σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΜΕΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΠΕΜΠΤΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019

o xρήστης  έκανε Retweet

((i)) ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΜΕΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΠΕΜΠΤΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019 χωρίς πλάκα, παιδιά, τώρα είναι η ώρα για αντίσταση


post image5/12 ΠΑΝΕΛΑΔΙΚΗ ΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ αλληλεγγύης στις καταλήψεις

ενάντια στην κατασταλτική εκστρατεία του κράτους, την αστυνομοκρατία, τις απειλές και τα τελεσίγραφα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!

10, 100, 1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΗ, ΑΘΗΝΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, 6 Μ.Μ.

¡NO PASARAN!

6/12 συμμετοχή στη διαδήλωση αντίστασης και μνήμης έντεκα χρόνια μετά τη δολοφονία του Α.Γρηγορόπουλου και το ξέσπασμα της κοινωνικής εξέγερσης

Αναρχικό – Αντιεξουσιαστικό Στέκι «ΑΝΤΙΠΝΟΙΑ», Κατάληψη ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 37, Κατάληψη Στέγης Προσφύγων /Μεταναστών ΝΟΤΑΡΑ 26, Squat for Refugees/Migrants SPIROU TRIKOUPI 17, ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), Αναρχική Φοιτητική Συνέλευση ΑΡΟΔΑΜΟΣ, Κ*ΒΟΞ Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο, Αντιφασιστική – Αντιεξουσιαστική συνέλευση Ν. Ιωνίας – Ηρακλείου, Σύντροφοι και Συντρόφισσες

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Σχετικά με την παρακολούθηση του πολιτικού χώρου της Ταξικής Αντεπίθεσης από όχημα της «αντί» τρομοκρατικής υπηρεσίας

Ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία Κάτω τα ξερά σας από τους χώρους του αγώνα. Συγκέντρωση: Παρασκευή 23/11/2019, 20:00 Αραχώβης 42.

Αλληλεγγύη Αντιπληροφόρηση Κοινωνική ανυπακοή / Αντιστάσεις


Σχετικά με την παρακολούθηση του πολιτικού χώρου της Ταξικής Αντεπίθεσης από όχημα της «αντί» τρομοκρατικής υπηρεσίας και τα γεγονότα που συνέβησαν το βράδυ στις 18/11/2019

Την Δευτέρα 18/11/2019 κατά τη διάρκεια συνέλευσης της ομάδας μας στον πολιτικό χώρο Αραχώβης 42 εντοπίσαμε σταθμευμένο όχημα μάρκας Opel corsa χρώματος λαχανί απέναντι από τον πολιτικό μας χώρο στο οποίο υπήρχε μια κάμερα διακριτικά τοποθετημένη και στραμμένη πρός την είσοδο του χώρου μας.

Από την πρώτη στιγμή ήταν σαφές για εμάς οτι η κάμερα στόχευε στην χαρτογράφηση όσων συμμετέχουν στο πολιτικό μας εγχείρημα αλλά και στο φακέλωμα συλλογικοτήτων που συστεγάζονται στον χώρο μας όπως και όσων παρακολουθούν και συμμετέχουν στις δημόσιες πολιτικές μας εκδηλώσεις και βιβλιοπαρουσιάσεις.

Η παρακολούθηση του πολιτικού μας χώρου εντάσσεται σε μια ευρύτερη κατασταλτική εκστρατεία επίθεσης σε αυτοοργανωμένους χώρους αγώνα και καταλήψεις φέροντας και τα ειδικά χαρακτηριστικά μιας αναβαθμισμένης επιχείρησης της «αντι»τρομοκρατικής υπηρεσίας στην γειτονιά των Εξαρχείων επιδιώκοντας μεταξύ άλλων το ξερίζωμα όσων αντιστέκονται από την συγκεκριμένη γειτονιά.

Αποφασίσαμε συλλογικά να απαντήσουμε σε αυτήν την πρόκληση της «αντι»τρομοκρατικής θεωρώντας οτι με αυτόν τον τρόπο κλιμακώνεται επικίνδυνα η επίθεση τόσο εναντίον της ομάδας μας όσο και συνολικά εναντίον των χώρων αγώνα και των αγωνιστών του ριζοσπαστικού κινήματος. Θέτοντας παράλληλα μια βάση περιφρούρησης τόσο του εγχειρήματος μας όσο και συνολικά του κόσμου του αγώνα που πολιορκείται από τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις της νεοφιλελεύθερης και ακροδεξιάς κυβέρνησης της ΝΔ.

Με το τέλος της συνέλευσης, λοιπόν, βγαίνοντας από τον χώρο μας εντοπίσαμε τον οδηγό του οχήματος να ξεπαρκάρει και να απομακρύνεται και από πίσω άλλο όχημα μάρκας polo λευκού χρώματος με Α.Κ ΖΥΑ 3392 να περιμένει να παρκάρει ξανά προφανώς για να μην χάσει την θέση πάρκινγκ με θέα τα γραφεία μας.

Αφού μέλος της συλλογικότητας μας ακολούθησε τον αστυνόμο με το προσωπικό του όχημα παρατήρησε οτι στάθμευσε έξω από το ok market στην οδό Μπενάκη. Εκέι όπως διαπιστώθηκε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα επιβιβάστηκε ο συνάδελφος του αφού πρώτα πάρκαρε το νέο αυτοκίνητο της παρακολούθησης.

Αφού συζητήσαμε συλλογικά επιλέξαμε να κινηθούμε με τον εξής τρόπο: αφού εντοπίσαμε την νέα κάμερα στο αυτοκίνητο που στόχευε τα γραφεία μας, φωτογραφίσαμε το όχημα και την κάμερα στο εσωτερικό του. Ειδοποιήσαμε άμεσα δικηγόρο και δημοσιογράφο να σπεύσουν στον πολιτικό μας χώρο ενώ την ίδια στιγμή διμοιρίες κινητοποιούνταν και κατέβαιναν την οδό Αραχώβης για να περιφρουρήσουν το αυτοκίνητο αλλά και να διώξουν τους συντρόφους που φωτογράφιζαν το όχημα. Ενώ από τους ασυρμάτους της διμοιρίας ακούγονταν ξεκάθαρα οι υποδείξεις ότι πρόκειται για όχημα της υπηρεσίας τους.

Τότε συνέβη το εξής ευτράπελο.

Οι δύο οδηγοί της «αντί» τρομοκρατικής υπηρεσίας φορώντας ο ένας κουκούλα και ο άλλος κρύβοντας με τα χέρια το πρόσωπο του κάνοντας ένα ελαφρύ τζόκινγκ δίπλα από την διμοιρία των ΜΑΤ που τους προστάτευε επανήλθαν στον τόπο του «εγκλήματος» μπήκαν μέσα στο όχημα και έφυγαν άρον άρον υπό τις αποδοκιμασίες μελών της συλλογικότητας μας και συντρόφων -ισσών που βρέθηκαν στο σημείο εκέινη τη στιγμή εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους.

Μέρος των παραπάνω καταγράφηκε σε οπτικοακουστικό υλικό από την συλλογικότητα μας και από δημοσιογράφο που εκείνη την στιγμή ήταν παρών στις εξελίξεις.

Τα συστήματα γεωεντοπισμού που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν σε οχήματα συντρόφων και οι τοποθετήσεις συσκευών παρακολούθησης έξω από χώρους αγώνα και σπίτια αγωνιστών προμηνύουν ουσιαστικά την περικύκλωση όλο και περισσότερων αγωνιστών και αγωνιστριών που η ασφάλεια βάζει στο στόχαστρο. Προμηνύουν την ολοένα και μεγαλύτερη διείσδυση των μπάτσων και των ναρκομαφιών στη γειτονιά των Εξαρχείων. Προμηνύουν την συρρίκνωση των ατομικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων που κερδήθηκαν με αίμα και αυτοθυσία μέσα από συλλογικούς αγώνες και κοινωνικές εξεγέρσεις. Προμηνύουν την όξυνση των ταξικών αντιθέσεων και την εξουδετέρωση του «εσωτερικού εχθρού». Ώστε να ορίζουν οι κυρίαρχοι τα μέσα και τους τρόπους που θα τους αντιμετωπίζουμε.

Γιατί η επέλαση της κρατικής βαρβαρότητας θα περάσει πάνω από αυτούς και από αυτές που θα προτάξουν τα στήθη τους και τις γροθίες τους μπροστά από την ασχήμια της , που δεν θα γίνουν κρέας στα κανόνια των ιμπεριαλιστικών πολέμων τους, που δεν θα συνθηκολογήσουν για να προτάξουν τα ατομικά τους ωφέλη μπροστά σε συλλογικά οράματα και προλεταριακά συμφέροντα.

Γιατί χωρίς το αίμα εκείνων που πότισε το σκοπευτήριο της Καισαριανής, την πύλη του Πολυτεχνείου, την οδό Στουρνάρη, την οδό Μεσολογγίου και Τζαβέλλα η ιστορία θα ήταν ανάξια να γραφτεί και η ζωή ακόμα πιο βίαιη και ανυπόφορη για να αξίζει κάποιος να τη ζήσει. Γιατί οι πρόσφατες κατασταλτικές επιχειρήσεις και η ωμή βία του κράτους- τρομοκράτη μαρτυρούν τις ολοκληρωτικές τάσεις του Κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης και την ισοπέδωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων.

Γιατί όσοι και όσες σήμερα σηκώνουν το ανάστημα αποτελούν τις πρώτες σταγόνες βροχής πριν από τη μεγάλη καταιγίδα. Γιαυτό το καθεστώς κατασκευάζει ένα κλοιό τριγύρω τους επιχειρώντας να τους θέσει εκτός κινηματικών δραστηριοτήτων, να τους περιθωριοποιήσει και να τους αποκόψει από τον αγώνα θέτοντας τους σε ένα καθεστώς ιδιότυπης κράτησης και ομηρίας. Γιαυτό τους προσαγάγει, τους ξυλοφορτώνει, τους φακελώνει, τους φυλακίζει, τους βασανίζει και τους τρομοκρατεί.

Γιατί ο φόβος μιας κοινωνικής εξέγερσης αποτελεί για το σύστημα μια γενικευμένη απειλή που θέλει πάση θυσία να αποτρέψει ενώ για τους αγωνιζόμενους ένας σκοπός που οφείλουν να τον υπηρετήσουν πολιτικά και οργανωτικά με κάθε κόστος περιφρουρώντας παράλληλα τους αγώνες του κινήματος από ρεφορμιστικές δυνάμεις και ηγεσίες που παραδοσιακά παραμονεύουν για να σπεκουλάρουν και να αναρριχηθούν στις πλάτες του.

Ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία

Κάτω τα ξερά σας από τους χώρους του αγώνα.

Συγκέντρωση: Παρασκευή 23/11/2019, 20:00 Αραχώβης 42.

Ταξική Αντεπίθεση (ομάδα αναρχικών και κομμουνιστών)

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συνολική ενημέρωση από την παρέμβαση στον Αθήνα 9,84 και κάλεσμα αλληλεγγύης για τις/τους συλληφθείσες + Υλικό παρέμβασης

Αύριο ημέρα Τετάρτη, 2/10, στις 11 π.μ οι συλληφθείσες/-ντες περνάν από εισαγγελέα, κτήριο 16, στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης. Απαιτούμε άμεση απελευθέρωση και καμία δίωξη.

Καταλήψεις – Αυτοδιαχειριζόμενοι Χώροι Κοινωνική ανυπακοή / Αντιστάσεις Κρατική καταστολή – Κοινωνικός έλεγχος Μετανάστες/τριες – Πρόσφυγες – Μειονότητες


Συνολική ενημέρωση από την παρέμβαση στον Αθήνα 9,84 και κάλεσμα αλληλεγγύης για τις/τους συλληφθείσες + Υλικό παρέμβασης

Σήμερα, ημέρα Τρίτη, 1 Οκτωβρίου, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση αντι-πληροφόρησης στον δημοτικό ραδιόφωνο “Αθήνα 9,84”. Η παρέμβαση οργανώθηκε από την συνέλευση καταλήψεων, συλλογικοτήτων, μεταναστών/-τριών, διεθνιστών/-τριών και αλληλέγγυων με την συμμετοχή 30 συντροφισσών και συντρόφων.

Οι σύντροφοι και συντρόφισσες εισήλθαν στο στούντιο μετά από συνεννόηση, ενώ όλη η παρέμβαση διήρκεσε μισή ώρα. Στον αέρα η παρέμβαση έβγαλε λόγο περί των καταλήψεων, των μεταναστών/-τριών και της γενικής συνθήκης καταστολής και εξαθλίωσης που επικρατεί. Στην συνέχεια έπαιξε ηχογραφημένο μήνυμα το οποίο σατίριζε το καθεστώς τρομοκρατίας που επιβάλουν. Για την σωστή καταγραφή των γεγονότων οφείλουμε να ενημερώσουμε πως κατά την διάρκεια της παρέμβασης δεν υπήρξε σύγκρουση με τους εργαζόμενους/-ες του ραδιοσταθμού. Όποιος άκουσε την παρέμβαση στον αέρα μπορεί να καταλάβει πιο κλίμα επικράτησε και αναμένουμε από τους εργαζόμενους να πάρουν θέση απέναντι στην σκευωρία της ΕΛ.ΑΣ και του Δήμου Αθηναίων. Φυσικά η στιγμή της παρέμβαση αφαιρέθηκε από το αρχείο που ανεβαίνει διαδικτυακά σε μια προσπάθεια απόκρυψης τόσο του πολιτικού περιεχομένου της παρέμβασης όσο και του ίδιου του χαρακτήρα που είχε.

Μετά την παρέμβαση τα συντρόφια αποχώρησαν συντεταγμένα προς τον σταθμό του Κεραμεικού. Εκεί δέχθηκαν επίθεση από ΔΙΑΣ και ΟΠΚΕ οι οποίοι με βία διέλυσαν το σώμα της παρέμβασης. Στην συνέχεια ακολούθησαν 8 προσαγωγές στην γύρω περιοχή. 7 συντρόφισσες και 1 σύντροφος προσήχθησαν, ανάμεσά τους δύο μαθήτριες. Η μία μάλιστα δέχθηκε σεξουαλική παρενόχληση από μπάτσο μέσα στο περιπολικό.

Στην συνέχεια οι προσαχθείσες /-ντες μεταφέρθηκαν στην ΓΑΔΑ. Εκεί υπήρξε συγκέντρωση αλληλεγγύης μέχρι τα μεσάνυχτα. Στην συγκέντρωση αλληλεγγύης τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στους/στις αλληλέγγυες με χημικά απωθώντας τους μέχρι το μετρό Αμπελοκήπων. Η συγκέντρωση συνεχίστηκε απέναντι από την ΓΑΔΑ. Μετά από ώρες ανακοινώθηκε ότι 7 από τους προσαχθέντες αντιμετωπίζουν την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης, ενώ η 8η, η μία εκ των μαθητριών αφέθηκε ελεύθερη χωρίς κατηγορίες. Οι κατηγορίες συγκροτήθηκαν μετά από μήνυση που κατέθεσε η διοίκηση του δημοτικού ραδιοφώνου, προφανώς και με εντολές του δήμαρχου μπακογιάννη.

Να σημειώσουμε πως στην συγκέντρωση παρευρέθηκαν άτομα από καθεστωτικά μέσα και από κοινοβουλευτικό κόμμα με τα οποία καμία σχέση δεν έχει η παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε μα ούτε και η συγκέντρωση αλληλεγγύης προς τους συλληφθέντες.

Αύριο ημέρα Τετάρτη, 2/10, στις 11 π.μ οι συλληφθείσες/-ντες περνάν από εισαγγελέα, κτήριο 16, στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης. Απαιτούμε άμεση απελευθέρωση και καμία δίωξη.

Η αλληλεγγύη θα νικήσει, οι απόπειρες φίμωσης των καταπιεσμένων δεν θα περάσουν, οι αγώνες μας θα τσακίσουν την κρατική καταστολή.

-το ηχογραφημένο αρχείο που έπαιξε στο πρόγραμμα του ραδιοσταθμού.

Τα λόγια που διαβάστηκαν κατά την παρέμβαση στο ραδιοσταθμό

“Αθήνα με ακούς?

Συγγνώμη που σου ταράσσω την μίζερη καθημερινότητα.

Συγγνώμη που σου ξεκλέβω λίγο από τον χρόνο που έχεις ήδη ξεπουλήσει.

Συγγνώμη που σε κάνω να σκεφτείς αυτά που δεν θέλεις να αντιμετωπίσεις.

Αλλά σήμερα έχω φωνή και θα με ακούσεις.

Είμαι φωνή καταπιεσμένων.

Είμαι φωνή που δεν αφήνουν να ακουστεί.

Είμαι φωνή ανθρώπων που ξεριζώθηκαν από τις γειτονιές τους λόγω της αισχροκέρδειας.

Είμαι φωνή προσφυγόπουλων που έχασαν τους φίλους τους και ακόμα δεν ξέρουν το γιατί.

Είμαι φωνή καμένων δασών που θυσιάστηκαν στον βωμό του κέρδους.

Είμαι φωνή αυτών που αγωνίστηκαν ενώ όλα μοιάζαν μάταια.

Είμαι φωνή μελλοντικών γενεών που θα κληρονομήσουν δυστοπία.

Και εσύ που με ακούς σίγουρα με καταλαβαίνεις.

Καταλαβαίνεις τι είναι καταπίεση.

Καταλαβαίνεις τι σημαίνει να δουλεύεις συνέχεια μόνο για να επιβιώσεις.

Καταλαβαίνεις τι σημαίνει να ξεριζώνεσαι από το σπίτι σου επειδή το νοίκι είναι μεγαλύτερο από το μισθό σου.

Καταλαβαίνεις τι σημαίνει να σκοτώνεις τα όνειρα σου αργά και βασανιστικά.

Αλλά θα με ρωτήσεις γιατί στα λέω.

Θα μου πεις ότι έτσι είναι και τι να κάνουμε.

Και εγώ θα σου απαντήσω.

Θα σου πω ότι αυτά που βιώνεις είναι φτιαγμένα από ανθρώπους.

Θα σου πω ότι η κατάθλιψή σου δεν έχει λόγο να υπάρχει.

Θα σου πω ότι μαζί πετύχαμε πολλά στο παρελθόν.

Θα σου πω ότι η ζωή σου είναι πολύτιμη για να την χαραμίζεις έτσι

Θα σου πω να αγωνιστείς για να της δώσεις αξία.

Σε ευχαριστώ που με άκουσες, καλή μας τύχη.”

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ρουβίκωνας: Δύο Βήματα Μπροστά. Εκδήλωση απεύθυνσης στην κοινωνική βάση 3-4 Νοέμβρη 2019

Ο ρουβίκωνας δύο χρόνια μετά απευθύνεται ξανά άμεσα στην κοινωνική βάση. Αποτιμούμε 5 χρόνια δράσης και λόγου, παρουσιάζουμε την ιστοσελίδα μας συζητάμε για την νέα περίοδο και την επαναστατική στρατηγική. Το δεύτερο από τα πολλά βήματα που πρέπει να γίνουν.

από Ρουβίκωνας

Το πρόγραμμα του διημέρου: ΚΥΡΙΑΚΗ 3/11 18:00 • Κριτική αποτίμηση πέντε ετών λειτουργίας του Ρουβίκωνα μέσω της παρουσίασης του ιστότοπου της συλλογικότητας • Οι προτεραιότητες και οι μορφές του αγώνα στο νέο πολιτικό περιβάλλον. Κερδίζοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων. ΔΕΥΤΕΡΑ 4/11 19:00 • Για την επαναστατική μας στρατηγική. Αναζητώντας τον δρόμο από το σήμερα ως την κοινωνική απελευθέρωση. Ανοιχτός διάλογος

Συζητήσεις / Συνελεύσεις Κοινωνική ανυπακοή / Αντιστάσεις


post imageΔύο Βήματα Μπροστά

Εκδήλωση απεύθυνσης στην κοινωνική βάση

3-4 Νοέμβρη 2019

Περισσότερο από δύο χρόνια πριν, στις 20 Μάη 2017, ο Ρουβίκωνας πραγματοποίησε μια ανοιχτή εκδήλωση παρουσίασης της πολιτικής του ταυτότητας. Μια εκδήλωση που ταυτόχρονα ήταν και κάλεσμα συμμετοχής και ένταξης στο σχήμα μας.

Ανταποκρίθηκαν δεκάδες αγωνιστές/αγωνίστριες .

Για εμάς αυτό το βήμα ήταν καθοριστικό. Ξεκινώντας τότε από έναν βατήρα ανώτερης πολιτικής συγκρότησης και μεγαλύτερης μαζικότητας αρχίσαμε να βάζουμε σε ράγες το πραγματικό διακύβευμα που κυριαρχεί πίσω από ότι κάνουμε. Αυτό της συγκρότησης ενός επαναστατικού απελευθερωτικού σχεδίου και το ξεκίνημα της δοκιμασίας του σήμερα, εδώ που ζούμε, με αυτές τις συνθήκες που υπάρχουν.

Θέλουμε να βλέπουμε καθαρά, χωρίς καμιά υποχώρηση στο ιδεολογικό μας περιεχόμενο αλλά και χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς της ιδεολογίας ως ψευδούς συνείδησης. Αυτούς τους φακούς που κατασκευάστηκαν για να μπορέσει ένα κίνημα να αντέξει το βάρος της απώλειας της επαναστατικής του προοπτικής για δεκαετίες.

Θέλουμε να βλέπουμε καθαρά την δύναμη και τα όπλα του εχθρού που στρέφονται ενάντια στην βάση. Θέλουμε να βλέπουμε καθαρά τα όρια και τις αντιφάσεις της βάσης, εκεί που ανήκουμε.

Και πρώτα από όλα οφείλουμε να βλέπουμε καθαρά τους εαυτούς μας. Είμαστε ένα κουνούπι που απειλεί έναν ταύρο. Και βέβαια κανείς δεν θα μπορούσε να περιμένει από εμάς (ούτε εμείς το περιμένουμε), να δώσουμε απάντηση στο πραγματικό διακύβευμα όλων όσων αγωνίζονται, αυτό της συγκρότησης ενός επαναστατικού απελευθερωτικού σχεδίου και της εφαρμογής του. Έχουμε μπει σε αυτές τις ράγες όμως και είναι η ώρα για τον επόμενο σταθμό. Το δεύτερο από τα πολλά βήματα.

Η εμπειρία που παράγει ο αγώνας (όπως άλλωστε και τα μαθήματα της ιστορίας) διδάσκουν πως η συγκρότηση ενός νικηφόρου σχεδίου δεν μπορεί να γίνει ούτε ως μια αποκομμένη διανοητική εργασία ούτε και πρόκειται να γεννηθεί θαυματουργά μόνη της μέσα στην μάχη. Σχέδιο και εφαρμογή είναι αξεδιάλυτα στην αναρχική κοσμοαντίληψη, και αυτό κάνουμε. Χαράζουμε δρόμο προχωρώντας, βρίσκουμε τα μονοπάτια στην κατεύθυνση των αντιλήψεών μας. Όσο μεγαλύτερους χάρτες διαβάζουμε τόσο και πιο μακρινές διαδρομές σχεδιάζουμε.

Και δεν τις βαδίζουμε μόνοι μας. Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως μέρος του κόσμου του αγώνα. Με την πολιτική ιδιοσυστασία και τις ιδιαίτερες επιλογές μας. Στον δρόμο, στο κεντρικό πολιτικό πεδίο, αλλά και λειτουργώντας μαζί σε συγκεκριμένα μέτωπα του κοινωνικού πολέμου όπως ο αντιφασισμός μέσα από το στέκι «Δίστομο» στον Άγιο Παντελεήμονα.

Παλεύουμε ως ένα κομμάτι του ιστορικού αναρχικού κινήματος πλάι και διακριτά σε άλλα κομμάτια που δίνουν τον δικό τους αγώνα για τον κοινό σκοπό. Συμμετέχουμε ενεργά στην Αναρχική Ομοσπονδία, μαζί με άλλα σχήματα σαν εμάς ανά την Ελλάδα, επεκτείνουμε τόσο την κοινωνική απεύθυνση όσο και την πολιτική επεξεργασία θεωρίας και πράξης. Ο χάρτης μας μεγαλώνει και νέοι δρόμοι εμφανίζονται για όλους μας.

Βγαίνουμε έξω από τα σύνορα και δρούμε από κοινού με αναρχικούς και άλλους επαναστάτες συντρόφους και τις οργανώσεις τους σε όλο τον κόσμο προσπαθώντας να χτίσουμε μια διεθνιστική κοινότητα πέρα από τα σύνορα των κρατικών οικοπέδων.

Τελικά δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να χρησιμοποιούμε τα μέσα και τις ιστορικές πρακτικές του ελευθεριακού οπλοστασίου ως τέτοια. Ως μέσα. Που μας πάνε σε έναν σκοπό.

Αυτό που μας λείπει το ξεκινάμε, αυτό που δουλεύει το κρατάμε, αυτό που δεν μας ταιριάζει ή αποτυγχάνει το αφήνουμε γρήγορα πίσω. Αυτό είναι το πνεύμα του Ρουβίκωνα. Τόλμη, πειραματισμός, αφοσίωση στην Υπόθεση.

Συνεπώς όσα κάνουμε (και όσα θα κάνουμε) είναι υπό αέναη κρίση. Θεωρούμε την αποτίμηση και την αυτοκριτική ως ένα από τα κορυφαία εργαλεία μας για να συνεχίσουμε μπροστά. Για τούτο τον λόγο και η πρώτη μέρα του διημέρου θα ξεκινήσει με αυτό. Παρουσιάζοντας τον ιστότοπό μας που θα αποτυπώνει χρόνια δράσης και την λογική της πολιτικής παρουσίας μας, θα κάνουμε μια συνολική αποτίμηση των πέντε χρόνων Ρουβίκωνα. Τα συμπεράσματα, όσα «μας βγήκαν», όσα «δεν μας βγήκαν». Τις προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε στην δομή μας, την εμπειρία που αποκομίσαμε από τους τρόπους απεύθυνσής μας, τα μέτωπα που ανοίξαμε κι αυτά που δεν ανοίξαμε, το πώς αντιμετωπίζουμε την καταστολή αλλά και την αλληλεγγύη σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Στην συνέχεια θα ακολουθήσει μια ανοιχτή συζήτηση πάνω στις προτεραιότητες και τις μορφές που πρέπει να αποκτήσει ο αγώνας στην νέα πολιτική, εθνική και διεθνή συγκυρία. Το ερώτημα του «τι κάνουμε τώρα».

Η δεύτερη μέρα αφορά την μακροπρόθεσμη στρατηγική του αγώνα. Επαναφέρουμε το ερώτημα της νίκης και του δρόμου προς αυτήν. Το ξαναλέμε, έχουμε επίγνωση του πόσο είναι το «μπόι μας» αλλά νομίζουμε αρκεί, όπως αρκεί το μπόι του καθένα που αγωνίζεται, για να στοχαστούμε αυτό που δεν έπαψαν να στοχάζονται οι επαναστάτες όταν η επανάσταση ήταν μια ορατή ελπίδα. Πώς θα φτάσουμε στο τέλος, πώς θα οικοδομηθούν οι όροι της ανατροπής, πώς θα τελειώσουμε με κράτος και κεφάλαιο. Αυτό τον στοχασμό τον θέλουμε γειωμένο στους σημερινούς όρους, στις σημερινές πιθανές επιλογές, σε αυτό που είναι η κοινωνική βάση τώρα κι όχι σε αυτό που ήταν κάποτε ή που «θα έπρεπε» να είναι. Σε αυτή την κουβέντα λοιπόν, όπως και την πρώτη ημέρα και θα μιλήσουμε και θα ακούσουμε.

Αλλά το κάλεσμα δεν έχει μοναδικό σκοπό να παρουσιάσουμε τον εαυτό και τις απόψεις μας. Ούτε μόνο να γίνει ένας γόνιμος διάλογος. Είναι επίσης κάλεσμα συμμετοχής στον Ρουβίκωνα. Καλούμε ανθρώπους της κοινωνικής βάσης, τα ταξικά μας αδέλφια, να έρθουν, να ακούσουν, να μιλήσουν και αν η πολιτική μας ταυτότητα τους καλύπτει, να έρθουν μαζί μας. Να οργανώσουμε μαζί το επόμενο βήμα του Ρουβίκωνα. Καλούμε όμως και όσους/ες από τον κόσμο του αγώνα αναγνωρίζουν σε αυτό που κάνουμε μια συλλογική διέξοδο να έρθουν και αυτοί/ες. Είτε ατομικά, είτε συλλογικά. Και πάνω στις θεματικές της κουβέντας να αναζητηθούν τα όρια των στρατηγικών κοινοτήτων και προοπτικών συνεργασιών, είτε άμεσα με τον Ρουβίκωνα, είτε μέσα από την Αναρχική Ομοσπονδία ή το Δίστομο.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο αγώνας για την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση πρέπει να συσπειρώσει και να οργανώσει αποτελεσματικά δυνάμεις, όσο και να καθορίσει το σχέδιο του.

Θα χρειαστούμε πολλά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση.

Η αρχική ημερομηνία του διημέρου είχε οριστεί 24-25 Μάη. Η αλληλεγγύη, αφού έπρεπε να επιλέξουμε που θα ρίξουμε το βάρος μας, ήταν επιτακτικότερη εκείνο τον καιρό. Ρίξαμε το βάρος σε αυτήν και αναβάλαμε το άνοιγμα.

Είναι η ώρα, σε αρκετά διαφορετικές, αλλά πολύ πιο κατασταλαγμένες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, να επιχειρήσουμε τον δρασκελισμό.

Στις 3 και τις 4 Νοέμβρη στο θέατρο Εμπρός (Ρήγα Παλαμήδου 2, Αθήνα), εμείς απευθυνόμαστε στην κοινωνική βάση και την καλούμε όχι μόνο να κοιτάξει προς την άλλη πλευρά της υποταγής και της μοιρολατρίας, αλλά και να κινηθεί προς αυτήν.

Εμείς κάνουμε το δεύτερο βήμα.

Το πρόγραμμα του διημέρου:

ΚΥΡΙΑΚΗ 3/11 18:00

• Κριτική αποτίμηση πέντε ετών λειτουργίας του Ρουβίκωνα μέσω της παρουσίασης του ιστότοπου της συλλογικότητας

• Οι προτεραιότητες και οι μορφές του αγώνα στο νέο πολιτικό περιβάλλον. Κερδίζοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων.

ΔΕΥΤΕΡΑ 4/11 19:00

• Για την επαναστατική μας στρατηγική. Αναζητώντας τον δρόμο από το σήμερα ως την κοινωνική απελευθέρωση. Ανοιχτός διάλογος.

Αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας

Εικόνες:

   

 

 

https://athens.indymedia.org/post/1600250/

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ρουβίκωνας: Παρέμβαση στην οικία του πρέσβη της Βραζιλίας (+βίντεο)

Το πάθος του καπιταλισμού για κέρδη και επέκταση είναι ακόρεστο. Οι επιπτώσεις της περιβαλλοντικής καταστροφής αργούν λίγα χρόνια να φανούν, δεν υπάρχει η άμεση απειλή. Γιαυτό και οι περιβαλλοντικές μάχες είναι πάντα δύσκολες. Αλλά τελικά περιοχές που κάηκαν πλημμυρίζουν και κόσμος πεθαίνει. Η θερμοκρασία ανεβαίνει παντού. Τα νερά λιγοστεύουν. Εκτός από τον Αμαζόνιο κάηκε και η Σιβηρία. Στο νοσηρό αυτό πάθος του κέρδους τα θύματα θα είμαστε όλοι. Δεν είναι βέβαιο ότι ο αγώνας αυτός θα κερδηθεί πριν η ζημιά να γίνει ανεπίστρεπτη. Για να κερδηθεί όμως πρέπει να γιγαντωθεί, πρέπει να απειλήσει το κράτος με την ισχύ του. Ο καθένας και η καθεμιά πρέπει να αναρωτηθεί αν τελικά θα συνεχίσει να μην παίρνει χαμπάρι τίποτα και να αδιαφορεί για το που και πως θα ζει μετά από 4-5 χρονια αυτός/ή και τα παιδιά… Ή αν θα πληροφορηθεί τι συμβαίνει και θα πλαισιώσει τους αγώνες που διεξάγονται σε τόσα μέτωπα στην Ελλάδα δίνοντας την μάχη για την γη και την ελευθερία…

Βραζιλία Περιβάλλον / Οικολογία Καταστροφή δασών


Ας κάνουμε μια υποθετική προβολή αυτού που συμβαίνει στην Βραζιλία, εδώ στην Ελλάδα.

Η μισή χώρα δηλαδή να ήταν τροπικό δάσος στο οποίο ζουν διάσπαρτες φυλές «πρωτόγονων» ιθαγενών. Το δάσος αυτό θα μπορούσε να προμηθεύσει άπειρη ξυλεία, θα μπορούσε να χερσωθεί και να γίνει είτε καλλιεργήσιμη γη είτε βοσκοτόπια για αγελάδες, ενώ στο υπέδαφός του υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα χαλκού, χρυσού και άλλων ορυκτών. Την ίδια στιγμή αυτό το δάσος είναι καθοριστικής σημασίας για την περιβαλλοντική επιβίωση, όχι μόνο της Βραζιλίας, αλλά όλου του πλανήτη. Τι θα είχε συμβεί εδώ;

Θα είχαν διαμορφωθεί τέσσερις πλευρές. Μια πλευρά δεν θα είχε πάρει χαμπάρι τίποτα και δεν θα την ένοιαζε τίποτα. Μια πλευρά θα ήταν αυτοί που θα προσπαθούσαν να υπερασπιστούν το δάσος με κάθε μέσο και θα υποστήριζαν ότι πρέπει, χωρίς δεύτερη σκέψη, να χαθούν τα κέρδη, να μην έρθει η ανάπτυξη που μας προπαγανδίζουν με την εκμετάλλευση του δάσους. Μια άλλη πλευρά θα έλεγε πως ανάπτυξη και προστασία «συμβιβάζονται», θα έβγαζε οικολογικές κορώνες ενώ θα έκοβε με τακτ κομμάτια από το δάσος για να τα δώσει προς εκμετάλλευση στα μουλωχτά. Η τέταρτη πλευρά θα αμφισβητούσε την χρησιμότητα του δάσους, θα έλεγε πως πρόκειται για ψέματα «οικολόγων» ή για δικαιολογίες «ακραίων» ή για σχέδια εχθρών του Ελληνισμού, ότι οι ιθαγενείς είναι λίγοι, βάρβαροι και κλέφτες. Θα έλεγε ότι στόχος είναι η ανάπτυξη, ότι έτσι θα μειωθεί η ανεργία και θα ετοίμαζε τις συμφωνίες με τις πολυεθνικές. Αυτές οι πλευρές υπάρχουν και στην Βραζιλία. Και οι πιο ακραίοι της τελευταίας πλευράς είναι σήμερα στην εξουσία. Και ο Αμαζόνιος καίγεται.

Ένα δάσος που αγνοώντας κάθε ιδέα συνόρων και κρατών προμηθεύει όλο τον πλανήτη με το 20% του οξυγόνου, που φιλοξενεί τις τελευταίες ίσως κοινότητες ιθαγενών που διατηρούν πλήρως τον αρχέγονο πολιτισμό τους, που κρατάει σταθερό το κλίμα του κόσμου μας. Και το ερώτημα είναι αν θα μετατραπεί σε κέρδος εταιρειών ή όχι. Για δεκαετίες το τροπικό δάσος μικραίνει. Επίσημα ή ανεπίσημα εκτάσεις του καταπατούνται είτε από φτωχούς αγρότες που σπρώχνονται από το κράτος για να ανοίξουν δρόμο στην καταστροφή που ακολουθεί, είτε από μεγάλες εταιρείες κτηνοτροφίας αλλά και εξορυκτικές δραστηριότητες. Ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας, Ο Ζαΐχ Μπολσονάρου, που φυσικά εκλέχθηκε «δημοκρατικά», επιθυμεί να ανοίξει τον δρόμο στην ανάπτυξη και στην πλήρη εκμετάλλευση του τροπικού δάσους.

Ο Μπολσονάρου είναι ένας φασίστας, πρώην αξιωματικός του στρατού της Βραζιλιάνικης χούντας (που μπροστά της η Ελληνική ήταν πολύ μετριοπαθής) και καταδικασμένος για ακροδεξιά τρομοκρατία. Αντικομμουνιστής, με ατζέντα «νόμος και τάξη» και ασφαλώς πιστεύει απόλυτα στην ελεύθερη οικονομία και την ανάπτυξη. Δεν θα πούμε πως τις χιλιάδες τώρα ενεργές φωτιές παντού μέσα στο δάσος, τις έχει βάλει η κυβέρνηση της Βραζιλίας. Η εξήγηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της κλιματικής αλλαγής, με εξαίρεση τους «ψεκασμένους» συνωμοσιολόγους που την αρνούνται, φτάνει και περισσεύει για να τις εξηγήσει. Η αλήθεια όμως είναι ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη, που αυτή ευθύνεται για την κλιματική αλλαγή βοηθάει τον εαυτό της. Είναι η κυβέρνηση Μπολσονάρου που θα πρέπει να σβήσει τις πυρκαγιές, είναι αυτή που μετά το τέλος τους θα πρέπει να προστατέψει τις καμένες εκτάσεις. Καθόλου αισιόδοξη προοπτική. Ούτε και στην Ελλάδα η προοπτική είναι αισιόδοξη.

Αυτό που γίνεται εκεί, στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου μπορούμε πραγματικά πλέον να το προβάλουμε εδώ. Εδώ λοιπόν στα δάση της Ηπείρου, σε όλη την Δυτική Ελλάδα ανεξέλεγκτες πετρελαϊκές εταιρείες (παγκόσμιοι κολοσσοί) αλωνίζουν και κάνουν γεωτρήσεις μέσα σε προστατευόμενες περιοχές, σε χωράφια, μες την νύχτα σαν μαφιόζοι. Αγωγοί πετρελαίου θα περάσουν από παρθένα δάση, εξορυκτικές εταιρείες καταστρέφουν βουνά και τα χωριά τους στην Χαλκιδική, φράγματα σχεδιάζονται, οι τελευταίοι ελεύθεροι χώροι στην αττική θα γίνουν «ουρανοξύστες». Ακόμα βέβαια στην Ελλάδα δεν έχουν επιστρατευτεί δολοφόνοι για να εκτελούν περιβαλλοντικούς ακτιβιστές ή αντιστεκόμενους ιθαγενείς όπως στην Βραζιλία. Να μην αμφιβάλλουμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο γιατί τα κέρδη που απειλούνται είναι πολύ μικρότερα από αυτά του Αμαζονίου.

Ξέρουμε ότι σε πολύ κόσμο όλα αυτά ακούγονται ξένα και αδιάφορα. Η Ήπειρος είναι μακριά πόσο μάλλον ο Αμαζόνιος. Είναι αυτή η πρώτη πλευρά στην κοινωνική βάση που δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα και δεν την νοιάζει τίποτα. Και τελικά αυτή η πλευρά, όσες δικαιολογίες κι αν έχει για την άγνοια ή την αδιαφορία της, είναι που φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Οι πιο αριστερές εξουσίες το πάνε «με το μαλακό», οι πιο δεξιές πιο άμεσα, αλλά αυτή είναι η δουλειά των εξουσιών. Το να μην μας απασχολεί κάτι μόνο και μόνο γιατί η επίδραση του φαίνεται χρόνο με τον χρόνο αντί για μέρα με την μέρα, είναι αυτοκτονικό.

Πέρα από ένα λιθαράκι αύξησης της πίεσης προς την βραζιλιάνικη κυβέρνηση, μέσω της διεθνοποίησης, δεν υπάρχουν πολλά άλλα που μπορούμε να προσφέρουμε από την Ελλάδα στην σωτηρία του Αμαζονίου. Μπορούμε όμως να προσφέρουμε πολλά προστατεύοντας την «φύση» που είναι κοντά μας. Μπορούμε να εμποδίσουμε τα σχέδια που έχουν ξεκινήσει και, με αιχμή την βιομηχανία ενέργειας – παραδοσιακή ή ανανεώσιμη- απειλούν το περιβάλλον, αλλάζουν το κλίμα, υποβαθμίζουν την ζωή όλων. Πρέπει να πούμε ξεκάθαρα ότι δεν τις θέλουμε τις «νέες θέσεις εργασίας» αν, όποτε και όσες κι αν υπάρξουν μέσα από την περιβαλλοντική καταστροφή. Δεν θέλουμε να «κινηθεί το χρήμα», να αυξηθεί το ΑΕΠ, να «δανείζεται φτηνά η χώρα». Δεν θέλουμε επίσης ούτε το «δώρο» που θα κάνουν – γιατί σίγουρα κάποιο καρότο κοινωνικής πολιτικής θα εμφανίσουν για να πείσουν τους πολλούς να σιωπήσουν για το μεγάλο έργο.

Μπορούμε να κινητοποιηθούμε και να σώσουμε αυτά που είναι δίπλα μας. Με κάθε μέσο, νόμιμο ή λιγότερο νόμιμο. Ατομικό, αλλά πάνω από όλα συλλογικό. Στις πόλεις αλλά και τα ίδια τα χωριά. Κάτοικοι και αλληλέγγυοι. Να μην αφήσουμε να μολυνθούν τα νερά που πίνουμε ή ο αέρας που αναπνέουμε.. Να μην χερσωθεί η γη. Τα βουνά να παραμείνουν άγρια και οι λίγοι που επέλεξαν – ή υποχρεώνονται από την επιβίωση– να ζουν σε αυτά, να συνεχίσουν τουλάχιστον να το κάνουν σε ένα ανθρώπινο μέρος.

Το πάθος του καπιταλισμού για κέρδη και επέκταση είναι ακόρεστο. Οι επιπτώσεις της περιβαλλοντικής καταστροφής αργούν λίγα χρόνια να φανούν, δεν υπάρχει η άμεση απειλή. Γιαυτό και οι περιβαλλοντικές μάχες είναι πάντα δύσκολες. Αλλά τελικά περιοχές που κάηκαν πλημμυρίζουν και κόσμος πεθαίνει. Η θερμοκρασία ανεβαίνει παντού. Τα νερά λιγοστεύουν. Εκτός από τον Αμαζόνιο κάηκε και η Σιβηρία. Στο νοσηρό αυτό πάθος του κέρδους τα θύματα θα είμαστε όλοι. Δεν είναι βέβαιο ότι ο αγώνας αυτός θα κερδηθεί πριν η ζημιά να γίνει ανεπίστρεπτη. Για να κερδηθεί όμως πρέπει να γιγαντωθεί, πρέπει να απειλήσει το κράτος με την ισχύ του. Ο καθένας και η καθεμιά πρέπει να αναρωτηθεί αν τελικά θα συνεχίσει να μην παίρνει χαμπάρι τίποτα και να αδιαφορεί για το που και πως θα ζει μετά από 4-5 χρονια αυτός/ή και τα παιδιά… Ή αν θα πληροφορηθεί τι συμβαίνει και θα πλαισιώσει τους αγώνες που διεξάγονται σε τόσα μέτωπα στην Ελλάδα δίνοντας την μάχη για την γη και την ελευθερία…
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ
Αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας

Αρχεία:

vrazil22.mp4

   

 

https://athens.indymedia.org/post/1599916/

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Το όνομα μου είναι Bager Nûjiyan

 

 Video

Το όνομά μου είναι ο Bager Nûjiyan, πριν από αυτό ήταν Xelîl Viyan. Το οικογενειακό μου όνομα είναι Michael Panser. Γεννήθηκα την 1η σεπτεμβρίου 1988 στην πόλη Πότσνταμ, στην Ανατολική Γερμανία.

Il mio nome è Bager Nûjiyan
Η οικογένειά μου αποτελείται από ανθρώπους που αγαπούν τη γη και την κοινωνία και οι οποίοι τότε ήταν συνδεδεμένοι με το παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Είναι αλληλέγγυοι και έχουν μια συναισθηματική σχέση. Με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού φυσικά ζήσανε μια κρίση, αλλά τον στηρίζουν και παραμένουν δεμένοι με σοσιαλιστικές αξίες και ηθική. Πιστεύω ότι και αυτό είναι μια βάση για την δική μου αναζήτηση της αλήθειας της επανάστασης.
Σε νεαρή ηλικία περίπου 14 χρόνων ανέλαβα έναν ενεργό ρόλο στην αριστερά και άρχισα την αναζήτηση μου. Το ότι αργότερα γνώρισα το PKK και τη φιλοσοφία του Abdullah Öcalan, έχει σίγουρα την αιτία και σε αυτή τη φάση. Συμμετείχα στην αντιφασιστική και αριστερή δουλειά στη Γερμανία. Συγκέντρωσα πολλές εμπειρίες, αλλά κατέστη σαφές ότι αυτές οι εμπειρίες στην αναζήτηση μου δεν ήταν αρκετές. Το πλαίσιο μιας φιλελεύθερης ζωής, φυλακισμένης στα εμπόδια του καπιταλιστικού συστήματος, απέχει πολύ από την πραγματικότητα της επανάστασης. Έτσι υπήρξε η απόδραση από εδώ και μια ευρύτερη αναζήτηση. Το 2011/2012 γνώρισα τους πρώτους Heval, ιδίως μέσω των νέων και του γυναικείου κινήματος. Η γνωριμία αρχικά δεν σχετίζονταν με την πρακτική, την κοινωνία ή την πραγματικότητα στο Κουρδιστάν, αλλά ως πρώτο πράγμα γνώρισα τη φιλοσοφία του Abdullah Öcalan. Και η αναζήτηση μου συνίστατο στο εξής: ποιες είναι οι αδυναμίες στην επαναστατική αναζήτηση που έχουμε θέσει στους εαυτούς μας; Με τη θεωρητική και φιλοσοφική μας έρευνα θέλαμε να βρούμε και να αναπτύξουμε μια ιδεολογία απελευθέρωσης. Στο περιβάλλον της ευρωπαϊκής κοινωνίας, αυτό φυσικά συνδέονταν με μεγάλες δυσκολίες. Σε αυτή την αναζήτηση, ο δρόμος προς το Κουρδιστάν άνοιξε ως ένα φυσικό γεγονός. Εμείς γνωρίσαμε τη φιλοσοφία του Abdullah Öcalan, έχουμε διαβάσει και μελετήσει τα μεταφρασμένα βιβλία. Σε αυτή την περίοδο έχουμε καταλάβει μερικά πράγματα: αυτό που ψάχνουμε στην Ευρώπη, είναι αυτό που πέρα από τον δυτικό πολιτισμό βρίσκεται εδώ κρυμμένο στην Μέση Ανατολή, και του οποίου η ιστορία πήγε χαμένη. Εδώ αυτά τα επαναστατικά επιτεύγματα και κατακτήσεις αναπτύσσονται εκ νέου και προσφέρουν νέες απαντήσεις. Την ίδια περίοδο κατά την οποία εδώ σε εμάς κατέρρεε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, άνοιγε στο Κουρδιστάν ο δρόμος προς μια νέα επαναστατική πραγματικότητα. Στην αναζήτηση μας αποκτήσαμε συνείδηση αυτού. Έχουμε δημιουργήσει επαφές και βρήκαμε το δρόμο μας προς το Κουρδιστάν.Έτσι, σιγά σιγά καταλάβαμε ένα πράγμα: το ευρωπαϊκό πρόβλημα συνδέεται με τη λύση του καπιταλιστικού νεωτερισμού, με τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής. Κατά την επιβολή του συστήματος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, η Γερμανία αναλαμβάνει έναν ηγετικό ρόλο, τον οποίο πρέπει να γνωρίζουμε. Αναγνωρίσαμε επίσης ότι χωρίς μια διεθνιστική προοπτική που να ξεπερνά τα κλειστά σύνορα, δεν είναι δυνατή η λύση αυτού του προβλήματος.Με αυτόν τον τρόπο σιγά-σιγά μάθαμε περισσότερα, γνωρίσαμε την επανάσταση στο Κουρδιστάν και στην πραγματικότητα την εποχή εκείνη άρχισα σοβαρά να ενώνομαι με την επανάσταση. Από το 2012 εμβαθύναμε περαιτέρω το σκεπτικό μας, έχουμε εκπαιδευτεί και δεσμευτήκαμε στην οικοδόμηση ενός κινήματος σύμφωνα με τις αξίες του αρχέτυπου που συνιστούσε το περιεχόμενο των συζητήσεών μας. Οι εμπειρίες και οι αδυναμίες που εμφανίστηκαν σε αυτή τη φάση, μας οδήγησαν να αναγνωρίσουμε ένα πράγμα: ότι δεν αρκεί να συμμετέχεις μόνο ελαφρώς στην επανάσταση. Εκείνη την περίοδο πήρα την απόφασή μου. Το να είσαι ένας αληθινός επαναστάτης πρέπει να σημαίνει ότι σκέφτεσαι με τρόπο συνολικό. Ένας επαναστάτης πρέπει να προσαρμοστεί στις εποχές και να ξεφύγει από τον περιορισμένο τρόπο σκέψης του ευρωκεντρισμού και από τις προοπτικές που προσφέρει η λεγόμενη νεωτερικότητα. Διαφορετικά είναι αδύνατο να έχει επιτυχία.Έχω επιτύχει αυτή τη συνειδητοποίηση μέσω μιας εμπεριστατωμένης ιδεολογικής ανάλυσης και σήμαινε ότι η είσοδος στο Κόμμα των Εργαζομένων του Κουρδιστάν καθιστούσε δυνατό αυτό που θεωρώ αναγκαίο: την κατασκευή-το χτίσιμο της επαναστατικής δύναμης. Το αναγνώρισα αυτό. Έχει γίνει επίσης σαφές για μένα ότι μια τρέχουσα επανάσταση δεν μπορεί να γνωρίζει όρια, σύνορα. Αυτό θα ήταν αδύνατο, μια επανάσταση δεν μπορεί να λειτουργήσει με αυτόν τον τρόπο.Η επανάσταση στην Ευρώπη αρχίζει με την επανάσταση στο Κουρδιστάν. Αυτός ο σύνδεσμος στην πραγματικότητα υπάρχει. Όντως το παράδειγμα που διατηρεί την κυριαρχία του στην Ευρώπη, σφιχτά και με στενότητα, επιβάλλει έναν φιλελεύθερο τρόπο ζωής στην κοινωνία και καθιστά την εκμετάλλευση την απόλυτη βάση της κοινωνικής της τάξης και είναι ακριβώς το αρχέτυπο-παράδειγμα που σήμερα πραγματοποιεί βαριές επιθέσεις στο Κουρδιστάν. Τότε κατανοήσαμε ότι πρέπει πρώτα να συγκεντρώσουμε εμπειρίες της επαναστατικής πρακτικής. Έτσι αφιερώθηκα εντελώς στην επανάσταση.Αρχικά έλαβα μέρος στη διεθνιστική πρακτική, όχι μόνο για να διαδώσω την σκέψη και το νέο παράδειγμα του Αμπντουλάχ Öcalan στην Ευρώπη, αλλά ειδικότερα για να μάθω να κατανοώ καλύτερα την καπιταλιστική νεωτερικότητα που επιβάλλεται στην κοινωνία ως τελευταία μορφή της κυρίαρχης ανδροπρεπούς νοοτροπίας. Ως προς αυτό έχουμε διερευνήσει και επίσης αναπτύξει μια συγκεκριμένη πρακτική. Τότε έφτασα στο Κουρδιστάν.

Στο κέντρο της επανάστασης βρίσκεται η επαναστατική μεταμόρφωση της συνείδησης. Αυτό είναι το θεμελιώδες καθήκον στο εργασιακό περιβάλλον των ακαδημιών. Αυτό, που προηγουμένως στην κοινωνία δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε, επειδή ειδικά στο καπιταλιστικό κέντρο της Ευρώπης, η σκέψη είναι πολύ διχασμένη και αποσαφηνισμένη, και έτσι δεν επιτρέπει τη γέννηση μιας νέας συνείδησης. Έτσι δεν φτάνουμε σε μια αναζήτηση υπό την ευρεία έννοια ενός νέου παραδείγματος-αρχέτυπου. Δεν μπορεί να γεννηθεί μια νέα φιλοσοφία που παίρνει σαν βάση τη ίδια τη ζωή και θέλει να εφαρμόσει έναν αληθινό σοσιαλισμό. Μιλάμε για την υπεράσπιση της κοινωνικότητας, της αγάπης για την κοινωνία. Ασφαλώς η αγάπη για την κοινωνία, μέσα σε μια κοινωνία που εκμεταλλεύεται δεν είναι δυνατή.

Έχει καταστεί σαφές μέσα μου ότι όσοι ασχολούνται με μια επαναστατική αναζήτηση, πρέπει να πάνε πολύ μακριά στην αναζήτηση τους. Πρέπει να προχωρούν με συνέπεια μέχρι την ουσία. Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια νέα πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής ζωής, πρέπει να πάμε εκεί όπου η ελευθερία εφαρμόζεται περισσότερο. Τα βουνά του Κουρδιστάν είναι ένα εξαιρετικό μέρος. Προσφέρουν τη δυνατότητα να αντιληφθεί κανείς τον εαυτό του στην πράξη. Σε κάνουν να αναγνωρίσεις τι σημαίνει να δείχνεις δέσμευση και να αγωνίζεσαι, να βάζεις τα δυνατά σου. και σε κάνουν να κατανοήσεις το νόημα-την σημασία αυτής της προσπάθειας με έναν νέο τρόπο. Πόσο βαθιά είναι τα ίχνη που αφήνει το σύστημα μέσα στη σκέψη μας; Στην κοινωνική ζωή όπως την ζει κανείς στα βουνά, όλα τα προβλήματα και τα μειονεκτήματα που δημιουργούνται από τον τρόπο σκέψης του κυρίου-των αφεντικών-την αρχοντική σκέψη, γίνονται σαφή στη συνείδησή μας, ξεκάθαρα. Μια κοινότητα συλλογικής ζωής, ένα επαναστατικό περιβάλλον που βασίζεται στην κοινή βούληση να προωθήσεις την ανθρωπιά και να απελευθερώσεις τις μεμονωμένες προσωπικότητες από τους περιορισμούς των κυρίαρχων μοντέλων συμπεριφοράς. Αυτή η δυνατότητα εδώ δημιουργήθηκε πραγματικά, αληθινά. Το αρχοντικό σύστημα-κυριαρχικό αφεντικό δεν μπορεί να επιτεθεί, να εφορμήσει τόσο εύκολα σε αυτή τη βάση που έχει δημιουργηθεί εδώ. Βέβαια συμβαίνουν στρατιωτικές επιθέσεις, αλλά μέσα στον αγώνα ενάντια στις ιδεαλιστικές και ψυχολογικές συνέπειες της αρχοντικής σκέψης, εδώ μέσα από μια σοβαρή δέσμευση και εργασία, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα συνείδηση.

Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο με πρότασή μου έφτασα εδώ στην ακαδημία. Αν και στην πράξη μπόρεσα να επιτύχω μια εξέλιξη στον τρόπο να σκέφτομαι, υπήρξε η ανάγκη να έρθω σε αυτό τον συγκεκριμένο τόπο. Επειδή η Ακαδημία δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου εργάζεσαι έντονα και συγκεκριμένα για την δημιουργία μιας συνειδητοποίησης σε σχέση με τον αρχοντικό τρόπο σκέψης, τον κυριαρχικό, και ταυτόχρονα σχετικό με τις εναλλακτικές του λύσεις. Αυτό εφαρμόζεται μέσα σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από το να βιώνεις μέσα σε κοινότητα, από την κοινοτική συμβίωση δηλαδή, από την συλλογική εργασία, από την αμοιβαία ανταλλαγή, υπάρχουν τα πάντα – κοινές αξίες, η αμοιβαία υποστήριξη.

Την αληθινή φιλία την ζεις με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις ακαδημίες. Αναλύουμε αμοιβαία με πολύ ακρίβεια ποια υπολείμματα από ένα σύστημα εκμετάλλευσης εμφανίζονται στη συμπεριφορά ενός φίλου. Δεν είναι πως εδώ χωρίζουμε το άτομο από την κοινότητα, ή ότι ένα άτομο πρέπει να προσαρμοστεί στα χαρακτηριστικά της ομάδας. Από την εποχή μου στην αριστερά, μπορώ να πω ότι δεν καταφέρναμε να λύσουμε αυτή την αντίφαση με τίποτα. Το να βρεις την σωστή ισορροπία ανάμεσα στο μεμονωμένο άτομο που οδηγεί έναν εσωτερικό αγώνα και το περιβάλλον του, έτσι ώστε να ενισχυθούν και να οικοδομηθούν αμοιβαία. Να αναγνωρίζεις έναν φίλο με τη μορφή όπως είναι, και να θέλεις να τον αποδεχτείς και να τον προστατεύσεις, δεν μπορεί να είναι τα πάντα – επειδή στον καθένα που προέρχεται από αυτή την κοινωνία έχουν διδαχθεί τρόποι συμπεριφοράς αρχοντικοί. Τι σημαίνει η πραγματική φιλία που εδώ θέλουμε να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε; Δεν παίρνουμε έναν φίλο ως αυτό που έχει γίνει και όπως βρίσκεται μπροστά μας, αλλά σύμφωνα με τους στόχους και τις δυνατότητές του. Είναι η προσέγγισή μας να αναπτύξουμε κάθε φίλο σύμφωνα με τις δυνάμεις του. Με αυτή την έννοια επικρίνουμε ο ένας τον άλλο αμοιβαία και δεσμευόμαστε σε μεθόδους ανάπτυξης της προσωπικότητας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπήκα στην ακαδημία και αυτός είναι ένας πολύ έντονος εσωτερικός αγώνας. Μέσω αυτής της προσπάθειας δημιουργούμε τη βάση αυτής της ζωής. Επειδή γνωρίζουμε το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός που θέλουμε να δημιουργήσουμε – δηλαδή η νέα ζωή, μια ζωή που φιλοδοξεί στην ελευθερία, μια ζωή με ίσα δικαιώματα, που σημαίνει, που αντιλαμβάνεται το ίδιο το ανθρώπινο ον ως αξία, που αναγνωρίζει την αξία των κοινωνικών επιτευγμάτων-κατακτήσεων και παίρνει ως βάση την δυνατότητα της ίδιας της κοινωνίας και της σοφίας και των αγώνων που διεξάγονται. Αν θέλουμε να οικοδομήσουμε τα όνειρά μας και τις ουτοπίες μας, από πού πρέπει να ξεκινήσουμε; Από την προσωπικότητά μας. Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν τονίζει ιδιαίτερα τα αποτελέσματα,τις συνέπειες της πατριαρχίας. Η ανάλυσή του μπορεί να μεταφερθεί σε ολόκληρο τον ηγεμονικό πολιτισμό όταν λέει: αν δεν μπορούμε να υπερβούμε την πατριαρχική εσωτερική ανδροπρέπεια, ο σοσιαλισμός θα παραμένει πάντα ημιτελής. Ένας σοσιαλισμός που δεν εισέρχεται στην ουσία, δηλαδή που δεν ξεκινά από το ίδιο το άτομο, δεν δημιουργεί μια νέα προσωπικότητα, ελεύθερες προσωπικότητες, δεν μπορεί να φέρει νέες κατακτήσεις. Τον παρελθόντα σοσιαλισμό, τις ιστορικές προσπάθειες που μας παρέδωσε και τις ανεπάρκειες του, τον αξιολογούμε με αυτό τον τρόπο. Υπήρξε μια μαχητική κοινωνία και αναπτύχθηκε επίσης ένας ρόλος πρωτοπορίας, αλλά κατανοήθηκε η ρίζα του προβλήματος: τι είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος; Αυτό είναι το θεμελιώδες ζήτημα-ερώτημα. Ποιες είναι οι επιδράσεις της κυριαρχίας στον ίδιο τον άνθρωπο; Αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα. Καθώς αυτά τα ερωτήματα δεν εξετάστηκαν, δεν αντιμετωπίστηκαν, το σύστημα επαναλήφθηκε-επανέλαβε τον εαυτό του. Δεν βρήκε μια αποκόλληση από τη σκέψη του κυρίου,του αφεντικού, από την αρχοντική σκέψη. Ακόμα κι αν έδωσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι την ζωή τους σε αυτόν τον αγώνα, έγιναν μεγάλες προσπάθειες και χύθηκε τόσο πολύ αίμα και ιδρώτας, οι προσπάθειες αυτές ίσως δεν απέτυχαν εντελώς, αλλά σίγουρα δεν πέτυχαν τους επιθυμητούς στόχους. Πρέπει να το σημειώσουμε αυτό.

Η ζωή στην ακαδημία είναι μια προσπάθεια να ξεφύγεις, να απελευθερωθείς. Η επανάσταση δεν είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά. Δεν είναι μια ατομική εξέγερση ούτε μια στρατιωτική νίκη. Αυτό δεν είναι δυνατό. Η επανάσταση είναι μια μόνιμη κατάσταση που αρχίζει με ένα βήμα, με μια απόφαση: την απόφαση να συμμετάσχεις στην επανάσταση και να αποδράσεις από το κυρίαρχο σύστημα. το εύρημα, η παρατήρηση ότι η ζωή στην οποία είμαστε αναγκασμένοι σε αυτό το σύστημα είναι λάθος και ότι είναι απαραίτητο να οικοδομήσουμε κάτι νέο. Ίσως η επανάσταση σε κάθε άνθρωπο ξεκινά με εξέγερση, αλλά από μόνη της είναι μια μόνιμη κατάσταση. Αν δεν γίνει μια διαδικασία που είναι προσανατολισμένη σύμφωνα με τις τρέχουσες και τις μελλοντικές συνθήκες, τότε δεν είναι μια επανάσταση. Αυτή είναι μια εξέγερση ή μια ανταρσία, αλλά όχι μια επανάσταση. Συχνά αυτό έγινε αντιληπτό ιστορικά με λάθος τρόπο και έγινε ένα εμπόδιο.

Δημιουργούμε τη βάση μας επάνω σε αυτή την ιδέα, σε αυτή την αρχή. Η μελλοντική μας συμμετοχή εξαρτάται και από αυτό και δεν μπορεί να προβλεφθεί. Η πορεία της επανάστασης δεν μπορεί να οριστεί και να υλοποιηθεί σύμφωνα με ένα σχέδιο. Το ότι αυτό είναι αδύνατο, το απέδειξε η ιστορία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι προετοιμασίες που κάνουμε εδώ συνίστανται στο χτίσιμο μιας αγωνιστικής προσωπικότητας, μαχητικής, στρατευμένης. Τι σημαίνει να είσαι μια μαχητική προσωπικότητα; Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τα πάντα, όπως το απαιτεί από εμάς η τρέχουσα φάση. Δημιουργούμε έτσι μια συνολική σκέψη, κατανοούμε τη μέθοδο, ποια είναι η παρούσα κατάσταση, η ιστορική σημασία της τρέχουσας κατάστασης, οι κίνδυνοι της παρούσας κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε και με τον ίδιο τρόπο οι δυνατότητές της..

Εάν ζούμε με αυτόν τον τρόπο και έχουμε αυτή την συνειδητοποίηση, τότε δεν είναι τόσο σημαντικό πού πηγαίνουμε – σε ποια Χώρα ενεργούμε, σε ποιο μέρος του Κουρδιστάν, ή αν πηγαίνουμε σε μιαν άλλη ήπειρο. Στην πράξη φυσικά, υπάρχουν διαφορές, αλλά είναι η ολότητα που είναι αποφασιστική. Να κατανοείς τις ιδέες μας με τον σωστό τρόπο, να αναπτύσσεις την οργάνωση μας, την σωστή γλώσσα, την σωστή μορφή επικοινωνίας και κριτικής – και να οργανώνεις τη ζωή μας με αυτή την έννοια με τον σωστό τρόπο. Αν εφαρμόσουμε αυτά τα πράγματα καλά και αγωνιστούμε για μια καλή πρακτική, μπορούμε να εκτιμήσουμε τις προσπάθειές μας και κατανοούμε σωστά και τις προσπάθειες των φίλων μας, μπορούμε να συμπεριφερθούμε αναλόγως, με αντίστοιχο τρόπο. Ειδικότερα και την έννοια, τη σημασία της ταλαιπωρίας και της δέσμευσης των πεσόντων που έδωσαν τη ζωή τους σε αυτόν τον αγώνα – αν κατανοήσουμε όλα αυτά τα σημεία με τον σωστό τρόπο, τότε μέσα από την ενότητα της σκέψης – του συναισθήματος – της δράσης, μπορούμε να δημιουργήσουμε μαχητές που δύνανται να εφαρμόσουν στην πράξη όλο αυτό που θα είναι απαραίτητο. Αυτό απεδείχθη πραγματικά στην ανάπτυξη αυτής της επανάστασης, έτσι δεν είναι;

Ένας άνθρωπος που είναι σαφής-ξεκάθαρος στη θέλησή του, και στα συναισθήματά του και στις νοσταλγίες του συνδέεται-σχετίζεται πραγματικά με την αναζήτηση της ελευθερίας, με τον σωστό αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας, μπορεί να επιτύχει τα πάντα! Υπάρχουν παραδείγματα στο κίνημά μας και επίσης και σε άλλες επαναστάσεις πριν από εμάς υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες παραδείγματα επαναστατών *, πώς ενεργούν, σε ποιες προσπάθειες εμπλέκονται και πώς συμμετέχουν. Είναι τόσο ο στόχος όσο το καθήκον μας να στηρίζουμε αυτό ακριβώς και να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο. Αυτό είναι που μπορώ να πω σχετικά. Εύχομαι σε όλους εσάς καλή τύχη!

Από Internationalist Commune of Rojava

θεωρία, teoria

Να ελευθερώσουμε το είδος, να πραγματώσουμε τη ζωή

του Sandro Moiso

Raoul Vaneigem, Για την αυτοδιαχείριση της καθημερινής ζωής. Συμβολή στην επείγουσα ανάγκη απελευθερωμένων εδαφών από την κρατική και εμπορική επιχείρηση – Sull’autogestione della vita quotidiana. Contributo all’emergenza dei territori liberati dall’impresa statale e mercantile, DeriveApprodi, Roma 2019, σελ. 140, Euro 12,00

Αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη κάτω από τα μάτια μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια αλλαγή πολιτισμού

Ο Raoul Vaneigem, γεννημένος το 1934, τελευταίος και ίσως σημαντικότερος εκπρόσωπος (μετά τον Guy Debord, που απουσιάζει από τον κόσμο των ζωντανών από το 1994) της εμπειρίας της Internazionale Situazionista-Situationist International-Καταστασιακής Διεθνούς (από την οποία απομακρύνθηκε οικειοθελώς το 1970) δείχνει για άλλη μια φορά, στο κείμενο που μόλις δημοσίευσε το DeriveApprodi, πως δεν είναι μόνο η αναγραφική ηλικία που καθορίζει τη νεότητα και την επικαιρότητα μιας σκέψης, αλλά και πως η ριζοσπαστική κριτική εξακολουθεί να είναι ένα έγκυρο αξιόπιστο αναγκαίο και απαραίτητο εργαλείο για να κατανοηθούν οι τάσεις που εμπεριέχονται στα τρέχοντα πραγματικά κινήματα και για να καθοριστεί μια αυθεντική πορεία απελευθέρωσης του είδους από τα δεσμά και τους περιορισμούς που επιβάλλει ο κυρίαρχος τρόπος παραγωγής.

Αυτή η νεανικότητα και εγκυρότητα των σχημάτων-διατυπώσεων που περιέχονται στο έργο (άπειρη και δύσκολα να αναφερθεί σε μια βιβλιογραφία που θα έπρεπε να περιλαμβάνει και έναν τεράστιο αριθμό γραπτών που έμειναν ανώνυμα ή αποδίδονται σε συγγραφείς με ονόματα που επινοήθηκαν από τον ίδιο) του στρατευμένου, στοχαστή και μελετητή αναρχο-καταστασιακού (όμως δεν είμαι εξ ολοκλήρου βέβαιος ότι αυτός ο ορισμός θα άρεσε στον συγγραφέα) αποκαλύπτεται αμέσως από τη συνέχεια μεταξύ αυτού του τελευταίου γραπτού και εκείνου του Avis aux civilisés relativement à l’autogestion généralisée, που περιέχεται στον αριθμό 12 του 1969 της «Internationale Situationniste».

Έχουν περάσει ακριβώς πενήντα χρόνια και η επικαιρότητα των προβληματισμών του Vaneigem δεν είναι δεδομένη λόγω της βούλησης να υπερασπιστούμε και να επαναλαμβάνουμε ως μάντρα την προσφορά και τα σχήματα μιας εποχής που έχει περάσει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα (όπως δυστυχώς εξακολουθεί να συμβαίνει πολύ συχνά για πολλά σχήματα που αναφέρονται ταλμουδικά από τις διάφορες μαρξιστικές και ελευθεριακές αιρέσεις, απομακρυσμένες από το παρόν και αγνοώντας το αδυσώπητο ξεδίπλωμα μιας Ιστορίας που πάντοτε αποδεικνύεται κάτι άλλο παρά γραμμικό), αλλά ακριβώς λόγω της χρησιμότητας τους ώστε να κατανοήσουμε και να αναλύσουμε τα μονοπάτια της απελευθέρωσης που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη μέσα στην κοινωνία. Πάνω απ’ όλα εκείνα που ανάγονται λιγότερο στο παλαιότερο και ορθόδοξο φαντασιακό της αριστεράς και συνδικαλιστικό.

Από την άλλη πλευρά το γεγονός ότι αυτά τα κινήματα, που σχεδόν ποτέ δεν μνημονεύονται άμεσα αλλά συνοψίζονται προφανώς σε εκείνο από τα απελευθερωμένα εδάφη που περιλαμβάνεται στον τίτλο, είναι κατά κάποιον τρόπο η φυσική και ζωντανή αναπαράσταση της ζωντάνιας εκείνης της σκέψης που επιβεβαιώνει επίσης ότι υπήρξε η πρακτική δράση των ζωντανών που πηγαίνει προς την κατεύθυνση που υποδεικνύει εδώ και καιρό ο βέλγος αγωνιστής και θεωρητικός και αντιθέτως δεν οφείλεται με τίποτα σε κάποιο τέχνασμα του ίδιου για να αναπροσαρμοστεί ή να την αναπροσαρμόσει στις εποχές.

Θα αρκούσε η αφιέρωση που περιέχεται in esergo [1] για να συνοψίσουμε την κατευθυντήρια αρχή ολόκληρου του κειμένου και του συνόλου του έργου του Vaneigem: Σε όλους εκείνους που προτιμούν να αγωνίζονται για να ζήσουν παρά να μάχονται για να επιβιώσουν.
Ο αγώνας δεν μπορεί ποτέ να είναι για έναν μακρινό στόχο, για ένα στόχο που αναβάλλεται.
Ο αγώνας δεν μπορεί να αποτελεί στόχο από μόνος του. Ακόμη περισσότερο σε καθαρά πολιτικό-στρατιωτικό επίπεδο.

Αλλά μέσα στην αμεσότητα του αγώνα, ειδικά όταν αυτός θέτει στον εαυτό του το καθήκον να απελευθερώσει τάξεις και είδος από την υποταγή στην εργασία και την κοινωνική υπαγωγή-εξάρτηση στους στόχους της κρατικής και εμπορικής επιχείρησης, ήτοι του Κεφαλαίου, πρέπει πλέον να υλοποιηθούν οι κύριοι στόχοι του ίδιου : η ατομική και συλλογική ευτυχία και η απελευθέρωση του μεμονωμένου υποκειμένου και των συλλογικών υποκειμένων από τα ερείπια, τα απομεινάρια μιας πατριαρχικής, καταναλωτικής και καταπιεστικής κοινωνίας που τώρα προορίζεται να εξαφανιστεί, αλλά σαν τέλειο ζόμπι συνεχίζει να τροφοδοτείται με τα σώματα και τα μυαλά των θυμάτων της.

Τέλος μου φαίνεται χρήσιμο να παραθέσουμε, εδώ στη συνέχεια, ένα απόσπασμα από το κείμενο που συνοψίζει τέλεια τον προσανατολισμό που έχει μέχρι εδώ αναφερθεί.

Εγώ δεν αντιλαμβάνομαι άλλο κίνητρο για τον επαναστατικό αγώνα παρά τη καθιέρωση μιας καθολικής ευτυχίας.
Υπάρχει μια απόλαυση που είναι εγγενής στην αναζήτηση των ζωντανών. Αυτό που την κατατάσσει δικαιωματικά ως εξεγερτική απόλαυση είναι το γεγονός πως είναι δωρεά και απόλυτα ασυμβίβαστη με ένα σύστημα που βασίζεται στο κέρδος. Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να το λέμε: η εμπορική οικονομία είναι ένα έγκλημα κατά της ζωής.
Η απόλαυση των όντων και των πραγμάτων ακυρώνει την οικειοποίηση τους. Η αναζήτηση των ζωντανών είναι η τέχνη να έχουν κατακτηθεί από τα δώρα της καρδιάς και της γης. Η εκτροπή- ανωμαλία που παρέδωσε τις έννοιες του Μαρξ στην ιδεολογία (την οποίαν εξάλλου, δεν εμπιστεύονταν), υπήρξε εκείνη πως δεν είδε την αιτία της αλλοτρίωσης μας στο έργο της εκμετάλλευσης της φύσης. πιο δραματικά ακόμη, πως ταυτοποίησε την εργασία με μια διαδικασία εξανθρωπισμού του άνδρα και της γυναίκας.

[…] Συμβαίνει το Κράτος να κάνει ελεημοσύνη μιας μεταρρύθμισης, να καταργεί έναν νόμο, δείχνει ότι είναι συμφιλιωτικό με τα επίμονα, τα πεισματάρικα κινήματα διαμαρτυρίας. Ωστόσο, οι φαινομενικά προς τα πίσω κινήσεις του είναι μόνο πονηράδες και δισταγμοί. Όταν διστάζει, το άγχος του είναι ένα προοίμιο για νέες προσβολές, για μια νέα επιθετικότητα που έρχεται. Αφήνει τον μιλιταρισμό να εκθειάζει τις δράσεις του για μια φαινομενική στρατιωτική νίκη διότι για το Κράτος κάθε πεδίο μάχης είναι ένα έδαφος κατάκτησης.
Ο αγωνιστής θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να διακρίνει μέσα του το σύνορο που χωρίζει το παιχνίδι για να ζήσει από εκείνο στο οποίο ο θάνατος οδηγεί το παιχνίδι του σκακιού. Δεν του προτείνω να χυθεί στην ενδοσκόπηση για να ξακαθαρίσει πώς η κίνηση της ζωής υπόκειται σε αιφνιδιαστικές μεταστροφές. Ευελπιστώ μόνο σε έναν προβληματισμό σχετικά με το θέμα: η στρατιωτικοποίηση δεν εγγράφεται ίσως σε μια προοπτική θανάτου;
Από τη στιγμή κατά την οποίαν η αλληλεγγύη ακυρώνει το πνεύμα της θυσίας, ο ριζοσπαστισμός γίνεται μέρα. Αυτή εκδηλώνεται στους στρατευμένους που αγωνίζονται κατά του αποκλεισμού των μεταναστών, κατά της εκδίωξης των καταληψιών μιας περιοχής που υπερασπίζονται (ZAD), κατά της καταστροφής των τοπίων, κατά της ρύπανσης του αέρα, του νερού, της γης, των τροφών. Ακόμη κι αν πολλές από αυτές τις δεσμεύσεις ανακτηθούν από τον αριστερισμό-gauchismo, από τον ριζοσπαστισμό των ελευθεριακών προθέσεων, από τον πολιτικό ανθρωπισμό και από την αγορά της φιλανθρωπίας, αυτές διατηρούν τη ζύμωση ενός ριζοσπαστισμού ικανού να διασπείρει τους σπόρους του πολύ πέρα από την αρχική χειρονομία και κίνητρο.
Κάθε συλλογικότητα κινούμενη από τη βούληση να κυριαρχήσει ο άνθρωπος πάνω στην οικονομία εγκαινιάζει μια γη όπου η βαρβαρότητα έχει απαγορευτεί, μια γη που λιπαίνει τη χαρά της ζωής.
Ακόμη και αν προορίζεται να εξασθενίσει, να ηρεμήσει, ο θυμός έχει από μόνος του κάτι να ξεπεράσει την εκπλήρωση ενός ξεσπάσματος, μιας εκτόνωσης, μιας δυσαρέσκειας που εκσπερμάτωσε πρόωρα. Η ύβρις αποπνέεται από μια κίνηση ζωής ανυπόμονη να συντρίψει τα εμπόδια. Κάτω από την ηλιθιότητα του πολίτη που πιστεύει σε ένα πιο δίκαιο και πιο συμπονετικό Κράτος ξεπροβάλει η μυστική επιθυμία να τελειώνουμε με όλες οι μορφές διακυβέρνησης-governance και εξουσίας.
Το Κράτος ενεργεί μέσω μιας πολιτικής του τετελεσμένου γεγονότος. Είναι ένα προνόμιο των αρχών που στέφθηκαν δημοκρατικά. Όταν ο αγωνιστής είναι κυρίως ένας ψηφοφόρος, δίνει την εγγύηση του σε εκείνο που μάχεται και συγκαταβαίνει να τον γρονθοκοπήσουν στη μύτη δύο φορές.

[…] Το να δημιουργήσουμε τρύπες στον ιστό της αράχνης στον οποίο μας παγιδεύει ο παρασιτικός καπιταλισμός, δεν αρκεί. Για να εξαλείψουμε την βλαπτικότητα του, δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά η ποίηση που φτιάχθηκε από όλους, η συνείδηση και το πάθος να διεργαστούμε μια κοινωνία στην οποία η ζωή ακυρώνει, μηδενίζει όλες τις μορφές καταπίεσης.1

R. Vaneigem, Sull’autogestione della vita quotidiana, pp. 50-53  Για την αυτοδιαχείριση της καθημερινής ζωής

TAGGED WITH →  •  •  •  •  •  •  •  • 

[1] in esergo: Επιγραφή, σύνθημα.

 

Liberare la specie, realizzare la vita