σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συρία: πολιτικός πόλεμος. Οι Ypg στο μέτωπο του Tel Abyad – Siria: guerra politica. Le Ypg sul fronte di Tel Abyad

Σάββατο 08 O 2016 Οκτωβρίου 09:06

http://www.infoaut.org/index.php/blog/conflitti-globali/item/17694-siria-guerra-politica-le-ypg-sul-fronte-di-tel-abyad

ypg raqqa tel abyad

Ο Dilovan μόλις έκλεισε τα είκοσι χρόνια και κατάγεται από το Kobane. Έχασε την αδελφή του στη μάχη και μπήκε στις YPG. Για να την αντικαταστήσει, για να την εκδικηθεί, έχει μικρή σημασία. Στη Συρία δεν μιλούν για αυτά τα πράγματα: το σημαντικό είναι να πολεμάς. Ο ίδιος κάθεται επάνω σε μια Santa Barbara με ρουκέτες RPG, πολυβόλα, βόμβες και πυρομαχικά, στο πίσω μέρος ενός pick up ξεχειλίζει μαχητές, προηγείται αυτού ένα άλλο όπου ταξιδεύουν μόνο κορίτσια. Όταν μια αραβική οικογένεια – ένας άντρας, μια γυναίκα και ένα παιδί – διασχίζουν το δρόμο, χωρίς να χαιρετίσουν το κομβόι, ο Dilovan αναφωνεί με σκωπτικό γέλιο: «Ceté!.» «Ληστές, κακοποιοί » είναι η έκφραση που οι YPG χρησιμοποιούν για να υποδηλώσουν το ισλαμικό κράτος (IS). Η πόλη στην οποία εισέρχεται ονομάζεται Τελ Αμπιάντ στα αραβικά, Gre Spi στην κουρδική γλώσσα. Βρίσκεται στα σύνορα με την Τουρκία, στα μισά του δρόμου μεταξύ Serekaniye και Κομπάνι, ήταν μέρος ενός ενιαίου πολεοδομικού οθωμανικού συγκροτήματος με αυτό που, με τα σύνορα του Sykes-Pikot, έγινε η σημερινή τουρκική πόλη της Agcakalé, από την άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος.

Ο Rashid ήρθε από το δυτικό Ιράν για να αγωνιστεί με τις YPG. «Η πλειοψηφία των κατοίκων της Gre Spi υποστηρίζει το Daesh – λέει ωμά – αλλά είναι άμαχοι. Απλά πρέπει να κρατάμε τα μάτια μας ανοιχτά. » Από τα τουρκικά σύνορα φτάνουν πυροβολισμοί με πολυβόλα. «Ο τουρκικός στρατός μας πυροβολεί δύο ή τρεις ριπές κάθε δέκα έως δεκαπέντε λεπτά», εξηγεί ο Maxsun, 18 χρονών, ένας φρουρός στην οροφή ενός παρατηρητηρίου, «η Τουρκία δεν έχει χωνέψει την παρουσία μας εδώ» (και μετά την εισβολή στην Jarablus, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη). Ο Maxsun υπερασπίστηκε την Τελ Αμπιάντ στην διάρκεια της επίθεσης του ισλαμικού κράτους στις 27 τον περασμένο Φεβρουάριο, οργανωμένη σύμφωνα με τις YPG, απευθείας από την Τουρκία. «Ήρθαν 300 όλοι μαζί από εκεί,» υποδεικνύοντας τα οδοφράγματα που χωρίζουν την πόλη από το Agcakalé: «Είχαν εκτοξευτήρες ρουκετών, πολυβόλα. έρχονταν με τα πόδια. » Την ίδια στιγμή, άλλοι πολιτοφύλακες έφτασαν στις θέσεις των Asaysh, των φρουρών της επανάστασης που υπερασπίζονται τα νότια σύνορα της πόλης, από την Raqqa, φορώντας ψεύτικες στολές YPG. «Ο Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει τους ληστές ελπίζοντας πως η Gre Spi θα πέσει, αλλά η Gre Spi άντεξε, δεν έπεσε », καταλήγει ο Maxsun, χαμογελώντας περήφανα.

Οι μάχες μαίνονταν για μια ημέρα σε όλη την πόλη. Οι πολιτοφύλακες προσέγγισαν στα σπίτια των ανθρώπων που θεωρούνταν «πως συνεργάζονται» με τις YPG και τους αποκεφάλισαν στη μέση του δρόμου, πριν με την σειρά τους αποδεκατιστούν από συντρόφους. Περικυκλωμένοι μέσα σε ένα κτίριο, οι επιζώντες σκοτώθηκαν από βομβαρδισμούς των ΗΠΑ, και οι YPG εξέθεσαν τα σώματά τους στο δρόμο ως προειδοποίηση. Ένα τοπικό αγόρι αρνείται ότι η πλειοψηφία των κατοίκων είναι συμπαθούσα του Daesh: «Οι μισοί μπορούν να έχουν αυτή την νοοτροπία. Αλλά είναι αλήθεια ότι η στάση του αραβικού πληθυσμού εδώ ήταν πολύ αρνητική κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. » Σχετικά με το Qamishlo, το Κομπάνι [Αΐν αλ-Αράμπ] ή την Serekaniye, η διαφορά είναι προφανής. Τα οχήματα των YPG ελέγχονται με καχυποψία από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, και όταν ο Serhat, ανένταχτος της τουρκικής αριστεράς που κατέληξε να αγωνίζεται με τους Rashid και Dilovan, πρέπει να απευθυνθεί σε ένα γιατρό, οι καλυμμένες με βέλο γραμματείς τον υποδέχονται στο ιατρείο, αυτόν και τους συντρόφους του, υψώνοντας απροκάλυπτα τα μάτια στον ουρανό – όπως θα μπορούσαν να είχαν κάνει οι ομόλογες τους γερμανίδες το 1945,στην είσοδο ενός ρώσου στρατιώτη.

Η Τελ Αμπιάντ είναι ελεύθερη από τον Ιούνιο του 2015, χάρη σε μια ταυτόχρονη προέλαση των YPG από την Αΐν αλ-Αράμπ, το Κομπάνι δηλαδή, και την Serekaniye που υποστηρίζονταν, για πρώτη φορά, συστηματικά από την αεροπορία των ηνωμένων πολιτειών. «Προχωρήσαμε μαζί με δύο διαφορετικούς σχηματισμούς του Ελεύθερου Συριακού Στρατού εχθρικών προς το Daesh, έναν από την ανατολή και έναν από τη δύση», λέει ένας σύντροφος ευρωπαίος βετεράνος της επιχείρησης. «Συναντήσαμε μια ισχυρή αντίσταση στο δίκτυο των χωριών γύρω από την πόλη, αλλά αυτή η τελευταία έπεσε σε πέντε ημέρες.» » όλοι οιι εχθροί κατέφυγαν στην Τουρκία», θυμάται ο Dilgesh, που ήρθε από την Ayn Issa. » Οι τούρκοι στρατιωτικοί άνοιξαν τις πόρτες τους για τους Agcakalé». Η περιοχή του Τελ Αμπιάντ είναι πολιτικά ευαίσθητη. Βρίσκεται στο κέντρο του μίγματος ταυτότητας της Rojava, η πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι αραβική, αλλά υπάρχουν σημαντικές κουρδικές μειονότητες, τουρκομάνων και αρμενίων. Το φθινόπωρο του 2015 άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για «εθνοκάθαρση» που θα πραγματοποιούνταν από τις YPG, με αναγκαστικές εκκενώσεις των αράβων πολιτών και πυρπόλησης των σπιτιών τους. Αρχικά ήταν οι ομάδες σαλαφιστών Jaish αλ-Ισλάμ και Ahrar αλ-Σαμ που διέδιδαν αυτές τις κατηγορίες, αλλά στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από τη Διεθνή Αμνηστία, τον περασμένο οκτώβριο.

Η διαμάχη οδήγησε σε προσωρινή ρήξη ανάμεσα στις YPG και την αραβική ομάδα Thuwaar al-Raqqa ( «Οι επαναστάτες της Raqqa»), η οποία είχε αγωνιστεί μαζί τους για την κατάκτηση του Τελ Αμπιάντ. «Θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους», λέει ο ευρωπαίος σύντροφος, «έχω μιλήσει μαζί τους, και θυμάμαι ότι, όταν μου μιλούσαν, σκεφτόμουν: και αυτοί, αν και τώρα αγωνίζονται μαζί μας, δεν είναι παρά χυδαίοι ληστές ». Μόλις μπήκαν στο Τελ Αμπιάντ, διηγείται, οι πολιτοφύλακες Thuwaar αλ-Raqqa επιδόθηκαν σε εκβιασμούς και βιαιότητες στον πληθυσμό. «Χρειάστηκε να τους απειλήσουμε, και άρχισαν να λεν σχετικά με την ιστορία της εθνοκάθαρσης. Γνωρίζουμε ότι αυτές οι ομάδες FSA είναι όλες συνδεδεμένες με την Τουρκία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν χρειάζονταν πολύ μυαλό για να καταλάβουμε από πού έρχονταν ο προπαγανδιστικός ελιγμός «. Η Thuwaar αλ-Raqqa έφτασε στο σημείο να δώσει ένα τελεσίγραφο προς τις YPG. «Μας είπαν ότι μέσα σε 24 ώρες έπρεπε να εγκαταλείψουμε την πόλη. Μέσα όμως σε λίγες ώρες προχωρήσαμε εμείς σε μια επιχείρηση αστραπή, και αναγκάστηκαν να φύγουν αυτοί, χωρίς αιματοχυσία. »

Οι κατηγορίες για εθνοκάθαρση μπόρεσαν να βρουν ζωογόνο δύναμη στην εντύπωση που παρέχει η δημογραφική κατάσταση στα νότια του Τελ Αμπιάντ η οποία, όπως και σε άλλα μέρη της Συρίας, είναι αφοπλιστική: για δεκάδες χιλιόμετρα τα χωριά είναι ακατοίκητα, εγκαταλελειμμένα και ερειπωμένα, και μερικές φορές παραμένουν εκεί λίγες οικογένειες, τώρα αραβικές, κουρδικές τώρα. «Οι περισσότεροι από τους Άραβες έφυγαν προς νότο με το Daesh», λέει ένας αγωνιστής των YPG, «Όχι, πήγαν στην Τουρκία,» λέει ένας άλλος, «Κατέφυγαν στο Τελ Αμπιάντ» πιστεύει ένας άλλος. Και οι τρεις έχουν δίκιο. Αρκετές αραβικές φυλές και εκατοντάδες οικογένειες έχουν εγκαταλείψει αυτό τον στοιχειωμένο τόπο, επιλέγοντας το ισλαμικό κράτος ή την μετανάστευση προς την Τουρκία ή την Ευρώπη, ανάλογα με τις πολιτικές τάσεις. Οι λόγοι για αυτές τις αναχωρήσεις ήταν, όπως πάντα συμβαίνει, οι πιο ποικιλόμορφες. Υπάρχουν εκείνοι που έφυγαν γιατί κουράστηκαν ή αηδίασαν από τον πόλεμο, άλλοι εκκένωσαν τις περιοχές υψηλού στρατιωτικού κινδύνου για την δική τους προστασία, και αποφάσισαν να φύγουν, άλλοι, απλά, δεν θέλησαν να αποδεχθούν μια συνύπαρξη μέσα στην οποία ένα αριστερός κουρδικό κίνημα, που κατακρίθηκε τόσο πριν από τον πόλεμο όσο και την περίοδο υπό το ισλαμικό κράτος, είχε το δικαίωμα λόγου με το παραπάνω.

Το Τελ Αμπιάντ ήταν προέλευσης αρμενικής – ασσυριακής και ονομάζονταν Balihu. Ξανακατοικήθηκε από αρμενικές οικογένειες που απέδρασαν από τη γενοκτονία που διαπράχτηκε από την Τουρκία, μεταξύ άλλων μέσα από κουρδικά τμήματα, το 1915. Είκοσι χρόνια αργότερα ήταν οι κουρδικές φυλές που προσπαθούν να ξεφύγουν από το μακελειό που αυτή τη φορά είχε στραφεί εναντίον τους. Τέλος, το συριακό καθεστώς δημιούργησε εδώ, όπως και αλλού στην Rojava, βάση υπολογισμού, έναν τόπο αραβικού πληθυσμού για να «διορθώσει» την γλωσσική σύνθεση στο βόρειο τμήμα εκείνης που ακόμη και σήμερα θέλει να ονομάζεται «αραβική συριακή δημοκρατία». Διακόσιες πενήντα αρμενικές οικογένειες το έσκασαν από το Τελ Αμπιάντ μεταξύ των ετών 2013 και 2014, εξαιτίας των διώξεων της Αλ Κάιντα και του Isis. Μόνο περίπου πενήντα από αυτές επέστρεψαν μετά την απελευθέρωση: πολλοί αρμένιοι δυσπιστούν για ιστορικούς λόγους των κούρδων, οι οποίοι από την άλλη πλευρά ήταν οι ίδιοι που έπρεπε να εγκαταλείψουν την πόλη, το 2014. Η εκδίωξη των κούρδων ως «αποστατών» αποφασίστηκε από τον εμίρη του IS, πιθανότατα κατόπιν αιτήματος της γειτονικής Τουρκίας, και ανακηρύχθηκε από τους μιναρέδες των τζαμιών.

 

tel abyad turkey isis

Ωστόσο, η ταυτότητα και η αίσθηση του ανήκειν στους διάφορους «λαούς» που συζούν εδώ συμβάλλει εν μέρει μόνο για να καταλάβουμε τι συνέβη. Το Τελ Αμπιάντ έχει σήμερα την πρώτη συν- δήμαρχο γυναίκα στην ιστορία της, την Layla Μohammed, πλαισιώνει έναν ηλικιωμένο άραβα κύριο, τον Χαμντάν αλ-Rabad. Είναι αλλαγές που συναντούν την εχθρότητα των ιεραρχικών δομών που υπάρχουν στην παραδοσιακή κοινωνία φατριών, καθώς και των συντηρητικών ή αντιδραστικών κινημάτων στη Συρία και στη κυβέρνηση στην Τουρκία. Αν και η νίκη των YPG έδωσε τέλος στον πόλεμο που εκτυλίσσεται, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο πόλεμος στη Συρία δεν τελειώνει με τη στρατιωτική επιχείρηση, επειδή είναι ένας πολιτικός πόλεμος. Όταν, μετά την απελευθέρωση της πόλης, αρκετές εκατοντάδες εκτοπισμένοι από την πλευρά της τουρκίας αποφάσισαν να επιστρέψουν, συνελήφθησαν από τις YPG. Μέλη των οικογενειών τους μίλησαν για «λίστες»: και μάλιστα εκείνοι που είχαν υποστεί τις βιαιότητες του ισλαμικού κράτους και της Αλ Κάιντα για δύο χρόνια δεν δίστασαν να συμπληρώσουν αυτές τις λίστες, παραδίδοντάς τες στις μονάδες λαϊκής προστασίας. Πίσω από τις χειραγωγημένες κατηγορίες για «εθνοκάθαρση» κρύβεται μια προφανής πολιτική σύγκρουση. Εκείνοι που απολάμβαναν τα προνόμια που εγγυούνταν το ισλαμικό κράτος στους αρσενικούς και στους πιστούς οπλαρχηγούς στον χαλίφη, ζουν σήμερα μια λιγότερο τυχερή και, αναμφίβολα, λιγότερο άνετη κατάσταση.

« Αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε στην Τουρκία επειδή ήμασταν φοβισμένοι. Οι YPG δεν μας διέταξαν να φύγουμε, ούτε χρησιμοποίησαν βία για να φύγουμε », λέει ο Μοχάμεντ, άραβας κάτοικος της πόλης, στην ιστοσελίδα KurdWatch, και προσθέτει ένας άλλος κάτοικος, επίσης άραβας, «δεν έχουν κάνει τίποτα στον πληθυσμό: απλώς φοβούνταν ότι υπήρχαν άνθρωποι που συνδέονταν με το Daesh. Ούτε ένας άραβας συνελήφθη στην πόλη». Η αλήθεια είναι ότι αν οι YPG είναι άκαμπτες στην πολιτική καταπίεση των σαλαφιστών οργανώσεων (και αυτό σημαίνει την σύλληψη εκατοντάδων ανθρώπων, εισβάλλοντας στα σπίτια τους) δεν διεξάγουν καθόλου «εθνοτικά» αντίποινα καθώς, εκτός του ότι είναι μη ρεαλιστικό, το να φανταστείτε μια κουρδική Gre Spi θα ήταν αντίθετη για το έργο τους, τον σχεδιασμό τους Το εκτελεστικό συμβούλιο που δημιουργήθηκε από το Tev Dem στο Τελ Αμπιάντ, μετά την απελευθέρωση, περιλαμβάνει επίσης εκπροσώπους κούρδους, τουρκομάνους και αρμένιους, αλλά η πλειοψηφία είναι αραβική. Ωστόσο, η γέννηση αυτής της διοίκησης αυτής έχει αναγνωριστεί από την Τουρκία τον περασμένο οκτώβριο, με βλήματα όλμων στην πόλη: γιατί αυτό που τρομάζει δεν είναι η «εθνοκάθαρση», αλλά μόνο η ιδέα της συνύπαρξης. Αυτή είναι επικίνδυνη για τα κράτη, κοντινά και μακρινά, που κυβερνούν τη νοτιοδυτική Ασία χάρη στις θρησκευτικές διαιρέσεις και στην παρουσίασή τους ως αναπόφευκτες εκβάσεις της ανθρώπινης φύσης ή της ιστορίας.

Υπερβολές και καταχρήσεις εξουσίας είναι δυνατές, φυσικά, σε κάθε πόλεμο και κάθε επανάσταση, αλλά το έργο, στο Τελ Αμπιάντ, αν μη τι άλλο είναι ημιτελές. Κύτταρα του Isis εξακολουθούν να υπάρχουν, και κατά τη διάρκεια αυτού του καλοκαιριού επιθέσεις αυτοκτονίας σκότωσαν είκοσι ανθρώπους. Η πόλη πλήττεται από μόνιμη απαγόρευση της κυκλοφορίας από τις 21:00 μέχρι τα ξημερώματα. Μετά από λίγες ημέρες κατάληψης η κινητή μονάδα του Dilovan, Serhat και Rashid έφυγε από την πόλη, για να αναπτυχθεί σε ένα άλλο μέτωπο. Στην διάρκεια της πορείας της συλλέγει τρεις άραβες εργάτες, που προσελήφθησαν από τις YPG για ορισμένες εργασίες στην Ayn Issa, πίσω από την Raqqa. Ένας ηλικιωμένος μαχητής αστειεύεται μαζί τους στο ταξίδι, λέγοντας ότι για τους πολιτοφύλακες του Daesh καθένας είναι ένας άπιστος, και όλοι γελούν εγκάρδια. Είναι επίσης ένας τρόπος για να δοκιμάσει κανείς με ποιον έχει να κάνει. Οι οικογένειες του Τελ Αμπιάντ, εν τω μεταξύ, συνεχίζουν να διασχίζουν το δρόμο καθώς περνούν τα pick up των YPG, κατά περιόδους δίχως να χαιρετούν τα κονβόι: σύμφωνα με άγραφους κώδικες στις ζώνες πολέμου στο Ιράκ και τη Συρία, είναι ένα σημάδι εχθρότητας. Θα είναι «ληστές»; ίσως, αλλά πάνω απ ‘όλα είναι θύματα – δεκαπέντε χρόνια τώρα – ενός παγκοσμίου πολέμου που, στη Μέση Ανατολή, γίνεται όλο και πιο «εμφύλιος»

Από τον ανταποκριτή του Radio Onda d’Urto και Infoaut στην Tel Abyad-Gre Spi, Rojava

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συρία: θεοκρατική επανάσταση ή συνομοσπονδιακή; – Siria: rivoluzione teocratica o confederale?

Τετάρτη 05 Oκτωβρίου 2016 14:27

του Davide Grasso – ιταλού Μαχητή των Ypg, Μονάδων λαϊκής προστασίας

YPG

Rojava (Siria), 5 οκτωβρίου 2016, Nena News – Όταν ο Bouhazizi Mohamed αυτοπυρπολήθηκε, στις 17 δεκεμβρίου του 2010, λίγοι από εμάς θα περίμεναν αυτά που συνέβησαν, και κατά πόσο θα είχαν συμβεί. Η Βόρεια Αφρική και η νοτιοδυτική Ασία ήταν χύτρες ταχύτητας περιμένοντας να εκραγούν και, τώρα ταχύτατα, τώρα σιγά-σιγά, να εκδηλωθούν βαθιές αντιθέσεις και νέες διαδρομές στο μέλλον. Λίγοι από εμάς αντιλαμβάνονταν το πόσο ήμασταν απροετοίμαστοι για κάτι τέτοιο, αντιθέτως να αναπτύξουμε μια συγκεκριμένη ανάλυση του τι συνέβαινε πέρα από τη Μεσόγειο.

Ένας φίλος μου είπε, «Αυτές οι « ανοίξεις » σάρωσαν τους σαλαφιστές από την ιστορία των χωρών αυτών: διέψευσαν πως εκείνη ήταν η κυρίαρχη τάση στη νεολαία» Τα γεγονότα που ακολούθησαν, μέχρι τα παρόντα, δείχνουν πώς  η εντύπωση αυτή ήταν ελλιπής και μονόπλευρη. Είχαμε προβάλλει σχετικά με τα γεγονότα τις δικές μας προσδοκίες. Εμείς δεν κοιτούσαμε τα γεγονότα σε όλη την πολυπλοκότητά τους, για αυτό που ήταν, ακόμη και με την αμφισημία τους, τα παρατηρούσαμε σαν τέτοια που θα θέλαμε να είναι.

Τηλεόραση και εφημερίδες, με έναν ανάλογο (αλλά πιο συμφεροντολογικό) στραβισμό, μιλούσαν για τις «εξεγέρσεις του ψωμιού» ή « κινήματα για την δημοκρατία» (εννοώντας, με αυτό, μια μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική επιρροή της Δύσης). Στην πραγματικότητα, με το 2011 έχει ξεκινήσει για τα καλά μια δεύτερη αποαποικιοποίηση, μέσω της οποίας οι λαοί της Ασίας νοτιο-δυτικής και της βόρειας Αφρικής προσπαθούν, σύμφωνα με νέες μορφές και μέσα σε έναν νέο αιώνα, να ανακτήσουν αυτονομία συγκρουόμενοι με θεσμούς που αντιλαμβάνονται ως έξωθεν επιβεβλημένους , αλλά αυτή η δεύτερη μάχη για την ανεξαρτησία, για περισσότερο από μισό αιώνα μετά την αλγερινή επανάσταση, έχει στο αντιδραστικό στοιχείο της ανάκτησης της πίστης, αν και με διαφορετικές μορφές, ένα κεντρικό συστατικό.

Δραματική συμπύκνωση του συνόλου των αντιφάσεων των «αραβικών ανοίξεων», η Συρία έχει γίνει, ειδικότερα, τόπος καθίζησης τόσο των ιδεολογικών ορίων αυτής της τάσης όσο της κακής συνείδησης των δυτικών αφηγήσεων, που ποτέ πριν σε σχέση με αυτή τη σύγκρουση έχουν σοφά προσανατολίσει-κατευθύνει και λογοκρίνει την γνώση και την πληροφορία.

Η συριακή επανάσταση, όπως και η αιγυπτιακή, σημάδεψαν επίσης την προσωρινή ήττα της ευρωπαϊκής διανόησης περισσότερο ή λιγότερο «στρατευμένης», ανίκανης να προσφέρει ένα ερμηνευτικό πλαίσιο για τα γεγονότα αυτά, θέτοντας σε δυναμική σχέση τους κριτικούς αστερισμούς με ό, τι συμβαίνει εδώ. Εάν σε σύγκριση με τη Συρία δεν μπορούν να αναδείξουν το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της επανάστασης του εμφυλίου πολέμου και του παγκόσμιου-καθολικού πολέμου, με την Αίγυπτο συνέχισαν να καλλιεργούν το μύθο των συγκεντρώσεων της πλατείας ακόμη και στο στάδιο όπου ήταν προφανές ότι ο λόγος είχε δώσει την θέση του στα όπλα, και οι άνθρωποι ήταν άοπλοι, ο λαός ήταν άοπλος. Φαίνεται ότι οι συγκρούσεις που συμβαίνουν στον κόσμο έχουν ενδιαφέρον, για μια συγκεκριμένη ευρωπαϊκή πνευματική τάξη, μόνο εάν αυτές αναφέρονται στην ρομαντική εικόνα των οδοφραγμάτων, σε μιαν » ελευθερία που οδηγεί τον λαό» καθησυχαστική κατά βάθος, επειδή υποδηλώνει την άμεση αντιστοιχία μεταξύ των πρακτικών της απόρριψης και επαναστατικού χτισίματος.

Οι άνθρωποι, αντιθέτως, ο λαός, «οδηγείται από την ελευθερία» μόνο στα έργα ζωγραφικής. Όπως και με τις τάξεις, είναι αυτό που είναι, ή μάλλον αυτό που συμβαίνει: ένα βαθιά διαφοροποιημένο μάγμα, που διασχίζεται από αντιτιθέμενες εντάσεις και, κυρίως, από προσωπικές ιστορίες αμείωτες, από εντάσεις και επιθυμίες που δεν είναι δυνατόν, σε πρώτη φάση, να μειώσουμε σε ένα πρόγραμμα ή μια σαφή πολιτική προοπτική, πόσο μάλλον ένα γραμμές ρήξης «θρησκευτικές» ή «εθνοτικές».

Πολέμησα πλάι πλάι, μαζί με άραβες που φορούν με περηφάνια την στολή των YPG, και μάλωσα με κούρδους που κάνουν δικό τους ένα αντιδραστικό όραμα, φανατικό και συντηρητικό, παραδοσιακό, εχθρικό προς την επανάσταση της Rojava. Μεταξύ των υποστηρικτών του καθεστώτος στη Δαμασκό υπάρχουν αυτοί που έχουν τρομοκρατηθεί από την ενδεχόμενη απώλεια προνομίων όπως και εκείνοι που, απλά, λυπούνται και αναπολούν για την ήσυχη ζωή που μέχρι το 2010 είχε παραχωρηθεί σε όσους υποβάλλονταν στον πρόεδρο. Υπάρχουν άνθρωποι που πολεμούν το ισλαμικό κράτος διότι το «ισλαμικό κράτος» που έχουν μπροστά τους είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Ειδομένη από κοντά, η επανάσταση είναι πολύ πιο συγκεκριμένη. Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι αυτή δεν μπορεί να ξεφύγει από τη δράση μας, γιατί αυτή είναι η δράση μας.

Η επιστημονική ενατένιση γι αυτό είναι εκτός τόπου. Να αντικαταστήσουμε την ανάληψη ευθύνης με τον γεωπολιτικό αυνανισμό, φτάνοντας στο σημείο να κάνουμε κερκίδα και να πανηγυρίζουμε, όχι για τα κινήματα και τις ανάγκες που αυτά εκφράζουν, αλλά για αυτό ή για εκείνο το κράτος – την Συρία, τη Ρωσία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες – σημαίνει να δείχνουμε απεριόριστη περιφρόνηση στον συριακό πληθυσμό και σε όλη τη μέση Ανατολή. Αναλογικά, το να στρεφόμαστε από την άλλη πλευρά με την δικαιολογία ότι η κατάσταση είναι πολύ βρώμικη και μπερδεμένη, ή, ακόμη χειρότερα, ότι οι παίκτες και οι παράγοντες είναι πολύ πραγματικοί για να εμφανίζονται ευχάριστοι ή «ευπαρουσίαστοι», είναι απαράδεκτο. Ο «λαός» μπορεί να είναι μια οντότητα αβέβαιη ως πολιτική κατηγορία, αλλά επάνω στη γη οι άνθρωποι έχουν δύο πόδια και δύο χέρια. Πρέπει – υπογραμμίζω ,πρέπει – να θεωρήσουμε τους σύριους σαν φίλους μας. Έχουμε ευθύνη απέναντι τους άλλο τόσο σημαντική όσο εκείνη που έχουμε προς τους ιρακινούς, τους αιγύπτιους, τους παλαιστίνιους ή τους τυνήσιους. Ωστόσο, ο συριακός πληθυσμός είναι σήμερα ο μεγάλος απών, όχι μόνο από τις υποκριτικές συζητήσεις στη Γενεύη ή τη Νέα Υόρκη, αλλά και από τις ασαφείς εικασίες και κερδοσκοπίες οι οποίες συχνά λαμβάνουν χώρα μεταξύ εκείνων που θα ήθελαν να είναι διαφορετικοί από εκείνους που κάθονται επάνω σε τέτοιου είδους συναινέσεις.

Η οριστική ιστορική κρίση σχετικά με το «συριακό καθεστώς» έχει αποφανθεί από τα γεγονότα που ξεκίνησαν από το 2011. Το ζήτημα έκλεισε. Η επανάσταση και το μέλλον είναι η μόνη οδός. Την ίδια στιγμή, να θυμάστε ότι οι «φιλικές» κυβερνήσεις της επανάστασης ήταν και είναι οι χειρότεροι εχθροί της. Όλοι, εδώ, διηγούνται πώς η αλλαγή από τις ρίζες, την προέλευση της εξέγερσης κατά την είσοδο των όπλων και των μαχητών που προέρχονταν από την Τουρκία ήταν ολική, και όχι επειδή ξένα όπλα και ξένοι μαχητές δεν εξυπηρετούν και δεν χρειάζονται σε μια επανάσταση, αλλά επειδή εκείνοι ήταν «φίλοι» που είχαν μια τιμή, δηλαδή την υποβολή τους όχι μόνο σε ξένα συμφέροντα, αλλά και σε μια πολιτική προοπτική που τους είχε επιβληθεί, ίδια για όλους, το ίδιο για όλους. Η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία έχουν βρει κοινό έδαφος εν μέρει ώριμο για αυτή την επιχείρηση, αλλά και ένα καθεστώς έτοιμο για τον σκοτεινότερο συμβιβασμό. Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ ενδιαφέρονταν να καταστήσει τον εχθρό του αδαή, μη παρουσιάσιμο, σε ένα είδος αμοιβαίας συμφωνίας σχετικά με το ποιες ήταν οι κάρτες με τις οποίες θα έπρεπε να γίνει παιχνίδι. Και η θεοκρατική επανάσταση που προωθείται από τον άξονα τουρκίας-σαουδικής Αραβίας και, έμμεσα, και από το καθεστώς με τις ύποπτες » αμνηστίες » του 2011, που οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν υποστηρίξει και, αν και με αυξανόμενες δυσκολίες, συνεχίζουν να στηρίζουν.

Οι νίκες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων και των YPG-YPJ μεταξύ 2015 και 2016 έχουν αναγκάσει σε πρωταγωνιστικό ρόλο ενός νέου παίκτη, μιας διαφορετικής ιδέας «δεύτερης απο αποικιοποίησης» και μιας διαφορετικής κριτικής του συστήματος Sykes-Picot. Είναι η επανάσταση που έρχεται από τον βορρά, η οποία έχει επίσης την πρόθεση να επιστρέψει στην αρχική επανάσταση τα δικαιώματά της. Αν η ιδέα ότι το ιστορικό ολίσθημα που ακολούθησε το 2011 ήταν εμπνευσμένο από προοπτικές ουσιαστικά «κοσμικές» ήταν εσφαλμένη, η ιδέα που σήμερα έχει εξαπλωθεί από το Μαρόκο έως το Πακιστάν είναι ότι ό, τι κινείται είναι «παράδοση» ή απλά «Ισλάμ» είναι εξίσου ψευδής. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε την ανατολή με τον ίδιο σεβασμό με τον οποίο είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε τη δύση: τι περίπλοκο. Με αυτό δεν αναφέρομαι στις πολύ τονισμένες γλωσσικές και θρησκευτικές διαιρέσεις, αν και σημαντικές: αναφέρομαι σε σφάλματα και ρήξεις που διασχίζουν κάθε μεμονωμένη κοινότητα, κάθε οικογενειακό πυρήνα ή και το ίδιο άτομο, πως εδώ – όπως και αλλού – εξακολουθεί να είναι  αυτό που συμβαίνει.

Είναι πολλοί, στη Συρία, οι οποίοι αρνούνται να προσδιορίσει την ανάγκη για απελευθέρωση από το στρατιωτικό καθεστώς με μια πολιτική που βασίζεται σε αναφορά στο κοράνι. Και αυτοί ήταν μεταξύ των χιλιάδων ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους το 2011, και στις πλατείες, αλλά η ισλαμική επανάσταση τους έκανε να σωπάσουν στα δυτικά της χώρας και κατά μήκος του Ευφράτη. Το να δρας μέσα σε μιαν επανάσταση, όμως, δεν σημαίνει να σκέφτεσαι με αφηρημένους όρους, όπως στις δημοσκοπήσεις. Σημαίνει να δίνεις ξανά τη δύναμη σε όλους εκείνους που δεν έχουν καμία, και, αν την είχαν, θα μπορούσαν να αλλάξουν τις τύχες των πολιτικών γεγονότων και εξελίξεων. Αυτό είναι που κάνει η συνομοσπονδιακή επανάσταση. Μπορεί να νικήσει τόσο το ισλαμικό κράτος, όπως και να αντιμετωπίσει τους εκφοβισμούς των σαλαφιστών στην περιοχή, και μπορεί να υποδεικνύει έναν ορίζοντα ειρήνης και μετασχηματισμού για το συριακό σενάριο. Η συνομοσπονδιακή επανάσταση περιέχει την θεμελιώδη κουρδική επανάσταση, αλλά περιέχει επίσης την εκδίκηση των αραβικών και ασσυρίων δυνάμεων που ενδιαφέρονται για μια νέα διαδικασία, και προσφέρει τη δυνατότητα της πολιτικής συμμετοχής από τα κάτω σε όλους τους σύριους που αισθάνονται καταπιεσμένοι ή προδομένοι τόσο από το καθεστώς όσο και από την ισλαμική επανάσταση .

Το μεγαλύτερο στοιχείο δύναμης και αντοχής της συνομοσπονδιακής επανάστασης είναι ο κοινωνικός αντίκτυπος. Όπου η συνομοσπονδιακές δυνάμεις προετοιμάζουν μια μάχη, εκ των προτέρων σχηματίζουν τα τοπικά συμβούλια και τους λαϊκούς θεσμούς, παράνομους ή στην εξορία, σε θέση να κάνουν να συμβεί αμέσως, μαζί με την κατάκτηση από την πλευρά των όπλων, η πραγματική επαναστατική διαδικασία. Η καθαίρεση των δικαστηρίων της Σαρία η των θεσμών του καθεστώτος ακολουθείται αμέσως από την ενεργοποίηση των κοινοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων και διασκέψεων των γυναικών που κινούν την αληθινή αλλαγή της πραγματικότητας, που είναι αυτά που θέλουν οι άνθρωποι, κάθε φορά διαφοροποιώντας και συνοδεύοντας τις αλλαγές σε σχέση με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και τις επιθυμίες που εκφράζονται σε αυτό το μέρος, σε αυτό τον τόπο. Οι δυνάμεις του Tev Dem (Κίνημα για τη Δημοκρατική Κοινωνία) και των YPG-YPJ είναι, ως εκ τούτου οι μόνες στη Συρία που είναι σε θέση να διαθέτουν ένα αυτόνομο πρόγραμμα, και να συγκρουστούν, εάν είναι απαραίτητο, με όποιον προσπαθήσει να σταματήσει αυτή η συγκεκριμένη μεταμόρφωση.

Για το λόγο αυτό είναι γελοία η κατηγορία αυτών που παρουσιάζουν τις SDF ως δυνάμεις στην υπηρεσία «ξένων φιλοδοξιών και συμφερόντων.» Οι SDF και το Συριακό Δημοκρατικό Κογκρέσο είναι, αντίθετα, οι μόνες συριακές πραγματικότητες απρόσβλητες από αυτό τον κίνδυνο , σε αντίθεση με την ισλαμική επανάσταση και το καθεστώς, μιας και κατέχουν την υποκειμενική ενέργεια και την μαχητική επίγνωση για να πολεμήσουν μια εμφύλια παγκόσμια σύρραξη χωρίς να χάσουν τους αρχικούς πολιτικούς τους ορίζοντες. Αυτό αν και, όπως όλες οι δυνάμεις που εμπλέκονται στον πόλεμο, αντιμετωπίζουν οπλικά συστήματα, ξένες αεροπορίες και τεχνολογίες, και επομένως δεν μπορούν να αντέξουν να αρνηθούν την αεροπορική υποστήριξη που παρέχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες (με ελάχιστες επιχειρήσεις εναντίον του Is) και την διπλωματική υποστήριξη που μερικές φορές προσφέρεται από την Ρωσία.

Η παρουσία παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων στην συριακή συγκυρία είναι από μόνη της ένα πρόβλημα. Παρ ‘όλα αυτά, δεν είναι οι συνομόσπονδες δυνάμεις που έχουν εκλιπαρήσει την παρέμβαση τους, αλλά το καθεστώς, αφενός, και οι ισλαμικές δυνάμεις (οι οποίες εσφαλμένα ονομάζονται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, «συριακή αντιπολίτευση»), από την άλλη. Είναι περίεργο, τώρα, να δηλώνουμε ότι οι μόνες αυθεντικά επαναστατικές δυνάμεις, στο παγκόσμιο πλαίσιο-στην παγκόσμια συγκυρία που έχει καθοριστεί και δημιουργηθεί, θα έπρεπε να αφεθούν να σφαγιασθούν για να ευχαριστηθούν όσοι, στη δύση, δεν βρέθηκαν στη θέση για άλλη μια φορά να μπλοκάρουν τη δράση των στρατών της και των κρατών της.

Ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα στοιχεία στρέφονται κατά του συνομοσπονδιακού κινήματος, το οποίο είναι το λιγότερο οπλισμένο και αυτό που υποστηρίζεται λιγότερο από εξωτερικούς παράγοντες της συριακής παγκόσμιας σύγκρουσης (αν και σήμερα συγκεκριμένη προπαγάνδα προκαλεί κάποιους να πιστεύουν το αντίθετο), είναι, επομένως, απολύτως οργανικός, καθοριστικός και χειραγωγημένος. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι το καθοριστικό στοιχείο για αυτό που συμβαίνει στη βόρεια Συρία δεν είναι ο πόλεμος, αν και πανταχού παρών, αλλά η επανάσταση. Αυτή πραγματοποιείται με χιλιάδες αγωνιστές, κάθε μέρα, σε δεκάδες οικονομικούς και κοινωνικούς τομείς . Η καρικατούρα αυτής της εμπειρίας ως «εφεδρικού στρατού των ΗΠΑ» είναι έκφραση άγνοιας της κατάστασης στον αγωνιστικό χώρο που μεταμφιέζεται ως πλεύση ρεαλισμού, αν όχι, συχνά, απλής κακής πίστης. Το ότι πολύ συχνά αυτή η περίπτωση υπερισχύει, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι αυτή η καρικατούρα προωθείται κυρίως από αυτόν – το καθεστώς και την ισλαμική επανάσταση – που καταστρέφει τη Συρία, και κυρίως το Χαλέπι, χάρη στην ρωσική αεροπορία ή, στην απέναντι πλευρά, στα βαρέα όπλα που παρέχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία.

Τι είδους ευημερία θα φέρουν αυτές οι κερδοσκοπικές »ιμπεριαλιστικές βοήθειες» προς το λαό της Συρίας και του Χαλεπίου, και γιατί αυτές είναι δικαιολογημένες, σε αντίθεση με την μερική κάλυψη από αέρα που παρέχεται από τον συνασπισμό στις δυνάμεις του SDF ενάντια στο Is, πρέπει ακόμη να ανακαλυφθεί. Σχεδόν έξι χρόνια μετά το θάνατο του Μοχάμεντ Bouhazizi, τα όρια και  οι ελλείψεις στην ανάλυση της δυτικής αριστεράς ακόμη δεν αντιμετωπίζονται κρισίμως. Αυτό είναι σοβαρό, δεδομένου ότι συνδέονται με την αδυναμία αυτής της ίδιας αριστεράς να σκεφτεί την συγχρονικότητα και το πολιτικό, καταδικάζοντας τον εαυτό της στην αδράνεια και ανικανότητα που είναι ορατές σε όλους. Όταν η ευρωπαϊκή αριστερά θα καταφέρει να παράξει ένα σεντ από τις κοινωνικές αλλαγές που παράγονται στην Rojava, θα καταλάβει ότι η επανάσταση δεν είναι ένα παιχνίδι. Σήμερα φανταζόμαστε έναν κόσμο χωρίς αντιφάσεις, όπου τα κινήματα προχωρούν προς τα εμπρός, χωρίς να σκοντάφτουν, επάνω στον αγνό και καθάριο δρόμο της μεταφυσικής «επαναστατικής», και στη συνέχεια, όταν στρέφουμε το βλέμμα προς την πικρή πραγματικότητα της σύγκρουσης που είναι άκρως θεαματική και τεχνολογική, που θρυμματίζει το σημερινό παγκόσμιο κεφάλαιο, και τον ξεσκισμένο ωκεανό της παγκόσμιας εργατικής τάξης, επικρίνουμε τις προσπάθειες των συντρόφων με γελοίες πόζες ριζοσπαστισμού, ή καταφεύγουμε στη μυθοποιημένη παραμόρφωση εκείνης ή της άλλης κρατικής μεταμόρφωσης του σύγχρονου κεφαλαίου.

Το συνομοσπονδιακή κίνημα είναι ο μοναδικός σύριος παίκτης που παντρεύεται μια πραγματικά μαχητική λογική, που στερείται από οποιαδήποτε θεώρηση που δεν έχει την προέλευση της, στην τακτική και τη στρατηγική, από αυτό που η θεωρητική της επεξεργασία περιλαμβάνει σαν συμφέρον των εργαζομένων και του λαού. Γι ‘αυτό εγώ τολμώ να πω ότι πρόκειται για το μοναδικό συγκεκριμένα επαναστατικό κίνημα στη Συρία. Αυτό δεν προωθεί μια εδαφική διαίρεση αυτής της χώρας (άλλη χειραγωγημένη κατηγορία), αλλά τη δημιουργία μιας Συρίας που σέβεται τις διαφορετικότητες, με βάση την πολιτική και οικονομική συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων, για τη σταδιακή ομαδοποίηση των μορφών παραγωγής και αναπαραγωγής της ζωής. Στόχος του είναι για άλλη μια φορά να θέσει υπό αμφισβήτηση τον καπιταλιστικό πολιτισμό. Είναι ένα νέο πείραμα λαϊκής εξουσίας και προσβολής σε προνόμια ιεραρχίας ενοποιημένα σε διαφορετικά επίπεδα. Και απειλείται από τα προβλήματα της κάθε επανάστασης.

Ένα παρόμοιο πείραμα αξίζει όλη την υποστήριξή μας.

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Από το ηλιοβασίλεμα στην αυγή – Dal tramonto all’alba

183 visualizzazioni

roulette-russa

«Είμαστε στα πρόθυρα μιας εκδήλωσης, ενός γεγονότος που θα σηματοδοτήσει το τέλος της Δύσης (υπό αμερικανική ηγεσία)». Αυτός που λέγει αυτά δεν είναι ένας στρατευμένος αντί-ιμπεριαλιστής ούτε ένας protocampista . Είναι ο Martin Wolf, ένα από τους μεγαλύτερους editorialists των Financial Times σε άρθρο που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη. Ο Wolf πιστώνει στην πιθανότητα νίκης του Trump στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ την κατάσταση γεγονότος εκρηκτικού. «Το απρόβλεπτο είναι το brand name, το σήμα κατατεθέν του Trump εργοστασίου και της διακρατικής προσέγγισης του … θα ήταν μια αλλαγή του καθεστώτος για όλο τον κόσμο … η προεδρία του δεν θα κάνει την Αμερική μεγάλη, αντίθετα, θα μπορούσε να συντρίψει τον πλανήτη, να τον κάνει κομμάτι», γράφει ο Wolf .

Μεταξύ των γραμμών του συντακτικού του άρθρου, όμως, διαβάζουμε κάτι πολύ βαρύτερο από μια απλή endorsement, υποστήριξη για την Χίλαρι Κλίντον ή ακόμα μια έκκληση να σταματήσουν οι παρανοϊκής μεταβλητές στις ηγεσίες της Δύσης (μετά από όλα, ο Μπερλουσκόνι υπήρξε σχεδόν ένας πρόδρομος).

Για τον Wolf – και όχι μόνο γι ‘αυτόν – είναι όλη η αρχιτεκτονική, η ιδεολογική και παγκόσμια ψυχολογική υπερκατασκευή, που απειλούν να τιναχθούν στον αέρα εάν οι ΗΠΑ δεν θα έχουν πλέον μια ουσιαστικά παρόμοια ηγεσία με όλες εκείνες που έχουν προηγηθεί. «Πολλοί έχουν πάντα κοιτάξει λοξά στα αμερικανικά κίνητρα, όμως, νόμιζαν ότι ήξεραν πώς  διαχειρίζεται ένα καπιταλιστικό σύστημα: η κρίση έχει συντρίψει αυτή την εμπιστοσύνη».

Ο εικοστός πρώτος αιώνας, ως εκ τούτου, δεν θα είναι πλέον ο «American Century», ο αμερικανικός Αιώνας; Περί αυτού πείθονται και ανησυχούν πολλοί, ειδικά στο εχθρικό στρατόπεδο. Αλλά είναι μια ερώτηση που πρέπει να γίνει με αυστηρότητα (και όχι με στάση οπαδική), ακόμη και από αυτούς που όλη τους τη ζωή αντιτέθηκαν στον κορυφαίο ιμπεριαλιστικό πόλο στον κόσμο, επειδή σκιαγραφεί ένα πέρασμα που σημαδεύει σε κάθε περίπτωση μια αλλαγή της ιστορικής φάσης. Εξίσου βαρυσήμαντο της παράδοσης της παγκόσμιας ηγεσίας από τη Βρετανία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ή της «Πτώσης του Τείχους» (η οποία έχει πλέον πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα που συνέβη …).

Τουλάχιστον τρεις γενιές έχουν μεγαλώσει και διαμορφώθηκαν στο όνομα της υποταγής ή του αγώνα ενάντια στο πρότυπο των ΗΠΑ στο οικονομικό, ιδεολογικό και στρατιωτικό πεδίο. Μια ηγεμονία που αντιμετωπίστηκε μέχρι το 1991 από την ύπαρξη εκείνου που αποκαλέστηκε «υπαρκτός σοσιαλισμός» σε ένα μέρος του κόσμου και από αντι-αποικιακά απελευθερωτικά κινήματα, νικηφόρα μέχρι το 1979. Με τη βίαιη αντεπίθεση που εξαπέλυσαν στη δεκαετία του ’80 σε όλα τα επίπεδα , οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν παίξει όλα τα χαρτιά τους: από τα πιο βίαια, εκείνα των στρατιωτικών επεμβάσεων μέχρι τα ιδεολογικά της άρρηκτης σχέσης μεταξύ της επικράτησης της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, του ατομικισμού, της κατανάλωσης και της δημοκρατίας μέχρι το τοτέμ της «προοδευτικής» δύναμης μιας οικονομικής παγκοσμιοποίησης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ με την οποίαν ελέγχθηκε και ευθυγραμμίστηκε ολόκληρη η ανθρώπινη κοινότητα στον πλανήτη.

Η διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 έκανε τον πολιτολόγο από τις ηνωμένες πολιτείες Francis Fukuyama να πει ότι «η ιστορία είχε τελειώσει» και ότι ο πραγματικός καπιταλισμός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ μπορούσε να θεωρηθεί η υψηλότερη σύνθεση της ανθρώπινης ανάπτυξης σε όλες τις μορφές της. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας προσωρινός νικητής κοίταζε στον καθρέφτη τον εαυτό του και φαντάζονταν πως θα καθιστούσε αιώνια εκείνη την στιγμή της δόξας, ξεχνώντας ότι στην Ιστορία κάθε άφιξη είναι μόνο ένα σημείο εκκίνησης.

Ωστόσο, τον συναγερμό για την ευθραυστότητα αυτού του σεναρίου τον είχαν παίξει ακριβώς οι νεοσυντηρητικοί στις ΗΠΑ, με ένα εμπιστευτικό έγγραφο που δημοσιεύθηκε το 1992 στην Washington Post, το οποίο προέβλεπε τα θέματα, τις φιλοδοξίες και τις ανησυχίες που θα συστηματοποιηθούν ξανά οκτώ χρόνια αργότερα από τους πιο αντιδραστικούς διανοητές στο PNAC (το Σχέδιο για ένα Νέο Αμερικανικό Αιώνα), που υποστήριξε ιδεολογικά την εξαπόλυση του ατελείωτου πολέμου στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Μέση Ανατολή και τη Λιβύη.

Οι νεοσυντηρητικοί των ΗΠΑ, παρά την ιστορική νίκη της δεκαετίας του Ενενήντα, διαισθάνονταν τον κίνδυνο της παρακμής ΗΠΑ και ο φοβούνταν σαν την πανούκλα «την εμφάνιση αντίπαλων δυνάμεων που θα μπορούσαν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την υπεροχή των ΗΠΑ στον κόσμο.» Υπό το πρίσμα αυτού που βλέπουμε, μπορούμε να πούμε ότι είχαν μαντέψει σωστά, αλλά οι πόλεμοι που εξαπολύθηκαν από τις διοικήσεις των ΗΠΑ από το 1991 και μετά δεν χρησίμευσαν στο να σταματήσουν αυτή την κάμψη, ούτε να δώσουν έναυσμα σε μια αντίθετη τάση διαρκείας.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου ήταν ο έμπειρος στρατηγικός αναλυτής της Corriere della Sera, ο Φράνκο Venturini, που σχεδίασε ένα αποθαρρυντικό σενάριο της συνόδου κορυφής των G20 στο Huangzou, στην Κίνα. Έναν Ομπάμα που κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως «ο πρόεδρος ο οποίος έχασε τη Μέση Ανατολή, η Τουρκία του Ερντογάν να αναδύεται ισχυρότερη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα που υποκινήθηκε από » αδελφούς μαχαίρια» μέσα στο ΝΑΤΟ, μια Ρωσία που έχει επιστρέψει πρωταγωνίστρια στην διεθνή σκηνή με την παρέμβαση στην Συρία, η οποία έχει σταματήσει τις φιλοδοξίες των εχθρών της κυβέρνησης Άσαντ, με την επαναπροσέγγιση με την Τουρκία και την πολιτική των τετελεσμένων γεγονότων στην Κριμαία, μια Κίνα που δεν έχει καταρρεύσει οικονομικά, όπως εικάζουν (και ελπίζουν) πολλοί διεθνείς παρατηρητές. Ο Venturini ελπίζει ότι το σενάριο τα επόμενα χρόνια να μην ταιριάξει με αυτές τις τάσεις. «Η Αμερική είναι απαραίτητη, και ο Robert Kaplan έχει δίκιο όταν λέει ότι μια αμερικανική παρακμή θα είναι πάντα σχετική. Η Ευρώπη πρέπει να σωθεί, επιτρεπόντων των ψηφοφόρων και των μεταναστών. Η Ρωσία και η Κίνα θα πρέπει να είναι αρκετά ισχυρές ώστε να δεχθούν και άβολους συμβιβασμούς », γράφει ο αρθρογράφος της Corriere » πρέπει να γεννηθεί, σε τελική ανάλυση, μια πολυπολική τάξη ικανή να διαχειριστεί τις εντάσεις μιας μετά-Τείχους εποχής που υπήρξε μέχρι τώρα συνώνυμη με σφαγές και ανικανότητες. Συμπεριλαμβανομένων εκείνων των G20».

Την Τετάρτη, τέλος, σε μια συνέντευξη στην Corriere della Sera, ήταν ο Carlo De Benedetti να δηλώνει ότι «Είμαστε στις παραμονές μιας νέας, σοβαρής οικονομικής κρίσης. Που θα επιδεινώσει τον κίνδυνο για το τέλος των δημοκρατιών, έτσι όπως τις έχουμε γνωρίσει «(δείτε τη συνέντευξη και τα σχόλια του δικού μας Dante Barontini στο Contropiano της Τετάρτης). Επίσης και ο κύριος De Benedetti βλέπει ως μια δυστυχία την ενδεχόμενη νίκη του Trump στις εκλογές των ΗΠΑ , αλλά τονίζει ότι πάνω απ ‘όλα ότι «Σήμερα ακριβώς η προοδευτική καταστροφή της μεσαίας τάξης θέτει σε κίνδυνο τη δημοκρατία, χωρίς να έχει λυθεί το πρόβλημα της στασιμότητας. Έχοντας επιδεινωθεί από την τρελή ευρωπαϊκή επιλογή της λιτότητας σε μια περίοδο πλήρους αποπληθωρισμού, η οποία είναι ισοδύναμη με τη θεραπεία ενός ασθενούς που πάσχει από πνευμονία θέτοντας τον σε δίαιτα «.

Με λίγα λόγια, τρεις «καταστροφικές» αναλύσεις μέσα σε λίγες ημέρες, από πλευράς σημαντικών αξιωματούχων του establishment και των κύριων εργαλείων προσανατολισμού τους, είναι κάτι περισσότερο από «τρεις ενδείξεις που δημιουργούν μια απόδειξη.» Προκύπτει μάλλον η επίγνωση (εκτός από το φόβο) ότι ο μικρός παλιός κόσμος τελειώνει, ακόμη και για τους καπιταλιστές, που τώρα πλέον έχουν συνηθίσει να κινούνται, να αποφασίζουν και να ενεργούν σε ένα σύστημα συμμαχιών, αξιών και οικονομικών/ιδεολογικών παραμέτρων κυρίαρχο διότι αποτελεσματικό και δίχως πλέον αντιπάλους στο ύψος των περιστάσεων . Τα αφεντικά δεν ελέγχουν πλέον τον κόσμο όπως πριν, «προσποιήσου πως γνωρίζεις», έλεγε ένα τραγούδι.

Ξανά ο Martin Wolff μας θυμίζει ότι το μερίδιο του πλούτου που παράγεται από τις δυτικές χώρες, στο συνολικό παγκόσμιο ΑΕΠ, θα μειωθεί από το 64% του 1990 σε 39% το 2020. Μια διαδικασία που δεν συμβαίνει λόγω αναδιανομής του πλούτου σε ταξική βάση, αλλά μέσα νέες ισορροπίες και σχέσεις οικονομικές, πολιτικές και δύναμης στον κόσμο που βλέπουν πτωτικές τις ΗΠΑ, σε παρακμή, όπως και τους ιστορικούς της συμμάχους. Τα Ευρωπαϊκά κράτη, ιδιαίτερα.

Το πρόβλημα είναι ότι κανένας κυρίαρχος ιμπεριαλισμός δεν συμφώνησε να παρακμάσει χωρίς να καταφεύγει σε όλα τα μέσα για να το αποφύγει. Σε αυτά τα 25 χρόνια μαίνονταν και πολέμησαν ενάντια στους μισθούς και τους εργαζόμενους για να γδάρουν περιθώρια κέρδους όλο και λεπτότερα. Αφιερώθηκαν στην συστηματική λεηλασία των πόρων των ασθενέστερων χωρών και έχουν γεμίσει τον κόσμο με τα απορρίμματα χαρτιού με την πομπώδη ονομασία «χρηματοπιστωτικά προϊόντα». Τώρα, επίσης, άρχισαν την εκκαθάριση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί την «προστιθέμενη αξία» εγγενή της οικονομίας της αγοράς, το έμβλημα που νομιμοποίησε κάθε τους βρωμιά.

Το παιχνίδι που ανοίγετε δεν είναι και δεν θα είναι μια μάχη των απόψεων, αλλά ο αγώνας για την επιβίωση και τον μετασχηματισμό ως μια αναγκαιότητα για την επιβίωση. Η λύση των οποίων, όπως εξήγησε ο Μαρξ, δεν μπορεί παρά να είναι μόνο «ένας επαναστατικός μετασχηματισμός ολόκληρης της κοινωνίας ή η κοινή καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονται μεταξύ τους».

Δεν κοροϊδευόμαστε πλέον, αν αστειευτήκαμε ποτές. Ο ήλιος πηγαίνει προς τα κάτω, έχει αρχίσει να δύει, αλλά η αυγή δεν θα έρθει από μόνη της …

 

30 σεπτεμβρίου 2016 – © Δυνατή η αναπαραγωγή ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΡΗΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ της ΣΥΝΤΑΞΗΣ του CONTROPIANO

Τελευταία τροποποίηση: 30 σεπτεμβρίου 2016, ώρα 11:13STAMPA

 http://contropiano.org/editoriale/2016/09/30/dal-tramonto-allalba-084149
ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Για την αγάπη. Η επανάσταση της Ροζάβα με την ματιά των γυναικών – Per amore. La rivoluzione del Rojava vista dalle donne

250 visualizzazioni

YPJKobane

Πάντα πίστευα ότι ήταν απαραίτητο να αναμετρηθούμε και να αντλήσουμε έμπνευση και από εμπειρίες πολύ μακρινές σε εμάς, προκειμένου να εξευρεθούν λύσεις στις αντιφάσεις που ζούμε κάθε μέρα. Κατά τη γνώμη μου, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε και να συνδυάσουμε μεταξύ τους διαφορετικές οπτικές για την απόκτηση μιας γενικής και βαθύτερης κατανόησης, η οποία με τη σειρά της να οδηγεί σε μια πρακτική με στόχο την ουσιαστική βελτίωση της κατάστασης στην οποία ζούμε. Γι ‘αυτό ακριβώς πιστεύω ότι οι ζωές και οι εμπειρίες γυναικών που δεν βρίσκονται πολύ μακριά μπορούν να συμβάλουν στη συζήτηση για το πώς να οικοδομήσουμε το μέλλον μας, και είναι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο που μίλησα για αυτές σε ένα βιβλίο.

Ταξιδεύοντας, λοιπόν, μαθαίνουμε. Και νομίζω ότι έχω μάθει μερικά πράγματα (λίγα, αλλά πάλι κάτι τις), διαμένοντας περισσότερο από ένα έτος μισό στην Rojava.

Ανέπνευσα έναν αγώνα ενάντια στο σύστημα που θέλει σκλάβες 1, ci vuole schiave1και που χρησιμοποιεί ως πρώτο εργαλείο εκείνο του να μας θέτει την μια εναντίον της άλλης, του να κάνει την μια ως προς την άλλην εχθρική. Κατάλαβα πως η καλύτερη άμυνα ενάντια σε αυτό είναι η αγάπη: γι ‘αυτό τιτλοφόρησα το βιβλίο που έγραψα «για την Αγάπη – η επανάσταση στην Rojava ειδωμένη από την πλευρά των γυναικών». Ένας βασικός σκοπός αυτού του αγώνα είναι να συνθέσει ξανά, να βάλει μαζί την κοινωνία την οποίαν ο καπιταλισμός θέλει να καταστρέψει, έτσι ώστε τα ανθρώπινα όντα να συναντηθούν, και να μάθουν μαζί πώς να λύσουν κοινά προβλήματα με έναν συλλογικό τρόπο: είναι γι ‘αυτό που υπάρχουν οι Komine, βασικό κύτταρο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, και όλες οι άλλες συνελεύσεις και τόποι συνάντησης.

Το αντίθετο του καπιταλισμού είναι κοινωνία, επειδή ο καπιταλισμός καταστρέφει την κοινωνία και γιατί ένα ισχυρότερο κοινωνικό δίκτυο των προσωπικών συμφερόντων είναι ένα αντίδοτο στον καπιταλισμό. Σε μια εποχή, όπου βοηθάμε να χτιστούν τείχη, να τεθούν αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων και των ομάδων, εμείς, ως εκ τούτου δεν είμαστε άλλο παρά σκλάβες του συστήματος.

Είδα πόσο σημαντικό είναι να μην κλείνουμε τις σκέψεις και τις ενέργειές τους μέσα σε περιοριστικά δόγματα, πόσο σημαντικό είναι να απαλλαγούμε από αυτά για να πειραματιστούμε νέους δρόμους. Είδα πως τα δόγματα με τα οποία μεγαλώνουμε μπορούν να μας αποτρέψουν από την κατανόηση όλων εκείνων που δεν μπορούμε να ταξινομήσουμε στα προκατηλειμμένα μας πλέγματα. Επίσης συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να απαλλαγούμε από αυτές τις αναγνώσεις γεμάτες προκαταλήψεις που μας εμποδίζουν να πετάξουμε στα ύψη, είδα πόσο πολύ πόνο και θυμό μπορεί να φέρει αυτός ο εσωτερικός αγώνας για να μάθουμε να πετούμε, και πόσο όμορφη και τεράστια είναι στην συνέχεια η πτήση. Παρατήρησα τις ρήξεις που μπορούν να οδηγήσουν στο να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, και υπό αυτή την έννοια πρέπει να είναι σαφές ότι το σπάσιμο με τα δόγματα δεν σημαίνει ότι απαρνούμαστε τη δική μας ιστορία: αυτή που αρνείται τον εαυτό της και την ταυτότητά της δεν είναι σε θέση να πετάξει.

Πάνω απ’ όλα, στην Rojava, είδα ότι μπορούν να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό. Πως λένε ψέματα, όταν θέλουν να μας κάνουν να πιστεύψουμε ότι ο καπιταλιστικός κόσμος είναι η μόνη δυνατή λύση για τις ανάγκες των ανθρώπων, ή ότι το Κράτος είναι η μόνη δυνατή μορφή οργάνωσης. Είδα ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία μπορεί να οργανωθεί χωρίς ένα Κράτος, που μπορεί να δώσει στην καθεμία σύμφωνα με τις ανάγκες της, χωρίς την αναγκαιότητα της συσσώρευσης κεφαλαίου. Κατάλαβα ότι είναι ένας δύσκολος δρόμος να διανυθεί, ότι ανά πάσα στιγμή είναι αναγκαίο να κάνουμε αυτοκριτική, και να μη νομίζουμε ότι τα πάντα είναι σαφή ξεκάθαρα και αναμφισβήτητα : γιατί οι παγίδες είναι πολλές, και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για την αποφυγή πτώσης ή ισχυρές για να σηκωθούμε ξανά. Αλλά έχω δει όμως ότι μια μορφή μιας διαφορετικής, και πιο ανθρώπινης κοινωνικής οργάνωσης είναι δυνατή, είναι απαραίτητη: Είμαι πεπεισμένη ότι θα είναι το μέλλον μας.

Παρατήρησα επίσης τη σημασία της ομορφιάς. Για να παραφράσω μια παλιά φράση, «αν δεν υπάρχει ομορφιά, δεν είναι η επανάσταση μας.» Η ομορφιά είναι τόσο απαραίτητη όσο ο αέρας που αναπνέουμε, γιατί η ομορφιά είναι όχι μόνο ο στόχος, αλλά κυρίως ο δρόμος.

Μετέφερα λοιπόν ένα κομμάτι από αυτά που έμαθα στην Rojava σε αυτό το βιβλίο, περιγράφοντας αυτά που μου διηγήθηκαν οι γυναίκες που περιέγραφαν τη ζωή τους. Δόθηκε φωνή φωνή στις γυναίκες της Rojava, θα είναι αυτές που μιλάνε, όχι εγώ. Έβαλα μαύρο πάνω στο λευκό, στη συνέχεια, μερικές από τις ερωτήσεις που πιστεύω ότι αυτό το κομμάτι του κόσμου μας θέτει, χωρίς να σκεφτόμαστε ότι έχουμε βρει την Αλήθεια εδώ, αλλά μια πραγματικότητα από την οποία θα πρέπει να πάρουμε ερεθίσματα, ιδέες, γιατί μας βάζει κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με αυτό που χτίζουμε, μας υποχρεώνει να σκεφτούμε τι μας σπρώχνει σε μια ορισμένη κατεύθυνση. Επειδή δεν στεκόμαστε να φυλάμε τα κάρβουνα, προσπαθώντας να βεβαιωθούμε ότι δεν θα σβήσουν τελείως: είμαστε αντιθέτως φωτιά που καίει, σε θέση να εξαπλωθεί και να θερμάνει και να φωτίσει το παρόν και το μέλλον.

Στο βιβλίο υπάρχουν κάποιες γυναίκες που λένε τις ιστορίες τους, πώς ζούσαν πριν από την επανάσταση, πως συμμετέχουν στη δημιουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας, και τι αλλαγές έχουν υπάρξει στη ζωή τους. Αυτές οι ιστορίες διανθίζονται με μερικές σύντομες σκέψεις, που δεν έχουν σκοπό να φέρουν λύσεις, αλλά να θέσουν ερωτήσεις: ποιο είναι το ερώτημα που μας θέτει η επανάσταση στην Rojava; Σχεδόν σίγουρα αυτό το κείμενο είναι ελλιπές, πιθανότατα θα μπορούσε να κάνει περισσότερα, αλλά σίγουρα είναι μια αρχή, μια πέτρα που ρίχθηκε στη λίμνη. Ανεπιτήδευτη, μια συμβολή στη συζήτηση.

Δεν θα βρείτε αυτό το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία, μόνο στις παρουσιάσεις που θα πραγματοποιηθούν, ή το πολύ σε κάποιον «πάγκο» συντροφισσών. Γιατί; Επειδή αυτό το βιβλίο είναι ένα εργαλείο, ένα κανάλι για να μπορέσουμε να γνωριστούμε, ένα λάσο για να έρθουμε πιο κοντά. Δεν χρειάζεται να το διαβάσετε από μόνες σας κλειδωμένες στην πανοπλία της απομόνωσης σας. Να συναντηθούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και κριτικές η μια με την άλλην. Και ας κάνουμε ν’ ανθίσουν νέες ιδέες, χωρίς να ξεχνάμε τις παλιές ή να αρνούμαστε την ιστορία που μας έφερε να είναι είμαστε εκείνο που ήμαστε.

Μαζί.

Υ.Γ:. Για τις παρουσιάσεις μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στη διεύθυνση todessil@gmail.com . Προσωπικά θα προτιμούσα οι συναντήσεις να οργανωθούν από γυναίκες, αλλά εάν αυτό δεν σας είναι δυνατό ή δεν το θέλετε, είμαι πολύ ευτυχής να συναντηθώ με μικτές ομάδες. Δεν με νοιάζει να εμφανιστεί το όνομά μου (φτάνει απλά «μια σύντροφος που επέστρεψε από την Rojava»), αλλά αν για κάποιο λόγο προτιμάτε να το θέσετε κανένα πρόβλημα. Μου αρέσουν περισσότερο οι συναντήσεις με λίγους ανθρώπους, επειδή είναι σε θέση να δημιουργηθεί μια πιο ανοιχτή συζήτηση: έτσι αν είναι δυνατόν θα ήθελα να κάνω περισσότερες συναντήσεις στην ίδια περιοχή με λιγότερους συμμετέχοντες σε κάθε μια από αυτές, αλλά αν δεν σας αρέσει η ιδέα, ή αν για κάποιο λόγο προτιμάτε να κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά, βέβαια, είναι ακριβώς το ίδιο, μια χαρά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θα μου άρεσε να συναντήσω κυρίως συντρόφισσες οι οποίες με οποιοδήποτε τρόπο αγωνίζονται ενάντια στο ταξικό σύστημα, ιεραρχικό, πατριαρχικό, κρατικίστικο, καπιταλιστικό … αλλά αν έχετε στο μυαλό συναντήσεις σε σχολεία ή με ομάδες scout στρατεύματα ή σε οποιαδήποτε άλλη κατάσταση, φυσικά, είναι μια χαρά.

Επιπλέον, μπορείτε να κάνετε όπως σας αρέσει, φτάνει να συναντηθούμε .

1.Σε αυτή την παρουσίαση, όπως στο βιβλίο, δεν χρησιμοποιείται το ουδέτερο αρσενικό, αλλά το θηλυκό ουδέτερο, που στην πρόθεση της συγγραφέα περιλαμβάνει επίσης το αρσενικό γένος.

 

από  http://libera-palestina.blogspot.it/

26 σεπτεμβρίου 2016 – © Είναι δυνατή η αναπαραγωγή ΥΠΟ ΤΗΝ ΡΗΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ της ΣΥΝΤΑΞΗΣ του  CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή : 26 σεπτεμβρίου 2016, ώρα 18:09STAMPA

 http://contropiano.org/news/cultura-news/2016/09/26/amore-la-rivoluzione-del-rojava-vista-dalle-donne-083985
διεθνισμός, internazionalismo

Έκκληση ιταλού Μαχητή στην Ροζάβα, που μάχεται το Ισλαμικό Κράτος και την Τουρκία – Combattente italiano in Rojava: il Video Appello del Compagno che combatte l’Isis!

Αυτή είναι η Συρία, και αυτό είναι το μέτωπο πολέμου ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος.

Αυτή είναι η επανάσταση της Rojava, ενώ πέρα από αυτά τα χαρακώματα υπάρχει το ισλαμικό κράτος με τις φρικαλεότητες του; και πέρα από εκείνους τους λόφους, στο βάθος, υπάρχει η πόλη της Raqqa.

Εμείς είμαστε οι Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις, οι Ypg και οι Ypj: οι μονάδες λαϊκής προστασίας και οι μονάδες προστασίας των γυναικών. Ο στρατός μας αριθμεί πάνω από εκατό χιλιάδες μαχητές: γυναίκες και άνδρες; κούρδοι, άραβες, αρμένοι, ασσύριοι, κιρκάσιοι, τουρκομάνοι, διεθνείς. Μετά τη νίκη της Kobane, αυτές οι δυνάμεις έχουν επιφέρει στο Isis ήττες και ήττες; και στις 25 μαίου ξεκινήσαμε την επίθεση στην  Raqqa, για να την περικυκλώσουμε και να διαρρήξουμε κάθε επικοινωνία ανάμεσα στο Isis και τον εξωτερικό κόσμο.

Σε αυτό το μέτωπο, στην πόλη της Menbij, την οποίαν απελευθερώσαμε, στην περιοχή της Shebaa, έχουμε υποστεί εκατοντάδες θανάτους, χιλιάδες τραυματισμούς, αλλά κερδίζουμε, και η πιο τρομερός εχθρός που αντιμετωπίζουμε τώρα δεν είναι αυτός που έχουμε μπροστά μας, αλλά αυτός που μας μαχαιρώνει πισώπλατα. Είναι οι περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις που στα λόγια λένε ότι θέλουν την ελευθερία στη Συρία, αλλά στην πραγματικότητα προσπαθούν να πνίξουν την αντίστασή μας και την επανάσταση μας.

Για πάνω από έξι μήνες, στην πραγματικότητα, είμαστε το θύμα ενός συνολικού οικονομικού εμπάργκο, διπλωματικού, στην υγεία, από την Τουρκία και το KDP, ένα κόμμα του οποίου η πολιτοφυλακή ελέγχει τα διεθνή σύνορα του Ιράκ. Γι ‘αυτό βρισκόμαστε όλο και συχνότερα να πολεμούμε χωρίς τροφή ούτε νερό νερό, χωρίς ακόμη και φάρμακα για τη θεραπεία των τραυματιών, και ο πληθυσμός της Rojava είναι κουρασμένος, διψασμένος, όλο και πιο συχνά χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Το PDK αποτρέπει επίσης τους δημοσιογράφους από την είσοδο, έτσι κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι συμβαίνει εδώ.

Και τώρα που η Τουρκία έχει εισβάλει στη Rojava και τη Συρία, καταλαμβάνοντας την Jarablus και κάνοντας σφαγή στα βόρεια της Menbij, τώρα που το τουρκικό πυροβολικό βάλει ενάντια σε όλη τη Rojava, από την Afrin στο Τελ Αμπιάντ, από την Derbesiye στο Amude μέχρι την Derik, φθάνοντας στο σημείο να απειλεί και το Κομπάνι, τώρα που το εμπάργκο έχει μετατραπεί σε επίθεση, ακόμη περισσότερο τώρα υπάρχει ανάγκη οι άνθρωποι να έρθουν εδώ, για να καταγγείλουν ότι το ισλαμικό κράτος, στη Jarablus, δεν έριξε ούτε μια σφαίρα εναντίον του τουρκικού στρατού, διότι πρόκειται για μια συμφωνία ανταλλαγής περιοχών, πως ο τουρκικός στρατός πέρασε τα σύνορα της Συρίας μόνο για να επιτεθεί σε εμάς, τις συριακές δημοκρατικές δυνάμεις, και το πολιτικό μοντέλο της λαϊκής αυτοκυβέρνησης που υπερασπιζόμαστε – που τρομοκρατεί τον σουλτάνο Ερντογάν, διότι εξαπλώνεται και μέσα στα σύνορα του.

Να καταγγείλουν πως εάν ερωτηθεί οποιοσδήποτε σύριος τι είναι αυτό το φάντασμα του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» για τον οποίον όλα τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης μιλούν, εδώ θα βάλουν όλοι τα γέλια, γιατί αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο, είναι χρόνια τώρα που δεν υπάρχει πια, και οι πολιτοφυλακές που έχουν εγκατασταθεί στη Jarablus με την υποστήριξη της Τουρκίας και όλης της Δύσης έχουν ονόματα και επώνυμα. Καλούνται Ahrar αλ-Σαμ, Jabat al-Nusra -Φατάχ αλ-Σαμ (Αλ Κάιντα), Liwa σουλτάνος Μουράτ: μπάντες φανατικών δολοφόνων που κόβουν κεφάλια με τρόπο πανομοιότυπο του ISIS, που είναι έτοιμες ήδη από αύριο για να βοηθήσουν το Isis να χτυπήσει και πάλι στην Ευρώπη.

Γι ‘αυτό εγώ, ιταλικός μαχητής των YPG, απευθύνομαι σε όλες και όλους εσάς που ακούτε από την Ιταλία, και σας ζητώ να υψώσετε μια κραυγή για την ελευθερία της Jarablus και για την υπεράσπιση της Menbij, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίον εκείνη η κραυγή υψώθηκε σε όλο τον κόσμο πριν από δύο χρόνια για την υπεράσπιση του Κομπάνι – το θυμάστε το Κομπάνι; Αυτό που κατακτήθηκε στο Κομπάνι πριν από δύο χρόνια, θα πρέπει να το υπερασπιστούμε τώρα. Αντιλαμβάνομαι ότι τα ονόματα αυτών των πόλεων μπορεί να σας φαίνονται πολύ μακρινά, αλλά πιστέψτε με: αυτό που συμβαίνει εδώ, σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, μπορεί να μεταμορφωθεί σε θλίψη μας ήδη από αύριο, στην Ευρώπη, και τότε το να κλαίμε δεν θα βοηθήσει, δυστυχώς: όλοι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας τώρα, σήμερα.

…….

Αγαπημένες ιταλίδες, αγαπημένοι ιταλοί , πιστέψτε με: αυτοί είναι οι μοναδικοί φίλοι που έχουμε: είναι τα κορίτσια του Κομπάνι, που υπερασπίστηκαν την πόλη τους από το ISIS με τα όπλα στο χέρι, είναι τα αγόρια της Raqqa, που θέλουν να επιστρέψουν στην πόλη τους, να την απελευθερώσουν. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που χτίζουν, εδώ στην Rojava, την επανάσταση των γυναικών, την επανάσταση των κοινοτήτων, αυτή που πρέπει να κάνουμε, κι εμείς, στην Ευρώπη.

Γι ‘αυτό σας ζητάμε να υποστηρίξετε τις δημοκρατικές δυνάμεις της Συρίας, τις YPG και τις YPJ: πηγαίνετε στο Διαδίκτυο, πληροφορηθείτε, Κινητοποιηθείτε ενάντια στο εμπάργκο που μας χτυπά, ξεκινήστε το ταξίδι. Εδώ υπάρχει ανάγκη για γιατρούς, για εθελοντές, τρόφιμα, φάρμακα. Εδώ υπάρχει ανάγκη για μια ελεύθερη πληροφόρηση. Εδώ, όπως και αλλού, δεν χρειάζονται στρατιωτικές εισβολές. Η Μέση Ανατολή έχει δει πάρα πολλές ήδη. Εδώ υπάρχει ανάγκη υποστήριξης μιας επανάστασης που βρίσκεται στα όπλα: της επανάστασης της Rojava. Ελευθερωτές δεν υπάρχουν: είναι οι λαοί που ελευθερώνονται από μόνοι τους, και αυτό η Rojava δείχνει.

Τέλος, θέλουμε να στείλουμε από αυτό το μέτωπο ένα χαιρετισμό στη μνήμη της Valeria SOLESIN, που έπεσε στις επιθέσεις του Παρισιού τον περασμένο Νοέμβριο, και σε όλα τα θύματα των επιθέσεων του Isis στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες, στη Νίκαια, στο Ορλάντο, στη Βαγδάτη, στη Βηρυτό , στην Άγκυρα, στη Suruc, στο Qamishlo και σε όλες τις πόλεις της Συρίας και του κόσμου που έχουν υποστεί ή θα υποστούν τη βία του Isis. Εμείς δεν τους ξεχνάμε, όπως δεν ξεχνάμε όλους τους μαχητές και τις μαχήτριες που έπεσαν για την ελευθερία του Κουρδιστάν, της Συρίας, της Μέσης Ανατολής, για την ελευθερία της Ευρώπης και του κόσμου.

Hevalen, Serkeftin!

Hasta la Victoria Siempre!

Ένας Ιταλός μαχητής του YPG

 

 

Buco1996-nei secoli a chi fedeli???

Cattura

Questa é la Siria, e questo é il fronte di guerra contro l’Isis.

Questa é la rivoluzione del Rojava, mentre dall’altro lato di queste trincee c’é lo stato islamico con i suoi orrori; e oltre le colline, in fondo, c’é la città di Raqqa.

Noi siamo le Forze Siriane Democratiche, le Ypg e le Ypj: le unità di protezione popolare e le unità di protezione delle donne. Il nostro esercito conta più di centomila combattenti: donne e uomini; curdi, arabi, armeni, assiri, circassi, turcomanni, internazionali. Dopo la vittoria di Kobane, queste forze hanno inflitto all’Isis sconfitte su sconfitte; e il 25 maggio abbiamo lanciato l’offensiva su Raqqa, per circondarla e tagliare ogni comunicazione tra l’Isis e il mondo esterno.

Su questo fronte, nella città di Menbij, che abbiamo liberato, nella regione di Sheeba, abbiamo patito centinaia di morti, migliaia di feriti; ma stiamo vincendo; e il nemico più temibile che…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.589 επιπλέον λέξεις

αυτονομία, autonomia

Ανάμεσα στον Barroso και τον Bouhlel

Δεκαπέντε χρόνια μετά την Γένοβα – Quindici anni dopo Genova

Του Franco Berardi Bifo

Things fall apart; the centre cannot hold;
Mere anarchy is loosed upon the world,
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst
Are full of passionate intensity.

(Yeats: The Second Coming)

lametta

Τέλος του θατσερισμού – Fine del thatcherismo

Δεκαπέντε χρόνια μετά τη Γένοβα, όταν η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση γιόρτασε αιματηρά τον θρίαμβό της, πολλά σημάδια δείχνουν ότι τα πάντα γκρεμίζονται: η νεοφιλελεύθερη κυριαρχία, η οποία εξασφάλισε μια ισορροπία της παγκόσμιας εξουσίας καταρρέει, και ο κατακερματισμένος εμφύλιος πόλεμος επεκτείνεται σε κάθε περιοχή του πλανήτη, μέχρι να εμπλέξει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου η ευρεία διάδοση των όπλων τροφοδοτεί την καθημερινή σφαγή της οποίας οι Αφροαμερικανοί είναι τα προνομιακά θύματα.

Τα σημάδια πολλαπλασιάζονται, αλλά πώς να τα ερμηνεύσουμε; Ποια τάση να προβλέψουμε;! Και πάνω απ ‘όλα πώς να ανασυνθέσουμε την κοινωνική αυτονομία, πώς να προστατεύσουμε τη ζωή και την λογική από την φονική τρέλα που ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός ξεσηκώνει και ο φασισμός στις εθνικιστικές και θρησκευτικές παραλλαγές του όλο και συχνότερα μας επιτίθεται;

Στις 2 Ιουλίου, του 2016, λίγες μέρες μετά το δημοψήφισμα που επικύρωσε την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Economist, το περιοδικό που ανέκαθεν υποστήριζε ενθουσιωδώς τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ξαφνικά και δραματικά κηρύσσει τη διάλυση της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης . Σε ένα κύριο άρθρο με τίτλο Οι πολιτικές του θυμού, το περιοδικό, του οποίου το εξώφυλλο δείχνει ένα εσώρουχο με τα χρώματα της βρετανικής σημαίας και την punk κραυγή Αναρχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, μπορούμε να διαβάσουμε (με κάποια έκπληξη):

«Από την Αμερική του Trump στην Γαλλία της Marine Le Pen, πολλοί είναι θυμωμένοι. Εάν δεν μπορούν να βρουν μια φωνή στις κυβερνητικές δυνάμεις τελικά θα ακουστούν φεύγοντας από το σύστημα. Αν δεν πιστεύουν πως η παγκόσμια τάξη λειτουργεί γι αυτούς το Brexit κινδυνεύει να γίνει μόνο η αρχή της διάλυσης της παγκοσμιοποίησης και της ευημερίας που αυτή δημιούργησε. »

Ο θυμός των αποκλεισμένων, προσθέτει το Economist, είναι δικαιολογημένος.

«Οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, συμπεριλαμβανομένης της εφημερίδας μας, πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι τεχνοκράτες έχουν κάνει λάθη και οι απλοί άνθρωποι πλήρωσαν το τίμημα. Η απόφαση για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού νομίσματος ήταν μια τεχνοκρατική επιλογή που έχει παράξει στασιμότητα και ανεργία και τώρα καταστρέφει την Ευρώπη. Επεξεργασμένα χρηματοοικονομικά μέσα έχουν μπερδέψει τις ρυθμιστικές αρχές, κατέστρεψαν την παγκόσμια οικονομία και κατέληξαν στο σημείο να αναγκάσουν τους φορολογούμενους να πληρώσουν το τίμημα της διάσωσης των τραπεζών. »

Ομολογώ ότι ποτέ δεν θα περίμενα μια αυτοκριτική εκ μέρους του περιοδικού που ήταν πάντοτε με αλαζονεία κράχτης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Αλλά: «Ενώ το αμερικανικό προϊόν αυξήθηκε κατά 14%, οι μέσοι μισθοί αυξήθηκαν μόνο κατά 2%. Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν στα οφέλη μιας παραίτησης της κυριαρχίας για το κοινό καλό. Αλλά, όπως δείχνει το Brexit όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν ελέγχουν τη ζωή τους και δεν απολαμβάνουν τους καρπούς της παγκοσμιοποίησης χτυπούν σκληρά. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γίνει στόχος. »

Τέλειωσε λοιπόν η νεοφιλελεύθερη εποχή; Και είμαστε λοιπόν κοντά στην κατάρρευση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού; Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Κανείς δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς να αντικαταστήσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, κανείς δεν έχει στο μυαλό ένα κοινωνικό μοντέλο που μπορεί να πάρει τη θέση της δικτατορίας των αγορών που κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, αρχίζοντας από την Αγγλία της Θάτσερ, έχει μεταμορφώσει την κοινωνία την εργασία και την πολιτική. Το να εφεύρουμε μια διαδικασία εξόδου από τον καπιταλισμό είναι το τεράστιο καθήκον που περιμένει την αυτόνομη νοημοσύνη. Ενώ ο πόλεμος μαίνεται γύρω μας.

 

Μια ωρολογιακή βόμβα – Una bomba a orologeria

Το Brexit τρομάζει για πολλούς λόγους: επειδή ανοίγει τις πόρτες του πουθενά μπροστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι καθιστά δυνατή μια κατάρρευση του ίδιου του Ηνωμένου Βασιλείου, διότι ανοίγει προοπτικές εκφυλιστικές για την παγκόσμια οικονομία, η οποία είναι ήδη σε στασιμότητα και αποπληθωριστική υπερπαραγωγή . Αλλά επίσης, και ίσως πάνω απ ‘όλα, επειδή η Αγγλία υπήρξε στους δύο τελευταίους αιώνες η εμπροσθοφυλακή του παγκόσμιου καπιταλισμού: εκεί άρχισε η νεοφιλελεύθερη επίθεση, γιατί όταν κάτι συμβαίνει στο Λονδίνο σύντομα τα αποτελέσματα γίνονται αισθητά παντού, οι συνέπειες. Πρώτα απ ‘όλα γίνονται αισθητές στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το 1980 ο Ronald Reagan εισήγαγε τις Θατσερικές πολιτικές, και όπου πραγματοποιείται σήμερα μια προεκλογική εκστρατεία που κυριαρχείται από την γελοία φιγούρα του Donald Trump.

Ίσως προλαμβάνοντας την μελλοντική νίκη του Τράμπ, στις αρχές Ιουλίου, ο Πρόεδρος Ομπάμα συμμετείχε στη Βαρσοβία σε μια σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ για την οποία δεν έγινε αρκετός λόγος. Σε αυτή τη σύνοδο κορυφής πάρθηκαν αποφάσεις που μπορεί να φέρουν την Ευρώπη στο χείλος μιας στρατιωτικής αβύσσου. Αφού το ΝΑΤΟ ανέπτυξε 25.000 στρατιώτες στην άσκηση Anaconda, στην Πολωνία, τώρα το ΝΑΤΟ αποφασίζει να αποστείλει στρατεύματα μόνιμα στις χώρες της Βαλτικής, σε μια περιοχή όπου η μικρότερη πρόκληση θα μπορούσε να οδηγήσει σε δύο αποτελέσματα: μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία του Πούτιν ή την αποσύνθεση του ΝΑΤΟ. Το πραξικόπημα στην Τουρκία δείχνει ότι η χώρα έχει γίνει ένα πεδίο μάχης μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.

Με νικημένους τους φιλο-αμερικάνους στρατηγούς ο Ερντογάν μετατρέπει τη χώρα σε μια ισλαμική δικτατορία, φασιστική, και σφίγγει μια συμφωνία με τον Πούτιν. Έχοντας χάσει την αρχική αιτιολογία, το ΝΑΤΟ σήμερα είναι μια εύθραυστη αρχιτεκτονική που απειλεί να παγιδεύσει την Ευρώπη. Το γράφει ο γερμανός Jochen Bittner σε ένα άρθρο με τίτλο Μήπως εξακολουθεί να υπάρχει ΝΑΤΟ; (στην ΝΥΤ της 8ης Ιουλίου).

«Το ΝΑΤΟ προσπαθεί να αντιμετωπίσει την παρακμή του με τον ήχο από τις πιο βαριές του σπάθες. Η ομάδα διαχείρισης του θέλει να κάνει τα κράτη της Βαλτικής αυτό που κάποτε ήταν το Βερολίνο.

Δύση: ένας πυρηνικός πυροκροτητής».

Η σύνοδος κορυφής στη Βαρσοβία, στη συνέχεια, το πραξικόπημα στην Τουρκία: Το ΝΑΤΟ έχει γίνει πλέον μια ωρολογιακή βόμβα της οποίας η έκρηξη μπορεί να έχει αποτελέσματα, συνέπειες που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε.

 

Μαύρο καλοκαίρι στην Αμερική – Estate nera in America

Ενώ στην Αμερική ξεκινά η προεκλογική εκστρατεία μια εντυπωσιακή σειρά ρατσιστικών δολοφονιών, που προκάλεσε, το φθινόπωρο του 2014 το κίνημα Black lives matter, οδηγεί τον Αφρο-Αμερικανικό πληθυσμό σε τέτοιο βαθμό αγανάκτησης που στις διαδηλώσεις φωνάζουν: «Σκοτώστε την αστυνομία» , και στο Ντάλας ένα μαύρο αγόρι με το όνομα Micah, εκπαιδευμένο στον πόλεμο του Αφγανιστάν, πυροβολεί και σκοτώνει πέντε αστυνομικούς. Ομολογώ ότι αφού έλαβα τις πρώτες πληροφορίες σχετικά με τη σφαγή στο Ντάλας, όταν ακόμα κυκλοφορούσε η είδηση ότι επρόκειτο για μια ένοπλη ομάδα, σκέφτηκα ότι μετά από τόσα χρόνια είχε παρουσιαστεί ξανά στη σκηνή μια επαναστατική οργάνωση όπως το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 . Η πραγματικότητα αποδείχθηκε σύντομα ότι ήταν πολύ πιο κοινότυπη. Δεν υπήρξε καμιά ένοπλη συλλογική δράση, αλλά η συνήθης πράξη αυτοκτονικής απελπισίας, παρόμοια με τις πολλές που από το Columbine και μετά χαρακτηρίζουν, στιγματίζουν τη ζωή μιας χώρας όπου ο καθένας μπορεί να αποκτήσει θανατηφόρα όπλα, έτσι ώστε η Εθνική Ένωση Όπλων να μπορεί να αυξήσει τα κέρδη της.

Η αντίδραση του κατεστημένου ήταν μια αποκρουστικό υποκρισία. Λένε ότι η δράση του Micah Jones θα έχει ως αποτέλεσμα να στερήσει από το κίνημα την επιρροή του και τα οφέλη που είχε κατακτήσει. Αλλά πια επιρροή και ποια οφέλη; Από το Ferguson και μετά, το κίνημα μεγάλωσε, βάδισε σε όλες τις πόλεις της χώρας, αλλά η ενστάλαξη των ρατσιστικών αστυνομικών δολοφονιών δεν έχει δει ποτέ να επιβραδύνεται ο ρυθμός της.

Στις αρχές Ιουλίου, πολλοί αναρωτήθηκαν κατά πόσον αυτή είναι η αρχή μιας μαύρης εξέγερσης, παρόμοια με τις ταραχές που από το Newark στο Watts και στο Ντιτρόιτ σημάδεψαν με τρόπο αξέχαστο τα αμερικανικά χρόνια ’60. Εγώ θα έλεγα όχι.

Στη δεκαετία του ’60 και του ’70 η μαύρη εξέγερση ήταν μέρος ενός κινήματος που εκτυλίχθηκε σε κάθε περιοχή του κόσμου και προσπάθησε να μετατρέψει τις κοινωνικές σχέσεις με προοδευτική και επαναστατική έννοια, και που κατάφερε πραγματικά να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του Αφρο-αμερικανικού πληθυσμού. Δυστυχώς, εκείνο το αντιεξουσιαστικό και σοσιαλιστικό παγκόσμιο κίνημα νικήθηκε από την καπιταλιστική αντεπανάσταση. Εκείνο που συνέβη από τα χρόνια της Θάτσερ και μετά είναι γνωστό: με κατεστραμμένο το εργατικό κίνημα με την ενεργό συνεργασία των ποταπών αριστερών κομμάτων, ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός ήταν σε θέση να καταστρέψει ελεύθερα το περιβάλλον, την κοινωνική ζωή και την ψυχολογική ισορροπία της ανθρωπότητας. Κάποιος είχε πει: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Ο σοσιαλισμός νικήθηκε. Και η βαρβαρότητα προχωρεί αδυσώπητα, ασταμάτητη.

Το μαύρο κίνημα που κάποτε φώναζε για την Μαύρη δύναμη ικετεύει τώρα πως η ζωή των Μαύρων έχει σημασία.. Αυτά τα λόγια είναι το σημάδι μιας γιγαντιαίας ήττας. Κάντε μας ότι θέλετε, αλλά σας παρακαλώ μην μας σκοτώνετε.

Λευκός ρατσισμός ισλαμικός φασισμός παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος – Razzismo bianco Fascismo islamista guerra civile globale

Οι εργαζόμενοι εκβιάστηκαν, τους κατέστησαν επισφαλείς, φτωχοποιήθηκαν, και δεν έχουν πλέον οποιαδήποτε εργαλείο για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Με χαμένη κάθε δυνατότητα χειραφέτησης και οργάνωσης σήμερα απεγνωσμένα προσκολλώνται στη μόνη μορφή ταυτότητας που τους απομένει: την εθνική, θρησκευτική ή εθνική. Με θρυμματισμένη την διεθνιστική αλληλεγγύη η απόγνωση πήζει με τη μορφή της ταυτότητας, και επανεμφανίζεται ο φασισμός. Δεν είστε εργαζόμενοι δεν έχουν ηττηθεί, αλλά λαός – αυτό λέει ο φασισμός. Και οι λαοί πάνε στον πόλεμο, κάνουν πόλεμο, επειδή είναι το μόνο πράγμα που ξέρουν να κάνουν.

Η κληρονομιά αιώνων αποικιοκρατίας και δουλείας τώρα επανεμφανίζεται σε όλο τον κόσμο. Για τους αποικισμένους λαούς, τους ληστεμένους, που υποβλήθηκαν στη δουλεία, η μόνη εξέγερση είναι η ένοπλη εκδίκηση. Ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός είναι η εμπροσθοφυλακή αυτής της εκδίκησης. Η μαζική μετανάστευση από το νότο προς το βορρά του κόσμου είναι η συνέπεια της άλυτης,ανεξόφλητης αποικιακής κληρονομιάς, και των νέων πολέμων που η ένοπλη εκδίκηση δεν κάνει άλλο από το να τροφοδοτεί.

Εν τω μεταξύ, η εξαθλίωση των λευκών εργατών της Ευρώπης και της Αμερικής τροφοδοτεί το κύμα του κοινωνικού ρατσισμού και του εθνικισμού των οποίων τα αποτελέσματα είναι το Brexit και ο θρυμματισμός της Ένωσης.

Αριθμητικά φθίνοντες, οι λευκοί γερνούν, ενώ οι αποικισμένοι λαοί, νεότεροι και δημογραφικά σε αύξηση, πιέζουν στα σύνορα. Υπάρχει ένα είδος ευνουχισμένης υπεροχής στο βάθος του λευκού ασυνείδητου, η οποία αντιτίθεται στην επιθετική πρωτοκαθεδρία των λαών που ζητούν εκδίκηση. Υπάρχει η δυνατότητα να αποφευχθεί το γεγονός η σύγκρουση μεταξύ του ρατσισμού της υπεροχής και της επιθετικά απελπισμένης πίεσης των αποικισμένων λαών να επιλυθεί με ένα παγκόσμιο μακελειό; Υπήρχε, και ονομαζόταν σοσιαλισμός. Η δυνατότητα αυτή καταργήθηκε και αυτό που απομένει είναι η βαρβαρότητα, ο ρατσισμός και ο παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος.

 

Η κληρονομιά της αποικιοκρατίας – L’eredità del colonialismo

Αιώνες αποικιακής καταπίεσης εξαθλίωσης και απέλασης του εργατικού δυναμικού παρουσιάζουν τον λογαριασμό. Μόνο μια διεθνιστική κουλτούρα θα καταστούσε δυνατή την απαραίτητη ανακατανομή των πόρων, και μόνο μια εξισωτική και σοσιαλιστική πολιτική μπορεί να καταστήσει πιθανό τον σοσιαλισμό. Η ήττα του εργατικού κινήματος (της οποίας είναι υπεύθυνη η αριστερά που μετατράπηκε σε φιλελευθερισμό) έχει καταστραφεί αυτό το ενδεχόμενο ανοίγοντας τις πύλες της κόλασης. Τώρα είμαστε στην κόλαση και δεν φαίνεται ο δρόμος προς τα έξω.

Η μεταναστευτική πίεση στα σύνορα της Ευρώπης θα συνεχιστεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιδρά σαν αποικιακή δύναμη. Ένα έγγραφο στις αρχές του Ιούνη 2016 της ευρωπαϊκής Επιτροπής, υποστηρίζει ότι μέχρι το 2025 χρειαζόμαστε 83 εκατομμύρια εργαζομένους υψηλής ειδίκευσης που η Ευρώπη σε δημογραφική παρακμή (που βρίσκεται επίσης σε πλήρη κατάρρευση της φοίτησης στα σχολεία) δεν είναι σε θέση να παράσχει. Κατά συνέπεια, το έγγραφο αναφέρει ότι είναι απαραίτητο να ευνοηθεί η εισροή των ειδικευμένων εργαζομένων από το νότιο ημισφαίριο. Οι άλλοι ας ψοφήσουν στην θάλασσα ή στα χέρια του Ερντογάν. Οι φτωχές χώρες θα φτωχοποιηθούν περαιτέρω από τη διαρροή εγκεφάλων την ώρα που θα αυξάνουν οι δυνάμεις του τρόμου.

 

Η ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα πτώμα που περπατά – L’Unione europea è un morto che cammina

Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα (Deutsche Bank επικεφαλής) βαράει μπιέλες και πάλι, για πολλοστή φορά. Φυσικά, το τραπεζικό σύστημα θα πάρει αυτό που θέλει και η ευρωπαϊκή κοινωνία θα πληρώσει, για πολλοστή φορά. Η γαλλική αριστερά βυθισμένη σε ηθική εξαθλίωση, επιβάλλει ένα ποιοτικό άλμα στην ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και διαγράφει τις 35 ώρες. Αυτοί είναι οι τελευταίοι χτύποι μιας βρώμικης πολιτικής τάξης που σημαδεύεται πλέον και αναφέρεται μοναχά για την άγνοιά της και την δουλικότητα της. Σύντομα θα κρέμονται στην αγχόνη που οι φασίστες προετοιμάζουν γι αυτήν στη Γαλλία όπως και την Αυστρία και αλλού: οπουδήποτε, παντού.

Αυτοί είναι οι παράγοντες, οι παίκτες στην ευρωπαϊκή σκηνή: η ζητιάνα εξοντωτική οικονομική τάξη και ο εθνικοσοσιαλισμός σε όρθια θέση. Οι κυβερνήσεις έχουν καταντήσει να επαναλαμβάνουν αερολογίες για τη δημοκρατία και την ερχόμενη ανάπτυξη. Τι θα κάνει η Μέρκελ, τώρα που ο αγαπημένος της Merdogan» προκαλεί ένα πραξικόπημα για να διαγράψει οριστικά κάθε επίφαση δημοκρατίας; Θα χορηγήσει βίζα στους τούρκους για να κατακτήσει πως ο δολοφόνος θα φιλοξενεί τους μετανάστες που οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν;

»merda στα ιταλικά σημαίνει σκατά!

 

massacro.

Η φρίκη – L’orrore

Σε ένα είδος κρεσέντο του τρόμου, η ισλαμο-φασιστική άνοια ξεκινά επιθέσεις κατά της καθημερινής ζωής στις ευρωπαϊκές πόλεις, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. To σαν ανάμικτη σαλάτα μακελειό από τον αποτυχημένο macho Mohamed Lahouaiej Bouhlel φθάνει ταυτόχρονα με την είδηση ότι ο κ Manuel Barroso, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μεταξύ του 2004 και του 2014 (ανώτατη αρχή του νεκρού που περπατά) είναι τώρα επίσημα πρόεδρος της χρηματοπιστωτικής εταιρείας Goldman Sachs, ένας διεθνής οργανισμός σε σύγκριση με τον οποίον ο Bouhlel μοιάζει με έναν ερασιτέχνη στην τέχνη της σφαγής

 

Κατάληξη – Conclusione

Όπως έγραφε ο Yeats στα 1919:

«Η παλίρροια ανεβαίνει αιματηρή παντού

Η τελετή της αθωότητας πνίγεται.

Οι καλύτεροι στερούνται κάθε πεποίθησης, ενώ οι χειρότεροι

Είναι γεμάτοι παθιασμένη ένταση. »

Η αντίσταση μπορεί τώρα να οργανωθεί μόνο με οριακή μορφή, περιθωριακή : η κοινωνία έχει παραλύσει, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της και τα δικαιώματά της. Στην Ιταλία παίζουν κάνοντας δημοψηφίσματα, σαν το πρόβλημα να ήταν η μορφή της δημοκρατίας, όταν είναι απολύτως σαφές ότι η δημοκρατία είναι ένα εργαλείο αμβλύ εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, που στερείται κάθε αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία. Στο δημοψήφισμα του φθινοπώρου πάντως θα πάω να ψηφίσω, όχι γιατί με ενδιαφέρουν οι μορφές της δημοκρατίας: Θα ψηφίσω γιατί θέλω η κυβέρνηση Renzi να καταρρεύσει, και να επιταχυνθεί η κατάρρευση εκείνου που απομένει από την Ένωση.

Μόνο τότε η κοινωνία θα αρχίσει να αντιμετωπίζει το πρόβλημα της αλληλεγγύης, της αυτο-οργάνωσης και της εξόδου από το πτώμα του καπιταλισμού.! Η επόμενη δεκαετία θα κυριαρχείται από ένα όλο και πιο αιματηρό και καταστροφικό πόλεμο. Αυτός που δεν το βλέπει βρίσκετε σε κίνδυνο. Όσοι προσπαθούν να το αρνηθούν είναι επικίνδυνοι. Αυτός που το ξέρει να αρχίσει να οικοδομεί τις δομές αλληλεγγύης που θα βοηθήσουν να επιβιώσουμε, και να σκεφτούμε τις μορφές μιας ισότιμης κοινωνίας, για να επιστρέψουμε μια ημέρα να ζούμε. Ίσως.

 

17 ιουλίου 2016

 http://www.deriveapprodi.org/2016/07/tra-barroso-e-bouhlel/
διεθνισμός, internazionalismo

Συνέντευξη στο Ypg International: “Το αντίτιμο θα είναι υψηλό, μα η Menbij θα πέσει”

 

ypg tsk rojavaya

Ενώ οι μάχες μαίνονταν στην πόλη της Menbij, προπύργιο του ισλαμικού κράτους στα βόρεια του Χαλεπίου και τελευταίο διάδρομο ανάμεσα στον Ίσις και τον έξω κόσμο (μέσω Τουρκίας), οι YPG εγκαινιάζουν μια νέα ιστοσελίδα, «YPG International» (με συνημμένη σελίδα fb), που διευθύνεται τόσο από Κούρδους συντρόφους όσο και διεθνείς, για να δώσει ώθηση στην διεθνή συμμετοχή στην αντίσταση της Rojava και να μεταφέρει την υποστήριξη των υποψήφιων ξένων μαχητών που φιλοδοξούν σε ένα νέο επίπεδο της πολιτικής συνείδησης.

Ένας πολύ μεγάλος αριθμός διεθνών μαχητών στηρίζει την προσπάθεια των YPG-YPJ τις τελευταίες εβδομάδες, όπως δείχνουν και οι θάνατοι των δύο «ξένων μαχητών», “foreign fighters”, που φόρεσαν τα χρώματα των λαϊκών μονάδων προστασίας, Jemie Bright και Levi Shirley, από την Αυστραλία και τις ΗΠΑ αντίστοιχα. Η Συρία είναι, όπως γνωρίζουμε, η σκηνή μιας παγκόσμιας σύγκρουσης, τόσο λόγω των νεο-αποικιακών εμπλεκομένων συμφερόντων (από την Τουρκία στη Σαουδική Αραβία και το Ιράν, από τη Ρωσία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τη Γαλλία στην Αγγλία και τη Γερμανία) όσο και εξ αιτίας της συμμετοχής των μη-Συρίων μαχητών που υποστηρίζουν από την μια το αραβικό εθνικιστικό καθεστώς, από την άλλη την παγκόσμια τζιχάντ σαλαφικής προσέγγισης, όπως επίσης και τους σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς που πραγματοποιούνται στα βόρεια από το κίνημα συνομοσπονδίας.

το YPG International είναι έκφραση ενός νέου συστήματος πληροφόρησης, φιλοξενία και επαφή για τους ανθρώπους που επιθυμούν να υποστηρίξουν τις YPJ ή τις YPG. Κάποιοι σύντροφοι του YPG International μας συνάντησαν σε μια τοποθεσία της Rojava και απάντησαν στις ερωτήσεις μας σχετικά με αυτό το έργο, για τους ξένους μαχητές στην Rojava και για την κατάσταση στην Menbij.

Αυτή τη στιγμή οι YPG-YPJ έχουν εμπλακεί σε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση στην πόλη του Menbij. Είναι σχεδόν δύο μήνες που αγωνίζεστε. Ποια είναι η σημερινή κατάσταση;

Στην Menbij η επιχείρηση είναι διαφορετική από άλλες που αντιμετωπίσαμε προηγούμενες φορές, για παράδειγμα, διαφορετικά απ’ ότι στην Shaddadi τον Φεβρουάριο. Η διαφορά είναι ότι η πόλη είναι μεγάλη και πάνω απ ‘όλα στρατηγικής σημασίας. Πρόκειται για το άνοιγμα του δρόμου ανάμεσα στο Κομπάνι και την Afrin και της επίλυσης του προβλήματος της εχθρικής περικύκλωσης του καντονιού της Afrin. Είναι επίσης ο τελευταίος διάδρομος ανάμεσα στην Τουρκία και το Daesh, να το κλειδώσουμε σημαίνει πως θα έχουμε δώσει ένα θανάσιμο πλήγμα στο Daesh.

Και ο εχθρός γνωρίζει ότι πρόκειται για μια στρατηγική μάχη και ετοίμασε μια μεγάλη αντίσταση, υπάρχει μια πολύ σκληρή μάχη εκεί. Το τίμημα που πληρώνουμε είναι υψηλό, αλλά έτσι είναι ο πόλεμος. Είναι μια στρατηγική μάχη και σημαντική για εμάς και τον εχθρό, όλοι δίνουν τα πάντα, το Daesh ξέρει ότι αν χάσει είναι ξοφλημένο, αλλά και εμείς δίνουμε μεγάλη σημασία σε αυτή την επιχείρηση και θα κερδίσουμε, όλοι γνωρίζουν ότι ο αγώνας είναι σκληρός και πως η τιμή θα είναι υψηλή αλλά πρέπει να την πληρώσουμε: δεν έχουμε καμία εναλλακτική λύση.

Εδώ και κάποιες ημέρες υπάρχει ένα νέο online site, το YPG International. Μπορείτε να μας πείτε περί τίνος πρόκειται και ποια είναι η σημασία για την Rojava αυτής της νέας πραγματικότητας;

Το YPG-I είναι ένα νέο επίσημο σχέδιο των YPG, που δημιουργήθηκε για να προωθήσει μια πολιτικά πιο συνειδητή προσέγγιση για τους διεθνείς που επιθυμούν να ενταχθούν στις YPG. Προηγουμένως, η κατάσταση ήταν αρκετά χαοτική, στην πραγματικότητα δεν ήταν καθολικά σαφές πώς να φτάσουν στην Rojava και να υποστηρίξουν τις YPG. Το μέσο που είχαμε θέσει στον αγωνιστικό χώρο, η ιστοσελίδα «Λιοντάρια της Rojava», παρήγαγε μια εικόνα πολύ απολιτική, έτσι ώστε να έρχονται εδώ και άνθρωποι που πραγματικά δεν τους θέλαμε, άνθρωποι που δεν αποδέχονταν τη φιλοσοφία που εμπνέει την πάλη των YPG-YPJ και γι αυτό προκαλούσαν προβλήματα. Τώρα θέλουμε να δώσουμε μια νέα κατεύθυνση σε αυτό όλο, με μεγαλύτερη επίγνωση για αυτό που είναι οι YPG και γι αυτό που είναι η Rojava.

Πώς αξιολογείτε την εμπειρία της σχέσης μεταξύ των jpg και των διεθνών μαχητών μέχρι τώρα;

Όπως είπα, αρχικά οι άνθρωποι έρχονταν με τρόπο ανοργάνωτο, με βάση τις ατομικές επιλογές. Με τον καιρό υπήρξε απαραίτητο να δημιουργηθεί ένα σύστημα προετοιμασίας για την σύγκρουση, μια δομή, ένα σύστημα γι αυτούς. Αυτό που κάνουμε τώρα είναι να βελτιωθεί το σύστημα και να το υψώσουμε σε ένα άλλο επίπεδο συνείδησης. Η πρόθεσή μας δεν είναι να αποκλείσουμε ανθρώπους, αλλά μπορούμε να πούμε ότι θέλουμε περισσότερη πολιτική συνείδηση. Μέχρι τώρα το κύριο σημείο για τους λεγόμενους «ξένους μαχητές» ήταν ο πόλεμος ενάντια στο Daesh, το δεχτήκαμε και θα το αποδεχόμαστε, αλλά θέλουμε να δοθεί περισσότερο βάρος στην πολιτική πτυχή. Αυτός δεν είναι μοναχά ένας πόλεμος, είναι μια επανάσταση.

Ένα ζήτημα που προκύπτει μερικές φορές στις YPG είναι η ρητά αποικιακή νοοτροπία ορισμένων ξένων μαχητών, που αναπαράγουν άκριτα τα κλισέ σύμφωνα με τα οποία η Δύση θα ήταν σε θέση να φωτίσει, να απελευθερώσει ή κάνει καλύτερη ή πιο δημοκρατική την ανατολή. Συμφωνείτε;

Ναι, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποιος ήρθε εδώ με αυτό το σκεπτικό, αλλά πρέπει να πούμε ότι πολλοί άλλαξαν βλέποντας την πραγματικότητα της περιοχής αυτής και της επανάστασης της. Ωστόσο, υπάρχουν και εκείνοι που δημιούργησαν προβλήματα και εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να αφιερώσουμε χρόνο για να λύσει αυτού του είδους τα προβλήματα, είναι ακριβώς για αυτόν τον λόγο που αποφασίσαμε να αλλάξουμε την προσέγγισή μας και να την καταστήσουμε πιο αποτελεσματική μέσω αυτής της πύλης και της σχετικής σελίδας facebook, που θα αποτελέσουν το μόνο κανάλι για να υποστηρίξει τιςYPG στην Rojava. Έχουμε να κερδίσουμε έναν πόλεμο και να οικοδομήσουμε μια επανάσταση, δεν χρειαζόμαστε πρόσθετα προβλήματα …

Πιστεύετε ότι υπάρχει επίγνωση, μεταξύ των συντρόφων που ζουν εκτός του Κουρδιστάν, για το τι πραγματικά συμβαίνει, σχετικά με το κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, στην Rojava;

Πολλοί μιλούν για την Rojava και εκφράζουν διαφορετικές απόψεις, αλλά η σωστή προσέγγιση είναι πάντα το να είμαστε προσεκτικοί με τις περιγραφές του τι συμβαίνει σε έναν άλλον τόπο, αν δεν τον έχουμε δει με τα μάτια μας. Το καλύτερο πράγμα που μπορούν να κάνουν είναι να έρθουν εδώ σε πρώτο πρόσωπο, να βοηθήσουν και να δουν την κατάσταση με τα μάτια τους, να κατανοήσουν την επανάσταση και να είναι μέρος αυτής της επανάστασης. Υπάρχουν, επίσης, και εκείνοι που επικρίνουν από μακριά, μερικές φορές χωρίς την επίγνωση και την κατανόηση. Εμείς όχι μόνο είμαστε «ανοικτοί» στην κριτική, αλλά αγαπάμε την κριτική, και η κριτική έχει τεράστια σημασία για εμάς. Ακριβώς για το λόγο αυτό θέλουμε οι άνθρωποι να έρθουν εδώ και να είναι αναπόσπαστο μέρος της επανάστασης, βοηθώντας την να βελτιωθεί.

 

Μερικοί από εσάς προέρχονται από την Ευρώπη. Ποια διαφορά υπάρχει μεταξύ του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος και των »ριζοσπαστικών» οργανώσεων της Δύσης και της Ευρώπης ειδικότερα;

Μπορώ να απαντήσω ότι οι Ευρωπαίοι σύντροφοι θα έπρεπε να λεν αυτό που σκέφτονται και να κάνουν αυτό που λένε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά, αυτή την εποχή, μεταξύ της Ευρώπης και του Κουρδιστάν. Μια άλλη πτυχή είναι πως η «ριζοσπαστική» αριστερά, ή μάλλον επαναστατική, θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει ορισμένα σημεία : να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της οργανωτικής δομής, να ξεκαθαρίσει ποια είναι η φιλοσοφία της και η ιδεολογία της, να προτείνει μια καθολική ανάλυση του καπιταλιστικού συστήματος, ολοκληρωτική, όπως έκανε ο Οτσαλάν μέσω της έννοιας της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Μια τρίτη πτυχή είναι η έλλειψη πίστης, επαναστατικής πίστης στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει καμία προοπτική, διότι η πίστη στην επανάσταση χάθηκε.

Ποια πιστεύετε ότι είναι η πιο σημαντική συμβολή που οι αλληλέγγυοι άνθρωποι μπορούν να δώσουν στην αντίσταση της Rojava;

Η επανάσταση εξακολουθεί να κινείται μέσα στην κρίσιμη διαδικασία της, πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό της στρατιωτικά, αλλά την ίδια στιγμή να οικοδομήσει την κοινωνική επανάσταση, την πραγματική επανάσταση. Ελπίζουμε να έχουμε βοήθεια και για τις δύο αυτές πτυχές, αλλά κυρίως στο επίπεδο της στρατιωτικής άμυνας της Rojava θα εκτιμούσαμε μεγαλύτερη διεθνή αλληλεγγύη. Έτσι το πρώτο βήμα για εκείνους που φτάνουν στη Rojava μέσω του YPG-Ι θα είναι αυτό το είδος της συνεισφοράς για έξι μήνες, στην συνέχεια εκείνοι που θέλουν να παραμείνουν θα μπορούν να αποφασίσουν εάν θα αφοσιωθούν στην πολιτική εργασία ή θα συνεχίσουν το έργο της λαϊκής προστασίας.

Υπάρχει κάποια συμβολή που η Rojava μπορεί να δώσει στον υπόλοιπο κόσμο, από την άποψη της επαναστατικής ανταλλαγής;

Ναι. Πιστεύουμε πράγματι ότι αυτή η πτυχή βρίσκεται στην πρώτη θέση, πως είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική. Είναι θεμελιώδες να ενισχυθεί η αλληλεγγύη των συντροφισσών και των συντρόφων στον αγώνα ενάντια στο Daesh και τον φασισμό, αλλά αυτό που είναι ακόμη πιο σημαντικό είναι οι σύντροφοι να δουν την πραγματικότητα της επανάστασης και να την κατανοήσουν, να καταλάβουν πώς είναι φτιαγμένη και πώς λειτουργεί, κ.λπ. Θέλουμε οι άνθρωποι να κατανοήσουν καλύτερα, γιατί είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος από έξω. Αν οι άνθρωποι έρθουν εδώ και είναι μες το κίνημα, μαθαίνοντας την κουλτούρα και τη γλώσσα του, είναι επίσης πιθανό να δεσμευτούν για την οικοδόμηση της κοινωνικής επανάστασης. Για αυτό η εμπειρία μέσα στις YPG-YPJ είναι σε πρωταρχικά ουσιώδης, επειδή σφυρηλατεί δεξιότητες με γλωσσικούς και πολιτιστικούς όρους, και τους δίνει την δυνατότητα στη συνέχεια να συνεισφέρουν σε όλα τα θέματα και κάτω απ’ όλες τις πτυχές.

 

Από τον ανταποκριτή του Infoaut και Radio Onda d’Urto στην Rojava, Siria