διεθνισμός, internazionalismo

A LETTER TO OUR FRIENDS IN ROJAVA

As feminists living across the island of Ireland, we wish to express our heartfelt solidarity with our courageous sisters and comrades in Rojava as their project for women’s freedom is under attack. Please know that as the fascist Turkish state attempts to isolate, dispossess and brutalise the communities of the Democratic Federation of Northern Syria, they will only serve to strengthen our collective resistance and resolve.
You stood with us as we fought to repeal the 8th Amendment. You visited us in Ireland and generously shared your knowledge so we could learn from your struggles and victories. You invited and warmly welcomed us into your communities, demonstrating how a feminist society could be organised in practice, something we had only previously imagined.
Let us be unequivocal, an attack on the Democratic Federation of Northern Syria is an attack on women’s rights, on feminist organising and on ways of organising society that prioritise ecology, community and humanity over profit. Your woman-led political movement offers a feminist alternative to global capitalism, with its gender-balanced decision-making system, and the centring of women’s liberation in this unprecedented democratic project.
Erdoğan and the Turkish state are threatened by the democratic values of Rojava, by its empowered women and its commitment to equality. These attacks in the name of establishing a ‘safe zone’ are no more than an attack to drive out our friends and comrades from the region, to smash the democratic project and to put an end to women’s liberation.
The creation of a so-called ‘safe zone’ also serves the purpose of deporting thousands of Syrian asylum seekers residing in Turkey. They will be brought back to Syria under the strengthened rule of Bashar al Assad, a war criminal, in spite of the fact that they fled from it in the first place. The invasion of Rojava and the full reinstatement of al Assad’s power over Syria and its diverse population are two sides of the same coin, which contemplates the return to an authoritarian stability that can stop the movement of people (so much desired by the fortress Europe), achieved at the price of slaughtering civilians and destroying emancipatory political experiences.
We draw inspiration from your courage and your strength and will come out onto our streets to raise our voices in solidarity with you and to fight fascism, our common enemy.
We call on feminists across the globe to join us in supporting our sisters, friends, comrades. Organise, march, shout, fight and rise up for Rojava.
Jin, jiyan, azadi! Ní Saoirse go Saoirse na mBan
Theresa O’Keefe
Farah Azadi
Juliana Sassi
Wendy Lyon
Paola Rivetti
Aileen O’Carroll
Helen Guinane
Jen Doh
Mary McAuliffe
JA Valois
Maggie ONeill
Linda Connolly
Ursula Ní Shionnain
Suzanne Leen
Sharron A. FitzGerald
Mx Brody Hodgins
Jane Xavier
Paula Geraghty
Melanie McArdle
Dervla O’Neill
Caroline Forde
Ciara Fitzpatrick
Susan Miner
Alanna O Neill
Julia Crowe
Lauren Foley
Heather Ferguson
Joanne Lynam
Emer Smith
Shannon Patterson
Natasha Finnerty
Margaret Ward
Claire McGinley
Nicoletta Mandolini
Céile Varley
Sharon L Mc Menamin
Muuka Gwaba
Anne McLean
Katharina Swirak
Jacqueline O’Toole
Antonella Garofalo
Brigid Quilligan
Ann O Sullivan
Cat Inglis
Breige Ann McCaughley
Maria Perkins
Sian Cowman
Vivienne Daly
Samantha Kenny
Louise Inglis
Ciara Miller Johnston
Keeva Lilith Carroll
Martine Jackson
Heather McPolin
Ruby Moss
Stacy Wrenn
Tara Ní Dhuinn
Emma Hendrick
Jacqueline Johnston
Sarah Walsh
Breanainn Quinn
Ilaina Khairulzaman
Ina Doyle
Michelle Brown
Alex Ronan
Marianne Farrelly
Joanne McDonald
Georgina O’Halloran
Audrey Fergus
Sarah Shiel
Martina Ferrari
Emma Wallace
Elaine Crory
Becky Indigo Farrell
Cliona Kelly
Rosa Thompson
Edel Quirke
Milena Barnes
Corinne O’Neill
Grainne Griffin
Joanna Schaffalitzky
Aimee Doyle
Cate Dillon
Jennifer Larke
Kalianne Farren
Maebh Murphy
H Oakes
Emma Beuster
Ciara Beuster
Kate Ware
Natalia R Fedz
Felicity Rawson
Layla Wade
Jene Hinds
Laura J Acha
Niamh P. Keoghan
Lisa Whelan
Cora Quigley
Kellie O’Dowd
Amy walsh
Yasmin O’Connor
Aoife Crowe
Laura McVeigh
Joanna McMinn
Suzanne Dunne
Anne Ralph
Bernie Hughes
Ashley Keenan
Lisa dunne
April Keane
Ann Gerety Smyth
Karen Till
Divya Ravikumar
Jacinta Fay
Caoimhe Doyle
Patricia Magee
Gillian Kearns
Éinne Ó Cathasaigh
Claire Brennan
Muireann O’Sullivan
dervla o’malley
Freyja Bourke
Sarah Cassidy
Soma Gregory
Lucy Michael
Deirbhile Brennan
Margo Harkin
Caroline McCormack
Deirdre O’Shea
Liadh Ni Faogain
Yasmary Perdomo Rodriguez
Hayley Fox-Roberts
Pamela Rochford
Clare mccann
Barbara Western
Rebekka K. Steg
Evelyn Campbell
Mariel Whelan
Nicola grant
Dairíona Ní Mhuirí
Taryn de Vere
Yurika Higashikawa
Sallyann Green-Millar
Deb Crawley
Bernadette Hughes
Caoimhe Butterly
Eve Campbell
Hilary Darcy
Stephanie Lord
Sinéad Redmond
Emily Waszak
Aoife Frances
Clara Purcell
Clare O Connor
Lisa Keogh Finnegan
Tracey Ryan
Anne Mulhall
Maire Ni Mhordha
Eilís Ní Fhlannagáin
Sinead Pembroke
Leticia Ortega
Dyuti Chakravarty
Beth O’Neill
Niamh McDonald
Linda Kavanagh
Antoinette Murphy
Leness Falls
Yvie Murphy
Elaine D’Alton
Maggie Feeley
Siobhán Nic Fhloinn
Becca Bor
Lisa Basire
Xavier Beardwood
Anita Villa
Layla Kuyper
Marie Mulholland
Caroline Kuyper
Marie Moran
Goretti Horgan
Bec Fahy
Elaine Mernagh
Melíosa Bracken
Francisca Ribeiro
Kate o keeffe
Joanne Dennehy
Aoife McLean
Mags Glennon
Syd Delz
Carly Bailey
Mairead Enright
Jess Lynch
SaoirseJohnston
Judy Walsh
Aislinn Wallace
Erika Csibi
Stacey Grant-Canham
Laura Ryan
Louisa Moss
Kellie Sweeney
Kerry Guinan
Aisling Corbett
Jane Robb
Sian Cowman
Ingrid Seim
Polly Molotov
Ciara Crawford
Karen Carson
Gillian Brien
Karen Carson
orlagh nic suibhne
Catherine Clarke
Liz Kelly
Irene Doval Marcos
Maryanne Daly
Rose Mullen
Tracy Wall
Maggie Bent
Louise Delz
Bronwen Lang
Emma Walsh-Hackett
Tricia Nugent
Natasha Lambert
Anna Higgins
Sorcha Szczerbiak
Alice Chau
Vicky Conway
K McKinney
Sinéad Williams
Ramona Parkes
Charlotte Fassbender
Lorna O’Hara
Niamh Casey
Layla Wade
Rebek’ah McKinney-Perry
Kitty Colbert
Alexandra Day
Síona Cahill
Gen Smith
Heike Stone
Aisling Ní Fhrighil
Aoife hammond
Karen Hammond
Eimear Nic Roibeaird
Mary McDermott
Ellen Murphy
Sarah Elaine McHugh
Niamh Murtagh
Rebecca murphy
Joni Kelly
Bríd Collins
Annie Hoey
Kate Butler
Marie Sherlock
Katie Noone
Ber Grogan
Aisling Cusack
Emma Challacombe
Kerry O’Donnell
Meaghan Carmody
Janet O’Sullivan
Vikkie Patterson
Trish Hegarty
Katie Harrington
Helen O’Sullivan
Leona Mc Mahon
Rosanna O Keeffe
Angela Coraccio
Helen Stonehouse
Emma Allen
Karen Dempsey
Carola Speth
Aisling Mathews
Catherine Stocker
Jennifer Schweppe
Debbie Hutchinson
Anna McMahon
Rebecca Heslin
Sinéad Ring
Tríona Reid
Loretta J frehill
Aine O’Gorman
Kate Dineen
Amy Kelly
Sharon Pickering
Kelley O’Hanlon
Deidre colgan
Geraldine Moorkens Byrne
Grace Harrison
Phyllis Verschoyle
Emma Dowling
Groups and Organisations:
Need Abortion Ireland
Strike 4 Repeal
MERJ – Migrants and Ethnic-minorities for Reproductive Justice
Kildare Feminist Network
Fingal Feminist Network
Dundalk for Change
Queer Action Ireland
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ρουβίκωνας: Δύο Βήματα Μπροστά. Εκδήλωση απεύθυνσης στην κοινωνική βάση 3-4 Νοέμβρη 2019

Ο ρουβίκωνας δύο χρόνια μετά απευθύνεται ξανά άμεσα στην κοινωνική βάση. Αποτιμούμε 5 χρόνια δράσης και λόγου, παρουσιάζουμε την ιστοσελίδα μας συζητάμε για την νέα περίοδο και την επαναστατική στρατηγική. Το δεύτερο από τα πολλά βήματα που πρέπει να γίνουν.

από Ρουβίκωνας

Το πρόγραμμα του διημέρου: ΚΥΡΙΑΚΗ 3/11 18:00 • Κριτική αποτίμηση πέντε ετών λειτουργίας του Ρουβίκωνα μέσω της παρουσίασης του ιστότοπου της συλλογικότητας • Οι προτεραιότητες και οι μορφές του αγώνα στο νέο πολιτικό περιβάλλον. Κερδίζοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων. ΔΕΥΤΕΡΑ 4/11 19:00 • Για την επαναστατική μας στρατηγική. Αναζητώντας τον δρόμο από το σήμερα ως την κοινωνική απελευθέρωση. Ανοιχτός διάλογος

Συζητήσεις / Συνελεύσεις Κοινωνική ανυπακοή / Αντιστάσεις


post imageΔύο Βήματα Μπροστά

Εκδήλωση απεύθυνσης στην κοινωνική βάση

3-4 Νοέμβρη 2019

Περισσότερο από δύο χρόνια πριν, στις 20 Μάη 2017, ο Ρουβίκωνας πραγματοποίησε μια ανοιχτή εκδήλωση παρουσίασης της πολιτικής του ταυτότητας. Μια εκδήλωση που ταυτόχρονα ήταν και κάλεσμα συμμετοχής και ένταξης στο σχήμα μας.

Ανταποκρίθηκαν δεκάδες αγωνιστές/αγωνίστριες .

Για εμάς αυτό το βήμα ήταν καθοριστικό. Ξεκινώντας τότε από έναν βατήρα ανώτερης πολιτικής συγκρότησης και μεγαλύτερης μαζικότητας αρχίσαμε να βάζουμε σε ράγες το πραγματικό διακύβευμα που κυριαρχεί πίσω από ότι κάνουμε. Αυτό της συγκρότησης ενός επαναστατικού απελευθερωτικού σχεδίου και το ξεκίνημα της δοκιμασίας του σήμερα, εδώ που ζούμε, με αυτές τις συνθήκες που υπάρχουν.

Θέλουμε να βλέπουμε καθαρά, χωρίς καμιά υποχώρηση στο ιδεολογικό μας περιεχόμενο αλλά και χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς της ιδεολογίας ως ψευδούς συνείδησης. Αυτούς τους φακούς που κατασκευάστηκαν για να μπορέσει ένα κίνημα να αντέξει το βάρος της απώλειας της επαναστατικής του προοπτικής για δεκαετίες.

Θέλουμε να βλέπουμε καθαρά την δύναμη και τα όπλα του εχθρού που στρέφονται ενάντια στην βάση. Θέλουμε να βλέπουμε καθαρά τα όρια και τις αντιφάσεις της βάσης, εκεί που ανήκουμε.

Και πρώτα από όλα οφείλουμε να βλέπουμε καθαρά τους εαυτούς μας. Είμαστε ένα κουνούπι που απειλεί έναν ταύρο. Και βέβαια κανείς δεν θα μπορούσε να περιμένει από εμάς (ούτε εμείς το περιμένουμε), να δώσουμε απάντηση στο πραγματικό διακύβευμα όλων όσων αγωνίζονται, αυτό της συγκρότησης ενός επαναστατικού απελευθερωτικού σχεδίου και της εφαρμογής του. Έχουμε μπει σε αυτές τις ράγες όμως και είναι η ώρα για τον επόμενο σταθμό. Το δεύτερο από τα πολλά βήματα.

Η εμπειρία που παράγει ο αγώνας (όπως άλλωστε και τα μαθήματα της ιστορίας) διδάσκουν πως η συγκρότηση ενός νικηφόρου σχεδίου δεν μπορεί να γίνει ούτε ως μια αποκομμένη διανοητική εργασία ούτε και πρόκειται να γεννηθεί θαυματουργά μόνη της μέσα στην μάχη. Σχέδιο και εφαρμογή είναι αξεδιάλυτα στην αναρχική κοσμοαντίληψη, και αυτό κάνουμε. Χαράζουμε δρόμο προχωρώντας, βρίσκουμε τα μονοπάτια στην κατεύθυνση των αντιλήψεών μας. Όσο μεγαλύτερους χάρτες διαβάζουμε τόσο και πιο μακρινές διαδρομές σχεδιάζουμε.

Και δεν τις βαδίζουμε μόνοι μας. Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως μέρος του κόσμου του αγώνα. Με την πολιτική ιδιοσυστασία και τις ιδιαίτερες επιλογές μας. Στον δρόμο, στο κεντρικό πολιτικό πεδίο, αλλά και λειτουργώντας μαζί σε συγκεκριμένα μέτωπα του κοινωνικού πολέμου όπως ο αντιφασισμός μέσα από το στέκι «Δίστομο» στον Άγιο Παντελεήμονα.

Παλεύουμε ως ένα κομμάτι του ιστορικού αναρχικού κινήματος πλάι και διακριτά σε άλλα κομμάτια που δίνουν τον δικό τους αγώνα για τον κοινό σκοπό. Συμμετέχουμε ενεργά στην Αναρχική Ομοσπονδία, μαζί με άλλα σχήματα σαν εμάς ανά την Ελλάδα, επεκτείνουμε τόσο την κοινωνική απεύθυνση όσο και την πολιτική επεξεργασία θεωρίας και πράξης. Ο χάρτης μας μεγαλώνει και νέοι δρόμοι εμφανίζονται για όλους μας.

Βγαίνουμε έξω από τα σύνορα και δρούμε από κοινού με αναρχικούς και άλλους επαναστάτες συντρόφους και τις οργανώσεις τους σε όλο τον κόσμο προσπαθώντας να χτίσουμε μια διεθνιστική κοινότητα πέρα από τα σύνορα των κρατικών οικοπέδων.

Τελικά δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να χρησιμοποιούμε τα μέσα και τις ιστορικές πρακτικές του ελευθεριακού οπλοστασίου ως τέτοια. Ως μέσα. Που μας πάνε σε έναν σκοπό.

Αυτό που μας λείπει το ξεκινάμε, αυτό που δουλεύει το κρατάμε, αυτό που δεν μας ταιριάζει ή αποτυγχάνει το αφήνουμε γρήγορα πίσω. Αυτό είναι το πνεύμα του Ρουβίκωνα. Τόλμη, πειραματισμός, αφοσίωση στην Υπόθεση.

Συνεπώς όσα κάνουμε (και όσα θα κάνουμε) είναι υπό αέναη κρίση. Θεωρούμε την αποτίμηση και την αυτοκριτική ως ένα από τα κορυφαία εργαλεία μας για να συνεχίσουμε μπροστά. Για τούτο τον λόγο και η πρώτη μέρα του διημέρου θα ξεκινήσει με αυτό. Παρουσιάζοντας τον ιστότοπό μας που θα αποτυπώνει χρόνια δράσης και την λογική της πολιτικής παρουσίας μας, θα κάνουμε μια συνολική αποτίμηση των πέντε χρόνων Ρουβίκωνα. Τα συμπεράσματα, όσα «μας βγήκαν», όσα «δεν μας βγήκαν». Τις προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε στην δομή μας, την εμπειρία που αποκομίσαμε από τους τρόπους απεύθυνσής μας, τα μέτωπα που ανοίξαμε κι αυτά που δεν ανοίξαμε, το πώς αντιμετωπίζουμε την καταστολή αλλά και την αλληλεγγύη σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Στην συνέχεια θα ακολουθήσει μια ανοιχτή συζήτηση πάνω στις προτεραιότητες και τις μορφές που πρέπει να αποκτήσει ο αγώνας στην νέα πολιτική, εθνική και διεθνή συγκυρία. Το ερώτημα του «τι κάνουμε τώρα».

Η δεύτερη μέρα αφορά την μακροπρόθεσμη στρατηγική του αγώνα. Επαναφέρουμε το ερώτημα της νίκης και του δρόμου προς αυτήν. Το ξαναλέμε, έχουμε επίγνωση του πόσο είναι το «μπόι μας» αλλά νομίζουμε αρκεί, όπως αρκεί το μπόι του καθένα που αγωνίζεται, για να στοχαστούμε αυτό που δεν έπαψαν να στοχάζονται οι επαναστάτες όταν η επανάσταση ήταν μια ορατή ελπίδα. Πώς θα φτάσουμε στο τέλος, πώς θα οικοδομηθούν οι όροι της ανατροπής, πώς θα τελειώσουμε με κράτος και κεφάλαιο. Αυτό τον στοχασμό τον θέλουμε γειωμένο στους σημερινούς όρους, στις σημερινές πιθανές επιλογές, σε αυτό που είναι η κοινωνική βάση τώρα κι όχι σε αυτό που ήταν κάποτε ή που «θα έπρεπε» να είναι. Σε αυτή την κουβέντα λοιπόν, όπως και την πρώτη ημέρα και θα μιλήσουμε και θα ακούσουμε.

Αλλά το κάλεσμα δεν έχει μοναδικό σκοπό να παρουσιάσουμε τον εαυτό και τις απόψεις μας. Ούτε μόνο να γίνει ένας γόνιμος διάλογος. Είναι επίσης κάλεσμα συμμετοχής στον Ρουβίκωνα. Καλούμε ανθρώπους της κοινωνικής βάσης, τα ταξικά μας αδέλφια, να έρθουν, να ακούσουν, να μιλήσουν και αν η πολιτική μας ταυτότητα τους καλύπτει, να έρθουν μαζί μας. Να οργανώσουμε μαζί το επόμενο βήμα του Ρουβίκωνα. Καλούμε όμως και όσους/ες από τον κόσμο του αγώνα αναγνωρίζουν σε αυτό που κάνουμε μια συλλογική διέξοδο να έρθουν και αυτοί/ες. Είτε ατομικά, είτε συλλογικά. Και πάνω στις θεματικές της κουβέντας να αναζητηθούν τα όρια των στρατηγικών κοινοτήτων και προοπτικών συνεργασιών, είτε άμεσα με τον Ρουβίκωνα, είτε μέσα από την Αναρχική Ομοσπονδία ή το Δίστομο.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο αγώνας για την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση πρέπει να συσπειρώσει και να οργανώσει αποτελεσματικά δυνάμεις, όσο και να καθορίσει το σχέδιο του.

Θα χρειαστούμε πολλά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση.

Η αρχική ημερομηνία του διημέρου είχε οριστεί 24-25 Μάη. Η αλληλεγγύη, αφού έπρεπε να επιλέξουμε που θα ρίξουμε το βάρος μας, ήταν επιτακτικότερη εκείνο τον καιρό. Ρίξαμε το βάρος σε αυτήν και αναβάλαμε το άνοιγμα.

Είναι η ώρα, σε αρκετά διαφορετικές, αλλά πολύ πιο κατασταλαγμένες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, να επιχειρήσουμε τον δρασκελισμό.

Στις 3 και τις 4 Νοέμβρη στο θέατρο Εμπρός (Ρήγα Παλαμήδου 2, Αθήνα), εμείς απευθυνόμαστε στην κοινωνική βάση και την καλούμε όχι μόνο να κοιτάξει προς την άλλη πλευρά της υποταγής και της μοιρολατρίας, αλλά και να κινηθεί προς αυτήν.

Εμείς κάνουμε το δεύτερο βήμα.

Το πρόγραμμα του διημέρου:

ΚΥΡΙΑΚΗ 3/11 18:00

• Κριτική αποτίμηση πέντε ετών λειτουργίας του Ρουβίκωνα μέσω της παρουσίασης του ιστότοπου της συλλογικότητας

• Οι προτεραιότητες και οι μορφές του αγώνα στο νέο πολιτικό περιβάλλον. Κερδίζοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων.

ΔΕΥΤΕΡΑ 4/11 19:00

• Για την επαναστατική μας στρατηγική. Αναζητώντας τον δρόμο από το σήμερα ως την κοινωνική απελευθέρωση. Ανοιχτός διάλογος.

Αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας

Εικόνες:

   

 

 

https://athens.indymedia.org/post/1600250/

 

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Βάστα γερά Γιώργο Καλαϊτζίδη

Αύριο το πρωί έχω την δίκη για μια ανάρτηση που είχα κάνει στο φεισμπουκ για την επίθεση του Ρουβίκωνα με μπογιές στον ΣΕΒ. Να θυμίσω πως μια από τις κατηγορίες είναι η ηθική αυτουργία για μια ανάρτηση που ανέβασα…μετά την συγκεκριμένη δράση. Εκκρεμεί επίσης δίωξη για άλλες τρεις αναρτήσεις που έχω κάνει, για το μακεδονικό συλλαλητήριο, για κάτι πυροβολισμούς στα Εξάρχεια και για ένα σούπερ μάρκετ που απέλυσε κόσμο. Τόση ελευθερία του λόγου δεν την αντέχω άλλο. Επίσης εκκρεμούν δίκες μου για:

1.Την συγκέντρωση στο υπουργείο Εξωτερικών.

2.Την μήνυση που μου έκανε η Χρυσή Αυγή για την παρέμβαση στο φασιστομάγαζο Bristol.

3.Την επίθεση στα διόδια του Κιάτου. (στα δικαστήρια Ναυπλίου).

4.Την κατάληψη της ισπανικής πρεσβείας.

5.Την επίθεση με μπογιές στο υπουργείο Εξωτερικών.

6.Την παρέμβαση στο κεντρικό δελτίο της ΕΡΤ.

7.Την παρέμβαση στον Ευαγγελισμό στον γιατρό Χαρίτο.

8.Την παρέμβαση στο σπίτι του γερμανού πρέσβη.

9.Την παρέμβαση στο πεντάγωνο.

10.Την επίθεση στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας.

11.Την παρέμβαση στο υπουργείο Οικονομικών.

12.Την παρέμβαση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

13.Την παρέμβαση στο υπουργείο Εξωτερικών με την τσάντα.

14.Την επίθεση με μπογιές στην Βουλή (κακούργημα).

15.Για την παρουσία μου στο νοσοκομείο του ερυθρού σταυρού για τραυματία σύντροφο που τραμπουκίζονταν από μπάτσους. Αυτά.Καλό χειμώνα να έχουμε.

ΥΓ. Τις δίκες που έχω τις αναφέρω για να υπάρχει μια εικόνα για το τι γίνεται.Τις γράφω εδώ γιατί αλλιώς θα έκανα σπαμ στις ανακοινώσεις του Ιντιμίντια για δύο χρόνια και θα με έβριζε όλος ο κόσμος.

ΥΓ 2.Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων που αναφέρω οι δίκες στηρίζονται σε δήθεν αναγνωρίσεις από βιντεοληπτικό υλικό. Όχι σε συλλήψεις που πραγματοποιήθηκαν εκείνη την στιγμή.

Από το Βαθύ Κόκκινο

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ο εχθρός προ των πυλών – Il nemico è alle porte

Κάθε τόσο χρειάζεται να εξετάζουμε και «κλασικά» βιβλία για τη συμβολή τους στη συζήτηση και στη συλλογική κατάρτιση. Αυτή είναι η περίπτωση του «Ο εχθρός στις πύλες», βιβλίο του σοβιετικού ελεύθερου σκοπευτή Vassili Zaitsev που διηγείται την εμπειρία του κατά τη διάρκεια της μάχης του Στάλινγκραντ.

Στην πραγματικότητα, για εμάς τους ιταλούς, [κι εμάς τους έλληνες] θα ήταν παραπλανητικό να θεωρηθεί κλασικό ενώ είναι σίγουρα για τους αναγνώστες της ΕΣΣΔ, όπου δημοσιεύθηκε μόλις το 1981 και αμέσως έγινε πολύ δημοφιλές. Σε εμάς είναι γνωστό κυρίως χάρη στην ταινία του 2001, μια κάκιστη χολυγουντιανή επανεξέταση, [νέα ανάγνωση και ερμηνεία, σε σύγχρονη ματιά] ενώ το ιταλικό βιβλίο είναι διαθέσιμο εδώ και ένα χρόνο (εκδόσεις. Red Star Press).

Η πολιορκία του Στάλινγκραντ αφηγούμενη από έναν επίλεκτο ελεύθερο σκοπευτή

Στο βιβλίο του ο Ζάιτσεφ καταφέρνει να συνδυάσει αριστοτεχνικά την ιστορική αφήγηση, τις πολιτικές πτυχές και τις ανθρώπινες υποθέσεις. Μας περιγράφει πιστά το Στάλινγκραντ, μια πραγματική κόλαση του Δάντη στην οποία κατακρημνίζονται ορδές καταραμένων. Βυθιζόμαστε στην περιγραφή εκείνων των ημερών αγωνίας, ταλαιπωρίας και στερήσεων, χωρίς όμως ποτέ να πέφτουμε σε αυτοεγκωμιαστικές ή νοσηρές υπερβολές.

Όπως είναι γνωστό, εκείνη του Στάλινγκραντ ήταν η σκληρότερη και πιο σημαντική μάχη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, από το αποτέλεσμα της οποίας εξαρτώνταν οι τύχες της σύγκρουσης. Το βιβλίο συνοδεύει την αλλαγή στάσης των γερμανών οι οποίοι από αλαζονικοί και προκλητικοί, βέβαιοι για τη νίκη, άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα θα πήγαιναν διαφορετικά. επιπλέον, μας παρέχει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τη μοίρα ορισμένων από τους 77 ιταλούς που κατέληξαν στο Στάλινγκραντ.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Γερμανία νικήθηκε κυρίως χάρη στην προσπάθεια της ΕΣΣΔ που πλήρωσε την εξαιρετικά υψηλή τιμή των 27 εκατομμυρίων θανάτων. Ήταν ο Κόκκινος Στρατός που κατέλαβε το Βερολίνο.

Το βιβλίο μας δείχνει μια σελίδα ιστορίας φτιαγμένη από θάρρος, αποφασιστικότητα και αίσθημα αυταπάρνησης. Αλλά και επιθυμία να πειραματιστεί και να βελτιωθεί, όχι όμως ατομικά αλλά συλλογικά, μέσα στο καλύτερο σοβιετικό πνεύμα.

Όπως σχεδόν όλοι οι σοβιετικοί, και ο Ζάιτσεφ αισθάνονταν ένα έντονο μίσος για τους φασίστες, σκότωσε 242 εχθρούς. Δεν ήταν ο σοβιετικός ελεύθερος σκοπευτής με τον μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων, ο Ivan Sidorenko έκανε περισσότερους από 500, ενώ μεταξύ των γυναικών το ρεκόρ είναι της Ludmila Pavlichenko με 309 (πέρασε στην ιστορία η συνάντησή της με τη σύζυγο του αμερικανού προέδρου Ρούσβελτ η οποία την ρώτησε πόσους άνδρες είχε σκοτώσει και αυτή απάντησε: »Όχι ανθρώπους, φασίστες. 309»). Ο Ζάιτσεφ συνέβαλε τεράστια στην πρόοδο του στρατιωτικού δόγματος, διαμορφώνοντας θεωρίες επάνω στις τεχνικές μάχης. Παρόλο που δεν έρχονταν από την Ακαδημία, ανέπτυξε τη δική του μέθοδο την οποία αφομοίωσε στη συνέχεια ο Κόκκινος Στρατός.

Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο ο Ζάιτσεφ έδωσε επίσης μια σημαντική πολιτική συνεισφορά, ήταν ένας ένθερμος κομμουνιστής και πέθανε μαζί με την ΕΣΣΔ. Ήταν ένας ακτιβιστής και μπορούσε να σε παρασύρει, δική του η περίφημη φράση «δεν υπάρχει γη για μας πέρα από το Βόλγα». Τραυματίστηκε αρκετές φορές στη μάχη, χωρίς να σκεφτεί ποτέ να αποσυρθεί (αν και η κατάσταση της υγείας του επέτρεπε την απόλυση). Δεν του έλειπε ένα άγγιγμα θράσους και υπεροψίας τυπικό των σλάβων, όπως για παράδειγμα όταν του είπαν να πάει με άλλους δεκατρείς για να αντιμετωπίσει εκατοντάδες εχθρούς απάντησε ότι «οι συνθήκες είναι κάτι παραπάνω από αποδεκτές». Στη συνέχεια ξαναβρέθηκε προσωρινά στο κρεβάτι του νοσοκομείου δίχως όραση.

Με αυτό το βιβλίο είναι εύκολο να καταλάβουμε πώς μάχονται οι σλάβοι, με ποια αποφασιστικότητα και θάρρος (ήδη οι αρχαίοι ρωμαίοι το είχαν αντιληφθεί και το λάμβαναν σοβαρά υπόψη τους), ποιότητες που έχουν ακόμη περισσότερο οι πολιτικές πρωτοπορίες τους, οι κομμουνιστές. Από την άποψη αυτή είναι χρήσιμο να σημειωθεί ότι αυτό επιβεβαιώνεται ακόμη και σήμερα στο Donbass, όπου η Αντίσταση δεν λυγίζει παρά την αριθμητική κατωτερότητα και αυτή στον εξοπλισμό.

Αυτό είναι ένα βιβλίο που συνιστάται ιδιαίτερα στους συντρόφους, για να κατανοήσουν καλύτερα το σοβιετικό πνεύμα και πόσο σκληρή είναι η πάλη ενάντια στον ναζι-φασισμό. Ένα κίνητρο να αγωνιζόμαστε πάντα με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, προκειμένου να είμαστε άξιοι εκείνων που μας προηγήθηκαν. Το βιβλίο συνιστάται και σε όλους όσους δεν γνωρίζουν την ιστορία, ή σε όσους έχουν εξαπατηθεί από την προπαγάνδα, καταλήγοντας να πιστεύουν ότι ο ναζισμός ηττήθηκε από τους αγγλο-αμερικανούς. Τέλος, το βιβλίο συνιστάται και στους φασίστες, αλλά μόνο για να τους υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει γι αυτούς διαφυγή.

 

Alberto Fazolo

 

 

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Εξάρχεια: Επίθεση των ΜΑΤ στο Κ*ΒΟΞ – ευθείες βολές με χημικά στον κόσμο

Αναφορές για σοβαρά τραυματίες από γκλομπ

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Στο θάνατο της Sonia Benedetti

η Sonia, που ήξερε να φύγει με μια νέα σημαία, δεν παραιτείται από εκείνες λιγάκι φθαρμένες που θα μπορούσε να έχει βγάλει από τα συρτάρια

Valle di Susa, 9 μαίου 2003

Δεν ήταν τόσο εύκολο να μην σηκώσουμε τη γροθιά, να μην ξεπεράσουμε αυτή τη στιγμή της αμηχανίας για μια χειρονομία τόσο δική μας επί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, τόσο λίγο αυθόρμητη τώρα, βυθισμένη στο παρελθόν, μετά από τo πέρασμα του χρόνου και τις παύσεις, και τις αλλαγές, την απογοήτευση και το διαφορετικό παρόν. Μακριά από τη ρητορική, σκεφτήκαμε, δεν είναι πλέον οι καιροί. Και όμως ο λαιμός να σφίγγει. Ίσως πολλοί από εμάς δεν το περίμεναν, μια κηδεία με υψωμένη τη γροθιά. Είμαστε στον άλλο αιώνα, είμαστε μετά από εμάς τους ίδιους.

Δεν ήταν μετά τόσο περίπλοκο να την σηκώσουμε τουλάχιστον μια φορά για να την χαιρετήσουμε, απλά, πέρα από τις απογοητεύσεις μας. Να δώσουμε νόημα, επειδή γι αυτήν το είχε, και για μας, ξαφνικά, μαζί της, να την χαιρετήσουμε και πάλι, κι έτσι.

Και υπήρχε ένας καινούριος αέρας-φρέσκος, έτσι κι αλλιώς, όχι ένα γερασμένο κορίτσι της δεκαετίας του ’70 που χαιρετούσαν οι δίχως σφρίγος φίλοι της. Κάτι άλλο, πραγματικά.

Δεν ήταν μετά τόσο εύκολο να αναρωτηθούμε τι σημαία θα θέταμε εμείς επάνω στο θάνατο μας ώστε να μιλήσουμε για τη ζωή μας, και να πούμε ότι δεν έχουμε μια, και να γλιστράμε ανάμεσα σε εκείνη την υπερηφάνεια της απογοήτευσης που ωρίμασε και της γνώσης πως – όμως – η μοναξιά που μας προσβάλλει, ξαφνική μέσα στις σιωπηλές βραδιές, για ένα νόημα που χάθηκε, κατά βάθος δεν είναι παρά το ότι δεν αισθανόμαστε πως ανήκουμε στον κόσμο, όχι αρκετά.

η Sonia, που ήξερε πώς να φύγει με μια νέα σημαία, δεν παραιτείται από εκείνες λιγάκι φθαρμένες που θα μπορούσε να βγάλει απ’ τα συρτάρια. Μια σημαία κλεισμένη σε μια κοιλάδα, κλεισμένη σε ένα μικρό στόχο, που μεταφέρεται από μια μικρή ομάδα εικοσάχρονων που μας κάνουν να θυμώνουμε επειδή είναι αυτοί που μερικές φορές κάνουν κάποιες μαλακίες στην πλατεία, και οι οποίοι είναι επίσης ρητορικοί, θεέ μου πόσο υπερβολικοί είναι…

Μια σημαία που χάνεται μεταξύ των χιλιάδων στις μεγάλες διαδηλώσεις, πνίγεται στη θάλασσα της πληθώρας, η οποία δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της την έμφαση, που πραγματικά θα μπορούσε να είναι εκτός τόπου επάνω σε ένα φέρετρο, όπου απλώνονται συνήθως οι μεγάλες επαναστάσεις – όχι ο αγώνας ενάντια στην υψηλή ταχύτητα. οι μεγάλοι ορίζοντες – όχι τα βουνά μιας κοιλάδας που κάποια στιγμή γίνεται στενή. οι μεγάλες κολεκτίβες και οι τάξεις – όχι οι γέροι, τα παιδιά, οι κυρίες και οι σύντροφοι μιας χώρας, ενός χωριού.

Και όμως ταίριαζε εκεί, στέκονταν όμορφα, με τη πρακτικότητα ενός τόπου στον οποίο έζησε, με την εξέγερση να μην είναι αδρανής στα συμφέροντα και την καταστροφή, με μια γυναίκα που ήξερε πώς να μιλήσει στα παιδιά, μητρικά αλλά επαναστατικά-εξεγερτικά. Πάνω απ ‘όλα, δεν ξεχνάει τον εαυτό της: μια γυναίκα που έχει μεγαλώσει και έχει περάσει μέσα από την ήττα που ξέρει πώς να πει στα παιδιά ποια είναι η ιδέα της ελευθερίας γι αυτήν, χωρίς προσποίηση, δίχως προσχήματα, χωρίς ρητορική και χωρίς φόβο για το δικό της παρελθόν.

Υπήρχε περισσότερο παρόν απ’ ότι παρελθόν, παρόλο που εμείς ήμασταν πολλοί.

Και το παρόν ήταν λιγότερο αθόρυβο από εμάς.

Έτσι πρέπει, θα πείτε.

Εγώ όχι, δεν θα ήμουν τόσο σίγουρη. Και σε εμένα θα άρεσε να έχω μαζί τη νέα μου σημαία και να τραγουδήσω το καινούργιο μου τραγούδι.

Αυτό το συναίσθημα έμεινε μέσα μου. Brava, Sonia.

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συγκέντρωση-μικροφωνική ενάντια στην κρατική καταστολή στο Κ*ΒΟΞ

Συγκέντρωση-μικροφωνική ενάντια στην κρατική καταστολή, την Τρίτη 20/8 στις 19:00 στο Κ*ΒΟΞ, Θεμιστοκλέους & Αραχώβης, πλατεία Εξαρχείων.

Καταλήψεις – Αυτοδιαχειριζόμενοι Χώροι Πορείες / Συγκεντρώσεις / Μικροφωνικές Κρατική καταστολή – Κοινωνικός έλεγχος


post imageΣυγκέντρωση-μικροφωνική ενάντια στην κρατική καταστολή, την Τρίτη 20/8 στις 19:00 στο Κ*ΒΟΞ, Θεμιστοκλέους & Αραχώβης, πλατεία Εξαρχείων.

ΝΑ ΥΨΩΣΟΥΜΕ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

NO PASARAN!

Αναρχικό – Αντιεξουσιαστικό Στέκι «ΑΝΤΙΠΝΟΙΑ», Κατάληψη ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 37, Κατάληψη Στέγης Προσφύγων /Μεταναστών ΝΟΤΑΡΑ 26, Squat for Refugees/Migrants SPIROU TRIKOUPI 17, ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), Αναρχική Φοιτητική Συνέλευση ΑΡΟΔΑΜΟΣ, Διαχειριστική Συνέλευση του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Στεκιού Γαλατσίου «ΣΤΕΓΑΣΤΡΟ», Κ*ΒΟΞ Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο, Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Εικόνες:

      

 

https://athens.indymedia.org/post/1599488/