σκόρπιες σκέψεις...

οι παρέες

μέρος α

μέσα στις παρέες της Ελλάδας, στις παρέες όλου του κόσμου την στιγμή αυτή κυοφορείται η ιστορία του μέλλοντος, η επανάσταση που έρχεται, καρποφορείται το αύριο, ανθίζει ο σπόρος του μέλλοντος, καρπίζει αυτό που ονειρεύονται τα νιάτα και τρέμουν τα κόμματα, αυτό που μποϋκοτάρουν τα κόμματα, αυτό που κάνουν τα πάντα για να το σταματήσουν , το αυθεντικό, αυτό που το δυναμιτίζουν, γιατί τους τρομάζει, τους ξεφεύγει, δεν μπορούν να τους ελέγξουν και το τρομοκρατεί και το σαμποτάρουν, το μέλλον της κοινωνίας που έρχεται είναι εκεί,

και η μάστιγα της κοινωνίας του αύριο είναι οι δυνάμεις που κυβερνούν μαζί με αυτούς που ελέγχουν τα κεφάλαια και την ενέργεια και τον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες, και οι πολιτικοί, ένα μπουλούκι ενωμένοι ενάντια στην κοινωνία, και την κατευθύνουν την κοινωνία με τα Μέσα επικοινωνίας, ηλεκτρονικά και άλλα, ξέρετε εσείς, είναι οι λακέδες τους τα Μέσα, πρόστυχοι παίκτες, ύπουλοι

και τους πολίτες τους έκαναν ιδιώτες, idiots, ικανούς ν’ ανάβουν κεράκια και να ξεχνούν πως τα κύματα προσφύγων δημιουργήθηκαν διότι οι πόλεμοι έγιναν από τους κυβερνήτες των χωρών που σήμερα δέχονται τις επιθέσεις από τρομοκράτες που δέχονται χρήματα από αυτές τις ίδιες κυβερνήσεις που όπλισαν αυτούς τους τρομοκράτες που βάζουν τις βόμβες στις πρωτεύουσες αυτών των χωρών που βομβαρδίζουν τις χώρες απ’ όπου ξεκινούν οι ορδές των πεινασμένων προσφύγων που κατακλύζουν την Μεσόγειο, ένας κύκλος είναι εάν παρατηρήσετε σωστά!

Και οι μαμάδες χώρες των τρομοκρατών κάνουν τρελές μπίζνες με τους κυβερνήτες των χωρών που όπλισαν τους τρομοκράτες που σπέρνουν τις βόμβες στην καρδιά της Δύσης όπου οι idiots αντί να στείλουν στον διάολο τους κυβερνήτες τους που κάνουν τις μπίζνες με τους μπαμπάδες των τρομοκρατών ανάβουν κεράκια και κάνουν παρέα με τον Λοβέρδο που εξισώνει κάθε μετανάστη με τους τρομοκράτες που ο ίδιος ο Λοβέρδος μέσω των φίλων του κυβερνητικών ταίζει με δεκαπέντε χέρια εδώ και δεκάδες χρόνια! όποια κυβέρνηση κι αν εναλλάσσεται στην εξουσία πάντα κάνει μπίζνες με τους μπαμπάδες και τις μαμάδες των ίδιων πάντα τρομοκρατικών οργανώσεων που το πολύ πολύ ν’ αλλάζουν όνομα! ή αρχηγό!

Αυτά τα ολίγα φίλοι μου για τις παρέες που είναι η ελπίδα μας για το μέλλον,

και τους ιδιώτες idiots με τους οποίους πρέπει να τα σπάσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα αν θέλουμε να δούμε κανένα χαίρι που λεν και οι απλοί άνθρωποι στην πιάτσα

δικός σας Μιχάλης

μέρος β

ένας τεράστιος ιστός στήνεται αυτές τις μέρες στον κόσμο από τις παγκόσμιες ελίτ, στρατιωτικές οικονομικές διπλωματικές, σε αγαστή συνεργασία με τις ελίτ της επικοινωνίας για τον εκ νέου διαμελισμό του κόσμου, μέσα σε ψυχροπολεμικές ιαχές και βαρβαρικές απειλές καουμπόικου στυλ από την χάρτινη τίγρη, που τρεκλίζει λόγω του υπέρογκου χρέους και της εσωτερικής διαμάχης των διαφόρων φατριών εξουσίας, ενώ την γυροφέρνουν περιφερειακοί παίκτες έτοιμοι να αρπάξουν το πρώτο κοκαλάκι από το ρέψιμο της βαρυστομαχιάς της, για να ισοβαθμήσουν την χασούρα από άλλα ανοιχτά μέτωπα [βλέπε Τουρκία και τσαμπουκάδες στο Αιγαίο όπως επίσης και τσαμπουκάδες στα ελληνικά και κυπριακά πετρελαϊκά οικόπεδα, σε συνδυασμό με όσα προβλέπεται να χάσει σχετικά με την ίδρυση του προβλεπόμενου κουρδικού κράτους ]

την ώρα που οι ναζί πλέον παρελαύνουν κανονικά όχι μόνο στις πρωτεύουσες της πρώην ανατολικής ευρώπης, όπου στήνουν και μνημεία για να τιμήσουν τους πεσόντες στον αγώνα ενάντια στην απελευθέρωση αυτής από τους ενωμένους αντιφασίστες συμμάχους υπό τις ανοιχτές ευλογίες αυτών ! αλλά παρελαύνουν και στην καρδιά της αμερικής με την υποστήριξη του ψευτοπροέδρου αυτής!

σε μια δύση όπου το κέρδος έχει καταστεί μοναδικός αυτοσκοπός και η καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος και οι φωτιές τηλεοπτικό παιχνίδι και αναψυχή εντός ολίγου.

Έχουμε ξεφύγει τελείως.

Κάποτε στη χώρα μας κρεμούσαν πανό στις εθνικές οδούς με την επιγραφή »προσεχώς βουλγάρες».

Σήμερα οι βούλγαροι εισβάλουν σε ορδές με τετρακίνηση και αγοράζουν τα πάντα μιας και η χώρα εδώ στα βόρεια που ζούμε εμείς ξεπουλιέται απ’ άκρου εις άκρον, το ίδιο και οι ρώσοι, οι κινέζοι, οι τούρκοι, οι πάντες, θα ψάχνουμε χώρο ζωτικό με το κιάλι σε λιγάκι να αναπνεύσουμε,

εκεί που παίξαμε και τρέξαμε και ερωτευτήκαμε μικροί σήμερα ξένοι κι έλληνες εργολάβοι κτίζουν φρούρια στην άμμο με βαρούλκα που κατεβάζουν σκάφη και τζετ σκάφη

και μπράβοι φρουρούν μαφιόζους bosses και άλλους διοπτροφόρους κοιλαράδες,

μόνη μας ελπίδα οι παρέες λοιπόν. Εκεί δεν μπορεί να εισβάλει το συμφέρον.

Γιατί μη μου πεις πως αυτοί που πηγαίνουν σήμερα να γίνουν μέλη σ’ ένα κόμμα πηγαίνουν ανιδιοτελώς ή λόγω ιδεολογίας, θα βάλω τα γέλια.

Σας γαμώ τα λύκεια φίλοι μου τραγουδούσε κάποτε ο αοιδός! σας γαμώ και τα κόμματα λέμε σήμερα εμείς, τόποι που λειτουργούν σαν τροχοπέδη της ανεξάρτητης σκέψης, τόποι φίμωσης του διαφορετικού ! κέντρα εξουσίας και μόνο αυτό, τίποτα άλλο, και κατασκευάζουν μελλοντικούς καραγκιοζοπαίχτες, μαριονετίστες, η κομματική συγκέντρωση, όπως και το κοινοβούλιο, είναι το θέατρο σκιών, μονάχα οι παρέες ίσως μπορέσουν να ξεφύγουν από την μέγγενη αυτή και να παράξουν αυθεντικότητα, αυτονομία, ελπίδα, όνειρο

δικαίωμα στο όνειρο λοιπόν, με τίποτα δεν μπορείς να μου στερήσεις τ’ όνειρο λευκέ γαλάζιε ποντικέ

μέρος γ

μη ξεχνάτε φίλοι μου πόσο βαθιές είναι οι ρίζες μας:

1944 ( Ήταν ο τόπος μου ) 

Ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα ήλιος και μαύρο κρασί 

Όργωνα θέριζα και με τον Όμηρο σε τραγουδούσα, λαέ μου 

Πάνω στα κύματα
νύχτες ολόκληρες 

σε ονειρεύτηκα.

Ήταν τα σπίτια μου άσπρα γαρίφαλα και τα κορίτσια σεμνά.
Είχαν αρμύρα στα χείλη στα μάτια τους καίγανε την οικουμένη
και τα παιδιά μου 

με μια φυσαρμόνικα 

τα ξελογιάζανε.

Ήταν ο τόπος μου σαν το χαμόγελο, όνειρο καθημερνό.
Κάποιος τον πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε σαν δανεισμένη πραμάτεια.
Τώρα τ’ αγόρια μου 

παίζουν το θάνατο 

στα χαρακώματα.

Tι κάνει τα πανηγύρια στην Ικαρία τόσο ξεχωριστά ή γιατί, όποτε με πιάνουν οι μελαγχολίες του χειμώνα, βάζω ν’ ακούσω στο YouTube τον τσαμούρικο από το βιολί του Νίκου Φάκαρου Από τον δημοσιογράφο Γιώργο Νάστο

Κάποιες από τις πιο ζωντανές πρόσφατες καλοκαιρινές αναμνήσεις* μου τις έχω από τις γιορτές στα χωριά της Ικαρίας. Τι γίνεται εκεί; Mόνο ό,τι συμβαίνει όποτε συντονίζεται η χαρά των ανθρώπων: μια υπέρβαση, δηλαδή, που αντιστέκεται στη φθορά και δεν μπορεί να υποκύψει στη βία του χρόνου. Η Ελλάδα του γλεντιού φοράει τα καλά της στα πανηγύρια του νησιού των μακροημερευόντων κατοίκων. Είναι η ξεγνοιασιά, είναι το κρασί, είναι τα νιάτα, είναι η μουσική, ωστόσο είναι και κάτι άλλο, πιο σημαντικό και βαθύ. Το είχα ψιλοκαταλάβει από την πρώτη φορά που πήγα, το συνειδητοποίησα όμως καθαρά πέρσι στη Λαγκάδα. Ακούγοντας τις αρχικές νότες από τον Ικαριώτικο, έτρεξα για να πιαστώ στον κύκλο του χορού, αλλά εξαιτίας της πολυκοσμίας μόνο μικρά βηματάκια, σαν της γκέισας, μπορούσα να κάνω. Έψαξα με το βλέμμα μου τους φίλους μου, δεν εντόπισα κανέναν τους και δεν με ένοιαζε. Μπλεγμένα χέρια και ώμοι, στηριζόμουν και στήριζα, άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Οι πιο πολλοί κοίταζαν από συνήθεια τα πόδια τους κι ας μην είχαν το περιθώριο να χορέψουν κανονικά. Αντί να σέρνουμε τον χορό, κουβαλούσαμε ο ένας τον άλλον. Και αυτό, για εκείνη την ώρα, το νιώθαμε αρκετό. Μας είχε, ούτως ή άλλως, παρασύρει η αίσθηση μιας κοινής φλέβας που χτυπούσε (κι ίσως χτυπάει πάντα) δυνατά μέσα μας, κάτι ανόθευτο που μας ένωνε και μας δονούσε, κάτι που το αδικεί οποιαδήποτε αναφορά σε new age ενέργειες και μυστηριακά πεδία. Αυτήν τη σύνδεση αποζητά όποιος επιλέγει την Ικαρία ξανά και ξανά, επειδή αγάπησε τα πανηγύρια της. Την επαφή με την αλήθεια του τόπου του και με τους άλλους. Να κάνει τον κύκλο του σκέτος και καθαρός – ποτέ όμως μόνος. Πηγή: www.lifo.gr

υστερόγραφο: ακούς κ. πανίβλακα Λοβέρδο τον άλλο τον δικό σου τον μεταδότη τον Χατζηγεωργίου, πόσο ξεκάθαρος είναι: πήγε από την Σομαλία στην Αγγλία ο Φάρα να βρει »καλύτερη τύχη» έτσι και η Χασάν στην Ολλανδία όπως και ο Γκουλίεφ στην Τουρκία, πως να κάνει πρωταθλητισμό βρε ηλίθιε με 500 ευρά που του έδιναν στο Αζερμπαϊτζάν;

Δεν πήγαν να βρουν πατρίδα οι άνθρωποι, δεν πηγαίνουν να βρουν πατρίδα οι δικοί μας μετανάστες, τύχη καλύτερη ψάχνουν. Τον βλέπετε τον Φάρα ύστερα από κάθε αγώνα; σκύβει και προσκυνάει στο ταρτάν τον θεό του κι ας ζει χρόνια τώρα στην Αγγλία. Κι αν όλοι εσείς δεν έχετε θεό, εκεί που ξέρετε σας γράφει, και καλά κάνει ο άνθρωπος! ούτε που τον νοιάζει η γνώμη σας γι αυτόν! κι από δίπλα του κι ο άλλος τεράστιος ο Μπαρσίμ! Κι ο Γκαζάλ παρά πέρα, που απ’ τα συντρίμμια της Δαμασκού στέλνει ένα μήνυμα μέχρι εκεί πάνω πως δεν πα να φωνάζουμε όλοι εμείς πως υπάρχουν βόμβες καλές και βόμβες κακές, αυτός μας γράφει στα παλιά του τα παπούτσια και πηδάει! Και αγκαλιάζεται με τον Ρώσο και τον Αμερικάνο και τον Βρετανό συναθλητή του κι όποιον άλλον του κάνει κέφι και μας στέλνει τα φιλιά του

Αποτέλεσμα εικόνας για ghazal athleteΑποτέλεσμα εικόνας για ghazal athlete

 

 

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Τι συμβαίνει στην Συρία; – Che succede in Siria?

 

Τι συμβαίνει στην Siria?

1563 visualizzazioni

Συνέντευξη στον Fulvio Scaglione. Τι συμβαίνει στην Συρία; Γιατί οι αμερικανοί καταρρίπτουν συριακά αεροπλάνα που μάχονται ενάντια στο Isis και άλλες πολιτοφυλακές? Γιατί, με αυτό τον τρόπο, προκαλούν τόσο την Ρωσία όσο και το Ιράν, που πραγματικά οδηγούν την μάχη ενάντια στους τζιχαντιστές του AL Baghdadi? Γιατί τα mainstream μέσα ενημέρωσης απαγγέλλουν τα πολεμικά  ανακοινωθέντα Nato δίχως άλλη επεξήγηση; Για να έχουμε μιαν άποψη υπεράνω πάσης υποψίας, Radio Città Aperta πήρε συνέντευξη από τον Fulvio Scaglione, editorialista, συντάκτη του περιοδικού l’Avvenire.

Στο τηλέφωνο μαζί μας ο Fulvio Scaglione, για έναν σχολιασμό του επάνω στην είδηση που κατασκηνώνει σε όλες τις πρώτες σελίδες και που μεταφέρει σε πρώτο επίπεδο την ένταση ανάμεσα στην Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με αυτά που συμβαίνουν στην Συρία. Ακόμη και την προειδοποίηση που από την Μόσχα φθάνει στην Ουάσινγκτον πως “i vostri jet sono potenziali bersagli” »τα αεροπλάνα σας είναι δυνητικοί στόχοι»… Όλα γεννήθηκαν ύστερα από την κατάρριψη, από πλευράς ΗΠΑ ενός καταδιωκτικού της συριακής αεροπορίας του Assad… Scaglione, πως εξηγείται αυτή η νέα escalation της έντασης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας σε μια στιγμή κατά την οποίαν, μεταξύ άλλων, στην επικράτεια γίνονται φαινομενικά πράγματα στο έδαφος;  Οι κουρδικές δυνάμεις των Sdf και συμμάχων, εισέρχονται στην Raqqa… Στην Μοσούλη γίνεται το ίδιο με τις ιρακινές δυνάμεις. Φαίνεται πως το ισλαμικό κράτος όντως βρίσκεται στα χαμηλότερα του, από στρατιωτικής άποψης, αυτών των τελευταίων χρόνων. Ποια είναι η ανάγνωση που μας δίνετε για αυτή την επανέναρξη της διένεξης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας;

Φυσικά μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα διότι η κατάσταση είναι πολυπλοκότατη. Ας ξεκινήσουμε λέγοντας πως από την άποψη του διεθνούς δικαίου, οι μοναδικές χώρες που θα είχαν, θεωρητικά, την νομιμοποίηση για να επιχειρήσουν στρατιωτικά στο συριακό έδαφος είναι εκείνες που προσκαλέστηκαν να το κάνουν από τη νόμιμη συριακή κυβέρνηση η οποία – μας αρέσει ή όχι, μας φαίνεται μια φρικτή δικτατορία ή κάτι λιγότερο – είναι έτσι κι αλλιώς εκείνη του Bashar al-Assad. Το ότι είναι μια κυβέρνηση που δεν μας αρέσει δεν θα πει τίποτα από την διεθνή σκοπιά, διότι από κυβερνήσεις ή καθεστώτα – σαν εκείνο ή και χειρότερα – υπάρχουν ατελείωτα, και δεν είναι πως οι αμερικανοί πηγαίνουν παντού να βομβαρδίσουν, σε κάθε επικράτεια, ή πηγαίνουν να υπερασπιστούν εκείνη ή την άλλη ομάδα αντιφρονούντων, αντιπολιτευόμενων. Τώρα, φυσικά, δεν είναι έτσι, εμείς το ξέρουμε πολύ καλά. Επιχείρησαν στρατιωτικά στην Συρία, στην Τουρκία, στο Ιράν, και σε άλλες χώρες μεταξύ των οποίων, ακριβώς, οι δυνάμεις της ισλαμικής τρομοκρατίας που είναι, ολοφάνερα γνωστό, υποστηριζόμενες, χρηματοδοτούμενες, οργανωμένες από τις πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου. Η αμερικανική επιχείρηση, εκείνη στήριξης των κούρδων και η κούρσα για να καταλάβουν πολιτικά και στρατιωτικά έναν χώρο στο Ιράκ και την Συρία, τώρα έχει έναν στόχο αρκετά σαφή  – που είναι ο ίδιος με την παρεμβολή των πετρομοναρχιών του Περσικού Κόλπου – δηλαδή να προσπαθήσουν να διασπάσουν εκείνη την σιιτική αλυσίδα που πηγαίνει από το Ιράν στο Ιράκ στην Συρία στον Λίβανο. Αυτός είναι ο γενικός στρατηγικός στόχος και, προφανώς, η Ρωσία έχει τον ακριβώς αντίθετο στρατηγικό γενικό στόχο, εκείνον να ενισχύσει αυτή την σιιτική αλυσίδα, να την κάνει να επιζήσει, να την κάνει να παραμείνει όρθια, στα πόδια της.

Το πρόβλημα όλων αυτών είναι πως, όπως ήδη στην Ουκρανία, αυτοί οι διεκδικητές παίζουν με την φωτιά, διότι η ένταση συνεχίζει να αυξάνεται. Δεν αντιλαμβάνονται, φαινομενικά ή ίσως και να το αντιλαμβάνονται, πως μέσα στην αντιπαράθεση των αντιτιθέμενων συμφερόντων το επίπεδο της σύγκρουσης ανυψώνεται συνεχώς. Από αυτή την άποψη το πιο ανησυχητικό πράγμα, ακόμη περισσότερο από την κατάρριψη του συριακού καταδιωκτικού από πλευράς των αμερικανών, είναι η επέμβαση με τους πυραύλους από πλευράς του Ιράν, που είναι μια προειδοποίηση και στους ίδιους τους αμερικανούς.

Να θυμίσουμε πως ο πυραυλικός βομβαρδισμός από το Iran, με πυραύλους μέσου βεληνεκούς, χτύπησε μια πόλη που φαίνεται να είναι το σημείο συνάντησης τζιχαντιστών πολιτοφυλάκων του Daesh που προσπαθούν να ξεφύγουν από την Raqqa, αυτό τουλάχιστον διαβάσαμε. Συνεπώς ας πούμε πως πολλά, σχεδόν όλα, επικεντρώνονται και εξαντλούνται γύρω από αυτή την σύγκρουση μεταξύ της σιιτικής και σουνιτικής Μέσης Ανατολής οπότε το ισλαμικό κράτος όπως έχουμε πολλές φορές προσπαθήσει να εξηγήσουμε, είναι μια αντίδραση .. είναι μια συνέπεια αυτού του τύπου σύγκρουσης. Από την δική σας οπτική, θεωρείς πως βρίσκεται σε τροχιά εξάντλησης και η κρατική εμπειρία αυτού που αυτοαποκαλέστηκε ισλαμικό κράτος ή υπάρχει ακόμη μέλλον; Θα εξακολουθήσουν να πολεμούν στο έδαφος, τουλάχιστον για να εξαλείψουν την υπόθεση της ύπαρξης αυτού του κράτους που μεταφράζεται σε μεγάλη ταλαιπωρία και βάσανα για όλους τους πολίτες που έχουν υποστεί την κυριαρχία τους. Οι μαρτυρίες που προέρχονται από τις απελευθερωμένες περιοχές μιλούν για φρικτά πράγματα, για πραγματική δουλεία μεγάλου μέρους από τους πληθυσμούς σε αυτά τα δύο χρόνια μέσα σε αυτό το ισλαμικό κράτος.

Πιστεύω ότι και οι δύο ισχυρισμοί είναι έγκυροι. Σίγουρα η στρατιωτική και πολιτική αντοχή του ισλαμικού Κράτους είναι σε κάμψη. Θα έλεγα στην τελική φάση, αλλά αυτή η τελική φάση δεν θα είναι σύντομη, θα είναι πολύ σκληρή, θα είναι δύσκολο να την αντιμετωπίσουμε. Μην περιμένετε ότι όλα θα λυθούν αύριο ή την επόμενη ημέρα. Θα πρέπει επίσης να πούμε ένα πράγμα, ότι το ισλαμικό κράτος έχει καλλιεργηθεί με κάποιο τρόπο. Το ισλαμικό κράτος είναι ένα εργαλείο που επινόησαν οι πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου με τον ξεκάθαρο στόχο να διαγράψουν από τους γεωγραφικούς χάρτες την Συρία του Assad. Στόχος που ο καθένας μπορεί να κρίνει με τον τρόπο που θέλει, αλλά αυτός ήταν ο στόχος. Άλλο τόσο κι απολύτως ξεκάθαρο υπήρξε αυτά τα χρόνια – διότι είναι πλέον εδώ και τρία χρόνια που το ισλαμικό κράτος εγκαταστάθηκε στις ζώνες όπου τώρα διεξάγονται οι μάχες – πως το ισλαμικό κράτος διαφυλάχθηκε διότι δεν είναι δυνατόν μια συμμαχία διεθνής, όπως εκείνη που συγκεντρώθηκε από τον Barack Obama, 70 χωρών υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών με την συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας, Σαουδικής Αραβίας, κλπ..κλπ. να μην έχει καταφέρει μέσα στα τρία χρόνια να εξοντώσει τις ισλαμικές πολιτοφυλακές του Isis, όταν έφτασαν ελάχιστοι μήνες για να εξαλείψουν την Γιουγκοσλαβία του Milosevic και ελάχιστες εβδομάδες για να σβήσουν το Iraq του Saddam Hussein. Είναι ξεκάθαρο πως μέχρι στιγμής έχει διεξαχθεί ένας πόλεμος παρωδία, εναντίον του ισλαμικού κράτους, που μπήκε σε κρίση όχι λόγω των περίφημων βομβαρδισμών, εξ αιτίας  των raid , των επιδρομών δηλαδή, κλπ. Το ισλαμικό κράτος ξεκίνησε να μπαίνει σε κρίση όταν η Τουρκία έφτασε σε πολιτική συμφωνία με την Τουρκία και έκλεισε τα σύνορα. Να μην ξεχνάμε πως από τα τουρκο-συριακά σύνορα πέρασαν σχεδόν εβδομήντα χιλιάδες foreign fighters-ξένοι μαχητές συν τις προμήθειες, τα όπλα, τα χρήματα, και αντιστρόφως το πετρέλαιο που το ισλαμικό κράτος  αντλούσε από το Iraq και πουλούσε παρανόμως στην Turchia, τα μηχανήματα από τα εργοστάσια του Χαλεπιού που το ισλαμικό κράτος, οι στασιαστές πάντως, αποσυναρμολογούσαν και μετέφεραν στην Τουρκία. Όταν εκείνο το σύνορο έκλεισε εξ αιτίας της πολιτικής συμφωνίας, το ισλαμικό κράτος άρχισε να εισέρχεται σε κρίση λόγω εμφανών ελλείψεων σε εφοδιασμό και ανταλλακτικά, και αυτή η κρίση τώρα έχει φθάσει στο αποκορύφωμα της. Μα σίγουρα το ισλαμικό κράτος δεν μπήκε σε κρίση επειδή του κάναμε ποιος ξέρει τι συγκεκριμένο είδος πολέμου.

Ο ρόλος της Ρωσίας,η παρέμβαση της Ρωσίας, πάντα για τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα, όχι για ανθρωπιστικούς λόγους σε διεθνές επίπεδο, όμως διατάραξε αυτή την δομή, αυτό τον μηχανισμό. Εάν η συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας οδήγησε σε αυτή την μείωση της στήριξης στο ισλαμικό κράτος, πώς χωρούν σε αυτό το πλαίσιο οι κατηγορίες και αυτό το είδος διπλωματικής επίθεσης μαζί με εκείνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης κατά του Κατάρ που πρόσφατα, έχει μπει εμπρός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις πετρομοναρχίες; Υπάρχει μεγάλη υποκρισία γιατί συνειδητοποιούμε πως δεν ήταν μόνο το Κατάρ που χρηματοδοτούσε τον τζιχαντισμό …

Ναι. Είναι σαν ένας σωρός από βόδια να κοροϊδεύουν μια σειρά από γαϊδουράκια αποκαλώντας τα κερατάδες, γιατί όλες αυτές οι χώρες έχουν υποστηρίξει ή υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Το κάνει η Σαουδική Αραβία με τον Isis και την Αλ Κάιντα, με άλλες λιγότερο ή περισσότερο μετριοπαθείς ομάδες ανταρτών στη Συρία και μεταξύ άλλων το κάνει και άμεσα, γιατί οι στρατιωτικές ενέργειες της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη, τουλάχιστον κατά το ήμισυ , ορίζονται ως τρομοκρατικές ενέργειες. Το Κατάρ στηρίζει την τρομοκρατία, επειδή το Κατάρ πάντοτε υποστήριζε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, των οποίων οι διακλαδώσεις πραγματοποιούν τρομοκρατικές ενέργειες στη Συρία και την Αίγυπτο και το έκανε, ας πούμε, και το Ιράν, γιατί το Ιράν έχει πάντα υποστηρίξει την Χεζμπολάχ, η οποία θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση, και έχει πρόσφατα αποκαταστήσει τις σχέσεις που είχε διακόψει με τη Χαμάς, η οποία είναι μια άλλη οργάνωση που ασκεί την τρομοκρατία. Έτσι, το θέμα της τρομοκρατίας είναι ένα θέμα εξ ολοκλήρου ρητορικό, γιατί όλες αυτές οι χώρες, με κάποιο τρόπο, είναι συνεργοί των τρομοκρατών ή έχουν υπάρξει. Το πραγματικό ζήτημα είναι πολιτικό ζήτημα και είναι αυτό ακριβώς που είπα στην αρχή αυτής της συνέντευξης, και αυτό έχει να κάνει με το ότι υπάρχει σαφώς ένα σουνιτική σχέδιο διάσπασης-αποδιοργάνωσης του σιιτικού κόσμου. Σιιτικού κόσμου που ήταν περιθωριοποιημένος εδώ και 13 αιώνες, παραμελημένος κόσμος, συχνά καταπιεσμένος και που μόνο στη σύγχρονη εποχή έχει βιώσει μιαν εκδίκησή του, επειδή στις αρχές της δεκαετίας του 70 σιίτες Αλεβίτες της οικογένειας Άσαντ κατέλαβαν την εξουσία στη Συρία, το ’79 υπήρξε η σιιτική επανάσταση Χομεϊνί στο Ιράν, στη συνέχεια, στο Λίβανο, υπήρξε η κατάκτηση της εξουσίας των Σιιτών, στη συνέχεια, στο Ιράκ, το 2003, το σουνιτικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν γκρεμίστηκε και πήραν την εξουσία οι σιίτες. Είναι όλη σύγχρονη η ανάκαμψη των σιιτών. Μπροστά σε αυτή την ανάκτηση της πρωτοβουλίας, οι σουνιτικές πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου, κατά τη γνώμη μου, έχουν χάσει και τα κεφάλια τους, επειδή άρχισαν να αντιδρούν φέρνοντας τον πόλεμο και την καταστροφή παντού, στην Υεμένη, στην Συρία, κ.λπ. κ.λπ. και υψώνοντας μια ένταση που ίσως να είχε ανέβει κι από μόνη της, αλλά όχι σε αυτά τα επίπεδα …

Ας επιστρέψουμε στις ειδήσεις, στην επικαιρότητα. Υπάρχει ο Trump πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ποια είναι η μεταβλητή σε αυτό το είδος σχήματος, σε αυτό το είδος της σύγκρουσης; Ή τουλάχιστον αυτή που φαίνεται να είναι μέχρι τώρα….

Εγώ πιστεύω πως η μεταβλητή δεν είναι τόσο ο Donald Trump αλλά τα προβλήματα του Donald Trump, διότι ο Donald Trump στην προεκλογική του εκστρατεία  είχε υπογραμμίσει μια πολιτική εξωτερική διαφορετική από εκείνη που οδηγεί αυτή τη στιγμή, αν και αυτή που προωθεί είναι αρκετά δύσκολο να αποδοθεί μέσα σε ένα σχήμα,  μοιάζει περισσότερο με μια σειρά από αυτοσχεδιασμούς … Λέω αυτό διότι έχω την εντύπωση πως η πίεση που ασκείται από τα περιβάλλοντα του Δημοκρατικού Κόμματος και από  μια μεγάλη συνιστώσα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος- την neocon φράξια – σπρώχνει τον Trump να διεξάγει δράσεις που δεν χρησιμεύουν τόσο για τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά μάλλον για να αντιμετωπίσει τις πολιτικές επικρίσεις που κινούνται μες την πατρίδα του και να ανακτήσει συναίνεση. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, στην βομβιστική επίθεση στο Αφγανιστάν με την υπερβόμβα ή στον βομβαρδισμό της συριακής βάσης ως αποτέλεσμα των ισχυρισμών για την υποτιθέμενη χημική επίθεση που διεξήχθει από το καθεστώς Άσαντ. Συνεπώς, ο κίνδυνος που σήμερα αποτελείται από τον Trump δεν είναι τόσο στις προθέσεις του, γιατί δεν νομίζω ότι είναι ο Τράμπ που διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά στις δράσεις στις οποίες ο Trump μπορεί να ωθηθεί να αναλάβει ψάχνοντας, με κάποιο τρόπο, να ανακτήσει συναίνεση , να ανακτήσει την εσωτερική υποστήριξη λόγω των σκανδάλων που τον στοιχειώνουν.

Καλώς, προς στιγμήν σας ευχαριστούμε. Σας ευχαριστούμε για τη διαθεσιμότητα και την επικαιρότητα των παρεμβάσεων σας.

Ήταν μεγάλη μου ευχαρίστηση, εγώ σας ευχαριστώ.

Και από την πλευρά  μας. Ευχαριστούμε και καλή εργασία.

21 ιουνίου 2017 – © Η αναπαραγωγή γίνεται κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 22 ιουνίου 2017, ώρα 8:54STAMPA

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

»Δεν υπάρχει κανένας πραγματικός πόλεμος στην ισλαμική τρομοκρατία από πλευράς Ηπα και Εε» – “Non c’è alcuna vera guerra al terrorismo islamico da parte di Usa e Ue”

9379 visualizzazioni

170316202633-donald-trump-mohammad-bin-salman-of-saudi-arabia-exlarge-169

Αυτή τη φορά οι Usa επιτέθηκαν στη Siria. Μιλάμε γι αυτό το γεγονός με τον Fulvio Scaglione, δημοσιογράφο, εδώ και χρόνια υποδιευθυντή της Famiglia Cristiana. Καλημέρα Fulvio, ευχαριστούμε που είσαι μαζί μας.

Σας ευχαριστώ καλημέρα σε όλους.

Ξυπνήσαμε σήμερα το πρωί με την επίθεση, με τους 59 πυραύλους των ηνωμένων πολιτειών που εκτοξεύτηκαν ενάντια στην Συρία και ως εκ τούτου με έναν πόλεμο που βρίσκεται ακόμη πιο κοντά;

Όχι, εγώ δεν νομίζω ότι αυτός είναι ο πρόλογος ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, όπως πολλοί λένε, ακόμη και με κάποια εύλογη ανησυχία. Αλλά νομίζω ότι είναι η πολλοστή απαγγελία, η πολλοστή ρητορική διακήρυξη μιας ακόμη μασκαράτας αυτού του πολέμου που εδώ και έξι χρόνια, εκτός του ότι είναι μια γκροτέσκα απίστευτη σφαγή, είναι επίσης μια αναπαράσταση. Πιστεύω ότι οι ρώσοι είχαν ενημερωθεί για αυτή την αμερικανική επιχείρηση, η οποία είναι μια πολύ εστιασμένη επιχείρηση, που οδηγήθηκε να πράξει, στην πραγματικότητα, ελάχιστε ζημίες και να αποφύγει να δώσει την ιδέα ότι πρόκειται για αντίποινα που έγιναν με αδιάκριτο τρόπο. Πιστεύω ότι αυτή η επιχείρηση δεν δρομολογήθηκε από τον Trump για τους διακηρυγμένους λόγους . Σίγουρα δεν είναι μια επιχείρηση που βοηθά στην εξάλειψη της τρομοκρατίας, όπως δήλωσε ο Trump. Σίγουρα δεν είναι μια πράξη που θα φέρει κάτω, που θα ρίξει το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Νομίζω ότι ο Trump χρειάζονταν να στείλει ένα μήνυμα στους ψηφοφόρους του και στο αμερικανικό κοινό μέσα στις ηνωμένες πολιτείες, ένα σήμα που λέει, « δεν είναι αλήθεια ότι είμαι υπό τον έλεγχο των ρώσων, δεν είναι αλήθεια ότι είμαι διατεθειμένος να κάνω όλους τους συμβιβασμούς για να ευχαριστήσω τον Βλαντιμίρ Πούτιν.» Αυτή είναι η αίσθηση, το νόημα. Από την άλλη πλευρά, είναι μια στρατιωτική επιχείρηση που μας λέει επίσης και άλλα πράγματα.

Για παράδειγμα, έκανε περισσότερες ζημιές στον Μπασάρ αλ-Άσαντ σε μια νύχτα ο Trump από τις ζημιές που έκανε μέσα σε δύο και μισά χρόνια στο ISIS ο Μπαράκ Ομπάμα με τις υποτιθέμενες βομβιστικές επιθέσεις του. Kαι αυτό είναι κάτι που πρέπει να υπογραμμίσουμε. Φυσικά, η κατάσταση παραμένει αμετάβλητη στην επαρχία Ιντλίμπ, όπου υπήρξε η επίθεση τις προάλλες που έκανε τόσους θανάτους, γιατί, όσο κι αν εμφανίζεται το πρόσωπο του θυμού και του οίκτου, η κατάσταση στην επαρχία Ιντλίμπ παραμένει η εξής: οι «μετριοπαθείς αντάρτες», αυτοί που θα έπρεπε να είναι, σύμφωνα με ορισμένους, η ελπίδα για το μέλλον της Συρίας, βρίσκονται σε μεγάλη δυσκολία, διότι η στρατιωτική επικράτηση στην επαρχία είναι όλη υπέρ των τζιχαντιστών της Αλ Nusra , οι οποίοι είναι μαχητές της Αλ Κάιντα. Οπότε, η κατάσταση εκεί είναι αυτή, δηλαδή, πως η τρομοκρατία έχει το πάνω χέρι στην επαρχία αυτή που εξακολουθεί να διαφεύγει από τον έλεγχο της Ρωσίας και του Assad.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση για την κατάσταση αυτή, και για άλλες στο παρελθόν, είναι πως δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές οι συνέπειες ορισμένων ενεργειών. Η παγκόσμια τρομοκρατική επίθεση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, σίγουρα δεν είναι αποσυνδεδεμένη από τις πολιτικές που η Δύση κράτησε, εφάρμοσε στην περιοχή για 25 χρόνια. Κι όμως η μέθοδος φαίνεται πως συνεχίζει να είναι η ίδια. Εμείς βάζουμε τα χέρια μας εκεί, κάνουμε εκείνο που ενδεχομένως μας χρησιμεύει εκείνη την στιγμή, χωρίς καν να ρίχνουμε το βλέμμα μας στην μεσοπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη περίοδο. Είναι λοιπόν πιθανή αυτή η ανάγνωση;

Σίγουρα είναι μια πιθανή ανάγνωση. Αλλά επιμένω, και ο υποτιθέμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» που κηρύχθηκε το 2001, μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους, είναι με τη σειρά του, μια αναπαράσταση. Από το 2000 έως το 2016, οι νεκροί από το χέρι της ισλαμικής τρομοκρατίας, η οποία είναι 95% σουνιτική ισλαμική τρομοκρατία, αυξήθηκε κατά 9 φορές. Έτσι, δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα σε αυτό τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, διότι, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει κανένας πραγματικός πόλεμος κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας.  Δεν μπορεί να υπάρξει κανένας πραγματικός πόλεμος στην ισλαμική τρομοκρατία όσο οι δυτικές χώρες – πρώτες οι ΗΠΑ, αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η ίδια η Ιταλία – είναι οι καλύτεροι φίλοι, οι καλύτεροι εμπορικοί συνεργάτες, οι καλύτεροι στρατιωτικοί σύμμαχοι των χωρών που, σύμφωνα με όλα όσα γνωρίζουμε, είναι οι κύριοι χορηγοί και οι δανειστές και οι ιδεολόγοι της τρομοκρατίας. Δηλαδή οι πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου. Αυτή δεν είναι μια άποψη, είναι ένα γεγονός. Όλα αυτά που σοβαρά, επιστημονικά, γνωρίζουμε, μας λένε ότι οι χώρες που εμπνέουν και χρηματοδοτούν την ισλαμική τρομοκρατία στον κόσμο είναι εκείνες: η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ. Εκείνες, και πάντα εκείνες, οι ίδιες, εδώ και 40 χρόνια. Από την άλλη πλευρά, αυτή η γνώση μας επιβεβαιώθηκε και από τα e-mail της Χίλαρι Κλίντον, που οι Wikileaks μας αποκάλυψαν για πρώτη φορά το 2010 και μετά το 2015. Φτάνει να πάμε να δούμε στο σάϊτ των Wikileaks , να διαβάσουμε τα πράγματα που η Κλίντον έγραφε στους συνεργάτες της σε αυτές οι περιπτώσεις. Eίναι η ίδια η Κλίντον που λέει ότι οι κυβερνήσεις της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ είναι οι χρηματοδότες του Isis. Έτσι, από τη στιγμή που εμείς δεν λαμβάνουμε μέτρα κατά των χωρών αυτών, αλλά λαμβάνουμε μέτρα κατά των χωρών που θα μπορούσαν να έχουν ίσως άλλες ευθύνες, αλλά όχι εκείνες – όπως κάναμε με το Ιράκ, με τη Λιβύη, τη Συρία – είναι προφανές ότι κανένας πόλεμος κατά της τρομοκρατίας υπάρχει πραγματικά και ουδέν αποτελέσματα θα επιτευχθεί.

Αυτή η αναπαράσταση είναι ανησυχητική, γιατί είναι πολύ σχετική με την πραγματικότητα. Τι μπορούμε να περιμένουμε στις σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, ιδίως υπό το πρίσμα των όσων είπατε προηγουμένως: οι ρώσοι είχαν προειδοποιηθεί για την επικείμενη επίθεση.

Πιστεύω ότι στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας, του Ισραήλ, της Συρίας, κλπ παίζεται ένα πολύ περίπλοκο παιχνίδι. Είναι αυτών των ωρών, για παράδειγμα, η είδηση ότι η Ρωσία έχει αποφασίσει να αναγνωρίσει τη Δυτική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ, η οποία είναι μια αρκετά εντυπωσιακή απόφαση. Είναι η ίδια στάση που είχε προβάλει ο Trump, και στον οποίον είχε ασκηθεί μεγάλη κριτική εξ αιτίας αυτής της απόφασης. Το ίδιο το Ισραήλ, εξ άλλου, που υποστήριξε τον Trump στους βομβαρδισμούς κατά της Συρίας. Έτσι, σε όλη αυτή την περιοχή, αυτή την μεγάλη αποσταθεροποιημένη περιοχή, παίζετε ένα παιχνίδι μεταξύ περιφερειακών δυνάμεων και παγκόσμιων δυνάμεων πολύ περίπλοκο, πολύ πολύπλοκο, το οποίο προφανώς εν μέρει ξεφεύγει ακόμα και από τους καλύτερους παρατηρητές. Είναι ένα παιχνίδι που κατά πάσα πιθανότητα θα δούμε τις συνέπειες του μόνο μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

Ξεκάθαρο. Fulvio εγώ σε ευχαριστώ που ήσουν μαζί μας και που μας βοήθησες να ξεκαθαρίσουμε λιγάκι αυτό το τόσο περίπλοκο πλαίσιο, αυτή την τόσο πολύπλοκη εικόνα.

Ευχαριστώ σε εσάς

8 απριλίου 2017 – © Δυνατή η αναπαραγωγή ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΡΗΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ του CONTROPIANO

Τελευταία μεταβολή: 8 απριλίου 2017, ώρα 8:35STAMPA

 http://contropiano.org/news/internazionale-news/2017/04/08/non-ce-alcuna-vera-guerra-al-terrorismo-islamico-parte-usa-ue-090699
ένοπλη πάλη, lotta armata

ΜΑΡΙΟ ΜΟΡΕΤΤΙ-Ερυθρές Ταξιαρχίες, μια ιταλική υπόθεση

post image

Συνέντευξη στην Κάρλα Μόσκα και τη Ροσσάνα Ροσσάντα

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΑΔΟΣΗ

Πρόλογος

Ο Μάριο Μορέττι ήταν μέλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών από το 1971 και βρέθηκε στην καθοδήγηση της οργάνωσης από το 1974 μέχρι την σύλληψη του το 1981. Έζησε δηλαδή όλη τη διαδρομή της οργάνωσης όσο ήταν ενιαία καθώς μετά το 1981 άρχισε ο κατακερματισμός της. Δεν συνεργάστηκε ποτέ με τις αρχές, δεν διαχώρισε την θέση του από τον ένοπλο αγώνα ούτε μετανόησε για τις πράξεις του.  Το 1987, μαζί με τους Ρενάτο Κούρτσιο, Μαουρίτσιο Ιανέλλι και Πιέρο Μπερτολάτσι, υπέγραψε ένα κείμενο το οποίο δήλωνε ότι το κεφάλαιο Ερυθρές Ταξιαρχίες είχε κλείσει και ότι ο ένοπλος αγώνας είχε φτάσει στο τέλος του.

Παρ’ όλα αυτά, το όνομα του έχει εμπλακεί σε θεωρίες συνωμοσίας, έχουν εκδοθεί [και στα ελληνικά] βιβλία που τον κατηγορούν ευθέως ως πράκτορα διαφόρων μυστικών υπηρεσιών, οι κατηγορίες που τον βαραίνουν για πολλούς έχουν μετατραπεί σε βεβαιότητες και ο Ε.Τ. έχουν κατηγοριοποιηθεί ως μια »τηλεκατευθυνόμενη» οργάνωση που βοήθησε το ιταλικό κράτος να καταστείλει το μαζικό κίνημα της δεκαετίας του 1970.

Το σενάριο που τον βάζει στον πυρήνα όλων των συνωμοσιών είναι έμπνευση ενός μόνο από τους συντρόφους του ο οποίος το 1987 δήλωσε ότι αποκηρύσσει τον ένοπλο αγώνα σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου »Μέτρα υπέρ οποιουδήποτε διαχωρίζει την θέση του από την τρομοκρατία». Από τότε έχει γίνει παλιάτσος των Μ.Μ.Ε. και με τις συνεντεύξεις του δίνει πάτημα σε όλο το φάσμα των πολιτικών φορέων να αμφισβητήσουν ότι αυτό που συνέβη στην Ιταλία από το 1969 μέχρι το 1987 ήταν ένας σκληρός, αιματοβαμμένος, πολλές φορές απελπισμένος, ένοπλος ταξικός αγώνας για τον κομμουνισμό. Αν την Ιστορία την γράφουν οι νικητές, στην προκειμένη περίπτωση οι ηττημένοι που πετάνε στα σκουπίδια την ίδια τους την ιστορία είναι οι καλύτεροι συνεργάτες τους.

Γιατί όταν κάποιος πιστεύει ότι γνωρίζει την ιστορία των Ερυθρών Ταξιαρχιών πολλές φορές έχει απλώς διαβάσει ή ακούσει όσα γράφτηκαν σε βιβλία ή κατατέθηκαν σε δικαστήρια από όσους διαχώρισαν τη θέση τους από τις ίδιες τους τις πράξεις ή »μετανόησαν ειλικρινά»για αυτές. Η πολιτική ιστορία του επαναστατικού προλεταριάτου κουρελιάστηκε και ξεπουλήθηκε για μια ευνοϊκή μεταχείριση από τους δικαστές. Ένα πολιτικό κεφάλαιο έμπρακτης αμφισβήτησης της κρατικής εξουσίας έχει μετατραπεί σε ένα αφήγημα περί »παραστρατημένων νέων με βίαια ένστικτα, οι οποίοι δεν ήξεραν ακριβώς γιατί πολεμούσαν».

Το κεφάλαιο αυτό παρουσιάζεται από κοινωνιολόγους, δημοσιογράφους, πολιτικούς και άλλους »ειδικούς» ως μια ανεξάρτητη βιαιότητα, μια συλλογική παράνοια που άφησε πίσω της μονάχα αίμα και καταστροφή. Η ιστορία ενός ολόκληρου κινήματος [που, ναι, είχε και ένοπλο βραχίονα] τεμαχίζεται, διαστρεβλώνεται, αποστραγγίζεται από την πολιτική της ουσία και τελικά παρουσιάζεται ξεκομμένη από τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που, ενώ πρόσφεραν εύφορο έδαφος σε αυτό το κίνημα μετά το 1968, του στέρησαν τις ρίζες του μετά το 1981. Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες πρέπει να μιλήσουμε επίσης για τη μαζική εργατική αντίσταση στα εργοστάσια η οποία τις γέννησε και για τη βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση, τις φασιστικές επιθέσεις, τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες από τις ειδικές κατασταλτικές δυνάμεις του ιταλικού κράτους που τις ώθησαν στον κατακερματισμό και τη διάλυση.

Το 1993, ενώ πλέον η πολιτική μάχη δινόταν με βάση το αίτημα για χορήγηση πολιτικής αμνηστίας σε όσους ήταν ακόμη φυλακισμένοι λόγω ενεργειών ένοπλου αγώνα, ο Μάριο Μορέττι αποφασίζει να μιλήσει στις δημοσιογράφους Ροσσάνα Ροσσάντα [από τα ιδρυτικά μέλη της αριστερής εφημερίδας il manifesto] και Κάρλα Μόσκα, ανασυνθέτοντας την ιστορία των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Η συνέντευξη μαγνητοφωνείται στην φυλακή Όπερα του Μιλάνο, αλλά τον Οκτώβριο οι αρχές κατάσχουν τις κασέτες και οι δημοσιογράφοι θα μπορέσουν να ξανασυναντήσουν τον Μορέττι μονάχα τον Μάρτιο του 1994. Οι κασέτες τους επιστρέφονται, αλλά τις υπόλοιπες ερωτήσεις ήταν υποχρεωμένες να τις υποβάλλουν γραπτώς. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1994. Ο Μάριο Μορέττι βρίσκεται από το 1997 σε καθεστώς ημιελευθερίας, την ημέρα εργάζεται έξω και το βράδυ επιστρέφει στη φυλακή.

Αυτό το βιβλίο του κατασυκοφαντημένου Μάριο Μορέττι μας βοηθάει να κατανοήσουμε τι πραγματικά σημαίνει να αφιερώνεις τη ζωή σου στον ένοπλο αγώνα, να μάχεσαι για πάνω από μια δεκαετία και τελικά να βιώνεις την υποχώρηση, έπειτα τη φυλακή και τέλος την απώλεια της συλλογικής ταυτότητας που προσέφερε σε αυτούς τους ανθρώπους την αξιοζήλευτη δυνατότητα να νιώθουν ο ένας τον άλλο »σύντροφο». Ο Μορέττι δεν μασάει τα λόγια του όταν φτάνει στο σημείο της αυτοκριτικής, δεν κάνει μια αγιογραφία του αντάρτικου και των ανταρτών πόλης. Κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό, αποδεικνύει με τη στάση του ότι η συλλογική μνήμη δεν είναι λέξεις σε κάποια δικογραφία που δεν αξίζουν ούτε όσο το χαρτί πάνω στο οποίο είναι γραμμένες. Οι νίκες και οι ήττες μας, τα λάθη και η αυτοκριτική μας, η τρυφερότητα και η σκληρότητα μας, οι αντιφάσεις και οι βεβαιότητες μας δεν θα βρουν ποτέ τη θέση τους στο στρατόπεδο του εχθρού. Θα είναι η πρώτη ύλη για την επόμενη προλεταριακή επίθεση, για την επόμενη έφοδο στον ουρανό.

Η.Δ.

 

 

 

 

ένοπλη πάλη, lotta armata

Η απολογία του Κουφοντίνα Mar 8

Σ.απ.γαλ. Η μέρα είναι αφιερωμένη σε αυτό που λέμε «τρομοκρατία».Ειδικά μετά από τα γεγονότα στις Σκουριές.Βέβαια δεν ξέρω ποιός είναι ο πραγματικός τρομοκράτης.Το κράτος που έχει (σύμφωνα με το Μαξ Βέμπερ) το φυσικό μονοπώλιο έννομης βίας ; ή εμείς ο Λαός που διαδηλώνουμε στις 12-02-2012 και φάγαμε 5 τόνους χημικά ; ή κάποιοι πολίτες ασχέτως εθνικότητας, που παίρνουν κατά καιρούς τα όπλα και αντιμάχονται ένα κράτος βίας και αυταρχισμού ; τον κομαντάντε Μάρκος στο Μεξικό άραγε πως τον φώναζαν ?

Κι επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και επειδή βρίσκω τρομερά ενδιαφέρουσα την απολογία Κουφοντίνα, για αυτό λοιπόν την αναδημοσιεύω. Είναι περιττό να πώ ότι διαφωνώ απόλυτα με τις δολοφονίες αθώων ανθρώπων.Ακόμα και αυτοί που διαπράττουν έγκλημα πρέπει να δικάζονται και να μην αφαιρείται η ζωή τους.Η προσωπική μου άποψη είναι ότι στο κτήνος δεν φέρνεσαι με τον ίδιο κτηνώδη τρόπο, διότι έτσι φτάνεις στο ίδιο επίπεδο με αυτόν.

Καλή ανάγνωση.

1234

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ:Κύριε Προέδρε, θα ξεκινήσω με μία δήλωση .

Δεν πρόκειται να κάνω αυτό που εσείς ζητάτε σαν απολογία.

 Αρνούμαι τις κατηγορίες,   αρνούμαι το κατηγορητήριο, αρνούμαι να συνεργήσω στο να δικαστεί μια επαναστατική Οργάνωση σαν εγκληματική. Να ξεκόβεται ένα πολιτικό  φαινόμενο  από τις κοινωνικές του ρίζες από τις αιτίες που το δημιούργησαν.  Να αντιμετωπίζεται η 17Ν έξω από τις  συγκυρίες που την γέννησαν, έξω από το κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό περιβάλλον μέσα στο οποίο έδρασε τις ελληνικές και διεθνείς συνθήκες των τελευταίων 30 χρόνων.

Αρνούμαι να αποδεχθώ την προσπάθεια αξίωσης της επαναστατικής Αριστεράς. Αρνούμαι την απόπειρα να ξαναγραφεί η ιστορία μέσα σε μία αίθουσα Δικαστηρίου. Ένα Δικαστήριο που δεν μπορεί να κρίνει κοινωνικά φαινόμενα, που δεν μπορεί να δικάσει ή να καταργήσει την πάλη των τάξεων.

Θεωρώ ότι το Δικαστήριό σας δεν θέλει, ούτε μπορεί να δικάσει την 17Ν γι΄ αυτό που πραγματικά ήταν. Θα μας δικάσετε με βάση ένα Δίκαιο της ανισότητας, ένα Δίκαιο που δεν μπορεί να κρίνει την δράση μας, έναν Ποινικό Κώδικα που δεν μπορούμε να αποδεχθούμε σαν εργαλείο για την αξιολόγηση του αγώνα μας. Ένα Δίκαιο που θα το υποστούμε αλλά δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το αναγνωρίσουμε.

Ένα σύστημα δικαιοσύνης που είναι υποκριτικό γιατί αφήνει ατιμώρητο τον βιομήχανο που δολοφονεί και σακατεύει στα λεγόμενα εργατικά ατυχήματα, τον εφοπλιστή που πνίγει στα σαπιοκάραβά του, τον μεγαλέμπορο ναρκωτικών, τον ληστή του δημόσιου πλούτου την ίδια ώρα που καταδικάζει σε βαρύτατες ποινές απόκληρους παραβάτες, μικροκλεφτρόνια και δυστυχισμένους χρήστες. Ένα Δίκαιο που εφαρμόζεται μονόπλευρα και μεροληπτικά, που δεν ισχύει για τους ισχυρούς του πλούτου και της εξουσίας, που «πιάνει στην φάκα τα μικρά ποντικάκια» όπως έχετε πει ενώ οι «μεγαλοπόντικες και οι αρουραίοι» ροκανίζουν ανενόχλητοι το «τυρί», τον κοινωνικό πλούτο.

Αποτελείται από την θεσμική σας θέση κομμάτι ενός μηχανισμού καταναγκασμού ενός συστήματος επιβολής ιδεολογίας, ελέγχου φρονήματος και διατήρησης κοινωνικών ισορροπιών στο πλαίσιο μιας τάξης πραγμάτων την οποία εμείς δεν αποδεχόμαστε.

Το Δικαστήριό σας είναι ένα ειδικό Δικαστήριο εκτάκτων μέτρων που συστάθηκε στην βάση ενός ειδικού αυταρχικού νόμου, προικοδοτήθηκε με ειδικούς νόμους και διατάξεις και κλήθηκε να νομιμοποιήσει με το κύρος των μελών του μια σκανδαλώδη προδικασία όπου καταπατήθηκαν, καταβαραθρώθηκαν και εξευτελίστηκαν όσοι από τους δικούς σας νόμους χρειάστηκε.

Τα όριά σας φάνηκαν στην απόφασή σας για το λεγόμενο πολιτικό έγκλημα. Ο Νόμος, το Δίκαιο και το Σύνταγμά σας σας επέτρεπαν να χαρακτηρίσετε την δράση της 17Ν σαν πολιτικό έγκλημα όπως λέγεται. Δεν σας το επέτρεπε όμως η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων που ήθελε να δικαστούμε σαν κοινοί εγκληματίες και όχι σαν αυτό που είμαστε. Αιχμάλωτοι ενός ακήρυχτου και ανειρήνευτου κοινωνικού πολέμου που αρχίζει από τότε που υπάρχουν τάξεις, που υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, ισχυροί και ανίσχυροι, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι.

Η δράση μας ήταν πολιτική. Οι αφετηρίες, οι σκοποί, τα αποτελέσματα της δράσης ήταν πολιτικά και η ιστορία θα καταγράψει αυτή την δίκη σαν δίκη πολιτική. Δεν περιμένουμε επικύρωση από το Δικαστήριό σας. Αλλωστε ποτέ στην σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν αναγνώρισαν Δικαστήρια μια δίκη σαν πολιτική, ούτε υπήρξαν ποτέ πολιτικοί κρατούμενοι παρά μόνο σφαγείς, κακοποιοί, εγκληματίες, τρομοκράτες.

Δήλωσα ότι ήμουν μέλος της 17Ν και δήλωσα ότι δέχομαι την πολιτική ευθύνη για την δράση της. Συμφωνώ με τις θέσεις της και τις επιλογές της. Είναι αλληλέγγυος με όλες τις ενέργειες που έκαναν οι σύντροφοι της 17Ν αλλά και όλους τους αγώνες που κάνουν οι άνθρωποι για να κατακτήσουν έναν κόσμο ειρήνης και ελευθερίας, έναν κόσμο χωρίς ανισότητες, εκμετάλλευση, αδικία και στρεβλή δικαιοσύνη που θα την μετρά.

Δεν θα κάνω αυτό που θέλετε, δεν θα μπω στην λογική σας. Η δικιά μας ηθική δεν δέχεται λογικές συνεργασίας και κατάδοσης. Δεν θα μιλήσω για την σχέση μου με την δράση της Οργάνωσης. Δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω σε ποιες ενέργειες δεν συμμετείχα. Δεν θα μιλήσω για συγκατηγορουμένους μου. Αυτή είναι η στάση μου και θα την κρατήσω με οποιοδήποτε είδος προσωπικό κόστος.

Η 17Ν όπως από την πρώτη στιγμή επίμονα διακήρυσσε ήταν μία Οργάνωση απλών λαϊκών αγωνιστών. Από τα σπλάχνα του λαού προερχόταν, την δική του φωνή αφουγκραζόταν, τα δικά του συμφέροντα προσπάθησε να υπηρετήσει και μπροστά στον λαό νοιώθει ότι πρέπει να λογοδοτήσει. Εγώ εδώ θα πω λίγα λόγια και απλά για την Οργάνωση και την δράση της απευθυνόμενος σε αυτούς που μας πίστεψαν, μας στήριξαν ηθικά, που ένοιωθαν ότι αποτελούσαμε μία ελπίδα, μια σπίθα. Αλλά όπως είπε και κάποιος μάρτυρας μια ανάσα, έναν στεναγμό ανακούφισης, μια στιγμή απόδοσης δικαιοσύνης όπως ποτέ δεν μπορεί να είστε εσείς για τους απλούς ανθρώπους.

Σε αυτούς που αντλούσαν από μας περηφάνια, που έβρισκαν σε μας ένα κομμάτι από το χαμένο στοίχημα της επανάστασης. Σε αυτούς που απογοητεύσαμε, που διαψεύσαμε, σε αυτούς που διαφώνησαν με τις επιλογές μας αλλά που ήταν από την ίδια πλευρά με μας, που τους συγκινούσε η έφοδος στον ουρανό. Σε αυτούς τέλος που πόνεσαν αναπόφευκτα από την δράση μας είτε ήταν από την δική μας την πλευρά, είτε ακόμα και από την απέναντι. Στις οικογένειες αυτών που έγιναν στόχος άδικα κατ΄ αυτούς, δίκαια κατά την Οργάνωση, η ιστορία θα μας κρίνει γι΄ αυτό. Η ιστορία που όπως λέγετε ευτυχώς έχει διαφορετικά κριτήρια για την δικαιοσύνη και την αδικία.

Τον Δεκέμβρη του ΄75 μια ομάδα αγωνιστών εκτελεί τον σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα. Δεν ήταν δυνατόν να υπάρξει πιο ξεκάθαρη και δικαιολογημένη ενέργεια. Ο σταθμάρχης της CIA ήταν και είναι το μακρύ χέρι της Αμερικάνικης κυριαρχίας στην χώρα μας. Επικεφαλής μιας 5ης φάλαγγας μερικών εκατοντάδων πρακτόρων 300 με 400 προδικτατορικά σύμφωνα με τον αναλυτή Κάτρι, τοποθετημένο σε νευραλγικές θέσεις στην κυβέρνηση, στον κρατικό μηχανισμό, τις Ένοπλες Δυνάμεις, στα Κόμματα, τον Τύπο ελέγχει και κατευθύνει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας ανάλογα με τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο Ελληνικός λαός ήξερε τί ήταν η CIA, ήξερε τον ρόλο της από τον εμφύλιο έως τότε. Στις εκλογικές αναμετρήσεις ιδιαίτερα το ΄61 της βίας και νοθείας, στο στήσιμο του παρακράτους και την δολοφονία Λαμπράκη, στα Ιουλιανά, στη δικτατορία και την πρόσφατη τότε Κυπριακή τραγωδία. Ήξερε και επιδοκίμασε την ενέργειά μας. Όπως είπε πρόσφατα ο Καθηγητής κ. Φίλιας οι προδοσίες τύπου Κύπρου ξεπλένονται μόνο με αίμα. Είναι και αυτός τρομοκράτης; Τί έχει συμβεί και δεν έχει ανοίξει ακόμα ο φάκελος της Κύπρου; Πού είναι η Βουλή και η δικαιοσύνη σας, πού είναι η δημοκρατία;

Τόση επιλεκτικότητα για το τί είναι έγκλημα και ποιος είναι ο εγκληματίας; Τους βασανιστές ο λαός τους άφησε ελεύθερους ή η ανεξάρτητη δικαιοσύνη σας; Ο Ελληνικός λαός ήξερε γιατί εκτελέστηκε ο σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα. Αυτό που δεν ήξερε ήταν ποιοι ακριβώς ήταν οι υπεύθυνοι και αυτό γιατί η Κυβέρνηση, Κόμματα και Τύπος επιδόθηκαν σε μία εκστρατεία συσκότισης, αποπροσανατολισμού και σύγχυσης μιλώντας για σκοτεινές δυνάμεις, χουντικούς, προβοκάτορες, πράκτορες, μαφιόζους, οτιδήποτε τέλος πάντων διαφορετικό από αυτό που πραγματικά ήταν.

Όμως το ήξεραν από την πρώτη στιγμή. Η Οργάνωση είναι αναλάβει την ευθύνη, είχε στείλει προκηρύξεις, είχε μοιράσει το κείμενο διεκδίκησης σε χιλιάδες φύλλα στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας. Μαζί με την δράση της 17Ν άρχιζε και η επιχείρηση παραπληροφόρησης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Η 17Ν ήταν μία Οργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς, του κομματιού εκείνου της Αριστεράς που πιστεύει ότι το σημερινό κοινωνικό σύστημα δεν μπορεί να αμβλύνει τις κοινωνικές ανισότητες γιατί τις γεννά και βασίζεται σε αυτές. Δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα της ανεργίας γιατί γεννά την ανεργία και χρειάζεται την ανεργία. Δεν μπορεί να εξαλείψει τους πολέμους γιατί γεννά τους πολέμους και τρέφεται από αυτούς. Δεν μπορεί να στηρίξει την ισότιμη ανάπτυξη όλων των χωρών γιατί βασίζεται στην άνιση ανάπτυξη και την λεηλασία του πλούτου των φτωχών χωρών.

Δεν νοιάζεται για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη που προκαλεί. Δεν σέβεται την διαφορετικότητα των πολιτισμών και των ανθρώπων γιατί υπακούει σε έναν «Θεό Παντοκράτορα» το χρήμα και το κέρδος. Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, δεν μπορεί να εκδημοκρατιστεί, δεν μπορεί να εξανθρωπιστεί παρά μόνο να ανατραπεί μέσα από μια σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα που κοντά δυο αιώνες τώρα ξεχωρίσει την Αριστερά σε δυο βασικά ρεύματα, το μεταρρυθμιστικό και το επαναστατικό.

Η διαφορά δεν είναι θεωρητική, αφηρημένη και αυριανή αλλά πρακτική, συγκεκριμένη και σημερινή επειδή ο τελικός στόχος «το αύριο» καθορίζει τα άμεσα μέσα του σήμερα. Όποιος ρητά ή σιωπηλά απορρίπτει την επαναστατική λύση προσπαθεί να φρενάρει, να χειραγωγήσει και να εκτονώσει τον επαναστατισμό και την λαϊκή αγανάκτηση και αναγνωρίζεται εύκολα από την αδράνεια και το προσωπικό βόλεμα.

Όποιος επιλέγει τον δρόμο της επανάστασης αναζητεί και τις ανάλογες άμεσες δράσεις, τα μέσα πάλης και την ηθική που ταιριάζει στα συμφέροντα της τάξης του, της πλειοψηφίας του κόσμου της εργασίας, των ανίσχυρων, των φτωχών, των θυμάτων της εκμετάλλευσης. Σε αυτή την Αριστερά ανήκει η 17Ν, στην Αριστερά του Λένιν, του Τσε και του Αρη, στην Αριστερά της Οκτωβριανής, της Ισπανικής, της Κινέζικης, της Κουβανέζικης Επανάστασης. Στην Αριστερά του ΕΛΑΣ και του δημοκρατικού Στρατού, στην Αριστερά των αντιαποικιακών επαναστάσεων από την Αλγερία ως το Βιετνάμ, στην Αριστερά των εξεγέρσεων του Μάη του ΄68 και του Νοέμβρη του ΄73, στην Αριστερά των ανταρτικών της πόλης.

Η 17Ν δεν θεώρησε ότι αποτελεί το κέντρο της επανάστασης ούτε ότι ο τρόπος δράσης της είναι ο μοναδικός αλλά από την αρχή διακήρυξε ότι η επαναστατική διαδικασία είναι μακρόχρονη και περίπλοκη. Απαιτεί τον συνδυασμό όλων των μορφών πάλης αλλά χρειάζεται να ξεκινήσει από σήμερα.

Ποιοι ήταν οι στόχοι της Οργάνωσης; Πρώτα-πρώτα η «Νέα Ρώμα» η νέα αυτοκρατορία. Όπως κάθε αυτοκρατορία που πέρασε από τα βάθη της ιστορίας μέχρι σήμερα ακολουθεί κι αυτή τον δρόμο της υπερεπέκτασης, της παγκόσμιας ηγεμονίας, της πολιτιστικής ισοπέδωσης, της λεηλασίας του παγκόσμιου πλούτου. Με την τακτική των προληπτικών πολέμων στα ναζιστικά πρότυπα τρέφεται με αίμα και πετρέλαιο. Επιβάλει πέρα από κάθε κανόνα και έννοια νόμου και ηθικής το μόνο δίκαιο που γνωρίζει, το «δίκαιο του ισχυρού». Το μόνο νόμο που αναγνωρίζει, το «νόμο της ζούγκλας», την επιστροφή στην αποικιοκρατία.

Βασίζεται στην απολιτικοποίηση των πολιτών της, τον χειραγωγούμενο από τα ελεγχόμενα παντοδύναμα ΜΜΕ, την εξαγορά και συνενοχή της κοινωνίας των 2/3 του εσωτερικού της, την εθνικιστική και ρατσιστική ιδεοληψία περί περιούσιου αμερικάνικου έθνους συνδυασμένη με φασιστικού τύπου στρατιωτικούς πατριωτικούς νόμους και σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, Νταχάου και Αουσβιτς. Κάποιες θέσεις περιμένουν και μερικούς από μας μαζί με τους αιχμαλώτους πολέμου από όλον τον κόσμο.

Όσο όμως αυτή η πρωτοφανούς ισχύος στην ιστορία πολεμική μηχανή επεκτείνει τα μέτωπα και τα πεδία δράσης της σε όλο τον πλανήτη τόσο μεγαλώνουν και τα μετόπισθεν της. Κι εκεί αποδεικνύεται άχρηστη η τεράστια συμβατική μηχανή προς στις κλασικές μεθόδους του ανταρτοπόλεμου, την ενέδρα και το λιανοντούφεκο. Αυτή είναι αχίλλειος πτέρνα της αυτοκρατορίας, η καταρράκωση της εικόνας του πανίσχυρου, του άτρωτου, του ακαταμάχητου.

Αυτός ο ασύμμετρος πόλεμος, ο ανταρτοπόλεμος, ο πόλεμος του αδύνατου, η δημιουργία πολλών Βιετνάμ είναι η μόνη ελπίδα, ο μόνος δρόμος που μένει στους λαούς για να φθείρουν την υπερεξοπλισμένη αλαζόνα αυτοκρατορία, να εξεγείρουν συνειδήσεις και στις χώρες της Δύσης ώστε να αναπτυχθούν μαζικά επαναστατικά κινήματα αλληλεγγύης στις λεηλατούμενες χώρες του Τρίτου κόσμου.

Ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό στη χώρα μας ήταν ο κύριος τομέας της δράσης της 17Ν. Οι περισσότερες ενέργειές της ήταν αντιϊμπεριλαστικές και ιδίως αντιαμερικάνικες. Επί 27 χρόνια γελοιοποιήσατε τις μυθοποιημένες μυστικές υπηρεσίες, ανέτρεπε και τσαλάκωνε την εικόνα των παντοδύναμων χολιγουντιανών υπερ-πρακτόρων. Έτσι εξηγείται η λύσσα τους, η μανία και η εκδικητικότητα απέναντί μας.

Η 17Ν ήταν αντικαπιταλιστική επαναστατική Οργάνωση στην Ελλάδα. Τα μέλη, ήταν αγωνιστές βγαλμένοι από τα σπλάχνα του ελληνικού λαού, που από το μεγάλο λαϊκό αγώνα του ΄21 ονειρεύεται να γίνει αφέντης στον τόπο του.

Όνειρο, που άγγιξε όταν άρχιζε να χτίζει τους πρώτους αυθόρμητους, αυθεντικούς λαϊκούς θεσμούς της Αυτοδιοίκησης και Δικαιοσύνης στην ελεύθερη Ελλάδα. Όνειρο, που έζησε κάτω από τους βομβαρδισμούς των Αγγλων. 2.500 χιλιάδες βόμβες την ημέρα, έπεφταν το Δεκέμβρη στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας και τα ναπάλμ των Αμερικάνων στον Εμφύλιο!

Γευτήκαμε μέσα από τις διηγήσεις των πατεράδων την πίκρα της ήττας, την ταπείνωση, τις διώξεις, την τρομοκρατία, τα Μακρονήσια, την απόλυτη εξουσία του χωροφύλακα και του στρατοδίκη. Αυτός ο τόπος είδε τους δοσίλογους να γίνονται κράτος! Τους μαυραγορίτες να γίνονται εφοπλιστές και βιομήχανοι και όλοι μαζί, να ροκανίζουν τις σάρκες και το μόχθο του ελληνικού λαού.

Ένα κράτος, που με το ληστρικό του φορολογικό σύστημα και τον ελεγχόμενο τραπεζικό τομέα, κατεύθυνε τον πλούτο που παρήγαν οι πολλοί, στις τσέπες των λίγων για να δημιουργηθεί μεταπολεμικά και μέχρι σήμερα, μια τάξη που ενώ αρμέγει τη χώρα, να μην αναλαμβάνει κανένα ρίσκο, κανένα κόστος, παρά μόνο κέρδη, οδηγώντας τη χώρα σε μια στρεβλή, ρηχή ανάπτυξη και την αναπόφευκτη σήμερα αποβιομηχάνιση.

Ο Ωνάσης γλαφυρά περιέγραψε τη μεγάλη ιδιωτική επιχείρηση σαν ένα κουβά, όπου ο μεγαλοϊδιοκτήτης πετά μέσα ακαθαρσίες και όταν γεμίσει ξεφορτώνει το δύσοσμο κουβά στο κράτος, για να τον ξεπλύνει και πάλι καθαρό να τον παραδώσει στους επόμενους!

Είδαμε τους πολιτικούς άλλο λιγότερο και πιο διακριτικά, άλλος περισσότερο και πιο κυνικά, να τηρούν «την άψογον στάσιν», όπως περιέγραψε ο Μεϊνο. Τη στάση του ραγιαδισμού και της υποτέλειας που στοίχισε στη χώρα την Κυπριακή τραγωδία, τις βάσεις που αποχωρούν αναβαθμιζόμενες, την ετεροδικία, το «Ευχαριστώ»  για τα Ίμια, την κατάργηση του ασύλου για τον ικέτη Οτσαλάν, την παράδοση των νέων Ακροναυπλιωτών στα νέα Νταχάου αύριο, την επερχόμενη τραγωδία στο Αιγαίο.

Είδαμε την τάση των ισχυρών του πλούτου και της εξουσίας να παραβιάζουν όλους τους αστικούς νόμους, τους νόμους των φιλελεύθερων επαναστάσεων, με σκάνδαλα, μίζες, απάτες, κομπίνες και να μένουν ανεξέλεγκτοι από την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Είδαμε το πολιτικό προσωπικό της χώρας σε κάθε αλλαγή του να αλληλο-αμνηστεύεται. Η Ένωση Κέντρου αμνηστεύει την ΕΡΕ το ΄65, ο Καραμανλής τους Χουντικούς το ΄74, ο Παπανδρέου τη Νέα Δημοκρατία το ΄81, ο Μητσοτάκης το ΠΑΣΟΚ με μια παρωδία δίκης βέβαια χωρίς αποτέλεσμα, το ΠΑΣΟΚ αμνηστεύει το Μητσοτάκη και ο Καραμανλής ο νεώτερος -παρά τα όσα λέγει- θα αμνηστεύσει το ΠΑΣΟΚ αύριο, γιατί ξέρει ότι θα υπάρξει και μεθαύριο.

Είδαμε την Αριστερά να ενσωματώνεται, να εκτονώνει και να ξεπουλά τους αγώνες, να αφήνει να χάνονται κατακτήσεις δεκαετιών, να μεταμορφώνεται από την Κίρκη της εξουσίας, να γίνεται το αριστερό δεκανίκι του καθεστώτος και είπαμε: Φτάνει πια, υπάρχει και η άλλη Αριστερά. Η Αριστερά, που αντί να γυρίζει και το άλλο μάγουλο, ρίχνει κλωτσιά στο καλάμι!.

Πέρα από την καθεστωτική, υπάρχει και η αντι-καθεστωτική Αριστερά. Πέρα από τη βολεμένη, την τακτοποιημένη, υπάρχει και η άτακτη, η ανυπότακτη, η αντάρτικη. Αυτή που πιστεύει πως απέναντι στη βαθιά κρίση του συστήματος, κρίση πολιτική, κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική, κρίση αξιών, η λύση μπορεί να είναι μόνο επαναστατική.

Στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» οι Μαρξ και Ένγκελς γράφουν: «Οι Κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνο με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος«. Στον 1ο τόμο του <<Κεφαλαίου>> λέει ο Μαρξ «Η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας, που κυοφορεί μια καινούρια».

Όσο για το Λένιν στο 14ο τόμο ονομάζει ενέργειες σαν της 17Ν, «Παρτιζάνικες» και τις εντάσσει στα πλαίσια του επαναστατικού οπλοστασίου της εργατικής τάξης.

Η ένοπλη άμεση δράση ξεκινά από το γεγονός ότι θα είναι πολύ αργά να σκεφτεί κανείς για ένοπλο αγώνα, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και περιγράφεται στο αρχικό της στάδιο, από την ακόλουθη θέση των Τουπαμάρος: «Η ίδια η επαναστατική δράση ακόμη και το γεγονός ότι εξοπλιζόμαστε, ότι προετοιμαζόμαστε, ότι εφοδιαζόμαστε, το γεγονός ότι προβαίνουμε σε πράξεις που παραβιάζουν την αστική νομιμότητα, δημιουργεί μια συνείδηση, μια οργάνωση και επαναστατικές συνθήκες».

Η 17Ν όταν μπήκε στο Τμήμα του Βύρωνα για να πάρει όπλα, στο Πολεμικό Μουσείο για να πάρει μπαζούκας, στο στρατόπεδο του Συκουρίου για να πάρει πολεμοφόδια και όλα αυτά χωρίς να ανοίξει μύτη, έκανε πράξεις ένοπλης προπαγάνδας. Έδειχνε επιπλέον ότι δεν ήταν ετεροκίνητη, ότι βασιζόταν στις δικές της δυνάμεις, για να βρει τα απαραίτητα υλικά για τον αγώνα.

Όταν ο Αρης με την αρχική αντάρτικη ομάδα του έμπαινε σ΄ ένα χωριό με τους ενόπλους του σε παράταξη και έβγαζε λόγο στην πλατεία, πραγματοποιούσε μια πράξη ένοπλης προπαγάνδας. Έδειχνε ότι κάτω από τη μύτη των Γερμανών, μπορούσε να υπάρξει δράση. Προκαλούσε ένα δυνατό σοκ, δημιουργούσε συνθήκες για παραπέρα ανάπτυξη της δράσης.

Βέβαια, η 17Ν δεν ήταν η αρχική ομάδα του Αρη και βέβαια στην Ελλάδα η αμερικάνικη κατοχή δεν είναι άμεμπτη και κρατά τα προσχήματα και βέβαια υπάρχει μια τυπική αστική δημοκρατία που συγκαλύπτει την πραγματική ολιγαρχία των ισχυρών του πλούτου, μια <<φιλελεύθερη ολιγαρχία>> όπως την ονομάζει ο Καστοριάδης.

Όμως η δράση της 17Ν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά της αντάρτικης δράσης. Χαρακτήρισαν την πρακτική της 17Ν ως τρομοκρατία. Εμείς απαντάμε: όχι. Η 17Ν στρεφόταν εναντίον στόχων – συμβόλων ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού. Πράγματι, κατάφεραν να τους τρομοκρατήσει.

Η Αμερικάνικη Πρεσβεία στη μικρή μας χώρα, ήταν η πρώτη σε ύψος δαπανών, για λόγους ασφαλείας σε ολόκληρο τον κόσμο! Οι μυστικές υπηρεσίες όλων των μεγάλων Δυτικών χωρών, έστελναν τους καλύτερους σπεσιαλίστες τους, ξόδευαν αμύθητα ποσά για έρευνες και πληροφορίες. Οι μεγαλο-βιομήχανοι και εφοπλιστές ύψωναν φρούρια, δημιουργούσαν στρατιές σωματοφυλάκων, ξόδευαν τεράστια ποσά για παράλληλες έρευνες για να βρουν τη 17Ν, για να θωρακίσουν τα αυτοκίνητά τους, να τα εξοπλίσουν με ηλεκτρονικά αντίμετρα.

Όλοι αυτοί -και μιλάμε για λίγες χιλιάδες άτομα- ναι πράγματι τους τρομοκρατούσε η 17Ν και είναι περήφανη γι΄ αυτό!

Όμως το σύνολο του ελληνικού λαού δεν ξυπνούσε ούτε κοιμόταν με το φόβο της 17Ν. Σε μια δημοσκόπηση λίγο πριν την έκρηξη του Πειραιά, μόνο το 2% του δείγματος θεωρούσε τη λεγόμενη τρομοκρατία πρόβλημα, τοποθετώντας το τελευταίο στη σχετική λίστα.

Για το λαό, τρόμο του προκαλεί η βία του κράτους και του καθεστώτος. Η βία των κατασταλτικών μηχανισμών, η βία της φτώχειας και της ανεργίας, η αλλοτρίωση, η απάθεια και η μοναξιά. Ο όρος «τρομοκρατία» χρησιμοποιείται από το καθεστώς για να συγκαλύψει την πραγματικότητα της δικής του βίας, ή της απειλής βίας και τιμωρίας, που τρομοκρατεί το λαό και για να συκοφαντήσει τη λαϊκή αντιβία με μια λέξη που απευθύνεται στο συναίσθημα και προκαλεί αποστροφή.

Η 17Ν χαρακτηρίστηκε από πολλούς Οργάνωση του μέτρου. Παίρνοντας υπόψη τη συγκυρία και το επίπεδο ανάπτυξης του Κινήματος, δεν κήρυξε ολοκληρωτικό πόλεμο σε όλα τα μέτωπα. Δεν ανέβασε το επίπεδο της δράσης, σύμφωνα με τις εκάστοτε επιχειρησιακές δυνατότητές της. Δεν μπέρδεψε ποτέ τις επιθυμίες της με την πραγματικότητα, η βία με τη βιασύνη.

Μέσα σε αυτή τη λογική, δεν επιχείρησε να χτυπήσει την καρδιά του κράτους δημιουργώντας υπερβολικές οξύνσεις, ανεξάρτητα από το ότι θεωρούσε την θεωρητική σύλληψη περί κέντρου του κράτους μάλλον απλουστευτική.

Ήθελε η κάθε ενέργεια να προκαλεί το μεγαλύτερο δυνατό αντίκτυπο με την ελάχιστη δυνατή βία ως προς τις συνέπειες. Το κύριος βάρος της δραστηριότητάς της δεν έπεφτε στα κείμενα, στις προκηρύξεις ή σε κάποιο έντυπο -παρά το ότι τα θεωρούσε αναγκαία και απαραίτητα- αλλά στις ενέργειες. Το βάρος έπεφτε στις πράξεις και όχι στα λόγια.

Έτσι, δεν βγήκε παραδείγματος χάρη προκήρυξη για την πολύ σημαντική επίθεση στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, ούτε σταμάτησε η δράση όταν για ένα διάστημα απαγορεύτηκε η δημοσίευση των προκηρύξεων. Τη διακίνηση των ιδεών, μπορούν να τη στραγγαλίσουν, τον πολιτικό λόγο μπορούν να τον ακυρώσουν! Το γεγονός όμως της ενέργειας και το νόημά της δεν μπορεί να αποκρυβεί ή να διαστρεβλωθεί.

Η προπαγάνδιση της λαϊκής βίας έπρεπε να επιτυγχάνεται από την ίδια την ενέργεια. Στη δράση της 17Ν το μήνυμα, ήταν η ίδια η ενέργεια. Υπήρχε ανάγκη να είναι κατανοητή από το λαό, <<να μιλά από μόνη της>> όπως λέγαμε, να αποκαλύπτει και να από-νομιμοποιεί το καθεστώς και φυσικά να μην έχει αρνητικές επιπτώσεις σε επιμέρους Κινήματα ή σε εργαζομένους.

Η δράση της 17Ν ήταν δεμένη με τις πλατιές λαϊκές μάζες και τα προβλήματά τους. Το χτύπημα για παράδειγμα του ληστρικού φορολογικού συστήματος, ή του ιατρικού κατεστημένου, αναδείκνυε τη λειτουργία του κράτους – απατεώνα, που πλήττει διπλά τον ελληνικό λαό, ληστεύοντάς τον με το φορολογικό του σύστημα, χωρίς να παρέχει στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας, αναγκάζοντάς τον να πληρώσει γι΄ αυτές, τεράστια ποσά στους μεγαλο-γιατρούς και τις ιδιωτικές κλινικές.

Η δράση της 17Ν ήταν δράση συμβολική. Επέλεγε στόχους – σύμβολα της εξουσίας σε όλες τις εκφάνσεις της οικονομική, κοινωνική, πολιτική, εκπροσώπους των μηχανισμών και θεσμών του αστικού καθεστώτος, της ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας με τους μηχανισμούς της, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της ληστείας του κοινωνικού πλούτου και της δημόσιας περιουσίας, των εξωνημένων πολιτικών, των διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών, της κρατικής καταστολής.

Οι ενέργειες της 17Ν είχαν παραδειγματικό χαρακτήρα και ταυτόχρονα προειδοποιητικό και προληπτικό, αφού αποσκοπούσαν να οδηγήσουν σε επανασχεδιασμό ή και αποχή ακόμη από πράξεις επιβλαβείς για το κοινωνικό σύνολο.

Η δράση της 17Ν είχε πολιτικά αποτελέσματα. Εκλαμβανόταν σαν δίκαιη κοινωνική άμυνα απέναντι σε δραστηριότητες που επέσυραν σοβαρή κοινωνική βλάβη. Αν δεν κάνω λάθος, αν μπω στα χωράφια σας, στο δικό σας Ποινικό Κώδικα θεωρείται νόμιμη η προσβολή αυτού που επιτίθεται άδικα.

Δεν δικαιούται η κοινωνία ή κάποια μέλη της αμυνθούν με πολιτικό σκεπτικό απέναντι σε πράξεις με βαρύτατο κοινωνικό κόστος, όταν τους δράστες οι δικοί σας οι θεσμοί ουδέποτε αγγίζουν λειτουργούς, ή έστω και σαν κοινωνικό αντίβαρο.

Έδινε μήνυμα αντίστασης, ότι απέναντι στην πανίσχυρη εξουσία υπάρχουν κάποιοι που αντιστέκονται ακόμη και θα αντιστέκονται για πάντα. Τόνωνε έτσι το αίσθημα αξιοπρέπειας και περηφάνιας του λαού, ενώ προκαλούσε τριγμούς στην εξουσία και στους μηχανισμούς.

Οι ενέργειες της 17Ν εκλαμβάνονταν από τον ελληνικό λαό, με βάση την εμπειρία του τις προσβολές και ταπεινώσεις που έχει υποστεί, τις αδικίες που είχε υποφέρει, την καταπίεση και εκμετάλλευση που βιώνει σαν πράξεις απόδοσης δικαιοσύνης και λαϊκής άμυνας.

Για όλους αυτούς τους λόγους συναντούσε την κοινωνική αποδοχή. Μια σημαντική αποδοχή, της οποία η 17Ν γινόταν αποδέκτης και νομιμοποιούσε την Οργάνωση να συνεχίζει τη δράση της. Θα αναφέρω μόνο τη δημόσια μαρτυρία δύο αναλυτών, του σοβαρού Καθηγητή κ. Μπέη στην <<ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ>> ο οποίος μιλά για «πολιτικώς οδυνηρά αποτελέσμάτα δημοσκοπήσεων για συμπάθεια στη 17Ν» και του ιδιαίτερα εμπαθούς αντιπάλου μας του κ. Μαρίνου Ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στην εφημερίδα <<ΤΟ ΒΗΜΑ>> που λέει ότι «το 23,7% ήτοι 2.370.000 Έλληνες συμπαθεί τους αγωνιστές της 17Ν».

Πρόκειται για ένα αναμφισβήτητο αντικειμενικό γεγονός που αποδείχνει ότι η 17Ν είχε κοινωνικές ρίζες και η δράση της ήταν αποτέλεσμα κοινωνικών αιτιών.

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο περίφημο επιχείρημα περί συμψηφισμού της βίας, που ακούγεται από τους εκπροσώπους της κυρίαρχης ιδεολογίας. Λένε: «υπάρχει η βία από τη μια μεριά, το κράτος στον ιμπεριαλισμό, αλλά υπάρχει και η βία από την άλλη πλευρά η λαϊκή βία συμπεριλαμβανομένης της 17Ν». Ρωτάνε: συμψηφίζετε την κρατική βία με την επαναστατική βία;

Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς που υποστήριζαν αυτή την άποψη συμμετέχουν σε κρατικά όργανα και θεσμούς και συνεπώς δεν μπορούν να βάζουν τον εαυτό τους σε δήθεν ουδέτερη σχέση μεσότητα μεταξύ των δύο άκρων.

Ας θυμηθούμε το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, τις ισοπεδωμένες γειτονιές, χιλιάδες άμαχοι νεκροί, σε 500.000 υπολογίζονται από βρετανικές πηγές οι αναμενόμενοι θάνατοι από καρκίνο μόνο στο Ιράκ. Μπορούν αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί να μπουν στην ίδια ζυγαριά με τις λίγες εκατοντάδες νεκρούς Αμερικανούς στρατιώτες από τη λαϊκή αντιβία και πέρα από την ποσότητα πρόκειται για την ίδια ποιότητα;

Να αναφέρουμε τις χιλιάδες νεκρούς από τα εργατικά ατυχήματα, τις εκατοντάδες πνιγμένους στα πλωτά φέρετρα, την εξόφθαλμη περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής των εργαζομένων μπροστά στη βία του κεφαλαίου. Μιλάμε κι εδώ για την ίδια ζυγαριά, την ίδια ποσότητα και ποιότητα βίας με τους συμβολικούς στόχους της άλλης πλευράς;

Είναι γνωστή η φιλοσοφική αρχή ότι η ποσότητα καθορίζει από ένα σημείο και μετά την ποιότητα και αντίστροφα ότι η ποιότητα επηρεάζει την ποσότητα. Η βία σε μεγάλη κλίμακα (ποσότητα) προσδιορίζει το χαρακτήρα της ως βία εκμετάλλευσης με μια ποιότητα. Η βία εκμετάλλευσης της ποιότητας δεν μπορεί να ασκηθεί παρά σε μαζική κλίμακα, σαν μαζική βία ποσότητα.

Από τη μια δηλαδή υπάρχει η επιθετική βία, η βία εκμετάλλευσης, η βία των καταπιεστών που στοχεύει στη διατήρηση και μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και είναι άδικη και από την άλλη υπάρχει η αμυντική βία, η βία αντίστασης η λαϊκή βία που στοχεύει στην κατάργηση των κοινωνικών ανισοτήτων και είναι δίκαιη.

Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε δεν μπορούμε να συμψηφίζουμε ανόμοια πράγματα. Και για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Καθηγητή Ρούσση, «ο τύπος της βίας της 17Ν από τη μια είναι δευτερογενής σε σχέση με τις οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις που τη γεννούν και από την άλλη είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την κρατική και ιμπεριαλιστική βία».

Όμως το δικαίωμα στη ζωή είναι αδιαπραγμάτευτο; Για την κυρίαρχη ιδεολογία και τους φορείς της η αφαίρεση ζωής είναι σε κάθε περίπτωση πράξη εγκληματική και ο δράστης εγκληματίας; Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε από ιστορική και κοινωνική άποψη οδηγούμαστε στους εξής παραλογισμούς:

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν μια σειρά εγκληματικών πράξεων και δε θα αναφερθώ βέβαια στη σφαγή της Τριπολιτσάς ή στις πυραμίδες κομμένων κεφαλιών που ύψωνε ο Καραϊσκάκης. Οι βίαιες ενέργειες των κλεφτών κατά των φοροεισπρακτόρων και των κοτζαμπάσηδων, ήταν πράξεις εγκληματικές από επικίνδυνα εγκληματικά στοιχεία. Η Φιλική Εταιρεία που εξόντωνε ύποπτα στοιχεία που εξόντωνε ύποπτα στοιχεία για να εκπληρώσει τους σκοπούς της, ήταν μια συμμορία δολοφόνων. Οι εκτελέσεις των προδοτών από τον ΕΛΑΣ, ήταν δολοφονίες που προκαλούν πόνο και αγανάκτηση.

Όταν λοιπόν το ζήτημα τίθεται ιστορικά, τότε η κυρίαρχη ιδεολογία αναδιπλώνεται και χαρακτηρίζει την αφαίρεση της ζωής άλλοτε ως πράξη ηρωισμού και άλλοτε ως εγκληματική πράξη. Η περίπτωση Παναγούλη είναι χαρακτηριστική.

Η αξία λοιπόν της ζωής στο δικό σας σύστημα αξιών γίνεται σχετική και όχι απόλυτη έννοια και οι πρώτοι που τη σχετικοποιούν είναι το κράτος με τα όργανά του και ο ιμπεριαλισμός με τις σφαγές. Το τί είναι έγκλημα καθορίζεται από την ιδεολογία των κυρίαρχων και σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Οι κατηγορίες εναντίον μας δεν μπορούν να μεταμφιέζονται με τη μάσκα της ηθικής αλλά να ειδωθούν κάτω από το πρίσμα της εξυπηρέτησης αυτών των συμφερόντων.

Ας αφήσουν λοιπόν τις υποκρισίες περί ιερότητας απαραβίαστου και λοιπά ηχηρά και ας μας το πουν ανοιχτά και με απλά λόγια: Κύριοι, το μονοπώλιο της βίας το έχει το κράτος για να διασφαλίζει την τάξη, δηλαδή την απρόσκοπτη συνέχιση της εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους. Όποιος το αμφισβητήσει από επαναστατική θέση, μαύρο φίδι που τον έφαγε. Αφήστε σαν Ψωμιάδηδες να σας βάζουμε δυο τρεις μέρες μέσα για τα μάτια του κόσμου, ή καλύτερα εφοπλιστές του ΣΑΜΙΝΑ ή βιομήχανοι των ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΩΝ Κορίνθου, να μην ασχοληθούμε καθόλου μαζί σας.

Ας πέσουν λοιπόν οι μάσκες και ας παρατήσουμε τα προσχήματα. Οι ιδιοκτήτες των ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΩΝ Κορίνθου ουδέποτε θα διωχθούν, όπως δεν διώχθηκαν και δεν θα διωχθούν οι υπεύθυνοι για άλλα εργατικά ατυχήματα για τους σακατεμένους εργάτες, τους χιλιάδες νεκρούς. Εδώ χρειάζεται να αναφέρουμε ένα ανατριχιαστικό παράδειγμα, ένα ανατριχιαστικό γεγονός. Οι εργολάβοι των μεγάλων έργων, συνυπολογίζουν στους προϋπολογισμούς τους το κόστος των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων, αποτιμούν δηλαδή σε μερικά ευρώ, το κόστος των σίγουρων δολοφονιών, αφού η λήψη μέτρων ασφαλείας στοιχίζει περισσότερο.

Στα ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΑ το έγκλημα θα είχε αποφευχθεί αν είχαν τοποθετηθεί απλώς βαλβίδες αντεπιστροφής στις φιάλες οξυγονοκόλλησης, σύμφωνα με το πόρισμα. Όμως στοιχίζουν. Ελάχιστα, αλλά στοιχίζουν. Όπως στοιχίζουν τα φίλτρα στις καμινάδες των εργοστασίων που ξερνούν καρκινογόνους ρύπους. Όπως στοιχίζουν τα μέτρα ασφαλείας. Γι αυτό η Ελλάδα είναι η πρώτη με τριπλάσιο ποσοστό κερδών απ΄ όλες τις χώρες της ζώνης του ευρώ όπως είναι και η πρώτη σε ποσοστό εργατικών ατυχημάτων.

Εδώ δεν υπάρχει ο περίφημος «ενδεχόμενος δόλος»; Ας πέσουν οι μάσκες. Οι εφοπλιστές του ΣΑΜΙΝΑ ουδέποτε θα διωχθούν, όπως δεν διώχθηκε κανένας εφοπλιστής για τους εκατοντάδες πνιγμένους στα πλωτά τους φέρετρα. Όπως δεν θα διωχθεί ο ιδιοκτήτης του IRON ANTONIS για το σάπιο JET ONE που τυχαία δεν έγινε ΣΑΜΙΝΑ με νέους δεκάδες νεκρούς. Αλλωστε έχει αθωωθεί για το σαπιοκάραβο IRON ANTONIS με τους 24 νεκρούς μαζί με τους υπεύθυνους του νεογνώμονα που υπέγραψαν τα πιστοποιητικά αξιοπλοϊας για να ταξιδεύουν ελεύθερα τα ΔΥΣΤΟΣ και τα άλλα.

Ας πέσουν οι μάσκες. Τα κρατικά όργανα που εξοστρακίζουν τις σφαίρες τους σε μετανάστες, μικροκλεφτρόνια, διαδηλωτές, αθωώνονται ή καταδικάζονται σε συμβολικές ποινές. Για τη 17Ν έγιναν ειδικοί νόμοι, έκτακτα μέτρα, ειδικές φυλακές, ειδική σύνθεση του Δικαστηρίου σας.

Ναι, αλλά μπορούν να γίνουν βίαιες ενέργειες σε συνθήκες δημοκρατίας; Καταρχήν βέβαια η ερώτηση υπονοεί ότι μπορούν να γίνουν σε περίοδο δικτατορίας. Ας δούμε όμως τη σημερινή δημοκρατία μας. Σε πρόσφατο άρθρο του ο καθηγητής Παρασκευόπουλος έγραψε: «Δημοκρατία χωρίς σεβασμό στο κράτος δικαίου και το κράτος πρόνοιας γίνεται τύπος άνευ ουσίας και εκφυλίζεται. Η υποβαθμισμένη λειτουργία ενός Κοινοβουλίου δε θα μπορούσε να εξαγνίσει βασανιστήρια ή δίκες σε έκτακτα δικαστήρια». Με δυο φράσεις τα είπε όλα ο κ. καθηγητής.

Ο κ. Κρουσταλάκης πέρυσι με την έναρξη του δικαστικού έτους, επέστησε όπως είπε <<το ξίφος της Δικαιοσύνης εναντίον όποιου παρανομεί, όσο ψηλά και αν βρίσκεται, όσο ισχυρός και αν είναι>>. Και λίγο μετά είπε: «Ο κόσμος έχει βαρεθεί τα λόγια, αλίμονο αν τον απογοητεύσουμε, θα έχουμε χάσει το τρένο της νομιμοποίησής μας στην κοινωνία». Το δικαστικό έτος βέβαια κοντεύει να τελειώσει και η Δικαιοσύνη πολλά έτη τώρα βλέπει τα τρένα να περνούν.

Μια από τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, η ισονομία, δεν εφαρμόζεται. Οι νόμοι δεν ισχύουν για τους ισχυρούς. Όσον αφορά το κράτος πρόνοιας, εξαϋλώνεται για να καταστεί αόρατο μπρος στην επέλαση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας που σαρώνει κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών. Μια κοινωνία που δε νοιάζεται για τους αδύναμους, που δε φροντίζει τους ανήμπορους, που δεν έχει αλληλεγγύη, δεν είναι δημοκρατική κοινωνία. 20% των Ελλήνων είναι κάτω από τα όρια της φτώχιας. 15% η ανεργία, η μεγαλύτερη κοινωνική πληγή, η μεγαλύτερη τρομοκρατική, η μεγαλύτερη διαβρωτική δύναμη της κοινωνίας. Ένας στους τρεις νέους άνεργους. Χαρίζεται η δημόσια περιουσία, ο δημόσιος πλούτος, η δημόσια γη.

Να πούμε για τις μίζες των δισεκατομμυρίων στους εξοπλισμούς; Το διαρκές έγκλημα των δημοσίων έργων; Τα ΜΜΕ των βαρόνων εργολάβων; Τη νέα μεγάλη ιδέα της Ολυμπιάδας, των αρπακτικών, της ρεμούλας και της απάτης; Για πόσα χρόνια θα την πληρώνουμε μετά το 2004; Για το υποβαθμισμένο Κοινοβούλιο που νομοθετεί κατά παραγγελία όπως διαβάσαμε πρόσφατα και στον Κουταλίδη και όπως το βλέπουμε όλοι; Για μια αδύνατη Κυβέρνηση που άγεται και φέρεται σύμφωνα με τις διαθέσεις των ισχυρών; Ποια δημοκρατία;

Μπορούν να γίνουν βίαιες ενέργειες στη δημοκρατία; Μπορεί να θέλει κανείς να ανατρέψει μια τέτοια δημοκρατία; Και βέβαια μπορεί. Γιατί πρόκειται για ένα σύστημα άρνησης της δημοκρατίας. Γιατί πρόκειται για μια δημοκρατία που αυτο-αναιρείται. Ο ένοπλος επαναστάτης δεν είναι μανιακός της βίας, παράφρονας λάτρης των όπλων και των σκοτωμών. Σε αυτούς τους ανθρώπους διαθέτει πολλές και νόμιμες δυνατότητες να ασκήσουν τις έξεις τους.

Ο επαναστάτης που μέσα από μια πολιτική ανάλυση επέλεξε τη βία σαν άμεσο μέτρο, είναι υποχρεωμένος να φτάσει, αν είναι συνεπής με τον εαυτό του και τις ιδέες του ως τις ακραίες του συνέπειες. Πρώτα-πρώτα η επιλογή του αυτή βρίσκεται σε αντίθεση με τα προσωπικά του συμφέροντα. Έπειτα έχει να ξεπεράσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σε μια στάση ζωής βιολογικά παράλογη, γιατί κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του και την ελευθερία του. Κυρίως όμως έχει να αντιμετωπίσει μια βαθιά και δυσβάσταχτη αντίφαση ανάμεσα στην αγάπη για τη ζωή και την αναγκαιότητα να δρα κατά ζωής.

Αυτή την αντίφαση ο αγωνιστής τη βιώνει τραγικά, οδυνηρά. Θλίβεται, πονά, σπαράζεται από αυτήν, πορεύεται με αυτήν, ζει με αυτήν, πληρώνει βαρύ ψυχικό τίμημα. Ξέρει όμως ότι μετέχει σε έναν αγώνα κατά της πρωτογενούς βίας, τη βία που στερεί τον άνθρωπο από τη βαθύτερή του ουσία, τον απανθρωπίζει, τον βυθίζει στη βαρβαρότητα.

Οι έννοιες που επιστρατεύουν εναντίον μας, «εγκληματίες», «ειδεχθείς δολοφόνοι» κτλ., δε μπορούν να κρίνουν τη δράση μας. Ο ένοπλος επαναστάτης σέβεται τη ζωή. Γι αυτό και παίρνει τα όπλα για να την υπερασπίσει απ΄ όσους την κακοποιούν και την εξευτελίζουν. Και μπορεί να οδηγηθεί και να αποδέχεται την απώλεια μιας ζωής, εφόσον χρειάζεται για να προχωρήσει η επαναστατική υπόθεση, αλλά και όταν πρόκειται γι αυτούς που ευθύνονται για την κακοποίηση και τον εξευτελισμό της ζωής των πολλών.

Έχοντας διαφορετικό μέτρο από το κοινωνικά αποδεκτό για την ταξική καταπίεση και τον καθημερινό εξευτελισμό που υφίσταται η πλειονότητα των ανθρώπων, έχοντας πλήρη επίγνωση της απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής από τους μηχανισμούς κυριαρχίας και κυρίως έχοντας επιλέξει την ένοπλη σύγκρουση σήμερα και όχι στο αόριστο μέλλον, αποκτά διαφορετική σχέση με τη ζωή, πρώτα απ΄ όλα τη δική του και δε διστάζει να θυσιάσει και τη δική του τη ζωή, αν αυτό απαιτούν οι ανάγκες του αγώνα.

Ο ένοπλος επαναστάτης κάνει παρέμβαση σε μια κοινωνία πελώριων ανισοτήτων όπου μαίνεται ο ακήρυχτος κοινωνικός πόλεμος με θύματα και από τις δυο πλευρές, πολύ περισσότερο από τη μια πλευρά, πολύ λιγότερο από την άλλη. Έναν πόλεμο που αντιπαρατάσσει άτομα, τα οποία δεν είναι αφηρημένα άτομα, έχουν όνομα, έχουν μια οικογένεια, έχουν ανθρώπους που τους αγαπάνε, που τους μεγάλωσαν, για τους οποίους είναι αναντικατάστατοι. Σε αυτές τις οικογένειες οφείλουμε σεβασμό και συμπόνια.

Σε καμία περίπτωση όμως δε μπορούν κάποιοι υποκριτικά και δημαγωγικά να εκμεταλλεύονται στο βωμό σκοπιμοτήτων. Υποκρισία που φαίνεται ολοκάθαρα αν αναρωτηθούμε: Ξέρει κανείς τα ονόματα των τεσσάρων νεκρών του ΚΑΠΑ ΜΑΡΟΥΣΗΣ που δολοφόνησαν τα ΜΑΤ; Θυμάται κανείς το όνομα του παιδιού που δολοφόνησε εν ψυχρώ ο Μελίστας; Γιατί θυμόμαστε τα 45άρια αλλά ξεχνάμε τα αστυνομικά 38άρια κ. Πρόεδρε;

Γίνονται μνημόσυνα, κατατίθενται στεφάνια για τον Κουμή και την Κανελλοπούλου; Γνωρίζει κανείς τα ονόματα των 7 δολοφονημένων στα ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΑ Κορίνθου, στα κάτεργα του Λάτση και του Βαρδινογιάννη, στο ΔΥΣΤΟΣ, στο ΣΑΜΙΝΑ, στο IRON ANTONIS, στο ΠΑΣΙΦΑΙΑ, στα δεκάδες άλλα ναυάγια; Έχει πάει κανείς στα νεκροταφεία των μεταλλίων του Μποδοσάκη να δει τις ηλικίες στους τάφους των μεταλλορύχων που πέθαναν με σαπισμένα πνευμόνια; Όλες αυτές οι οικογένειες είχαν όνομα; Είχαν παιδιά που έχασαν; Βρήκαν ποτέ βήμα να μιλήσουν; Βρήκαν τηλεοπτικά κανάλια;

Είδαν πολιτικούς να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα; Είχαν ποτέ τόσο μεγάλα ονόματα δικηγόρων Πολιτικής Αγωγής; Ήταν καν Πολιτική Αγωγή και σε ποια δίκη; Είχαν το σεβασμό, τη συμπόνια και τη συμπαράσταση κανενός επίσημου φορέα;

Ο κοινωνικός ανταγωνισμός, ο κοινωνικός πόλεμος, ο εμφύλιος πόλεμος, διεξάγεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια, περνά φάσεις όξυνσης και ύφεσης, άλλοτε είναι εμφανής, άλλοτε αφανής, άλλοτε υπό τη μάσκα του κράτους δικαίου, άλλοτε στην πιο καθαρή του μορφή. Και θα συνεχίζεται μέχρις ότου πάψουν να υφίστανται τάξεις.

Όταν η ανθρωπότητα βγει από τη βάρβαρη προϊστορία της, από τους πολέμους, την εξαθλίωση, την προσφυγιά, τον αναλφαβητισμό, τη λεηλασία του πλανήτη από τις πολυεθνικές, όταν περάσει στο βασίλειο της ελευθερίας, της ισότητας, της ανεμπόδιστης ανάπτυξης του ανθρώπου, όταν η ανθρωπότητα χειραφετηθεί, όταν οι άνθρωποι επανοικειοποιηθούν την ανθρωπιά τους, τότε η ανθρώπινη ζωή θα είναι αυταξία πραγματική και όχι υποκριτική.

Χτες το βράδυ που έγραφα, ξενύχτησα κιόλας, ήθελα να γράψω ακόμα ένα κεφάλαιο, έναν επίλογο. Δεν το έγραψα. Θα σας πω μερικούς στίχους του Παλαμά:


Παιδί το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και βρέξε το πιο στέρεα
και πλούτισε τη χλόη του και πλάταινε τη γη του,
κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεκτα, πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα κι όσα δέντρα,
για τίποτ΄ άλλο δεν ‘φελούν, παρά για μετερίζια.

Μη φοβηθείς το χαλασμό, φωτιά, τσεκούρι τράβα,
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε, το περιβόλι κόφτο
και χτίσε κάστρο πάνω του και ταμπουρώσου μέσα
για πάλεμα, για μάτωμα, για τη καινούργια γέννα,
που όλο την περιμένουμε κι όλο κινά για νά΄ ρθει
κι όλο συντρίμι χάνεται, στο γύρισμα των κύκλων.

Είναι η στιγμή που η αίθουσα του δικαστηρίου δονείται από χειροκροτήματα και το σύνθημα: «ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ«

(πηγη: http://www.eksegersi.gr)

http://takakoskeimena.pblogs.gr/2009/03/h-apologia-toy-koyfontina.html

https://bluebig.wordpress.com/2013/03/08/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1/

ιστορία, storia

Το κεφάλι του Frantz Omar Fanon

Το κεφάλι του Frantz Omar Fanon/ 5.5.2014

Το κεφάλι του Frantz Omar Fanon/ 5.5.2014

 

Ένα γλυκό ζεστό απόγευμα του Ιουνη του 1940, μια μοίρα του γαλλικού πολεμικού ναυτικού, κατέπλευσε στο πόρτο Fort-de-France, στο νησί της Μαρτινίκας. Ο πόλεμος στην Ευρώπη έπνεε τα λοίσθια πριν καν αρχίσει. Ο Άξονας είχε κυριαρχήσει στην Ευρώπη και η κατάρρευση της τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας ήταν το επιστέγασμα προς μια ναζιστική γερμανική Ευρώπη.

Το αεράκι της Καραϊβικής μπορεί να γίνει ξαφνικά καταστρεπτικός τυφώνας, αλλά οι ντόπιοι ξέρουν από αυτά, φυλάγονται όταν το βαρόμετρο πέσει απότομα χαμηλά.

Ντόπιοι! Ποιοι είναι αυτοί οι Μαρτινικέζοι? Κρεολοί, μιγάδες και νέγροι, απόγονοι σκλάβων, επίσης μια χούφτα νυσταλέοι δημόσιοι υπάλληλοι της τελειωμένης δημοκρατίας – πρώην αυτοκρατορίας – και άλλη μια χούφτα λευκοί, συχνά λευκοντυμένοι κτηματίες και έμποροι, ευρωπαίοι. Δηλαδή δυο χούφτες άσπροι και ένα πανέρι μαύροι, αυτοί είναι οι «ντόπιοι» του νησιού.

Ψέματα όμως. Οι πραγματικοί ντόπιοι λείπουν, δεν υπάρχουν! Εξαφανίστηκαν αιώνες πριν, αφανίστηκαν από τις αρρώστιες, εξαντλήθηκαν από το κνούτο των λευκών. Μόνο ιστορικοί και ανθρωπολόγοι ασχολούνται με τους ειρηνικούς αυτόχθονες* που συνάντησε ο Κολόμβος τον Οκτώβρη το 1493 όταν πάτησε στο νησί. Αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία…

Ναι, τον Ιούνιο του 1940 ο Χίτλερ είχε νικήσει, ο Παλιός Κόσμος ήταν σχεδόν δικός του (οι άγγλοι στο νησί τους αμύνονταν, αλλά δατς ολ!). Ο Νέος θα ακολουθούσε σύντομα, έτσι γίνεται πάντα. Όχι?

Στη Γαλλία ο στρατάρχης Παπάγος, μπαρδόν Πεταίν, αποφάσισε ότι η Γαλλία έπρεπε να υπάρχει ακόμη και ξεβράκωτη, ακόμη και με τα οπίσθια χεσμένα. Δημοκρατία του Βισύ, την είπαν. Και οι αξιωματικοί του ναυτικού που άραξαν εκείνο το γλυκό μαρτινικέζικο απόγευμα αναθάρρησαν. Ναι, είπαν, Γαλλία υπάρχει!

Κατέλαβαν το νησάκι στο όνομα της δημοκρατίας των δοσίλογων. Βέβαια στις δυο χούφτες άσπρους ευρωπαίους – που ανάσαιναν με ανακούφιση θα υποθέταμε κακόβουλα? – και στο μαυρόσκουρο πληθυσμό – που απλά ανάσαινε καθώς δεν είχε στην κατοχή του παρά μόνο την αναπνοή του- δεν έπεφτε λόγος.

 

Λίγες μέρες μετά την έναρξη της κατοχής του νησιού από τους δοσίλογους, ένας δεκαεξάχρονος μαθητής λυκείου περπατούσε στο παράδρομο παράλληλα με το ποτάμι  Rivière Madame. Κλωτσούσε τα χόρτα και τις πέτρες, με κατεβασμένο το κεφάλι, συγχυσμένος και αν κάποιος  διασταυρώνονταν από απέναντι θα έβλεπε ότι τα μάτια του άστραφταν από θυμό.

Μόλις πριν λίγο είχε δει γάλλους ναύτες να ξυλοκοπούν αλύπητα δυο κρεολούς ένα νέο και έναν ηλικιωμένο. Το παράπτωμα τους ήταν ότι τα έβαλαν με κάποιους από τους ναύτες που άρπαξαν μια γυναίκα και την πήγαν κάτω στις μαούνες. Οι δυο άντρες που ξυλοκοπιόνταν δημόσια ήταν ο άντρας της γυναίκας και ο πατέρας του.

Ο μαθητής λυκείου Frantz Omar Fanon έγινε γρήγορα άντρας εκείνο το καλοκαίρι του 1940, όταν οι λευκοί άφησαν κατά μέρος την πατούρα του διαφωτισμού και έδειξαν το αληθινό τους εαυτό. Το μίσος. Την περιφρόνηση. Την υπεροψία. Την κενότητα του λευκού αφέντη. Αυτό που ήταν πάντα! Παρ` όλα τα λύκεια, τα ωδεία και τα σωστά γαλλικά. Την χριστιανική αγωγή και τα καθαρά πουκάμισα. Το αστικό δίκαιο και τα βερνικωμένα μποτάκια. Το ηλεκτρικό και τα μυδραλιοβόλα Hotchkiss.

Ο μαύρος**, μαθητής λυκείου Frantz Omar Fanon  θύμωσε, μετά σκέφτηκε και θύμωσε πιο πολύ. Έψαξε μέσα του τα λόγια του δάσκαλου του Aime F. Cesaireen  (γιατί πάντα υπάρχει ένας δάσκαλος!), ξανασκέφτηκε και θύμωσε τόσο, που έγινε άντρας. Το 1940. Όταν γάλλοι φασίστες έκαναν αίσχη ανενόχλητοι σε ένα νησί στο στερνό χείλι του τόξου της Καραϊβικής, εκεί όπου αρχίζει το βαθιά σοβαρό μπλε του Ατλαντικού…

Η ιστορία του νεαρού μαθητή ξετυλίχτηκε γρήγορα, πιο γρήγορα από όσο μπορούν να διαβαστούν αυτές οι λέξεις και με πιο πολύ πόνο και πείσμα  από όσο μπορεί να αφήσει λίγο μελάνι πάνω στο χαρτί ή την οθόνη.

Ο μαθητής μεγάλωσε και έφυγε στα δεκαοκτώ του να συναντήσει τους Ελεύθερους Γάλλους του στρατηγού Ντε Γκολ. Τον βρίσκουμε στη Καζαμπλάνκα όταν οι σύμμαχοι αποβιβάζονται, ύστερα  μάχεται στις μάχες που μαίνονται στην Αλσατία, στην Κολμάρ τραυματίζεται και για αυτό παρασημοφορείται, πολεμά γενναία, οι σύντροφοι του τον αγαπούν, οι αξιωματικοί του τον σέβονται.  1944. Είναι είκοσι χρόνων και από τους πρώτους γάλλους που πάτησαν τα γεφύρια του Ρήνου, μπήκαν στη φλεγόμενη Ρηνανία. Μια μεγάλη στιγμή για την πρόσφατα ταπεινωμένη Γαλλία, για την αιμάσσουσα Ευρώπη. Κάμερες και δημοσιογράφοι αποθανάτισαν το πρώτο γαλλικό τάγμα να περνά πάνω από το Ρήνο.

Στα επίκαιρα που έστειλε το γαλλικό επιτελείο, πίσω σπίτι, έλλειπαν οι μαύροι Ελεύθεροι Γάλλοι. Όλοι οι φαντάροι ήταν λευκοί οι μαύροι είχαν … χαθεί.

Bleaching.  Αυτός είναι ο αγγλοσαξονικός όρος έως σήμερα. Είναι οι πρώτοι διδάξαντες στη καθαριότητα και την καθαρότητα (προτεστάντες γαρ). Λεύκανση! Ένας όρος καθαριστήριου που εννοεί την λεύκανση των ρούχων με χλωρίνη. Λεύκανση στη πληροφόρηση, την εποχή των εικόνων! Η  Γαλλία, η Ευρώπη, του γενναίου στρατηγού ντε Γκολ μπορεί να είχε άσπρο πισινό, άντε και κόκκινο εφόσον (φευ!) οι μπολσεβίκοι ήταν σύμμαχοι, αλλά ποτέ μαύρο!

Ποτέ ο κώλος της Ευρώπης μαύρος! Ο παρασημοφορημένος Φ. Φανόν έπιασε το μήνυμα αμέσως. Σκέφτηκε και θύμωσε τόσο όσο να καταλάβει τι σημαίνει λεύκανση για τον Μαύρο, για κάθε μαύρο ακόμα και αν είναι άσπρος. Και μετά σπούδασε.

Ψυχιατρική και λογοεχνία,θεατρο,φιλοσοφία (Merleau-Ponty). Ήταν τόσο καλός σπουδαστής όσο και στρατιώτης στη Αλσατία. Έγινε ψυχίατρος,  άρχισε να διαπρέπει και ως (αριστερός, φίλο μαρξιστής) διανοούμενος

Το 1953, ως ψυχίατρος βρίσκεται στο γαλλικό Αλγέρι, παραμονές του μεγάλου αντί αποικιακού αγώνα  που ξεσπούσε πια παντού.

Ο Φ. Φανόν τάχτηκε με την οπλισμένη (National_Liberation_Front) πλευρά αυτού του αγώνα. Σαν επιστήμονας έθεσε τη τέχνη του στην διάθεση αυτού του αγώνα, σαν διανοούμενος έγραψε*** για χειραφέτηση και  ελευθερία με τρόπο που έγινε σημείο αναφοράς για επόμενους ριζοσπάστες επαναστάτες.  Πρόκρινε τη βία στην ένοπλη ιμπεριαλιστική βία όχι κάποιου εθνικού η υπερεθνικού εχθρού αλλά απέναντι σε ένα ταξικό εχθρό.

Πέθανε από λευχαιμία το 1961 σε ηλικία 36 χρονών.

 

Τυχαία ψαχουλεύοντας στο νετ έπεσα πάνω στο Φ. Φανόν, στη Μαρτινίκα και τους αντι αποικιοκράτες επαναστάτες. Όχι δεν με τράβηξε η ιστορία, οι επαναστάσεις, ο ρατσισμός κλπ, ούτε οι αναπόφευκτοι συνειρμοί με τον κυκεώνα του σήμερα.

Με μαγνήτισε η φωτογραφία ενός όμορφου, μαύρου άντρα. Με αδρά αλλά αρμονικά χαρακτηριστικά και ονειροπόλο πρόσωπο. Ένα ωραίο δυνατό κεφάλι. Είπα, είναι το κεφάλι ενός ανθρώπου που «όταν τον εμποδίσουνε να βαδίσει, όταν τον αλυσοδένουνε» αυτός αντιστέκεται. Ανταποδίδει το χτύπημα, χωρίς μίσος για τον δήμιο με τη δύναμη του γνωστικού και γι` αυτό πάντα ελεύθερου μαχητή.

Ένα ελεύθερο κεφάλι σκέφτηκα και άρχισα να διαβάζω, να ψάχνω για αυτόν και την εποχή του…

 

Πόλεμος της Αλγερίας, του Βιετνάμ, του Κονγκό. Μπούρμα, Σουέζ, Κύπρος, Κούβα, Νικαράγουα. Τόσα … O πλανήτης του ψυχρού πολέμου, των δυο υπερδυνάμεων, η Ευρώπη με το καρφί του τοίχους στο μέτωπο της. Όλα μοιάζουν τόσο  μακριά σαν ασπρόμαυρο  newsreel των 40s .

Ποιος μνημονεύει τον Πατρίς Λουμούμπα, ποιος ξέρει τον Αμίλκαρ Καμπράλ, ή τον Μάλκολμ Χ. Τρομοκράτες! Και σήμερα πάλι τρομοκράτες θα τους έλεγαν οι Φιγκαρό και οι Γκάρντιαν.  Όλοι οι Φ.Φάνον δεν ήταν κάποιοι σκέτοι, αντί αποικιοκράτες δημοκράτες. Ήταν αυτοί που είδαν, κατάλαβαν και πολέμησαν έχοντας την ιδέα ότι είναι χαζό και επικίνδυνο να ανταλλάξεις τον αποικιακό, αυτοκρατορικό δυνάστη με ένα ντόπιο εθνικό αφεντικό. Εδώ που τα λέμε, τα αυτοκρατορικά μαστίγια υπερτερούσαν, όσο υπήρχαν, σε πόρους (δηλ. άρτο) και στυλ (θεάματα), από τους εκαστοτε εθνικούς λιγούρηδες μαφιόζους.

Ο Φ.Φανόν και άλλοι οπως ο Τσε Γκεβαρα, Στιβε  Μπίκο κλπ συντάχτηκαν με το ριζοσπαστικό πρόταγμα που απαντά στη βία με τη βία δηλ. την επανάσταση. Επιπλέον είχαν και το θράσος να είναι και μαυριδεροί! Όλα αυτά και αυτοί πρέπει να ξεχαστούν. Ο Φ.Φανόν, δεν θα έπαιρνε ποτέ κανένα νόμπελ αλά Μαντέλα και αν του το έδιναν θα το πετούσε στα ασπρουλιάρικα μούτρα τους. Ναι! Όταν μας δείχνουν τον Νέλσον Μαντέλα, βλέπουμε ένα χαμογελαστό παππού, ένα πατερούλη που έγινε τι-σερτ, όταν μας έδειχναν τον Αραφάτ βλέπαμε ένα κακέκτυπο με μαντήλα που έγινε μόδα, τι και αν ήταν ηγέτες ένοπλων επαναστάσεων? Αυτό είναι μια μουντζούρα, μια ανωμαλία της ιστορίας που πολύ κοπιάζουν οι μιντιακές ολιγαρχίες να μας κάνουν να ξεχάσουμε!

 

Για προφανέστατους λόγους εδώ (και τώρα), στο δυτικό άκρο της Πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου κάποτε, κάποιοι ραγιάδες δεν κάθισαν στα αυγά τους όπως πρόσταζαν οι «ντόπιοι» ραβδούχοι, παπάδες και προεστοί, ιστορίες με μαύρους που σήκωσαν κεφάλι, όπως ο Frantz Omar Fanon μπορεί να γίνουν της μόδας. Ξαφνικά. Γιατί οι ομοιότητες με τους ναύτες που πέταξαν τις μάσκες της δημοκρατίας και ρίχτηκαν στο πλιάτσικο παρά είναι  ανατριχιαστικά πολλές…

 

Κ.Β.  4.5.2014
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

*Οι Αραουάκοι είναι μία από τις φυλές των ιθαγενών λαών των Δυτικών Ινδιών. ήταν οι ιθαγενείς τους οποίους συνάντησε ο Χριστόφορος Κολόμβος το 1492, όταν έφτασε για πρώτη φορά στην Αμερική. Οι Ισπανοί τους περιέγραψαν ως ειρηνικούς, πρωτόγονους ανθρώπους.(Ελλην.wikipedia)

** Από πατέρα μαύρο, απόγονο σκλάβων από την Αφρική, και μάνα μιγάδα, νόθο παιδί λευκού από το Στρασβούργο της Αλσατίας,η οικογένεια Fanon ανήκε στη μεσαία τάξη και έτσι μπορούσε να πληρώνει τα δίδακτρα στο Λύκειο Schoelcher, το πιο διάσημο τότε γυμνάσιο της Μαρτινίκα, όπου ο συγγραφέας και μέντορας του Aimé Césaire (Αιμέ Σεζαίρ), ήταν ένας από τους δασκάλους του.(wikipedia)

*** Μεταφρασμένο στα Ελληνικά ειναι μόνο το ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ, Γραμμένο το 1961 και προλογισμένο από τον ΖΑΝ-ΠΩΛ ΣΑΤΡ, ένα πρόλογο που δέχτηκε κριτική αργότερα, είναι το πιο γνωστό και «πολιτικό» έργο του Φ. Φανόν.

Σερφάροντας και διαβάζοντας για τον συγγραφέα, μου φαίνεται πιο ενδιαφέρον, προσωπικό και άμεσο το αμετάφραστο στα ελληνικά το Black Skin, White Masks γραμμένο στα 1952 ενόσω ακόμα ο Φ.Φ. ήταν στη Γαλλία απηχεί τη διαδικασία αποξένωσης και ταυτόχρονα χειραφέτησης του μαύρου που από «ζώο» μετατρέπεται σε «άνθρωπο» και μάλιστα επαναστατημένο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΗΣ WIKIPEDIA ΓΙΑ ΤΟΝ Φ.Φ.

ΕΠΙΣΗΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ.

 

 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.telospanton.com/products/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-frantz-omar-fanon-5-5-2014/

ένοπλη πάλη, lotta armata

Πολιτική δήλωση της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/ Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης στην δίκη για το σχέδιο απόδρασης

από Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/ Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης 25/06/2016 2:24 μμ.

Έτσι κι εμείς βλέποντας τόσους ανθρώπους να τους περιμένει η φυλακή για κάτι που δεν έκαναν νιώθουμε θλίψη, οργή και πόνο… Όμως δεσμευόμαστε ότι ούτε για μια στιγμή δεν θα εγκαταλείψουμε τον αγώνα, ούτε για μια στιγμή δεν θα προσκυνήσουμε το άδικο, ούτε για μια στιγμή δεν θα χαμηλώσουμε το κεφάλι… και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στην αδικία, στην καταπίεση και στην εξουσία… Μέχρι την ελευθερία…

Πολιτική δήλωση στην δίκη για απόδραση απο Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης

 

Το παρακάτω κείμενο είναι η απομαγνητοφώνηση, όσων ειπώθηκαν προφορικά στο δικαστήριο από τον Χρήστο Τσάκαλο εκ μέρους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Στις επόμενες μέρες θα ανέβει και το ηχητικό αρχείο.

 

Να ξεκινήσουμε λέγοντας πως δεν απολογούμαστε.

Η απολογία έχει έναν δουλικό χαρακτήρα.

Είναι σαν να αναγνωρίζεις κάποιον ανώτερο από εσένα.

Σαν να παραχωρείς, σε κάποιον την εξουσία να σε κρίνει και να αποφασίσει  για σένα.

Προερχόμαστε απ’ την γενιά και την παράδοση εκείνων που αρνήθηκαν τις αλυσίδες της σκλαβιάς και δεν αναγνωρίζουμε ούτε θεούς, ούτε αφέντες, ούτε δικαστές…

Στεκόμαστε εδώ εκπροσωπώντας την οργάνωση Σ.Π.Φ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Δηλαδή εμένα και τους Συντρόφους Γ. Τσάκαλο Γ. Πολύδωρο Ο. Οικονομίδου.

Στεκόμαστε εδώ όχι για να απολογηθούμε αλλά για να σπάσουμε την σιωπή και τα ψέματα της εξουσίας.

Κατηγορούμαστε συνολικά ως οργάνωση Σ.Π.Φ. για τον εκρηκτικό μηχανισμό στην εφορία Κορυδαλλού, για το παγιδευμένο δέμα στο αστυνομικό τμήμα Ιτέας, για τον φάκελο, βόμβα στον ειδικό εφέτη ανακριτή, για απόπειρα απόδρασης, για κατοχή όπλων, εκρηκτικών ρουκετών με σκοπό την «διατάραξη» της κοινωνικής, οικονομικής πολιτικής ζωής της χώρας..

Για εμάς οι κατηγορίες αυτές είναι τίτλος τιμής… Είναι η απόδειξη ότι ακόμα και μέσα στην φυλακή δεν μάθαμε να ζούμε σαν σκλάβοι…

Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στην εφορία Κορυδαλλού.

Ναι σκοπός μας ήταν να ανατινάξουμε το κτίριο της εφορίας. Για τους νόμους σας αυτό είναι έγκλημα. Για την πραγματική ζωή αυτό είναι μια πράξη ελευθερίας.

Μας κατηγορείτε για τρομοκράτες… όμως τρομοκρατία είναι το ειδοποιητήριο της εφορίας, τρομοκρατία είναι η φοροληστρική καταιγίδα που σπρώχνει τους ανθρώπους σε κοινωνική γενοκτονία. Τρομοκρατία είναι οι ουρές έξω απ’ την εφορία που ο κόσμος πληρώνει ένα κράτος νταβατζή για να μην του πάρουν το σπίτι και τον κλείσουν φυλακή.

Επιλέξαμε να τοποθετηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός νύχτα αφού είχαν προηγηθεί 2 προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, το κτίριο ήταν άδειο και κανένας δεν θα κινδύνευε απ’ την γειτονιά. Όσο κι αν έγινε προσπάθεια εδώ απ’ τον εισαγγελέα να κατευθύνει τους μάρτυρες για να δημιουργήσει την αίσθηση ενός τυφλού χτυπήματος, την καλύτερη απάντηση την έδωσε ένας γείτονας που μένει απέναντι απ’ την εφορία και είχε έρθει ως μάρτυρας κατηγορίας. Όταν τον ρώτησα «πότε τρομοκρατηθήκατε περισσότερο απ’ την τοποθέτηση του εκρηκτικού μηχανισμού ή απ’ το ειδοποιητήριο της εφορίας;»χαμογέλασε και φεύγοντας απάντησε «απ’ την εφορία».

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου δέματος βόμβα στο Α.Τ Ιτέας.

Ήταν τα αντίποινα για την οδύσσεια ενός αλβανού κρατούμενου, που αφού ξυλοκοπήθηκε στις φυλακές Μαλανδρίνου, βασανίστηκε στο Α.Τ Ιτέας, άφησε την τελευταία του πνοή στις φυλακές Νιγρίτας.

Η αποστολή του φακέλου βόμβα ήταν μια απόλυτα στοχευμένη πράξη, καθώς στην βία απαντάμε με βία…

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου φακέλου στο σπίτι του ειδικού εφέτη ανακριτή Δ. Μόκκα.

Ήταν μια ελάχιστη επιστροφή της βίας που ασκείται καθημερινά στα δικαστήρια και στα ανακριτικά γραφεία που μοιράζουν τα χρόνια φυλακής σαν να είναι στραγάλια. Την ίδια στιγμή οι ίδιοι δικαστές απαλλάσσουν μεγαλοκαρχαρίες σαν τον Βγενόπουλο και τον Μπόμπολα, αποδεικνύοντας όχι μόνο πως η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά πως συμπεριφέρεται σαν πιστό σκυλί των αφεντικών τους. Επίσης ο Δ. Μόκκας είχε χειριστεί υποθέσεις της Σ.Π.Φ και μέσω δικαστικού πραξικοπήματος είχε επιμηκύνει την προφυλάκιση του αδερφού μου Γ. Τσάκαλου σε 40 μήνες από 18 μήνες που είναι το όριο.

Η οργάνωση ποτέ δεν ξεχνάει αυτούς που με απόφασεις γκιλοτίνα θέλησαν να την τελειώσουν. Το μόνο που έχουμε να προσθέσουμε είναι πως η επιλογή να χτυπήσουμε συμβολικά τον συγκεκριμένο δικαστή με μικρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης, σήμερα πλέον μπαίνει στην διαδικασία της αυτοκριτικής. Από εδώ και πέρα η οργάνωση εγκαταλείπει τα συμβολικά χτυπήματα και θα χτυπάει με όλη την δύναμη πυρός της την δικαστική εξουσία που στραγγαλίζει την ελευθερία μας.

Τα χτυπήματα μας δεν θα είναι πλέον συμβολικά, αλλά πραγματικά, όσο πραγματικά είναι και τα χρόνια των ποινών που ρίχνουν οι δικαστές.

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα όπλα τα εκρηκτικά και τις ρουκέτες που βρέθηκαν απ’ την αστυνομία.

Ο Malcom X είχε πει «όσοι μιλάνε για επανάσταση αλλά δεν χρησιμοποιούν βία, καλά θα κάνουν να διαγράψουν την λέξη επανάσταση από το λεξιλόγιο τους».

Γνωρίζουμε απ’ την πρώτη στιγμή ότι όλοι αυτοί που λεηλάτησαν την ζωή μας με τους νόμους,  τις φυλακές, τα πλούτη τους δεν πρόκειται να μας χαρίσουν την ελευθέρια, επειδή απλά θα τους το ζητήσουμε ευγενικά. Όπως επέβαλαν την αδικία με την βία του στρατού και της αστυνομίας, ΜΟΝΟ με την αναρχική ένοπλη βία θα τους γκρεμίσουμε απ’ τους θρόνους τους.

Για όλους αυτούς που μας βλέπουν σαν τις ψείρες της γης, έχει έρθει η ώρα να μεταφέρουμε τον φόβο στις δίκες τους αυλές, στα δικά τους σπίτια.

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασηςαπ’ τις φυλακές Κορυδαλλού.

Η απόδραση απ’ τις φυλακές είναι η πιο μεγάλη κατάφασηστην ομορφιά της ελευθερίας. Η ελευθερία που διεκδικούμε δεν χωράει στα καλούπια των νόμων.

Δεν μας ενδιαφέρει η ελευθερία των προσκυνημένων.

Η απόδραση μας συνδέεται με την συνέχεια του αναρχικού αντάρτικου πόλης και της δράσης της Σ.Π.Φ.

Γιατί η πραγματική ελευθερία υπάρχει μόνο μέσα απ’ τον αγώνα για ελευθερία.

Κανονικά θα σταματάγαμε  εδώ αυτήν την δήλωση.

Όμως όπως είναι χρέος για έναν αναρχικό επαναστάτη να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του και να υπερασπίζεται την οργάνωση του, έτσι είναι και υποχρέωση του να μην σιωπά ούτε να αδιαφορεί για την αδικία και το ψέμα που έχει στήσει χορό πάνω σε άλλους ανθρώπους. Σήμερα δικάζονται εδώ άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την Σ.Π.Φ. Αυτοί οι άνθρωποι πακεταρίστηκαν σε έναν φάκελο 187 Α με την ένδειξη «συμμετοχή και ένταξη στην Σ.Π.Φ με τις επιβαρυντικές διατάξεις».

Είναι ενδεικτικός ο τρόπος με τον οποίο στήθηκαν οι κατηγορίες εναντίον  τους.

Αναφέρουμε ενδεικτικά απόσπασμα από το βούλευμα :

Το βούλευμα που κρατάει στην φυλακή αυτούς τους ανθρώπους με αυτές τις κατηγορίες.

ΑΡΙΘΜΟΣ ΒΟΥΛΕΥΜΑΤΟΣ 1810/2015

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΦΕΤΩΝ

«Επίσης θα φτιάξουν ένα μεγάλο καλάθι (βόμβα) όπου θα βάλουν  2-3 πυροκροτητές. Κατά την διάρκεια της απόδρασης θα υπάρχουν 4 τηλέφωνα σε ανοιχτή επικοινωνία».

Στην συνέχεια το βούλευμα αναφέρεται στις ομάδες της Απόδρασης και πως θα είναι ανεπτυγμένες …. π.χ. «Εσωτερικές ομάδες (δηλαδή ομάδες των φυλακισμένων)».

Είναι η περιγραφή της κατανομής των φυλακισμένων μελών της Σ.Π.Φ. Στην παράγραφο για την ομάδα των κατηγορουμένων που χαρακτηρίζεται ως «ομάδα κιγκλίδων»  γράφει ανάμεσα στα ονόματα μας «Μάνος» σημειώνοντας σε παρένθεση «ΓΙΟΣΠΑΣ» με κεφαλαία γράμματα.

Μια μικρή επισήμανση για το μέγεθος του δικαστικού πραξικοπήματος.

Η απόδραση θα γινόταν αρχές Γενάρη του 2015. Όντως τα ονόματα που αναφέρονται είμαστε οι σύντροφοι που θα κάναμε την απόδραση. Όντως είχαμε χωριστεί σε ομάδες. Με μια διαφορά. Ο Μάνος Γιόσπας ούτε ήταν ποτέ μέλος της Σ.Π.Φ ούτε είχε σχέση με την απόδραση, ΑΛΛΑ το κυριώτερο, είχε αποφυλακιστεί από το 2010!!!!

Το βούλευμα που στερεί την ελευθερία σε τόσους ανθρώπους, αναφέρεται σε άτομο που περιγράφει ως κρατούμενο το οποίο όχι μόνο δεν έχει σχέση με την οργάνωση ή την απόδραση ΑΛΛΑ ούτε καν ήταν στη φυλακή. (προφανώς για να αποφευχθεί η γελοιοποίση των αστυνομικών κ δικαστικών αρχών η υπόθεση αποσιωπήθηκε και φυσικά το όνομα που υπάρχει στο βούλευμα δεν συγκαταλέγεται στις διώξεις)

Με αυτήν την «σοβαρότητα» συντάχθηκε αυτό το βούλευμα. Ούτε καν διάβασαν τα ονόματα.Ούτε καν είδαν την πρόταση του εισαγγελέα  που είχε προτείνει απαλλαγή για την Α. Τσάκαλου και την Ε. Στατήρη γράφοντας «δεν προκύπτουν στοιχεία».

Απλά κάποιοι έβαλαν τις υπογραφές τους, λες και πρόκειται για εμπορεύματα προς αποθήκευση. Όμως πρόκειται για ανθρώπους που βρίσκονται στην φυλακή..

Κοιτάμε δίπλα μας και βλέπουμε ανθρώπους που κατηγορούνται για την οργάνωση και τους μισούς ούτε που τους έχουμε ξαναδεί..

Κοιτάμε ανθρώπους που «εν αγνοία» τους παρέδωσαν κάτι νόμιμο (όπως ρούχα) ή έκαναν μια εξυπηρέτηση (να μεταφέρουν με το αυτοκίνητο ένα νόμιμο άτομο όπως ήταν τότε η συντρόφισσα Α. Σπυροπούλου ή να βάλουν μπροστά ένα όχημα) που σήμερα κατηγορούνται για ένταξη και συμμετοχή στους Πυρήνες της Φωτιάς.

Με τον κοινό νου ποιος πιστεύει ότι μια οργάνωση, όπως η Σ.Π.Φ που λειτουργεί με συνωμοτικούς κανόνες, θα αποκάλυπτε ποτέ τις προθέσεις της σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με αυτήν.

Για ποιο λόγο να το κάνει αυτό ;

Ακόμα και σήμερα ένας πυρήνας της οργάνωσης αν χρειαστεί κάποιο όχημα ή μια διεύθυνση ενός στόχου, θεωρείτε ότι θα συστηθεί ως πυρήνας της Σ.Π.Φ;

Αυτή είναι η φύση μιας συνωμοτικής αντάρτικης οργάνωσης. Να κρατάει κρυφή την ταυτότητα της.

Όμως εκείνη την περίοδο που έγιναν οι συλλήψεις τα κανάλια διψούσαν για τρόμο και θέαμα. Χτίστηκε μια υπόθεση επικών διαστάσεων πάνω σε όπλα, αρκετά κιλά εκρηκτικά και ένα σχέδιο που δεν έγινε ποτέ… Μια υπόθεση που έπαιζε για 4 μήνες στα κεντρικά δελτία και στα πρωτοσέλιδα απαιτώντας περισσότερες ιστορίες αστυνομικού μυστηρίου και περισσότερες συλλήψεις προς ικανοποίηση της εξουσίας και του τηλεοπτικού κοινού…

Εμείς δεν είχαμε καν την δικογραφία  κι όμως κομμάτια της και επιστολές μας είχαν ήδη πουληθεί και διαρρεύσει στα κανάλια, ενώ κάθε συλληφθέντας βαπτιζόταν ως δεξί χέρι της οργάνωσης.

Την ίδια στιγμή και ενώ το σενάριο έμπαζε από παντού, ήρθε το αποκορύφωμα με την σύλληψη της μητέρας μου Α. Τσάκαλου, της συζύγου του αδερφού μου Εύης Στατήρη και του αδερφού του συντρόφου Γ. Πολύδωρου, Χ. Πολύδωρου.

Να διευκρινίσω εδώ τα εξής :

Ναι είναι αλήθεια ότι όταν προέκυψε κάτι στο κρησφύγετο που διέμενε η συντρόφισσα Α. Σπυροπούλου ΕΓΩ της είπα να πάει προσωρινά στο σπίτι της μητέρας μου.

  Ποτέ δεν θα πούλαγα τους συντρόφους μου αδιαφορώντας και εγκαταλείποντάς τους μόνους..Είμαι περήφανος για την μητέρα μου, που δεν μοιάζει με τον περισσότερο κόσμο. Που δεν κλειδώνεται μέσα στους φόβους και δεν οχυρώνεται μέσα στην αδιαφορία και στο κυρίαρχο δόγμα της εποχής μας « ο καθένας για την πάρτη του».

Είμαι περήφανος που άνοιξε την πόρτα της και φιλοξένησε την Αγγελική, όπως έκαναν παλιά στην γερμανική κατοχή οικογένειες που άνοιγαν τις πόρτες τους στους αντάρτες, ή στην πιο πρόσφατη ιστορία, στην χούντα που άνθρωποι απλοί, άνοιγαν τα διαμερίσματά τους και έκρυβαν φοιτητές μετά την εισβολή των τανκς στο Πολυτεχνείο.

Όπως είμαι περήφανος και για την Εύη Στατήρη που τόσα χρόνια στέκεται δίπλα στον αδερφό μου, χωρίς να λυγίσει ούτε μια στιγμή, ούτε ακόμα όταν την έκλεισαν στην φυλακή για αυτήν της την επιλογή.

Όπως είμαι περήφανος για τον Χρήστο Πολύδωρο για το σθένος που αντιμετώπισε την εκδίκηση της καταστολής, επειδή στέκεται δίπλα στον αδερφό του…

Από τον 12ο της Αντιτρομοκρατικής μέχρι τα ανακριτικά γραφεία της Λουκάρεως, οι εμπνευστές και σκηνοθέτες αυτής της παρωδίας ξέρουν την αλήθεια. Ξέρουν πως οι διώξεις των τριών συγγενών μας ήταν ένα κόλπο, ένας βρώμικος συναισθηματικός εκβιασμός εναντίον μας, για να καταθέσουμε τα όπλα. Γρήγορα όμως αντιλήφθηκαν ότι αυτό δεν πετυχαίνει. Έστησαν μια υπόθεση που θυμίζει την υπόθεση του Τζέρυ Κόνλον στην Αγγλία, στην οποία είναι βασισμένη η ταινία «Στο όνομα του πατρός». Μετά από 2 βομβιστικές επιθέσεις του IRA εναντίον παμπ που σύχναζαν Άγγλοι στρατιώτες και τον θάνατο πέντε από αυτούς, η εξουσία ήθελε αίμα για αντίποινα. Συλλαμβάνεται μια παρέα Ιρλανδών ανάμεσά τους και ο Τζέρυ Κόνλον ως οι βομβιστές του IRA. Παράλληλα συλλαμβάνουν τον πατέρα του, την θεία του και τα ξαδέρφια του, κατηγορώντας τους όλους για συμμετοχή στον IRA. Καταδικάζονται σε ισόβια και μακροχρόνιες ποινές. Λίγο καιρό αργότερα συλλαμβάνονται μαχητές του IRA οι οποίοι αναλαμβάνουν την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση στις 2 παμπ. Παρόλα αυτά αποσιωπάται η κατάθεση των μελών του IRA. Μετά από 15 χρόνια φυλακής και ενώ έχει ήδη πεθάνει ο πατέρας του, έρχονται στο φως οι καταθέσεις των μαχητών του IRA και ο Τζον Κόνλον αποφυλακίζεται. Η υπόθεσή του θεωρείται το μεγαλύτερο δικαστικό φιάσκο στην ιστορία της Μ. Βρετανίας.

  Έτσι και εδώ, ενώ οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές γνωρίζουν την αλήθεια για τους συγγενείς μας και τους υπόλοιπους κατηγορούμενους, δειλιάζουν να αποκαλύψουν το φιάσκο τους και ο ένας πετάει το μπαλάκι στον άλλο.

Δεν περιμένω βέβαια τίποτα καλύτερο από ανθρώπους που σε αυτό το δικαστήριο όπως ο εισαγγελέας αναρωτιούνται «μα είναι δυνατόν να υπάρξει κόσμος χωρίς φυλακές?» συμπληρώνοντας με κυνισμό «είναι σαν να λέμε ότι μπορείς να φτιάξεις ομελέτα δίχως να σπάσεις αυγά!!!».

Την καλύτερη απάντηση σε τέτοιες φασιστικές απόψεις είχε φροντίσει να δώσει πριν αρκετά χρόνια ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σαρτρ όταν ρωτήθηκε για την έννοια της δικαιοσύνης. « Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να θεμελιώνεται στον φόβο της τιμωρίας, στον φόβο της φυλακής. Η δικαιοσύνη είναι η κατάκτηση μιας συλλογικής συνείδησης και η ανάπτυξη σχέσεων αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων. Οι δικαστές και οι φυλακές δολοφονούν την δικαιοσύνη, δηλητηριάζοντάς την με τον φόβο. Η δικαιοσύνη θα υπάρξει μόνο σε έναν κόσμο χωρίς φυλακές και χωρίς δικαστές…»

  Για έναν τέτοιο κόσμο αγωνιζόμαστε κι εμείς. Για έναν κόσμο χωρίς φυλακές, χωρίς δικαστές, χωρίς αστυνομία, χωρίς σύνορα…

Η εξουσία από την μεριά της με τις συλλήψεις και τις προφυλακίσεις των συγγενών μας αλλά και άλλων ανθρώπων που δεν έχουν καμία σχέση με την οργάνωση, θέλει να μας κάνει να υπογράψουμε την ληξιαρχική πράξη θανάτου του αγώνα μας. Έτσι κλείνει την μέγγενη του αντιτρομοκρατικού νόμου γύρω από αυτούς τους ανθρώπους για να σφίξει έναν γόρδιο δεσμό εκδίκησης εναντίον μας. Όμως οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται…κόβονται. Γνωρίζουμε ότι οι καταδίκες έχον παραγγελθεί ήδη πριν ξεκινήσει το δικαστήριο. Γνωρίζουμε πως για τους συγγενείς μας υπάρχουν ήδη έτοιμα κελιά στις φυλακές.

Και είναι αυτή η ώρα που έρχεσαι αντιμέτωπος με τις ενοχές σου… Γνωρίζεις πως εξαιτίας σου τα αγαπημένα σου πρόσωπα και άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την αντάρτικη δράση θα πληρώσουν το τίμημα. Θα καταδικαστούν σε χρόνια φυλακής για κάτι που δεν έκαναν.

Σε αυτές τις στιγμές μου έρχεται στο νου η ιστορία του καλόγερου Φρέι Μπέττο στην μακρινή Βραζιλία… Τέλη της δεκαετίας του ’60 ο Φρέι Μπεττο είχε δημιουργήσει ένα δίκτυο στήριξης αντάρτικου πόλης από άλλους μοναχούς. Οι υπόλοιποι μοναχοί δεν γνώριζαν ποιους βοηθάνε. Γνώριζαν όμως ότι ήταν κατατρεγμένοι άνθρωποι που είχαν ανάγκη από καταφύγιο και βοήθεια. Κάποια στιγμή η στρατιωτική αστυνομία ανακάλυψε το δίκτυο αυτό. Συνέλαβε, βασάνισε, φυλάκισε και εκτέλεσε αρκετούς από αυτούς τους μοναχούς. Τότε ο Φρει Μπέττο βρέθηκε μπροστά σε ένα φοβερό δίλλημα, όπως ο ίδιος διατυπώνει στο βιβλίο του…  « ήταν σωστό αυτό που έκανα ή όχι?» για να δώσει ο ίδιος την απάντηση «θρηνούσα για την φυλάκιση και τον θάνατο των φίλων μου, που ενώ δεν ήξεραν τίποτα βρέθηκαν στην φυλακή κι άλλοι εκτελέστηκαν. Όμως δεν μπορώ να νιώσω τύψεις. Ούτε ενοχές. Δεν μπορώ να νιώσω τύψεις και ενοχές για την αδικία και την βαναυσότητα του κράτους και της εξουσίας. Μπορώ όμως να νιώσω θυμό… Μπορώ να νιώσω οργή. Και στην μνήμη όλων αυτών που φυλακίσθηκαν και βασανίστηκαν μπορώ να δεσμευθώ ότι θα συνεχίσω να αγωνίζομαι μέχρι το τέλος».

Έτσι κι εμείς βλέποντας τόσους ανθρώπους να τους περιμένει η φυλακή για κάτι που δεν έκαναν νιώθουμε θλίψη, οργή και πόνο… Όμως δεσμευόμαστε ότι ούτε για μια στιγμή δεν θα εγκαταλείψουμε τον αγώνα, ούτε για μια στιγμή δεν θα προσκυνήσουμε το άδικο, ούτε για μια στιγμή δεν θα χαμηλώσουμε το κεφάλι… και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στην αδικία, στην καταπίεση και στην εξουσία…

Μέχρι την ελευθερία…

 

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς / Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης

 Τσάκαλος Χρήστος

 Πολύδωρος Γιώργος

 Οικονομίδου Όλγα

 Τσάκαλος Γεράσιμος