το 1980 ο Ronald Reagan εισήγαγε τις Θατσερικές πολιτικές, και όπου πραγματοποιείται σήμερα μια προεκλογική εκστρατεία που κυριαρχείται από την γελοία φιγούρα του Donald Trump.

Ίσως προλαμβάνοντας την μελλοντική νίκη του Τράμπ, στις αρχές Ιουλίου, ο Πρόεδρος Ομπάμα συμμετείχε στη Βαρσοβία σε μια σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ για την οποία δεν έγινε αρκετός λόγος. Σε αυτή τη σύνοδο κορυφής πάρθηκαν αποφάσεις που μπορεί να φέρουν την Ευρώπη στο χείλος μιας στρατιωτικής αβύσσου. Αφού το ΝΑΤΟ ανέπτυξε 25.000 στρατιώτες στην άσκηση Anaconda, στην Πολωνία, τώρα το ΝΑΤΟ αποφασίζει να αποστείλει στρατεύματα μόνιμα στις χώρες της Βαλτικής, σε μια περιοχή όπου η μικρότερη πρόκληση θα μπορούσε να οδηγήσει σε δύο αποτελέσματα: μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία του Πούτιν ή την αποσύνθεση του ΝΑΤΟ. Το πραξικόπημα στην Τουρκία δείχνει ότι η χώρα έχει γίνει ένα πεδίο μάχης μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.

Με νικημένους τους φιλο-αμερικάνους στρατηγούς ο Ερντογάν μετατρέπει τη χώρα σε μια ισλαμική δικτατορία, φασιστική, και σφίγγει μια συμφωνία με τον Πούτιν. Έχοντας χάσει την αρχική αιτιολογία, το ΝΑΤΟ σήμερα είναι μια εύθραυστη αρχιτεκτονική που απειλεί να παγιδεύσει την Ευρώπη. Το γράφει ο γερμανός Jochen Bittner σε ένα άρθρο με τίτλο Μήπως εξακολουθεί να υπάρχει ΝΑΤΟ; (στην ΝΥΤ της 8ης Ιουλίου).

«Το ΝΑΤΟ προσπαθεί να αντιμετωπίσει την παρακμή του με τον ήχο από τις πιο βαριές του σπάθες. Η ομάδα διαχείρισης του θέλει να κάνει τα κράτη της Βαλτικής αυτό που κάποτε ήταν το Βερολίνο.

Δύση: ένας πυρηνικός πυροκροτητής».

Η σύνοδος κορυφής στη Βαρσοβία, στη συνέχεια, το πραξικόπημα στην Τουρκία: Το ΝΑΤΟ έχει γίνει πλέον μια ωρολογιακή βόμβα της οποίας η έκρηξη μπορεί να έχει αποτελέσματα, συνέπειες που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε.

 

Μαύρο καλοκαίρι στην Αμερική – Estate nera in America

Ενώ στην Αμερική ξεκινά η προεκλογική εκστρατεία μια εντυπωσιακή σειρά ρατσιστικών δολοφονιών, που προκάλεσε, το φθινόπωρο του 2014 το κίνημα Black lives matter, οδηγεί τον Αφρο-Αμερικανικό πληθυσμό σε τέτοιο βαθμό αγανάκτησης που στις διαδηλώσεις φωνάζουν: «Σκοτώστε την αστυνομία» , και στο Ντάλας ένα μαύρο αγόρι με το όνομα Micah, εκπαιδευμένο στον πόλεμο του Αφγανιστάν, πυροβολεί και σκοτώνει πέντε αστυνομικούς. Ομολογώ ότι αφού έλαβα τις πρώτες πληροφορίες σχετικά με τη σφαγή στο Ντάλας, όταν ακόμα κυκλοφορούσε η είδηση ότι επρόκειτο για μια ένοπλη ομάδα, σκέφτηκα ότι μετά από τόσα χρόνια είχε παρουσιαστεί ξανά στη σκηνή μια επαναστατική οργάνωση όπως το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 . Η πραγματικότητα αποδείχθηκε σύντομα ότι ήταν πολύ πιο κοινότυπη. Δεν υπήρξε καμιά ένοπλη συλλογική δράση, αλλά η συνήθης πράξη αυτοκτονικής απελπισίας, παρόμοια με τις πολλές που από το Columbine και μετά χαρακτηρίζουν, στιγματίζουν τη ζωή μιας χώρας όπου ο καθένας μπορεί να αποκτήσει θανατηφόρα όπλα, έτσι ώστε η Εθνική Ένωση Όπλων να μπορεί να αυξήσει τα κέρδη της.

Η αντίδραση του κατεστημένου ήταν μια αποκρουστικό υποκρισία. Λένε ότι η δράση του Micah Jones θα έχει ως αποτέλεσμα να στερήσει από το κίνημα την επιρροή του και τα οφέλη που είχε κατακτήσει. Αλλά πια επιρροή και ποια οφέλη; Από το Ferguson και μετά, το κίνημα μεγάλωσε, βάδισε σε όλες τις πόλεις της χώρας, αλλά η ενστάλαξη των ρατσιστικών αστυνομικών δολοφονιών δεν έχει δει ποτέ να επιβραδύνεται ο ρυθμός της.

Στις αρχές Ιουλίου, πολλοί αναρωτήθηκαν κατά πόσον αυτή είναι η αρχή μιας μαύρης εξέγερσης, παρόμοια με τις ταραχές που από το Newark στο Watts και στο Ντιτρόιτ σημάδεψαν με τρόπο αξέχαστο τα αμερικανικά χρόνια ’60. Εγώ θα έλεγα όχι.

Στη δεκαετία του ’60 και του ’70 η μαύρη εξέγερση ήταν μέρος ενός κινήματος που εκτυλίχθηκε σε κάθε περιοχή του κόσμου και προσπάθησε να μετατρέψει τις κοινωνικές σχέσεις με προοδευτική και επαναστατική έννοια, και που κατάφερε πραγματικά να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του Αφρο-αμερικανικού πληθυσμού. Δυστυχώς, εκείνο το αντιεξουσιαστικό και σοσιαλιστικό παγκόσμιο κίνημα νικήθηκε από την καπιταλιστική αντεπανάσταση. Εκείνο που συνέβη από τα χρόνια της Θάτσερ και μετά είναι γνωστό: με κατεστραμμένο το εργατικό κίνημα με την ενεργό συνεργασία των ποταπών αριστερών κομμάτων, ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός ήταν σε θέση να καταστρέψει ελεύθερα το περιβάλλον, την κοινωνική ζωή και την ψυχολογική ισορροπία της ανθρωπότητας. Κάποιος είχε πει: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Ο σοσιαλισμός νικήθηκε. Και η βαρβαρότητα προχωρεί αδυσώπητα, ασταμάτητη.

Το μαύρο κίνημα που κάποτε φώναζε για την Μαύρη δύναμη ικετεύει τώρα πως η ζωή των Μαύρων έχει σημασία.. Αυτά τα λόγια είναι το σημάδι μιας γιγαντιαίας ήττας. Κάντε μας ότι θέλετε, αλλά σας παρακαλώ μην μας σκοτώνετε.

Λευκός ρατσισμός ισλαμικός φασισμός παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος – Razzismo bianco Fascismo islamista guerra civile globale

Οι εργαζόμενοι εκβιάστηκαν, τους κατέστησαν επισφαλείς, φτωχοποιήθηκαν, και δεν έχουν πλέον οποιαδήποτε εργαλείο για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Με χαμένη κάθε δυνατότητα χειραφέτησης και οργάνωσης σήμερα απεγνωσμένα προσκολλώνται στη μόνη μορφή ταυτότητας που τους απομένει: την εθνική, θρησκευτική ή εθνική. Με θρυμματισμένη την διεθνιστική αλληλεγγύη η απόγνωση πήζει με τη μορφή της ταυτότητας, και επανεμφανίζεται ο φασισμός. Δεν είστε εργαζόμενοι δεν έχουν ηττηθεί, αλλά λαός – αυτό λέει ο φασισμός. Και οι λαοί πάνε στον πόλεμο, κάνουν πόλεμο, επειδή είναι το μόνο πράγμα που ξέρουν να κάνουν.

Η κληρονομιά αιώνων αποικιοκρατίας και δουλείας τώρα επανεμφανίζεται σε όλο τον κόσμο. Για τους αποικισμένους λαούς, τους ληστεμένους, που υποβλήθηκαν στη δουλεία, η μόνη εξέγερση είναι η ένοπλη εκδίκηση. Ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός είναι η εμπροσθοφυλακή αυτής της εκδίκησης. Η μαζική μετανάστευση από το νότο προς το βορρά του κόσμου είναι η συνέπεια της άλυτης,ανεξόφλητης αποικιακής κληρονομιάς, και των νέων πολέμων που η ένοπλη εκδίκηση δεν κάνει άλλο από το να τροφοδοτεί.

Εν τω μεταξύ, η εξαθλίωση των λευκών εργατών της Ευρώπης και της Αμερικής τροφοδοτεί το κύμα του κοινωνικού ρατσισμού και του εθνικισμού των οποίων τα αποτελέσματα είναι το Brexit και ο θρυμματισμός της Ένωσης.

Αριθμητικά φθίνοντες, οι λευκοί γερνούν, ενώ οι αποικισμένοι λαοί, νεότεροι και δημογραφικά σε αύξηση, πιέζουν στα σύνορα. Υπάρχει ένα είδος ευνουχισμένης υπεροχής στο βάθος του λευκού ασυνείδητου, η οποία αντιτίθεται στην επιθετική πρωτοκαθεδρία των λαών που ζητούν εκδίκηση. Υπάρχει η δυνατότητα να αποφευχθεί το γεγονός η σύγκρουση μεταξύ του ρατσισμού της υπεροχής και της επιθετικά απελπισμένης πίεσης των αποικισμένων λαών να επιλυθεί με ένα παγκόσμιο μακελειό; Υπήρχε, και ονομαζόταν σοσιαλισμός. Η δυνατότητα αυτή καταργήθηκε και αυτό που απομένει είναι η βαρβαρότητα, ο ρατσισμός και ο παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος.

 

Η κληρονομιά της αποικιοκρατίας – L’eredità del colonialismo

Αιώνες αποικιακής καταπίεσης εξαθλίωσης και απέλασης του εργατικού δυναμικού παρουσιάζουν τον λογαριασμό. Μόνο μια διεθνιστική κουλτούρα θα καταστούσε δυνατή την απαραίτητη ανακατανομή των πόρων, και μόνο μια εξισωτική και σοσιαλιστική πολιτική μπορεί να καταστήσει πιθανό τον σοσιαλισμό. Η ήττα του εργατικού κινήματος (της οποίας είναι υπεύθυνη η αριστερά που μετατράπηκε σε φιλελευθερισμό) έχει καταστραφεί αυτό το ενδεχόμενο ανοίγοντας τις πύλες της κόλασης. Τώρα είμαστε στην κόλαση και δεν φαίνεται ο δρόμος προς τα έξω.

Η μεταναστευτική πίεση στα σύνορα της Ευρώπης θα συνεχιστεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιδρά σαν αποικιακή δύναμη. Ένα έγγραφο στις αρχές του Ιούνη 2016 της ευρωπαϊκής Επιτροπής, υποστηρίζει ότι μέχρι το 2025 χρειαζόμαστε 83 εκατομμύρια εργαζομένους υψηλής ειδίκευσης που η Ευρώπη σε δημογραφική παρακμή (που βρίσκεται επίσης σε πλήρη κατάρρευση της φοίτησης στα σχολεία) δεν είναι σε θέση να παράσχει. Κατά συνέπεια, το έγγραφο αναφέρει ότι είναι απαραίτητο να ευνοηθεί η εισροή των ειδικευμένων εργαζομένων από το νότιο ημισφαίριο. Οι άλλοι ας ψοφήσουν στην θάλασσα ή στα χέρια του Ερντογάν. Οι φτωχές χώρες θα φτωχοποιηθούν περαιτέρω από τη διαρροή εγκεφάλων την ώρα που θα αυξάνουν οι δυνάμεις του τρόμου.

 

Η ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα πτώμα που περπατά – L’Unione europea è un morto che cammina

Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα (Deutsche Bank επικεφαλής) βαράει μπιέλες και πάλι, για πολλοστή φορά. Φυσικά, το τραπεζικό σύστημα θα πάρει αυτό που θέλει και η ευρωπαϊκή κοινωνία θα πληρώσει, για πολλοστή φορά. Η γαλλική αριστερά βυθισμένη σε ηθική εξαθλίωση, επιβάλλει ένα ποιοτικό άλμα στην ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και διαγράφει τις 35 ώρες. Αυτοί είναι οι τελευταίοι χτύποι μιας βρώμικης πολιτικής τάξης που σημαδεύεται πλέον και αναφέρεται μοναχά για την άγνοιά της και την δουλικότητα της. Σύντομα θα κρέμονται στην αγχόνη που οι φασίστες προετοιμάζουν γι αυτήν στη Γαλλία όπως και την Αυστρία και αλλού: οπουδήποτε, παντού.

Αυτοί είναι οι παράγοντες, οι παίκτες στην ευρωπαϊκή σκηνή: η ζητιάνα εξοντωτική οικονομική τάξη και ο εθνικοσοσιαλισμός σε όρθια θέση. Οι κυβερνήσεις έχουν καταντήσει να επαναλαμβάνουν αερολογίες για τη δημοκρατία και την ερχόμενη ανάπτυξη. Τι θα κάνει η Μέρκελ, τώρα που ο αγαπημένος της Merdogan» προκαλεί ένα πραξικόπημα για να διαγράψει οριστικά κάθε επίφαση δημοκρατίας; Θα χορηγήσει βίζα στους τούρκους για να κατακτήσει πως ο δολοφόνος θα φιλοξενεί τους μετανάστες που οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν;

»merda στα ιταλικά σημαίνει σκατά!

 

massacro.

Η φρίκη – L’orrore

Σε ένα είδος κρεσέντο του τρόμου, η ισλαμο-φασιστική άνοια ξεκινά επιθέσεις κατά της καθημερινής ζωής στις ευρωπαϊκές πόλεις, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. To σαν ανάμικτη σαλάτα μακελειό από τον αποτυχημένο macho Mohamed Lahouaiej Bouhlel φθάνει ταυτόχρονα με την είδηση ότι ο κ Manuel Barroso, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μεταξύ του 2004 και του 2014 (ανώτατη αρχή του νεκρού που περπατά) είναι τώρα επίσημα πρόεδρος της χρηματοπιστωτικής εταιρείας Goldman Sachs, ένας διεθνής οργανισμός σε σύγκριση με τον οποίον ο Bouhlel μοιάζει με έναν ερασιτέχνη στην τέχνη της σφαγής

 

Κατάληξη – Conclusione

Όπως έγραφε ο Yeats στα 1919:

«Η παλίρροια ανεβαίνει αιματηρή παντού

Η τελετή της αθωότητας πνίγεται.

Οι καλύτεροι στερούνται κάθε πεποίθησης, ενώ οι χειρότεροι

Είναι γεμάτοι παθιασμένη ένταση. »

Η αντίσταση μπορεί τώρα να οργανωθεί μόνο με οριακή μορφή, περιθωριακή : η κοινωνία έχει παραλύσει, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της και τα δικαιώματά της. Στην Ιταλία παίζουν κάνοντας δημοψηφίσματα, σαν το πρόβλημα να ήταν η μορφή της δημοκρατίας, όταν είναι απολύτως σαφές ότι η δημοκρατία είναι ένα εργαλείο αμβλύ εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, που στερείται κάθε αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία. Στο δημοψήφισμα του φθινοπώρου πάντως θα πάω να ψηφίσω, όχι γιατί με ενδιαφέρουν οι μορφές της δημοκρατίας: Θα ψηφίσω γιατί θέλω η κυβέρνηση Renzi να καταρρεύσει, και να επιταχυνθεί η κατάρρευση εκείνου που απομένει από την Ένωση.

Μόνο τότε η κοινωνία θα αρχίσει να αντιμετωπίζει το πρόβλημα της αλληλεγγύης, της αυτο-οργάνωσης και της εξόδου από το πτώμα του καπιταλισμού.! Η επόμενη δεκαετία θα κυριαρχείται από ένα όλο και πιο αιματηρό και καταστροφικό πόλεμο. Αυτός που δεν το βλέπει βρίσκετε σε κίνδυνο. Όσοι προσπαθούν να το αρνηθούν είναι επικίνδυνοι. Αυτός που το ξέρει να αρχίσει να οικοδομεί τις δομές αλληλεγγύης που θα βοηθήσουν να επιβιώσουμε, και να σκεφτούμε τις μορφές μιας ισότιμης κοινωνίας, για να επιστρέψουμε μια ημέρα να ζούμε. Ίσως.

 

17 ιουλίου 2016

 http://www.deriveapprodi.org/2016/07/tra-barroso-e-bouhlel/
ιστορία, storia

Καπιταλισμός, επανάσταση, βία της αστυνομίας. Συνέντευξη με έναν πρώην αγωνιστή του Κόμματος των Μάυρων Πανθήρων – Capitalismo, rivoluzione, violenza della polizia. Intervista con un ex-militante del Black Panther Party

Σας προτείνουμε μια μακρά συνέντευξη που έγινε τον μάιο του 2015 με τον Jihad Abdul Mumit, μέλος της ένωσης  Jerico Movement, που ιδρύθηκε το 1988 από πολιτικούς κρατούμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ζητήσουν την απελευθέρωση των συντρόφων που ήταν ακόμα φυλακισμένοι. Ο Jihad πέρασε 23 χρόνια στην φυλακή για την στράτευση του στο Black panther party και στην Black liberation army, ειδικότερα κατηγορήθηκε πως είχε διαπράξει δυο απαλλοτριώσεις τραπεζών για να χρηματοδοτήσει την οργάνωση. 

Η κουβέντα με τον Jihad υπήρξε η ευκαιρία για να διηγηθεί την αγωνιστική του διαδρομή μα και να αντιμετωπίσουμε επίσης αρκετά προβλήματα μεγάλης επικαιρότητας.  Ήταν μια συνέντευξη φορτισμένη συναισθηματικά και μας έκανε μεγάλη εντύπωση η ένταση ως προς το παρόν παρούσα σε αυτόν τον μεσήλικα αγωνιστή, το βάθος των αναλύσεων του, η επιθυμία να βρίσκεται ακόμη μέσα στο παιχνίδι, η καθαρότητα των προθέσεων ενωμένη με μιαν ικανότητα να βλέπει τις αντιφάσεις που μας κυκλώνουν  μέσα σε όλο τον πλούτο τους. 
Παρόλο που η συνέντευξη γράφτηκε πριν από περισσότερο του ενός χρόνου – βρισκόμασταν λίγες εβδομάδες από τον θάνατο του Freddie Gray και τις μέρες έκρηξης του κινήματος Black lives matters – πιστεύουμε πως έχει διατηρήσει όλη την δύναμη μιας σημαντικής οπτικής και μιας πολύτιμης μαρτυρίας. 


Ας ξεκινήσουμε από την δραστηριότητα του Jerico movement. Πόσοι πολιτικοί κρατούμενοι υπάρχουν αυτή την στιγμή στις USA?

Είναι μια δύσκολη ερώτηση, εμείς αυτή την στιγμή εκπροσωπούμε γύρω στους 55 κρατουμένους, όμως ασχολούμαστε μόνο μόνο με τους φυλακισμένους που προέρχονται από εκείνη την συγκεκριμένη περίοδο, που είχαν μια συγκεκριμένη ιδεολογία και μια στρατηγική για να φέρουν μπροστά μια επαναστατική αλλαγή στην κοινωνία. Δεν μπορώ λοιπόν να απαντήσω διότι υπάρχουν πολλών ειδών πολιτικοί κρατούμενοι, σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί, ειδικότερα μετά την 11η σεπτεμβρίου, αν και πολλοί από αυτούς είναι απλώς θύματα. Θύματα της επιτήρησης της αστυνομίας, παγίδων, ερμηνευτικών πλαισίων, υπάρχουν άνθρωποι που φυλακίστηκαν διότι απλά έδωσαν χρήματα σε ενώσεις ή που δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Υπάρχουν πιθανότατα εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι. Εμείς τους αναγνωρίζουμε όλους μα το Jerico οργανωτικά μπορεί να ασχοληθεί μόνο με ένα συγκεκριμένο μέρος αυτών.

5852890 orig

Έζησες μια πολύ έντονη περίοδο αγώνων που απλά γίνεται προσπάθεια να αφαιρεθούν από την συλλογική μνήμη, λίγο σαν αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία. Ποια είναι η σημασία αυτής της περιόδου για εσένα?

Το 1970, όταν ήμουν 16 χρόνων (σήμερα έχω 60 σχεδόν 61) ενώθηκα με το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων, mi sono unito al Black Panther Party. Η κατάσταση που βλέπουμε σήμερα στις ΗΠΑ, δηλαδή η αγριότητα της αστυνομίας, ο ρατσισμός, όλο αυτό πραγματικά υπάρχει από την εποχή των φυτειών της δουλείας, από αιώνες. Η ουσία παραμένει η ίδια. Υπήρξε κάτι σαν μεταρρύθμιση σίγουρα αλλά τα ίδια συμβαίνουν  ακόμη και σήμερα, όπως είδαμε στο Ferguson, στο Los Angles, στην New York και τώρα στη Βαλτιμόρη.
Εγώ πλησίασα το BPP διότι για μένα εκπροσωπούσε μια οργάνωση με μια σταθερή ιδεολογία, σφικτή, που έφερε μαζί της ένα όραμα της αλλαγής στις USA, προκαλώντας τον καπιταλισμό. Το BPP ήταν μια οργάνωση μαρξιστική-λενινιστική. Αν και επικεντρωνόμασταν κυρίως στον μαύρο κόσμο, το ζήτημα για εμάς ήταν να χτίσουμε μια νέα κοινωνία. Για παράδειγμα κάτι που κάναμε ήταν αυτό. Όταν κάποιος υποβάλλονταν σε σύλληψη, οι πάνθηρες  προσέτρεχαν και εξασφάλιζαν αυτός ο άνθρωπος να μπορέσει να ωφεληθεί των δικαιωμάτων του, να μην κακοποιηθεί από την αστυνομία.  Εκείνους τους καιρούς κουβαλούσαμε μαζί μας όπλα ανοικτά διότι ο νόμος των ηνωμένων πολιτειών το επέτρεπε διαφορετικά απ’ ότι συμβαίνει σήμερα. Ήταν σχετικά εύκολο να έχουμε τουφέκια και άλλα όπλα. Φαντάσου την σκηνή.  Είναι εκεί έξω κάποιος που σπρώχνεται από την αστυνομία . Μια ομάδα ανθρώπων έρχεται και εξηγεί σε αυτόν τα δικαιώματά του. Και είναι οπλισμένοι. Η αστυνομία μισούσε αυτό το πράγμα. Καταλαβαίνετε τον ανταγωνισμό. Προσπαθούσαμε εμείς να εξηγήσουμε στην κοινότητα τα λεγόμενα «νόμιμα δικαιώματα» τους (νομικά δικαιώματα) – (legal rights), μέσα σε ένα καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά και το δικαίωμά τους στην αυτοάμυνα.

 

GettyImages 72150286
Είχαμε, επίσης, προγράμματα επιβίωσης, για να δώσουμε μια ιδέα για το πως θα φαινόταν μια νέα κοινωνία όπου θα εργαζόμασταν συλλογικά όλοι μαζί. Είχαμε το πρόγραμμα πρωινού, την σίτιση των φτωχών, το πρόγραμμα ρουχισμού, είχαμε τα δικά μας προγράμματα του σχολείου, τα σχολεία μας για την Απελευθέρωση, ιατρικές κλινικές για να ασχοληθούμε με τα προβλήματα υγείας ότι οι φτωχοί άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν. Στη μνήμη μου ήταν απλά η οικοδόμηση ενός έθνους (nation bulding), οικοδομούσαμε μια νέα κοινωνία. Και κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας οργανώναμε τη προφύλαξη από την κρατική καταστολή και την αστυνομία. Υπήρχαν επίσης και άλλες οργανώσεις που το έκαναν. Πολλές από αυτές τις οργανώσεις ήταν πολιτιστικές-εθνικιστικές…

όπως το Έθνος του Ισλάμ…;

Το Έθνος του Ισλάμ ήταν μόνο για μαύρους ανθρώπους, για ένα μαύρο Έθνος. Δεν ήταν αυτή η θέση του ΚΜΠ. Και νομίζω πως το σωστό εκείνης της θέσης είναι ξεκάθαρο. Και σε εκείνους τους καιρούς, κατά τους οποίους ο ρατσισμός και οι διαχωρισμοί μέσα στην κοινωνία ήταν τόσο δυνατοί, μια εποχή κατά την οποίαν φαίνονταν πολύ καλά πως οι μαύροι άνθρωποι αποτελούσαν μια κοινωνία εκτός, κατά κάποιο τρόπο, μια ξέχωρη κοινωνία – με την κουλτούρα της, με τις δικές της εκφράσεις και τους ιδιωματισμούς, με τους δικούς της τρόπους συμπεριφοράς και όλες εκείνες τις εκδηλώσεις που συγκροτούν έναν πολιτισμό – πάντως καταφέρναμε να συνειδητοποιήσουμε πως η Αμερική γίνονταν μια χώρα όλο και πιο ολοκληρωμένη όπου οι άνθρωποι αναμειγνύονταν μεταξύ τους. Και θα ήταν πρακτικό και ιδεολογικό λάθος να σκέφτεσαι να χτίσεις μια χώρα νέα μέσα σε ένα πνεύμα διαχωρισμού κι αυτό είναι ακόμη σωστότερο σήμερα.  Εγώ πιστεύω πολύ πως δεν μπορείς να διαχωρίζεις τον κόσμο, δεν είναι ρεαλιστικό, δεν γίνεται. Δεν θα συμβεί ποτέ. Το Κράτος είναι που σε διαχωρίζει, διότι είναι ένα ρατσιστικό Κράτος, ο στόχος τους είναι να σε βάλουν απέναντι στον διπλανό σου. Επί πλέον, το να σκέπτεσαι μια νέα κοινωνία χωρισμένη θα άνοιγε τον δρόμο στην πολιτική βία, το βλέπουμε σε πολλές χώρες να συμβαίνει. Κι έτσι, οι άνθρωποι δεν μάχονται πλέον εναντίον του Κράτους, μάχονται μεταξύ τους αντί να πολεμήσουν το Κράτος που τους κλέβει τους πόρους.
Πάντως για να επιστρέψουμε στην ερώτηση που μου έκανες, εκείνο που έκανε το BPP, και με τα όπλα, ήταν να οικοδομήσει μια νέα κοινωνία, να εκπαιδεύσει τους ανθρώπους, να τους κινητοποιήσει, να τους οργανώσει ακόμα και μέσα από μια στρατιωτική οργάνωση, διότι εκείνη την εποχή πιστεύαμε στην ένοπλη πάλη.

HHCBlackPanther 610x487

Τι διαφορά βλέπεις στην κατάσταση του τότε από την σημερινή;

Παρατηρούμε τις ίδιες συνθήκες και καταστάσεις του τότε και σήμερα. Ανθρώπους στοχευμένους από την αστυνομία, που τους σκοτώνει η αστυνομία. Μα τώρα φαίνεται πως οι άνθρωποι είναι πολύ πιο μπερδεμένοι γύρω από αυτό που θα έπρεπε να κάνουν, σε σύγχυση, φαίνεται η ηγετική έλλειψη, έλλειψη leadership. Δεν υπάρχει καμιά πρωτοπορία που να ξέρει να διαβάζει την κατάσταση και να την ερμηνεύει, ιδεολογικά, και να οδηγήσει τους ανθρώπους σε μιαν επαναστατική κατεύθυνση. Σου μιλώ γι αυτό που βλέπουμε σήμερα. Και δεν το λέω σαν κριτική, κάνω μόνο μια διαπίστωση, όχι σαν να λέμε «θα έπρεπε να γίνει αυτό ή το άλλο», δεν είναι καλό να σκεφτόμαστε έτσι, κατ’ αυτό τον τρόπο, τα πράγματα είναι όπως είναι, μερικές φορές χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να αντιληφθείς το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσεις.Πάντως αυτό που βλέπω είναι πως ο κόσμος αντιδρά με το συναίσθημα της απογοήτευσης, με αηδία και οργή για την κατάσταση που ζει.  Τα πολιτικά στελέχη σήμερα είναι τόσο ρεφορμιστικά που δεν καταφέρνουν ούτε καν να διατυπώσουν μια κατάλληλη κριτική της κυβέρνησης, μια κριτική που να δείχνει ότι θα πρέπει να αλλάξει πραγματικά η δομή της κοινωνίας. Νομίζω λοιπόν ότι τόσες πολλές από τις νεότερες αδελφές μας και από τα νεότερα αδέλφια μας είναι πολύ απογοητευμένοι, καθώς βλέπουν εξεγέρσεις να ξεκινούν όπως στη Βαλτιμόρη και την μαύρη ηγεσία να ασκεί κριτική στην εξέγερση λέγοντας πως καταστρέφετε την δική σας γειτονιά.

 

pic related3 050215 SM Baltimore Rioters Grunge
Στην πραγματικότητα αυτές οι εξεγέρσεις είναι πραγματικά συναρπαστικές διότι αν δεν ήταν αυτοί, όλοι αυτοί που κατέβηκαν στους δρόμους σπάζοντας τα πάντα δεν θα βρισκόμασταν τώρα εδώ καθισμένοι να με ρωτάς για όλα αυτά. Γιατί δεν θα ήξερες τίποτα ούτε για τον  Freddy Gray, ούτε για τον Michael Brown. Όταν υπάρχει φασαρία, ο κόσμος λέει «Μπα, είδες τις γίνεται εκεί πέρα; Εκείνη η φωτιά δεν μ’ αρέσει καθόλου…», δίχως όλα αυτά θα σήκωναν από τον δρόμο ένα ακόμη πτώμα και θα ήταν μονάχα ένας ακόμη μαύρος δολοφονημένος. Μετά υπάρχουν αυτοί που δεν καταλαβαίνουν και λένε «Mα γιατί δεν πάνε να βάλουν φωτιά στις συνοικίες της μεσαίας τάξης; «. Λοιπόν πρώτα θα σου πω πως η γειτονιά που πυρπολείς δεν είναι η δικιά σου, μόνο σε εξουσιοδοτούν να ζεις εκεί, δεν κατέχεις απολύτως τίποτα εκεί. Ίσως κάποιος ναι και φωνάζει «ω Θεέ μου, το κτίριο μου!» όμως πραγματικά η κοινότητα εκεί μέσα δεν κατέχει τίποτα (δεν υπάρχει community ownership). Να σου πω και το άλλο, εάν προσπαθήσεις να περάσεις την γραμμή που σε οδηγεί σε μιαν άλλη γειτονιά στέλνουν εναντίον σου τον στρατό, στο εγγυώμαι, η κυβέρνηση πήρε το μάθημα από τις εξεγέρσεις των χρόνων ’60. Σίγουρα, θα μπορούσε να γίνει, μα σίγουρα θα πυροβολούσαν στο ύψος τους ανθρώπου. Πιστεύω πως αυτό ο κόσμος το γνωρίζει πολύ καλά.
Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω πως αυτές οι εξεγέρσεις πρέπει να χρησιμοποιηθούν με έξυπνο τρόπο, για να βοηθήσουν το ξύπνημα του κόσμου, για να καταλάβουν οι άνθρωποι πως έχουν τα πράγματα και μήπως καταφέρουν να φτάσουν κοντά σε μια συνείδηση περισσότερο επαναστατική. Μια επαναστατική συνείδηση του σήμερα, που πιθανότατα δεν θα είναι σαν κι εκείνη των χρόνων ’60 ή ’70 αλλά απολύτως σύγχρονη.

Στα χρόνια ’60 και ’70 ένα από τα κεντρικά ζητήματα ήταν εκείνο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητας. Τουλάχιστον σε τυπικό επίπεδο υπήρξαν πολλά βήματα μπροστά, σήμερα υπάρχει ένας μαύρος πρόεδρος, κλπ. όμως πραγματικά φαίνεται πως η φυλετική αντίφαση είναι αδύνατο να απορροφηθεί από τον καπιταλισμό των ηνωμένων πολιτειών και κάποιες φορές, όπως στην περίπτωση της βίας της αστυνομίας, εκδηλώνεται με προφανή τρόπο. Πως βλέπεις αυτή την εξέλιξη;  

Καλή ερώτηση. Θα ξεκινήσω λέγοντας ένα πράγμα. Το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα ήταν η αντανάκλαση της δουλείας. Υπήρξαν γενιές  σκλάβων και ήταν απολύτως φυσικό για τους ανθρώπους να αρχίσουν να σκέφτονται ότι αυτή ήταν η χώρα τους. Είναι φυσικό. Και δεν θα ήταν κάτι ιδεολογικά σωστό, ίσως θα ήταν σωστότερο να σκεφτούμε να οικοδομήσουμε την χώρα μας, να δούμε τους εαυτούς μας ενάντιους σε αυτήν που υπάρχει σήμερα, αλλά και πάλι ήταν μια φυσική σκέψη! Καλλιέργησε τη γη σου, η οικογένειά σας είναι εδώ, εσύ είσαι εδώ και λες επιτέλους: «Αυτή είναι η χώρα μου.» Καταλαβαίνω αυτό το πράγμα. Ο τρόπος της σκέψης του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα ήταν συνεπώς εκείνο σύμφωνα με το οποίο χρειάζονταν πραγματικά να εργαστεί στην κατεύθυνση του να γίνει αποδεκτό . Για να μεταρρυθμίσει τα πράγματα, «υπάρχει κάτι λάθος εδώ, ας προσπαθήσουμε να το διορθώσουμε – όχι να το εξαλείψουμε, όχι να το ανατρέψουμε – ας προσπαθήσουμε να το διορθώσουμε για να επωφεληθούμε επιτέλους για όλα αυτά που χτίσαμε δουλεύοντας τόσο σκληρά. Διότι βρισκόμαστε εδώ για 200 χρόνια». Εγώ πράγματι αυτό το καταλαβαίνω, καταλαβαίνω πολύ καλά το γιατί ένας άνθρωπος σκέφτεται κατ΄ αυτό τον τρόπο. Δεν συμφωνώ αλλά καταλαβαίνω. Αυτό το σκεπτικό και αυτό το πορευόμαστε όλοι μαζί στον δρόμο, χρειάστηκε μεγάλο κουράγιο. Χρειάζονταν επίσης μεγάλη πειθαρχία, για να στέκεσαι εκεί να τρως τόσο ξύλο την ώρα που η αστυνομία σε έδερνε σε μιαν περίοδο που υπήρχαν λιντσαρίσματα, δολοφονίες, απαγωγές και βασανιστήρια. Βρίσκονταν οι άνθρωποι μες τα ποτάμια, στον πάτο, κρεμασμένοι στα δέντρα ή καμένοι ζωντανοί. Αυτά όλα συνέβαιναν εκείνη την περίοδο. Και υπήρχε μια συνεχής προσπάθεια του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα, με αυτές τις πορείες που παρέμεναν σχετικά ειρηνικές, για την μεταρρύθμιση το αμερικανικό σύστημα, ούτως ώστε να μπορούν οι μαύροι να γίνονται αποδεκτοί  και να απολαμβάνουν τα οφέλη αυτής της κοινωνίας.

civil disobedience 1
Χάρη σε αυτή την συνεχή προσπάθεια φαντάζομαι πως ήταν μοναχά ζήτημα χρόνου μέχρι να έχουμε έναν μαύρο πρόεδρο. Διότι το σκεπτικό του μηχανισμού της εξουσίας είναι πρωταρχικά «αν δεν μπορείς να τους νικήσεις ενώσου με αυτούς». Ενώσου με αυτούς με την έννοια να τους επηρεάζεις. Και το σύστημα εξασφαλίζει πως ο καθένας που θα φθάσει σε κάποιες θέσεις εξουσίας θα σκέπτεται ακριβώς με τον τρόπο που το έκαναν οι προϋπάρχοντες.  Έτσι θα είναι και αυτός μια μαριονέτα. Κι όλοι είναι ευχαριστημένοι. Λεν: «Εσείς έχετε έναν μαύρο πρόεδρο, εμείς δεν θα πρέπει πλέον να ανησυχούμε για μια πραγματική αλλαγή». Αντιλαμβάνομαι πως αυτό μπορεί να ακούγεται λιγάκι απλοποιημένο, πιθανότατα και απλοϊκό διότι είναι προφανές ότι υπάρχει μια αντίφαση σε όλα, ακόμα και σε αυτή τη στρατηγική της εξουσίας είναι δυνατόν να υπάρχουν κάποιοι ανταγωνισμοί. Για παράδειγμα, ένα πράγμα ίσως θετικό για ένα μαύρο πρόεδρο είναι ότι χτίζει υπερηφάνεια και αυτοεκτίμηση. Αλλά εξακολουθεί να παραμένει ένας πρόεδρος που εκπροσωπεί τα συμφέροντα της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Κάθε πρόεδρος έχει σίγουρα το δικό του τρόπο να πράττει μέσα σε αυτό το σχέδιο. Η δεξιά τον μισεί, αλλά σίγουρα δεν φοβάται τον Ομπάμα. Ναι ίσως μερικοί ακροδεξιοί ηλίθιοι νομίζουν ότι αλλάζουν τα πάντα, αλλά οι συντηρητικοί που έχουν τα πόδια τους στο έδαφος γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Και μόλις λίγους μήνες αργότερα θα είναι μια παλιά ιστορία. Δεν ανησυχούν γιατί νοιάζονται μόνο για τις αλλαγές στις οικονομικές σχέσεις, και αυτές δεν αλλάζουν και πολύ, ο Ομπάμα εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει την δομή της εξουσίας της μεσαίας τάξης.


Σε συστημικό επίπεδο, κατά τη γνώμη σου, ποιος είναι ο ρόλος της εμμονής των φυλετικών διαιρέσεων στη διατήρηση και διαιώνιση του αμερικανικού οικονομικού μοντέλου σήμερα;

Αυτό είναι το σημείο. Για μένα, εδώ έχουμε αγγίξει το κέντρο του επαναστατικού ζητήματος. Εάν δεν αλλάξει το οικονομικό σύστημα τα προβλήματα θα παραμείνουν. Και, δυστυχώς νομίζω ότι θα παραμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ίσως είμαι κυνικός και απαισιόδοξος, αλλά βλέπω τους αγώνες σε όλο τον κόσμο και τα επαναστατικά κινήματα, καθώς αναπτύσσονται, παρατηρώ τις αντιφάσεις τους και υπάρχει ένα πράγμα που με αγγίζει πολύ βαθιά: είναι το ζήτημα της ισότητας, ακόμη και στο εσωτερικό των ίδιων των προοδευτικών ή επαναστατικών δυνάμεων. Επιτρέψτε μου να είμαι άμεσος και σαφής σαν την ερώτησή σου. Λέω απλά η γνώμη μου.

Με τις μεταρρυθμιστικές πολιτικές που βλέπουμε σήμερα αυτά τα προβλήματα θα παραμείνουν ακριβώς εκεί όπου είναι επειδή το σύστημα δεν αλλάζει. Αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία ελέγχουν τα πλούτη του κόσμου – και δεν μιλώ μόνο για τις ΗΠΑ -, τα πράγματα δεν θα αλλάξουν μέχρι να απαλλαγούμε από αυτούς, να τους ανατρέψουμε, να τους εξολοθρεύσουμε από το πρόσωπο της γης και να στήσουμε μια κοινωνία εντελώς νέα. Διαφορετικά, αυτά τα προβλήματα θα παραμένουν πάντα τα ίδια. Διαφορετικά θα πηγαίνουμε μονάχα από εδώ κι από εκεί μεταξύ διαφορετικών καταστάσεων, μερικές φορές θα φαίνεται ότι τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα, αλλά τότε θα συνειδητοποιούμε ότι τα πράγματα παραμένουν ως έχουν. Και στην πραγματικότητα, μάλλον τα πράγματα θα παραμείνουν έτσι για μεγάλο χρονικό διάστημα. Θέλω να πω … ο επαναστατικός τρόπος …. αυτό που με αγγίζει βαθύτατα, θεωρώ τον εαυτό επαναστάτη, ένα σύντροφο που έχει αγωνιστεί και στρατευτεί σε πολλές  οργανώσεις και είχα την ευκαιρία από την άποψη αυτή  να δω, να κατανοήσω, να σκεφτώ και να γνωρίσω τόσο πολλούς ανθρώπους και νομίζω ότι μέσα μας έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε.  Έχουμε τόσα πολλά προβλήματα. Προβλήματα εξουσίας. Και φοβάμαι την ιδέα μιας επαναστατικής δύναμης που έρχεται στην εξουσία και γίνεται  πιο καταπιεστική απ’ ότι ο Μπους ή ο Ομπάμα δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν. Υπάρχει ο κίνδυνος να οδηγήσει τους ανθρώπους προς μια πραγματικά κακή κατάσταση. Ενδεχομένως να αμφιταλαντεύομαι μέσα στις πεποιθήσεις μου. Για παράδειγμα, έχουμε αυτό το αστείο στον σύλλογό μας, Jerico. Λέμε ότι ενεργούμε με τον πιο ριζοσπαστικό τρόπο είναι δυνατόν εντός του ρεφορμισμού.Δηλαδή. … αυτό που σκέφτομαι είναι πως το πρόβλημα της επανάστασης θέτει επίσης το πρόβλημα της αντίδρασης. Λόγω της έλλειψης ωριμότητας με την οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι. Ξανασκέφτομαι όλα αυτά που συνέβησαν με τους Πάνθηρες. Στο πως πολεμήσαμε μεταξύ μας, στο πως αλληλοσκοτωθήκαμε! Εννοώ πως ο στόχος ήταν η κυβέρνηση και εμείς είχαμε το πρόγραμμά μας, και BANG! BANG! πυροβοληθήκαμε μεταξύ μας  χωρίς καν να το σκεφτούμε. Αντιλαμβάνομαι πόσο κακό ήταν που σκοτωθήκαμε μεταξύ μας και το δικαιολογήσαμε στο όνομα της επανάστασης.

 

21

Ο επαναστατικός αγώνας πρέπει να είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε να διατηρείς την ακεραιότητα των ιδεολογικών σου πεποιθήσεων, αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να είναι ένας τρόπος για να προετοιμαστούμε, για να αναπτυχθούμε, να γίνουμε διαφορετικοί άνθρωποι ώστε να κάνουμε διαφορετικά πράγματα, έτσι που να έχουμε αρκετές γνώσεις για τον έλεγχο των πόρων σε περίπτωση που έρθουμε στην εξουσία, για να είμαστε αρκετά ώριμοι με πολύ σεβασμό, επαναλαμβάνω με πολύ ΣΕΒΑΣΜΌ ούτως ώστε να είμαστε σε θέση να ανεχθούμε και να συνεργαστούμε με άλλες επαναστατικές ομάδες και να μην σκοτωθούμε μεταξύ μας. Όταν κάνεις μιαν επανάσταση και δεν έχεις αφεντικά, θα πρέπει να καταλαβαίνεις πώς να παρέχεις πόσιμο νερό, ιατρική περίθαλψη, το ίδιο βιοτικό επίπεδο. Το να μην σκέφτεσαι αυτά τα πράγματα νομίζω ότι είναι ένα επικίνδυνο λάθος.

Επιπλέον η ψύχωση της δουλείας δημιούργησε τόση οργή που εγώ,  πραγματικά είμαι ένα ειρηνικό άτομο, αλλά εάν έπαιρνα ανάποδες θα μου ήταν πιο εύκολο να σκοτώσω εσένα παρά τους μπάτσους, τους καταπιεστές! Γιατί θα ήσουν ένας πολύ ευκολότερος στόχος. Κουβαλάμε αιώνες ταλαιπωρίας μέσα μας και πόνο, αιώνες πόνου, ταλαιπωρία και απογοήτευση. Από τα  έξω μπορεί να σου φαίνομαι ευγενικός, αλλά εσωτερικά είμαι τεντωμένος σαν ελατήριο. Και για το τι θα έβγαινε προς τα έξω, είμαι βέβαιος εκατό τοις εκατό.

Δηλαδή, αληθινά σου λέω αυτά τα πράγματα ως και ελευθερώνομαι, μου φεύγει λιγάκι ένα βάρος. Πραγματικά είναι πράγματα που με ενδιαφέρουν, νοιάζομαι γι αυτά, γιατί πιστεύω στην επαναστατική πάλη για την ριζική αλλαγή της κοινωνίας, οπότε εξετάζω το πως έχουν τα πράγματα σήμερα γύρω απ’ όλα αυτά που αγαπώ.

Υπάρχει βέβαια το γεγονός πως η κομμουνιστική υπόθεση σε σχέση με αυτό που ήταν πριν από σαράντα χρόνια είναι πάρα πολύ ασθενέστερη. Αλλά πρέπει να υπολογίσουμε το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχει πολιτικός χώρος ούτε και για τον ρεφορμισμό, δεν υπάρχουν δυνατότητες για την αναδιανομή, για παράδειγμα, μέσα σε ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματικά έχουν περάσει από ένα σύστημα κράτους πρόνοιας σε ένα σύστημα ποινικής κατάστασης. Τελικά είναι συνέπεια της απουσίας μιας επαναστατικής υπόθεσης, του γεγονότος πως αυτοί που βρίσκονται  επάνω δεν είναι πλέον φοβισμένοι και αισθάνονται ότι τώρα μπορούν επίσης να αποφύγουν να παραχωρήσουν τα ψίχουλα. Τώρα υπάρχει μόνο καταστολή και έτσι η φυλακή γίνεται κάτι κεντρικό και όχι πλέον περιθωριακό στη διαχείριση της κοινωνίας. Τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με τα ποσοστά των μαύρων που βρίσκονται στη φυλακή στις ΗΠΑ είναι απολύτως φοβερά. Και αν σκεφτούμε στις ΗΠΑ ως το πιο προχωρημένο σημείο του κόσμου στις τάσεις του καπιταλισμού  βλέπουμε αυτή η ίδια τάση είναι επίσης που έρχεται στην Ευρώπη, ας σκεφτούμε μόνο τον αριθμό των μεταναστών στη φυλακή ή σε κέντρα κράτησης. Το ερώτημα μου είναι γύρω από το πως και το γιατί, η καταστολή έγινε ζήτημα τόσο κεντρικής και μεγάλης σημασίας για την διακυβέρνηση της φτώχειας, ειδικότερα των μαύρων;

   
Οι φυλακές είναι ένας τρόπος ελέγχου του μαύρου πληθυσμού, για την αποδιοργάνωση των μαύρων κοινοτήτων και των οικογενειών, για να αποδυναμωθεί η δύναμή τους, για να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους με χειρωνακτική εργασία και για να τους απογυμνώσουν απ’ τον πλούτο. Η φυλακή είναι μια μεγάλη βοήθεια για τις δομές της εξουσίας και για την υπεράσπιση του status quo. Και έχεις δίκιο, σήμερα υπάρχουν μεταξύ δύο και δυόμισι εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται στη φυλακή στις ΗΠΑ, μια χώρα που έχει 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού των φυλακών. Και αυτός ο φυλακισμένος πληθυσμός αποτελείται από μεταξύ 46% και 49%  μαύρων (όταν οι μαύροι αντιπροσωπεύουν μόνο μεταξύ 14% και 15% του πληθυσμού των ΗΠΑ). Η δυσαναλογία των μαύρων στη φυλακή είναι πραγματικά ενδεικτική της αδυναμίας του μαύρου έθνους ως τέτοιου. Είναι ζωτικής σημασίας για τους μηχανισμούς της εξουσίας να έχουν αυτές τις φυλακές και αυτά τα ιδρύματα για να αποσπούν εργασία και να καταστρέφουν την ενότητα των οικογενειών εντός της κοινότητας. Οι ΗΠΑ είναι ένα αστυνομικό κράτος.

h 00013035

Υπάρχει αυτός ο πολύ γνωστός σύντροφος, ο George Jackson, μέλος των BP ο οποίος σκοτώθηκε από τους φρουρούς στη φυλακή μετά από δέκα χρόνια φυλάκισης. Έχει γράψει αρκετά βιβλία, συμπεριλαμβανομένου του «γράμματα από τη φυλακή» και, στη συνέχεια, αυτό το θεμελιώδες βιβλίο «Με αίμα στα μάτια.» Σε αυτό το βιβλίο κάνει ανάλυση πολύ σωστή. Η ισχυρότερη μορφή φασισμού δεν είναι οι στρατιώτες στους δρόμους, αυτό είναι ένα πράγμα που το συνειδητοποιείς εύκολα, αλλά το γεγονός ότι κατάφεραν να κατηχήσουν τους ανθρώπους σε τέτοιο βαθμό που να γίνουν αυτοί η δική τους αστυνομία. Που κάνουν τον ρουφιάνο, που σε καταγγέλλουν, που θα κάνουν, χωρίς να το συνειδητοποιούν τη δουλειά του καταπιεστή. Όλα αυτά είναι μια μορφή πολύ ισχυρή και εξελιγμένη φασισμού. Το σύστημα των φυλακών κατά κάποιον τρόπο είναι το σύστημα των φυτειών:

οι φύλακες είναι μαύροι. Σε πολλές φυλακές, οι φρουροί, οι φύλακες
screen shot 2015 03 01 at 10 45 12 pm

οι κοινωνικοί λειτουργοί είναι μαύροι. Είναι κάτι που πρακτικά μπορείς να το δεις παντού. Είναι όλοι μαύροι και κάνουν την βρώμικη δουλειά των μηχανισμών της εξουσίας. Δεν έχουν καμιά συνείδηση και πολιτικά είναι επικίνδυνοι, πραγματικά είναι κάτι  πρωτοφανές. Πέρασα 23 χρόνια στην φυλακή διότι ανήκα στο Black Panther Party αλλά και του Black Liberation Army. Καταδικάστηκα για δυο απαλλοτριώσεις τραπεζών. Συνολικά μου έριξαν 43 χρόνια, μετά τα 23 βγήκα. Επέστρεψα στο σπίτι το 2000 με αναστολή. Τα τελευταία επτά χρόνια ποινής πραγματικά με φώτισαν γύρω από το πως δουλεύει το αμερικανικό δικαστικό και ποινικό σύστημα con. Πάντα ήξερα πως όταν θα έβγαινα αυτό θα γίνονταν με αναστολή (on parole).  Έτσι ασχολήθηκα με μια δραστηριότητα  βοήθειας προς οροθετικούς κρατούμενους τα τελευταία επτά χρόνια. Όταν επέστρεψα στο σπίτι είχα την ευκαιρία να βρω αυτή την δουλειά βοήθειας σε οροθετικά άτομα και με προσέλαβαν. Αργότερα, μου πρότειναν να πάω σε φυλακές. Και τους είπα, «Τι; Είστε τρελοί!» αλλά στο τέλος συμφώνησα. Και έτσι άρχισα να πηγαίνω ξανά στις φυλακές και είδα πολλές σχετικά με το έργο μου, να βεβαιώνομαι ότι οι οροθετικοί κρατούμενοι έχουν τα φάρμακα, ιατρική περίθαλψη, κ.λπ. Είναι όλοι μαύροι. Όλοι οι κρατούμενοι είναι μαύροι. Οι φύλακες είναι μαύροι. Οι βοηθοί είναι μαύροι. Και τότε είπα: έχουμε την φυτεία μας! Εκτός από το ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες του συστήματος. Εμείς κάνουμε τις πιο ταπεινωτικές δουλειές. Το επίπεδο της ευαισθητοποίησης μεταξύ των φρουρών είναι τόσο απολιτικό και υπέρ του συστήματος που θα πρέπει να τσιμπηθείς για να διαπιστώσεις πως δεν τα ονειρεύεσαι όλα.

Σύμφωνα με εμένα υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στο σύστημα των φυτειών και σε ένα σύστημα ελέγχου τόσο προχωρημένο που να εξασφαλίζει πως εμείς αυτό-ελεγχόμαστε.
Δεν υπήρξε ποτέ ένα καλύτερο παράδειγμα του ποινικού συστήματος δικαιοσύνης που να βλέπει μαύρους και λατίνους φύλακες να ελέγχουν και να κτυπούν άλλους δούλους. Εμένα με κτύπησαν πολλές φορές στην φυλακή οι φρουροί, και τότε που χτυπήθηκα σκληρότερα, διηύθυνε το ξύλο ένας μαύρος υπολοχαγός.  Πάντως για μένα το ποινικό σύστημα είναι πραγματικά η ακριβής αντανάκλαση  αυτού του συστήματος ελέγχου των μαύρων κοινοτήτων.

Σε γενικές γραμμές, υπάρχει μια ψευδαίσθηση που σου επιτρέπει να εκφράσεις αντίθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες και αυτή η ψευδαίσθηση βασίζεται στο γεγονός ότι η κυβέρνηση σου επιτρέπει και χορηγεί το δικαίωμα να διαδηλώσεις. Αλλά αυτή η άδεια είναι απαραίτητη, έτσι ώστε η δομή της εξουσίας να παραμένει ως έχει. Ο ακτιβιστής και κωμικός Dick Gregory έκανε αυτό το παράδειγμα: οι άνθρωποι που διαδηλώνουν είναι σαν μια βαλβίδα εκτόνωσης ενός βραστήρα. Το νερό βράζει και σας επιτρέπουν να διαδηλώσετε μόνο ως διέξοδο, σαν εκτόνωση, σαν μια βαλβίδα που συνεχίζει πάντα να σφυρίζει και επιτρέπει στο νερό να συνεχίζει να βράζει και να παραμείνει εκεί που είναι. Το σύστημα σου επιτρέπει να διαδηλώνεις ώστε να μπορεί να δείξει στον κόσμο ότι είμαστε σε μια δημοκρατία, ότι οι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν, αλλά αν προκαλέσεις πολλά προβλήματα, μπορούν να σε εξολοθρεύσουν χειρουργικά, να σε σκοτώσουν ή να σε πετάξουν στη φυλακή.

Αλλά ως επί το πλείστον οι άνθρωποι μπορούν να εκτονωθούν, διότι αν δεν τους το επέτρεπαν, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες, όπου υπάρχει μια μορφή απόλυτης καταπίεσης, θα είναι σαν να βάζουμε ένα δάχτυλο στη βαλβίδα διαφυγής και σε αυτή την περίπτωση ξέρουμε τι συμβαίνει: BOOM! Θα υπάρξει μια μαζική έκρηξη που θα ήταν ο επαναστατικός αγώνας, ίσως ακόμη και μια επανάσταση! Και αν ήταν, όπως είπαμε και πριν, ώριμη, σοφή και αρκετά επιθετική για να επιφέρει θετικές αλλαγές τα πράγματα θα άλλαζαν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες είναι μια υπερδύναμη, δεδομένου ότι έχει πόρους και μπορεί να σου προσφέρει τα υλικά αγαθά στη φτώχεια, οι άνθρωποι μπορούν να εκτονωθούν: «ας αρπάξουμε αυτά τα πράγματα, σκότωσαν τον Freddie Gray …!». Σου επιτρέπουν να το κάνεις αυτό, στέκονται και παρακολουθούν αλλά όταν υπερβάλλεις σε καταστέλλουν λιγάκι, αλλά στέκονται εκεί και κοιτούν την ώρα που καταστρέφεις κάποια αυτοκίνητα. Έτσι λειτουργεί. Το κάνουν επίτηδες και να έχουν την πολυτέλεια να το κάνουν επειδή είναι μια υπερδύναμη που έχει τους πόρους να σου προσφέρει σε σημείο που μέσα στη φτώχεια σου μπορείς να έχεις μια επίπεδη οθόνη στο σπίτι σου στο γκέτο, ένα smartphone κι ας είσαι άστεγος.

Με τα λόγια του Μάλκολμ Χ μπορείς να είσαι πολύ φτωχός, αλλά εξακολουθείς να έχεις τα υλικά πράγματα που κάνουν τη ζωή σου πιο εύκολη, μπορείς να παρακολουθήσεις μια ταινία, τρως ποπ κορν, ακόμα και μέσα στη φτώχεια σου διασκεδάζεις. Και έπειτα υπάρχει η ελπίδα να αποκτήσεις περισσότερα, που προκαλείται από τη διαφήμιση, με τα τυχερά παιχνίδια. Είναι σαν να έχεις μια φενάκη μπροστά σου, λες «ίσως μια μέρα θα είμαι εγώ αυτός.» Σου δίνουν αρκετά τόσο για να σε κάνουν να αισθανθείς ικανοποιημένος, κι ας είσαι φτωχός, έτσι ώστε όταν άλλοι Freddie Grey δολοφονούνται, κατεβαίνεις στους δρόμους, είσαι αναστατωμένος, αλλά βαθιά μες το κεφάλι σου – δεν θέλω να ακούγομαι κυνικός, και δεν θέλω να γενικεύσω – δεν θέλεις να χάσεις εκείνο που κατέχεις στο όνομα ενός άγνωστου μέλλοντος αγώνα για την επανάσταση. Τον Freddie Gray ούτε που τον γνώριζα καν … είναι σαν να καταλαβαίνεις πως έχεις πλέον βαρεθεί και ίσως έχεις εμπλακεί συναισθηματικά, αλλά αυτά τα συναισθήματα δεν είναι εκείνα που παράγουν μια πάλη με διάρκεια, που να υποστήριζεται και στην οποίαν θέλεις να αφοσιωθείς έντονα.

Θα πρέπει πάντα να αποτιμάται το γεγονός ότι το 99% των ανθρώπων που κατεβαίνει στον δρόμο έχει μια οπτική ρεφορμιστική όραμα γι αυτό που κάνει, ίσως ακόμη και για ριζικές μεταρρυθμίσεις, μέσω της βίας επίσης. Αλλά για μένα υπάρχει έτσι κι αλλιώς διαφορά ανάμεσα στο να αντιμετωπίζεις απλά την αστυνομία, και να το κάνεις με έναν επαναστατικό τρόπο. Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης της αστυνομίας αυτών των νέων ανθρώπων είναι απλά το ανθρώπινο ον, που λέει «Δεν μπορείτε πλέον να μας σκοτώνετε, θα ενωθούμε για να σιγουρευτούμε πως δεν θα το κάνετε ξανά». Να τι είναι. Και αυτό είναι ένα δυνατό πράγμα! Αλλά είναι διαφορετικό από το να πεις «Δεν μπορείτε πλέον να το κάνετε, διότι πλέον θα ξεφορτωθούμε, θα απαλλαγούμε από αυτό το σύστημα και θα οικοδομήσουμε το δικό μας».

 

ca7da5dda8eea258a1e819eb9e6a0d0525ea1759