σύγχρονη σκέψη

Οι αμαρτωλοί του ελλείμματος ανάμεσα στην πανούκλα και την χολέρα I peccatori del deficit fra peste e colera

Τρίτη 30 Ιουνίου 2015

I peccatori del deficit fra peste e colera οι αμαρτωλοί του ελλείμματος ανάμεσα στην πανούκλα και την χολέρα

η Eurolandia γίνεται στάχτη
Ο πληθωρισμός αποφεύγεται μόνο με κόστος έναν ριζικό αποπληθωρισμό, L’inflazione vien evitata solo al costo di una deflazione radicale
του Robert Kurz

deficit

Τα κράτη βρίσκονται όλο και πιο παγιδευμένα στις αντιθέσεις της νομισματικής πολιτικής. Η οικονομική κρίση υποφέρεται μόνον χάρη σε ένα έλλειμμα προϋπολογισμού δίχως προηγούμενα, δίχως να διαφαίνεται μια ανάκαμψη αυτό-τροφοδοτούμενη. Τώρα, το αξίωμα μιας πολιτικής εξοικονόμησης και μείωσης του χρέους των δημόσιων οικονομικών απειλεί να πνίξει εκ νέου την αδύναμη οικονομική κατάσταση.  To διευθυντήριο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου φλερτάρει με τον »ελεγχόμενο πληθωρισμό» με σκοπό να μπορέσει να συνεχίσει να αναβάλλεται εκ νέου το πρόβλημα που έχει καταστεί ανεξέλεγκτο.  Δεν είναι τυχαίο πως η ζώνη του ευρώ βρίσκεται στο κέντρο της οικονομικής κρίσης. Το κτίσμα της οικονομικής Ένωσης παρέδωσε στην κοινή Κεντρική Τράπεζα τις παλιές εθνικές κυριαρχίες με τα διαφορετικά τους επίπεδα παραγωγικότητας και τις διαφορετικές τους και άνισες οικονομικές ικανότητες. O στόχος ήταν εκείνος του να ανατεθεί σε τρίτους μια τέτοια αντίθεση διαμέσου της παγκοσμιοποιημένης κατάστασης του ελλείμματος.  Στο μέτρο κατά το οποίο μειώνεται η δύναμη αυτής της κατάστασης, η πιθανή εθνική αποτυχία  των αδυνατότερων οικονομικά χωρών της  Eurolandia γίνεται για την οικονομική Ένωση ένα εκρηκτικό φορτίο.

Μετά τις εγγυήσεις και τις βοήθειες στο τραπεζικό σύστημα σε κρίση, και μετά τα προγράμματα στήριξης στην ελλειμματική κατάσταση, η Ευρωπαϊκή Ένωση τώρα δρομολόγησε ένα τρίτο πακέτο, ακόμη μεγαλύτερο, διάσωσης για τα δημόσια οικονομικά των Κρατών υποψήφιων για χρεοκοπία. Είναι ειρωνεία  πως, σε μια παρόμοια κατάσταση, γίνεται δεκτή η Εσθονία στην Κοινότητα του ευρώ και επαινείται για το γεγονός ότι πραγματοποίησε την διατήρηση εκείνων των κριτηρίων σταθερότητας που ήδη δεν υπάρχουν πλέον. η ΕΚΤ ήδη ξεκίνησε να αγοράζει τους Κρατικούς της τίτλους δίχως αξία. Όμως, το πρόβλημα δεν συνίσταται στο  ονομαστικό επίπεδο του ελλείμματος των υποτιθέμενων »αμαρτωλών», αλλά στην έλλειψη οικονομικής ευρωστίας αυτών. Το ονομαστικό έλλειμμα, υπολογισμένο σε σχέση με το εσωτερικό ακαθάριστο εθνικό προϊόν, για παράδειγμα, στην Γερμανία είναι μεγαλύτερο απ’ ότι το είναι στην Ισπανία.  Όμως η Γερμανία, μέχρι στιγμής, μπόρεσε να κρατηθεί στον αφρό χάρη στα τεράστια πλεονάσματα εξαγωγών της, κυρίως στην ζώνη του ευρώ.   Ήδη από το 2009, τα άλλα Κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιμένουν στην μείωση αυτής της »ανισορροπίας». Ενάντια σε όλο αυτό, ειπώθηκε πως η Γερμανία δεν πρέπει να τιμωρηθεί για την ικανότητά της να εξάγει, αλλά πως είναι οι άλλοι που πρέπει να δημιουργήσουν για τους εαυτούς τους παρόμοιες καταστάσεις και συνθήκες.   Συνθήκες που συνίστανται, ωστόσο, στο γεγονός πως η Γερμανία έχει τον μεγαλύτερο τομέα χαμηλών μισθών όλης της δυτικής Ευρώπης; συνθήκη που συνδυάζεται με την οικονομική της δύναμη. Τα πλεονάσματα εξαγωγών  που προκύπτουν, όμως, μπορούν να χρηματοδοτηθούν μόνον διαμέσου των ελλειμμάτων των χωρών των πιο αδύναμων οικονομικά.

Τώρα το φίδι δαγκώνει την ουρά του. Το κύκλωμα των ελλειμμάτων στο εσωτερικό της ευρώπης έφτασε σε αδιέξοδο και φέρνει στο φως την αντίθεση της νομισματικής Ένωσης. Η ανεξέλεγκτη πλημμύρα χρήματος από πλευράς ΚΕΤ και η πλήρης εγκατάλειψη των κριτηρίων του  Maastricht έχουν εν τω μεταξύ φέρει στον πληθωρισμό του ευρώ, και όχι μόνο, μιας και σε απάντηση οι προϋπολογισμοί των Κρατών εκ των πραγμάτων μειώθηκαν ριζικά. Αυτή την στιγμή, η γερμανική πολιτική τάξη με τα Μέσα  έπεσαν σε έναν εθνικό σωβινισμό ενάντια στους »αμαρτωλούς».  Με την σειρά της, η αριστερά παραπονιέται με δυνατή φωνή για το  «diktat», το τελεσίγραφο που επεβλήθη από την Γερμανία στην ζώνη ευρώ και για την διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας. Αυτή η ιδεολογική συζήτηση δεν θέλει να καταλάβει πως υπάρχει μια αμοιβαία αλληλεξάρτηση. Η πολιτική ακραίας λιτότητας, που τέθηκε σε κίνηση με σκοπό να σωθεί το ευρώ, αναπόφευκτα είχε σαν αποτέλεσμα ένα shock αποπληθωριστικό. Εάν η αγοραστική δύναμη που προκαλείται από το Κράτος έχει στερέψει, το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο η γενικευμένη υποτίμηση της εργατικής δύναμης, αλλά επίσης η υποτίμηση του σταθερού κεφαλαίου και των εμπορευμάτων της ζώνης ευρώ.  Αυτό δείχνει πως η δύναμη εξαγωγών, που θεωρείται αυτόνομη, της Γερμανίας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στηρίζεται σε πήλινα πόδια.

Η σωτηρία του ευρώ και του τραπεζικού συστήματος, έτσι κι αλλιώς ήδη κατά πολύ εξαρτημένου από την διατροφή του μέσα από τις φλέβες από πλευράς Κράτους,  που τώρα βασίζεται και σε ομόλογα αμφιβόλου αξίας, θα γίνει μόνο με τίμημα την ύφεση στις χώρες του ευρώ τις οικονομικά αδύναμες. Ήδη συμβαίνει στην Ελλάδα ; θα ακολουθήσουν Ισπανία, Πορτογαλία και άλλες χώρες. Το αποτέλεσμα μπορεί μοναχά να είναι μια έκρηξη της μαζικής ανεργίας στην Γερμανία, που θα επηρεάσει το υπόλοιπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια πολιτική λιτότητας με κάθε κόστος στις χώρες τους ευρώ με αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο, που ισοδυναμεί με κατάρρευση της γερμανικής οικονομίας εξαγωγών, απειλεί να θέσει το περιορισμένο budget του γερμανικού Κράτους στην ίδια κατάσταση στην οποίαν βρίσκονται οι αμαρτωλοί του ελλείμματος.  Δεδομένου ότι η οικονομική δύναμη μετατρέπεται σε αδυναμία οικονομική. Εάν παρουσιαστούν οι αποπληθωριστικές συνέπειες που οφείλονται στο τελεσίγραφο, al diktat της εξοικονόμησης, μια νέα ανάκαμψη θα οδηγήσει σε έναν χαοτικό συνδυασμό τάσεων αποπληθωριστικών και πληθωριστικών  (stagflazione), στασιμοπληθωρισμός.

Η κυβέρνηση της Μέρκελ δεν είναι σε θέση να επιβάλλει τα συμφέροντά της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ταλαντεύεται στην επιλογή ανάμεσα σε πανούκλα και χολέρα. Και ούτε ο χρόνος μπορεί να επιστρέψει πίσω, προς έναν χώρο οικονομικό και νομισματικό εθνικό, με την έννοια του σωβινισμού του γερμανικού μάρκου, που ήταν βασισμένο πάντα και μονομερώς προσανατολισμένο προς τις εξαγωγές. Αναφερόμενο πάντα στην εθνική του οικονομία, το γερμανικό μεγαλείο θα έφτανε στο σημείο να σβήσει εντελώς. Οι εσωτερικές αντιθέσεις στην Νομισματική Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο καταλύτης για ένα δεύτερο μεγάλο κύμα κρίσης.

– Robert Kurz – Δημοσιεύτηκε στο «Freitag» del 20/5/2010 –

πηγή: EXIT!

http://francosenia.blogspot.gr

και από εμένα για εσάς! σας το αφιερώνω με αγάπη!

Δημοσιεύτηκε στις 7 Φεβ 2015

«Weight Of Love» First song of the studio album «Turn Blue»
All rights reserved to The Black Keys.

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Σχέδιο κοινωνικής συνενοχής

ftwxia1395787853Σημείο GΤου Χριστόφορου Κάσδαγλη
Ο κυνικός σχεδιασμός βάσει του οποίου φιλοδοξεί η κυβέρνηση να αποσπάσει στοιχειώδη συναίνεση για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο της τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 2015, παρά την κατάρρευση του κοινωνικού ιστού.
Δεν ξέρω τι θα γίνει αυτή την εβδομάδα με το επείγον νομοσχέδιο με το οποίο θα έρθουν προς ψήφιση τα συμφωνηθέντα με την τρόικα, αλλά για μένα τα επίμαχα θέματα, οι ρυθμίσεις για την εμπορία του γάλατος, για τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα και για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, παρά τις αναταράξεις που δημιουργούν στην κυβερνητική πλειοψηφία, είναι το λιγότερο.

Το περισσότερο είναι το αφανές μέρος της συμφωνίας ή, για να το διατυπώσουμε διαφορετικά, τα κεφάλαιά της που μετατέθηκαν για μετά τις εκλογές σε μια ύστατη προσπάθεια να αποφευχθεί η εκλογική πανωλεθρία. Πρόκειται για ρυθμίσεις που αφορούν την κατεδάφιση του ασφαλιστικού συστήματος, περαιτέρω απολύσεις στο Δημόσιο, ακόμα μεγαλύτερη απορύθμιση στις εργασιακές σχέσεις και για άγνωστο ακόμη αριθμό μέτρων που έχει βάλει στο τραπέζι η τρόικα αλλά τα απέσυρε προσωρινά.

Και μετά σου λέει ότι ήρθε το τέλος των μνημονίων, ότι η κρίση τελειώνει, ότι η ανάπτυξη έρχεται, ότι βγαίνουμε στις αγορές. Πρόκειται για τακτική που θυμίζει μάλλον τα καμώματα της μαλαισιανής κυβέρνησης για την τύχη του μπόινγκ, παρά συμπεριφορά ευρωπαϊκής κυβέρνησης.

Αλλά δεν θα σταθώ σ’ αυτά, οι τακτικές αυτές δεν είναι κάτι καινούριο. Το μείζον πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση ποντάρει σ’ αυτό το απατηλό μίνι success story ελπίζοντας να πείσει σεβαστό μέρος του εκλογικού σώματος να ψηφίσει τα κόμματα που την απαρτίζουν.

Θέλω να πω μ’ αυτό ότι τώρα πια δεν υπάρχουν δικαιολογίες, τα ψέματα του προγράμματος διάσωσης είναι πλέον διαφανή, και πίσω απ’ τη βιτρίνα γίνονται φανεροί οι σχεδιασμοί για το μέλλον της χώρας ενώ χάσκουν τα αδιέξοδα με τους ενάμιση εκατομμύρια ανέργους, τις εκατοντάδες χιλιάδες απλήρωτους, τα λουκέτα στην αγορά και την κατάρρευση όλων των κοινωνικών δομών του κράτους. Πώς λοιπόν πιστεύουν ότι μπορούν να βγουν ασπροπρόσωποι από τις εκλογές;

Η πρώτη, εύκολη, απάντηση είναι ότι δεν θα βγουν ασπροπρόσωποι από τις εκλογές, κάτι εξαιρετικά πιθανό.

Αλλά και πάλι, είναι ανάγκη να σκύψουμε στο γεγονός ότι υπάρχει ένα σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης που συνειδητά πια και ομολογημένα πετάει στον Καιάδα το 50% του πληθυσμού προκειμένου το υπόλοιπο να επιβιώσει, έστω με μειωμένα εισοδήματα και προοπτικές, έστω κουτσά στραβά – αλλά να επιβιώσει. Το ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι μέρος αυτού του άλλου 50% μοιάζει να πείθεται στην ιδέα ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση στο αδιέξοδο που έχει βρεθεί η χώρα, να πάνε οι άλλοι να πνιγούν αρκεί να επιβιώσουμε εμείς, να περάσουμε τώρα τα δύσκολα και μετά βλέπουμε. Κοινωνία των δύο τρίτων, που λέγαμε παλιά, μόνο που τώρα έχει γίνει του 50-50. Και βάλε…

Πρόκειται για απόπειρα δημιουργίας ενός μετώπου «κοινωνικής συνενοχής», για έναν κοινωνικό αυτοματισμό που θα οδηγήσει την κρίση στις απώτερες συνέπειές της και την κοινωνία σε ακραίο ταξικό διχασμό. Κι εδώ ακριβώς γίνεται αναγκαίο το δεύτερο σκέλος της κυβερνητικής πολιτικής, η ένταση του αυταρχισμού ώστε να κατασταλούν βιαίως οι αντιστάσεις αυτού του προγραμμένου 50% και των κοινωνικών συμμάχων του, της πλειοψηφίας δηλαδή.

Όπως και να ’χει, αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το παιχνίδι που θα παιχτεί στις επικείμενες εκλογές: Στο κατά πόσον το ποσοστό των «βολεμένων» που αποβλέπουν στην υπέρβαση της κρίσης εις βάρος των άλλων θα είναι αρκετό ώστε να διασωθεί η παραπαίουσα κυβερνητική πλειοψηφία, να αγοράσει χρόνο μέχρι τις εκλογές που αναπόφευκτα θα γίνουν στις αρχές του 2015, ελπίζοντας ότι στο μεταξύ θα πετύχει κάποια μικρά αποτελέσματα ώστε να συνεχίσει να πείθει αυτό το ίδιο ποσοστό ότι μπορεί πράγματι να διασωθεί η οικονομία της χώρας ποδοπατώντας το 50% του πληθυσμού της.

Περιττό να αναφέρουμε ότι ακόμα κι αυτό το κυνικό σενάριο έχει κοντά ποδάρια. Για να γίνει δυνατή η συνέχιση της ακραίας πρακτικής του συνδυασμού ύφεσης και πρωτογενούς πλεονάσματος -που στερεί συνεχώς ρευστότητα από την αγορά εκτός από τις επιπτώσεις που έχει στα ασφαλιστικά ταμεία και στα δημόσια έσοδα-, το 50% πρέπει να γίνει 55% και μετά 60% και ούτω καθ’ εξής, σε ένα ντόμινο συνεχούς επέκτασης της ανέχειας, της κοινωνικής εξαθλίωσης και του παρεπόμενου αυταρχισμού, ενώ θα εντείνονται συνεχώς οι παράπλευρες επιπτώσεις του στο τραπεζικό σύστημα αλλά και στα τμήματα της κοινωνίας που έχουν πληγεί έως τώρα σχετικά λιγότερο από την κρίση.

Στο χέρι της κοινωνίας είναι να διαβάσει σωστά τα σημάδια, να πει όχι στην κοινωνική συνενοχή, να πει ναι στην κοινωνική συνοχή και στην αλληλεγγύη και να μην επιτρέψει στο εφιαλτικό σενάριο να επιβεβαιωθεί.
Χριστόφορος Κάσδαγλης
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014
© 2010-2014 ThePressProject.gr

θεωρία, teoria

Ο αυτόματος πιλότος και η #εξέγερση – του Φράνκο Μπεράρντι, Μπίφο

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου, Ιλ Καντιέρε, Μιλάνο, ιl cantiere.

Στις 19 Οκτωβρίου θα ξαναβρεθεί στη Ρώμη το κίνημα που θέλει να αρπάξει την κοινωνία απ’ την θανατηφόρο θηλιά του οικονομισμού-financismo, τον χρηματιστικό καπιταλισμό που φέρνει την Ευρώπη προς τον ναζισμό.
Δύο ασυμβίβαστες λογικές αντιμετωπίζονται σήμερα στην Ευρώπη [και στον κόσμο] : η λογική μιας κοινωνίας πλούσιας σε γνώσεις, δεξιότητες, αλληλεγγύη – και η χρηματιστική λογική που έχει ανάγκη να καταστρέψει πόρους γνώσεις και υπηρεσίες κοινωνικές για να μπορέσει να συσσωρεύσει την αξία τους υπό μορφή νομισματικής αφαίρεσης.
Να λοιπόν η δύναμη της τεχνολογίας, που επιτρέπει να ελευθερωθεί χρόνος από την εργασία για να διοχετευτεί στην παιδεία και την φροντίδα, που έχει μετατραπεί στην κατάρα της ανεργίας και της φτώχειας.
Να λοιπόν που για να αυξήσουν την τιμή στις τραπεζικές μετοχές χρειάζεται να αυξήσουν την εκμετάλλευση, τον χρόνο εργασίας, και να μειώσουν τα έξοδα για την παιδεία και την υγεία.
Το πολιτικό σύστημα στέκεται, είναι ανήμπορο μπροστά στη χρηματιστική καταστροφή. Η δημοκρατία έχει διαγραφεί διότι, όπως λέει ο Μάριο Ντράγκι, αρχιερέας της χρηματιστικής θεολογίας, το σύμφωνο σταθερότητας προχωρά με τον αυτόματο πιλότο.
Μονάχα μια γενικευμένη εξέγερση, που δεν θα αρκεστεί να γεμίσει τις πλατείες για μια μέρα, μα που θα καταλάβει με τρόπο διαρκή την καθημερινή ζωή, θα μπορέσει να ελευθερώσει την κοινωνία από την παγίδα του οικονομισμού.
Η εξέγερση δεν είναι μια κατάσταση στρατιωτική, ούτε ένα στιγμιαίο ξέσπασμα, αλλά η πλήρης ανάπτυξη της κοινωνικής σωματικότητας, η διαρκής άρνηση να πληρώσουμε ένα χρέος για το οποίο δεν έχουμε κάποια σύμβαση-συμβολή, η αυτονομία στις μορφές ζωής της γνώσης και της παραγωγής.
Μια βίαιη εξέλιξη του αντικαπιταλιστικού κινήματος σήμερα θα ήταν όχι έξυπνη, διότι κανείς δεν πιστεύει στη δυνατότητα να νικήσει τις ένοπλες δυνάμεις των κρατών, μοναδική εθνική εξουσία που έχει απομείνει σε αυτά. Κάποιες στιγμές έχουμε παρακολουθήσει και θα ξαναγίνουμε μάρτυρες σε ογκώδεις εκρήξεις επισφαλούς βίας, όπως στις τέσσερις νύχτες θυμού στην Αγγλία τον Αύγουστο του 2011. Δεν θα τις ποινικοποιήσουμε ούτε και μας ξαφνιάζουν.
Η συστηματική βία του χρηματιστικού οικονομισμού συμπιέζει το κοινωνικό σώμα, ολόκληρες γενιές βλέπουν την υπόσχεση μέλλοντος φτώχειας και δουλείας, ο κυνισμός της άρχουσας τάξης είναι αποκρουστικός ; φαινόμενα ψυχωτικών εκρήξεων είναι τελείως κατανοητά. Η εξέγερση δεν τα κρίνει, αλλά τα γιατρεύει, ανασυστήνοντας τις συνθήκες για αλληλεγγύη του κοινωνικού σώματος για την πτωχευτική περιουσία και την αυτονομία της κοινωνίας από την κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου.
Το 2011 η επισφαλής και η γνωστική εργασία εξεγέρθηκε : από την εξέγερση των φοιτητών του λονδίνου στις ισπανικές πλατείες στην κατάληψη της Γουωλ Στρητ στην τυνησιακή και αιγυπτιακή επανάσταση φάνηκε πως η εξέγερση θα μπορούσε να σταματήσει την επέλαση του τραπεζικού συστήματος.
Ήταν το ξεκίνημα μιας εξέγερσης που είχε σκοπό να ξαναδώσει αλληλεγγύη στην καθημερινή ζωή και σώμα στη γενική διάνοια. Η εξέγερση τότε δεν κατάφερε να μεταμορφωθεί σε μια συνεχή διαδικασία, η γενική επισφαλής διάνοια δεν κατάφερε να ανασυνθέσει την οντότητά της, και η κοινωνία μπήκε σε φάση κατάθλιψης απ’ όπου ακόμη δεν έχει βγει.
Από τη Ρώμη 19-Ο έρχεται μια έκκληση στις δυνάμεις της επισφαλούς γνωστικής εργασίας ότι μαζί μπορούμε να βγούμε από την κατάθλιψη και ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε μια επίμονη κίνηση φερεγγυότητας και αυτοοργάνωσης.
Αποδυναμωμένη από την χρηματιστική επίθεση η ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας νεκρός που περπατά. Μια αίσθηση μνησικακίας ανήμπορης εκφράζεται με μορφές εθνικισμού και ρατσισμού. Η Μεσόγειος μετατρέπεται σε ένα κοινό λάκκο, με στρατόπεδα συγκέντρωσης ρατσιστικά στα ευρωπαϊκά εδάφη. Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, η σύγκρουση που επανεμφανίζεται ανάμεσα σε εθνικισμό και κινήματα ανεξαρτησίας στην Ισπανία, η δικτατορία και ο ρατσισμός στην Ουγγαρία, η άνοδος του Εθνικού Μετώπου που εμφανίζεται σαν κυβερνητική δύναμη την Γαλλία.
Η Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης παραδίδει στους Γάλλους εθνικιστές την κυβέρνηση, χώρα δίχως την οποία η ευρώπη δεν σημαίνει τίποτα. Η συνθήκη ειρήνης ανάμεσα σε Γάλλους και Γερμανούς διαλύεται και θα καταρρεύσει μόλις το εθνικό Μέτωπο θα είναι κόμμα της πλειοψηφίας. Εκείνη τη στιγμή η ευρωπαϊκή αγωνία θα δώσει τη θέση της στον εμφύλιο πόλεμο.
Η Ιταλία έμεινε στο περιθώριο του κινήματος του 2011, διότι πολλοί αφελείς πίστευαν πως το πρόβλημα αφορούσε στην εξουσία ενός γέρου μαφιόζου αλιγάτορα. Τώρα όμως που ο γερομαφιόζος αγωνιά, τίποτα δεν αλλάζει, αν όχι προς το χειρότερο, και η κοινωνία βρίσκεται συμπιεσμένη, ασφυκτιά όλο και περισσότερο.
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΕΞΈΓΕΡΣΗ μπορεί να ξεκινήσει από τη Ρώμη, εάν καταφέρουμε να αποτρέψουμε το ραντεβού του Σαβάτου 19 Οκτωβρίου να μετατραπεί σε μια θυμωμένη φλόγα δίχως συνέχεια, εάν μπορέσουμε να αποτρέψουμε μια παγίδα την οποία θα μπορούσε ν’ ακολουθήσει καταπίεση και αποσύνθεση, εάν μάθουμε να μεταφέρουμε την καθημερινή ενέργεια σε μια διαδικασία διαδεδομένης και διαρκούς σταθερής αυτονομίας.

quaderni.sanprecario.info/efimera/

fuckausterity