μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Στη μνήμη του Orso, από μια μαχόμενη των Ypj που βρίσκεται στη Συρία

Από την σελίδα facebook: https://www.facebook.com/nadia.nicolardi

Τη νύχτα της 17ης μαρτίου έκανα ένα κακό όνειρο, δεν θυμάμαι πολλά, μόνο ότι ήμασταν στη Συρία και μια από τις ανιψιές μου έκλαιγε απελπισμένα.
Όταν ξύπνησα στις 18 το πρωί έκλαψα κι εγώ χωρίς έναν πραγματικό λόγο.
Στα μισά της μέρας μου πέρασε.
Το βράδυ παρακολουθούσαμε τις ειδήσεις στην τηλεόραση και μου ήρθε στο μυαλό ο sehid Hiwa bosco και το ότι δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία του και εκείνο ακριβώς το βράδυ πήγα να ψάξω τις φωτογραφίες της τελετής.
Άνοιξα την πρώτη σελίδα που βρήκα και δεν υπήρχε μόνο το όνομα του Giovanni, δίπλα του υπήρχε και ένα άλλο όνομα: Lorenzo Orsetti.
Είδα την φωτογραφία του, κούνησα το κεφάλι, διάβασα το άρθρο, έγραψα το όνομά του στο google, διάβασα και διάβασα και διάβασα, όλοι με ρώτησαν τι συνέβη και εγώ δεν ήμουν σε θέση να απαντήσω.
Συνέχισα να διαβάζω, αν και ήδη είχα καταλάβει ότι ο Orso είχε πέσει.
Πολλά είναι τα πράγματα που μου πέρασαν από το μυαλό, όλα ταχύτατα, σαν ένα flash.
Μου ήρθε στο μυαλό ότι προσπαθήσαμε να συναντηθούμε πριν από λίγους μήνες και δεν το καταφέραμε, πως είχα διαβάσει ότι πήγαινε στη Baghuz και θυμήθηκα το τελευταίο μήνυμα που μου είχε γράψει πριν φύγει:
“υπάρχει μια δημοσιογράφος που μου πήρε συνέντευξη χθες, θέλει να κάνει μια συνέντευξη και στις γυναικείες μονάδες, σου περνώ την επαφή, προσπάθησε εάν μπορείς να μιλήσετε και για τους συντρόφους που διώκονται στην Ιταλία”
Είναι αλήθεια, ο Orso σκέφτονταν πάντα τους άλλους.
Ο Orso δεν είναι ο πρώτος σύντροφος που πέφτει και δυστυχώς δεν θα είναι ο τελευταίος.
Ξέρετε όταν κάποιος που γνωρίζεις πέφτει συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο, αισθάνεσαι πόνο για όλους τους μάρτυρες, ακόμα κι αν δεν τους έχεις δει ποτέ, ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις τα ονόματά τους, κάθε ζωή αποκτά μια ανεκτίμητη αξία, αυτή της ελευθερίας.
Λοιπόν ναι αυτό συμβαίνει, ο πόνος του μαρτυρίου χιλιάδων συντροφισσών και συντρόφων κάθε φορά είναι ένα βασανιστήριο και κανείς ποτέ δεν συνηθίζει σε αυτό, αλλά δεν μπορούμε να βυθιστούμε στο κλάμα επειδή γνωρίζουμε ότι εκείνες οι ζωές έχουν μια αξία πως οι ζωές αυτές δεν έφυγαν για το τίποτα, αλλά ότι ο καθένας από τους μάρτυρες μας, ognuno dei nostri sehid είναι ένα κομμάτι από κάτι μεγαλύτερο, κάτι που άλλοι πριν από αυτούς έχτισαν και του οποίου ο Lorenzo αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι.
Στις 21 γιορτάσαμε τη Newroz, υπήρχε μια τεράστια φωτιά και σκέφτηκα τον Orso, μετά τραγούδησα το Bella Ciao και ξανά μου ήρθε στο μυαλό ο Orso και Helin και Mazlum και Leyla Guven και Ocalan.
Κάθε μέρα εκείνος ο κόμπος στο λαιμό μου επιστρέφει, και πρέπει να συγκρατηθώ, παρά τον πόνο στον λαιμό δεν κλαίω, επιλέγω να μην κλάψω γιατί δεν θέλω να με πιάσει η απόγνωση γιατί ξέρω ότι κανένας Μάρτυρας-Sehid δεν θα ήθελε ποτέ να προκαλέσει πόνο σε άλλους ανθρώπους και εγώ θέλω να τον σεβαστώ.
Κάθε μέρα που μπορούσα πήγαινα στο διαδίκτυο, διάβασα άρθρα και άλλα άρθρα, είδα ότι τώρα στην Ιταλία μιλάν πολύ για τον Orso είδα ότι κάποιος πρότεινε ένα χρυσό μετάλλιο.
Ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να δώσετε στη μνήμη του Orso είναι να σταματήσετε να διώκετε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που έκαναν την ίδια επιλογή με αυτόν, γενικά προσθέτω να σταματήσει η καταδίωξη των ανθρώπων που αγωνίζονται διότι ο περιορισμός στην ελευθερία κίνησης είναι κάτι που δεν αξίζει σε κανέναν.
Τρομοκράτες όταν είναι ζωντανοί, ήρωες όταν είναι νεκροί!
Από την άλλη δεν ήταν τους ίδιους τους παρτιζάνους που τους ονόμαζαν ληστές και κακοποιούς;
Πιστεύω ότι υπάρχει αυτή η τρομερή διαδεδομένη τάση να αναγνωρίζουμε τα ιστορικά λάθη μόνο εκ των υστέρων και να τα αγνοούμε στο παρόν, ο ναζισμός, οι φασισμοί είναι προφανή παραδείγματα, οι γυναίκες που συλλαμβάνονται και βασανίζονται επειδή ήθελαν να ψηφίσουν και ο κατάλογος είναι μακρύς
Ας θυμηθούμε, ωστόσο, ότι τα «δικαιώματα» ή τα έτσι αποκαλούμενα που έχουμε σήμερα έχουν κατακτηθεί με την πάροδο του χρόνου ακριβώς από εκείνους τους ληστές, από εκείνες τις μάγισσες από εκείνες τις αιρετικές και τρομοκράτισσες.
Η ιστορία διδάσκει είναι αλήθεια, έτσι αν θέλετε να σεβαστείτε τη μνήμη του Orso το ελάχιστο, το ελάχιστο που μπορείτε να κάνετε είναι να αφαιρέσετε τις γελοίες κατηγορίες που αποδίδονται στους/στις συντρόφ- compagn*  και να σταματήσει η ποινικοποίηση των Κουρδικών κινημάτων, να σταματήσουν να ποινικοποιούν την αυτοδιάθεση των λαών, να σταματήσουν να ποινικοποιούν εκείνους που δεν θέλουν αυτή την Ιταλία και αυτή τη φασιστική Τουρκία!
Ένα άλλο σημαντικό πράγμα για μένα που θέλω να πω στην οικογένεια του Orso είναι ότι είμαστε όλλ tutt* παιδιά σας διότι ο Orso δεν ήταν μοναχά αδελφός μας αλλά ήταν σύντροφος μας.
Στο Κουρδιστάν αποκαλούμε Μητέρα όλες τις μητέρες, πολλές έχουν χάσει τους γιους και τις κόρες τους στη μάχη και τώρα ναι, για εμάς που ακολουθούμε τον ίδιο αγώνα αυτές είναι οι μητέρες και οι πατέρες μας και έτσι είστε κι εσείς.
Ένιωθα την ανάγκη να γράψω αυτές τις δύο γραμμές επειδή δεν υπάρχει μέρα που περνάει χωρίς αυτός να είναι μέσα στις σκέψεις μου, γιατί και τώρα έχω αυτό τον κόμπο στο λαιμό μου που με κάνει να μπλοκάρω το βλέμμα επάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή και δεν καταφέρνω πλέον να γράφω, γιατί σκέφτομαι ξανά όλα τα πράγματα που δεν του είπα.
Επειδή σήμερα ο Lorenzo κίνησε κάτι, σε όλους, εκείνους που γνώριζαν ήδη την κουρδική αντίσταση και εκείνους που δεν είχαν ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος γι αυτήν, όσους ήρθαν εδώ, όσους είναι τώρα και εκείνους που θα έρθουν, τους κούρδους μανάδες και πατέρες και της χερσονήσου, όλοι σήμερα γνωρίζουν ποιος είναι ο Orso και ξέρουν ότι στέκονταν στη σωστή πλευρά, εκείνη του αγώνα για την ελευθερία!
Στον lorenzo και όλους τους μάρτυρες
Στους συντρόφους και τις συντρόφισσες μέσα στις φυλακές
Στους Heval σε απεργία πείνας
Στον Reber Apo

Sehid namirin – i martiri non moiono mai – οι μάρτυρες δεν πεθαίνουν ποτέ
Serkeftin

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/03/28/in-ricordo-di-orso-da-una-combattente-italiana-delle-ypj-che-si-trova-in-siria/

 

διεθνισμός, internazionalismo

Heval tekoșer

10 Δεκεμβρίου 2017 Από την σελίδα facebook του Orso

24883322_312598085922906_9156086216082447826_o

Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! Δεν έχετε ιδέα τι ανακούφιση είναι να βρίσκετε έναν τόπο όπου λέξεις όπως: Ελευθερία, ισότητα, δημοκρατία, σεβασμός, φεμινισμός, κοινωνικότητα κ.λπ.. κλπ.. εξακολουθούν να έχουν νόημα, δεν έχουν παραμορφωθεί ή χειρότερα (όπως στα δικά μας μέρη) έχουν αδειάσει από κάθε σημασία. Το καλύτερο που έχω βρει εδώ μέχρι τώρα; Την ελπίδα, και την κρατώ σφιχτά.

 

12 Δεκεμβρίου 2017 από την σελίδα facebook του Orso

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ: δεν είμαι ένας ανόητος, ένας τρελός, έναw ασυνείδητος, κάποιος που βρίσκεται εδώ τυχαία, κάποιος σε αναζήτηση φήμης ή ένας μιλιταριστής. Δεν μου αρέσουν οι πόλεμοι, και ποτέ δεν έχω μπερδέψει τα βιντεοπαιχνίδια και τις ταινίες του χόλιγουντ με την πραγματική ζωή (δυστυχώς, πολύ συχνή πρακτική μεταξύ ορισμένων διεθνών. Εξάλλου δυστυχώς γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μέσα στην κοινωνία που έχουμε, και με κάποια έννοια είναι και αυτοί θύματα). Γνώριζα πολύ καλά τους κινδύνους στους οποίους ερχόμουν αντιμέτωπος και εξακολουθώ να το γνωρίζω αυτό. Αν δεν με νοιάζει είναι επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΜΑΣ, το σκιάχτρο της ασφάλειας, που χρησιμοποιείται για να εκφοβίζει τους ανθρώπους στη συνεχή απειλή σε μένα δεν είχε ποτέ καμία επίδραση. Η κουρδική επανάσταση είναι το πιο κοντινό πράγμα στα ιδεώδη μου, αυτά που έχω βρει ποτέ, και είναι χαρά και τιμή για εμένα να συμμετάσχω σε αυτήν.

 

23 Νοεμβρίου 2017 Από την σελίδα facebook του Orso

Μια μοναδική αποστολή: να κάνω χάδια με τα κουτάβια 

23916366_305180126664702_5178374574112449915_o

 

24 Σεπτεμβρίου 2017 φωτογραφία δημοσιευμένη από τον Orso στη σελίδα του στο Facebook

21951061_280828869099828_970348148128110211_o

Ο αντάρτης είναι μόνος του, ο συγκεκριμένος άνδρας που ενεργεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Για να γνωρίζει ποιο είναι το σωστό, δεν του χρειάζονται θεωρίες, ούτε νόμοι επινοημένοι από κάποιον κομματικό νομικό. Ο αντάρτης εστιάζει την προσοχή του στις πηγές του ήθους που δεν χάθηκε ακόμη μέσα στα κανάλια των θεσμών. Εδώ, μιας και σε αυτόν επιζεί κάποια καθαρότητα, όλα καθίστανται απλούστερα. 

Η ημέρα της αναχώρησης 24 Σεπτεμβρίου 2017

Για λίγο θα είμαι χωρίς διαδίκτυο, όλους εκείνους που δεν κατάφερα να αποχαιρετήσω τους χαιρετώ εδώ και τώρα, σας εύχομαι όλα τα καλύτερα.
Θα ξανασυναντηθούμε
Δεν ξέρω που, δεν ξέρω πότε
Μα ξέρω πως θα ξανασυναντηθούμε
Κάποια ηλιόλουστη μέρα.

 

31 Αυγούστου 2017 μερικές σκέψεις που δημοσιεύονται στη σελίδα του στο Facebook

”Για μένα το πρόβλημα δεν είναι «αν μπορούμε να βγούμε από αυτή τη φυλακή», αλλά «πόσο άνετο είναι να μείνουμε σε αυτή τη φυλακή» … Κανένας από εμάς τους γνωστικούς αστούς θέλει * πραγματικά * να βγει από αυτήν. Αυτός είναι για μένα ο κεντρικός ιδεολογικός κόμβος. Με αυτή την έννοια η χρήση του όρου «φυλακή» συμπίπτει με αυτή την ιδεολογική παραμόρφωση: τα τείχη που βλέπετε γύρω δεν είναι *η φυλακή μας*, αλλά εκείνη των άλλων. Τα τείχη που βλέπετε είναι οι οχυρώσεις που προστατεύουν την ευημερία μας. Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με γραφή ενάντια στα τείχη, κάτω οι τοίχοι, να καταστρέψουμε τους τοίχους, αλλά λίγοι έχουν * πραγματικά * πρόθεση να αρχίσουν να χτυπούν με τις βαριοπούλες.”

21200843_271020853413963_6203276217169078772_o

https://agirebablisoke.wordpress.com/heval-tekoser/