σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Τι συμβαίνει στην Συρία; – Che succede in Siria?

 

Τι συμβαίνει στην Siria?

1563 visualizzazioni

Συνέντευξη στον Fulvio Scaglione. Τι συμβαίνει στην Συρία; Γιατί οι αμερικανοί καταρρίπτουν συριακά αεροπλάνα που μάχονται ενάντια στο Isis και άλλες πολιτοφυλακές? Γιατί, με αυτό τον τρόπο, προκαλούν τόσο την Ρωσία όσο και το Ιράν, που πραγματικά οδηγούν την μάχη ενάντια στους τζιχαντιστές του AL Baghdadi? Γιατί τα mainstream μέσα ενημέρωσης απαγγέλλουν τα πολεμικά  ανακοινωθέντα Nato δίχως άλλη επεξήγηση; Για να έχουμε μιαν άποψη υπεράνω πάσης υποψίας, Radio Città Aperta πήρε συνέντευξη από τον Fulvio Scaglione, editorialista, συντάκτη του περιοδικού l’Avvenire.

Στο τηλέφωνο μαζί μας ο Fulvio Scaglione, για έναν σχολιασμό του επάνω στην είδηση που κατασκηνώνει σε όλες τις πρώτες σελίδες και που μεταφέρει σε πρώτο επίπεδο την ένταση ανάμεσα στην Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με αυτά που συμβαίνουν στην Συρία. Ακόμη και την προειδοποίηση που από την Μόσχα φθάνει στην Ουάσινγκτον πως “i vostri jet sono potenziali bersagli” »τα αεροπλάνα σας είναι δυνητικοί στόχοι»… Όλα γεννήθηκαν ύστερα από την κατάρριψη, από πλευράς ΗΠΑ ενός καταδιωκτικού της συριακής αεροπορίας του Assad… Scaglione, πως εξηγείται αυτή η νέα escalation της έντασης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας σε μια στιγμή κατά την οποίαν, μεταξύ άλλων, στην επικράτεια γίνονται φαινομενικά πράγματα στο έδαφος;  Οι κουρδικές δυνάμεις των Sdf και συμμάχων, εισέρχονται στην Raqqa… Στην Μοσούλη γίνεται το ίδιο με τις ιρακινές δυνάμεις. Φαίνεται πως το ισλαμικό κράτος όντως βρίσκεται στα χαμηλότερα του, από στρατιωτικής άποψης, αυτών των τελευταίων χρόνων. Ποια είναι η ανάγνωση που μας δίνετε για αυτή την επανέναρξη της διένεξης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας;

Φυσικά μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα διότι η κατάσταση είναι πολυπλοκότατη. Ας ξεκινήσουμε λέγοντας πως από την άποψη του διεθνούς δικαίου, οι μοναδικές χώρες που θα είχαν, θεωρητικά, την νομιμοποίηση για να επιχειρήσουν στρατιωτικά στο συριακό έδαφος είναι εκείνες που προσκαλέστηκαν να το κάνουν από τη νόμιμη συριακή κυβέρνηση η οποία – μας αρέσει ή όχι, μας φαίνεται μια φρικτή δικτατορία ή κάτι λιγότερο – είναι έτσι κι αλλιώς εκείνη του Bashar al-Assad. Το ότι είναι μια κυβέρνηση που δεν μας αρέσει δεν θα πει τίποτα από την διεθνή σκοπιά, διότι από κυβερνήσεις ή καθεστώτα – σαν εκείνο ή και χειρότερα – υπάρχουν ατελείωτα, και δεν είναι πως οι αμερικανοί πηγαίνουν παντού να βομβαρδίσουν, σε κάθε επικράτεια, ή πηγαίνουν να υπερασπιστούν εκείνη ή την άλλη ομάδα αντιφρονούντων, αντιπολιτευόμενων. Τώρα, φυσικά, δεν είναι έτσι, εμείς το ξέρουμε πολύ καλά. Επιχείρησαν στρατιωτικά στην Συρία, στην Τουρκία, στο Ιράν, και σε άλλες χώρες μεταξύ των οποίων, ακριβώς, οι δυνάμεις της ισλαμικής τρομοκρατίας που είναι, ολοφάνερα γνωστό, υποστηριζόμενες, χρηματοδοτούμενες, οργανωμένες από τις πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου. Η αμερικανική επιχείρηση, εκείνη στήριξης των κούρδων και η κούρσα για να καταλάβουν πολιτικά και στρατιωτικά έναν χώρο στο Ιράκ και την Συρία, τώρα έχει έναν στόχο αρκετά σαφή  – που είναι ο ίδιος με την παρεμβολή των πετρομοναρχιών του Περσικού Κόλπου – δηλαδή να προσπαθήσουν να διασπάσουν εκείνη την σιιτική αλυσίδα που πηγαίνει από το Ιράν στο Ιράκ στην Συρία στον Λίβανο. Αυτός είναι ο γενικός στρατηγικός στόχος και, προφανώς, η Ρωσία έχει τον ακριβώς αντίθετο στρατηγικό γενικό στόχο, εκείνον να ενισχύσει αυτή την σιιτική αλυσίδα, να την κάνει να επιζήσει, να την κάνει να παραμείνει όρθια, στα πόδια της.

Το πρόβλημα όλων αυτών είναι πως, όπως ήδη στην Ουκρανία, αυτοί οι διεκδικητές παίζουν με την φωτιά, διότι η ένταση συνεχίζει να αυξάνεται. Δεν αντιλαμβάνονται, φαινομενικά ή ίσως και να το αντιλαμβάνονται, πως μέσα στην αντιπαράθεση των αντιτιθέμενων συμφερόντων το επίπεδο της σύγκρουσης ανυψώνεται συνεχώς. Από αυτή την άποψη το πιο ανησυχητικό πράγμα, ακόμη περισσότερο από την κατάρριψη του συριακού καταδιωκτικού από πλευράς των αμερικανών, είναι η επέμβαση με τους πυραύλους από πλευράς του Ιράν, που είναι μια προειδοποίηση και στους ίδιους τους αμερικανούς.

Να θυμίσουμε πως ο πυραυλικός βομβαρδισμός από το Iran, με πυραύλους μέσου βεληνεκούς, χτύπησε μια πόλη που φαίνεται να είναι το σημείο συνάντησης τζιχαντιστών πολιτοφυλάκων του Daesh που προσπαθούν να ξεφύγουν από την Raqqa, αυτό τουλάχιστον διαβάσαμε. Συνεπώς ας πούμε πως πολλά, σχεδόν όλα, επικεντρώνονται και εξαντλούνται γύρω από αυτή την σύγκρουση μεταξύ της σιιτικής και σουνιτικής Μέσης Ανατολής οπότε το ισλαμικό κράτος όπως έχουμε πολλές φορές προσπαθήσει να εξηγήσουμε, είναι μια αντίδραση .. είναι μια συνέπεια αυτού του τύπου σύγκρουσης. Από την δική σας οπτική, θεωρείς πως βρίσκεται σε τροχιά εξάντλησης και η κρατική εμπειρία αυτού που αυτοαποκαλέστηκε ισλαμικό κράτος ή υπάρχει ακόμη μέλλον; Θα εξακολουθήσουν να πολεμούν στο έδαφος, τουλάχιστον για να εξαλείψουν την υπόθεση της ύπαρξης αυτού του κράτους που μεταφράζεται σε μεγάλη ταλαιπωρία και βάσανα για όλους τους πολίτες που έχουν υποστεί την κυριαρχία τους. Οι μαρτυρίες που προέρχονται από τις απελευθερωμένες περιοχές μιλούν για φρικτά πράγματα, για πραγματική δουλεία μεγάλου μέρους από τους πληθυσμούς σε αυτά τα δύο χρόνια μέσα σε αυτό το ισλαμικό κράτος.

Πιστεύω ότι και οι δύο ισχυρισμοί είναι έγκυροι. Σίγουρα η στρατιωτική και πολιτική αντοχή του ισλαμικού Κράτους είναι σε κάμψη. Θα έλεγα στην τελική φάση, αλλά αυτή η τελική φάση δεν θα είναι σύντομη, θα είναι πολύ σκληρή, θα είναι δύσκολο να την αντιμετωπίσουμε. Μην περιμένετε ότι όλα θα λυθούν αύριο ή την επόμενη ημέρα. Θα πρέπει επίσης να πούμε ένα πράγμα, ότι το ισλαμικό κράτος έχει καλλιεργηθεί με κάποιο τρόπο. Το ισλαμικό κράτος είναι ένα εργαλείο που επινόησαν οι πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου με τον ξεκάθαρο στόχο να διαγράψουν από τους γεωγραφικούς χάρτες την Συρία του Assad. Στόχος που ο καθένας μπορεί να κρίνει με τον τρόπο που θέλει, αλλά αυτός ήταν ο στόχος. Άλλο τόσο κι απολύτως ξεκάθαρο υπήρξε αυτά τα χρόνια – διότι είναι πλέον εδώ και τρία χρόνια που το ισλαμικό κράτος εγκαταστάθηκε στις ζώνες όπου τώρα διεξάγονται οι μάχες – πως το ισλαμικό κράτος διαφυλάχθηκε διότι δεν είναι δυνατόν μια συμμαχία διεθνής, όπως εκείνη που συγκεντρώθηκε από τον Barack Obama, 70 χωρών υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών με την συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας, Σαουδικής Αραβίας, κλπ..κλπ. να μην έχει καταφέρει μέσα στα τρία χρόνια να εξοντώσει τις ισλαμικές πολιτοφυλακές του Isis, όταν έφτασαν ελάχιστοι μήνες για να εξαλείψουν την Γιουγκοσλαβία του Milosevic και ελάχιστες εβδομάδες για να σβήσουν το Iraq του Saddam Hussein. Είναι ξεκάθαρο πως μέχρι στιγμής έχει διεξαχθεί ένας πόλεμος παρωδία, εναντίον του ισλαμικού κράτους, που μπήκε σε κρίση όχι λόγω των περίφημων βομβαρδισμών, εξ αιτίας  των raid , των επιδρομών δηλαδή, κλπ. Το ισλαμικό κράτος ξεκίνησε να μπαίνει σε κρίση όταν η Τουρκία έφτασε σε πολιτική συμφωνία με την Τουρκία και έκλεισε τα σύνορα. Να μην ξεχνάμε πως από τα τουρκο-συριακά σύνορα πέρασαν σχεδόν εβδομήντα χιλιάδες foreign fighters-ξένοι μαχητές συν τις προμήθειες, τα όπλα, τα χρήματα, και αντιστρόφως το πετρέλαιο που το ισλαμικό κράτος  αντλούσε από το Iraq και πουλούσε παρανόμως στην Turchia, τα μηχανήματα από τα εργοστάσια του Χαλεπιού που το ισλαμικό κράτος, οι στασιαστές πάντως, αποσυναρμολογούσαν και μετέφεραν στην Τουρκία. Όταν εκείνο το σύνορο έκλεισε εξ αιτίας της πολιτικής συμφωνίας, το ισλαμικό κράτος άρχισε να εισέρχεται σε κρίση λόγω εμφανών ελλείψεων σε εφοδιασμό και ανταλλακτικά, και αυτή η κρίση τώρα έχει φθάσει στο αποκορύφωμα της. Μα σίγουρα το ισλαμικό κράτος δεν μπήκε σε κρίση επειδή του κάναμε ποιος ξέρει τι συγκεκριμένο είδος πολέμου.

Ο ρόλος της Ρωσίας,η παρέμβαση της Ρωσίας, πάντα για τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα, όχι για ανθρωπιστικούς λόγους σε διεθνές επίπεδο, όμως διατάραξε αυτή την δομή, αυτό τον μηχανισμό. Εάν η συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας οδήγησε σε αυτή την μείωση της στήριξης στο ισλαμικό κράτος, πώς χωρούν σε αυτό το πλαίσιο οι κατηγορίες και αυτό το είδος διπλωματικής επίθεσης μαζί με εκείνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης κατά του Κατάρ που πρόσφατα, έχει μπει εμπρός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις πετρομοναρχίες; Υπάρχει μεγάλη υποκρισία γιατί συνειδητοποιούμε πως δεν ήταν μόνο το Κατάρ που χρηματοδοτούσε τον τζιχαντισμό …

Ναι. Είναι σαν ένας σωρός από βόδια να κοροϊδεύουν μια σειρά από γαϊδουράκια αποκαλώντας τα κερατάδες, γιατί όλες αυτές οι χώρες έχουν υποστηρίξει ή υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Το κάνει η Σαουδική Αραβία με τον Isis και την Αλ Κάιντα, με άλλες λιγότερο ή περισσότερο μετριοπαθείς ομάδες ανταρτών στη Συρία και μεταξύ άλλων το κάνει και άμεσα, γιατί οι στρατιωτικές ενέργειες της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη, τουλάχιστον κατά το ήμισυ , ορίζονται ως τρομοκρατικές ενέργειες. Το Κατάρ στηρίζει την τρομοκρατία, επειδή το Κατάρ πάντοτε υποστήριζε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, των οποίων οι διακλαδώσεις πραγματοποιούν τρομοκρατικές ενέργειες στη Συρία και την Αίγυπτο και το έκανε, ας πούμε, και το Ιράν, γιατί το Ιράν έχει πάντα υποστηρίξει την Χεζμπολάχ, η οποία θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση, και έχει πρόσφατα αποκαταστήσει τις σχέσεις που είχε διακόψει με τη Χαμάς, η οποία είναι μια άλλη οργάνωση που ασκεί την τρομοκρατία. Έτσι, το θέμα της τρομοκρατίας είναι ένα θέμα εξ ολοκλήρου ρητορικό, γιατί όλες αυτές οι χώρες, με κάποιο τρόπο, είναι συνεργοί των τρομοκρατών ή έχουν υπάρξει. Το πραγματικό ζήτημα είναι πολιτικό ζήτημα και είναι αυτό ακριβώς που είπα στην αρχή αυτής της συνέντευξης, και αυτό έχει να κάνει με το ότι υπάρχει σαφώς ένα σουνιτική σχέδιο διάσπασης-αποδιοργάνωσης του σιιτικού κόσμου. Σιιτικού κόσμου που ήταν περιθωριοποιημένος εδώ και 13 αιώνες, παραμελημένος κόσμος, συχνά καταπιεσμένος και που μόνο στη σύγχρονη εποχή έχει βιώσει μιαν εκδίκησή του, επειδή στις αρχές της δεκαετίας του 70 σιίτες Αλεβίτες της οικογένειας Άσαντ κατέλαβαν την εξουσία στη Συρία, το ’79 υπήρξε η σιιτική επανάσταση Χομεϊνί στο Ιράν, στη συνέχεια, στο Λίβανο, υπήρξε η κατάκτηση της εξουσίας των Σιιτών, στη συνέχεια, στο Ιράκ, το 2003, το σουνιτικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν γκρεμίστηκε και πήραν την εξουσία οι σιίτες. Είναι όλη σύγχρονη η ανάκαμψη των σιιτών. Μπροστά σε αυτή την ανάκτηση της πρωτοβουλίας, οι σουνιτικές πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου, κατά τη γνώμη μου, έχουν χάσει και τα κεφάλια τους, επειδή άρχισαν να αντιδρούν φέρνοντας τον πόλεμο και την καταστροφή παντού, στην Υεμένη, στην Συρία, κ.λπ. κ.λπ. και υψώνοντας μια ένταση που ίσως να είχε ανέβει κι από μόνη της, αλλά όχι σε αυτά τα επίπεδα …

Ας επιστρέψουμε στις ειδήσεις, στην επικαιρότητα. Υπάρχει ο Trump πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ποια είναι η μεταβλητή σε αυτό το είδος σχήματος, σε αυτό το είδος της σύγκρουσης; Ή τουλάχιστον αυτή που φαίνεται να είναι μέχρι τώρα….

Εγώ πιστεύω πως η μεταβλητή δεν είναι τόσο ο Donald Trump αλλά τα προβλήματα του Donald Trump, διότι ο Donald Trump στην προεκλογική του εκστρατεία  είχε υπογραμμίσει μια πολιτική εξωτερική διαφορετική από εκείνη που οδηγεί αυτή τη στιγμή, αν και αυτή που προωθεί είναι αρκετά δύσκολο να αποδοθεί μέσα σε ένα σχήμα,  μοιάζει περισσότερο με μια σειρά από αυτοσχεδιασμούς … Λέω αυτό διότι έχω την εντύπωση πως η πίεση που ασκείται από τα περιβάλλοντα του Δημοκρατικού Κόμματος και από  μια μεγάλη συνιστώσα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος- την neocon φράξια – σπρώχνει τον Trump να διεξάγει δράσεις που δεν χρησιμεύουν τόσο για τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά μάλλον για να αντιμετωπίσει τις πολιτικές επικρίσεις που κινούνται μες την πατρίδα του και να ανακτήσει συναίνεση. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, στην βομβιστική επίθεση στο Αφγανιστάν με την υπερβόμβα ή στον βομβαρδισμό της συριακής βάσης ως αποτέλεσμα των ισχυρισμών για την υποτιθέμενη χημική επίθεση που διεξήχθει από το καθεστώς Άσαντ. Συνεπώς, ο κίνδυνος που σήμερα αποτελείται από τον Trump δεν είναι τόσο στις προθέσεις του, γιατί δεν νομίζω ότι είναι ο Τράμπ που διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά στις δράσεις στις οποίες ο Trump μπορεί να ωθηθεί να αναλάβει ψάχνοντας, με κάποιο τρόπο, να ανακτήσει συναίνεση , να ανακτήσει την εσωτερική υποστήριξη λόγω των σκανδάλων που τον στοιχειώνουν.

Καλώς, προς στιγμήν σας ευχαριστούμε. Σας ευχαριστούμε για τη διαθεσιμότητα και την επικαιρότητα των παρεμβάσεων σας.

Ήταν μεγάλη μου ευχαρίστηση, εγώ σας ευχαριστώ.

Και από την πλευρά  μας. Ευχαριστούμε και καλή εργασία.

21 ιουνίου 2017 – © Η αναπαραγωγή γίνεται κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 22 ιουνίου 2017, ώρα 8:54STAMPA

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ένας ιταλός μαχητής στην επιχείρηση της Raqqa

Stampa

1656

Ο Çekdar Egid, ένας τορινέζος εθελοντής που πολεμά στις γραμμές των YPG διηγήθηκε στο ANF για ποιον λόγο βρίσκεται στην Rojava και γιατί ενώθηκε στην μάχη για την επανάσταση ενάντια στην τυρρανία.

Ένας μαχόμενος ιταλός στην επιχείρηση της Ράκκα

Τώρα παίρνει μέρος στην επιχείρηση για να ελευθερωθεί η Raqqa από το ISIS.Ο Egid λέει πως ουσιαστικά είναι ένας αναρχικός και ένας squatter, μέρος ενός μικρού πολιτικού κινήματος, και πως υπήρξε ακτιβιστής στην Italia για 10-15 χρόνια.

Ο ιταλός μαχητής λέει πως ήρθε στο Kurdistan τέσσερις φορές από το 2014, στη διάρκεια της μάχης της Kobanê που παρακολούθησε από το σύνορο της περιοχής της Suruç στην Urfa, βόρειο Κουρδιστάν. Στην συνέχεια κατάφερε να φθάσει στην Kobanê για τρεις μήνες μετά την απελευθέρωση της.

“Ενώθηκα με τις YPG για την επανάσταση. Σαν αναρχικός, είμαι ενάντια στο κράτος.Αυτή η επανάσταση έχει τρία σημαντικά σημεία. Το  πρώτο είναι το πολιτικό, ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός. Το δεύτερο σημείο είναι η ριζοσπαστική οικολογία, στην οποίαν πιστεύω ολοκληρωτικά. Στην Ιταλία αγωνίζομαι και ενάντια στον καπιταλισμό, που θέλει να καταστρέψει το περιβάλλον για να βγάλει χρήματα – η συνήθης καπιταλιστική συμπεριφορά. Το τρίτο σημείο, απολύτως θεμελιώδες, είναι η ελευθερία και τα δικαιώματα των γυναικών και των κοριτσιών, που δεν βρίσκονται σε ένα καλό επίπεδο στον κόσμο, μα είναι σε προβληματική κατάσταση ιδιαίτερα εδώ στην Μέση Ανατολή.

Γι αυτό νομίζω πως – δεν είμαι μόνον εγώ που το λέω, αλλά και ο Abdullah Öcalan στα βιβλία του – πρώτα θα έρθουν τα δικαιώματα για τα κορίτσια και τις γυναίκες, πρώτα θα είναι αυτές ελεύθερες και στην συνέχεια η ανθρωπότητα γενικότερα θα μπορεί να απελευθερωθεί σε όλο τον κόσμο. Έτσι, βασικά, είμαι εδώ για την επανάσταση, γιατί αυτή η ιδιαίτερη επανάσταση, η συγκεκριμένη, δεν έρχεται από μιαν οπτική εθνικιστική. Διότι αυτή η επανάσταση δεν θέλει ένα »κουρδικό» κράτος, μα έναν συνομοσπονδισμό στον οποίον όλες οι διάφορες εθνοτικές ομάδες θα μπορούν να ζήσουν μαζί. Κούρδοι, άραβες, τσετσένοι, τουρκομάνοι, ezidi – δεν είναι ένα ζήτημα θρησκειών, όλοι μπορούν να έχουν την θρησκεία τους, αλλά δεν χρειάζεται να πολεμούν μεταξύ τους, και όλοι οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν και να εργαστούν, ενδεχομένως σε ειρήνη. Mα δεν είμαι τελείως ιδεαλιστής, και δεν είμαι ειρηνιστής, κατά κάποια έννοια. Εάν μια φασιστική ομάδα, καπιταλιστική και κτηνώδης, όπως το DAESH, που οδηγείται από τον Abubakr Al Baghdadi, θέλει να καταστρέψει όλη την επικράτεια και να πολεμήσει τον κουρδικό λαό, είναι φυσικό αυτός ο τελευταίος να νιώσει την ανάγκη, να θελήσει να πάρει τα όπλα στα χέρια και να υπερασπιστεί την ζωή του. Εάν μια ομάδα ανθρώπων δεν έχει την δυνατότητα να αυτοπροστατευθεί, δεν είναι ελεύθερη. Θα καταντούσαν σκλάβοι. Συνεπώς να γιατί είμαι εδώ. Βρίσκομαι εδώ για περίπου 7 mesi. Και ενώθηκα με τις δυνάμεις των YPG, κάνοντας όλα όσα μπορώ να κάνω. Παίρνω μέρος σε λειτουργίες εφοδιαστικής επιμελητείας για την υποστήριξη των διαφόρων ομάδων σε διαφορετικά μέτωπα.”

Ένα άλλο σημείο που είναι για εμένα σημαντικό είναι πως η επανάσταση είναι θεμελιώδους σημασίας για τον κουρδικό λαό, διότι σε όλο  τον κόσμο όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα να μιλούν τη γλώσσα τους, να ζουν με τον τρόπο που θέλουν. Αλλά εδώ στην Μέση Ανατολή ο κουρδικός λαός δεν έχει αυτό το δικαίωμα. Αυτοί δεν μπορούν να μιλούν τη γλώσσα τους, ούτε καν μπορούν να δίδουν κουρδικά ονόματα στα παιδιά  τους. Δεν μπορούν να μελετούν την γλώσσα τους, δεν μπορούν να εκφράζουν την κουρδική κουλτούρα. Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα να δρουν σύμφωνα με τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους, μα οι κούρδοι όχι. Ο κουρδικός λαός υπάρχει, μα δεν υπάρχει. Έτσι βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, και το Kurdistan χωρίστηκε μεταξύ 4 κρατών – όπως όλοι ξέρουν, αλλά αυτό είναι μόνο μια υπενθύμιση: Bakur στην Turchia, Başur στο Iraq, Rojava στην Siria και Rojhilat στο Iran. Και τα τέσσερα αυτά κράτη καταπιέζουν τον κουρδικό λαό διότι θα προτιμούσαν να μην υπάρχει. Και φυσικά αυτό μπορεί να οδηγήσει στην επανάσταση, στην αντίσταση, ή στην berxwedan όπως αποκαλείται εδώ.”

Ο Çekdar Egid εκπαιδεύτηκε στην ακαδημία του Karachok (Qereçox) δηλώνει πως το πιο σημαντικό πράγμα που βρήκε εκεί είναι το “hevalti” – hevalti σημαίνει το να είναι σύντροφοι – και λέει: “Όλοι προσπαθούν να βοηθήσουν τους άλλους. Εάν εγώ έχω κάποιο πρόβλημα ένας άλλος heval μου κάνει ερωτήσεις. Κάθε φορά, όλοι οι σύντροφοι συνεχίζουν να ερωτούν, “Πως είσαι? Όλα εντάξει? Έχει κάποιο πρόβλημα; Χρειάζεσαι κάτι;” – πάντοτε, πάντα, πάντοτε! Και δεν το λεν έτσι για να το λένε, αλλά πραγματικά. Είναι ένα όμορφο μέρος, είναι καλό, βρίσκω ένα σωρό ανθρώπους εδώ που έχουν καρδιά τεράστια και συμπεριφέρονται με όλους θαυμάσια. Τρώνε μαζί, ζουν μαζί και πολεμούν μαζί. Εάν δεν υπήρχε αυτό το είδος ενότητας, αυτός ο τρόπος να είναι σύντροφοι, δεν θα ήταν δυνατόν να αντιμετωπίσουν κανέναν εχθρό. Ούτε το DAESH, ούτε την Τουρκία ή οποιονδήποτε άλλον. Διότι πρώτα υπάρχει η ομάδα, και αφού υπάρχει μια καλή ομάδα μπορούν να μπουν στον πόλεμο και στις μάχες.”

Απόσπασμα από anfenglish.com

http://www.infoaut.org/conflitti-globali/un-combattente-italiano-nell-operazione-di-raqqa

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Για τα γεγονότα τα σχετικά με την σύλληψη μου στο Ιρακινό Κουρδιστάν – Sui fatti relativi al mio arresto nel Kurdistan Iracheno

25 ΜΑΙΟΥ 2017 | IN SEGNALAZIONI.

Για τα γεγονότα τα σχετικά με την σύλληψη μου στο Ιρακινό Κουρδιστάν

Δημοσιεύουμε το κείμενο που ανήρτησε στην σελίδα του στο FB ένας ιταλός που επέστρεφε από την Rojava όπου πολέμησε πολλούς μήνες ενάντια στο ισλαμικό Κράτος. Όπως είχαμε ήδη διηγηθεί στις σελίδες του Infoaut già raccontato dalle pagine d’Infoaut, στην διάρκεια του ταξιδιού επιστροφής του από το μέτωπο συνελήφθη στο ιρακινό Κουρδιστάν το οποίο αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Barzani.

———————-

Τη νύχτα της 7 μαίου μαζί με δεκάδες συντρόφισσες και συντρόφους διασχίζουμε το σύνορο μεταξύ της Rojava και του ιρακινού Kurdistan. Μετά από ώρες πορείας, όχι εύκολης σίγουρα, καταφέρνουμε τελικά να περάσουμε. Μετά από ένα βράδυ κάτω απ’ το φεγγάρι, στις αρχές του απογεύματος εγώ και μια ομάδα συντρόφων διεθνών παίρνουμε δυο ταξί για να προσεγγίσουμε την πόλη της Sulemania και να λύσουμε το πρόβλημα με τις άδειες παραμονής, η δική μου είχε λήξει πριν 8 μήνες. Περνούμε δυο σημεία ελέγχου δίχως προβλήματα, στο τρίτο, που βρίσκεται στις πύλες της Erbil, το αυτοκίνητο μας σταματούν οι asaysh του Kdp. Ελέγχουν τα διαβατήρια και, βλέποντας τις ληγμένες άδειες παραμονής, ξεκινούν τον έλεγχο του αυτοκινήτου και μας παίρνουν τα τηλέφωνα. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα που πέρασε σε αναμονή, βγαίνουν άλλοι 4 asaysh που μας περνούν χειροπέδες ανά δυο, έτσι καταλαβαίνουμε πως μας έχουν συλλάβει. Μας μεταφέρουν σε ένα αστυνομικό κέντρο, όπου, αφού μας έψαξαν, μας βάζουν σε ένα κελί 30 τετραγωνικών μέτρων όπου υπάρχουν άλλοι 25 άνθρωποι. Μας καλούν το πρωί και μας μεταφέρουν με ένα φορτηγό, πάντα σιδηροδέσμιους, στην φυλακή της Erbil. Ύστερα από δυο ώρες δρόμο φθάνουμε σε εκείνο που είναι ένα είδος φυλακής/δικαστηρίου, ολοκαίνουριο. Μετά από μεγάλη αναμονή, δεμένοι με τις χειροπέδες στους διαδρόμους, μας ψάχνουν και μας διαχωρίζουν, ανά δυο για κάθε κελί. Tα κελιά είναι περίπου 60 τετραγωνικών μέτρων, μέσα σε εκείνο που έκλεισαν εμένα υπάρχουν 104 άνθρωποι: μπορείς να σταθείς μοναχά όρθιος ή καθιστός. Μέσα σε κάθε κελί υπάρχουν περισσότεροι από 50 πολιτοφύλακες του ISIS, αυτοί παραμένουν στο τελευταίο κοινωνικό σκαλί της φυλακής οπότε δεν μας χτύπησαν, αντιθέτως μας έδωσαν να φάμε. Είμαστε κλεισμένοι σαν σαρδέλες, παστωμένοι μαζί με τους εχθρούς μας, οι οποίοι για μήνες μας πυροβολούσαν κι έχουν σκοτώσει δεκάδες συντρόφους. Το βασανιστήριο στο οποίο έχουμε υποβληθεί δεν είναι σωματικό μα ψυχολογικό. Το βράδυ, αφού το ζήτησα, έρχεται η νομική υποστήριξη από την Farnesina, το υπουργείο Εξωτερικών. Μου ανακοινώνουν πως κατηγορούμαι ότι ανήκω στο PKK, εγώ απαντώ πως δεν είμαι αντάρτης του PKK αλλά ένας YPG που για εννιά μήνες πολέμησα στην Rojava ενάντια στο ISIS για την υπεράσπιση των λαών της συνομοσπονδίας τους Βορρά της Συρίας. Ζητώ αμέσως να μεταφερθώ σε άλλο κελί: δεν θέλω να βρίσκομαι στο ίδιο κελί με τον εχθρό μου, ζητώ να βρίσκομαι μαζί με τους άλλους διεθνείς και λέω επίσης πως προτιμώ να βρίσκομαι σε λείο κελί. Η προφανής απάντηση είναι πως δεν υπάρχει θέση, στην πραγματικότητα υπήρχαν τουλάχιστον τρία ελεύθερα κελιά. Κατά την διάρκεια της νύχτας που πέρασα στο κελί, δεκάδες από τους κρατουμένους συμπαραστάθηκαν σε εμένα και τον άλλο διεθνή σύντροφο. Στις 7.30 μας ξυπνούν, μετά το πρωινό και την ώρα προαυλισμού, με εκατό άτομα σε μια τρύπα 20 τετραγωνικών μέτρων, μπορούμε να ξαναδούμε τον δικηγόρο. Τον περιμένουμε δυο ώρες στους διαδρόμους, μετά επιτέλους βγαίνει απ’ το δωμάτιο και μας λέει πως είμαστε ελεύθεροι. Μας λέει πως το KRG μας έβγαλε εισιτήριο για την Roma μέσω Istanbul και πως οι τουρκικές αρχές ενημερώθηκαν για την στάση μας στο αεροδρόμιο. Μου πέφτουν τα σαγόνια, λέω αμέσως πως αρνούμαι να περάσω από την Τουρκία, προτιμώ να παραμείνω έγκλειστος στην Erbil και να περιμένω το τέλος της δίκης εις βάρος μου. Η Κυβέρνηση του Barzani είναι πολύ φιλική με την τουρκική, έχουν πολλές εμπορικές συμφωνίες και συνεργασίες των ομάδων intelligence, με αυτή την μανούβρα θέλουν να παραδώσουν στην Τουρκία έναν εχθρό της. Μετά από  καμιά ώρα αποφασίζουμε να βγούμε και να προσπαθήσουμε ν’ αλλάξουμε εισιτήριο απευθείας στο αεροδρόμιο. Καταφέρνουμε ν’ αλλάξουμε τα εισιτήρια, αλλά ο asaysh του Barzani προσπαθεί να απλώσει τους χρόνους και αρνείται να βάλει την καταραμένη απαραίτητη σφραγίδα για να βγούμε. Μετά από περίπου μια ώρα επιτέλους φθάνει η σφραγίδα και παίρνω το αεροπλάνο για Ρώμη, μέσω Beirut. Στις 7 το πρωί φθάνω επιτέλους στην Roma, πολύ κουρασμένος και ακόμη άνω κάτω, νιώθω στραπατσαρισμένος: έχω να κοιμηθώ 5 ημέρες. Με ανακρίνουν, πρώτα οι Digos και μετά οι Ros σαν πρόσωπο πληροφορημένο για τα συμβάντα. Όταν υφίστασαι ανάκριση σαν πρόσωπο πληροφορημένο για τα συμβάντα, είσαι, ας πούμε νομικά, υποχρεωμένος να απαντήσεις δίχως την παρουσία δικηγόρου, την προστασία του. Η απάντηση μου είναι πάντα η ίδια, πως πήγα στην Rojava, για εννιά μήνες μαχόμουν ενάντια στο ISIS και υπερασπίστηκα τους λαούς της δημοκρατικής συνομοσπονδίας της Συρίας του βορρά. Μετά από 4 ώρες με αφήνουν και μπορώ επιτέλους να προσεγγίσω τους φίλους μου που με περιμένουν έξω. Τους άλλους διεθνείς συντρόφους τους άφησαν ελεύθερους αργότερα, τούς κράτησαν κάποια ημέρα περισσότερο, το ότι είχαν διαφορετικής εθνικότητας διαβατήρια αλλάζει τους χρόνους ποινικών διαδικασιών και τον χρόνο παραμονής στη φυλακή της Erbil.

Αυτές τις γραμμές τις έγραψα για να σας δώσω να καταλάβετε καλύτερα ποια είναι η μεταχείριση που υφίστανται αυτοί που πολεμούν το ISIS και υπερασπίζονται την επανάσταση της Rojava. Σίγουρα δεν περίμενα το κόκκινο χαλί ή να είμαι πολύ ευπρόσδεκτος, είναι γνωστό πως η δουλειά των μπάτσων είναι να καταπιέζουν και να καταστέλλουν, και ο ρόλος της φυλακής να στερεί τους ανθρώπους από την ελευθερία. Οι κυβερνήσεις λεν πως πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος, στην πραγματικότητα το υποστηρίζουν και το οπλίζουν, η δική τους δεν είναι παρά μάχη βιτρίνας διότι στην πραγματικότητα έχουν μεγάλο φόβο για τους επαναστάτες και τις επαναστάτριες που αγωνίζονται για την ελευθερία και για έναν ελεύθερο κόσμο και δίχως αλυσίδες. Είναι στο χέρι μας να αγωνιζόμαστε και να υποστηρίζουμε την δημοκρατική συνομοσπονδία της Συρίας του βορρά και να κάνουμε ότι είναι δυνατόν τα νέα και οι ειδήσεις να φθάνουν σε όλο τον κόσμο. Υπάρχει ένας και μόνο δρόμος να διασχίσουμε και είναι αυτός του αγώνα και της αντίστασης.

Biji barxwadan Rojava.
Ζήτω ο διεθνισμός.

http://www.infoaut.org/segnalazioni/sui-fatti-relativi-al-mio-arresto-nel-kurdistan-iracheno

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συρία: πολιτικός πόλεμος. Οι Ypg στο μέτωπο του Tel Abyad – Siria: guerra politica. Le Ypg sul fronte di Tel Abyad

Σάββατο 08 O 2016 Οκτωβρίου 09:06

http://www.infoaut.org/index.php/blog/conflitti-globali/item/17694-siria-guerra-politica-le-ypg-sul-fronte-di-tel-abyad

ypg raqqa tel abyad

Ο Dilovan μόλις έκλεισε τα είκοσι χρόνια και κατάγεται από το Kobane. Έχασε την αδελφή του στη μάχη και μπήκε στις YPG. Για να την αντικαταστήσει, για να την εκδικηθεί, έχει μικρή σημασία. Στη Συρία δεν μιλούν για αυτά τα πράγματα: το σημαντικό είναι να πολεμάς. Ο ίδιος κάθεται επάνω σε μια Santa Barbara με ρουκέτες RPG, πολυβόλα, βόμβες και πυρομαχικά, στο πίσω μέρος ενός pick up ξεχειλίζει μαχητές, προηγείται αυτού ένα άλλο όπου ταξιδεύουν μόνο κορίτσια. Όταν μια αραβική οικογένεια – ένας άντρας, μια γυναίκα και ένα παιδί – διασχίζουν το δρόμο, χωρίς να χαιρετίσουν το κομβόι, ο Dilovan αναφωνεί με σκωπτικό γέλιο: «Ceté!.» «Ληστές, κακοποιοί » είναι η έκφραση που οι YPG χρησιμοποιούν για να υποδηλώσουν το ισλαμικό κράτος (IS). Η πόλη στην οποία εισέρχεται ονομάζεται Τελ Αμπιάντ στα αραβικά, Gre Spi στην κουρδική γλώσσα. Βρίσκεται στα σύνορα με την Τουρκία, στα μισά του δρόμου μεταξύ Serekaniye και Κομπάνι, ήταν μέρος ενός ενιαίου πολεοδομικού οθωμανικού συγκροτήματος με αυτό που, με τα σύνορα του Sykes-Pikot, έγινε η σημερινή τουρκική πόλη της Agcakalé, από την άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος.

Ο Rashid ήρθε από το δυτικό Ιράν για να αγωνιστεί με τις YPG. «Η πλειοψηφία των κατοίκων της Gre Spi υποστηρίζει το Daesh – λέει ωμά – αλλά είναι άμαχοι. Απλά πρέπει να κρατάμε τα μάτια μας ανοιχτά. » Από τα τουρκικά σύνορα φτάνουν πυροβολισμοί με πολυβόλα. «Ο τουρκικός στρατός μας πυροβολεί δύο ή τρεις ριπές κάθε δέκα έως δεκαπέντε λεπτά», εξηγεί ο Maxsun, 18 χρονών, ένας φρουρός στην οροφή ενός παρατηρητηρίου, «η Τουρκία δεν έχει χωνέψει την παρουσία μας εδώ» (και μετά την εισβολή στην Jarablus, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη). Ο Maxsun υπερασπίστηκε την Τελ Αμπιάντ στην διάρκεια της επίθεσης του ισλαμικού κράτους στις 27 τον περασμένο Φεβρουάριο, οργανωμένη σύμφωνα με τις YPG, απευθείας από την Τουρκία. «Ήρθαν 300 όλοι μαζί από εκεί,» υποδεικνύοντας τα οδοφράγματα που χωρίζουν την πόλη από το Agcakalé: «Είχαν εκτοξευτήρες ρουκετών, πολυβόλα. έρχονταν με τα πόδια. » Την ίδια στιγμή, άλλοι πολιτοφύλακες έφτασαν στις θέσεις των Asaysh, των φρουρών της επανάστασης που υπερασπίζονται τα νότια σύνορα της πόλης, από την Raqqa, φορώντας ψεύτικες στολές YPG. «Ο Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει τους ληστές ελπίζοντας πως η Gre Spi θα πέσει, αλλά η Gre Spi άντεξε, δεν έπεσε », καταλήγει ο Maxsun, χαμογελώντας περήφανα.

Οι μάχες μαίνονταν για μια ημέρα σε όλη την πόλη. Οι πολιτοφύλακες προσέγγισαν στα σπίτια των ανθρώπων που θεωρούνταν «πως συνεργάζονται» με τις YPG και τους αποκεφάλισαν στη μέση του δρόμου, πριν με την σειρά τους αποδεκατιστούν από συντρόφους. Περικυκλωμένοι μέσα σε ένα κτίριο, οι επιζώντες σκοτώθηκαν από βομβαρδισμούς των ΗΠΑ, και οι YPG εξέθεσαν τα σώματά τους στο δρόμο ως προειδοποίηση. Ένα τοπικό αγόρι αρνείται ότι η πλειοψηφία των κατοίκων είναι συμπαθούσα του Daesh: «Οι μισοί μπορούν να έχουν αυτή την νοοτροπία. Αλλά είναι αλήθεια ότι η στάση του αραβικού πληθυσμού εδώ ήταν πολύ αρνητική κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. » Σχετικά με το Qamishlo, το Κομπάνι [Αΐν αλ-Αράμπ] ή την Serekaniye, η διαφορά είναι προφανής. Τα οχήματα των YPG ελέγχονται με καχυποψία από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, και όταν ο Serhat, ανένταχτος της τουρκικής αριστεράς που κατέληξε να αγωνίζεται με τους Rashid και Dilovan, πρέπει να απευθυνθεί σε ένα γιατρό, οι καλυμμένες με βέλο γραμματείς τον υποδέχονται στο ιατρείο, αυτόν και τους συντρόφους του, υψώνοντας απροκάλυπτα τα μάτια στον ουρανό – όπως θα μπορούσαν να είχαν κάνει οι ομόλογες τους γερμανίδες το 1945,στην είσοδο ενός ρώσου στρατιώτη.

Η Τελ Αμπιάντ είναι ελεύθερη από τον Ιούνιο του 2015, χάρη σε μια ταυτόχρονη προέλαση των YPG από την Αΐν αλ-Αράμπ, το Κομπάνι δηλαδή, και την Serekaniye που υποστηρίζονταν, για πρώτη φορά, συστηματικά από την αεροπορία των ηνωμένων πολιτειών. «Προχωρήσαμε μαζί με δύο διαφορετικούς σχηματισμούς του Ελεύθερου Συριακού Στρατού εχθρικών προς το Daesh, έναν από την ανατολή και έναν από τη δύση», λέει ένας σύντροφος ευρωπαίος βετεράνος της επιχείρησης. «Συναντήσαμε μια ισχυρή αντίσταση στο δίκτυο των χωριών γύρω από την πόλη, αλλά αυτή η τελευταία έπεσε σε πέντε ημέρες.» » όλοι οιι εχθροί κατέφυγαν στην Τουρκία», θυμάται ο Dilgesh, που ήρθε από την Ayn Issa. » Οι τούρκοι στρατιωτικοί άνοιξαν τις πόρτες τους για τους Agcakalé». Η περιοχή του Τελ Αμπιάντ είναι πολιτικά ευαίσθητη. Βρίσκεται στο κέντρο του μίγματος ταυτότητας της Rojava, η πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι αραβική, αλλά υπάρχουν σημαντικές κουρδικές μειονότητες, τουρκομάνων και αρμενίων. Το φθινόπωρο του 2015 άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για «εθνοκάθαρση» που θα πραγματοποιούνταν από τις YPG, με αναγκαστικές εκκενώσεις των αράβων πολιτών και πυρπόλησης των σπιτιών τους. Αρχικά ήταν οι ομάδες σαλαφιστών Jaish αλ-Ισλάμ και Ahrar αλ-Σαμ που διέδιδαν αυτές τις κατηγορίες, αλλά στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από τη Διεθνή Αμνηστία, τον περασμένο οκτώβριο.

Η διαμάχη οδήγησε σε προσωρινή ρήξη ανάμεσα στις YPG και την αραβική ομάδα Thuwaar al-Raqqa ( «Οι επαναστάτες της Raqqa»), η οποία είχε αγωνιστεί μαζί τους για την κατάκτηση του Τελ Αμπιάντ. «Θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους», λέει ο ευρωπαίος σύντροφος, «έχω μιλήσει μαζί τους, και θυμάμαι ότι, όταν μου μιλούσαν, σκεφτόμουν: και αυτοί, αν και τώρα αγωνίζονται μαζί μας, δεν είναι παρά χυδαίοι ληστές ». Μόλις μπήκαν στο Τελ Αμπιάντ, διηγείται, οι πολιτοφύλακες Thuwaar αλ-Raqqa επιδόθηκαν σε εκβιασμούς και βιαιότητες στον πληθυσμό. «Χρειάστηκε να τους απειλήσουμε, και άρχισαν να λεν σχετικά με την ιστορία της εθνοκάθαρσης. Γνωρίζουμε ότι αυτές οι ομάδες FSA είναι όλες συνδεδεμένες με την Τουρκία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν χρειάζονταν πολύ μυαλό για να καταλάβουμε από πού έρχονταν ο προπαγανδιστικός ελιγμός «. Η Thuwaar αλ-Raqqa έφτασε στο σημείο να δώσει ένα τελεσίγραφο προς τις YPG. «Μας είπαν ότι μέσα σε 24 ώρες έπρεπε να εγκαταλείψουμε την πόλη. Μέσα όμως σε λίγες ώρες προχωρήσαμε εμείς σε μια επιχείρηση αστραπή, και αναγκάστηκαν να φύγουν αυτοί, χωρίς αιματοχυσία. »

Οι κατηγορίες για εθνοκάθαρση μπόρεσαν να βρουν ζωογόνο δύναμη στην εντύπωση που παρέχει η δημογραφική κατάσταση στα νότια του Τελ Αμπιάντ η οποία, όπως και σε άλλα μέρη της Συρίας, είναι αφοπλιστική: για δεκάδες χιλιόμετρα τα χωριά είναι ακατοίκητα, εγκαταλελειμμένα και ερειπωμένα, και μερικές φορές παραμένουν εκεί λίγες οικογένειες, τώρα αραβικές, κουρδικές τώρα. «Οι περισσότεροι από τους Άραβες έφυγαν προς νότο με το Daesh», λέει ένας αγωνιστής των YPG, «Όχι, πήγαν στην Τουρκία,» λέει ένας άλλος, «Κατέφυγαν στο Τελ Αμπιάντ» πιστεύει ένας άλλος. Και οι τρεις έχουν δίκιο. Αρκετές αραβικές φυλές και εκατοντάδες οικογένειες έχουν εγκαταλείψει αυτό τον στοιχειωμένο τόπο, επιλέγοντας το ισλαμικό κράτος ή την μετανάστευση προς την Τουρκία ή την Ευρώπη, ανάλογα με τις πολιτικές τάσεις. Οι λόγοι για αυτές τις αναχωρήσεις ήταν, όπως πάντα συμβαίνει, οι πιο ποικιλόμορφες. Υπάρχουν εκείνοι που έφυγαν γιατί κουράστηκαν ή αηδίασαν από τον πόλεμο, άλλοι εκκένωσαν τις περιοχές υψηλού στρατιωτικού κινδύνου για την δική τους προστασία, και αποφάσισαν να φύγουν, άλλοι, απλά, δεν θέλησαν να αποδεχθούν μια συνύπαρξη μέσα στην οποία ένα αριστερός κουρδικό κίνημα, που κατακρίθηκε τόσο πριν από τον πόλεμο όσο και την περίοδο υπό το ισλαμικό κράτος, είχε το δικαίωμα λόγου με το παραπάνω.

Το Τελ Αμπιάντ ήταν προέλευσης αρμενικής – ασσυριακής και ονομάζονταν Balihu. Ξανακατοικήθηκε από αρμενικές οικογένειες που απέδρασαν από τη γενοκτονία που διαπράχτηκε από την Τουρκία, μεταξύ άλλων μέσα από κουρδικά τμήματα, το 1915. Είκοσι χρόνια αργότερα ήταν οι κουρδικές φυλές που προσπαθούν να ξεφύγουν από το μακελειό που αυτή τη φορά είχε στραφεί εναντίον τους. Τέλος, το συριακό καθεστώς δημιούργησε εδώ, όπως και αλλού στην Rojava, βάση υπολογισμού, έναν τόπο αραβικού πληθυσμού για να «διορθώσει» την γλωσσική σύνθεση στο βόρειο τμήμα εκείνης που ακόμη και σήμερα θέλει να ονομάζεται «αραβική συριακή δημοκρατία». Διακόσιες πενήντα αρμενικές οικογένειες το έσκασαν από το Τελ Αμπιάντ μεταξύ των ετών 2013 και 2014, εξαιτίας των διώξεων της Αλ Κάιντα και του Isis. Μόνο περίπου πενήντα από αυτές επέστρεψαν μετά την απελευθέρωση: πολλοί αρμένιοι δυσπιστούν για ιστορικούς λόγους των κούρδων, οι οποίοι από την άλλη πλευρά ήταν οι ίδιοι που έπρεπε να εγκαταλείψουν την πόλη, το 2014. Η εκδίωξη των κούρδων ως «αποστατών» αποφασίστηκε από τον εμίρη του IS, πιθανότατα κατόπιν αιτήματος της γειτονικής Τουρκίας, και ανακηρύχθηκε από τους μιναρέδες των τζαμιών.

 

tel abyad turkey isis

Ωστόσο, η ταυτότητα και η αίσθηση του ανήκειν στους διάφορους «λαούς» που συζούν εδώ συμβάλλει εν μέρει μόνο για να καταλάβουμε τι συνέβη. Το Τελ Αμπιάντ έχει σήμερα την πρώτη συν- δήμαρχο γυναίκα στην ιστορία της, την Layla Μohammed, πλαισιώνει έναν ηλικιωμένο άραβα κύριο, τον Χαμντάν αλ-Rabad. Είναι αλλαγές που συναντούν την εχθρότητα των ιεραρχικών δομών που υπάρχουν στην παραδοσιακή κοινωνία φατριών, καθώς και των συντηρητικών ή αντιδραστικών κινημάτων στη Συρία και στη κυβέρνηση στην Τουρκία. Αν και η νίκη των YPG έδωσε τέλος στον πόλεμο που εκτυλίσσεται, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο πόλεμος στη Συρία δεν τελειώνει με τη στρατιωτική επιχείρηση, επειδή είναι ένας πολιτικός πόλεμος. Όταν, μετά την απελευθέρωση της πόλης, αρκετές εκατοντάδες εκτοπισμένοι από την πλευρά της τουρκίας αποφάσισαν να επιστρέψουν, συνελήφθησαν από τις YPG. Μέλη των οικογενειών τους μίλησαν για «λίστες»: και μάλιστα εκείνοι που είχαν υποστεί τις βιαιότητες του ισλαμικού κράτους και της Αλ Κάιντα για δύο χρόνια δεν δίστασαν να συμπληρώσουν αυτές τις λίστες, παραδίδοντάς τες στις μονάδες λαϊκής προστασίας. Πίσω από τις χειραγωγημένες κατηγορίες για «εθνοκάθαρση» κρύβεται μια προφανής πολιτική σύγκρουση. Εκείνοι που απολάμβαναν τα προνόμια που εγγυούνταν το ισλαμικό κράτος στους αρσενικούς και στους πιστούς οπλαρχηγούς στον χαλίφη, ζουν σήμερα μια λιγότερο τυχερή και, αναμφίβολα, λιγότερο άνετη κατάσταση.

« Αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε στην Τουρκία επειδή ήμασταν φοβισμένοι. Οι YPG δεν μας διέταξαν να φύγουμε, ούτε χρησιμοποίησαν βία για να φύγουμε », λέει ο Μοχάμεντ, άραβας κάτοικος της πόλης, στην ιστοσελίδα KurdWatch, και προσθέτει ένας άλλος κάτοικος, επίσης άραβας, «δεν έχουν κάνει τίποτα στον πληθυσμό: απλώς φοβούνταν ότι υπήρχαν άνθρωποι που συνδέονταν με το Daesh. Ούτε ένας άραβας συνελήφθη στην πόλη». Η αλήθεια είναι ότι αν οι YPG είναι άκαμπτες στην πολιτική καταπίεση των σαλαφιστών οργανώσεων (και αυτό σημαίνει την σύλληψη εκατοντάδων ανθρώπων, εισβάλλοντας στα σπίτια τους) δεν διεξάγουν καθόλου «εθνοτικά» αντίποινα καθώς, εκτός του ότι είναι μη ρεαλιστικό, το να φανταστείτε μια κουρδική Gre Spi θα ήταν αντίθετη για το έργο τους, τον σχεδιασμό τους Το εκτελεστικό συμβούλιο που δημιουργήθηκε από το Tev Dem στο Τελ Αμπιάντ, μετά την απελευθέρωση, περιλαμβάνει επίσης εκπροσώπους κούρδους, τουρκομάνους και αρμένιους, αλλά η πλειοψηφία είναι αραβική. Ωστόσο, η γέννηση αυτής της διοίκησης αυτής έχει αναγνωριστεί από την Τουρκία τον περασμένο οκτώβριο, με βλήματα όλμων στην πόλη: γιατί αυτό που τρομάζει δεν είναι η «εθνοκάθαρση», αλλά μόνο η ιδέα της συνύπαρξης. Αυτή είναι επικίνδυνη για τα κράτη, κοντινά και μακρινά, που κυβερνούν τη νοτιοδυτική Ασία χάρη στις θρησκευτικές διαιρέσεις και στην παρουσίασή τους ως αναπόφευκτες εκβάσεις της ανθρώπινης φύσης ή της ιστορίας.

Υπερβολές και καταχρήσεις εξουσίας είναι δυνατές, φυσικά, σε κάθε πόλεμο και κάθε επανάσταση, αλλά το έργο, στο Τελ Αμπιάντ, αν μη τι άλλο είναι ημιτελές. Κύτταρα του Isis εξακολουθούν να υπάρχουν, και κατά τη διάρκεια αυτού του καλοκαιριού επιθέσεις αυτοκτονίας σκότωσαν είκοσι ανθρώπους. Η πόλη πλήττεται από μόνιμη απαγόρευση της κυκλοφορίας από τις 21:00 μέχρι τα ξημερώματα. Μετά από λίγες ημέρες κατάληψης η κινητή μονάδα του Dilovan, Serhat και Rashid έφυγε από την πόλη, για να αναπτυχθεί σε ένα άλλο μέτωπο. Στην διάρκεια της πορείας της συλλέγει τρεις άραβες εργάτες, που προσελήφθησαν από τις YPG για ορισμένες εργασίες στην Ayn Issa, πίσω από την Raqqa. Ένας ηλικιωμένος μαχητής αστειεύεται μαζί τους στο ταξίδι, λέγοντας ότι για τους πολιτοφύλακες του Daesh καθένας είναι ένας άπιστος, και όλοι γελούν εγκάρδια. Είναι επίσης ένας τρόπος για να δοκιμάσει κανείς με ποιον έχει να κάνει. Οι οικογένειες του Τελ Αμπιάντ, εν τω μεταξύ, συνεχίζουν να διασχίζουν το δρόμο καθώς περνούν τα pick up των YPG, κατά περιόδους δίχως να χαιρετούν τα κονβόι: σύμφωνα με άγραφους κώδικες στις ζώνες πολέμου στο Ιράκ και τη Συρία, είναι ένα σημάδι εχθρότητας. Θα είναι «ληστές»; ίσως, αλλά πάνω απ ‘όλα είναι θύματα – δεκαπέντε χρόνια τώρα – ενός παγκοσμίου πολέμου που, στη Μέση Ανατολή, γίνεται όλο και πιο «εμφύλιος»

Από τον ανταποκριτή του Radio Onda d’Urto και Infoaut στην Tel Abyad-Gre Spi, Rojava

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συρία: θεοκρατική επανάσταση ή συνομοσπονδιακή; – Siria: rivoluzione teocratica o confederale?

Τετάρτη 05 Oκτωβρίου 2016 14:27

του Davide Grasso – ιταλού Μαχητή των Ypg, Μονάδων λαϊκής προστασίας

YPG

Rojava (Siria), 5 οκτωβρίου 2016, Nena News – Όταν ο Bouhazizi Mohamed αυτοπυρπολήθηκε, στις 17 δεκεμβρίου του 2010, λίγοι από εμάς θα περίμεναν αυτά που συνέβησαν, και κατά πόσο θα είχαν συμβεί. Η Βόρεια Αφρική και η νοτιοδυτική Ασία ήταν χύτρες ταχύτητας περιμένοντας να εκραγούν και, τώρα ταχύτατα, τώρα σιγά-σιγά, να εκδηλωθούν βαθιές αντιθέσεις και νέες διαδρομές στο μέλλον. Λίγοι από εμάς αντιλαμβάνονταν το πόσο ήμασταν απροετοίμαστοι για κάτι τέτοιο, αντιθέτως να αναπτύξουμε μια συγκεκριμένη ανάλυση του τι συνέβαινε πέρα από τη Μεσόγειο.

Ένας φίλος μου είπε, «Αυτές οι « ανοίξεις » σάρωσαν τους σαλαφιστές από την ιστορία των χωρών αυτών: διέψευσαν πως εκείνη ήταν η κυρίαρχη τάση στη νεολαία» Τα γεγονότα που ακολούθησαν, μέχρι τα παρόντα, δείχνουν πώς  η εντύπωση αυτή ήταν ελλιπής και μονόπλευρη. Είχαμε προβάλλει σχετικά με τα γεγονότα τις δικές μας προσδοκίες. Εμείς δεν κοιτούσαμε τα γεγονότα σε όλη την πολυπλοκότητά τους, για αυτό που ήταν, ακόμη και με την αμφισημία τους, τα παρατηρούσαμε σαν τέτοια που θα θέλαμε να είναι.

Τηλεόραση και εφημερίδες, με έναν ανάλογο (αλλά πιο συμφεροντολογικό) στραβισμό, μιλούσαν για τις «εξεγέρσεις του ψωμιού» ή « κινήματα για την δημοκρατία» (εννοώντας, με αυτό, μια μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική επιρροή της Δύσης). Στην πραγματικότητα, με το 2011 έχει ξεκινήσει για τα καλά μια δεύτερη αποαποικιοποίηση, μέσω της οποίας οι λαοί της Ασίας νοτιο-δυτικής και της βόρειας Αφρικής προσπαθούν, σύμφωνα με νέες μορφές και μέσα σε έναν νέο αιώνα, να ανακτήσουν αυτονομία συγκρουόμενοι με θεσμούς που αντιλαμβάνονται ως έξωθεν επιβεβλημένους , αλλά αυτή η δεύτερη μάχη για την ανεξαρτησία, για περισσότερο από μισό αιώνα μετά την αλγερινή επανάσταση, έχει στο αντιδραστικό στοιχείο της ανάκτησης της πίστης, αν και με διαφορετικές μορφές, ένα κεντρικό συστατικό.

Δραματική συμπύκνωση του συνόλου των αντιφάσεων των «αραβικών ανοίξεων», η Συρία έχει γίνει, ειδικότερα, τόπος καθίζησης τόσο των ιδεολογικών ορίων αυτής της τάσης όσο της κακής συνείδησης των δυτικών αφηγήσεων, που ποτέ πριν σε σχέση με αυτή τη σύγκρουση έχουν σοφά προσανατολίσει-κατευθύνει και λογοκρίνει την γνώση και την πληροφορία.

Η συριακή επανάσταση, όπως και η αιγυπτιακή, σημάδεψαν επίσης την προσωρινή ήττα της ευρωπαϊκής διανόησης περισσότερο ή λιγότερο «στρατευμένης», ανίκανης να προσφέρει ένα ερμηνευτικό πλαίσιο για τα γεγονότα αυτά, θέτοντας σε δυναμική σχέση τους κριτικούς αστερισμούς με ό, τι συμβαίνει εδώ. Εάν σε σύγκριση με τη Συρία δεν μπορούν να αναδείξουν το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της επανάστασης του εμφυλίου πολέμου και του παγκόσμιου-καθολικού πολέμου, με την Αίγυπτο συνέχισαν να καλλιεργούν το μύθο των συγκεντρώσεων της πλατείας ακόμη και στο στάδιο όπου ήταν προφανές ότι ο λόγος είχε δώσει την θέση του στα όπλα, και οι άνθρωποι ήταν άοπλοι, ο λαός ήταν άοπλος. Φαίνεται ότι οι συγκρούσεις που συμβαίνουν στον κόσμο έχουν ενδιαφέρον, για μια συγκεκριμένη ευρωπαϊκή πνευματική τάξη, μόνο εάν αυτές αναφέρονται στην ρομαντική εικόνα των οδοφραγμάτων, σε μιαν » ελευθερία που οδηγεί τον λαό» καθησυχαστική κατά βάθος, επειδή υποδηλώνει την άμεση αντιστοιχία μεταξύ των πρακτικών της απόρριψης και επαναστατικού χτισίματος.

Οι άνθρωποι, αντιθέτως, ο λαός, «οδηγείται από την ελευθερία» μόνο στα έργα ζωγραφικής. Όπως και με τις τάξεις, είναι αυτό που είναι, ή μάλλον αυτό που συμβαίνει: ένα βαθιά διαφοροποιημένο μάγμα, που διασχίζεται από αντιτιθέμενες εντάσεις και, κυρίως, από προσωπικές ιστορίες αμείωτες, από εντάσεις και επιθυμίες που δεν είναι δυνατόν, σε πρώτη φάση, να μειώσουμε σε ένα πρόγραμμα ή μια σαφή πολιτική προοπτική, πόσο μάλλον ένα γραμμές ρήξης «θρησκευτικές» ή «εθνοτικές».

Πολέμησα πλάι πλάι, μαζί με άραβες που φορούν με περηφάνια την στολή των YPG, και μάλωσα με κούρδους που κάνουν δικό τους ένα αντιδραστικό όραμα, φανατικό και συντηρητικό, παραδοσιακό, εχθρικό προς την επανάσταση της Rojava. Μεταξύ των υποστηρικτών του καθεστώτος στη Δαμασκό υπάρχουν αυτοί που έχουν τρομοκρατηθεί από την ενδεχόμενη απώλεια προνομίων όπως και εκείνοι που, απλά, λυπούνται και αναπολούν για την ήσυχη ζωή που μέχρι το 2010 είχε παραχωρηθεί σε όσους υποβάλλονταν στον πρόεδρο. Υπάρχουν άνθρωποι που πολεμούν το ισλαμικό κράτος διότι το «ισλαμικό κράτος» που έχουν μπροστά τους είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Ειδομένη από κοντά, η επανάσταση είναι πολύ πιο συγκεκριμένη. Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι αυτή δεν μπορεί να ξεφύγει από τη δράση μας, γιατί αυτή είναι η δράση μας.

Η επιστημονική ενατένιση γι αυτό είναι εκτός τόπου. Να αντικαταστήσουμε την ανάληψη ευθύνης με τον γεωπολιτικό αυνανισμό, φτάνοντας στο σημείο να κάνουμε κερκίδα και να πανηγυρίζουμε, όχι για τα κινήματα και τις ανάγκες που αυτά εκφράζουν, αλλά για αυτό ή για εκείνο το κράτος – την Συρία, τη Ρωσία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες – σημαίνει να δείχνουμε απεριόριστη περιφρόνηση στον συριακό πληθυσμό και σε όλη τη μέση Ανατολή. Αναλογικά, το να στρεφόμαστε από την άλλη πλευρά με την δικαιολογία ότι η κατάσταση είναι πολύ βρώμικη και μπερδεμένη, ή, ακόμη χειρότερα, ότι οι παίκτες και οι παράγοντες είναι πολύ πραγματικοί για να εμφανίζονται ευχάριστοι ή «ευπαρουσίαστοι», είναι απαράδεκτο. Ο «λαός» μπορεί να είναι μια οντότητα αβέβαιη ως πολιτική κατηγορία, αλλά επάνω στη γη οι άνθρωποι έχουν δύο πόδια και δύο χέρια. Πρέπει – υπογραμμίζω ,πρέπει – να θεωρήσουμε τους σύριους σαν φίλους μας. Έχουμε ευθύνη απέναντι τους άλλο τόσο σημαντική όσο εκείνη που έχουμε προς τους ιρακινούς, τους αιγύπτιους, τους παλαιστίνιους ή τους τυνήσιους. Ωστόσο, ο συριακός πληθυσμός είναι σήμερα ο μεγάλος απών, όχι μόνο από τις υποκριτικές συζητήσεις στη Γενεύη ή τη Νέα Υόρκη, αλλά και από τις ασαφείς εικασίες και κερδοσκοπίες οι οποίες συχνά λαμβάνουν χώρα μεταξύ εκείνων που θα ήθελαν να είναι διαφορετικοί από εκείνους που κάθονται επάνω σε τέτοιου είδους συναινέσεις.

Η οριστική ιστορική κρίση σχετικά με το «συριακό καθεστώς» έχει αποφανθεί από τα γεγονότα που ξεκίνησαν από το 2011. Το ζήτημα έκλεισε. Η επανάσταση και το μέλλον είναι η μόνη οδός. Την ίδια στιγμή, να θυμάστε ότι οι «φιλικές» κυβερνήσεις της επανάστασης ήταν και είναι οι χειρότεροι εχθροί της. Όλοι, εδώ, διηγούνται πώς η αλλαγή από τις ρίζες, την προέλευση της εξέγερσης κατά την είσοδο των όπλων και των μαχητών που προέρχονταν από την Τουρκία ήταν ολική, και όχι επειδή ξένα όπλα και ξένοι μαχητές δεν εξυπηρετούν και δεν χρειάζονται σε μια επανάσταση, αλλά επειδή εκείνοι ήταν «φίλοι» που είχαν μια τιμή, δηλαδή την υποβολή τους όχι μόνο σε ξένα συμφέροντα, αλλά και σε μια πολιτική προοπτική που τους είχε επιβληθεί, ίδια για όλους, το ίδιο για όλους. Η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία έχουν βρει κοινό έδαφος εν μέρει ώριμο για αυτή την επιχείρηση, αλλά και ένα καθεστώς έτοιμο για τον σκοτεινότερο συμβιβασμό. Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ ενδιαφέρονταν να καταστήσει τον εχθρό του αδαή, μη παρουσιάσιμο, σε ένα είδος αμοιβαίας συμφωνίας σχετικά με το ποιες ήταν οι κάρτες με τις οποίες θα έπρεπε να γίνει παιχνίδι. Και η θεοκρατική επανάσταση που προωθείται από τον άξονα τουρκίας-σαουδικής Αραβίας και, έμμεσα, και από το καθεστώς με τις ύποπτες » αμνηστίες » του 2011, που οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν υποστηρίξει και, αν και με αυξανόμενες δυσκολίες, συνεχίζουν να στηρίζουν.

Οι νίκες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων και των YPG-YPJ μεταξύ 2015 και 2016 έχουν αναγκάσει σε πρωταγωνιστικό ρόλο ενός νέου παίκτη, μιας διαφορετικής ιδέας «δεύτερης απο αποικιοποίησης» και μιας διαφορετικής κριτικής του συστήματος Sykes-Picot. Είναι η επανάσταση που έρχεται από τον βορρά, η οποία έχει επίσης την πρόθεση να επιστρέψει στην αρχική επανάσταση τα δικαιώματά της. Αν η ιδέα ότι το ιστορικό ολίσθημα που ακολούθησε το 2011 ήταν εμπνευσμένο από προοπτικές ουσιαστικά «κοσμικές» ήταν εσφαλμένη, η ιδέα που σήμερα έχει εξαπλωθεί από το Μαρόκο έως το Πακιστάν είναι ότι ό, τι κινείται είναι «παράδοση» ή απλά «Ισλάμ» είναι εξίσου ψευδής. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε την ανατολή με τον ίδιο σεβασμό με τον οποίο είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε τη δύση: τι περίπλοκο. Με αυτό δεν αναφέρομαι στις πολύ τονισμένες γλωσσικές και θρησκευτικές διαιρέσεις, αν και σημαντικές: αναφέρομαι σε σφάλματα και ρήξεις που διασχίζουν κάθε μεμονωμένη κοινότητα, κάθε οικογενειακό πυρήνα ή και το ίδιο άτομο, πως εδώ – όπως και αλλού – εξακολουθεί να είναι  αυτό που συμβαίνει.

Είναι πολλοί, στη Συρία, οι οποίοι αρνούνται να προσδιορίσει την ανάγκη για απελευθέρωση από το στρατιωτικό καθεστώς με μια πολιτική που βασίζεται σε αναφορά στο κοράνι. Και αυτοί ήταν μεταξύ των χιλιάδων ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους το 2011, και στις πλατείες, αλλά η ισλαμική επανάσταση τους έκανε να σωπάσουν στα δυτικά της χώρας και κατά μήκος του Ευφράτη. Το να δρας μέσα σε μιαν επανάσταση, όμως, δεν σημαίνει να σκέφτεσαι με αφηρημένους όρους, όπως στις δημοσκοπήσεις. Σημαίνει να δίνεις ξανά τη δύναμη σε όλους εκείνους που δεν έχουν καμία, και, αν την είχαν, θα μπορούσαν να αλλάξουν τις τύχες των πολιτικών γεγονότων και εξελίξεων. Αυτό είναι που κάνει η συνομοσπονδιακή επανάσταση. Μπορεί να νικήσει τόσο το ισλαμικό κράτος, όπως και να αντιμετωπίσει τους εκφοβισμούς των σαλαφιστών στην περιοχή, και μπορεί να υποδεικνύει έναν ορίζοντα ειρήνης και μετασχηματισμού για το συριακό σενάριο. Η συνομοσπονδιακή επανάσταση περιέχει την θεμελιώδη κουρδική επανάσταση, αλλά περιέχει επίσης την εκδίκηση των αραβικών και ασσυρίων δυνάμεων που ενδιαφέρονται για μια νέα διαδικασία, και προσφέρει τη δυνατότητα της πολιτικής συμμετοχής από τα κάτω σε όλους τους σύριους που αισθάνονται καταπιεσμένοι ή προδομένοι τόσο από το καθεστώς όσο και από την ισλαμική επανάσταση .

Το μεγαλύτερο στοιχείο δύναμης και αντοχής της συνομοσπονδιακής επανάστασης είναι ο κοινωνικός αντίκτυπος. Όπου η συνομοσπονδιακές δυνάμεις προετοιμάζουν μια μάχη, εκ των προτέρων σχηματίζουν τα τοπικά συμβούλια και τους λαϊκούς θεσμούς, παράνομους ή στην εξορία, σε θέση να κάνουν να συμβεί αμέσως, μαζί με την κατάκτηση από την πλευρά των όπλων, η πραγματική επαναστατική διαδικασία. Η καθαίρεση των δικαστηρίων της Σαρία η των θεσμών του καθεστώτος ακολουθείται αμέσως από την ενεργοποίηση των κοινοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων και διασκέψεων των γυναικών που κινούν την αληθινή αλλαγή της πραγματικότητας, που είναι αυτά που θέλουν οι άνθρωποι, κάθε φορά διαφοροποιώντας και συνοδεύοντας τις αλλαγές σε σχέση με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και τις επιθυμίες που εκφράζονται σε αυτό το μέρος, σε αυτό τον τόπο. Οι δυνάμεις του Tev Dem (Κίνημα για τη Δημοκρατική Κοινωνία) και των YPG-YPJ είναι, ως εκ τούτου οι μόνες στη Συρία που είναι σε θέση να διαθέτουν ένα αυτόνομο πρόγραμμα, και να συγκρουστούν, εάν είναι απαραίτητο, με όποιον προσπαθήσει να σταματήσει αυτή η συγκεκριμένη μεταμόρφωση.

Για το λόγο αυτό είναι γελοία η κατηγορία αυτών που παρουσιάζουν τις SDF ως δυνάμεις στην υπηρεσία «ξένων φιλοδοξιών και συμφερόντων.» Οι SDF και το Συριακό Δημοκρατικό Κογκρέσο είναι, αντίθετα, οι μόνες συριακές πραγματικότητες απρόσβλητες από αυτό τον κίνδυνο , σε αντίθεση με την ισλαμική επανάσταση και το καθεστώς, μιας και κατέχουν την υποκειμενική ενέργεια και την μαχητική επίγνωση για να πολεμήσουν μια εμφύλια παγκόσμια σύρραξη χωρίς να χάσουν τους αρχικούς πολιτικούς τους ορίζοντες. Αυτό αν και, όπως όλες οι δυνάμεις που εμπλέκονται στον πόλεμο, αντιμετωπίζουν οπλικά συστήματα, ξένες αεροπορίες και τεχνολογίες, και επομένως δεν μπορούν να αντέξουν να αρνηθούν την αεροπορική υποστήριξη που παρέχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες (με ελάχιστες επιχειρήσεις εναντίον του Is) και την διπλωματική υποστήριξη που μερικές φορές προσφέρεται από την Ρωσία.

Η παρουσία παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων στην συριακή συγκυρία είναι από μόνη της ένα πρόβλημα. Παρ ‘όλα αυτά, δεν είναι οι συνομόσπονδες δυνάμεις που έχουν εκλιπαρήσει την παρέμβαση τους, αλλά το καθεστώς, αφενός, και οι ισλαμικές δυνάμεις (οι οποίες εσφαλμένα ονομάζονται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, «συριακή αντιπολίτευση»), από την άλλη. Είναι περίεργο, τώρα, να δηλώνουμε ότι οι μόνες αυθεντικά επαναστατικές δυνάμεις, στο παγκόσμιο πλαίσιο-στην παγκόσμια συγκυρία που έχει καθοριστεί και δημιουργηθεί, θα έπρεπε να αφεθούν να σφαγιασθούν για να ευχαριστηθούν όσοι, στη δύση, δεν βρέθηκαν στη θέση για άλλη μια φορά να μπλοκάρουν τη δράση των στρατών της και των κρατών της.

Ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα στοιχεία στρέφονται κατά του συνομοσπονδιακού κινήματος, το οποίο είναι το λιγότερο οπλισμένο και αυτό που υποστηρίζεται λιγότερο από εξωτερικούς παράγοντες της συριακής παγκόσμιας σύγκρουσης (αν και σήμερα συγκεκριμένη προπαγάνδα προκαλεί κάποιους να πιστεύουν το αντίθετο), είναι, επομένως, απολύτως οργανικός, καθοριστικός και χειραγωγημένος. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι το καθοριστικό στοιχείο για αυτό που συμβαίνει στη βόρεια Συρία δεν είναι ο πόλεμος, αν και πανταχού παρών, αλλά η επανάσταση. Αυτή πραγματοποιείται με χιλιάδες αγωνιστές, κάθε μέρα, σε δεκάδες οικονομικούς και κοινωνικούς τομείς . Η καρικατούρα αυτής της εμπειρίας ως «εφεδρικού στρατού των ΗΠΑ» είναι έκφραση άγνοιας της κατάστασης στον αγωνιστικό χώρο που μεταμφιέζεται ως πλεύση ρεαλισμού, αν όχι, συχνά, απλής κακής πίστης. Το ότι πολύ συχνά αυτή η περίπτωση υπερισχύει, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι αυτή η καρικατούρα προωθείται κυρίως από αυτόν – το καθεστώς και την ισλαμική επανάσταση – που καταστρέφει τη Συρία, και κυρίως το Χαλέπι, χάρη στην ρωσική αεροπορία ή, στην απέναντι πλευρά, στα βαρέα όπλα που παρέχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία.

Τι είδους ευημερία θα φέρουν αυτές οι κερδοσκοπικές »ιμπεριαλιστικές βοήθειες» προς το λαό της Συρίας και του Χαλεπίου, και γιατί αυτές είναι δικαιολογημένες, σε αντίθεση με την μερική κάλυψη από αέρα που παρέχεται από τον συνασπισμό στις δυνάμεις του SDF ενάντια στο Is, πρέπει ακόμη να ανακαλυφθεί. Σχεδόν έξι χρόνια μετά το θάνατο του Μοχάμεντ Bouhazizi, τα όρια και  οι ελλείψεις στην ανάλυση της δυτικής αριστεράς ακόμη δεν αντιμετωπίζονται κρισίμως. Αυτό είναι σοβαρό, δεδομένου ότι συνδέονται με την αδυναμία αυτής της ίδιας αριστεράς να σκεφτεί την συγχρονικότητα και το πολιτικό, καταδικάζοντας τον εαυτό της στην αδράνεια και ανικανότητα που είναι ορατές σε όλους. Όταν η ευρωπαϊκή αριστερά θα καταφέρει να παράξει ένα σεντ από τις κοινωνικές αλλαγές που παράγονται στην Rojava, θα καταλάβει ότι η επανάσταση δεν είναι ένα παιχνίδι. Σήμερα φανταζόμαστε έναν κόσμο χωρίς αντιφάσεις, όπου τα κινήματα προχωρούν προς τα εμπρός, χωρίς να σκοντάφτουν, επάνω στον αγνό και καθάριο δρόμο της μεταφυσικής «επαναστατικής», και στη συνέχεια, όταν στρέφουμε το βλέμμα προς την πικρή πραγματικότητα της σύγκρουσης που είναι άκρως θεαματική και τεχνολογική, που θρυμματίζει το σημερινό παγκόσμιο κεφάλαιο, και τον ξεσκισμένο ωκεανό της παγκόσμιας εργατικής τάξης, επικρίνουμε τις προσπάθειες των συντρόφων με γελοίες πόζες ριζοσπαστισμού, ή καταφεύγουμε στη μυθοποιημένη παραμόρφωση εκείνης ή της άλλης κρατικής μεταμόρφωσης του σύγχρονου κεφαλαίου.

Το συνομοσπονδιακή κίνημα είναι ο μοναδικός σύριος παίκτης που παντρεύεται μια πραγματικά μαχητική λογική, που στερείται από οποιαδήποτε θεώρηση που δεν έχει την προέλευση της, στην τακτική και τη στρατηγική, από αυτό που η θεωρητική της επεξεργασία περιλαμβάνει σαν συμφέρον των εργαζομένων και του λαού. Γι ‘αυτό εγώ τολμώ να πω ότι πρόκειται για το μοναδικό συγκεκριμένα επαναστατικό κίνημα στη Συρία. Αυτό δεν προωθεί μια εδαφική διαίρεση αυτής της χώρας (άλλη χειραγωγημένη κατηγορία), αλλά τη δημιουργία μιας Συρίας που σέβεται τις διαφορετικότητες, με βάση την πολιτική και οικονομική συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων, για τη σταδιακή ομαδοποίηση των μορφών παραγωγής και αναπαραγωγής της ζωής. Στόχος του είναι για άλλη μια φορά να θέσει υπό αμφισβήτηση τον καπιταλιστικό πολιτισμό. Είναι ένα νέο πείραμα λαϊκής εξουσίας και προσβολής σε προνόμια ιεραρχίας ενοποιημένα σε διαφορετικά επίπεδα. Και απειλείται από τα προβλήματα της κάθε επανάστασης.

Ένα παρόμοιο πείραμα αξίζει όλη την υποστήριξή μας.

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Από το ηλιοβασίλεμα στην αυγή – Dal tramonto all’alba

183 visualizzazioni

roulette-russa

«Είμαστε στα πρόθυρα μιας εκδήλωσης, ενός γεγονότος που θα σηματοδοτήσει το τέλος της Δύσης (υπό αμερικανική ηγεσία)». Αυτός που λέγει αυτά δεν είναι ένας στρατευμένος αντί-ιμπεριαλιστής ούτε ένας protocampista . Είναι ο Martin Wolf, ένα από τους μεγαλύτερους editorialists των Financial Times σε άρθρο που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη. Ο Wolf πιστώνει στην πιθανότητα νίκης του Trump στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ την κατάσταση γεγονότος εκρηκτικού. «Το απρόβλεπτο είναι το brand name, το σήμα κατατεθέν του Trump εργοστασίου και της διακρατικής προσέγγισης του … θα ήταν μια αλλαγή του καθεστώτος για όλο τον κόσμο … η προεδρία του δεν θα κάνει την Αμερική μεγάλη, αντίθετα, θα μπορούσε να συντρίψει τον πλανήτη, να τον κάνει κομμάτι», γράφει ο Wolf .

Μεταξύ των γραμμών του συντακτικού του άρθρου, όμως, διαβάζουμε κάτι πολύ βαρύτερο από μια απλή endorsement, υποστήριξη για την Χίλαρι Κλίντον ή ακόμα μια έκκληση να σταματήσουν οι παρανοϊκής μεταβλητές στις ηγεσίες της Δύσης (μετά από όλα, ο Μπερλουσκόνι υπήρξε σχεδόν ένας πρόδρομος).

Για τον Wolf – και όχι μόνο γι ‘αυτόν – είναι όλη η αρχιτεκτονική, η ιδεολογική και παγκόσμια ψυχολογική υπερκατασκευή, που απειλούν να τιναχθούν στον αέρα εάν οι ΗΠΑ δεν θα έχουν πλέον μια ουσιαστικά παρόμοια ηγεσία με όλες εκείνες που έχουν προηγηθεί. «Πολλοί έχουν πάντα κοιτάξει λοξά στα αμερικανικά κίνητρα, όμως, νόμιζαν ότι ήξεραν πώς  διαχειρίζεται ένα καπιταλιστικό σύστημα: η κρίση έχει συντρίψει αυτή την εμπιστοσύνη».

Ο εικοστός πρώτος αιώνας, ως εκ τούτου, δεν θα είναι πλέον ο «American Century», ο αμερικανικός Αιώνας; Περί αυτού πείθονται και ανησυχούν πολλοί, ειδικά στο εχθρικό στρατόπεδο. Αλλά είναι μια ερώτηση που πρέπει να γίνει με αυστηρότητα (και όχι με στάση οπαδική), ακόμη και από αυτούς που όλη τους τη ζωή αντιτέθηκαν στον κορυφαίο ιμπεριαλιστικό πόλο στον κόσμο, επειδή σκιαγραφεί ένα πέρασμα που σημαδεύει σε κάθε περίπτωση μια αλλαγή της ιστορικής φάσης. Εξίσου βαρυσήμαντο της παράδοσης της παγκόσμιας ηγεσίας από τη Βρετανία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ή της «Πτώσης του Τείχους» (η οποία έχει πλέον πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα που συνέβη …).

Τουλάχιστον τρεις γενιές έχουν μεγαλώσει και διαμορφώθηκαν στο όνομα της υποταγής ή του αγώνα ενάντια στο πρότυπο των ΗΠΑ στο οικονομικό, ιδεολογικό και στρατιωτικό πεδίο. Μια ηγεμονία που αντιμετωπίστηκε μέχρι το 1991 από την ύπαρξη εκείνου που αποκαλέστηκε «υπαρκτός σοσιαλισμός» σε ένα μέρος του κόσμου και από αντι-αποικιακά απελευθερωτικά κινήματα, νικηφόρα μέχρι το 1979. Με τη βίαιη αντεπίθεση που εξαπέλυσαν στη δεκαετία του ’80 σε όλα τα επίπεδα , οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν παίξει όλα τα χαρτιά τους: από τα πιο βίαια, εκείνα των στρατιωτικών επεμβάσεων μέχρι τα ιδεολογικά της άρρηκτης σχέσης μεταξύ της επικράτησης της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, του ατομικισμού, της κατανάλωσης και της δημοκρατίας μέχρι το τοτέμ της «προοδευτικής» δύναμης μιας οικονομικής παγκοσμιοποίησης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ με την οποίαν ελέγχθηκε και ευθυγραμμίστηκε ολόκληρη η ανθρώπινη κοινότητα στον πλανήτη.

Η διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 έκανε τον πολιτολόγο από τις ηνωμένες πολιτείες Francis Fukuyama να πει ότι «η ιστορία είχε τελειώσει» και ότι ο πραγματικός καπιταλισμός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ μπορούσε να θεωρηθεί η υψηλότερη σύνθεση της ανθρώπινης ανάπτυξης σε όλες τις μορφές της. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας προσωρινός νικητής κοίταζε στον καθρέφτη τον εαυτό του και φαντάζονταν πως θα καθιστούσε αιώνια εκείνη την στιγμή της δόξας, ξεχνώντας ότι στην Ιστορία κάθε άφιξη είναι μόνο ένα σημείο εκκίνησης.

Ωστόσο, τον συναγερμό για την ευθραυστότητα αυτού του σεναρίου τον είχαν παίξει ακριβώς οι νεοσυντηρητικοί στις ΗΠΑ, με ένα εμπιστευτικό έγγραφο που δημοσιεύθηκε το 1992 στην Washington Post, το οποίο προέβλεπε τα θέματα, τις φιλοδοξίες και τις ανησυχίες που θα συστηματοποιηθούν ξανά οκτώ χρόνια αργότερα από τους πιο αντιδραστικούς διανοητές στο PNAC (το Σχέδιο για ένα Νέο Αμερικανικό Αιώνα), που υποστήριξε ιδεολογικά την εξαπόλυση του ατελείωτου πολέμου στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Μέση Ανατολή και τη Λιβύη.

Οι νεοσυντηρητικοί των ΗΠΑ, παρά την ιστορική νίκη της δεκαετίας του Ενενήντα, διαισθάνονταν τον κίνδυνο της παρακμής ΗΠΑ και ο φοβούνταν σαν την πανούκλα «την εμφάνιση αντίπαλων δυνάμεων που θα μπορούσαν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την υπεροχή των ΗΠΑ στον κόσμο.» Υπό το πρίσμα αυτού που βλέπουμε, μπορούμε να πούμε ότι είχαν μαντέψει σωστά, αλλά οι πόλεμοι που εξαπολύθηκαν από τις διοικήσεις των ΗΠΑ από το 1991 και μετά δεν χρησίμευσαν στο να σταματήσουν αυτή την κάμψη, ούτε να δώσουν έναυσμα σε μια αντίθετη τάση διαρκείας.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου ήταν ο έμπειρος στρατηγικός αναλυτής της Corriere della Sera, ο Φράνκο Venturini, που σχεδίασε ένα αποθαρρυντικό σενάριο της συνόδου κορυφής των G20 στο Huangzou, στην Κίνα. Έναν Ομπάμα που κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως «ο πρόεδρος ο οποίος έχασε τη Μέση Ανατολή, η Τουρκία του Ερντογάν να αναδύεται ισχυρότερη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα που υποκινήθηκε από » αδελφούς μαχαίρια» μέσα στο ΝΑΤΟ, μια Ρωσία που έχει επιστρέψει πρωταγωνίστρια στην διεθνή σκηνή με την παρέμβαση στην Συρία, η οποία έχει σταματήσει τις φιλοδοξίες των εχθρών της κυβέρνησης Άσαντ, με την επαναπροσέγγιση με την Τουρκία και την πολιτική των τετελεσμένων γεγονότων στην Κριμαία, μια Κίνα που δεν έχει καταρρεύσει οικονομικά, όπως εικάζουν (και ελπίζουν) πολλοί διεθνείς παρατηρητές. Ο Venturini ελπίζει ότι το σενάριο τα επόμενα χρόνια να μην ταιριάξει με αυτές τις τάσεις. «Η Αμερική είναι απαραίτητη, και ο Robert Kaplan έχει δίκιο όταν λέει ότι μια αμερικανική παρακμή θα είναι πάντα σχετική. Η Ευρώπη πρέπει να σωθεί, επιτρεπόντων των ψηφοφόρων και των μεταναστών. Η Ρωσία και η Κίνα θα πρέπει να είναι αρκετά ισχυρές ώστε να δεχθούν και άβολους συμβιβασμούς », γράφει ο αρθρογράφος της Corriere » πρέπει να γεννηθεί, σε τελική ανάλυση, μια πολυπολική τάξη ικανή να διαχειριστεί τις εντάσεις μιας μετά-Τείχους εποχής που υπήρξε μέχρι τώρα συνώνυμη με σφαγές και ανικανότητες. Συμπεριλαμβανομένων εκείνων των G20».

Την Τετάρτη, τέλος, σε μια συνέντευξη στην Corriere della Sera, ήταν ο Carlo De Benedetti να δηλώνει ότι «Είμαστε στις παραμονές μιας νέας, σοβαρής οικονομικής κρίσης. Που θα επιδεινώσει τον κίνδυνο για το τέλος των δημοκρατιών, έτσι όπως τις έχουμε γνωρίσει «(δείτε τη συνέντευξη και τα σχόλια του δικού μας Dante Barontini στο Contropiano της Τετάρτης). Επίσης και ο κύριος De Benedetti βλέπει ως μια δυστυχία την ενδεχόμενη νίκη του Trump στις εκλογές των ΗΠΑ , αλλά τονίζει ότι πάνω απ ‘όλα ότι «Σήμερα ακριβώς η προοδευτική καταστροφή της μεσαίας τάξης θέτει σε κίνδυνο τη δημοκρατία, χωρίς να έχει λυθεί το πρόβλημα της στασιμότητας. Έχοντας επιδεινωθεί από την τρελή ευρωπαϊκή επιλογή της λιτότητας σε μια περίοδο πλήρους αποπληθωρισμού, η οποία είναι ισοδύναμη με τη θεραπεία ενός ασθενούς που πάσχει από πνευμονία θέτοντας τον σε δίαιτα «.

Με λίγα λόγια, τρεις «καταστροφικές» αναλύσεις μέσα σε λίγες ημέρες, από πλευράς σημαντικών αξιωματούχων του establishment και των κύριων εργαλείων προσανατολισμού τους, είναι κάτι περισσότερο από «τρεις ενδείξεις που δημιουργούν μια απόδειξη.» Προκύπτει μάλλον η επίγνωση (εκτός από το φόβο) ότι ο μικρός παλιός κόσμος τελειώνει, ακόμη και για τους καπιταλιστές, που τώρα πλέον έχουν συνηθίσει να κινούνται, να αποφασίζουν και να ενεργούν σε ένα σύστημα συμμαχιών, αξιών και οικονομικών/ιδεολογικών παραμέτρων κυρίαρχο διότι αποτελεσματικό και δίχως πλέον αντιπάλους στο ύψος των περιστάσεων . Τα αφεντικά δεν ελέγχουν πλέον τον κόσμο όπως πριν, «προσποιήσου πως γνωρίζεις», έλεγε ένα τραγούδι.

Ξανά ο Martin Wolff μας θυμίζει ότι το μερίδιο του πλούτου που παράγεται από τις δυτικές χώρες, στο συνολικό παγκόσμιο ΑΕΠ, θα μειωθεί από το 64% του 1990 σε 39% το 2020. Μια διαδικασία που δεν συμβαίνει λόγω αναδιανομής του πλούτου σε ταξική βάση, αλλά μέσα νέες ισορροπίες και σχέσεις οικονομικές, πολιτικές και δύναμης στον κόσμο που βλέπουν πτωτικές τις ΗΠΑ, σε παρακμή, όπως και τους ιστορικούς της συμμάχους. Τα Ευρωπαϊκά κράτη, ιδιαίτερα.

Το πρόβλημα είναι ότι κανένας κυρίαρχος ιμπεριαλισμός δεν συμφώνησε να παρακμάσει χωρίς να καταφεύγει σε όλα τα μέσα για να το αποφύγει. Σε αυτά τα 25 χρόνια μαίνονταν και πολέμησαν ενάντια στους μισθούς και τους εργαζόμενους για να γδάρουν περιθώρια κέρδους όλο και λεπτότερα. Αφιερώθηκαν στην συστηματική λεηλασία των πόρων των ασθενέστερων χωρών και έχουν γεμίσει τον κόσμο με τα απορρίμματα χαρτιού με την πομπώδη ονομασία «χρηματοπιστωτικά προϊόντα». Τώρα, επίσης, άρχισαν την εκκαθάριση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί την «προστιθέμενη αξία» εγγενή της οικονομίας της αγοράς, το έμβλημα που νομιμοποίησε κάθε τους βρωμιά.

Το παιχνίδι που ανοίγετε δεν είναι και δεν θα είναι μια μάχη των απόψεων, αλλά ο αγώνας για την επιβίωση και τον μετασχηματισμό ως μια αναγκαιότητα για την επιβίωση. Η λύση των οποίων, όπως εξήγησε ο Μαρξ, δεν μπορεί παρά να είναι μόνο «ένας επαναστατικός μετασχηματισμός ολόκληρης της κοινωνίας ή η κοινή καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονται μεταξύ τους».

Δεν κοροϊδευόμαστε πλέον, αν αστειευτήκαμε ποτές. Ο ήλιος πηγαίνει προς τα κάτω, έχει αρχίσει να δύει, αλλά η αυγή δεν θα έρθει από μόνη της …

 

30 σεπτεμβρίου 2016 – © Δυνατή η αναπαραγωγή ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΡΗΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ της ΣΥΝΤΑΞΗΣ του CONTROPIANO

Τελευταία τροποποίηση: 30 σεπτεμβρίου 2016, ώρα 11:13STAMPA

 http://contropiano.org/editoriale/2016/09/30/dal-tramonto-allalba-084149
ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Για την αγάπη. Η επανάσταση της Ροζάβα με την ματιά των γυναικών – Per amore. La rivoluzione del Rojava vista dalle donne

250 visualizzazioni

YPJKobane

Πάντα πίστευα ότι ήταν απαραίτητο να αναμετρηθούμε και να αντλήσουμε έμπνευση και από εμπειρίες πολύ μακρινές σε εμάς, προκειμένου να εξευρεθούν λύσεις στις αντιφάσεις που ζούμε κάθε μέρα. Κατά τη γνώμη μου, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε και να συνδυάσουμε μεταξύ τους διαφορετικές οπτικές για την απόκτηση μιας γενικής και βαθύτερης κατανόησης, η οποία με τη σειρά της να οδηγεί σε μια πρακτική με στόχο την ουσιαστική βελτίωση της κατάστασης στην οποία ζούμε. Γι ‘αυτό ακριβώς πιστεύω ότι οι ζωές και οι εμπειρίες γυναικών που δεν βρίσκονται πολύ μακριά μπορούν να συμβάλουν στη συζήτηση για το πώς να οικοδομήσουμε το μέλλον μας, και είναι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο που μίλησα για αυτές σε ένα βιβλίο.

Ταξιδεύοντας, λοιπόν, μαθαίνουμε. Και νομίζω ότι έχω μάθει μερικά πράγματα (λίγα, αλλά πάλι κάτι τις), διαμένοντας περισσότερο από ένα έτος μισό στην Rojava.

Ανέπνευσα έναν αγώνα ενάντια στο σύστημα που θέλει σκλάβες 1, ci vuole schiave1και που χρησιμοποιεί ως πρώτο εργαλείο εκείνο του να μας θέτει την μια εναντίον της άλλης, του να κάνει την μια ως προς την άλλην εχθρική. Κατάλαβα πως η καλύτερη άμυνα ενάντια σε αυτό είναι η αγάπη: γι ‘αυτό τιτλοφόρησα το βιβλίο που έγραψα «για την Αγάπη – η επανάσταση στην Rojava ειδωμένη από την πλευρά των γυναικών». Ένας βασικός σκοπός αυτού του αγώνα είναι να συνθέσει ξανά, να βάλει μαζί την κοινωνία την οποίαν ο καπιταλισμός θέλει να καταστρέψει, έτσι ώστε τα ανθρώπινα όντα να συναντηθούν, και να μάθουν μαζί πώς να λύσουν κοινά προβλήματα με έναν συλλογικό τρόπο: είναι γι ‘αυτό που υπάρχουν οι Komine, βασικό κύτταρο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, και όλες οι άλλες συνελεύσεις και τόποι συνάντησης.

Το αντίθετο του καπιταλισμού είναι κοινωνία, επειδή ο καπιταλισμός καταστρέφει την κοινωνία και γιατί ένα ισχυρότερο κοινωνικό δίκτυο των προσωπικών συμφερόντων είναι ένα αντίδοτο στον καπιταλισμό. Σε μια εποχή, όπου βοηθάμε να χτιστούν τείχη, να τεθούν αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων και των ομάδων, εμείς, ως εκ τούτου δεν είμαστε άλλο παρά σκλάβες του συστήματος.

Είδα πόσο σημαντικό είναι να μην κλείνουμε τις σκέψεις και τις ενέργειές τους μέσα σε περιοριστικά δόγματα, πόσο σημαντικό είναι να απαλλαγούμε από αυτά για να πειραματιστούμε νέους δρόμους. Είδα πως τα δόγματα με τα οποία μεγαλώνουμε μπορούν να μας αποτρέψουν από την κατανόηση όλων εκείνων που δεν μπορούμε να ταξινομήσουμε στα προκατηλειμμένα μας πλέγματα. Επίσης συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να απαλλαγούμε από αυτές τις αναγνώσεις γεμάτες προκαταλήψεις που μας εμποδίζουν να πετάξουμε στα ύψη, είδα πόσο πολύ πόνο και θυμό μπορεί να φέρει αυτός ο εσωτερικός αγώνας για να μάθουμε να πετούμε, και πόσο όμορφη και τεράστια είναι στην συνέχεια η πτήση. Παρατήρησα τις ρήξεις που μπορούν να οδηγήσουν στο να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, και υπό αυτή την έννοια πρέπει να είναι σαφές ότι το σπάσιμο με τα δόγματα δεν σημαίνει ότι απαρνούμαστε τη δική μας ιστορία: αυτή που αρνείται τον εαυτό της και την ταυτότητά της δεν είναι σε θέση να πετάξει.

Πάνω απ’ όλα, στην Rojava, είδα ότι μπορούν να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό. Πως λένε ψέματα, όταν θέλουν να μας κάνουν να πιστεύψουμε ότι ο καπιταλιστικός κόσμος είναι η μόνη δυνατή λύση για τις ανάγκες των ανθρώπων, ή ότι το Κράτος είναι η μόνη δυνατή μορφή οργάνωσης. Είδα ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία μπορεί να οργανωθεί χωρίς ένα Κράτος, που μπορεί να δώσει στην καθεμία σύμφωνα με τις ανάγκες της, χωρίς την αναγκαιότητα της συσσώρευσης κεφαλαίου. Κατάλαβα ότι είναι ένας δύσκολος δρόμος να διανυθεί, ότι ανά πάσα στιγμή είναι αναγκαίο να κάνουμε αυτοκριτική, και να μη νομίζουμε ότι τα πάντα είναι σαφή ξεκάθαρα και αναμφισβήτητα : γιατί οι παγίδες είναι πολλές, και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για την αποφυγή πτώσης ή ισχυρές για να σηκωθούμε ξανά. Αλλά έχω δει όμως ότι μια μορφή μιας διαφορετικής, και πιο ανθρώπινης κοινωνικής οργάνωσης είναι δυνατή, είναι απαραίτητη: Είμαι πεπεισμένη ότι θα είναι το μέλλον μας.

Παρατήρησα επίσης τη σημασία της ομορφιάς. Για να παραφράσω μια παλιά φράση, «αν δεν υπάρχει ομορφιά, δεν είναι η επανάσταση μας.» Η ομορφιά είναι τόσο απαραίτητη όσο ο αέρας που αναπνέουμε, γιατί η ομορφιά είναι όχι μόνο ο στόχος, αλλά κυρίως ο δρόμος.

Μετέφερα λοιπόν ένα κομμάτι από αυτά που έμαθα στην Rojava σε αυτό το βιβλίο, περιγράφοντας αυτά που μου διηγήθηκαν οι γυναίκες που περιέγραφαν τη ζωή τους. Δόθηκε φωνή φωνή στις γυναίκες της Rojava, θα είναι αυτές που μιλάνε, όχι εγώ. Έβαλα μαύρο πάνω στο λευκό, στη συνέχεια, μερικές από τις ερωτήσεις που πιστεύω ότι αυτό το κομμάτι του κόσμου μας θέτει, χωρίς να σκεφτόμαστε ότι έχουμε βρει την Αλήθεια εδώ, αλλά μια πραγματικότητα από την οποία θα πρέπει να πάρουμε ερεθίσματα, ιδέες, γιατί μας βάζει κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με αυτό που χτίζουμε, μας υποχρεώνει να σκεφτούμε τι μας σπρώχνει σε μια ορισμένη κατεύθυνση. Επειδή δεν στεκόμαστε να φυλάμε τα κάρβουνα, προσπαθώντας να βεβαιωθούμε ότι δεν θα σβήσουν τελείως: είμαστε αντιθέτως φωτιά που καίει, σε θέση να εξαπλωθεί και να θερμάνει και να φωτίσει το παρόν και το μέλλον.

Στο βιβλίο υπάρχουν κάποιες γυναίκες που λένε τις ιστορίες τους, πώς ζούσαν πριν από την επανάσταση, πως συμμετέχουν στη δημιουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας, και τι αλλαγές έχουν υπάρξει στη ζωή τους. Αυτές οι ιστορίες διανθίζονται με μερικές σύντομες σκέψεις, που δεν έχουν σκοπό να φέρουν λύσεις, αλλά να θέσουν ερωτήσεις: ποιο είναι το ερώτημα που μας θέτει η επανάσταση στην Rojava; Σχεδόν σίγουρα αυτό το κείμενο είναι ελλιπές, πιθανότατα θα μπορούσε να κάνει περισσότερα, αλλά σίγουρα είναι μια αρχή, μια πέτρα που ρίχθηκε στη λίμνη. Ανεπιτήδευτη, μια συμβολή στη συζήτηση.

Δεν θα βρείτε αυτό το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία, μόνο στις παρουσιάσεις που θα πραγματοποιηθούν, ή το πολύ σε κάποιον «πάγκο» συντροφισσών. Γιατί; Επειδή αυτό το βιβλίο είναι ένα εργαλείο, ένα κανάλι για να μπορέσουμε να γνωριστούμε, ένα λάσο για να έρθουμε πιο κοντά. Δεν χρειάζεται να το διαβάσετε από μόνες σας κλειδωμένες στην πανοπλία της απομόνωσης σας. Να συναντηθούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και κριτικές η μια με την άλλην. Και ας κάνουμε ν’ ανθίσουν νέες ιδέες, χωρίς να ξεχνάμε τις παλιές ή να αρνούμαστε την ιστορία που μας έφερε να είναι είμαστε εκείνο που ήμαστε.

Μαζί.

Υ.Γ:. Για τις παρουσιάσεις μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στη διεύθυνση todessil@gmail.com . Προσωπικά θα προτιμούσα οι συναντήσεις να οργανωθούν από γυναίκες, αλλά εάν αυτό δεν σας είναι δυνατό ή δεν το θέλετε, είμαι πολύ ευτυχής να συναντηθώ με μικτές ομάδες. Δεν με νοιάζει να εμφανιστεί το όνομά μου (φτάνει απλά «μια σύντροφος που επέστρεψε από την Rojava»), αλλά αν για κάποιο λόγο προτιμάτε να το θέσετε κανένα πρόβλημα. Μου αρέσουν περισσότερο οι συναντήσεις με λίγους ανθρώπους, επειδή είναι σε θέση να δημιουργηθεί μια πιο ανοιχτή συζήτηση: έτσι αν είναι δυνατόν θα ήθελα να κάνω περισσότερες συναντήσεις στην ίδια περιοχή με λιγότερους συμμετέχοντες σε κάθε μια από αυτές, αλλά αν δεν σας αρέσει η ιδέα, ή αν για κάποιο λόγο προτιμάτε να κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά, βέβαια, είναι ακριβώς το ίδιο, μια χαρά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θα μου άρεσε να συναντήσω κυρίως συντρόφισσες οι οποίες με οποιοδήποτε τρόπο αγωνίζονται ενάντια στο ταξικό σύστημα, ιεραρχικό, πατριαρχικό, κρατικίστικο, καπιταλιστικό … αλλά αν έχετε στο μυαλό συναντήσεις σε σχολεία ή με ομάδες scout στρατεύματα ή σε οποιαδήποτε άλλη κατάσταση, φυσικά, είναι μια χαρά.

Επιπλέον, μπορείτε να κάνετε όπως σας αρέσει, φτάνει να συναντηθούμε .

1.Σε αυτή την παρουσίαση, όπως στο βιβλίο, δεν χρησιμοποιείται το ουδέτερο αρσενικό, αλλά το θηλυκό ουδέτερο, που στην πρόθεση της συγγραφέα περιλαμβάνει επίσης το αρσενικό γένος.

 

από  http://libera-palestina.blogspot.it/

26 σεπτεμβρίου 2016 – © Είναι δυνατή η αναπαραγωγή ΥΠΟ ΤΗΝ ΡΗΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ της ΣΥΝΤΑΞΗΣ του  CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή : 26 σεπτεμβρίου 2016, ώρα 18:09STAMPA

 http://contropiano.org/news/cultura-news/2016/09/26/amore-la-rivoluzione-del-rojava-vista-dalle-donne-083985