σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

2008-2019: «11 χρόνια κομμάτια – και όμως κινείται»

11 χρόνια κομμάτια αγανακτισμένοι μνημόνια ΣΥΡΙΖΑ Δεκέμβρης

Η πρωτοβουλία πολιτών «Χαλάνδρι Εν.Αντι.Α – ενότητα · αντίσταση · αλληλεγγύη» διοργανώνει πολιτική εκδήλωση την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου, με τίτλο «2008-2019: 11 χρόνια κομμάτια – και όμως κινείται», στις 19:30 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Χαλανδρίου (Παπάγου 7, 2ος όροφος).

Πρόκειται για μία συζήτηση για τα πολιτικά γεγονότα των τελευταίων ένδεκα ετών, με αφετηρία την εξέγερση του Δεκέμβρη ’08 και κινούμενη γύρω από τα ζητήματα των Μνημονίων, των λαϊκών αντιδράσεων σε αυτά, των «πλατειών» και των «Αγανακτισμένων», της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, του δημοψηφίσματος του 2015 και των εκλογών του 2019.

Καλεσμένοι της συζήτησης θα είναι οι: Σπύρος Δαπέργολας, Στέλιος Ελληνιάδης, Γιάννης Μηλιός, Κώστας Παπαδάκης, Πέτρος Σταύρου και Χρήστος Τουλιάτος.

«Η εκδήλωση είναι ένας καλός τρόπος για να γίνει πράγματι ένας ουσιαστικός διάλογος, αλλά και για να διερευνήσουμε τις δυνατότητες που έκρυβε η προηγούμενη περίοδος και δυστυχώς δεν αξιοποιήσαμε. Και όμως κινείται: και θα συνεχίσει έτσι, τουλάχιστον για όσο δεν έχουμε χάσει την ικανότητα μας να μαθαίνουμε μέσα από τις ήττες μας», σημειώνουν οι διοργανωτές.

11 χρόνια κομμάτια αφίσα

2008-2019: «11 χρόνια κομμάτια – και όμως κινείται»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΠΑΠΑΓΟΥ 7, 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 19:30

Το ΧΑΛΑΝΔΡΙ ΕΝΑΝΤΙΑ πήρε την πρωτοβουλία να οργανώσει μία πολιτική συζήτηση με θέμα τον απολογισμό των τελευταίων 11 χρόνων( μία εκδήλωση στην οποία θα συζητήσουμε με αφετηρία τον Δεκέμβρη του ’08, για τα μνημόνια, τις μεγάλες διαδηλώσεις και απεργίες, τις πλατείες και τους «αγανακτισμένους», την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το Δημοψήφισμα του 2015 και τις εκλογές του 2019).

Η  πολιτική και κοινωνική κατάσταση σήμερα είναι πολύ χειρότερη για τα λαϊκά στρώματα απ’ ότι  11 χρόνια πριν.
Σε τι κατάσταση έχουν περιέλθει οι χώροι της επαναστατικής αριστεράς και της αναρχίας μετά από μια κοινωνική αναμέτρηση που κράτησε 11 χρόνια;
Σήμερα, πόσο στα σοβαρά παίρνει η κοινωνία τις ιδέες μας; Γιατί πολιτικά τον λογαριασμό της κυβέρνησης της αριστεράς τον πληρώσαμε και εμείς, ή μάλλον κυρίως εμείς (και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ);
Τι δεν κάναμε καλά;
Η συζήτηση για το τι έφταιξε και φτάσαμε ως εδώ πρέπει ν’ ανοίξει και το μαχαίρι να φτάσει στο κόκκαλο. Δεν ήταν μόνο τα λάθη τακτικής, οι τρέχουσες ανεπάρκειες, η μία ή η άλλη μάχη που χάσαμε…..

Καλέσαμε για εισηγητές ανθρώπους που είναι ή ήταν μέχρι πρότινος ενταγμένοι σε πολύ διαφορετικούς χώρους (στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τον Ρουβίκωνα, τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2015, την ΛΑΕ κτλ).
Όμως θελήσαμε να φέρουμε στο ίδιο τραπέζι όχι τους τυπικούς εκπροσώπους των διαφορετικών ιδεολογικοπολιτικών τάσεων, αλλά φωνές αιρετικές οι οποίες εισηγήθηκαν και υπερασπίστηκαν τα χρόνια που πέρασαν, η κάθε μία στο χώρο της, κατευθύνσεις διαφορετικές από αυτές που τελικά ακολουθήθηκαν (με τα γνωστά αποτελέσματα). Και αυτό είναι ένας καλός τρόπος και για να γίνει πράγματι  ένας ουσιαστικός διάλογος, αλλά και για να διερευνήσουμε τις δυνατότητες που έκρυβε η προηγούμενη περίοδος και δυστυχώς δεν αξιοποιήσαμε.

Και όμως κινείται: και θα συνεχίσει έτσι, τουλάχιστον για όσο δεν έχουμε χάσει την ικανότητα μας να μαθαίνουμε μέσα από τις ήττες μας

https://tsak-giorgis.blogspot.com/2019/11/2008-201911.html

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Το νέο στους καιρούς μας γεννιέται στο Συριακό Κουρδιστάν

Το νέο στους καιρούς μας γεννιέται στο Συριακό Κουρδιστάν. Ένα «νέο» όπως αρμόζει στην πραγματικότητα του κι όχι σε συνταγές επαναστατικής μαγειρικής. Έτσι δεν έχει συμβεί άλλωστε με όλα τα επαναστατικά μέτωπα στην ιστορία;
Να το στηρίξουμε, να το προπαγανδίσουμε, να κάνουμε τα διακυβέυματά του κτήμα της κοινωνικής βάσης. Όχι για να αντιγράψουμε, δεν υπάρχει τίποτα να αντιγραφεί μόνο να μας επηρεάσει και να το επηρεάσουμε.
Να μας επηρεάσει ως προς την πραγματικότητα του κάθε απελευθερωτικού αγώνα, τα διλήμματα που βρίσκει μπροστά του, τις υποχωρήσεις που το αναγκάζει η πάλη για επιβίωση, την ανάγκη να βρει τον δικό του πρωτότυπο δρόμο. Να το επηρεάσουμε ως προς την συνεκτικότητα του προτάγματος, την συνέχιση της πορείας από τα ελευθεριακά μονοπάτια.
Η αλληλεγγύη είτε με την φυσική στράτευση είτε με την από μακρυά στήριξη είναι ο δίαυλος για την διαλεκτική του αλληλοεπηρεασμού. Το «νέο» πρέπει να επιβιώσει πρώτα αν θέλει να παραμείνει «νέο». Αλλά κι εμείς δεν μπορούμε να απέχουμε από αυτό, μια τέτοια αποχή θα μας καταδίκαζε στην οριστική άρνηση της κοινωνικής αλλαγής ως υπαρκτό ζήτημα, υπαρκτών ανθρώπων σε υπαρκτές συνθήκες.

το αλιεύσαμε από την σελίδα του Σπύρου Δαπέργολα στο facebook