σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Γλυκά το λέμε

 Πριν από 21 ώρες

20-11-2019 Συνέλευση αλληλεγγύης σε καταλήψεις και Πρόσφυγες – Γλυκά το λέμε

Published 1 ημέρα πριν – 722 views
 Μοίρασμα

Απάντηση σε ανακοίνωση του Υπουργού προστασίας του Πολίτη Χρυσοχοϊδη σχετικά με εντολή εκκένωσης καταλήψεων στέγης και προσφύγων εντος 15 ημερών. http://tinyurl.com/vstqee8

απο Συνέλευση αλληλεγγύης σε καταλήψεις και πρόσφυγες. http://tinyurl.c…

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συνολική ενημέρωση από την παρέμβαση στον Αθήνα 9,84 και κάλεσμα αλληλεγγύης για τις/τους συλληφθείσες + Υλικό παρέμβασης

Αύριο ημέρα Τετάρτη, 2/10, στις 11 π.μ οι συλληφθείσες/-ντες περνάν από εισαγγελέα, κτήριο 16, στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης. Απαιτούμε άμεση απελευθέρωση και καμία δίωξη.

Καταλήψεις – Αυτοδιαχειριζόμενοι Χώροι Κοινωνική ανυπακοή / Αντιστάσεις Κρατική καταστολή – Κοινωνικός έλεγχος Μετανάστες/τριες – Πρόσφυγες – Μειονότητες


Συνολική ενημέρωση από την παρέμβαση στον Αθήνα 9,84 και κάλεσμα αλληλεγγύης για τις/τους συλληφθείσες + Υλικό παρέμβασης

Σήμερα, ημέρα Τρίτη, 1 Οκτωβρίου, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση αντι-πληροφόρησης στον δημοτικό ραδιόφωνο “Αθήνα 9,84”. Η παρέμβαση οργανώθηκε από την συνέλευση καταλήψεων, συλλογικοτήτων, μεταναστών/-τριών, διεθνιστών/-τριών και αλληλέγγυων με την συμμετοχή 30 συντροφισσών και συντρόφων.

Οι σύντροφοι και συντρόφισσες εισήλθαν στο στούντιο μετά από συνεννόηση, ενώ όλη η παρέμβαση διήρκεσε μισή ώρα. Στον αέρα η παρέμβαση έβγαλε λόγο περί των καταλήψεων, των μεταναστών/-τριών και της γενικής συνθήκης καταστολής και εξαθλίωσης που επικρατεί. Στην συνέχεια έπαιξε ηχογραφημένο μήνυμα το οποίο σατίριζε το καθεστώς τρομοκρατίας που επιβάλουν. Για την σωστή καταγραφή των γεγονότων οφείλουμε να ενημερώσουμε πως κατά την διάρκεια της παρέμβασης δεν υπήρξε σύγκρουση με τους εργαζόμενους/-ες του ραδιοσταθμού. Όποιος άκουσε την παρέμβαση στον αέρα μπορεί να καταλάβει πιο κλίμα επικράτησε και αναμένουμε από τους εργαζόμενους να πάρουν θέση απέναντι στην σκευωρία της ΕΛ.ΑΣ και του Δήμου Αθηναίων. Φυσικά η στιγμή της παρέμβαση αφαιρέθηκε από το αρχείο που ανεβαίνει διαδικτυακά σε μια προσπάθεια απόκρυψης τόσο του πολιτικού περιεχομένου της παρέμβασης όσο και του ίδιου του χαρακτήρα που είχε.

Μετά την παρέμβαση τα συντρόφια αποχώρησαν συντεταγμένα προς τον σταθμό του Κεραμεικού. Εκεί δέχθηκαν επίθεση από ΔΙΑΣ και ΟΠΚΕ οι οποίοι με βία διέλυσαν το σώμα της παρέμβασης. Στην συνέχεια ακολούθησαν 8 προσαγωγές στην γύρω περιοχή. 7 συντρόφισσες και 1 σύντροφος προσήχθησαν, ανάμεσά τους δύο μαθήτριες. Η μία μάλιστα δέχθηκε σεξουαλική παρενόχληση από μπάτσο μέσα στο περιπολικό.

Στην συνέχεια οι προσαχθείσες /-ντες μεταφέρθηκαν στην ΓΑΔΑ. Εκεί υπήρξε συγκέντρωση αλληλεγγύης μέχρι τα μεσάνυχτα. Στην συγκέντρωση αλληλεγγύης τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στους/στις αλληλέγγυες με χημικά απωθώντας τους μέχρι το μετρό Αμπελοκήπων. Η συγκέντρωση συνεχίστηκε απέναντι από την ΓΑΔΑ. Μετά από ώρες ανακοινώθηκε ότι 7 από τους προσαχθέντες αντιμετωπίζουν την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης, ενώ η 8η, η μία εκ των μαθητριών αφέθηκε ελεύθερη χωρίς κατηγορίες. Οι κατηγορίες συγκροτήθηκαν μετά από μήνυση που κατέθεσε η διοίκηση του δημοτικού ραδιοφώνου, προφανώς και με εντολές του δήμαρχου μπακογιάννη.

Να σημειώσουμε πως στην συγκέντρωση παρευρέθηκαν άτομα από καθεστωτικά μέσα και από κοινοβουλευτικό κόμμα με τα οποία καμία σχέση δεν έχει η παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε μα ούτε και η συγκέντρωση αλληλεγγύης προς τους συλληφθέντες.

Αύριο ημέρα Τετάρτη, 2/10, στις 11 π.μ οι συλληφθείσες/-ντες περνάν από εισαγγελέα, κτήριο 16, στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης. Απαιτούμε άμεση απελευθέρωση και καμία δίωξη.

Η αλληλεγγύη θα νικήσει, οι απόπειρες φίμωσης των καταπιεσμένων δεν θα περάσουν, οι αγώνες μας θα τσακίσουν την κρατική καταστολή.

-το ηχογραφημένο αρχείο που έπαιξε στο πρόγραμμα του ραδιοσταθμού.

Τα λόγια που διαβάστηκαν κατά την παρέμβαση στο ραδιοσταθμό

“Αθήνα με ακούς?

Συγγνώμη που σου ταράσσω την μίζερη καθημερινότητα.

Συγγνώμη που σου ξεκλέβω λίγο από τον χρόνο που έχεις ήδη ξεπουλήσει.

Συγγνώμη που σε κάνω να σκεφτείς αυτά που δεν θέλεις να αντιμετωπίσεις.

Αλλά σήμερα έχω φωνή και θα με ακούσεις.

Είμαι φωνή καταπιεσμένων.

Είμαι φωνή που δεν αφήνουν να ακουστεί.

Είμαι φωνή ανθρώπων που ξεριζώθηκαν από τις γειτονιές τους λόγω της αισχροκέρδειας.

Είμαι φωνή προσφυγόπουλων που έχασαν τους φίλους τους και ακόμα δεν ξέρουν το γιατί.

Είμαι φωνή καμένων δασών που θυσιάστηκαν στον βωμό του κέρδους.

Είμαι φωνή αυτών που αγωνίστηκαν ενώ όλα μοιάζαν μάταια.

Είμαι φωνή μελλοντικών γενεών που θα κληρονομήσουν δυστοπία.

Και εσύ που με ακούς σίγουρα με καταλαβαίνεις.

Καταλαβαίνεις τι είναι καταπίεση.

Καταλαβαίνεις τι σημαίνει να δουλεύεις συνέχεια μόνο για να επιβιώσεις.

Καταλαβαίνεις τι σημαίνει να ξεριζώνεσαι από το σπίτι σου επειδή το νοίκι είναι μεγαλύτερο από το μισθό σου.

Καταλαβαίνεις τι σημαίνει να σκοτώνεις τα όνειρα σου αργά και βασανιστικά.

Αλλά θα με ρωτήσεις γιατί στα λέω.

Θα μου πεις ότι έτσι είναι και τι να κάνουμε.

Και εγώ θα σου απαντήσω.

Θα σου πω ότι αυτά που βιώνεις είναι φτιαγμένα από ανθρώπους.

Θα σου πω ότι η κατάθλιψή σου δεν έχει λόγο να υπάρχει.

Θα σου πω ότι μαζί πετύχαμε πολλά στο παρελθόν.

Θα σου πω ότι η ζωή σου είναι πολύτιμη για να την χαραμίζεις έτσι

Θα σου πω να αγωνιστείς για να της δώσεις αξία.

Σε ευχαριστώ που με άκουσες, καλή μας τύχη.”

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Καταγγελία κατοίκων: «Τα Εξάρχεια είναι σχεδόν κατεχόμενα»

Επιχείρηση της Ελληνικής Αστυνoμίας σε τέσσερα υπό κατάληψη κοντά στην πλατεία Εξαρχείων

Επιχείρηση της Ελληνικής Αστυνoμίας σε τέσσερα υπό κατάληψη κοντά στην πλατεία Εξαρχείων  EUROKINISSI

Να μιλήσουν για τα προβλήματα που ταλαιπωρούν τα Εξάρχεια, αποφάσισαν μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής, σε μια νεοσυσταθείσα πρωτοβουλία με τίτλο «Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο Εξαρχείων ενάντια στην καταστολή».

Μάνος Φραγκιουδάκης

26 Σεπτεμβρίου 2019 17:45

Με στόχο να οργανωθούν κοινωνικές πρωτοβουλίες από τους κατοίκους των Εξαρχείων, το «Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο Εξαρχείων ενάντια στην καταστολή» πραγματοποιεί τακτικές συνελεύσεις, ενώ σήμερα, αποφάσισε να δώσει συνέντευξη Τύπου, ώστε να κοινοποιηθούν τα πραγματικά προβλήματα όπως τα βλέπουν οι κάτοικοι που συμμετέχουν σε αυτό.

Αρχικά, ανακοινώθηκε πως μετά την πορεία στην οποία συμμετείχαν περίπου 5.000 άνθρωποι το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου, ετοιμάζεται και δεύτερη αντίστοιχη κινητοποίηση από τα Εξάρχεια, με κατεύθυνση αυτή τη φορά το δημαρχιακό μέγαρο της Αθήνας.

Όσοι μίλησαν στην συνέντευξη Τύπου, η οποία πραγματοποιήθηκε στον Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας, αναφέρθηκαν στο πρόβλημα της μόνιμης παρουσίας πάνοπλων αστυνομικών και τις καθημερινές επιχειρήσεις σε χώρους στέγασης, υπογράμμισαν την διαφαινόμενη, όπως είπαν, επέλαση επιχειρηματικών συμφερόντων real estate, την εκτόξευση των τιμών στα ακίνητα, τις μαφίες διακίνησης ναρκωτικών που, σύμφωνα με τους ίδιους «δρουν ανενόχλητες με την ανοχή της αστυνομίας» και τους συνεχείς ελέγχους στοιχείων και τα σεξιστικά σχόλια από τους άντρες των διμοιριών των ΜΑΤ που έχουν ακροβολιστεί στα Εξάρχεια.

«Τα ΜΜΕ αποκρύπτουν τα Εξάρχεια της δημιουργίας»

«Τα Εξάρχεια είναι σχεδόν κατεχόμενα τον τελευταίο μήνα» είπε ο κ. Ανδρέας Κριτσωτάκης από την λαϊκή συνέλευση Εξαρχείων. «Η πρωτοβουλία του Ενιαίου Κοινωνικού Μετώπου, λειτουργεί περίπου έναν μήνα, έχουμε κάνει πέντε συνελεύσεις και στόχος μας είναι, όσοι από τους κατοίκους και τις συλλογικότητες των Εξαρχείων ή άλλες κοινωνικές ομάδες, θεωρούν πως μπορούν να συμμετέχουν ενεργά, να τους πούμε ότι είναι καλοδεχούμενοι. Μέσα σε αυτόν τον μήνα, έχουμε κάνει μικρές παρεμβάσεις αλλά και μια μεγάλη διαδήλωση με περίπου 5.000 κόσμο» συμπλήρωσε, ενώ τόνισε πως αποκρύπτονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα Εξάρχεια της δημιουργίας, των δομών αλληλεγγύης όπως οι κοινωνικές κουζίνες, τα κοινωνικά ιατρεία-φαρμακεία, οι συνεταιριστικές εκδόσεις, οι βιβλιοθήκες, οι παιδικές χαρές, οι δομές στέγασης προσφύγων και άλλων αδύναμων ομάδων.

Συνέντευξη Τύπου (Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο Εξαρχείων ενάντια στην Καταστολή). Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2019. (Eurokinissi/ Έφη Σκάζα)  EUROKINISSI

 

«Αντί για τις ναρκομαφίες στοχεύουν τους ευάλωτους»

Αποτέλεσμα των επιχειρήσεων εκκένωσης των καταλήψεων στέγης, σύμφωνα με την Άννα Τσαμούρα, κάτοικο Εξαρχείων που συμμετέχει και στο Στέκι Μεταναστών, ήταν, όσοι από τους πρόσφυγες δεν έχουν μεταφερθεί «σε άθλιες συνθήκες εκτός αστικού ιστού», να έχουν μετατραπεί σε αστέγους. Το πρόβλημα των μαφιών των ναρκωτικών είναι υπαρκτό, σύμφωνα με την ίδια, ωστόσο οι κατασταλτικές επιχειρήσεις στην περιοχή δεν είχαν αυτόν τον στόχο, με αποτέλεσμα «το εμπόριο να συνεχίζεται με την ανοχή της αστυνομίας». Αναφέρθηκε επίσης σε αυξημένο αριθμό αστέγων μετά τις επιχειρήσεις εκκένωσης καταλήψεων, λέγοντας πως «Αφού στον στόχο δεν είναι οι ναρκομαφίες, επιχειρούν να πατάξουν τους ευάλωτους».

Αναφορικά με το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι από την εξάπλωση των πλατφορμών βραχυχρόνιας μίσθωσης, αναφέρθηκε ότι οι τιμές των ακινήτων έχουν πλέον εκτοξευθεί από τα 3.5 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, στα 7.5 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, ενώ τα ενοίκια, στα Εξάρχεια και τη Νεάπολη, έχουν αυξηθεί από 15% ως και 30%.

Με το πρόσχημα της ανομίας, γίνονται επιχειρήσεις, ωστόσο οι δουλέμποροι και οι ναρκέμποροι συνεχίζουν να κινούνται ανενόχλητοι, είπαν οι κάτοικοι. Άλλωστε, τόνισαν, πως το πρόβλημα των ναρκωτικών, δεν υπάρχει μόνο στα Εξάρχεια, αλλά είναι μετακινούμενο, από το Πεδίο του Άρεως, στην πλατεία Βάθης και άλλες περιοχές. «Μέχρι στιγμής, οι μόνοι που παραμένουν σταθεροί είναι οι ναρκέμποροι. Ανατρέπονται μόνο οι δομές αλληλεγγύης και οι ζωές των μόνιμων κατοίκων».

«Υποβαθμίζουν τη γειτονιά για την επέλαση του real estate»

Από την πλευρά της, η Μαριέττα Σιμεγιάτου, από τον Ελεύθερο Κοινωνικό χώρο Nosotros, είπε πως «Εδώ και έναν μήνα είμαστε μάρτυρες στις καθημερινές επεμβάσεις μονάδων καταστολής στη γειτονιά μας με μια άνευ προηγουμένου ένταση. Καταλήψεις στέγασης προσφύγων εκκενώνονται και αυτό-οργανωμένοι κοινωνικοί χώροι απειλούνται, ενώ δέχονται επίθεση μέχρι και εκδηλώσεις πολιτισμού σε ανοικτό δημόσιο χώρο», ενώ συμπλήρωσε ότι βασικός στόχος είναι να αδειάσει η γειτονιά από τους κατοίκους της, να εξευγενιστεί και να παραχωρηθεί στα χέρια των πολυεθνικών real estate που ήδη έχουν αγοράσει κτίρια ολόκληρα στη γειτονιά. «Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει πρώτα να υποβαθμιστεί η γειτονιά και να πέσει η αξία της γης. Γι’ αυτό η εικόνα που παρουσιάζεται για τα Εξάρχεια, είναι εικόνα αντικοινωνικής γειτονιάς, όταν στα Εξάρχεια λειτουργούν σήμερα 57 βιβλιοπωλεία, πλήθος θεάτρων και ελεύθερων κοινωνικών χώρων. Όσο και αν παρουσιάζεται ως τόπος μάχης που κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή, οι δρόμοι των Εξαρχείων σφύζουν από ζωή». Ωστόσο, υπογράμμισε πως η κατάσταση αυτή, έχει αλλάξει τον τελευταίο καιρό με την συνεχή παρουσία των διμοιριών στην πλατεία και τους γύρω δρόμους, με αποτέλεσμα οι δρόμοι να αδειάζουν νωρίς και τα μικρά καταστήματα που καταφέρνουν να επιβιώνουν, να έχουν απολέσει μεγάλο μέρος της εμπορικής τους κίνησης.

Κλείνοντας, όσοι μίλησαν από το «Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο Εξαρχείων ενάντια στην καταστολή», ζήτησαν να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή στις συνελεύσεις που πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη, από όσους κατοίκους θέλουν να συμβάλλουν στην προσπάθεια να αναδειχθεί η άλλη πλευρά των Εξαρχείων και να σταματήσουν οι συνεχείς κατασταλτικές επιχειρήσεις.

 

https://www.news247.gr/reportaz/kataggelia-katoikon-ta-exarcheia-einai-schedon-katechomena.7506986.html?utm_source=Sport24&utm_medium=footer&utm_campaign=24MediaWidget

αυτονομία, autonomia

Η γειτονιά στον καιρό της αυτονομίας – Il quartiere al tempo dell’autonomia

Quand nous chanterons le temps des cerises,
Et gai rossignol, et merle moqueur
Seront tous en fàªte!
Les belles auront la folie en tàªte
(J.B. Clément: Le Temps des Cerises)

Garbatella. Ανοιξιάτικο βραδάκι στη σκιά του Palladium. Ανταλλάσσοντας φράσεις και εικόνες, ρήματα που υποβάλλονται από τη μνήμη, εκφράσεις σημαδεμένες από τον χρόνο κι όμως συζευγμένες στο παρόν, ονόματα συντρόφων και χαμένες βιογραφίες. Στην πινακίδα του θεάτρου της γειτονιάς ξεχωρίζουν τώρα ραντεβού τρίτης πανεπιστημίου. Για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του εβδομήντα, στο «σινεμά του μπαρ Foschi» υπήρχε ένα ολόκληρο φεστιβάλ ελαφριών ταινιών με κόκκινα φώτα, γεμάτες από Καυτά καλοκαίρια της Fanny ή Μαύρες Εμανουέλλες, που κάθε τόσο εναλλάσσονταν με επεισόδια του Dario Fo που έδινε το Mistero Buffo ή με τον Victor Cavallo που ήδη ανακοίνωνε, αυτοσχεδιάζοντας τες στον πάγκο κάποιας ταβέρνας, τις αναρχοκαταστασιακές επιδρομές του Scarface που «είναι dibartolomei και αρσενικός», «ψηφίζει κομμουνιστές και κρύβει τον baader στα σοκάκια της Ρώμης», «είναι πούστης romanista και φέρνει λουλούδια βλεμμάτων στον τάφο του maccarelli στη λεωφόρο tormarancio».

Χρειάστηκαν είκοσι πέντε χρόνια για να επιστρέψει από την εξορία της Γαλλίας και το συναισθηματικό αντίκτυπο ενός τέτοιου τόπου τον συνεπαίρνει πλήρως. Ακολουθεί τις καμπύλες που σχεδιάστηκαν από τον Innocenzo Sabbatini, τα κενά και την πληρότητα της αρχιτεκτονικής του, το τύμπανο και τις καμάρες που κόβονται στον τοίχο, μια κοιλότητα από τούβλα και τις κολώνες της εισόδου που στοχεύουν προς τα πάνω την στοά με τα μεγάλα παράθυρα. Στο χαρτί γλιστρούν σκίτσα με μολύβι και το τύμπανο του κτιρίου σπάει στη μέση με γραμμές δρόμων που από εδώ διακλαδίζονται σαν αστέρι ενώ, ανάμεσα σε ματιές γύρω και λέξεις που ξαναβρέθηκαν, παίρνουν ζωή ιστορίες και γεγονότα μιας μακράς εποχής που ονομάζονταν αυτονομία.

“Σε μια τέτοια πλατεία την πρώτη φορά που έβαλα το πόδι μου ήμουν δεκαέξι χρόνων, την τελευταία μια δεκαριά περισσότερα. Από εδώ, κατά μήκος της Via Cravero, κατέβαιναν οι πορείες που από το γυμνάσιο μου στην Tormarancia πήγαιναν να χωθούν στο μετρό Β εδώ στο κάτω μέρος της Piazza Pantera. Ανεβαίναμε όλοι χωρίς να πληρώσουμε. Στα χρόνια του ’70 αυτό το μέρος το ανακάλυψα ως μαθητής στις μεσαίες τάξεις λόγω εκείνης την εξέγερσης του μαίου κατά του ΝΑΤΟ. Υπήρξε μια καταιγίδα ανθρώπων και εξακολουθώ να έχω στα μάτια μου τις κούρσες στα μονοπάτια των αγώνων, τις αντιστάσεις στους φρουρούς, τα πρώτα αέρια που εισπνεύσαμε. Η αίσθηση, ίσως υπερβολική, ήταν εκείνη μιας ολόκληρης γειτονιάς που αγωνίζονταν μαζί σου, που διαδήλωνε, που ρίσκαρε. Και που έστελνε επίσης κατά διαόλου εκείνους τους τέσσερις σπασαρχίδες του PCI-ΚΚΙ της Villetta που μέσα σε όλη εκείνη την φασαρία που υπήρχε ανησυχούσαν μόνο να πιάσουν απ’ τον γιακά τα μέλη τους, καλώντας τους να τα παρατήσουν, απειλώντας τους πως θα λογαριαστούν στα γραφεία αν δεν εγκατέλειπαν τις συγκρούσεις. Υπήρχε ένας ιδιαίτερος αέρας γύρω από την Garbatella και για πολύ καιρό, από εκείνη την έκρηξη απελευθέρωσης, ίχνη της διατηρήθηκαν ακόμα και στα παιδικά παιχνίδια. Από τον Περιφερειακό μέσω της via Caffaro και της οδού Ferrati κροτάλιζε
κινούμενο το τραμ το οποίο έπαιρνε αυτή τη στροφή και ανέβαινε επάνω από την via Passino. Στο ύψος της αγοράς αναγκάζονταν πάντα να επιβραδύνει και, όταν μια αξέχαστη χιονόπτωση έπεσε στη Ρώμη τον χειμώνα, ακριβώς αυτό το σημείο μετατράπηκε σε ζώνη για ενέδρες. Τα παιδιά έχτιζαν πυρομαχικά με μπάλες χιονιού, στη συνέχεια πετάγονταν από τα σκαλάκια της αγοράς με τα κασκόλ να καλύπτουν τα πρόσωπά τους και εφορμούσαν επάνω του με την κραυγή Giap, Giap, Ho chi Minh. Βρε παιδιά γιατί φωνάζετε; Τους έλεγε κάποιος μεγαλύτερος από αυτά. Τι σε νοιάζει, έκαναν εκείνα, φωνάζω αυτό που γουστάρω και μ’ αρέσει, είναι μια κραυγή μάχης. Εκείνη τη χρονιά ορισμένα συνθήματα κατέληξαν και στο πέταλο στο γήπεδο και επάνω στο ρυθμό του ce nàest quàun dèbut χτυπούσαν τα χέρια με τα ονόματα των Amarildo, Ciccio Cordova, Scaratti και Del Sol στη θέση των Mao και Lin Piao.»

Η έδρα της Lotta continua, τότε, δεν ήταν ακόμα η έδρα της Lotta continua. Στην πόρτα υπήρχε ένα σύμβολο με ένα σφυρί και ένα δρεπάνι και ένας στυλιζαρισμένος χάρτης του κόσμου φτιαγμένος σε φέτες από παράλληλες και μεσημβρινές οι οποίες, στην πρόθεση του σχεδιαστή, έδιναν αμέσως την ιδέα μιας Διεθνούς νέου τύπου. Ωστόσο το κόμμα χωρίς σύνορα είχε δύσκολο ακρωνύμιο αν και ιστορικό, ονομαζόταν Psiup, και σύντομα θα διαλύονταν από ζητήματα απαρτίας και εκλογικής λογιστικής.

“Αυτή την έδρα στη via Passino την πήρε αμέσως η κομμουνιστική Ομάδα Garbatella και αργότερα θα γίνει η ρωμαϊκή έδρα της Ομάδας Gramsci. Η Gramsci με τη σειρά της θα τελειώσει, μετά από μερικά χρόνια, αποφασίζοντας την αυτοδιάλυση της μέσα στο κίνημα. Ήταν η κατάληψη του Mirafiori του ’73 που έδωσε μια επιτάχυνση εργατισμού σε όλο τον προβληματισμό τον σχετικό με την οργάνωση και εκείνη είναι λιγάκι η ημερομηνία έναρξης της αυτονομίας. Είδα, σε μια θεατρική ανακατασκευή της υπόθεσης Moro φτιαγμένη από τον Marco Baliani, μια εκδοχή εκείνης της επιλογής. Ο συγγραφέας μιλάει για το συμβάν λες και στη Garbatella να είχε τεθεί σε ψηφοφορία, ακόμη και με το σήκωμα χεριών, η είσοδος στην παρανομία και πως η διάλυση εκείνη ήταν η αρχή του τέλους. Όσο για μένα έχω άλλες αναμνήσεις, οι bierre-ερυθρές ταξιαρχίες δεν υπήρχαν τότε, ή τουλάχιστον εδώ δεν ήταν ένα πρόβλημα και κάποια περάσματα δεν τα θυμάμαι με τόση δραματικότητα . Ασφαλώς η επιλογή της αυτονομίας δεν ήταν κάτι για προσκόπους και σε μερικούς η στροφή έφερε ζάλη. Ο Vittorio τα παρατάει αμέσως, άλλοι την θεωρούν ως μιλανέζικη εφεύρεση και δεν την αποδέχονται, τότε ο Αldo δεν μπορούσε να αντέξει την ιδέα να έχει να κάνει με τους Volsci, του κάθονταν στ’ αρχίδια, και σιγά σιγά άρχισε να ξεγλιστράει, κάποιος, νομίζω οι Greg και Lanfranco πήραν το τρένο και πήγαν επάνω στο Μιλάνο στη Via Disciplini στην έδρα του Rosso για να καταλάβουν τι αέρα φυσούσε αλλά εκεί συνάντησαν τον Iacopo Fo που τους είπε ήσυχα ότι είχαν λίγα να καταλάβουν και πως αυτός προτιμούσε να πάει στον κινηματογράφο για να δει το Paper Moon. Εν ολίγοις μια ωραία σύγχυση αλλά, επιστρέφοντας στην Garbatella, πολλοί από εμάς, περισσότερο δεμένοι με τις καταστάσεις, με τις κολεκτίβες των σχολείων ή με κάποια εργατική επιτροπή και γειτονιάς, προχώρησαν και συνέχισαν να συχνάζουν για λίγο σ’ εκείνο το υπόγειο. Και όμως η άφιξη της Lc που βρήκε αυτό το μέρος δωρεάν μετατρέποντάς το σε γραφεία κόμματος δεν άλλαξε εκείνο το κλίμα συνοικιακής αδελφοσύνης που υπήρχε στον αέρα. Με λίγα λόγια εμείς οι αυτόνομοι της γειτονιάς ήμασταν πολύ ορατοί, συναντιόμασταν, είχαμε κοινά σημεία αναφοράς με άλλους επαναστάτες, ίσως υπήρχε ανταγωνισμός στη ριζοσπαστικότητα των πραγμάτων αλλά είναι ένας εξτρεμισμός για παλκοσένικο να λέμε ότι ενώ το Manifesto έβαζε υποψήφιο τον Valpreda ή ότι LC έφτιαχνε κόκκινα παζάρια εμείς σκεφτόμασταν μοναχά να εξαφανιστούμε από την κυκλοφορία.”

Στην διήγηση Σώμα Κράτους-Corpo di Stato εκείνη η συνέλευση του ’73 είναι ένα εμβληματικό γεγονός, γεμάτο από πάθος, ίσως ένα αφηγηματικό τέχνασμα για να γίνει λόγος για την κανονικότητα, το πόσο ήταν φυσικό, εκείνα τα χρόνια, να βρεθούμε στη θέση να κάνουμε κάποιες επιλογές. Και υπάρχει ένα αγόρι που περιγράφεται με αγάπη και πολύ ισχυρή συμπάθεια, με χαμογελαστά μάτια, ανακατεμένα και κυματιστά μαλλιά, ευγενικούς τρόπους και πάντα σημαδεμένους με εξαιρετική γενναιοδωρία. Ο συγγραφέας τον βλέπει στο κέντρο της σκηνής και τον σταματάει, με αμηχανία, καθώς σηκώνει το χέρι του στο σημάδι του p38 δίνοντας το όνομά του για μια στρατολόγηση στο ένοπλο κόμμα.

“Μια υπερβολή όπως λέγαμε. Ελπίζω μόνο να υπαγορεύεται από τις ανάγκες του θεάτρου και όχι από το συνηθισμένο παιχνίδι της μνήμης που παραμορφώνεται, σχεδόν αναγκαστικά, για να την καταστήσει συμβατή με τα γεγονότα που συνέβησαν αργότερα. Εκείνο το αγόρι είναι ο Claudio ούτως ή άλλως. Ο Claudio Pallone. Ένας σύντροφος της Garbatella μεταξύ των πιο γνωστών τότε. Μαζί με τον Giancarlo De Simoni ο οποίος ζούσε στα στραβά κτίρια του San Quintino πήγαιναν στο Borromini και ήταν οι πιο γνωστοί, την εποχή του Gramsci και ακόμη αργότερα στον χώρο του Rosso, μεταξύ των σπουδαστών και των νέων της περιοχής. Μου έρχεται να τους βάλω μαζί ακόμα κι αν οι ιστορίες τους είναι διαφορετικές. Ο Claudio σκοτώθηκε σε ένα σημείο ελέγχου των καραμπινιέρων μετά από μια ληστεία τραπέζης και στην ίδια ιστορία σκοτώθηκε και ο Arnaldo, μια εξαιρετική προσωπικότητα που ξεπήδησε ανάμεσα μας από έναν άλλο κόσμο και από μιαν άλλη εποχή και που θα άξιζε μια ιστορία από μόνος του. Και ο Giancarlo δεν υπάρχει πλέον, χτυπημένος από έναν όγκο αφού μετακόμισε στην Αυστραλία. Για την απώλεια του έμαθα στο Παρίσι σχεδόν τυχαία και δεν το περίμενα με τίποτα. Αυτή του Giancarlo ήταν μια εκρηκτική νοημοσύνη, σε επηρέαζε αφάνταστα, εύρους και μεγαλοφυίας νταντασουρεαλιστικής. Την πρώτη φορά που εμφανίστηκε στο στέκι ζήτησε να μιλήσει ως σύντροφος της Mani Tese. Αυτή ήταν μια οργάνωση χριστιανών βάσης και δεν τον προβλημάτισε διόλου να επιμένει, σαν σύντροφος της Mani Tese-Απλωμένα Χέρια ενώ τα πειράγματα και οι μορφασμοί έδιναν και έπαιρναν. Στη συνέχεια ακολούθησε την trasversalista τάση της αυτονομίας, εκείνη κοντά στοn Bifo και τους μπολονιέζους. Ο Claudio αντιθέτως ήταν καθαρή ενέργεια, άμεσο πάθος και επιθυμία για απευθείας κομμουνισμό. Τον αποκαλούσαμε Ερνέστο, το δεύτερο του όνομα, επειδή είχε μέσα του νοτιοαμερικανικές ρίζες και διαθέσεις, μια έντονη τρυφερότητα, μια ανησυχία να κάνει πράγματα σημαδεμένη από την ανίατη επιθυμία να παίξει μπουνιές με την αδικία. Η δική του ήταν μια αρχαία ενέργεια που ξεκινούσε από μακριά, τροφοδοτούμενη και από οικογενειακές ιστορίες, από περασμένες μάχες, από συγγενείς που υπήρξαν τολμηροί του λαού-arditi del popolo και που είχαν πολεμήσει στην Ισπανία, ή απλούστερα, από το γεγονός ότι η μητέρα του είχε κάνει πανεπιστήμιο στην Αργεντινή την εποχή του Τσε. Η αυτονομία του δεν υπέφερε τις συναντήσεις, ήταν πολύ της πλατείας και, όταν ήταν απαραίτητο, της ένοπλης δράσης, ατομική χειρονομία ή συλλογική επανοικειοποίηση. Από την επίθεση στο Consorti μέχρι τις πορείες του σαββάτου για δωρεάν κινηματογράφο δεν υπάρχει φάση προσέγγισης στο εβδομήντα επτά που δεν τον είδε παρόντα. Είχε τις εκρήξεις αυτοσχεδιασμού του και τον βλέπω ξανά εκείνη την πρώτη φορά στο δισκογραφικό κατάστημα, ενώ όλοι άρπαζαν στη τύχη, να στοχεύει ήρεμος τον blues και jazz θάλαμο, γεμίζοντας και μετά, μόλις βρέθηκε έξω, άρχισε να διανέμει τα 33άρια λες και ήταν φυλλάδια. Σε εμένα έλαχε ένας φρέσκος John Renbourn και τον πήρα μαζί μου στα χιλιάδες μέρη που επισκέφτηκα. Ο Giancarlo αντιθέτως ήταν άλλο πράγμα. Ήταν δύο διαφορετικοί τρόποι κατανόησης της ανατρεπτικής δράσης, ακολουθούσαν διαφορετικά μονοπάτια και θάρρητα, παρόλο που ήξεραν πώς να βρεθούν μαζί σε πολλές περιπτώσεις. Υπάρχει μια φωτογραφία, αν θυμάμαι σωστά, που νομίζω ότι τους αποθανατίζει καλά κάτω στην πρυτανεία κατά την έφοδο στο καμιόνι του Λάμα. Ο Claudio πετά αντικείμενα. Ο Giancarlo φαίνεται σχεδόν ότι πυροβολεί το κόκκινο Dodge του συνδικάτου με βολίδες παραπομπών του Mayakovsky. Ο Claudio βρίσκεται στην πρώτη σειρά. Ο Giancarlo πιο πίσω αλλά δεν τα παρατά. Από την άλλη πλευρά, από τους ινδιάνους μητροπολιτάνους έως τους πιο οργανωμένους αγωνιστές, από την LC στις ομάδες που απέμειναν, στο Πανεπιστήμιο υπήρχε ένα σωρό κόσμος. Δεν ήταν μόνο οι αυτόνομοι σε αντιπαράθεση με την μαλακία που έδερνε εκείνο το pci-κκι και εκείνο το συνδικάτο.”

Lama, non Lama, non l`ama nessuno – Λάμα, όχι Λάμα, κανείς δεν τον αγαπά. Το slogan στον τοίχο της Φυσικής σχολής δεν παρουσιάζεται ακριβώς σαν ένα εισιτήριο της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου και εξάλλου ο μεγαγραμματέας της Cgil είναι πεπεισμένος ότι θα εκκενώσει το Πανεπιστήμιο ανήμερα την τσικνοπέμπτη. Ο επικεφαλής του συνδικάτου δεν καταλαβαίνει τα αστεία, κανείς δεν του εξηγεί, δεν καπνίζει μπάφους αλλά πίπα και, μάλλον, στη σκιά της Minerva σκέφτεται μόνο να μετατρέψει μια συνηθισμένη μέρα καθαγιάζοντας, έξω από το σπίτι, την κεντρική θέση της «καμπής του Eur». Από την πλευρά του το κόμμα που αυτοανακηρύχτηκε Κράτος ετοιμάζει το ραντεβού της 17ης φεβρουαρίου με μια «έντονη πολιτική κινητοποίηση“. Αυτά γράφει η Unità που εκθειάζει μια αποστολή εγγεγραμμένων της San Lorenzo οι οποίοι αφισσοκολούν, καταστρέφουν αφίσες, σβήνουν εχθρικά συνθήματα στους δρόμους γύρω και απομακρύνουν κάποιες πικετοφορίες στις πύλες της Sapienza. Πράγα 68, Ρώμη 77; Είναι η ερώτηση που τρέχει σε όλα τα φυλλάδια. Ωστόσο όσοι παρευρίσκονται στο συλλαλητήριο δεν επιθυμούν να συζητήσουν. “Μην τρέχετε πίσω από χίμαιρες»ο γραμματέας γερουσιαστής επιτίθεται αμέσως. «Αυτοί που σπάνε τζαμαρίες δεν βλάπτουν τον Malfatti αλλά τον εαυτό τους» κροταλίζει το μικρόφωνο. «Κάποιοι μας κατηγορούν ότι θέλουμε να ομαλοποιήσουμε. Ομαλοποιήσουμε; Ο λουδισμός είναι ..» Η φωνή τρεμοπαίζει, τα σφυρίγματα δυναμώνουν, και μπαλόνια νερού πετούν προς το ξεσκέπαστο φορτηγό. «Η βία δεν χτίζει τίποτα καλό» επιμένει ο Lama της via Emilia. Pagheremo caro, pagheremo tutto – Θα πληρώσουμε ακριβά, θα τα πληρώσουμε όλα απαντά το ασεβές κοινό. “ο αυτοκαταστροφικός νιχιλισμός παίζει το παιχνίδι του εχθρού“ υποστηρίζει ο leader. Sa-cri-fi-ci sa-cri-fi-ci, 35 lire 50 mila ore è questo il contratto che vogliano avere- Θυ-σί-ες θυ-σι-ες, 35 λιρέτες 50 χιλιάδες ώρες αυτό είναι το συμβόλαιο που θέλουμε να έχουμε: εγκρίνει το εξεγερμένο κίνημα. Ζήτω ο σύντροφος bettinocraxi τρόμος των αφεντικών τρόμος των φασιστών που το σκάνε με ταξί, φωνάζουν με ρυθμό οι σκληροί μια ομάδας αναφερόμενοι στο νεο γραμματέα psi υποστηριζόμενοι εν χορώ από τους εξτρεμιστές του χάμστερ αγώνα.

“Έτσι κι αλλιώς, μια ωραία ημέρα εκείνη του Λάμα. Και χρόνια αργότερα ακόμη μου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Εκείνη τη μέρα, μη γελιόμαστε, μιλάω για τον εαυτό μου αλλά νομίζω ότι είναι έτσι για πολλούς πολλούς άλλους συντρόφους, σκοτώσαμε τον πατέρα. Ο Λάμα στο Πανεπιστήμιο ήρθε με όλη την ομάδα περιφρούρησης ανεπτυγμένη. Υπήρχαν οι οικοδόμοι με τα χοντρά χέρια τους και τα νύχια φαγωμένα από την δουλειά. Ήταν οι εργάτες με τις φόρμες της Tiburtina. Και μετά μια ολόκληρη σειρά αξιωματούχων με την ομπρέλα, μέλη του κόμματος όμορφοι παρατεταγμένοι, γραμματείς που κινητοποιήθηκαν εναντίον μας. Ήμασταν ένα πλήθος εμείς αλλά κατά τα άλλα άοπλοι, χωρίς τίποτα προ-οργανωμένο. Και επειδή ήταν σχεδόν αδύνατο να περάσουμε τα φίλτρα στις πύλες. Μόνο οι ινδιάνοι κάποια στιγμή είχαν σηκώσει ψηλά μια μαριονέτα που αόριστα έμοιαζε με τον Λάμα και χόρευαν γύρω της κοροϊδεύοντας εκείνους που βρίσκονταν στην άλλη πλευρά. Έλεγαν βλακείες σαν sa-cri-fi-ci sa-cri-fi-ci ή, τραγουδώντας, έκαναν piccì piccì piccini picciò – piccì piccì piccini picciò. Οι άλλοι έβγαζαν καπνούς, τα είχαν πάρει στο κρανίο σκοτεινοί και μας απαντούσαν: φασίστες ψοφίμια επιστρέψτε στους υπονόμους. Αλλά, κατά βάθος, το πράγμα που μας είχε ενοχλήσει περισσότερο ήταν όλη η προσπάθεια να ξασπρίσουν τους τοίχους με τους καθαριστές του συνδικάτου. Ήθελαν να διαγράψουν κάθε ίχνος της κατάληψης. Είχαν έρθει να φέρουν πίσω την τάξη και η πρώτη ανησυχία ήταν ακριβώς να περάσουν ένα καλό χέρι άσπρης μπογιάς επάνω σε όλα τα γραμμένα συνθήματα στους τοίχους. Το φορτηγό το είχαν βάλει στον ανοιχτό χώρο ανάμεσα στη Νομική και τη σκαλινάτα του πρυτανείου με την μούρη στραμμένη προς την σχολή των Γραμμάτων. Εμείς στεκόμασταν μεταξύ της Χημείας και των Γραμμάτων γύρω από το σιντριβάνι και εκείνο το έργο λογοκρισίας δεν μας κάθονταν καλά. Πράγματι είχε φτιαχτεί επιδεικτικά, με φαντασία. Υπήρχε ένα στόμα που σχεδιάστηκε στην Πρυτανεία με γραμμένη τη φράση Ερυθρά Γέλια-Risate Rosse και ήταν αυτό που τους ενοχλούσε. Το γεγονός είναι ότι με τον τρόπο αυτό σηκώθηκε μέσα μας μια ακατανίκητη οργή, μεγάλη, απεριόριστη. Μας ούρλιαζαν τα πάντα και στη συνέχεια σε κάποιο σημείο επιτέθηκαν στην πλευρά των ινδιάνων και κάποιος από αυτούς μας έδειξε ένα πυροσβεστήρα. Για αυτούς ήταν το τέλος. Αν και ήταν πιο οργανωμένοι και σφικτοί στις γραμμές τους δεν μπόρεσαν να μας αντέξουν. Ήταν αυτοί που ξεκίνησαν, προσπάθησαν να μας απομακρύνουν, πέρασαν στις μεταλλικές βέργες. Έχω ακόμα μια ουλή στο χέρι μου προσπαθώντας να αποφύγω ένα χτύπημα που κατευθύνονταν σε μια συντρόφισσα. Αλλά ήταν εκείνοι που σαρώθηκαν, εκδιώχθηκαν προς την έξοδο του Policlinico, πετάχτηκαν έξω από το Πανεπιστήμιο. Μια δύσκολη μέρα, σκληρή, σου το είπα, και όπως την ξαναβλέπω, πάντα νιώθω την ίδια παράξενη αίσθηση. Από τη μία πλευρά υπάρχει η ταινία με τη ωμότητα αυτού που συνέβη, το γεγονός ότι βρήκα τον εαυτό μου να παίζει τουβλιές ενάντια στον γραμματέα των γραφείων όπου μεγάλωσα, να κυνηγάω έναν φίλο εγγεγραμμένο στην Cgil, να χτυπιέμαι με τον αδερφό μου που στέκονταν μπροστά μου και να του φωνάζω στα μούτρα pci μπόγια. Από την άλλη έχω ακόμα την αίσθηση του αναπόφευκτου εκείνης της ημέρας. Έτσι πήγε. Δεν χρειάζεται να το ταλαιπωρήσουμε περισσότερο. Πήγε έτσι και αμήν. Με το σημερινό κεφάλι δεν ξέρω αν θα το έκανα και πάλι αλλά, με όλο το δρόμο που έβαλα κάτω από τα παπούτσια μου, δεν αναρωτιέμαι πλέον γιατί έγινε αυτό το πράγμα με τον Λάμα αλλά πώς θα μπορούσε να μη συμβεί αυτό που συνέβη τότε.”

Στους τοίχους της Garbatella τριάντα χρόνια μετά το ’77 υπάρχουν εκείνοι που έχουν ξαναρχίσει να τους χρωματίζουν με φράσεις και συνθήματα εκείνης της εποχής. Μια Εργατική Απόλαυση-Godere Operaio που εμφανίστηκε στην SantàEurosia περνά από στόμα σε στόμα, λίγο πιο κάτω, σε μια Φτέρη και Μύρτιλο ενώ στον τοίχο της εκκλησίας κάποιος διεκδικεί το δικαίωμα να καταλάβει τον Παράδεισο. Καμιά απολογία της συντρόφισσας P38 αλλά, διαβάζοντας κάποια άρθρα σχετικά με το ρωμαϊκό χρονικό των εφημερίδων, για κάποιον το να γράφει Dite a Lama che L’amo – Πείτε στον Λάμα πως Τον αγαπώ είναι κάτι σκανδαλώδες και πρέπει να καταγγελθεί.

“Είναι προφανές ότι η δημιουργική πλευρά του ’77, όσο επιθετική ή άγρια κι αν ήταν, είναι πιο εύκολη στην ανάκτηση της σε σχέση με την κουβέντα περί βίας αλλά συχνά υπήρχαν εκείνοι που τα έπαιρναν στο κρανίο ακόμη και μπροστά στα χαζολογήματα μιας πορείας, μπροστά στο καρναβάλι που στήνονταν στους δρόμους. Η Maciocchi στο βιβλίο της Δύο Χιλιάδες Χρόνια Ευτυχίας-Duemila anni di felicità σε ένα συγκεκριμένο σημείο περιγράφει το γενικό επιτελείο των botteghe oscure [όπου βρίσκονταν η εθνική έδρα του κκι] που βλέπει αηδιασμένο μια εύθυμη πορεία να περνά κάτω από το μπαλκόνι της διεύθυνσης του pci . Τι έχουν και γελούν, ξεσπά ο Amendola, είναι προβοκάτορες και φασίστες, ενώ, με τη συγκατάθεση του απόλυτου γραμματέα τους Berlinguer, υπάρχει ο Pecchioli ο οποίος βγαίνει προς τα έξω με ένα στεγνό: θα τους κάνουμε να καταλήξουν όλοι στη φυλακή. Ιδού, ίσως και εκείνη της Maciocchi να είναι μια θεατρική υπερβολή, αλλά ανάμεσα στη Εξουσία και την ειρωνική βεβήλωση δεν υπήρξε ποτέ ένα μεγάλο feeling. Πάντως τα συνθήματα στη γειτονιά είχαν μια ιδιαίτερη γεύση. Κάποια στιγμή κάποιος άρχισε να αλλάζει την τοπωνυμία. Η Piazza Sauli έγινε Piazza una Bomba, το Largo Ansaldo ονομάστηκε Largo all’Autonomia, η Via Magnaghi βαφτίστηκε Via la Polizia. Υπήρχαν εκείνοι που προειδοποιούσαν την Κοινωνία και Απελευθέρωση-Comunione e Liberazione και αυτοί που επικαλούνταν τους Godzilla και Gamera ενάντια στη μαύρη διαπλοκή-contro la trama nera. Με την μπογιά επινοήθηκαν τα πιο απίθανα ραντεβού όπως το περίφημο Κυνήγι στον Αυτόνομο που ξεκίνησε από το απατηλό Raggruppamento Gallo Citrone-Ομάδα Κίτρινος Πετεινός. Ήταν μια από εκείνες τις ημέρες dada που ο Giancarlo άρεσε πολύ όπου οι επιδρομές που επικαλέστηκαν οι αξιωματούχοι του κόμματος ή οι δαιμονισμένοι μπάτσοι πραγματοποιούνταν από τους ίδιους τους καταζητούμενους. Αυτό το πράγμα το επινόησε ο Enrichetto, ένας της Donna Olimpia, ο Giancarlo το είχε προετοιμάσει και ο Claudio βρέθηκε φυσικά ανάμεσα στους πρωταγωνιστές αυτού του παιχνιδιού του παράλογου. Ήταν αυτός, ανάμεσα στο πλήθος με μια καρτέλα σε στυλ σάντουιτς με τις λέξεις Επικίνδυνος Αυτοαποκαλούμενος Αυτόνομος, το θήραμα που έπρεπε να επιπλήξει μια πλημμύρα αυτοσχέδιοι θηρευτές που τριγυρνούσαν μες τη γειτονιά. Ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που έγινε όμως σύντομα είδηση. Ήταν η μέρα μετά τη δολοφονία της Giorgiana Masi και το κίνημα, για να ξεφύγει από τις απαγορεύσεις, είχε συγκαλέσει κάποιες αποκεντρωμένες διαδηλώσεις. Μια ξεκινούσε από το Testaccio και στόχευε προς την Garbatella. Ακριβώς εδώ στην Piazza Bartolomeo Romano μια ομάδα ξεκολλά και πετά μπουκάλια κατά του σταθμού των καραμπινιέρων. Από τους στρατώνες μερικοί στρατιωτικοί βγαίνουν με τα όπλα και πυροβολούν. Τίποτα δεν συμβαίνει όμως και η πορεία συνεχίζεται μέχρι την Piazza Sauli. Πρόκειται να διαλυθεί όταν καταφτάνει μια πολύ στοχευμένη έφοδος. Ο Claudio στέκονταν ήσυχος κοντά στη γωνία της εκκλησίας και διακωμωδεί την άοπλη κατάσταση του. Δεν είχε τίποτα επάνω του αλλά προφανώς είχε το πρόσωπό του, τα γνωστά χαρακτηριστικά του, τα στοιχεία ενός αυτόνομου και γνωστού προσώπου. Γεγονός είναι ότι ένα τζιπ τον σημαδεύει και κατεβάζει ένα είδος robocop που αρχίζει να τον κυνηγάει. Ο Claudio τρέχει γρήγορα στην οδό Comboni και πρόκειται να γλιστρήσει στην οικοδομική μονάδα 24, εκείνη των villini palladiani του De Renzi, όταν συνειδητοποιεί ότι έχουν αρπάξει ένα κορίτσι που γνωρίζει. Έχει μια στιγμή δισταγμού και το εκμεταλλεύεται o μπάτσος ρίχνοντας το γκλομπ ανάμεσα στα πόδια του σαν μπούμερανγκ. Την πάτησε. Με μια γκριμάτσα πέφτει στο έδαφος και αμέσως είναι πάνω του. Δεν τον έβλεπα πλέον και είπαν ότι περισσότερο από τον φυσικό πόνο ήταν η έκπληξη που τον τραυμάτισε μέσα του. Λένε επίσης ότι ενώ τον κουβαλούσαν μέσα χαμογελούσε στις προσβολές που έβρεχαν πάνω του και περισσότερο από τις μπουνιές τον πόνεσε το βλέμμα της Lucilla δεμένης με τις χειροπέδες κοντά του. Εκείνη πάντως ήταν η τελευταία έξοδος του εβδομήντα επτά στους δρόμους της Garbatella. Η γειτονιά απομόνωσε τους προβοκάτορες ταραξίες: έτσι έγραφε η Unità την επόμενη μέρα. Ούτε μια λέξη για το γεγονός ότι ήμασταν εκεί επειδή η αστυνομία του Cossiga είχε σκοτώσει τη Giorgiana Masi. Τίποτα. Ίσως, χρόνια αργότερα, θα εξακολουθούν να υπάρχουν αυτοί που σκέφτονται για τους λογαριασμούς που έμειναν ανοικτοί από την εξέγερση εκείνου του άλλου μαΐου, εκείνου του ’70 κατά του Νατο. Δεν ξέρω. Σε κάθε περίπτωση ξέρω μόνο ότι τότε πήρα χρώμα και βούρτσα, περπάτησα στους δρόμους αυτής της γειτονιάς και έστειλα σε εκείνο τον αργεντίνο κοκκινομάλλη έναν ανάλαφρο χαιρετισμό γραμμένο με κόκκινα γράμματα επάνω σε έναν ετοιμόρροπο τοίχο. Είναι ένας αιώνας που δεν περνάω από εκεί αλλά είμαι βέβαιος ότι αν ψάξω εκείνη την επιγραφή σου την βρίσκω ακόμα εκεί πέρα .”

κείμενο του Claudio D’Aguanno που δημοσιεύτηκε στο MaGMA (Magazzini Generali Memorie Autonome – Roma XI) ιούνιος 2007

 

Il quartiere al tempo dell’autonomia

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ούτε βήμα πίσω: Βίντεο από την αντικατασταλτική πορεία στα Εξάρχεια (31/9) – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 31ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 4/9 ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Το Σάββατο 31 Αυγούστου, έπειτα από κάλεσμα που απηύθυνε η συνέλευση «NO PASARAN”, πραγματοποιήθηκε πορεία με τη μαζική συμμετοχή εκατοντάδων διαδηλωτών στους δρόμους των Εξαρχείων.

Καταλήψεις – Αυτοδιαχειριζόμενοι Χώροι Πορείες / Συγκεντρώσεις / Μικροφωνικές Κρατική καταστολή – Κοινωνικός έλεγχος


[VIDEO]

Την Τετάρτη 4 Αυγούστου υπάρχει κάλεσμα στις 19:00 στο Πολυτεχνείο στο κτίριο Γκίνη, για συζήτηση σχετικά με τη διοργάνωση της κεντρικής αντικατασταλτικής διαδήλωσης αλληλεγγύης στις καταλήψεις, της 14ης Σεπτέμβρη στα Προπύλαια και για την πραγματοποίηση προπαγανδιστικών δράσεων.

NO PASARAN!

By  | September 2, 2019

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ- ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

 

Το Σάββατο 31 Αυγούστου έπειτα από κάλεσμα που απεύθυνε η συνέλευση “NO PASARAN” πραγματοποιήθηκε πορεία με τη μαζική συμμετοχή χιλίων και πλέον διαδηλωτών στους δρόμους των Εξαρχείων. Αψηφώντας την ιδεολογική τρομοκρατία και τον στρατό κατοχής των ΜΑΤ, οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες μετέδωσαν ένα μήνυμα αντίστασης στην κρατική κατασταλτική εκστρατεία και αλληλεγγύης στους κατειλημμένους χώρους αγώνα.

Την Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου καλούμε στις 19:00 στο Πολυτεχνείο στο κτίριο Γκίνη, συζήτηση για την διοργάνωση της κεντρικής αντικατασταλτικής διαδήλωσης αλληλεγγύης στις καταλήψεις, της 14ης Σεπτέμβρη στα Προπύλαια και για την πραγματοποίηση προπαγανδιστικών δράσεων.

 

NO PASARAN!

 

Αναρχικό – Αντιεξουσιαστικό Στέκι «ΑΝΤΙΠΝΟΙΑ», Κατάληψη ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 37, Κατάληψη Στέγης Προσφύγων /Μεταναστών ΝΟΤΑΡΑ 26, Squat for Refugees/Migrants SPIROU TRIKOUPI 17, ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), Αναρχική Φοιτητική Συνέλευση ΑΡΟΔΑΜΟΣ, Διαχειριστική Συνέλευση του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Στεκιού Γαλατσίου «ΣΤΕΓΑΣΤΡΟ», *Κ ΒΟΞ Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο, Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Post navigation

https://taksiki-antepithesi.espivblogs.net/archives/1799

Ενημέρωση για τη διαδήλωση της 31ης Αυγούστου | Κάλεσμα σε συζήτηση Τετάρτη 4 Σεπτέμβρη, Πολυτεχνείο

Καταλήψεις – Αυτοδιαχειριζόμενοι Χώροι


post imageΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 31ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ- ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

Το Σάββατο 31 Αυγούστου έπειτα από κάλεσμα που απεύθυνε η συνέλευση «NO PASARAN” πραγματοποιήθηκε πορεία με τη μαζική συμμετοχή χιλίων και πλέον διαδηλωτών στους δρόμους των Εξαρχείων. Αψηφώντας την ιδεολογική τρομοκρατία και τον στρατό κατοχής των ΜΑΤ, οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες μετέδωσαν ένα μήνυμα αντίστασης στην κρατική κατασταλτική εκστρατεία και αλληλεγγύης στους κατειλημμένους χώρους αγώνα.

Την Τετάρτη 4 Αυγούστου καλούμε στις 19:00 στο Πολυτεχνείο στο κτίριο Γκίνη, συζήτηση για την διοργάνωση της κεντρικής αντικατασταλτικής διαδήλωσης αλληλεγγύης στις καταλήψεις, της 14ης Σεπτέμβρη στα Προπύλαια και για την πραγματοποίηση προπαγανδιστικών δράσεων.

NO PASARAN!

Αναρχικό – Αντιεξουσιαστικό Στέκι «ΑΝΤΙΠΝΟΙΑ», Κατάληψη ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 37, Κατάληψη Στέγης Προσφύγων /Μεταναστών ΝΟΤΑΡΑ 26, Squat for Refugees/Migrants SPIROU TRIKOUPI 17ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), Αναρχική Φοιτητική Συνέλευση ΑΡΟΔΑΜΟΣ, Διαχειριστική Συνέλευση του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Στεκιού Γαλατσίου «ΣΤΕΓΑΣΤΡΟ»*Κ ΒΟΞ Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο, Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Εικόνες:

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συγκέντρωση-μικροφωνική ενάντια στην κρατική καταστολή στο Κ*ΒΟΞ

Συγκέντρωση-μικροφωνική ενάντια στην κρατική καταστολή, την Τρίτη 20/8 στις 19:00 στο Κ*ΒΟΞ, Θεμιστοκλέους & Αραχώβης, πλατεία Εξαρχείων.

Καταλήψεις – Αυτοδιαχειριζόμενοι Χώροι Πορείες / Συγκεντρώσεις / Μικροφωνικές Κρατική καταστολή – Κοινωνικός έλεγχος


post imageΣυγκέντρωση-μικροφωνική ενάντια στην κρατική καταστολή, την Τρίτη 20/8 στις 19:00 στο Κ*ΒΟΞ, Θεμιστοκλέους & Αραχώβης, πλατεία Εξαρχείων.

ΝΑ ΥΨΩΣΟΥΜΕ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

NO PASARAN!

Αναρχικό – Αντιεξουσιαστικό Στέκι «ΑΝΤΙΠΝΟΙΑ», Κατάληψη ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 37, Κατάληψη Στέγης Προσφύγων /Μεταναστών ΝΟΤΑΡΑ 26, Squat for Refugees/Migrants SPIROU TRIKOUPI 17, ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), Αναρχική Φοιτητική Συνέλευση ΑΡΟΔΑΜΟΣ, Διαχειριστική Συνέλευση του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Στεκιού Γαλατσίου «ΣΤΕΓΑΣΤΡΟ», Κ*ΒΟΞ Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο, Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Εικόνες:

      

 

https://athens.indymedia.org/post/1599488/

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

ΣΥΝ Ε ΦΟ (συνέλευση ενάντια στις φόλες) δράσεις ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2019 ΚΑΒΑΛΑ

Άυγουστοq 2019,
η συνέλευση ενάντια στις φόλες, πραγματοποίησε εξορμήσεις σε περιοχές της Καβάλας, Καλαμίτσα – Χωράφα – Δεξαμενή/Θεσ.νίκης που έχουν σημειωθεί επανειλημμένα κρούσματα φόλας αδέσποτων και κατοικίδιων ζώων. Ο βασανισμός τους αποτελεί πλέον καθημερινό φαινόμενο στην πόλη της Καβάλας, νομιμοποιώντας την κακοποίηση των τετράποδων φίλων μας. Επιλέγουμε με τη φυσική μας παρουσία να διαμαρτυρόμαστε στις περιοχές που έχουν σημειωθεί τα κρούσματα φόλας, ενημερώνοντας τους πολίτες των περιοχών αυτών για τα κτήνη που ζουν ανάμεσά μας. Η αντανάκλαση του πολιτισμού αυτής της πόλης, διαμορφώνεται μέσα από την ανοχή των βασανισμών και την ατιμωρησία των βασανιστών. Γιατί έτσι είσαστε οι ευσυνείδητοι πολίτες, σκοτώνετε ότι δεν σας κάνει! https://anarxikoikavalas.squat.gr
Περιοχή συνημμένων
Προβολή βίντεο YouTube ΣΥΝ Ε ΦΟ (συνέλευση ενάντια στις φόλες) δράσεις ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2019 ΚΑΒΑΛΑ