i libri di michele · τα βιβλία του μιχάλη

CANCELLI DELLA MEMORIA 5 καγκελόπορτες της μνήμης 5, καταλήγοντας

Δημοσιεύτηκε στις 29 Νοε 2014

ο Ρενάτο Κούρτσιο συζητά με έναν αγωνιστή των Κοινωνικών Κέντρων γύρω από την ιστορία των τελευταίων 50 χρόνων

από το ‘εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα’ 13

φυλακές · ένοπλη πάλη

στον Antonio Lo Muscio

Ad Antonio Lo Muscio
1 luglio 2009baruda
στον Antonio Lo Muscio

ANTONIO LO MUSCIO
– γεννήθηκε στην Trinitapoli (FG) στις 28 μαρτίου 1949
– δεν απαντά στην κλήση του για την στρατιωτική θητεία κι έτσι συλλαμβάνεται το 1970 για να παραμείνει στην φυλακή για 2 χρόνια
– επιστρέφει στην φυλακή αρκετές φορές
– το 1975 εργάζεται για κάποιο διάστημα στην Fargas di Novate στο Μιλάνο
– στρατεύεται στους Nuclei Armati Proletari
– σκοτώνεται από τους καραμπινιέρους στην Ρώμη, την 1η ιουλίου 1977

γράμματα του Antonio Lo Muscio

– “Lettera ad un amico”, carcere di Procida, 5 Marzo 1974, από την φυλακή ‘γράμμα σε έναν φίλο’

αγαπητέ σύντροφε ελπίζω πολύ να είσαι καλά. όταν βγω, εκτός από το να εργαστώ κανονικά, θα προσπαθήσω να κάνω κάποια πολιτική δουλειά με την βοήθεια, εάν είναι δυνατό, από τα ίδια άτομα που χθές όπως εγώ ζούσαν έξω από την πραγματικότητα. σε ένα κόσμο διαφορετικό από τον πραγματικό όπου το χρήμα γίνεται η μοναδική διέξοδος, έτσι όπως μας δίδαξαν οι αστοί, η οποία με τα χρήματα φτιάχνει και χαλά σύμφωνα με τα κέφια της. πρέπει να κάνουμε κατανοητό σε αυτούς έτσι όπως το κατάλαβα εγώ πως αυτός που έχει την εξουσία να φτιάχνει και να καταστρέφει αναλόγως της αρεσκείας του είναι μόνο ένας, ο λαός. και είναι αυτή η πραγματική δύναμη που φέρνει την αλλαγή στον κόσμο, και όχι το χρήμα. όλες τις ικανοποιήσεις θα μπορέσουμε να τις πάρουμε όταν θα νικήσουμε τους βρωμερούς καπιταλιστές και όλες τις αντιδραστικές δυνάμεις που υπάρχουν. μόνο όταν αυτό θα είναι πραγματοποιήσιμο όλοι οι άνθρωποι θα μπορούν να θεωρούνται άνθρωποι, σήμερα βρισκόμαστε σε μεταβατική οδό, δηλαδή άνθρωποι γινόμαστε μονάχα τώρα.

– “Lettera ad un amico”, carcere di Perugia, 5 Gennaio 1975, από την φυλακή, ‘γράμμα σε έναν φίλο’

Antonio Lo Muscio, appena giustiziato, μόλις εκτελεσμένος

– “Lettera ad un amico”, carcere di Perugia, 5 Gennaio 1975, από την φυλακή, ‘γράμμα σε έναν φίλο’

Antonio Lo Muscio, appena giustiziato, μόλις εκτελεσμένος

Antonio Lo Muscio, appena giustiziato

αγαπητέ σύντροφε, όπως ξέρεις δεν θα αργίσω να βρίσκομαι έξω, ακριβώς σε 18 ημέρες. γι αυτό είμαι πολύ ευχαριστημένος, για το γεγονός πως βγαίνοντας θα μπορέσω πραγματικά να αφοσιωθώ στον πολιτικό αγώνα και με αυτό τον τρόπο θα δώσω νόημα στην ίδια μου την ζωή. λέω αυτό σε σχέση με αυτό που ήμουν πριν, πριν δηλαδή μπω στην φυλακή. είμαι της άποψης, πως εάν ο χρόνος της κράτησης χρησιμοποιηθεί σωστά, τουλάχιστον μια φορά, όλοι, δίχως να αποκλείουμε κανέναν, πρέπει να έρθετε στην φυλακή να δείτε από κοντά εκείνο που είναι στην πραγματικότητα ο θεσμός του εγκλεισμού και η βία του.

Μαρτυρίες στο Σχέδιο Μνήμης

– Silvana Innocenzi, Testimonianza al Progetto Memoria, Firenze 1995

“ένα έξυπνο αγόρι, ντροπαλό και ευαίσθητο. με ένα αυθόρμητο χαμόγελο, γεμάτο τρυφερότητα και ενθουσιασμό για την ζωή. έτσι το μυαλό μου θυμάται την πρώτη μου συνάντηση με τον Antonio. μου έκανε εντύπωση η διαθεσιμότητα και η γεναιοδωρία που είχε για τους άλλους, η δυνατότητά του να ακούει.
όμορφος, έλεγαν οι συντρόφισσες που τον συναντούσαν ή είχαν την ευακιρία να τον γνωρίσουν στο πολιτικό του πάθος. εγώ ήμουν γοητευμένοι από τον χαρακτήρα του, από τον εσωτερικό του κόσμο. […]

ήρθε η κλήση για τον στρατό και τον κάλεσαν στο Como ακριβώς τη στιγμή που είχε γεννηθεί μια δυνατή ιστορία αγάπης. η κοπέλα έμεινε έγκυος ( ένα παιδάκι που στη συνέχεια δεν θα γεννηθεί εξ αιτίας μιας αυθόρμητης έκτρωσης )… και αυτός έρχεται κοντά της … η κλασική απόδραση.
τον βρίσκουν στο σπίτι και τον συλλαμβάνουν. γεννιέται μια συμπλοκή…τον δικάζουν και καταδικάζουν κλείνοντάς τον στη φυλακή του Forte Boccea και στη συνέχεια στην Gaeta. είναι η αρχή της επαφής του με την φυλακή, η επίπτωση που έχει επάνω του.

ο πατέρας γραμμένος στο ΚΚ συζητούσε συχνά μαζί του. συζητήσεις ξαναμμένες στις οποίες ο Antonio, με το πολιτικό πάθος που είχε ωριμάσει μέσα του κατήγγειλε στον πατέρα του την ρεφορμιστική και ρεβιζιονιστική πολιτική του ΚΚΙ. εκείνα τα χρόνια αυτός ιδεολογικά βρισκόταν κοντύτερα στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά. από παιδί ήταν σε συνεχή έρευνα ενός κόσμου διαφορετικού, δικαιότερου, με λιγότερες κοινωνικές διαφοροποιήσεις, με λιγότερη εκμετάλλευση και λιγότερη περιθωριοποίηση.

το πρώτο του βλέμμα διασταυρώθηκε με το δικό μου πίσω ένα πάγκο σε μια αίθουσα συναντήσεων της φυλακής της Perugia. είχε καταλήξει εκεί, ύστερα από την στρατιωτική κράτηση, για ένα αδίκημα κλοπής.
στην Perugia μαζί με άλλους συντρόφους είχε δώσει ζωή στην κολλεκτίβα των Κόκκινων Πανθήρων, σε συνέχεια του κινήματος των αμερικανικών Black Panthers. […]

9788882924300p

οι συναντήσεις μας, ήταν στιγμές έντονες συζητήσεων και ανταλλαγής, επικοινωνίας ανάμεσα σε διαφορετικές πραγματικότητες. εγώ που ασχολούμουν με το κίνημα απελευθέρωσης των γυναικών κι αυτός που μου μιλούσε για την παράλογη ζωή του καταναγκασμού. για τις ζωές και αυτά που υποφέρουν οι έγκλειστοι στο εσωτερικό των τοίχων της φυλακής. για την χρήση κρεβατιών-κλουβιών και για τα δικαστικά ψυχιατρεία για άτομα που δεν προσαρμόζονταν στη ζωή της φυλακής, στους κανονισμούς της.

ήταν ευτυχισμένος όταν μπορούσε να μου μεταφέρει μια εσωτερική τους κατάκτηση, είτε επρόκειτο για χώρους εσωτερικής κοινονικότητας, για καλύτερες συνθήκες εργασίας ή για την δυνατότητα να δέχονται βιβλία ή άλλο γραπτό υλικό δίχως λογοκρισίες.
ήταν ευτυχισμένος διότι κατόρθωναν αλλαγές και αντιλαμβάνονταν ότι ήταν δυνατό μέσα σε έναν θεσμό τόσο ολοκληρωτικό, όπως ήταν η φυλακή.
μου χάρισε το βιβλίο ‘με αίμα στα μάτια’ του Jackson. “διάβασέ το, μου είπε, πες μου την γνώμη σου, σύμφωνα με εμένα είναι εξαιρετικό”.
το διάβασα και κατάλαβα πως εκί μέσα έβρισκε τα δυνατότερα συναισθήματά του : θυμό, μίσος, αγάπη. δεν αγαπούσε το υποπρολεταριάτο του Marx, αγαπούσε το προλεταριάτο του Fanon.

εν τω μεταξύ οι εξεγέρσεις στις φυλακές αυξάνονταν και εκείνη στη φυλακή της Alessandria συζητήθηκε περισσότερο από όλες. υπήρξαν νεκροί ανάμεσα στο προσωπικό που είχε απαγχθεί.
κάποιοι κρατούμενοι της εξέγερσης κατέληξαν και στην Perugia κι έτσι ξεκίνησε κι εκεί μια δραστική εκστρατεία αντιπληροφόρησης περί του τι πραγματικά είχε συμβεί στη διάρκεια της απαγωγής των ομήρων,
να ονειρεύεσαι, να πραγματοποιείς μια απόδραση είναι η πιο δυνατή και ζωντανή επιθυμία κάθε έγκλειστου για να διαφύγει από μια κατάσταση που, όσο κι αν δύναται να καταστεί υποφερτή, αφαιρεί το σημαντικότερο αγαθό : την ελευθερία του ατόμου.
“Liberare tutti” , ‘να ελευθερώσουμε όλους’ ήταν το πιο ριζωμένο σύνθημα ανάμεσα στους κρατούμενους εκείνων των χρόνων.

1240659796514_f

στον ενστικτώδη θυμό, ατομικό, προσωπικό πολλών κρατουμένων, οι Nuclei Armati Proletari, ένοπλοι προλεταριακοί πυρήνες, έδωσαν συλλογικό και επαναστατικό σχεδιασμό.
ο Antonio βρήκε εκεί τον εαυτό του.

μια μέρα διακριτικά μου έδωσε ένα χαρτάκι δακτυλογραφημένο, ήθελε να μάθει την γνώμη μου. ήταν προβληματισμοί γύρω από τον ένοπλο αγώνα, στην δυνατότητα και την ανάγκη του. δεν κατάφερα να του απαντήσω αμέσως, ήμουν μοναχά συνειδητοποιημένη πως εκεί, στην φυλακή περισσότερο από παντού, οι διαμεσολαβήσεις δεν ήταν δυνατές.

βγήκε το 1974. πήρα λίγες μέρες άδεια από την δουλειά μου και τον περίμενα στην έξοδο. ξαφνιάστηκε. είχε τα μαλλιά του μακριά, γένεια και ένα μακρύ πανωφόρι που του έδιναν μια όψη ιδιαίτερη, μεταξύ του αυθεντικού και του demodé. […] ήταν πανέμορφες στιγμές. και μόνο σήμερα που έζησα κι εγώ την εμπειρία της φυλακής μπορώ να μπορώ να συλλάβω τις ιδιαίτερες αποχρώσεις της.

έψαξε τους συντρόφους που εγνώριζε, τους φίλους που είχε να δει από καιρό. κάποιοι δούλευαν σε εργοστάσιο και τον κάλεσαν στις συναντήσεις τους. εγώ στην Ρώμη, αυτός στο Μιλάνο, συνεχίσαμε όμως να βλεπόμαστε σχεδόν κάθε 15 μέρες.
την φυλακή όμως δεν την είχε ξεχάσει, πάνω απ’ όλα δεν είχε ξεχάσει τα πρόσωπα που είχε αφήσει και που ήθελε να βοηθήσει από εκείνα τα μέρη της μη ζωής. συνεχίσαμε να πηγαίνουμε στις επισκέψεις και να ακολουθούμε κάποιος συντρόφους στις πιο άμεσες ανάγκες τους.
Intanto nel suo cuore c’era la speranza di entrare in contatto con i compagni dei NAP che iniziavano a fare le loro prime azioni.

όμως το αποφασιστικό πέρασμα στην ένοπλη πάλη έγινε όταν η αστυνομία σκότωσε στην Ρώμη, στην είσοδο του σπιτιού της, την σύντροφο Anna Maria Mantini (αυτό το blog έχει αφιερώσει σελίδα και σε αυτήν). την είχε γνωρίσει, την εκτιμούσε πολύ. μιλήσαμε πολύ γι αυτόν της τον θάνατο. δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβω πως θα είχε συνεχίσει τον αγώνα της. […] η επιλογή μου δεν άργησε να έλθει.

το να ζω μαζί του κάποια περίοδο του αγώνα μου με τους NAP υπήρξε πλούτος τεράστιος. ήταν η πρώτη φορά που μοιραζόμασταν πολλά πράγματα, από την καθημερινότητα μέχρι το μεγάλο όνειρο ενός κόσμου διαφορετικού. δεν υπήρξε ποτέ ανάμεσά μας μια μεγάλη διαφοροποίηση ρόλων, εναλλασσόμασταν σε πολλά πράγματα; εκείνο που σχεδόν μισούσε ήταν να κάνει αγορές, ακόμη και όταν του χρειάζονταν. δεν ζούσε την επιλογή του χωρισμένη από τις άλλες διαστάσεις της ζωής. η σύλληψή του για το αντάρτικο συμφιλιώνονταν με όλα : δράσεις, αγάπη, οικογένεια και παιδιά. όλα ήταν ένα μοναδικό μεγάλο κόκκινο νήμα.

ταξιδεύαμε πάντα πολύ ενωμένοι, τόσο που γίναμε δέκτες συμπαθητικής ειρωνίας από τους άλλους συντρόφους.
η τελευταία εικόνα που του έχω ζωντανού είναι εκείνη του χωρισμού στον σταθμό Termini. εγώ έφευγα για Torino, για να συναντήσω κάποιους συντρόφους, και αυτός με είχε συνοδέψει. δεν ήθελε να με αφήσει να φύγω, όμως εγώ επέμενα. στράφηκα πολλές φορές να τον κοιτάξω να φεύγει και δώσαμε όρκο πως στην επιστροφή θα τα είχαμε παρατήσει όλα για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μου.

δεν μπορέσαμε όμως να το κάνουμε. μόλις έφτασα στο Torino με συνέλλαβαν.
έφτανε κοντά μου στην φυλακή με συμπαθητικές κάρτες, σύντομες, γεμάτες συναίσθημα, στοργικές, προσπαθώντας να γεφυρώσει την απόσταση που είχε δημιουργηθεί υλικά ανάμεσά μας.

εν τω μεταξύ οι σύντροφοι συνέχισαν να συλλαμβάνονται, το κυνήγι στον άνθρωπο είχε καταστεί όλο και πιο κυκλωτικό, και η ζωή γι αυτόν και τους άλλους δεν έπρεπε να είναι εύκολη τις τελευταίες περιόδους.

μετά μια μέρα, πρώτη ιουλίου του 1977, το τρομερό νέο που έμαθα από τις συνηθισμένες ειδήσεις στο ραδιόφωνο μέσα στους τοίχους ενός κελιού της Marassi, στην Genova.
σκοτώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση με τους καραμπινιέρους στη Ρώμη, piazza san Pietro in Vincoli, κοντά στη σχολή πολιτικών μηχανικών, στα 27 του χρόνια, την ώρα που προσπαθούσε να ξεφύγει από την σύλληψη με άλλες δυο συντρόφισσες.
τον θέρισαν ριπές από αυτόματο και τον εκτέλεσαν στη συνέχεια με μια σφαίρα στον αυχένα από απόσταση λίγων εκατοστών. δεν ήθελαν να τον συλλάβουν, αλλά να τον σκοτώσουν.
δεν ξαναειδωθήκαμε.

από μια μαρτυρία που μάζεψε δημοσιογράφος τη Corriere della Sera που δημοσιεύτηκε στις 2 ιουλίου: “πρώτα πέρασε τρέχοντας εκείνος ο νέος, Lo Muscio, τον ακολουθούσε ένας καραμπινιέρος που έριχνε ριπές με το αυτόματό του. έπεσε ακριβώς λίγα μέτρα από την είσοδο της σχολής, προσπαθώντας να στηριχτεί με τα χέρια του φωνάζοντας από τον πόνο.
ήταν σε αυτό το σημείο που ο καραμπινιέρος, έκανε λίγα βήματα, έριξε μια ακόμα ριπή και ο Lo Muscio κεραυνοβολήθηκε. τα τελευταία χτυπήματα που έριξε ο καραμπινιέρος ήταν με πιστόλι.”

– φίλοι του Antonio, συλλογική μαρτυρία στο Σχέδιο Μνήμης, Roma 1995

“τον Antonio τον γνώρισα στη φυλακή, στους πρώτους αγώνες. έγινε σύντροφος των NAP ακριβώς κάνοντας παρέα μαζί μα. ήταν ο Antonio σύντροφος γενναιόδωρος, πολύ πειθαρχημένος. όταν πλησίασε στην κολλεκτίβα της Perugia θα έβγαινε από εκεί μετά από λίγο. του είπα, εάν θέλεις να γνωρίσεις έναν σύστροφο καταπληκτικό, πήγαινε σε αυτή τη διεύθυνση, και του έδωσα αυτή του di Luca Mantini (έχουμε μιλήσει και γι αυτόν ). βγήκε. και όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ήταν το βράδυ της Piazza Alberti, τη μέρα κατά την οποία ο Luca σκοτώθηκε στην piazza Alberti. φυσικά δεν μπορούσε να το ξέρει και πήγε στο σπίτι του Luca. εκεί βρήκε την Annamaria.

ήρθαν στο σπίτι μου εκείνο το βράδυ μαζί και ήταν η πρώτη φορά που τον είδα. από τότε συναντηθήκαμε πολλές φορές. μαζί μου δεν είχε πολιτική σχέση, ήταν κάτι παράξενο, μια σχέση πολύ ανθρώπινη. ο Antonio ήταν ένας τύπος πρόσχαρος, γιορταστικός. τραγουδούσε. στο αυτοκίνητο τραγουδούσε πάντα. θυμάμαι ένα ταξίδι μαζί του.
θα τον θυμάμαι για όλη μου την ζωή. πήραμε έναν δίσκο, βαρύ σαν ογκόλιθο. και φύγαμε. διασχίζοντας την μισή Ιταλία. και στη διάρκεια του ταξιδιού, κι ας ήταν ψόφιος από την κούραση, τραγουδούσε. […] σταμάτησε το χάραμα σε ένα κατάστημα τροφίμων, αγόρασε λίγα gnocchi πατάτας. μετά, από κάπου αλλού, φρέσκιες ντομάτες. τα μαγειρέψαμε έτσι, στο πόδι. στον έλεγχο των τροφών, στην φυλακή, εν πάση περιπτώσει μου έδωσαν πίσω τον δίσκο με όλα εκείνα τα gnocchi, και μου είπαν να τα βάλω σε ένα πλαστικό δοχείο….θυμάμαι αυτό το επεισόδιο μιλά για το πως ήταν φτιαγμένος ο Antonio: εάν υπήρχε κάτι που έπρεπε να γίνει, αυτός ξεκινούσε στις μία τη νύχτα, διέσχιζε την Ιταλία και το έκανε, με χαρά. ο Antonio ήταν αμέσως διαθέσιμος, πάντα εύθυμος, ήξερε να σε κάνει να νιώθεις αμέσως άνετα.

αγαπητέ σύντροφε, όπως ξέρεις δεν θα αργίσω να βρίσκομαι έξω, ακριβώς σε 18 ημέρες. γι αυτό είμαι πολύ ευχαριστημένος, για το γεγονός πως βγαίνοντας θα μπορέσω πραγματικά να αφοσιωθώ στον πολιτικό αγώνα και με αυτό τον τρόπο θα δώσω νόημα στην ίδια μου την ζωή. λέω αυτό σε σχέση με αυτό που ήμουν πριν, πριν δηλαδή μπω στην φυλακή. είμαι της άποψης, πως εάν ο χρόνος της κράτησης χρησιμοποιηθεί σωστά, τουλάχιστον μια φορά, όλοι, δίχως να αποκλείουμε κανέναν, πρέπει να έρθετε στην φυλακή να δείτε από κοντά εκείνο που είναι στην πραγματικότητα ο θεσμός του εγκλεισμού και η βία του.

φυλακές, carcere · ένοπλη πάλη, lotta armata

η ομάδα 22 οκτώβρη και ο θάνατος του Φλόρις

26 marzo
Il Gruppo 22 ottobre e la morte di Floris
26 marzo 2011baruda
η ομάδα 22 οκτώβρη και ο θάνατος του Φλόρις

Genova, παρασκευή 26 μαρτίου 1971: είναι η ημερομηνία που έχει οριστεί από την “banda 22 Ottobre” για μια ληστεία που θα χτυπήσει το αυτόνομο Ινστιτούτο λαϊκών κατοικιών, l’Istituto autonomo case popolari (Iacp).

26 μαρτίου

η γενοβέζικη μπάντα, που γεννήθηκε τον Οκτώβρη του 1969 με διαφορετική κοινωνική σύνθεση (πρώην αντιστασιακοί, εργάτες, εργαζόμενοι στο λιμάνι, κάποιοι αγωνιστές που μεγάλωσαν στις μονάδες του Κκι, Pci) είναι από τις πρώτες ομάδες, μαζί με τους GAP, που έφεραν τον ένοπλο αγώνα στο ιταλικό πανόραμα; η ομάδα, ήδη γνωστή από άλλες δράσεις, ανάμεσα στις οποίες η απαγωγή του Sergio Gadolla που έγινε το καλοκαίρι του ’70, σε μια πρώτη φάση στοχεύει να χτυπήσει το κεφάλαιο και τους χρηματοδότες των πολιτικών δυνάμεων της δεξιάς, το χτύπημα στο Iacp εντάσσεται αντιθέτως σε μια οπτική αγώνων για την αυτομείωση των τιμών του ενοικίου (που ακριβώς το Ινστιτούτο, κατηγορούμενο επίσης για κακοδιαχείριση και διαφθορά, είχε πρόσφατα αυξήσει).

το χτύπημα είχε σχεδιαστεί από καιρό σε όλες του τις λεπτομέρειες χάρη κυρίως στην βοήθεια του Giuseppe Battaglia, μέλος της μπάντας που εργάζεται στο Ινστιτούτο κι έτσι μπόρεσε να μελετήσει την μέρα και τους τρόπους άφιξης των πληρωμών των εργαζομένων.
το βράδυ της 25ης Μαρτίου η ομάδα συναντιέται για να διαχωρίσει τα καθήκοντα : ο Mario Rossi και ο Augusto Viel θα αρπάξουν την τσάντα με τα χρήματα και θα απομακρυνθούν με μια Lambretta που είχε προηγουμένως κλαπεί, να τους περιμένει με ένα αυτοκίνητο λίγο πιο πέρα, έτοιμος να δεχτεί τα κλοπιμαία, θα είναι ο Malagoli, ο οποίος θα τα παραδώσει στη συνέχεια στον Marletti για να τα φυλάξει.


η πρόθεση είναι να γίνουν όλα δίχως τη χρήση όπλων, ρίχνοντας πιπέρι στα μάτια του υπεύθυνου του Ιστιτούτου, Giuseppe Montaldo, και του κλητήρα του Alessandro Floris, όμως ο Rossi είναι αμετακίνητος στο γεγονός να πάρει μέρος στην δράση οπλισμένος.

το επόμενο πρωί το χτύπημα πραγματοποιήθηκε, δεν πήγαν όμως όλα όπως θα έπρεπε. η άφιξη των Montaldo και Floris άργησε περισσότερο από ότι είχαν υπολογίσει, έτσι ο Malagoli απομακρύνθηκε με το αυτοκίνητο βέβαιος πως κάτι δεν είχε λειτουργήσει, οι Rossi και Viel καταφέρνουν να αρπάξουν την τσάντα και φεύγουν επάνω στην Lambretta όμως ο Floris, παρά τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις των δυο μελών της μπάντας, τους ακολουθεί πεισματικά, ο Rossi πυροβολεί κάποιες φορές στην γη για να τον κρατήσει μακριά και μια από τις σφαίρες χτυπά τον κλητήρα κατά λάθος και τον σκοτώνει.

οι δυο συνεχίζουν τη φυγή μέσα στους δρόμους του γενοβέζικου κέντρου όμως η πράξη δεν πέρασε απαρατήρητη και κάποιοι αυτοκινητιστές ορμούν στην καταδίωξη τους, ο Viel καταφέρνει να καταφύγει στο διαμέρισμα ενός φίλου, ενώ ο Rossi εμποδίζεται και συλλαμβάνεται από κάποιους καραμπινιέρους.

την επομένη οι εφημερίδες πράττουν ένα πραγματικό λιντσάρισμα επικοινωνιακό εναντίον του Rossi, ο οποίος χαρακτηρίζεται δίχως δισταγμούς σαν τέρας και ένας δολοφόνος με την θέληση του, ο στόχος επιτυγχάνεται χάρη επίσης στη χρήση κάποιων φωτογραφιών, που τράβηξε κατά τύχη ένας φοιτητής που κατοικούσε κοντά στο Istituto, που παρουσιάζονται όμως στον τύπο με λανθασμένη σειρά και τρόπο ‘πειραγμένο’ για να προωθηθεί μια αναπαραγωγή των γεγονότων βεβιασμένη που απείχε πολύ από την πραγματικότητα.

στις 2 Οκτωβρίου 1972 ξεκινά η δίκη όχι μόνο εναντίον του Rossi, αλλά και σχεδόν όλων των άλλων μελών της μπάντας, που είχαν συλληφθεί τους προηγούμενους μήνες, με στοιχεία ανύπαρκτα, όλα τα στελέχη δηλώνουν εξάλλου πως στη διάρκεια της κράτησης τους μεταχειρίστηκαν με τρόπο άγριο.
η δίκη κατέληξε σε πολύ βαριές ποινές, που βασίστηκαν κυρίως σε μαρτυρίες αόριστες και ενδείξεις.
η κατάληξη συναντά την υποστήριξη και το σχεδόν ομόφωνο χειροκρότημα των εφημερίδων, όμως άλλες φωνές υψώνονται αντιθέτως καταγγέλλοντας τον αντικανονικό τρόπο διεξαγωγής όλης της διαδικασίας διερεύνησης των γεγονότων και της δίκης : η ηχώ της ομάδας XXII Ottobre φτάνει μέχρι την Γαλλία, όπου δημιουργείται μάλιστα η Επιτροπή υποστήριξης της μπάντας, “Comité aux camarades du XXII ottobre”, σύμφωνα με την οποία οι ιταλοί σύντροφοι υποβλήθηκαν σε μια δίκη παρωδία, “degno delle dittature sudamericane”, ‘αντάξια των νοτιοαμερικανικών δικτατοριών’.

στη διάρκεια της διαδικασίας, εξάλλου, από ένα μαγνητόφωνο που είχε στηθεί στο εξωτερικό του δικαστηρίου αντηχεί, διαμέσου των συχνοτήτων του Radio Gap, [Gruppi di azione partigiana, Ομάδες αντιστασιακής δράσης], μια ανακοίνωση αλληλεγγύης στους κατηγορούμενους : “σύντροφοι της 22 Ottobre, ανάμεσα σε εσάς κι εμάς υψώνονται οι τοίχοι αυτού του πρόστυχου κτιρίου. είναι τοίχοι δυνατοί, δεν μπορούν όμως να εμποδίσουν την φωνή μας να φτάσει μέχρι εσάς. άδικα οι ενωμένες δυνάμεις της εξουσίας προσπαθούν να σηκώσουν γύρω σας τον ακόμα πιο δυνατό τοίχο του ψεύδους και της σιωπής. […] η 22 Ottobre άνοιξε τον δρόμο, άλλες δυνάμεις θα την αντικαταστήσουν, που τρέφονται συνεχώς από την ίδια καταστροφική αγριότητα της κυρίαρχης εξουσίας“.
από INFOAUT

COPIAMO INVECE DA “LE PAROLE SCRITTE”. VOL 2 del PROGETTO MEMORIA. Edizioni Sensibili alle Foglie αντιγράφουμε αντιθέτως από »τις γραμμένες λέξεις», 2ο τόμο του Σχεδίου Μνήμης, εκδόσεις ‘ευαίσθητοι στα φύλλα’

“Attenzione attenzione qui Radio Gap. προσοχή, προσοχή εδώ Radio Gap μη πλησιάζετε, είναι επικίνδυνο. σύντροφοι της 22 ottobre, ανάμεσα σε εμάς κι εσάς υψώνονται τα τείχη αυτού του πρόστυχου κτιρίου. είναι τείχη δυνατά, δεν μπορούν όμως να εμποδίσουν τη φωνή μας να σας πλησιάσει. άδικα οι ενωμένες δυνάμεις της εξουσίας προσπαθούν να σηκώσουν γύρω σας τον ακόμη πιο σκληρό τοίχο του ψεύδους και της σιωπής. ο στρατός των αστυνομικών που σας ελέγχει και τα ψεύδη του τύπου που σας απομονώνουν δεν θα καταφέρουν να σβήσουν το βασικό γεγονός πως εσείς, με τις δράσεις σας, ξεκινήσατε στην Ιταλία μια παράδοση που κανείς πλέον δεν θα εξαφανίσει.

γι αυτό σας φοβούνται και θα συνεχίσουν να σας φοβούνται. μην απελπίζεστε από τα φαινόμενα, σήμερα τα αφεντικά και οι υπηρέτες τους φαίνονται πιο δυνατοί πίσω όμως από αυτή τη δύναμη κρύβεται η αδυναμία τους, η ανασφάλειά τους. νιώθουν πως δεν έχουν πλέον κανένα άλλο σκοπό πέρα από την υπεράσπιση της άθλιας εξουσίας τους, της διατήρησής της με κάθε κόστος και είναι σίγουρα έτοιμοι να καταστρέψουν τα πάντα γύρω τους για να την διατηρήσουν, παρασύροντας όλους στην καταστροφή , οι προλετάριοι όμως δεν έχουν τίποτα να χάσουν.


ας έρθει λοιπόν η καταστροφή τους διότι από αυτήν μονάχα ξεκινά η ζωή μας. η 22 οκτωβρίου άνοιξε τον δρόμο, άλλες δυνάμεις θα την αντικαταστήσουν, τροφοδοτημένες συνεχώς από την ίδια καταστροφική αγριότητα της κυρίαρχης εξουσίας. σύντροφοι της 22 ottobre, μπροστά σας τα αφεντικά της Γένοβα τρέμουν. τα καταφέρατε εκεί που απέτυχαν δεκάδες αγώνων αχρείαστων και χαμένων. μην φοβάστε, να είστε περήφανοι.
δεν υπάρχει καλύτερη πορεία από εκείνη που σας ακολουθεί κάθε μέρα στη δίκη. ΔΕΝ υπάρχει καλύτερο ραντεβού για τους αληθινούς άνδρες από ένα δικαστήριο. αυτοί είναι σήμερα οι αναγκαστικοί δρόμοι για όποιον αρνείται τον συμβιβασμό μιας πολιτικής μάχης άχρηστης.

το ξέρει καλά αυτός από εσάς που έκανε χρόνια στη φυλακή υπό τον φασισμό. να είστε περήφανοι και για τα ψέμματα που ο τύπος στήνει σε βάρος σας. η αλήθεια στην πραγματικότητα ανήκει μόνο σε εμάς. αφήστε την Unità να σας αποκαλεί φασίστες, το ψεύδος είναι τροφή καθημερινή με την οποία το Κκι κρατά ακόμα ενωμένο το σάπιο σώμα του μηχανισμού του. σύντροφοι της 22 ottobre, εσείς επιλέξατε τον πιο δύσκολο και συνεπή δρόμο, και με την επιλογή σας ξεκινήσατε μια διαδικασία αναπόφευκτη.

κρατούμενοι της φυλακής του Marassi, να είστε αλληλέγγυοι με τους συντρόφους της 22 ottobre. γι εσάς όπως και γι αυτούς η φυλακή δεν είναι σίγουρα ο τόπος της εξιλέωσης.

εδώ και χρόνια στις φυλακές άνοιξε το μέτωπο των αγώνων του προλεταριάτου, οι μεγάλες εξεγέρσεις της Genova, Torino, Milano, ήταν μέρος του ίδιου θυμωμένου και συνειδητοποιημένου κινήματος που επιτέθηκε τα κέντρα της καπιταλιστικής εξουσίας. κι εσείς, φυλακισμένοι στο κάτεργο του Marassi, σταθήκατε πρωταγωνιστές. οι δήμιοι του δικαστηρίου και των στρατοπέδων, οι διάφοροι Sossi, και Napolitano, οι Corallo και οι Lo Muscio δεν ξέρουν να φανταστούν τις ταραχές παρά μόνο σαν έργο έξυπνο που ενδιαφέρει κάποιους ταραχοποιούς, σαν καλά υπολογισμένο σχέδιο του οποίου εσείς θα ήσασταν τα εξαπατημένα εργαλεία και του οποίου οι σκοποί είναι ξένοι ως προς εσάς. αυτό είναι εύκολα αντιληπτό.

αυτοί φοβούνται την πραγματικότητα. έχουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να περιορίσουν την πλημμυρίδα της επανάστασης στην εικόνα ενός επιτελείου που ενεργεί ηγετικά την εξέγερση και την παράδοση, σαν μια κλίκα αρχηγών που ελίσσονται σύμφωνα με την αυταρέσκειά τους και καθοδηγούν μια μάζα αδρανή. αυτοί προσπαθούν να σας χωρίσουν από τις πραγματικές αιτίες της άρνησής σας, τις αιτίες της ανθρώπινης ζωής και της απελευθέρωσης από την κοινωνική καταπίεση.

σας κολακεύουν με υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις που μέχρι σήμερα δεν είδατε ποτέ, σας απειλούν με ακόμη σκληρότερες τιμωρίες, αύξηση των ποινών, ξύλο, θάνατο.
κι εσείς δυστυχώς γνωρίζετε πως δεν απειλούν μάταια. ποιος δεν θυμάται τον σαδιστή βασανιστή Ferrigno; ποιος ξέχασε την σφαγή με ψυχρό αίμα στις φυλακές της Rebibbia που είχε διατάξει ο υπουργός για παραδειγματισμό;

μια σας αποκαλούν τσακάλια, τώρα καλούς ανθρώπους, για να σας κάνουν να νιώσετε διαφορετικοί, να σας προσβάλουν, πάντα προσπαθούν να σπείρουν ανάμεσά σας, δίχως να το καταφέρνουν, την απελπισμένη φιγούρα του αμετανόητου εγκληματία, και εκείνη του πράου και παραιτημένου πολίτη που έχει επιστρέψει στον σωστό δρόμο της τιμιότητας, της κοπιαστικής εργασίας που θα αυξήσει τα κέρδη τους, τα προνόμιά τους, τη μιζέρια σας, την φτώχεια.

σε όλα αυτά εσείς απαντήσατε από καιρό με ένα όχι αποφασισμένο και βίαιο. η εξέγερσή σας υψώνεται σαν τη δική μας, σαν αυτή κάθε προλετάριου που δεν θέλει να πεθάνει για συνθήκες ανυπόφορες στις οποίες πρέπει να βάλουμε τέλος. η φυλακή δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, πρέπει να καταστραφεί και υλικά.
το παράδειγμα μας έρχεται από τους κρατούμενους του Torino που την περασμένη χρονιά έβαλαν φωτιά και κατέστησαν ακατοίκητες τις φυλακές εκείνης της πόλης.

ζήτω οι κρατούμενοι του Marassi
ζήτω η 22 Ottobre

RADIO GAP, GENOVA, φθινόπωρο 1974 (ανακοίνωση που αναμεταδόθηκε από ένα μαγνητόφωνο που είχε τοποθετηθεί επάνω σε μια πέργκολα έξω από τα τείχη της φυλακής του Marassi στη διάρκεια της δίκης σε πρώτο βαθμό της ομάδας Gruppo 22 Ottobre

αυτονομία, autonomia

στον Πέντρο, Pietro Maria Greco, που δολοφονήθηκε από το Κράτος


A Pedro, Pietro Maria Greco, ucciso dallo Stato
9 μαρτίου 2011baruda
στον Πέντρο, Pietro Maria Greco, που σκοτώθηκε από το Κράτος

– ο Pietro Maria Walter Greco γεννήθηκε στο Mileto Porto (RC) στις 4 μαρτίου 1947
– μετακόμισε στο Veneto στα τέλη των χρόνων εξήντα
– το ’79 μετακινείται στην Padova και γράφεται στην σχολή στατιστικής, απ’ όπου και αποφοιτά
– εργάζεται σαν καθηγητής μαθηματικών σε σχολείο της Padova
– διερευνάται και απαλλάσσεται για τα Collettivi Politici Veneti στην έρευνα ενάντια στην αυτονομία του βένετο την άνοιξη ’80
– το 1982 εκ νέου διώκεται
– φεύγει στην εξορία στο Παρίσι
– σκοτώνεται από την αστυνομία στην Τεργέστη στις 9 μαρτίου 1985

[ο Pedro βγαίνει από το σπίτι, το διαμέρισμα του τρίτου ορόφου, μόλις βρέθηκε κάτω αποφασίζει να εισέλθει ξανά.

στημένοι στο εξωτερικό βρίσκονται 4 δολοφόνοι του ιταλικού Κράτους. είναι οι Nunzio Maurizio Romano, πράκτορας των υπηρεσιών Sisde (που έχει το καθήκον να τον αναγνωρίσει), Giuseppe Guidi, υπό επιθεωρητής της αντιτρομοκρατικής Digos; Maurizio Bensa και Mario Passanisi, αξιωματικοί της Digos της Trieste. ο Romano, ο Guidi και ο Passanisi εισέρχονται στο κτίριο και στήνουν ενέδρα στην σκάλα.

όταν ο Pedro κατεβαίνει ξανά τις σκάλες ο Romano μπαίνει μπροστά του και τον πυροβολεί δύο φορές με το calibro 38 σε λιγότερο από μισό μέτρο απόσταση, τον χτυπά στους πνεύμονες. αμέσως και τα διασταυρούμενα πυρά των άλλων δυο αστυνομικών killer που χτυπούν τον Pedro με σφαίρες των εννέα χιλιοστών,  στον ώμο και στην γάμπα. στο μικρό αίθριο θα μετρηθούν στη συνέχεια τα σημάδια από τουλάχιστον δώδεκα χτυπήματα.

ο Pedro κάνει έκκληση για τελευταία φορά στην εξαιρετική δύναμη θέλησης του, βγαίνοντας στον δρόμο και εμποδίζοντας έτσι να γίνουν όλα δίχως μάρτυρες. βγαίνει, τραυματισμένος θανατηφόρα, πολλοί περαστικοί τον ακούν να φωνάζει «mi vogliono ammazzare mi vogliono ammazzare», ‘θέλουν να με σκοτώσουν’. ο Bensa, που είχε μείνει στο εξωτερικό του κτιρίου, μόλις βλέπει τον Pedro τον πυροβολεί, στις πλάτες. ο Pedro καταρρέει μες τα αίματα λίγα μέτρα πιο εκεί. ο Passanisi του περνά χειροπέδες.
τον μεταφέρουν με μεγάλη καθυστέρηση στο νοσοκομείο, πεθαίνει γύρω στις 11.50]

ντοκουμέντα που έφτιαξαν οι ένοπλες οργανώσεις για τον άνθρωπο ή για το γεγονός στο οποίο συνάντησε τον θάνατο

– Franco Fortini, “A Mino Martinazzoli”, in Lettere da Lontano, L’Espresso 16 novembre 1986, από τον Φράνκο Φορτίνι στο ‘Στον Mino Martinazzolli’, στο ‘Γράμματα από Μακριά’.

“η αθώωση -αυτή ήταν η απόφαση της Τεργέστης – αυτών που σκότωσαν τον Greco δεν προκαλεί έκπληξη, ούτε η αδιαφορία των πολιτικών κομμάτων, από εκείνους που υπερασπίζονται »την ζωή» μέχρι εκείνους που δεν είναι αντίθετοι στην τρομοκρατία με στολή (επέστρεφε στην Γαλλία, ήταν πολιτικός μετανάστης, πράκτορες με πολιτικά πηγαίνουν να τον μαζέψουν, το σκάει, πυροβολούν, τον εκτελούν. “έμοιαζε να οπλοφορεί” λεν. ήταν άοπλος. δύο καταδίκες σε 8 μήνες, με όρους και δίχως καταχώριση). όταν διαβάζω για δικαστικές αποφάσεις σαν εκείνη δεν σκέφτομαι τα κριτήρια των δικαστών ( εσείς, πρώην υπουργός δικαιοσύνης κάτι ξέρετε περισσότερο από εμένα). πρώτα απ’ όλα γιατί για τα γεγονότα γνωρίζω μόνο αυτό που γράφτηκε.

και στη συνέχεια γιατί φοβάμαι και προσέχω πάρα πολύ να μην παραβιάσω τον ποινικό Κώδικα.(εκείνον για την συκοφαντία, έχω πια την ηλικία για να τον φοβάμαι).

δυστυχώς ή ευτυχώς είναι όμως αλήθεια πως οι υπεύθυνοι για τους οποίους ενδιαφέρομαι – ήτοι όχι για τις δολοφονίες ούτε γα την απόφαση μα για το νόημα τους – δεν είναι αυτοί που πυροβόλησαν ούτε εκείνοι που έχουν ευλογημένα τα χέρια με ένα χαμόγελο”, όπως πριν πολλά χρόνια είχα γράψει για την δολοφονία του Serantini, είναι οι πολιτικοί και οι εκπρόσωποι τους δηλαδή, οι δημοσιογράφοι και οι πάροχοι ηλεκτρονικών υπηρεσιών που αυτές τις έννοιες δίνουν ή αφήνουν να εννοηθούν. εσείς, αγαπητέ Martinazzoli, είστε καλά διαβασμένος. επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσου δύο στίχους του Baudelaire.
Il “tu” invocato è Satana ma, per un cristiano, potrebbe essere il Sommo Bene: “Tu che al proscritto dai lo sguardo calmo e nobile / che intorno a un patibolo danna un popolo intero”.
‘η επίκληση του »Σας» είναι Σατανική αλλά, για έναν χριστιανό, θα μπορούσε να είναι η Υψηλότερη : ‘εσύ που στον προγραμμένο ρίχνεις την ματιά σου ήρεμη και ευγενή / που γύρω από ένα ικρίωμα βλασφημείς έναν ολόκληρο λαό’.

δεν ξέρω εάν ο σκοτωμένος ήταν υπεύθυνος για κάτι, προγραμμένος δίχως αμφιβολία, εάν επέστρεφε από μια πολιτική του αποδημία. καταδικασμένος σε θάνατο από κάποιους ειδικούς ανάμεσα σε υπαλλήλους δυο ή τριών υπουργείων με τους οποίους, μέχρι πριν από λίγο καιρό, εσείς καθόσασταν μαζί για το καλό της Δημοκρατίας, ο Greco δεν βρίσκονταν επάνω σε μια σκηνή περιμένοντας την λεπίδα ή το σκοινί.
δεν είχε “le regarde calm et haut”. ούρλιαζε: “θέλουν να με σκοτώσουν, βοήθεια!”

όμως όλος ο λαός που τον θάνατο του καταδικάζει και βλασφημεί, εκείνος ναι, ήταν. μου φτάνει να κατέβω στους δρόμους για να τον συναντήσω. είναι ο λαός μας, ο κόσμος που αγαπάμε και εκτιμούμε προφανώς αδιαχώριστος από εκείνον που, ίσως μαζί με τους περισσότερους, απεχθάνομαι, και, οφείλω όμως να ομολογήσω, μισώ και θα ήθελα να δω να μειώνεται όχι στην λογική [που είναι πλέον αδύνατο] ούτε στην μετάνοια [που δεν είναι η δύναμη μου] αλλά στην ανημποριά τουλάχιστον. είναι ο λαός που ακούει απρόσεχτος ή αγνοεί χρονικά και ειδήσεις σαν εκείνη της Τεργέστης , και έτσι είναι καταδικασμένος.

δεν πιστεύω στην δικαιοσύνη της ιστορίας, που είναι για ανεκδίκητους. ούτε πως η συσσώρευση καταχρήσεων, κλοπών, διαφθοράς, καταπίεσης των αδυνάτων και η παρωδία της δικαιοσύνης, πρέπει να τελειώσει, αργά ή γρήγορα, μετακινώντας τις πέτρες και τους ανθρώπους. κάθε άλλο. αυτός που δεν βλέπει πλέον τις τηλεειδήσεις, εάν δεν βρίσκεται ακριβώς μέσα στην τροχιά από τις σφαίρες της αντιτρομοκρατικής, θα έχει άλλα πράγματα να σκεφτεί από την σκόπιμη ή μη σκόπιμη ανθρωποκτονία, χάρη σε εκείνα τα μολύβια, ενός νεαρού στο κουκλοθέατρο ενός νεκροτομείου.

σήμερα, θέλω να πω, η Νέμεσις διαλέγει αόρατες οδούς, όπως στα σπλάχνα του ατομικού fall-out. το σωστό τιμωρείται όπως και ο φταίχτης, σαν απόδειξη πως και στους δυο υπάρχει ένα μέρος του άλλου. αργά, μέρα με την μέρα, μια ανεπαίσθητη μείωση του ηθικού οξυγόνου εκμηδενίζει κύτταρα, αποδιοργανώνει διαδρομές ζωοδόχους και επισφαλείς. σαν κάποια είδη αμφίβια προσαρμοσμένα στα σπήλαια, που έχουν ακόμη μάτια δίχως όμως να τα χρησιμοποιούν ή να χρειάζονται την όραση, έτσι ολόκληρες γενιές μπορούν να συνυπάρξουν με την αύξηση τοξικού ιστορικού στις κυψελίδες.

είναι αυτό που ονομάζουμε κατάπτωση, του λαού και της ηπείρου : μόνο πραγματική τιμωρία που αποδίδεται στο Δικαστήριο της Ιστορίας για το οποίο μίλησε ο Hegel. χάρη σε αυτόν τον τελευταίο, δεν ξεχνώ πως αυτή πηγαίνει χέρι-χέρι με το αντίθετο της. ανακαλύπτω, γεμάτος θαυμασμό, αποδείξεις ζωτικότητας, ποιότητας, κουράγιου, σοβαρότητας για τα οποία αυτό το έθνος είναι πλούσιο και ικανό , και στη συνέχεια, όταν αυτές οι θετικές δυνάμεις, όπως σήμερα, αδικούνται και καταστρέφονται, τις ψάχνεις τότε πέρα από τα σύνορα της νικηφόρας φιλίας…..η ‘καταγγελία’ εκείνου του πράγματος που δεν διανοούμαι ούτε να χαρακτηρίσω, μιλώ για την απόφαση της Τεργέστης, θα μου φαίνονταν ανόητη γλαφυρότητα δίχως ακόλουθες ενέργειες, ας ήταν και οι ελάχιστες, σαν αυτή να σας γράψω αυτή την επιστολή. γιατί Εσείς, αγαπητέ Martinazzoli, έχετε εξουσίες που εγώ δεν έχω. πιστέψτε με, με κάθε σεβασμό, δικός σας Franco Fortini”.

(…) τι να πούμε για έναν σύντροφο για εμάς απαραίτητο;

τον Pedro τον θυμόμαστε πάντα δίπλα μας στους αγώνες των πανεπιστημιακών, ξεκινώντας από το ’68, στους αγώνες της mensa, του φοιτητικού εστιατορίου δηλαδή σαν εργαζόμενος στην Opera, και σε εκείνους των επισφαλών του σχολείου. γι αυτό, για το ότι ήταν μέσα στα όργανα του κινήματος, σε εκείνους τους ίδιους τους αγώνες που μας ένωσαν και που ακόμη και τώρα μας ενώνουν, ο Pedro υπέστη διάφορες έρευνες από πλευράς του Kalogero (έρευνες που υποστηρίχτηκαν μόνο από λόγια των μετανιωμένων, που κάθε φορά κατέρρεαν).

για άλλη μια φορά στην πρώτη σειρά, στη πρώτη θέση, έτοιμος να πληρώσει ο ίδιος, σκληρά, με περισσότερα χρόνια διαφυγής και παρανομίας, φυγόδικος, δίχως δουλειά, ελαχιστοποίηση εισοδήματος που βγάζει με νύχια και με δόντια από αυτή την σκατένια κοινωνία, για να φτιάξει καλύτερες συνθήκες ζωής, καλύτερη ποιότητα.

ο Pedro των 38 χρόνων, ο Pedro δίπλα στους νέους του κοινωνικού κέντρου ‘κόκκινο σύννεφο’, “Nuvola rossa”, κοντά σε αυτή που ήταν η τάξη στην οποία ανήκε, σε αυτούς που είναι εκμεταλλευόμενοι, δίχως σπίτι, δίχως εισόδημα, δίπλα σε εκείνους που δεν κάθονται να ηττηθούν, αυτούς που συνεχίζουν έτσι κι αλλιώς να αγωνίζονται.

τον θυμόμαστε στη διάρκεια των αγώνων με εμάς τους άνεργους προλετάριους, με εμάς για την αλληλεγγύη, πάντοτε, γιατί ο Pedro ήταν έτσι φτιαγμένος. και έτσι θέλουμε να τον ζούμε, στους αγώνες μας, όχι σαν ανάμνηση αλλά σαν μια πάντα ζωντανή παρουσία, μαζί με εμάς, στη μέση, απαραίτητος μέχρι τέλους, ενθυμούμενοι επίσης την προσπάθεια του από το εξωτερικό.

μας αρέσει να τον φανταζόμαστε έτσι : να τρέχει έξω από το αίθριο εκείνου του κτιρίου-τάφος της οδού Giulia να καταγγέλει με φωνή δυνατή, για άλλη μια φορά, τελευταία δυστυχώς γι αυτόν, πως το Κράτος σκοτώνει αλλά πως αυτή τη φορά δεν θα του είναι δυνατό να αποκρύψει, δεν θα μπορέσει να παραπλανήσει, να μιλήσει για το »τέρας» […]

ευχαριστώ σύντροφε Pedro για εκείνα που ήξερες να μας δώσεις, ευχαριστώ σύντροφε για την δύναμη που ακόμη μας κρατά ζωντανούς, θυμωμένους και ποτέ παραδομένους, μαζί σου και τώρα και για σένα.
με κλειστή γροθιά σύντροφε μας, με αίμα στα μάτια θα μας λείψεις πολύ γιατί εσύ είσαι για όλους εμάς ένας από τους απαραίτητους”.

-Claudio Latino, από την φυλακή Due Palazzi, 13 marzo 1985
“το να μιλήσουμε για τον Pedro, για την ζωή του, για την φιγούρα του σαν σύντροφο αυτή τη στιγμή είναι πολύ οδυνηρό. πολλοί τον γνώρισαν και ακόμη περισσότεροι έχουν ακούσει να μιλούν γι αυτόν. δίχως ρητορική μπορούμε να πούμε πως λίγοι έχουν την δυνατότητα του να επικοινωνεί και να κοινωνικοποιεί, την ενέργεια και την δύναμη του, την αποφασιστικότητα του, την εξυπνάδα και την συνέπεια του ”.

το πήραμε από το βιβλίο “Sguardi Ritrovati”, ‘τα βλέμματα που ξαναβρήκαμε’ , vol. 2 από το Σχέδιο Μνήμης, del Progetto Memoria. Edizione-εκδόσεις Sensibili alle Foglie
Qui le altre pagine di ricordo ai compagni…  εδώ οι άλλες σελίδες αναμνήσεων

φυλακές, carcere

η εξέγερση στη φυλακή le Murate και η εκτέλεση του Giancarlo Del Padrone

La rivolta del carcere delle Murate e l’uccisione di Giancarlo Del Padrone: 24 φεβρουαρίου 1974
24 φεβρουαρίου 2012baruda
η εξέγερση στη φυλακή le Murate και η εκτέλεση του Giancarlo Del Padrone

“το σχέδιο της εξέγερσης προχωρούσε και ξεκίνησαν οι ετοιμασίες; μάθαμε για τον δρόμο που οδηγεί στη στέγη, μελετήσαμε τον τρόπο να οχυρωθούμε στο εσωτερικό, συγχρονίζοντας χρόνους και δράσεις.
στην πρώτη ενότητα ήμασταν περίπου 130. ο καθένας έπρεπε να ξέρει, κανείς δεν έπρεπε να το κάνει αντιληπτό.
ήταν όλα ένα κλείσιμο ματιού, μια χειρονομία, μια γρήγορη συνομιλία ανάμεσα σε ομαδούλες. Θα έλεγα πως οι φύλακες είχαν δυνατές ενδείξεις, καμία όμως σίγουρη απόδειξη. Εγώ έπρεπε να παραμείνω στο εσωτερικό της ακτίνας, μαζί με άλλους, έτοιμοι να ταμπουρωθούμε και να σταματήσουμε τους φύλακες, παρεμποδίζοντας την είσοδο από την πόρτα που συνέδεε το δικό μας τμήμα με το υπόλοιπο της φυλακής οχυρωμένοι με κρεβάτια, στρώματα και ότι άλλο θα βρίσκαμε.

μια άλλη ομάδα, από περίπου 50 κρατούμενους, θα ανέβαινε στην οροφή.
η διαδήλωση ξεκίνησε το βράδυ της 24ης φεβρουαρίου 1974, στο τέλος της τηλεοπτικής βραδιάς. Τα πράγματα, δεν χρειάζεται να το πούμε, πήγαν διαφορετικά από το προβλεπόμενο. Σε μια πρώτη στιγμή οι φύλακες κατάφεραν να σπάσουν τα φράγματα. τους απωθήσαμε και αυτοί, από αντίδραση, ξεκίνησαν να πυροβολούν σφαίρες και δακρυγόνα.  

είχαμε προετοιμάσει λεμόνια και νερό για να προστατεύουμε τα μάτια μας, όμως ο αέρας έγινε αποπνικτικός κι έτσι ανεβήκαμε κι εμείς στην οροφή.
Από εκεί είδαμε τους φύλακες, όλο και περισσότερους, να παρατάσσονται στους τοίχους της περίφραξης, όλο γύρω μας, σε περίπου 50 μέτρα απόσταση.
Ο διευθυντής, με το μεγάφωνο στα χέρια, μας κάλεσε να επιστρέψουμε στα κελιά μας, και μας έδωσε ένα ultimatum, τελεσίγραφο πέντε λεπτών, μετά το οποίο μας προειδοποίησε πως θα ξεκινούσε να μας πυροβολεί.

Κάποιοι φοβήθηκαν από αυτή την απειλή, η υπόθεση όμως να ξεκινήσουν να ρίχνουν στο ύψος ανδρός τελικά δεν θεωρήθηκε πιθανή.
Ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις; σε τελική ανάλυση στοχεύαμε να επιτύχουμε κάποιες βελτιώσεις στο εσωτερικό της φυλακής, όπου η κατάσταση δεν ήταν με τίποτα υποφερτή, και να εμπλέξουμε την κοινή γνώμη στην επείγουσα υπόθεση δικαστικής και σωφρωνιστικής μεταρρύθμισης.
Ζούσαμε μακριά από κάθε ευπρέπεια και αξιοπρέπεια και ουρλιάζαμε την απελπισία μας.

Είχαν ρίξει επάνω μας τα φώτα δυο προβολέων. Δίπλα μου ήταν ο Giancarlo, κρατούμενος από λίγες μέρες. Θυμάμαι πως κινήθηκε για να πάει να πάρει μια εφημερίδα που ένας άλλος φυλακισμένος είχε μαζί του,
μαζί του κινήθηκε και ο Sandro. τους είδα να σηκώνονται, να κάνουν λίγα βήματα. και ξεκίνησε η βολή στον στόχο. Εκατοντάδες χτυπήματα.
Ξάπλωσα στην στέγη, “με βρήκαν”. ήταν η φωνή του Sandro, σύρθηκα προς αυτόν.
Και είδα τον Giancarlo ξαπλωμένο κάτω. Με τα μάτια ανοικτά. Κάποιος πέρασε έναν αναπτήρα μπροστά στα μάτια του. Οι κόρες ήταν καρφωμένες. Στο στήθος του, τέσσερα, πέντε χτυπήματα. Μια ριπή αυτομάτου. Una sventagliata di mitra.

Έτσι πέθανε ο Giancarlo Del Padrone, 20 χρονών, toscano di Carrara, τοσκάνος από την Καρράρα, τον είχαν συλλάβει 15 μέρες πριν, περίμενε να δικαστεί για κλοπή αυτοκινήτου.
Το πρώτο του αδίκημα. τραυματίστηκαν οκτώ.
Ο Sandro στην πλάτη. ο Gaetano στο συκώτι, άλλοι στα πόδια.
Σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι.
“ASSASSINI” “Ammazzateci tutti, coraggio” “La pagherete” ‘ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ’ ‘Σκοτώστε μας όλους, κουράγιο’ ‘Θα το πληρώσετε’
Slogan για να ξεσπάσουμε, ήμασταν θυμωμένοι. Φωνές δίχως ελπίδα, δίχως ειρήνη.
Σταμάτησαν τους πυροβολισμούς.”
M.D.S. Testimonianza successiva su una rivolta e l’uccisione nel Carcere delle Murate, a Firenze, il 24 febbraio 1974- Μαρτυρία επόμενη πάνω σε μια εξέγερση και το θάνατο στη Φυλακή της Φλωρεντίας, στις 24 φεβρουαρίου 1974.
Tratto da “Il carcere speciale” Progetto Memoria, Vol. 5, Edizioni Sensibili Alle Foglie – το πήραμε από το ‘Ειδικές φυλακές’ Σχέδιο Μνήμης, Τομ.5, εκδόσεις Ευαίσθητοι στα Φύλλα.

Un articolo sulle rivolte del 1974 e la risposta dello stato: LEGGI
Anche Infoaut oggi ha dedicato una pagina a questa lontana rivolta: LEGGI
E ancora, su Carlo Alberto Dalla Chiesa : LEGGI

ένοπλη πάλη, lotta armata · αυτονομία, autonomia

στον Claudio Pallone, που τον σκότωσε η αστυνομία

A Claudio Pallone, ucciso dalla polizia
14 novembre 2009baruda
στον Claudio Pallone, που τον σκότωσε η αστυνομία

CLAUDIO PALLONE

– ο Claudio Ernesto Pallone γεννήθηκε στην Argentina, στις 2 νοεμβρίου 1954
– φοιτά στα σχολεία της Ρώμης, γράφεται στο πανεπιστήμιο
– εργάζεται σαν επιδιορθωτής di bozze
– συλλαμβάνεται τον μάϊο του 1977 και αποφυλακίζεται κάποιους μήνες αργότερα
– στρατεύεται στο Movimento Comunista Rivoluzionario, Επαναστατικό Κομουνιστικό Κίνημα
– σκοτώνεται από την αστυνομία στο San Donato Val Comino (FR), στις 13 νοεμβρίου 1980, μαζί με τον Arnaldo Genoino, που τραυματίστηκε θανάσιμα, και θα πεθάνει στο νοσοκομείο.

– Archivio Progetto Memoria, Note sul percorso politico, από το αρχείο του Σχεδίου Μνήμης, σημειώσεις γύρω από την πολιτική του διαδρομή. OBEY _Guns and roses_

OBEY _Guns and roses_“ο Claudio Ernesto Pallone μεγαλώνει στην Garbatella, με τις φοιτητικές πολιτικές κολεκτίβες, con i collettivi Politici Studenteschi του σχολείου του. ανάμεσα στις πρώτες του εμπειρίες στράτευσης στην Κομουνιστική Ομάδα της γειτονιάς, Gruppo Comunista della Garbatella, σχηματισμό που, στα πρώτα χρόνια του ’70, εισρρέει στην Ομάδα Γκράμσι, Gruppo Gramsci. με τη διάλυση της Gramsci (1973) στρατεύεται στον χώρο της ρωμαίικης αυτονομίας, milita nell’area dell’autonomia romana; παίρνει μέρος στη ζωή του περιοδικού, partecipa alla vita del foglio trasversale Zut; γράφεται, μιας και βρίσκεται άνεργος, στην λίστα αναμονής για να εργαστεί στο νοσοκομείο Policlinico και παίρνει μέρος σε όλες τις διαδηλώσεις, όντας πολύ ενεργητικός σε όλες τις εκδηλώσεις του κινήματος της αυτονομίας.

τον μάρτιο του 1977 παίρνει μέρος στις διαδηλώσεις του πανεπιστημίου με αποκορύφωμα την εκδίωξη του κομουνιστή γραμματέα των συνδικάτων Lama. τον μάιο του 1977 συλλαμβάνεται, μετά από μια επίθεση εναντίον ενός στρατοπέδου αστυνομικών στην συνοικία Garbatella, ύστερα από τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις της τάξης που ακολούθησαν τον θάνατο της Giorgiana Masi. έμεινε έγκλειστος κάποιους μήνες.

στη διάρκεια του 1978, μαζί με άλλους αγωνιστές, δίνει ζωή σε ένοπλες εμπειρίες διάχυτες στον χώρο με διαφορετικά ονόματα. το 1979 παίρνει μέρος στην συζήτηση που θα δώσει ζωή στο MCR, εμπειρία μέσα στην οποία τοποθετείται και το γεγονός που θα προκαλέσει τον θάνατο του.”

Testimonianze al Progetto Memoria, μαρτυρίες στο Σχέδιο Μνήμης
– Vincenzo Sparagna, Roma 1995

“τον Claudio τον θυμάμαι, νεαρό αγόρι, ήταν ψηλός όχι υπερβολικά, λεπτός όχι υπερβολικά, με μια όμορφη κορνίζα μαλλιών νομίζω περισσότερο κόκκινα παρά καστανά, πιο προς το αμάρανθο παρά ξανθά. είχε δυο όμορφα ευγενικά μάτια, από εκείνα που ξέρουν να χαμογελούν με διακριτικότητα, σε έκαναν συμμέτοχο σε μια ειρωνία που δεν έκανε κατάληψη στην ψυχή, από εκείνα που ξέρουν να συμφωνούν ή να διαφωνούν, που όμως διατηρούσαν την αγάπη ακόμη και όταν διαφωνούσαν, σαν να ήταν χάδι.

εργάζονταν, όταν τον γνώρισα, σαν επιδιορθωτής σχεδίων στο Male. […] έρχονταν ένα πρωί την εβδομάδα στην τυπογραφία, (το πρωινό του κλεισίματος της δουλειάς) και διόρθωνε τα σχέδια που προετοιμάζονταν στην τυπογραφία 15ης ιουνίου, nella tipografia “15 giugno” επάνω σε απαρχαιωμένες Linotypes. υπήρχε η μυρουδιά του λιωμένου μολυβιού, το τικ τακ των μηχανών και ο Claudio στέκονταν για ώρες, σκυμμένος πάνω από τα σχέδια, όταν εγώ και οι υπόλοιποι δουλεύαμε με τον Franco Circosta, l’indimenticabile aut‘roccia’, τον αξέχαστο ‘βράχο’ στο μοντάζ των σελίδων….μέχρι αργά τη νύχτα, μερικές φορές μέχρι τις τέσσερις το επόμενο πρωί.

κατά καιρούς ο Claudio έφευγε αφού πρώτα έβλεπε τα τελευταία σχέδια, καμιά φορά παρέμενε να μας κοιτά να εργαζόμαστε και να μας δίνει ένα χέρι μέχρις αργά, σχεδόν πάντα σιωπηλός, παρόντας όμως, διακριτικός, ευγενικός.

έπειτα, ένα πρωί, ο Claudio δεν ήρθε. υπήρχε ήλιος, ήταν έντεκα το πρωί, έγινε δώδεκα, με έπιασα να τον περιμένω από τις δέκα. ήμουν ήδη θυμωμένος, έπρεπε να διορθώσω εγώ όλα τα σχέδια, να διορθώσω ξανά τις σελίδες, όλα προχωρούσαν πιο αργά. ‘τι στο καλό μαγειρεύει ο Κλάουντιο;’ “Che cavolo combina Claudio?” η ημέρα έκλεισε και η δουλειά είχε τελειώσει. από τον Claudio κανένα νέο.

μόνο την επόμενη μέρα μάθαμε πως ήταν νεκρός, σκοτωμένος στην άκρη ενός δρόμου, μετά από απόπειρα ληστείας, μαχητής παράνομος σε κάτι, le “Brigate Rosse”, le “Unità Combattenti”, i “Proletari contro il destino” λίγο έχει σημασία.

έμεινε αυτό το κενό στο στομάχι μου, αυτή η αγωνία στην καρδιά, το αδύνατο, και όμως τόσο πραγματικό, κολάζ ανάμεσα στον σιωπηλό Claudio με τα κόκκινα μαλλιά, τον ευγενικό, καλοσυνάτο, προσεκτικό και τακτικό διορθωτή σχεδίων, ίσως φοιτητή, ίσως αυτοδίδακτο εργαζόμενο και τον δραματικό ‘διπλό’ του, οπλισμένο με αποφασιστικότητα, με την επίγνωση του κινδύνου και σχεδόν καθημερινά του θανάτου.

ίσως ένα άλλο ακόμη ‘αχρείαστο’ σύμβολο του δράματος της γενιάς μας μπροστά στην άβυσσο του τέλους της ιστορίας. ίσως μόνο ένας νέος με γλυκά μάτια, πολύ αγαπητός στους Θεούς”.

Tratto da “Sguardi Ritrovati”, vol. 2 del Progetto Memoria. Edizione Sensibili alle Foglie, το πήραμε από ‘τα βλέμματα που ξαναβρήκαμε’, 2ος τόμος του Σχεδίου Μνήμης. εκδόσεις Ευαίσθητοι στα Φύλλα.

ένοπλη πάλη, lotta armata

Στην Margherita Cagol

br_marac (1)

A Margherita Cagol
5 ιουνίου 2011baruda

Στην Margherita Cagol

Στην επέτειο της δολοφονίας της,αυτό το μπλογκ [που έχει μια κατηγορία αφιερωμένη στους σκοτωμένους συντρόφους], μιλά για την Μαργαρίτα Καγκόλ, που διάλεξε το Mara σαν όνομα μάχης και αγωνίστηκε στις ερυθρές Ταξιαρχίες από την ίδρυση μέχρι την απαγωγή Gancia και την μάχη που ακολούθησε στην cascina Spiotta στις 5 ιουνίου 1975, όπου δολοφονήθηκε απ’ τους καραμπινιέρους. Το υλικό πάνω την Cagol είναι αρκετό και ποικιλόχρωμο, χρησιμοποίησα λοιπόν αποσπάσματα από τις αναμνήσεις που υπάρχουν στον τρίτο τόμο του Σχεδίου Μνήμης, Progetto Memoria, “Gli Sguardi Ritrovati”, Eκδόσεις Sensibili alle Foglie.

Γεννήθηκε στη Sardagna di Trento στις 8 Aπριλίου 1945, συμμετέχει στο φοιτητικό κίνημα στο Τρέντο, παίρνει δίπλωμα κοινωνιολογίας το ’69 στο Τρέντο και λαμβάνει μέρος στο Comitato Unitario di Base στη Pirelli, στο Collettivo Politico Metropolitano και στη Sinistra Proletaria.
– από σεπτέμβριο 1970 μάχεται στις Brigate Rosse
– το καλoκαίρι του 1972 μετακομίζει στο Torino
– σκοτώνεται απ’ τους καραμπινιέρους στις 5 ιουνίου του 1975, στο Arzello d’Acqui (AL)

hbunir8g_pxgen_r_467xa

Loris Paroli, Μαρτυρία στο Progetto Memoria, Σχέδιο Μνήμης, Reggio Emilia 1995.

»[…] Η Μάρα ήταν μια κομουνίστρια ηγέτης, μια από τις πρώτες χειραφετημένες γυναίκες της μοντέρνας εποχής και πίστευε στη γυναίκα σαν ένα από τους καθοριστικούς πόλους της κοινωνίας για τη χειραφέτηση όλων των υπολοίπων. Μια μέρα που της μιλούσα για την αμηχανία και τον προβληματισμό μου για την μικρή θηλυκή παρουσία στην οργάνωσή μας, και σε σχέση με τη δυσκολία του να ζει στη παρανομία ανάμεσα μόνο σε αρσενικούς, μου είπε πως ήταν σίγουρη πως το συστατικό γυναίκα μέσα στον γύρο λίγων χρόνων θα είχε τεράστια μεγαλώσει, θα είχε αυξηθεί πολύ. Είχε δίκιο. Όντως, μέσα σε λίγα χρόνια σχεδόν όλες οι ένοπλες οργανώσεις είχαν επικεφαλής ένα υψηλό θηλυκό στοιχείο. Και αυτή είναι μια από τα πιο βαθιές πτυχές της ιστορίας μας, που δεν τονίζεται ποτέ από εκείνους που έχουν μεταγγίσει επάνω σε εκατοντάδες βιβλία όλες εκείνες τις χειραγωγημένες και απελπισμένες προσπάθειες θέλοντας να την εξηγήσουν, να μιλήσουν γι αυτήν και την σκέψη της.
Η Μάρα ήταν μια σύντροφος αληθινή που ήξερε να κάνει σχέσεις απλότητας με όλους τους συντρόφους, πολύπλευρες συγχρόνως. Μαζί της δεν έβλεπες ποτέ τη ρήξη ανάμεσα στις πολιτικές συζητήσεις και τη στιγμή κατά την οποία μπορούσες να παίξεις με την κιθάρα και να τραγουδήσεις, να κάνεις αστεία και να γελάσεις, ή όταν μαγείρευες ή ήσουν στο τραπέζι. Ο χρόνος ήταν γι αυτή όλος μέσα σε μια επιλογή ζωής και με γλυκύτητα ήξερε πάντα να φέρνει σε αρμονία τις όμορφες στιγμές μ’ εκείνες της έντασης, της αγωνίας και τις αγχωτικές.
Στο προσωπικό επίπεδο είναι η σύντροφος που με περιμένει στην είσοδο του αυτοκινητόδρομου της Reggio Emilia, το μακρινό ’74, όταν κάνω την επιλογή της παρανομίας. Και είναι αυτή που από την πρώτη στιγμή ξέρει να διαβάσει μέσα μου και να καταλάβει πως για μένα αυτή ήταν μια επιλογή δύσκολη, μιας και εγκατέλειπα αγαπημένα πρόσωπα, κυρίως το παιδί μου.
Αυτή η κατανόησή της ήταν σημαντική, για μένα ήταν ελευθερωτική, δεν με ανάγκαζε, σε σχέση με άλλους, με τη μία, να είμαι εκείνο που δεν ήμουν …..
Σε πολιτικό επίπεδο είναι πολλές οι κρίσιμες στιγμές όπου η Μάρα είναι υπερβολικά ενεργητική, δραστήρια και προωθητική σε σχέση με όλους εμάς της φάλαγγας του Τορίνο. Όταν το εκτελεστικό μας αποφάσισε να εισέλθει ο ‘Frate Mitra’ στις BR, ο ‘Αδελφός ‘Πολυβόλο’, αυτή ήταν αντίθετη, πολιτικά συμφωνούσε να τον κάνουν να εισχωρήσει εγκάρσια, υποστήριζε πως έπρεπε να μπει στον κόσμο της δουλειάς και μόνο στη συνέχεια από ελέγχους…θα είχαμε αξιολογήσει εάν και πως να τον κάνουμε να εισέλθει στην οργάνωση. Κανείς δεν την άκουσε. Ο Αδελφός πολυβόλο αποδείχτηκε κατάσκοπος συντελώντας να συλληφθούν οι Curcio και Franceschini.
Η πιο αποκαλυπτική στιγμή όμως, πλούσια και στενάχωρη μαζί είναι εκείνη των πρώτων μηνών του 1975, όταν εμείς του Τορίνο προτείναμε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των φυλακισμένων μας συντρόφων. Περίοδος πλούσια διότι ύστερα από πολλούς συλληφθέντες συντρόφους είχαμε ξαναστήσει τις δυνάμεις μας σε σημείο να αρχίσει πάλι η θεωρητική και πρακτική πρωτοβουλία της αντάρτικης προπαγάνδας. Στενάχωρη διότι τη πρόταση του Τορίνο δεν την συμμερίζονταν αρκετοί σύντροφοι από άλλες φάλαγγες. Πράγματι στην πρόταση δράσης για την απελευθέρωση του Κούρτσιο από το Casale Monferrato, δύο σύντροφοι διάλεξαν να αποχωρήσουν απ’ την οργάνωση. Άλλοι σύντροφοι υποπτεύτηκαν τη Μάρα για βλέψεις προσωπικού χαρακτήρα μιας και ήταν σύζυγος του Ρενάτο [μα και να υπήρχε σε αυτήν μια δόση προσωπικού ενδιαφέροντος αισθηματικού προς τον σύντροφο που θέλαμε να ελευθερώσουμε ήταν κάτι τόσο σοβαρό;] πράγμα που δεν ήταν καθόλου αληθινό: εμείς του Τορίνο δουλεύαμε από καιρό και πάνω σε άλλες φυλακές όπου βρίσκονταν έγκλειστοι σύντροφοί μας. Μόνο που προτείναμε Casale όπου οι έρευνές μας είχαν προσδιορίσει τρωτά σημεία περισσότερα από αλλού. Το πράγμα πέτυχε: ήταν μια από τις ωραιότερες αντάρτικες πράξεις των ΕΤ, γύρω από την οποία ο ενθουσιασμός και η αποδοχή εκδηλώθηκαν σε επίπεδο μαζικό. Την προηγούμενη μέρα εκείνης της ενέργειας εγώ και η Μάρα πήγαμε με το αυτοκίνητο σε ένα δρομάκι για να περιμένουμε τη στιγμή να κάνουμε έλεγχο σε μια σιδηροδρομική διάβαση……Περιμένοντας να πέσουν οι μπάρες, θυμάμαι εκείνο το διάστημα διήρκησε περίπου μια ώρα ολοκληρωτικής σιωπής ανάμεσά μας ακούγοντας Bob Dylan. […] Σίγουρα είχαμε την επίγνωση πως την επαύριο έπρεπε ν’ αντιμετωπίσουμε για πρώτη φορά μια επίθεση σε μια στρατιωτική δομή του Κράτους. Και εάν και η διάθεσή μας ήταν να κάνουμε ότι ήταν δυνατό για να αποφύγουμε ανταλλαγή πυροβολισμών, δεν γνωρίζαμε εάν ήταν εφικτό: μπορεί να αφήναμε εκεί και τη ζωή μας. Ο φόβος έχει πάντα να κάνει με αυτό που είναι αδύνατο να προβλέψεις, αυτό που δεν γνωρίζεις ύστερα από εξαντλητική έρευνα και φοβάσαι πως δεν θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα που θα σου παρουσιάσει.
Την ώρα που μιλώ για την Μάρα αντιλαμβάνομαι πως η σκέψη μου είναι κολλημένη στην αγροικία Spiotta και σ’ εκείνο το καταραμένο άσπρο σεντόνι που σκεπάζει το σώμα της. Εκείνη ήταν μια από τις πρώτες αυλαίες που έπεσαν στην ιστορία μας. Όμως η αγροικία Spiotta της Μάρα δεν είναι μόνο αυτό το τέλος. Εκείνη στη δική μας έκταση με τα πολλά στρέμματα γης ήταν πολύ δραστήρια και καλλιεργούσε τα πάντα, απ’ τα λαχανικά στα φρούτα και μου μιλούσε συχνά για κάθε είδος φυτού. Με συμπάθεια, με χειρονομίες που έμοιαζαν των χωρικών, την είδα να ψεκάζει το αμπέλι σε εκείνο τον γλυκύ γκρεμό στις Langhe, όπου ο ήλιος μπερδεύονταν στο ξανθό τρεντίνικο χαμόγελό της. Ήταν μια ποιήτρια της ζωής, στη ζωή, για τη ζωή, γι αυτό και εκδήλωνε πάντα εκείνη τη γενναιοδωρία του να είναι σύντροφος που περνούσε πάνω απ’ όλα τα όρια, μέχρι εκείνο πριν είκοσι χρόνια όπου όλοι μας πεθάναμε λιγάκι κάτω από εκείνο το λευκό σεντόνι, όπου όμως ξαναγεννηθήκαμε λιγάκι όλοι μας’.

ΑΝΩΝΥΜΟ : Παράγραφος δίχως τόπο και χρόνο στο Rosso ενάντια στην καταστολή 16, Μιλάνο 1975
“Margherita Cagol.
Την ζωγράφισαν σαν παράρτημα του συζύγου της, απ’ όπου ‘θα έπρεπε’ να έχει αποκτήσει την επαναστατική ιδεολογία περισσότερο από αγάπη παρά από μια συνειδητή πολιτική επιλογή, Margherita Cagol, τώρα δολοφονημένη στη σύγκρουση του Acqui, θεωρείται από το Κράτος και τον αστικό τύπο σαν μια γυναίκα ολοκληρωτικά ανίκανη προσωπικών επιλογών που υπαγορεύονται από πολιτική συνειδητοποίηση.
Ο αστικός τύπος, δούλος των αφεντικών, την αντιμετωπίζει με μια διπλή απαίσια επίθεση: πέρα απ’ την προσωπική δυσφήμηση που κτυπά την γυναίκα σαν ανθρώπινο υπο-είδος ανίκανο να έχει αυτόνομες επαναστατικές επιλογές.
Η Μαργαρίτα σκοτώθηκε, δολοφονημένη από το Κράτος βίας όπως χιλιάδες άλλοι και άλλες επαναστάτριες, βαθιά συνειδητοποιημένη της επιλογής αγώνα που έκανε για να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα και να εξαλείψει έτσι την εκμετάλλευση οποιουδήποτε ανθρώπινου όντος σε άλλο ανθρώπινο ον. Προφανώς δεν είναι ν’ απορούν οι επαναστάτες σύντροφοι με την πολιτική επίθεση που Τύπος και Κράτος όπως και ο ρεφορμιστικός Τύπος έχει επιφυλάξει για τις οργανώσεις ένοπλης αντίστασης που υπάρχουν σήμερα στην Ιταλία, αλλά περισσότερο το γεγονός πως σ’ αυτό έρχεται να προστεθεί η επίθεση στη γυναίκα που δεν μπορεί να κάνει αυτές τις πολιτικές επιλογές εάν όχι χειραγωγημένη από κάποιον άντρα με τον οποίο είναι απελπιστικά ερωτευμένη ή λόγω ερωτικών απογοητεύσεων γενικότερα. Είναι και η περίπτωση της συντρόφισσας Ulrike Meinhof που σήμερα συμμετέχει στην πιο σκανδαλωδώς αντιδημοκρατική και παράνομη δίκη που διεξήχθη ποτέ στην καπιταλιστική δύση.
Η Ulrike Meinhof θα είχε προσχωρήσει στο εσωτερικό μιας ένοπλης οργάνωσης εξ αιτίας των προηγούμενων ερωτικών της απογοητεύσεων. Είναι η προσωπική απελπισία, η μη ικανοποίηση στο εσωτερικό των προσωπικών σχέσεων που κινεί μια γυναίκα να διαλέξει και να θυσιαστεί για την επαναστατική αιτία. Εμείς γνωρίζουμε πως τόσο η Margherita όσο και η Ulrike έκαναν τις επιλογές τους ταξικά και οργανωμένα με βάση μια συνειδητή γνώση και ανάλυση της πολιτικής στιγμής, [πολιτική φάση, ταξική αυτονομία, ρόλος του ρεφορμισμού, οργάνωση] που παρά τη διαφωνία μας, δεν μπορούμε παρά να σεβόμαστε.
Στο λογαριασμό που θα έχουν να εξοφλήσουν τ’ αφεντικά και οι δούλοι τους, προσθέτουμε και αυτό τον τρόπο να φέρονται και να ασχολούνται με τις γυναίκες.
Θα πληρώσετε Ακριβά, θα τα πληρώσετε Όλα.’

BRIGATE ROSSE: Volantino di Commemorazione del 6 Giugno 1975, Φυλλάδιο ανάμνησης της 6ης Ιουνίου 1975 ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ :
΄Στους συντρόφους της οργάνωσης, στις ειλικρινείς επαναστατικές δυνάμεις, σε όλους τους προλετάριους. Έπεσε πολεμώντας η Margherita Cagol, “Mara”, κομουνίστρια ηγέτης και μέλος της εκτελεστικής Επιτροπής των Κόκκινων Ταξιαρχιών.
Η ζωή και ο θάνατός της είναι παράδειγμα που κανείς μαχητής της ελευθερίας θα μπορέσει να ξεχάσει. Ιδρύτρια της οργάνωσής μας, η ‘Μάρα’ έδωσε ανεκτίμητη συνεισφορά εξυπνάδας, αυταπάρνησης, ανθρωπιάς, στη γέννηση της εργατικής αυτονομίας και της ένοπλης πάλης για τον κομουνισμό. Πολιτικός-στρατιωτικός Διοικητής φάλαγγας, η ‘Μάρα’ ήξερε να οδηγήσει νικηφόρα μερικές απ’ τις πιο σημαντικές επιχειρήσεις της οργάνωσης. Αξίζει για όλες η απελευθέρωση ενός συντρόφου μας απ’ τις φυλακές του Casale Monferrato. Δεν επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να χύσουν δάκρυα για τους πεσόντες μας, πρέπει όμως να διδαχτούμε το μάθημα πίστης, συνέπειας, κουράγιου και ηρωϊσμού! Είναι ο πόλεμος που σε τελική ανάλυση θ’ αποφασίσει στο ζήτημα της εξουσίας : ο ταξικός επαναστατικός πόλεμος. Κι αυτός ο πόλεμος έχει τιμή : ένα κόστος σίγουρα υψηλό, όχι όμως τόσο υψηλό ώστε να μας κάνει να προτιμούμε την σκλαβιά της μισθωτής εργασίας, τη δικτατορία της αστικής τάξης, στις φασιστικές ή σοσιαλδημοκρατικές εκδοχές της. Δεν είναι η ψήφος που αποφασίζει για την κατάληψη της εξουσίας, δεν είναι με μια κάρτα που αποκτάται η ελευθερία. Όλοι οι ειλικρινείς επαναστάτες να τιμήσουν τη μνήμη της ‘Μάρα’ αναλογιζόμενοι το πολιτικό μάθημα που ήξερε να δώσει με την επιλογή της, με τη δουλειά της, με τη ζωή της. Χίλια χέρια ν’ απλωθούν για να αρπάξουν το τουφέκι της!
Εμείς, σαν τελευταίο χαιρετισμό, της λέμε : ‘Μάρα, ένα λουλούδι άνθισε, και αυτό το λουλούδι της λευτεριάς οι Κόκκινες Ταξιαρχίες θα συνεχίσουν να το καλλιεργούν μέχρι τη νίκη! Ένοπλη πάλη για τον κομουνισμό’

Κανείς δεν θα ναι κύριος αυτού του σώματος λιμνών και ηφαιστείων
αυτής της μίξης από φυλές
αυτής της ιστορίας με τις λόγχες
αυτού του λαού που αγαπά το καλαμπόκι
των εορτών στο φως του φεγγαριού
του λαού των τραγουδιών και των υφασμάτων όλων των χρωμάτων.
Ούτε αυτή ούτε εγώ πεθάναμε δίχως σχέδιο, δίχως ν’ αφήσουμε κληρονομιά.
Ξαναγυρίσαμε στη γη απ’ όπου ακόμη θα επιστρέψουμε να ζούμε.
Θα κατοικήσουμε με φρούτα από σάρκα τον αέρα των καινούριων χρόνων.
Κολιμπρί Yarince
Κολιμπρί Felipe
θα χορέψουν στις corollas μας
θα γονιμοποιούνται αιώνια.
Θα ζούμε στο λυκόφως της χαράς
στην αυγή όλων των κήπων.
Σύντομα θα δούμε τη μέρα γεμάτη ευτυχία
τα πλεούμενα των κατακτητών να απομακρύνονται για πάντα.
Θα είναι δικά μας το χρυσάφι και τα φτερά
το κακάο και το μάνγκο
η ουσία των sacuanjoches.
Όποιος αγαπά δεν πεθαίνει ποτέ.

Από το La donna abitata, Gioconda Belli

Polvere da sparo

Sono figlio del cammino, la carovana è la mia casa _Amin Maalouf

ΠΥΡΙΤΙΔΑ

Είμαι υιός του ταξιδιού, σπίτι μου είναι το τροχόσπιτο-Amin Maalouf