μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ο μαχόμενος δημοσιογράφος. Συνέντευξη στον Claudio Locatelli

Claudio Locatelli, Τριάντα ετών, από το Curno στην επαρχία Μπέργκαμο, είναι ένας από τους διεθνείς μαχητές που εντάχθηκαν στις κουρδικές τάξεις των YPG για να πολεμήσουν εναντίον του ISIS. Ήταν από τους απελευθερωτές της Raqqa στη Συρία: με τα όπλα στο χέρι αντιμετώπισε τους πολιτοφύλακες του Χαλιφάτου και όταν μπορούσε γύριζε σκηνές αγώνα, παρέχοντας έτσι μια πολύτιμη άμεση δημοσιογραφική μαρτυρία στο πεδίο των μαχών. Ήταν στην Tabqa που τον ονόμαζαν «δημοσιογράφο – μαχητή». Είναι επίσης ο συντάκτης του βιβλίου «No surrender», που γράφτηκε σε συνεργασία με τον Alberto Marzocchi και συνεχίζει να διαδίδει και να ευαισθητοποιεί για την υπόθεση ενάντια στη  νοοτροπία του τρόμου, της κουρδικής αντίστασης και της επανάστασης στη Rojava στη σελίδα: https://www.facebook.com/Claudio-Locatelli-Il-giornalista-combattente-1918536748367010/

Locatelli, από τι γεννήθηκε αυτή η δραστική επιλογή να ενταχθείτε με τους κούρδους για να πολεμήσετε τους τζιχαντιστές στη Μέση Ανατολή;

Πρώτον, για έναν λόγο συνέπειας: δεν μπορούμε πάντα να ισχυριζόμαστε ότι είμαστε ενάντια στα κακά του κόσμου και στη συνέχεια να μην κάνουμε τίποτα γι ‘αυτό. Πρώτα απ ‘όλα πρέπει να βάλουμε τα χέρια μας στη λάσπη, να βουτήξουμε στην πρώτη γραμμή. Για να αλλάξουμε τα πράγματα πρέπει να εργαστούμε σε πρώτο πρόσωπο, να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα: λάβετε υπ όψιν για παράδειγμα ότι βρισκόμουν ήδη στο μέτωπο του σεισμού στην Amatrice, ακόμη νωρίτερα στην Εμίλια και στο Abruzzo και στο Veneto μετά την πλημμύρα. Ο δεύτερος λόγος είναι πιο συναισθηματικός: το 2014 υπήρξε εκείνο το μεγάλο κύμα βιαιοτήτων που μετατράπηκε σε μια γενοκτονία εις βάρος των γυναικών Yazidi. Εντυπωσιάστηκα πολύ από τις εικόνες που διοχέτευσαν οι ειδήσεις στην τηλεόραση, όπου υπήρχε ένας ολόκληρος λαός στο Σενγκάλ, μια πόλη που βρισκόταν στην ορεινή περιοχή με το ίδιο όνομα στο Ιράκ, η οποία δέχτηκε επίθεση από το Isis. Στη συνέχεια, το 2015 πήγα ως διεθνής παρατηρητής κατά τη διάρκεια του Νεβρόζ, κουρδικοί εορτασμοί, στην κουρδική πρωτεύουσα Ντιγιαρμπακίρ της Τουρκίας και συνάντησα εκεί στα στρατόπεδα Yazidi ολόκληρες οικογένειες προσφύγων, στις οποίες, όμως, έλειπαν οι κόρες. Αυτές είχαν απαχθεί και εξαναγκάστηκαν να γίνουν σκλάβες του σεξ από τους άνδρες του Χαλιφάτου, κατάλληλες μόνο στην ευχαρίστηση εκείνων των θηρίων: για μένα όλα αυτά ήταν ανυπόφορα. Αυτός ο τρόπος σκέψης, η ιδέα ότι υπήρχαν ακόμα οργανωμένες πραγματικότητες που έβλεπαν τις γυναίκες σαν αντικείμενα, σαν δευτερεύουσες πραγματικότητες για μένα δεν ήταν πλέον αποδεκτό. Αυτοί οι λόγοι με έσπρωξαν να διακινδυνεύσω τη ζωή μου σε πρώτο πρόσωπο. Θέλω όμως να διευκρινίσω ότι το ISIS δεν είναι μόνο μια τρομοκρατική ομάδα. Το Isis είναι φασισμός, είναι σεξισμός, είναι θρησκευτικός ριζοσπαστισμός, είναι η ιδέα πως μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη βία στην πολιτική, με λίγα λόγια, όλα αυτά τα πράγματα κατά των οποίων έχω αγωνιστεί πάντα στη ζωή μου, προφανώς όχι με το καλάσνικοφ στο χέρι, ενώ στη Συρία ήταν καθήκον να το κάνω και με αυτό τον τρόπο.

Γιατί γοητευτήκατε τόσο πολύ από το κουρδικό ζήτημα και ιδιαίτερα από τις Ypg;

Εκτός από το να πολεμούμε ενάντια σε κάτι πρέπει πάντα να παλεύουμε για κάτι: ας το παραδεχτούμε, δεν θα είχα κατέβει να θέσω σε κίνδυνο τη ζωή μου μόνο και μόνο για την καταπολέμηση του ισλαμικού κράτους, το έκανα και για να φέρω κάτι καλύτερο. Οι YPG, οι YPJ, οι αντρικές μονάδες και οι γυναικείες μονάδες της πρώτης αντίστασης της Kobane το 2015, είναι ίσως ο κύριος λόγος για τον οποίο αποφάσισα να πολεμήσω. Ήταν και εξακολουθούν να είναι μια ελπίδα για ολόκληρο τον κόσμο. Όταν στις 17 του οκτωβρίου 2017 έπεσε η Raqqa, δεν υπήρξε ένας άνθρωπος στον κόσμο που δεν χάρηκε, που δεν ήταν περήφανος για το αίμα των νεκρών συντροφισσών και συντρόφων μου που έπεσαν για να την απελευθερώσουν και να ελευθερώσουν ως εκ τούτου ολόκληρο τον κόσμο. Το κουρδικό ζήτημα εμπλέκεται σε αυτό, οι κούρδοι είναι ο πρώτος καταπιεσμένος λαός, χωρίς εδαφικότητα, έδωσαν τα πάντα για μας. Θυμάμαι ότι η μάχη τους εναντίον του ISIS είναι μια μάχη για ολόκληρο τον κόσμο. Επί πλέον υπάρχει η επανάσταση για τις γυναίκες, μια επανάσταση που ο κουρδικός λαός στην Rojava οδηγεί με αποφασιστικότητα και δύναμη.

Επί του παρόντος, τα φώτα της δημοσιότητας των μέσων μαζικής ενημέρωσης επάνω στα συριακά γεγονότα φαίνεται να έχει σκιάσει, σαν να έχει τελικά ηττηθεί οριστικά το ISIS, και παρ ‘όλα αυτά συνεχίζονται οι μάχες, έτσι δεν είναι;

Ακριβώς, απολύτως! Πρώτα απ ‘όλα θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι το Isis δεν νικήθηκε ως νοοτροπία, στην πραγματικότητα είναι πρωτίστως ένας τρόπος σκέψης. Ένας εξτρεμιστικός τρόπος που θα ήθελε τη γυναίκα μόνο στην κουζίνα, μια στάση, μια συμπεριφορά, μια οπτική των πραγμάτων που ο καθένας και από από εμάς θα μπορούσε να αναλάβει. Θυμάμαι ότι οι ευρωπαίοι τρομοκράτες που εντάχθηκαν στο ISIS, συχνά άνθρωποι απροσάρμοστοι, ήταν υποκείμενα με αυτή τη νοοτροπία. Οπότε αυτή η φάση εξακολουθεί να υπάρχει εκεί πέρα. Αντίθετα, στρατιωτικά αντιστέκεται στο Αφγανιστάν και τη Λιβύη, υπάρχουν κύτταρα στη Βοσνία και την Αλβανία και μικρότερα στην Ιταλία, το Βέλγιο, τη Γαλλία και το Λίβανο. Θυμάμαι ότι μόνο πριν από δύο μήνες οι ιταλικές μυστικές υπηρεσίες οδήγησαν σε 14 συλλήψεις μεταξύ των δικτύων τζιχαντιστών. Στο Udine ένα αγοράκι παραλίγο να τινάξει στον αέρα τον εαυτό του σε ένα γυμνάσιο. Το Isis εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Έχουμε εξολοθρεύσει το κύριο στρατιωτικό κέντρο τους, αλλά πρέπει ακόμα να πολεμήσουμε σε υψηλά επίπεδα. Στη Συρία, στην περιοχή του Ευφράτη, στα σύνορα με το Ιράκ, αναμένουμε να συλλάβουμε τον Abū Bakr al-Baghdādī ήτοι τον ιδρυτή του Isis τους προσεχείς μήνες. Ήδη τον περασμένο μήνα συλλάβαμε τον εκπρόσωπό τους και ακόμη νωρίτερα έναν από τους αρχιτέκτονες της επίθεσης της 11ης σεπτεμβρίου, που κατέληξε στις φυλακές του Assad και στη συνέχεια στρατολογήθηκε με το Χαλιφάτο. Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, πολεμούμε, παρά το γεγονός ότι ο κόσμος στράφηκε προς την άλλη πλευρά. Η άλλη ζώνη μάχης στη Συρία αυτή τη στιγμή είναι η ερημική περιοχή, όπου βρίσκονται μικρά χωριά. Σήμερα είναι εκεί ο Botan, ένα αγόρι από τη Varese με τον οποίο πολέμησα στην Raqqa, ο Paolo «Azadi» και πολλοί άλλοι σύντροφοι μου συμπολεμιστές.

Από τα διαρρεύσαντα νέα, φαίνεται ότι οι στρατιώτες του Χαλιφάτου είχαν εξειδικευμένα, σύγχρονα όπλα, ποιοι τους τα προμηθεύουν;

Το Isis ή το Daesh υποστηρίχθηκε από τα ταμεία της Σαουδικής Αραβίας και του Quatar. Θυμάμαι λοιπόν ότι αρχικά οι ΗΠΑ και η Ευρώπη χρηματοδότησαν επίσης τζιχάντ ομάδες ενάντια στον Assad. Ορισμένα από τα χρήματα που προέρχονται από τους φόρους μας και από τους υπόλοιπους ευρωπαίους φορολογούμενους κατέληξαν επίσης σε αυτές τις ομάδες, μερικές από τις οποίες έφτασαν στη συνέχεια να ενωθούν με το ISIS. Όταν κάποιος λέει ότι η Αμερική έχει δημιουργήσει το ISIS, είναι λάθος: μάλλον είναι σωστό να πούμε ότι η Αμερική δημιούργησε το υπόβαθρο από το οποίο γεννήθηκε το ISIS. Πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι το Χαλιφάτο έχει ισχυρές διεθνείς ρίζες, καταφέρνει να αποκτά «ισλαμικές δωρεές» από διάφορα μέρη του κόσμου. Όσον αφορά τα όπλα, μπορώ να σας πω ότι, ενώ για παράδειγμα στη Raqqa εμείς χρησιμοποιούσαμε drones με απλές κάμερες, το ISIS χρησιμοποίησε οπλισμένα drones, έκαστο των οποίων έχει κόστος περίπου 60.000 ευρώ. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τα τεράστια χρηματικά διαθέσιμα.

Οι αμερικανοί που είχαν κάποτε βοηθήσει την κουρδική επίθεση, φαίνεται να έχουν παρατήσει τους συμμάχους τους: τι σου ανέφεραν οι σύντροφοί σου σχετικά με αυτό;

Οι αμερικανοί υπήρξαν ναι σύμμαχοι μας,αλλά μόνο στρατιωτικά. Ποτέ δεν αποδεχθήκαμε κάποιον πολιτικό συμβιβασμό στην επανάσταση της Rojava. Θυμάμαι ότι ακόμη και ο Κάστρο στην πρώτη φάση της επανάστασης του στην Κούβα άντλησε κεφάλαια που είχαν συγκεντρωθεί στις ΗΠΑ. Στην αρχική φάση μια επανάσταση δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς συμμάχους. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Αμερική δεν είναι σύμμαχος εμπιστοσύνης. Αν είχατε τον τρόπο να διαβάσετε το βιβλίο μου, θα είχατε διαβάσει ότι ακόμα και προτού επαληθευτεί αυτό, γνωρίζαμε ότι εκείνη που αποκαλούσα «ημέρα προδοσίας» θα έρθει: όχι επειδή είμαστε προφήτες, αλλά επειδή γνωρίζουμε να διαβάζουμε την ιστορία, ήταν σαφές ότι θα γίνονταν αυτό. 

Οι αμερικανοί ήταν η αεροπορία μας ενάντια στους ισλαμιστές τρομοκράτες, αλλά δεν υπήρξαν τέτοιοι στην Αφρίν. Στις 18 μαρτίου η ελεύθερη πόλη μας έπεσε, εισέβαλε πίσω από τις πλάτες μας η Τουρκία. Οι αμερικανοί μας εγκατέλειψαν, αφήνοντάς τους να εισβάλουν στα μέρη μας μετά από έναν ανταρτοπόλεμο δύο μηνών, που διεξήχθη εναντίον ενός στρατιωτικού συνόλου που είχε εξοπλισμό που δεν μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε. Εκεί χάσαμε εκατοντάδες συντρόφους και συντρόφισσες. Ένα πράγμα που μπορώ να προσθέσω είναι ότι επί του παρόντος μια άλλη θέση είναι εκείνη της Γαλλίας, η οποία θέλει να αποκαταστήσει μια παγκόσμια σύλληψη-επιρροή ισχυρής γεωπολιτικής. Έχουν αναπτύξει στρατεύματα στο έδαφος, τα οποία δεν χρησιμοποιούν. Συντονίζονται μαζί μας από την άποψη της εφοδιαστικής, αλλά δεν κάνουν τίποτα αυτή τη στιγμή. Ελπίζουν ότι από τη στιγμή που θα φύγουν οι αμερικανοί θα μπορούν να πάρουν τον έλεγχο της περιοχής υφαίνοντας μια συμμαχία μαζί μας. Είμαστε πολύτιμοι τόσο για τους αμερικανούς όσο και για τους γάλλους, επειδή αποτελούμε την τελευταία σταθερή πραγματικότητα ενάντια στο ισλαμικό κράτος, δεν στεκόμαστε στο πλευρό του Άσαντ που δεν είναι σύμμαχός μας, αλλά δεν είναι ούτε και εχθρός μας.

Αυτή τη στιγμή, απ’ ότι γνωρίζετε, πόσοι ιταλοί είναι στρατευμένοι και πολεμούν ανάμεσα στις κουρδικές γραμμές;

Μπορώ να σου πω ότι από το 2015 περίπου είκοσι ιταλοί έχουν συμμετάσχει στην επίθεση εναντίον του ISIS με το κουρδικό στρατό. Υπήρχαν τέσσερις από εμάς στη Raqqa: εγώ, ο Botan, ένα αγόρι από το Τορίνο και ένα άλλο αγόρι από τη Senigallia.

Θα ξαναφύγεις για το μέτωπο;

Έδωσα την συμβολή μου, θέτοντας τη ζωή μου σε κίνδυνο, αλλά η μάχη δεν σταματά στο πεδίο. Προς το παρόν προσπαθώ να διαθέσω τις ικανότητές μου, τα μέσα επικοινωνίας μου για να υποστηρίξω την υπόθεση. Αλλά αν η Τουρκία επιτεθεί σε ολόκληρη την επανάσταση μας, ειδικά αν επιτεθεί για να πάρει την Qamişlo, που για μένα είναι πολύ συμβολική επειδή είναι η μεγαλύτερη πόλη που έχουμε, αν δεν ήταν απλώς μια χαμένη μάχη, αλλά ολόκληρη η επανάσταση να καταρρέει, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να μείνω εδώ να παρακολουθώ.

Μια τελευταία ερώτηση, διαφορετικού χαρακτήρα από τις προηγούμενες: σε περισσότερες από μία συνεντεύξεις, ο δημοσιογράφος σε υπηρεσία σας ρώτησε αν έχετε σκοτώσει εχθρούς. Ίσως ελπίζοντας στoν εντυπωσιασμό sensazionalità μιας απάντησης, προσποιούμενος πως ξεχνά ότι στον πόλεμο δεν πηγαίνει κάποιος για να παίξει;

Ακριβώς, συχνά θέτοντας μου τέτοιες ερωτήσεις αναζητούν τον εντυπωσιαμό, ξεχνώντας ότι είναι ένας πόλεμος. Όπως έχω πει επανειλημμένα, σιχαίνομαι τον πόλεμο: πρέπει πάντα να αποφεύγεται ως αποτυχία κάθε διπλωματίας. Βεβαίως, η κατοχή, η ζωή σε καταπίεση δεν αποτελεί εναλλακτική λύση, όπως δεν αποτελεί εναλλακτική να αφήνεις εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες να πεθάνουν. Δεν νομίζω λοιπόν ότι είναι μια κατάλληλη ερώτηση: δεν είναι ένα παιχνίδι, δεν βρεθήκαμε εκεί για να παίξουμε. Ήταν μια θυσία που κάναμε και πολλοί από μας πέθαναν.

Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δύο εμπνευσμένες προσωπικότητες της διαδρομής μου ήταν ο Νέλσον Μαντέλα και ο Φιντέλ Κάστρο. Το 2008 είχα δώσει το λόγο μου ότι θα πήγαινα στην κηδεία και των δύο και έτσι έγινε. Το 2013 ήμουν στην κηδεία του Μαντέλα και το 2016 σε εκείνη του Κάστρο. Αυτό για να εξηγήσω ποια είναι η ψυχολογική και πολιτική μου πορεία, και πώς έφτασα να επιλέξω να αφιερώσω τη ζωή μου σε κάτι τόσο βαθύ όπως εκείνο για το οποίο μιλήσαμε.

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Τουρκία-Ευρωπαϊκή Ένωση: όλα τα μυστικά της συμφωνίας της ντροπής

Σύμφωνα με τα στοιχεία του UHNCR από την αρχή του έτους υπήρξαν τουλάχιστον 750 μετανάστες που πέθαναν στη θάλασσα. Τα τελευταία 15 χρόνια οι μετανάστες που πέθαναν ενώ προσπαθούσαν να διασχίσουν τη Μεσόγειο Θάλασσα ήταν πάνω από 30.000. Η Μεσόγειος θα μπορούσε να είναι μια θάλασσα ειρήνης, αλλά καθίσταται ένα τεράστιο νεκροταφείο προσφύγων οι οποίοι, στο 60% των περιπτώσεων, δεν έχουν ούτε όνομα ούτε ταυτότητα. Ωστόσο, το να πιστεύουμε ότι η ευθύνη για αυτή την κατάσταση είναι αποκλειστικά των ευρωπαϊκών δεξιών λαϊκισμών θα ήταν σαν να κοιτάζουμε το δάχτυλο αντί για το φεγγάρι.

Μέχρι στιγμής, όσον αφορά τα μεταναστευτικά ρεύματα, η Ευρώπη είχε μια θα ήταν λίγο να πούμε υποκριτική και αηδιαστική πολιτική.
Πρέπει να θυμόμαστε, για παράδειγμα, ότι ήταν η Ευρώπη που ήθελε να βυθιστεί το Mare Nostrum, δηλαδή, η αποστολή σωτηρίας στη θάλασσα των μεταναστών που προσπαθούσαν να διασχίσουν το Κανάλι της Σικελίας από τις ακτές της Λιβύης στο ιταλικό και το μαλτεζικό έδαφος, που έλαβε χώρα από τις 18 οκτωβρίου 2013 έως τις 31 οκτωβρίου 2014 από τις δυνάμεις του ιταλικού Στρατιωτικού Ναυτικού και της ιταλικής Πολεμικής Αεροπορίας μετά το ναυάγιο της Λαμπεντούζα, μια τρομερή τραγωδία που συνέβη στα ανοικτά από το μικρό νησί της Σικελίας στις 3 οκτωβρίου 2013, όταν ανατράπηκε ένα πλεούμενο από την Λιβύη στη θάλασσα προκαλώντας 368 θανάτους. Εκείνη της Λαμπεντούζα ήταν ασφαλώς μία από τις πιο σοβαρές θαλάσσιες καταστροφές στη Μεσόγειο από τις αρχές του 21ου αιώνα.

Από την 1η νοεμβρίου 2014, η Mare Nostrum ακυρώθηκε για να δώσει τη θέση της στη δράση «Triton», η οποία θεωρήθηκε αποκλειστικά ως «δράση ασφάλειας των συνόρων της ευρωπαϊκής Ένωσης» και διεξάγεται από την Frontex, την ευρωπαϊκή υπηρεσία ελέγχου των συνόρων, με στόχο, ακριβώς, να «κρατηθούν ελεγχόμενα τα σύνορα στη Μεσόγειο θάλασσα ».

Η «Mare Nostrum» θεωρήθηκε υπερβολικά ακριβή για μια μόνο χώρα της ΕΕ (9 εκατ. Ευρώ μηνιαίως για 12 μήνες). Ωστόσο, η ιταλική κυβέρνηση είχε ζητήσει πρόσθετα κονδύλια από άλλα Κράτη μέλη της ΕΕ, αλλά τους τα αρνήθηκαν.

Με τη μετάβαση από την «Mare Nostrum» στην «Triton» και η Ιταλία αναγκάστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να θυσιάσει την αρχή της υποχρέωσης διάσωσης των ζωών στη θάλασσα στο νέο ευρωπαϊκό παράδειγμα του «ελέγχου των συνόρων», αν και στη θάλασσα. Η «Ευρώπη Φρούριο» έπρεπε να υπερασπιστεί τα σύνορά της από τους βαρβάρους εισβολείς, με γνώμονα τα χειρότερα συνθήματα των ευρωπαϊκών δεξιών και των ρατσιστών.

Και μετά υπάρχει η ντροπή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας που ανανεώθηκε μόλις πριν από δύο μήνες.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να θεωρεί την Τουρκία ως «στρατηγικό εταίρο» για τη διαχείριση των προσφύγων. Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean Claude Juncker, μίλησε για «έναν ειλικρινή και ανοιχτό διάλογο» με την Άγκυρα, απαραίτητο «για να βρεθούν λύσεις σε αυτό που μας χωρίζει». Αναμένοντας τις λύσεις, άλλα τρία δισεκατομμύρια έχουν αποσταλεί πέρα από τον Βόσπορο, φτάνοντας έτσι τα έξι δισεκατομμύρια που υποσχέθηκαν για να μπλοκαριστεί η έξοδος των συρίων προσφύγων μέσα στα τουρκικά σύνορα.

Ωστόσο, σύμφωνα με μιαν έρευνα για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν τα πρώτα δισεκατομμύρια, οι δημοσιογράφοι της “The Black Sea” σε συνεργασία με το L’Espresso και την ερευνητική κοινοπραξία EIC * αποκάλυψαν ένα ανησυχητικό υπόβαθρο-παρασκήνιο: αδικαιολόγητες και υπερβολικές πιέσεις σε διεθνείς ΜΚΟ, καμία διαφάνεια, καμία εκτίμηση-αξιολόγηση των παρεμβάσεων.

Αλλά το απίστευτο είναι ότι μπροστά στο αίτημα της Γαλλίας να βρεθεί μια διαμεσολάβηση με τους Κούρδους, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν έφθασε στην πραγματικότητα στο σημείο να ευχηθεί ο τρόμος να φθάσει στο Παρίσι – «Ελπίζω η Γαλλία να μη ζητήσει τη βοήθειά μας όταν οι τρομοκράτες θα βρουν καταφύγιο στο έδαφός της» , δηλαδή με εκείνα τα στρατεύματα των YPG, που πολεμούν εναντίον του ISIS και στα οποία ο Ερντογάν έχει κηρύξει πόλεμο μέχρι την πρόσφατη σφαγή της Αφρίν για να συνεχίσει στη συνέχεια στις περιοχές που απελευθερώθηκαν από τους κούρδους.

Είναι είδηση αυτών των ημερών ότι στην πόλη της Manbij, στην οποία βρίσκονται στρατοπεδευμένοι και αμερικανοί στρατιώτες, προετοιμάζεται μια επίθεση από τον τουρκικό στρατό και ότι μέρος των κεφαλαίων που λαμβάνει από την ΕΕ για την υποδοχή μεταναστών δαπανήθηκε από τον Ερντογάν για να αγοράσει εξοπλισμό που θα χρησιμοποιηθεί στις περιοχές που κατακτά, αναγκάζοντας χιλιάδες πολίτες να το σκάσουν, να αποδράσουν.

Μια τρέλα. Ωστόσο, σε ορισμένα από τα ίδια βασικά σημεία της συμφωνίας δεν έχει δοθεί η απαραίτητη προσοχή, έχουν παραβιαστεί ή υπήρξε κακοδιαχείριση από την τουρκική κυβέρνηση: Για παράδειγμα, η μη μετεγκατάσταση στην Τουρκία των σύρων που παρέμειναν μπλοκαρισμένοι στα ελληνικά νησιά και η βραδύτητα με την οποία προχωρούν πολλά έργα. Από τις 26 μεγάλες προγραμματισμένες υποδομές, συμπεριλαμβανομένων νοσοκομείων και σχολείων, ξεκίνησαν στην πραγματικότητα λιγότερες από τις μισές. 660 εκατ. ευρώ μεταφέρθηκαν απευθείας σε τρία τουρκικά υπουργεία Μετανάστευσης, Εκπαίδευσης και Υγείας, αλλά στις λεπτομέρειες των δαπανών αυτών, στα έγγραφα που αποδεικνύουν τα αποτελέσματα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν μπόρεσε να δώσει απαντήσεις.

*L’Espresso της 04 απριλίου 2018

 – © Riproduzione possibile DIETRO ESPLICITO CONSENSO della REDAZIONE di CONTROPIANO

Ultima modifica: STAMPA

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Qandil, δράσεις ανταρτοπόλεμου του PKK ενάντια στον τούρκο εισβολέα

Stampa

 

644

 Video

Οι επιθέσεις του τουρκικού στρατού ενάντια στις βάσεις του Pkk, στο βόρειο ιρακινό έδαφος, Bashur, έχουν ενταθεί. Πολλοί οι βομβαρδισμοί από τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα εναντίον θέσεων ανταρτών και χωριών.

Qandil, azioni di guerriglia del PKK contro l’invasore turco

Εκτός από τους βομβαρδισμούς, ο τουρκικός στρατός κατόρθωσε να διεισδύσει σε 20 χιλιόμετρα σε ιρακινό έδαφος. Υπάρχουν όλο και περισσότερα σημάδια επικείμενης μεγάλης κλίμακας εισβολής στην ιρακινή κουρδική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένης της ορεινής περιοχής του Qandil στο βόρειο Ιράκ, σε μια προσπάθεια να περικυκλωθούν περισσότερο και να στραγγαλιστεί ο μόνος τόπος ελευθερίας στην περιοχή. Η αντίσταση που ασκούν οι αντάρτες προκαλεί μεγάλες απώλειες στον τουρκικό στρατό. Υπάρχουν εκατοντάδες τούρκοι στρατιώτες που σκοτώθηκαν, πολλοί από τους οποίους ανήκουν σε ειδικές ομάδες, που δημιουργήθηκαν ειδικά για να πολεμήσουν σε ορεινές περιοχές.

 

Παρακάτω δημοσιεύουμε ένα από τα βίντεο των τελευταίων εβδομάδων, τα οποία δείχνουν την αποφασιστικότητα της κουρδικής αντίστασης:

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Από τα βουνά μας στην βόρεια Συρία, παρτιζάνικος αγώνας! – Dai nostri monti alla Siria del nord, lotta partigiana!

Stampa

 

52214

Μια επιστολή για την 25η απριλίου κάποιων ιταλών στην επανάσταση της βόρειας Συρίας

Dai nostri monti alla Siria del nord, lotta partigiana!

 

Πριν από εβδομήντα τρία χρόνια η Ιταλία απελευθερώθηκε από τη ναζιστική-φασιστική καταπίεση. Οι παρτιζάνοι ήταν το μέρος εκείνης της γενιάς που αποφάσισε να πολεμήσει τον φασισμό και να αγωνιστεί για μια πιο ανθρώπινη, ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία. Μια δύσκολη επιχείρηση, για την οποία πολλοί θυσίασαν τη ζωή τους, πάρα πολλοί διακινδύνευσαν να την χάσουν, συνελήφθησαν και βασανίστηκαν. Όσοι συμμετείχαν στην Αντίσταση θα παραμείνουν για πάντα ως παράδειγμα για ολόκληρο τον κόσμο θάρρους και ανθρωπιάς.

Η σύγκρουση μεταξύ εκείνων που αγωνίζονται για μια ελεύθερη, δημοκρατική και ειρηνική κοινωνία και εκείνων που θέλουν να φέρουν την καταπίεση και τον πόλεμο στο όνομα ενός λαού ή ενός ανώτερου θεού συνεχίζεται στην εποχή μας. Ακριβώς όπως τότε υπάρχουν εκείνοι που είναι έτοιμοι να κλείσουν τα μάτια τους ή να υποστηρίξουν τον φασισμό, στις διάφορες μορφές του, για να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη ή κέρδη. Εμείς αποφασίσαμε να μείνουμε στην άλλη πλευρά, από την πλευρά της Αντίστασης, και γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Στην Ιταλία και σε όλο τον κόσμο οι φίλοι και σύντροφοί μας βρίσκονται στους αγώνες των εργαζομένων, των σπουδαστών, των μεταναστών, στο κίνημα No Tav και όπου υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν, που επιθυμούν ένα πιο ανθρώπινο και δίκαιο μέλλον.

Στη Βόρεια Συρία, επαναλαμβάνεται η ίδια μάχη που έβλεπε τους παρτιζάνους να μάχονται ενάντια στον φασισμό. Ο εχθρός είναι ο ίδιος που πολεμούσαμε στα βουνά μας πριν από περισσότερα από εβδομήντα χρόνια, καθώς και η νοοτροπία του, άλλαξε μόνο το πρόσωπό του: ο σημερινός φασισμός στη Συρία έχει το πρόσωπο του Ερντογάν, του ISIS και της αλ-Κάιντα. Όπως τότε οι πολιτικοί μας και οι κυβερνήσεις μας καθημερινά προδίδουν τις αξίες της Αντίστασης, επειδή κάνουν δουλειές με αυτό τον φασισμό και σιωπούν για τα εγκλήματα του – όταν δεν τα εγκρίνουν ρητά. Για αυτούς η επανάσταση της Βόρειας Συρίας πρέπει να καταστραφεί επειδή αντιπροσωπεύει την ελπίδα μιας ελεύθερης, δημοκρατικής κοινωνίας στην οποία οι διαφορετικοί λαοί ζουν στη φιλία.

Σε αυτήν την επανάσταση, τα ιδανικά των παρτιζάνων εκείνης της εποχής αναβιώνουν και, εμπνευσμένοι από το παράδειγμά τους, ήρθαμε εδώ από την Ιταλία για να την υπερασπιστούμε και να συμβάλλουμε σε αυτήν. Παρά τη γεωγραφική και χρονική απόσταση, οι κούρδοι, άραβες, ασσύριοι και τουρκομάνοι σύντροφοί μας, ακούγοντας τις ιστορίες της αντίστασης, τις αισθάνονται σαν αυτές των συντρόφων και φίλων τους. Στις μακριές νύχτες που περάσαμε στο μέτωπο και κάτω από τους βομβαρδισμούς, στην καθημερινή δουλειά μας για να οικοδομήσουμε μια δημοκρατική και ελεύθερη κοινωνία, οι σκέψεις μας πήγαν συχνά σε εκείνους που αγωνίστηκαν στην Αντίσταση, αναζητώντας μια πηγή δύναμης και θάρρους για να αντιμετωπίσουμε τον σημερινό φασισμό. Οι μάρτυρες της Αντίστασης είναι αίμα του αίματός μας, νεύρα των νεύρων μας και πάντα θα αγωνιζόμαστε ώστε οι αξίες τους να μη νικηθούν ποτέ.

«Πορευόμασταν με την ψυχή στους ώμους στo σκοτάδι εκεί πάνω
αλλά ο αγώνας για την ελευθερία μας το μονοπάτι θα μας φωτίσει

Marciavamo con l anima in spalla nelle tenebre la su
ma la lotta per la nostra libertà il cammino ci illuminerà»

Καλή 25η Απριλίου σε όλους τους Ιταλούς αντιφασίστες!   Buon 25 Aprile a tutti gli antifascisti italiani!

Ιταλοί στην επανάσταση της Συρίας του Βορρά   Italiani nella rivoluzione della Siria del Nord

https://www.infoaut.org/notes/dai-nostri-monti-alla-siria-del-nord-lotta-partigiana

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

SiAmo Afrin (We Are Afrin) Είμαστε Αφρίν Παγκόσμια εκστρατεία συγκέντρωσης πόρων για την Afrin

Stampa

 

713

Μια παγκόσμια εκστρατεία ξεκίνησε από ακτιβιστές και διάφορες ομάδες αλληλεγγύης για να σπάσει τη διεθνή σιωπή σχετικά με την τουρκική εισβολή στην Αφρίν και την ανθρωπιστική καταστροφή που προκάλεσε. Ζητάμε από όλους τους αναγνώστες του infoaut να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση πόρων και να αναπτύξουν τα κανάλια επικοινωνίας του SiAmo Afrin

SiAmo Afrin (We Are Afrin) Campagna globale di raccolta fondi per Afrin

Μετά την έναρξη της «Επιχείρησης Κλάδος Ελιάς» της Τουρκίας, το ειρηνικό, πολυπολιτισμικό και δημοκρατικό καντόνι της Αφρίν στη Ροζάβα (Βορειοανατολικά της Συρίας) υπέστη εισβολή, λεηλατήθηκε, πυρπολήθηκε και καταστράφηκε. Περίπου 450.000 άνθρωποι υπολογίζεται πως έχουν εκτοπιστεί τρομοκρατημένοι, αφού οι τουρκικές δυνάμεις και οι τζιχαντιστές σύμμαχοί τους, πολλοί με ρίζες στην Αλ Κάιντα και στο ISIS, έχουν πάρει τον έλεγχο της πόλης. Οι εκτοπισμένοι ζουν σήμερα σε εξωτερικούς χώρους, χωρίς αγαθά πρώτης ανάγκης όπως τρόφιμα, νερό και σκόνη γάλακτος για παιδιά. Ασθένειες όπως η φυματίωση δεν είναι μόνο παρούσες, αλλά εξαπλώνονται με κάποια ταχύτητα και ταυτόχρονα υπάρχει έλλειψη φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού. Οι τοπικές ΜΚΟ, όπως η Κουρδική Ερυθρά Ημισέληνος Kurdish Red Crescent (KRC) και το Ίδρυμα Hêvî, προσπαθούν με τα λίγα διαθέσιμα μέσα για τη στήριξη των εκτοπισθέντων. Στην Shahba, η KRC δημιούργησε δύο στρατόπεδα υποδοχής: Berxwedan και Seredem. Ωστόσο, δεν μπορούν να ικανοποιούν όλες τις ανάγκες, ειδικά υπό το πρίσμα της συνολικής αδράνειας των διεθνών ΜΚΟ, πολλές από τις οποίες είναι παρούσες στη Συρία. Χιλιάδες ακόμα ζουν σε εξωτερικούς χώρους, κάτω από πρόχειρα καταφύγια χτισμένα με πλαστικό.

Η εισβολή στην Αφρίν όχι μόνο οδήγησε σε τεράστια ανθρωπιστική κρίση, αλλά και απειλεί την ειρηνική, πολυπολιτισμική και ριζοσπαστική δημοκρατία βασισμένη στην ισότητα ανδρών και γυναικών και την οικολογική αειφορία στην Rojava. Η εισβολή – με μια εθνοκαθαριστική προσήλωση – στοχεύει στον κουρδικό λαό, αλλά ταυτόχρονα επηρέασε και τις άλλες εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες που υπάρχουν στην περιοχή, όπως τους Γιαζήδες και τους Χριστιανούς, οι οποίοι επί του παρόντος υπόκεινται σε αναγκαστική μεταστροφή στο Ισλάμ από τις τουρκικές δυνάμεις και τους συμμάχους τζιχαντιστές. Η τουρκική κατοχή έχει παγκόσμιες επιπτώσεις και, αν από την μια, οι λαϊκές κουρδικές αμυντικές μονάδες YPG και YPJ ήταν αυτές με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στον αγώνα κατά του ISIS, από την άλλη μετά από αυτό που συνέβη στην Afrin τώρα έχουν στρατευτεί για την προστασία των αμάχων και αυτό δυστυχώς προκαλεί ανησυχητική αύξηση των δραστηριοτήτων του Daesh.

Αντιμέτωποι με τη συνεχιζόμενη σιωπή της διεθνούς κοινότητας που δεν καταδίκασε την τουρκική εισβολή στην Αφρίν, ενόψει της αποτυχίας των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων που δεν κινητοποιήθηκαν για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στους εκτοπισμένους πολίτες, όλες οι ομάδες, οι ακτιβιστές και ενώσεις αλληλεγγύης ξεκίνησαν μια παγκόσμια έκκληση και μια πρόσκληση συμμετοχής στην εκστρατεία «SiAmo Afrin» (We Are Afrin) »Είμαστε Αφρίν»

Η εκστρατεία βλέπει τη συμμετοχή δύο σημαντικών Μκο: μιας ιταλικής, της GUS (Ομάδα Ανθρώπινης Αλληλεγγύης) και μιας στην Ροζάβα που ονομάζεται Hêvî Foundation. Η εκστρατεία θα ξεκινήσει από την Ιταλία στις 25 απριλίου και θα συμπέσει με την 73η επέτειο της απελευθέρωσης της Ιταλίας από το ναζιστικό φασισμό, και αποσκοπεί στη διάδοση παγκοσμίως, θα ολοκληρωθεί με μια διεθνή αντιπροσωπεία που στοχεύει να φτάσει στη Ροζάβα στις 2 ιουνίου για να παραδώσει τους πόρους που συλλέχθηκαν.

Οι στόχοι της εκστρατείας είναι :

Να συλλέξει πόρους για τους εκτοπισμένους της Αφρίν. Την καταδίκη της παγκόσμιας σιωπής και της αδράνειας της κυβέρνησης. Να καταδικάσει την έλλειψη διεθνούς βοήθειας προς την Afrin. Αποστολή διεθνούς αντιπροσωπείας αλληλεγγύης στη Rojava Επισημαίνοντας τη σιωπηρή υποκρισία των μέσων μαζικής ενημέρωσης για το τι συνέβη στην Afrin. Να αυξήσει την προσοχή της κοινής γνώμης και να ενημερώσει για το που έχει οδηγήσει η τουρκική επιθετικότητα – που είναι ακόμη σε εξέλιξη – προς τον κουρδικό λαό και τις άλλες μειονότητες Υποστηρίζοντας τις επαναστατικές και δημοκρατικές δυνάμεις του  RojavaFacebook: Si Amo Afrin Ναι αγαπώ την Αφρίν
Twitter: @SiAmoAfrin
GUS: IoSonoAfrin@gus-italia.org Hêvî: Info@hevifoundation.org

Εδώ το crowdfunding: http://l2l.it/siamoafrinhttp://l2l.it/siamoafrin

Συμμετέχουν: 0161 Festival, Centri Sociali delle Marche, Centri Sociali del Nord Est, Ex Opg – Je so’ pazzo, green Left Weekly, Gus, Hêvî Foundation, Kascina Autogestita Popolare, Kevok Foundation, Kurdistan Solidarity Campaign, Infoaut, Istituto kurdo, Laboratorio Sociale Alessandria, la Cupa Ancona, Manchester Antifascists, Mezzocannone Occupato, Naka – North American Kurdish Alliance, No dal Molin, N.D.O., Osservatorio di genere, Pacì Paciana, Pontid’amore, Progetto Diritti Onlus, Radio 4 Rojava, Red Front Republic, Rojava Poland, Rojava Solidarity Sydney, – SAR, SRQ, Stop Sfratti, Ya Basta Êdî Bese, Yabasta! Marche.

banner 1

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siamo-afrin-we-are-afrin-campagna-globale-di-raccolta-fondi-per-afrin

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

«Heval, η επανάσταση είναι μακρά»: μια επιστολή του Jacopo από την Βόρειο Συρία

Stampa

 

32014

Από την σελίδα FB του Jacopo, νεαρού τορινέζου που βρίσκεται στο Kurdistan ο οποίος υπήρξε μάρτυρας της εισβολής στην Afrin από πλευράς του τουρκικού στρατού.

«Heval, la rivoluzione è lunga»: una lettera da Jacopo dalla Siria del Nord

Η αντίσταση της Afrin δεν έχει τελειώσει. Υπάρχει ο πληθυσμός, που τον ξερίζωσαν από τη γη του, που θέλει να επιστρέψει ελεύθερος στα σπίτια του. Υπάρχει ο αντάρτικος πόλεμος κατά της κατοχής. Η αντίσταση εξακολουθεί να υπερασπίζεται ολόκληρη την επανάσταση, επειδή υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος εισβολής του τουρκικού στρατού και των τζιχαντιστών ολόκληρης της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Αυτή τη στιγμή ακριβώς που η φωνή των καρχαριών ανυψώνεται και πάλι σε χορωδία από τα πλούσια παλάτια και summit τους που περιβάλλoνται από την πολυτέλεια, που με την ελαφρότητα λίγων λέξεων, καταστρέφουν εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, αποτεφρώνουν σώματα, συντρίβουν έργα τέχνης, ξεκοιλιάζουν παιδάκια. Επιπλέον, υπάρχει η καθημερινή δουλειά για την υπεράσπιση και την οικοδόμηση της επανάστασης στην κοινωνία και στη νοοτροπία της, χωρίς παύσεις, διότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές δεν θα θέλαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εκκένωσης, η απομάκρυνση από την Αφρίν υπήρξε δύσκολη. Με άφησε με συγκρουόμενα συναισθήματα που με σπαράσσουν για εβδομάδες. Όμως μακριά από τους συνεχείς βομβαρδισμούς, από την πολιορκία στην πόλη, από την καθημερινή πραγματικότητα του πολέμου, μια περίοδος σχετικής ηρεμίας ευνοεί κάποιες σκέψεις, κάποιους προβληματισμούς. Δεν συνηθίζω συχνά να μοιράζομαι αυστηρά προσωπικές σκέψεις και συναισθήματα, πολύ λιγότερο στις διάφορες συνεντεύξεις για εφημερίδες ή τηλεοπτικές εκπομπές που έτυχε να παραχωρήσω.

«Τι σε έφερε, τι σε οδήγησε εκεί; Τι έμαθες; Φοβάσαι; Γιατί νιώθεις αυτή την επανάσταση και δική σου;» Ερωτήσεις σαν αυτές σε απευθείας σύνδεση από λίγα λεπτά μπροστά σε ένα ακροατήριο αγνώστων. Τι μπορώ να σας πω; Δύο και μισό μήνες που φαινόταν σαν μια ζωή, κάθε μέρα που περνούσε μοιάζει μια εβδομάδα, ένα μήνα. Αλλά όλα τα γεγονότα παρέμειναν ζωντανά στη μνήμη σαν να είχαν συμβεί την προηγούμενη μέρα. Έχοντας λογαριαστεί με την προοπτική του θανάτου μου, των φίλων μου και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, αφού αντιμετώπισα την προοπτική αντίστασης μέχρι τέλους σε μια πόλη πολιορκημένη από τους τζιχαντιστές και τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ … Πώς μπορώ να σας το εξηγήσω; Δεν είμαι σε θέση. Υπερασπίστηκα τον εαυτό μου πίσω από τα πιο απρόσωπα, αν και έγκυρα κίνητρα. Είναι η επανάσταση του αιώνα μας, είναι ένα παράδειγμα που πραγματοποιείται μιας αυτο-οργανωμένης κοινωνίας, στην οποία αλλάζουν ριζικά οι κοινωνικές σχέσεις απομακρυνόμενες από εκείνες τις καπιταλιστικές και πατριαρχικές. Είναι μια ελπίδα για όλους, γι ‘αυτό πρέπει να υπερασπιστεί. Λέγοντας αυτά μοιάζει μικρό πράγμα, δεν ακούγεται σπουδαίο.

Στην πραγματικότητα, οι απαντήσεις αγγίζουν πολύ πιο βαθιά ερωτήματα, ζητήματα, αλλά ίσως μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο από εκείνους που ονειρεύονται την επανάσταση και αναρωτιούνται για το πώς να μεταμορφώσουν τον εαυτό τους – τη δική τους προσωπικότητα, τη δική τους νοοτροπία, τις σχέσεις τους – για να τη ζήσουν, για να βρεθούν και να είναι καθημερινά στο ύψος των περιστάσεων.

Όντως δεν είναι ένα εκ των πραγμάτων ταξικό φαινόμενο, της φυλής ή της γλώσσας που μας κάνει περισσότερο ή λιγότερο επαναστάτες. Λιγότερο ή περισσότερο διατεθειμένoυς να θέλουμε να μεταμορφώσουμε την κατάστασή μας. Το να είμαστε επαναστάτες είναι ένα άλλο πράγμα. Η προσκόλληση στην επανάσταση είναι πρώτα από όλα υποκειμενική, μια μεταμόρφωση της προσωπικότητας μας. Είναι ένας αγώνας πρώτα απ ‘όλα με τους εαυτούς μας και την κληρονομιά αιώνων κυριαρχιών που έχουν χαραχθεί στην εκπαίδευση και τη συμπεριφορά μας. Οι σχέσεις εξουσίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης βασίζονται σε μια νοοτροπία που τις χτίζει, τις αποδέχεται και τις ενισχύει. Μόνο σε μια δεύτερη στιγμή εμπεριέχονται, ενσαρκώνονται στην αντικειμενικότητα του εκβιασμού των μισθών, της πατριαρχικής βίας, της αστυνομίας ή των τεθωρακισμένων.

Ένας αγωνιστής, ένας στρατευμένος πρέπει να είναι καλός οργανωτής, αγκιτάτορας, να ξέρει να αναλαμβάνει καθήκοντα και ευθύνες. Ωστόσο, εάν εστιάσαμε μόνο σε αυτά τα χαρακτηριστικά, θα κλείσουμε τον εαυτό μας σε μια τελετουργική και απάνθρωπη αντίληψη της πολιτικής. Αν εξαλείψουμε την ανθρώπινη πλευρά, το μίσος για την αδικία, την ενσυναίσθηση για τους καταπιεσμένους και τους αγώνες τους για ελευθερία, τι μένει από εμάς; Θα έχουμε πάντοτε τη δικαιολογία, συγκαλυμμένη σε ορθολογισμό, για να αποστασιοποιηθούμε, να πάρουμε αποστάσεις, να μην δράσουμε και να αποσυρθούμε μπροστά στην ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εχθρό. Θα είμαστε πάντα σε θέση να θεσπίσουμε ένα νέο όριο πέρα από το οποίο θα μπορούσαμε να παραμείνουμε αδιάφοροι στους αγώνες και τα δεινά των συνανθρώπων μας, των ομοίων μας, σε σημείο να μας ενδιαφέρει μόνο η δική μας επιβίωσή.

Στην προσωπικότητά μας, που θέλουμε επαναστατική, ο αγώνας είναι συνεχής. Φοβήθηκα; Ναι, είναι φυσιολογικό. Πάνω απ ‘όλα στις πιο δύσκολες στιγμές, η εσωτερική μάχη γίνεται σαφής. Και ο πόλεμος σου χτυπάει στο πρόσωπο χωρίς μεσολάβηση τις αλήθειες σου – όχι μόνο ως επαναστάτη, αλλά ως ανθρώπινο ον. Ο πειρασμός να σώσεις τον εαυτό σου ξεχωριστά, ατομικά μεγαλώνει, επιλέγοντας τον πιο βολικό τρόπο, την πιο βολική ζωή, ή εγκαταλείποντας τον αγώνα. Να κάνεις ένα βήμα πίσω, γιατί τελικά μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που μας προσφέρεται μέσα στο σύστημα: «Αλλά γιατί δεν έμεινα ήσυχος στο σπίτι μου; Γιατί δεν φεύγω;» είναι αυτό που σκέφτηκα σε ορισμένες στιγμές – και είμαι πεπεισμένος ότι και πολλοί άλλοι το έκαναν. Να κάνουμε πίσω, να αποδράσουμε σε μια ζωή που ξοδεύεται στην εργασία για την επιβίωση, να κοιμηθούμε και να βρούμε διεξόδους και την παρηγοριά με την οποία να καταναλώσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας. Θα σήμαινε την εγκατάλειψη της επανάστασης. Προδοσία, να προδώσουμε.

Η σκέψη τρέχει στους συντρόφους που έπεσαν ή τραυματίστηκαν, εκείνους με τους οποίους μοιράστηκα γεύματα, κρεβάτια, τον χρόνο. Εκείνους που γνώρισα για λίγα λεπτά κάτω από τις επιθέσεις του εισβολέα ή εκείνους που δεν γνώρισα ποτέ, αλλά με τους οποίους θα είμαι πάντα δεμένος από το κοινό όνειρο που μας οδήγησε να υπερασπιστούμε την Αφρίν και την επανάσταση. Οι μνήμες και τα συναισθήματα καίνε μέσα μου: «δεν έχω κάνει αρκετά. Δεν στάθηκα στο ύψος τους «. Το αίσθημα της προδοσίας – μέσα μου βαθιά, προσωπικό – δεν αφορά μόνο τις ιδέες μας, αλλά είναι πάνω απ ‘όλα προς εκείνους τους συντρόφους που έχουν θυσιάσει τη ζωή τους για να τις πραγματοποιήσουν.

«Heval, η επανάσταση είναι μεγάλη, μακρά. Θα υπάρξουν πολλές άλλες ευκαιρίες και είναι καθήκον ενός επαναστάτη να κάνει ό, τι είναι δυνατό για να είναι έτοιμος «. Αυτή η μορφή προδοσίας είναι μέρος της ζωής και της ανάπτυξης μιας επαναστατικής προσωπικότητας: κάθε φορά που έχει μια πατριαρχική συμπεριφορά, κάθε φορά που τα προσωπικά συμφέροντα βλάπτουν τα συλλογικά, κάθε φορά που σταματάμε μπροστά στον φόβο, κάθε φορά που η συμπεριφορά μας δεν ανταποκρίνεται στις ιδέες μας. Κανείς δεν είναι τέλειος επαναστάτης, διότι το ταξίδι δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Αλλά η δέσμευση για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας με επαναστατική έννοια πρέπει να είναι το βαθύτερο συναίσθημά μας, το σταθερό σημείο αναφοράς μας, συνεχές. Η απόρριψη είναι η αληθινή προδοσία, η παραίτηση.

Από την επανάσταση της Συρίας του Βορρά

18/04/2018

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/heval-la-rivoluzione-e-lunga-una-lettera-da-jacopo-dalla-siria-del-nord

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Fake wars

 

Μόλις σήμερα το πρωί στην εφημερίδα Corriere, ένας «ανώνυμος» ιταλός στρατιωτικός αξιωματικός διέψευσε κατηγορηματικά την ψεύτικη είδηση για τα χημικά όπλα: «Το να λέμε ότι ανησυχούμε δεν αποδίδει σωστά το νόημα. Στην πραγματικότητα, είμαστε σοκαρισμένοι, μπερδεμένοι από αυτό που συμβαίνει στη Συρία. […] Πριν συνεχίσω, θα ήθελα να υπογραμμίσω ένα πράγμα: η επίθεση θα έπρεπε να είναι αντίποινα για τη χρήση χημικών όπλων από τη Συρία. Αλλά ειλικρινά δεν έχουμε δει ποτέ χημικά όπλα που χτυπούν μόνο γυναίκες και παιδιά που στη συνέχεια ξεπλένονται με νερό ». Τούτου λεχθέντος, πάντα ο αξιωματικός μας θυμίζει την παράδοξη κατάσταση που διέρχεται και ζει η Συρία, χώρα «κυρίαρχη» – με την έννοια πως επισήμως είναι ανεξάρτητη από άλλα Κράτη – εδώ και πολλά χρόνια έχει υποστεί εισβολή από μια χώρα Νατο: «Μέσα στο συριακό χάος έχει βουτήξει η Τουρκία. Δεν βλέπει την ώρα να αυξηθεί η ένταση, ώστε να μπορεί να συνεχίσει να κάνει τις ανέσεις της, να κάνει τα δικά της παιχνίδια χωρίς κανείς να βγάζει άχνα. Στην πράξη, η Τουρκία είναι μια εισβολέας χώρα στη βόρεια Συρία και τώρα και στο βόρειο Ιράκ, και κανείς δεν λέει τίποτα. «

Μπροστά στην εμφανέστατη εισβολή, σήμερα αποφασίζεται να βομβαρδιστεί η εισβαλλόμενη χώρα και όχι ο εισβολέας. Αυτή είναι η διεθνής νομιμότητα που υποστηρίζουν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, κάποιες άμεσα – όπως η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία – κάποιες έμμεσα, όπως η Γερμανία και η Ιταλία. Οι οποίες, επαναλαμβάνοντας το συνηθισμένο σχήμα, αποφεύγοντας την άμεση εμπλοκή στη επίθεση, στους βομβαρδισμούς, μόνο για να παρουσιαστούν μετά με την λεγεώνα των ιατρών, intelligence και εταιρείες πετρελαίου για να καρπωθούν τα οφέλη για ακόμη μια φορά της χώρας που υφίσταται εισβολή. Δόξα τον ουρανό (για τη Συρία), υπάρχει η Ρωσία. Εάν η αποψινή επίθεση με τους βομβαρδισμούς επιλύθηκε με την συνήθη bluff από τον Τράμπ αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή, για την υπεράσπιση της Συριακής κυριαρχίας. Σίγουρα οι λόγοι για αυτήν την παρουσία δεν είναι καθόλου ευγενείς και δεν υπαγορεύονται από τη διεθνή αλληλεγγύη. Φυσικά, είναι γεωπολιτικά συμφέροντα αντίθετα προς τα δυτικά. Εντούτοις, ακριβώς τα συμφέροντα αυτά, επέτρεψαν στην Τουρκία αυτή την χρονιά να καλύψει τους ώμους της με τη Ρωσία, προκειμένου να ενεργήσει αδιατάρακτα στη Ροζάβα, nel Rojava. Αλλά θα έπρεπε επίσης να βγούμε από την dirittoumanista πλάνη, [diritto δίκαιο, umanista ανθρωπιστική] που τοποθετεί τα δύο συμφέροντα (αγγλοαμερικανικά και ρωσικά) σε ένα κατοπτρικό-επίπεδο πιάτο της κλίμακας: αν δεν υπήρχε η Ρωσία και το αντιπυραυλικό της σύστημα, ο Άσαντ θα είχε από καιρό το τέλος του Καντάφι και η Συρία το τέλος της Σομαλίας: μια αποτυχημένη πολιτεία, un failed state, που ελέγχεται εν μέρει από το ISIS, εν μέρει από τις κυβερνήσεις των αγγλο-σαουδικών πληρεξουσίων, da proxy governments. Είναι δύσκολο να φτιάξουμε το κάδρο αυτού του σεναρίου μέσα στην προοπτική της «βελτίωσης» των «συνθηκών διαβίωσης» του συριακού πληθυσμού. Η κριτική στον Assad, επίσης καθήκον μας, δεν μπορεί να συμπίπτει με την επιστροφή της δυτικής εντολής στη Μέση Ανατολή, ξεπερνώντας τον αλαουϊκό συντηρητισμό με την νεοαποικιοκρατία μετά- Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Και έτσι ο κλόουν Τράμπ με το ένα χέρι διαβεβαιώνει τη φιλελεύθερη κοινή γνώμη, από την άλλη μεριά κινείται με μεγάλη προσοχή με την Ρωσία. Αυτό είναι το σενάριο που οδήγησε στην επικοινωνιακή επιχείρηση αυτής της νύχτας.

4504 letture totali, συνολικά αναγνώσματα 546 letture oggi, σήμερα