διεθνισμός, internazionalismo

Συνέντευξη στον Emory Douglas: τέχνη, Black Panthers και ζαπατισμός

των Martino Sacchi και Alessandro Peregalli

zapantera-neraΣήμερα, 15 oκτωβρίου 2016, είναι η επέτειος των 50 χρόνων από την γέννηση, στο Oakland, California, του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων, del Partito delle Pantere Nere.

Τον Δεκέμβρη του 2013 είχαμε συναντήσει στο San Cristobal de las Casas, Chiapas, τον Emory Douglas, Υπουργό Πολιτισμού του Black Panther Party μέχρι την διάλυση του κινήματος. Όπως κι εμείς, ο Douglas ήταν ένας από τους πέντε χιλιάδες φοιτητές που θα είχαν πάρει μέρος στο ζαπατιστικό σχολείο, στην escuelita zapatista: στιγμή κατά την οποίαν οι ζαπατιστικές κοινότητες του νοτιοανατολικού Μεξικού άνοιξαν τα σπίτια τους για να φιλοξενήσουν ακτιβίστριες και ακτιβιστές απ’ όλο τον κόσμο και να παρουσιάσουν τις διαδρομές αυτονομίας που προωθούσαν μέσα στα πάνω από είκοσι χρόνια αγώνα. Λίγους μήνες αργότερα είχαμε την δυνατότητα να τον συναντήσουμε εκ νέου στο σπίτι του στην περιφέρεια του San Francisco, και του κάναμε αυτή την συνέντευξη, που υπήρξε κυρίως μια κουβεντούλα γύρω από την βιογραφία του σαν αγωνιστή, καλλιτέχνη, διεθνιστή. Σαν καλός σύντροφος, αφροαμερικανός, κληρονόμος μιας παράδοσης αγώνα που περισσότερο από ποτέ είχε αναπτυχθεί μέσα από γραμμές μετακινήσεων και φευγιού, μετατοπίσεις, εκτοπίσεις και εξόδους (από το μεσαίο πέρασμα του Ατλαντικού, dal middle passage atlantico στις εμπειρίες ενάντια στην δουλεία της ξενοφοβίας ), δεν μας εξέπληξε η φυσική ικανότητά του να συσχετίσει διαφορετικές αντιστάσεις και αγώνες σε διαφορετικά θέματα και συγκυρίες όπως του Όκλαντ στη δεκαετία του ’60 και του ’70, και τα βουνά και το αυτόχθονο δάσος του νοτιοανατολικού Μεξικού σήμερα. Από τις άμεσες περιγραφές ενός καλλιτέχνη του δρόμου όπως ο Emory Douglas, μπορούμε να εντοπίσουμε εκείνα τα επαναστατικά πολιτικά κυκλώματα που συνέδεσαν τους Μαύρους Πάνθηρες στην Κίνα του Μάο, τις σελίδες του Φανόν και τα απελευθερωτικά κινήματα στην Αγκόλα. Στην τέχνη του Douglas τέμνονται αυτές οι διεθνικές τροχιές, από την τέχνη της Πολιτιστικής Επανάστασης, στις αφίσες για τη Διάσκεψη Tricontinental της Κούβας το 1966, μέχρι το έργο «Zapantera Negra» που ξεκίνησε το 2012 για τη στήριξη του αγώνα στην Τσιάπας.

Mάϊος 2014, San Francisco: Είσαι πρώτα απ ‘όλα ένας καλλιτέχνης όσο και ένας πολιτικός ακτιβιστής. Κανένα από αυτά τα συστατικά μπορεί να θεωρηθεί ως χωριστό από τα άλλα. Ξεκινώντας από την προσωπική σου πορεία μέσα από τα κοινωνικά κινήματα της δεκαετίας του ’60 και του ’70, με τι τρόπο αυτές οι δύο όψεις της τέχνης και του πολιτικού ακτιβισμού διασταυρώθηκαν;

Αυτές οι δυο συνιστώσες συναντήθηκαν στην συμμετοχή μου στο Black Arts Movement, πριν από τους Μαύρους Πάνθηρες. Ήταν ένα ευρύτατο κίνημα στην Δυτική Ακτή, nella West Coast, στην Ανατολική Ακτή και λιγάκι στο Νότο, όπου συνάντησα τον Amiri Baraka (LeRoi Jones) κι άρχισα να κάνω τον υποβολέα για τα θεατρικά έργα του ενώ παρακολουθούσα το San Francisco Community College. Την ίδια περίοδο – ήταν ο ιανουάριος του 1967 – κάποιοι νεαροί ακτιβιστές οργάνωναν μια συνάντηση με ευκαιρία την άφιξη του Malcom X στην Bay Area: αυτοί ήξεραν πως ήμουν μέρος του Black Arts Movement και μου ζήτησαν να κάνω τα γραφικά για την πρωτοβουλία. Όταν στη συνέχεια βρέθηκα στην συνάντηση μου είπαν πως κάποιοι αδελφοί έφταναν για να οργανώσουν μια συνέλευση γύρω από την αυτοάμυνα και την ασφάλεια. Πήγα εκεί και βρέθηκα για πρώτη φορά με τον Bobby Seale; αυτό λοιπόν συνέβη πολύ πριν αυτός μου ζητήσει να ενωθώ στο Black Panther Party. Έβαλε στο χέρι μου ένα εισιτήριο λεωφορείου – δεν είχα αυτοκίνητο – και με προσκάλεσε σπίτι του όπου πολύς κόσμος ζούσε σε κοινότητα. Τέλος πάντων η γραφική εργασία για τον Malcom X υπήρξε η πρώτη μου πολιτική συμμετοχή σαν καλλιτέχνης. Τον Μάϊο πάντα του ’67 έκανα το πρώτο εξώφυλλο ενός tabloid, εργαζόμενος πολύ επάνω στα γραφικά για τα περιοδικά. Ήταν μια περίοδος  κατά την οποίαν η τέχνη άρχιζε να γίνεται αντιληπτή σαν μια αντανάκλαση της πολιτικής, μα ήταν επίσης και κάτι ξεχωριστό από το Black Panther Party. Πρακτικά σε εκείνη την δουλειά τοποθέτησα μια σειρά από τεχνικές που απέκτησα όταν βρισκόμουν στο City College βασισμένες στο εμπορικό στυλ που συνήθως χρησιμοποιείται για τους χαρτοφύλακες, εκείνους που χρησιμοποιείς όταν ψάχνεις δουλειά. Όταν μετά μπήκα στους Μαύρους Πάνθηρες ανέπτυξα ένα πιο ελεύθερο στυλ, εμπνευσμένο από τα Δέκα Σημεία του προγράμματος και απ’ την γραμμή μας, και οι Bobby Seale και Huey Newton μου άφησαν πλήρη αυτονομία. Ήταν εκεί που η τέχνη έγινε για εμένα μια αντανάκλαση αυτού που συνέβαινε στον κόσμο σε ένα επίπεδο τοπικό, εθνικό και διεθνές.

Ποιες καλλιτεχνικές και πολιτικές εμπειρίες έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη αυτού του νέου στυλ για το οποίο μιλάς;

Μεγάλο μέρος από τις πολιτικές επιρροές προέρχονταν από την Κούβα. Οι OSPAAAL [Organization of Solidarity for People of Asia, Africa and Latin America], παρήγαγαν πάρα πολλά poster σε αλληλεγγύη με τους παγκόσμιους αγώνες. Μπορείτε να τα βρείτε online σήμερα, είναι χιλιάδες poster, και βρίσκονταν στη ρίζα μέρους της καλλιτεχνικής δουλειάς που έφτιαξα. Στην συνέχεια επηρεάστηκα πολύ από την τέχνη που έρχονταν από το Vietnam, από την κινεζική και ρωσική κάθε τόσο, έτσι όπως και από τις δουλειές που προήλθαν από το κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ εδώ, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ποιος ήταν ο ρόλος σου μέσα στο Black Panther Party; Πως συνδέονταν οι καλλιτεχνικές στρατηγικές με την μαχητική στράτευση στο κόμμα;

Αρχικά μου δόθηκε ο τίτλος του “revolutionary artist” κι εργαζόμουν κυρίως στην εφημερίδα. Χέρι χέρι που το κόμμα άρχισε να μεγαλώνει προικίστηκε με μια δομή για να συγκεντρώσει τα άτομα που ενώνονταν και ήθελαν να συνεισφέρουν. Έτσι σχηματίστηκαν τα υπουργεία κι εγώ έγινα Υπουργός πολιτισμού, με το καθήκον να συντονίζω όλες τις πρωτοβουλίες που έλκονταν γύρω από αυτό τον τομέα, από πανό και αφίσες, στις επαφές για την συγκέντρωση κεφαλαίων. ο Santana για παράδειγμα ήταν ο πρώτος που συμμετείχε, πολύ πριν γίνει γνωστός, μετά οι Jerry Garcia, The Greatful Dead, John Lee Hooker, άνθρωποι όλων των ειδών στη διάρκεια των χρόνων. Να, εκείνα ήταν μέρος των ευθυνών μας. Ήταν ουσιαστικά να διδάξουμε πράγματα ο ένας στον άλλον, να μοιραστούμε ικανότητες, να υποδεχθούμε νέα μέλη. Στο πλαίσιο αυτό, υπήρχαν και μαθήματα πολιτικών επιστημών, πολιτικής έρευνας όσο εξελισσόμασταν σε διάφορες συλλογικότητες και κολεκτίβες.

Εκτός από αυτά υπήρχε η πολιτική καθημερινή δουλειά: να πουλάμε εφημερίδες, να συμμετέχουμε επαγρυπνώντας για την αστυνομία (copwatching) με τις ομάδες αυτοάμυνας στις γειτονιές, και πάει λέγοντας.

Υπό το φως μιας εμπειρίας όπως εκείνη της αυτονομίας Zapatista, στην οποίαν πλησίασες πρόσφατα, μπορείς να μας περιγράψεις τα κύρια χαρακτηριστικά της πολιτικής πρακτικής του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων;

Υπάρχουν σίγουρα δυνατές διαφορές σε επίπεδο πλαισίου, σε επίπεδο συγκυρίας. Oakland είναι μια πόλη στην οποίαν προσπαθούσαμε να αμυνθούμε και να οδηγήσουμε έναν αγώνα αυτοδιάθεσης. Στο δάσος είναι όλα διαφορετικά, ένα άλλο πράγμα, είναι ένα έδαφος, ένα διαφορετικό επίπεδο.

Σε ιδεολογικό επίπεδο το Black Panther Party εμπνέονταν από τον μαρξισμό και τον λενινισμό, αν και επεξεργαστήκαμε μια δική μας ιδεολογία, ψάχνοντας αυθεντικούς τρόπους σύνδεσης με τους παγκόσμιους αγώνες. Βέβαια διαβάζαμε τα πάντα, μας είχε ζητηθεί, και κάποιοι στο κόμμα ήταν μαρξιστές, μα άλλοι, όπως εγώ για παράδειγμα, δεν είχαμε απολύτως καμία ιδέα για οτιδήποτε όταν μπήκαμε. Οπότε δεν ήταν τόσο απαραίτητο να αντιμετωπίσουμε θέματα πνευματικά, διανοητικής φύσεως, αλλά να τα αποσυνθέσουμε, να τα διασπάσουμε σε μια κοινή γλώσσα. Αυτή ήταν η ιδιοφυία των Μαύρων Πανθήρων, ειδικότερα του Bobby Seale που ήταν ο πιο διανοούμενος, ένας μεγάλος επικοινωνιακός, ενώ ο Eldridge Cleaver ήταν περισσότερο επικεντρωμένος στην καθημερινή στράτευση, αν και ήταν και οι δυο πολύ σεβαστοί, ήταν ικανοί να επικοινωνούν και μέσα στο ίδιο το κόμμα. Πολλοί Πάνθηρες ήταν νεότατοι, εγώ μπήκα στα 21 μου χρόνια αλλά υπήρχαν στελέχη ανάμεσα στα 16 και τα 19 χρόνια. ο Bobby Seale ήταν 30 χρονών και θεωρούνταν μεγάλος, γέρος. Ο Fred Hampton ήταν 21 χρόνων, αλλά δραστηριοποιούνταν ήδη στους youngster πριν εισέλθει στις Pantere Nere. Σκοτώθηκε το 1969 όταν η καταστολή έγινε βαρύτερη κι όταν άλλοι δυο πάνθηρες, ο Bunchy Carter και ο John Huggins, δολοφονήθηκαν στο campus του πανεπιστημίου του Los Angeles. Λίγο μετά την δολοφονία του Fred Hampton υπήρξε μια ανταλλαγή πυροβολισμών επί πολλές ώρες μεταξύ της αστυνομίας και της ενότητας του Los Angeles του Black Panther Party. Άρχισαν να διεισδύουν πράκτορες προβοκάτορες στις Pantere Nere, πραγματικές παραστρατιωτικές επιθέσεις, όπως περίπου κάνουν σήμερα με τους ζαπατίστας. Το COINTELPRO [programma di controspionaggio, πρόγραμμα αντικατασκοπίας του FBI] διέδιδε και κυκλοφορούσε ψευδείς δηλώσεις για να θέσει τους μεν ενάντια στους άλλους, για να μαλώνουμε μεταξύ μας δηλαδή.

Όσον αφορά την πολιτική πρακτική, προωθούσαμε την αυτοοργάνωση ξεκινώντας από τις πρωταρχικές ανάγκες, όπως η ιατρική φροντίδα ή το breakfast program: δείχναμε τις αντιθέσεις σχετικά με όσα η κυβέρνηση δεν έκανε. Το πρώτο breakfast program έγινε στην εκκλησία του West Oakland και σύντομα το σχέδιο διαδόθηκε σε πολλές πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών: Πάνθηρες που σηκώνονταν στις 4 το πρωί για να ετοιμάσουν το πρωινό στα παιδάκια της συνοικίας πριν πάνε στο σχολείο. Γύρω από εμάς υπήρχε αλληλεγγύη για παράδειγμα από πλευράς πολλών καταστηματαρχών, αλλά και μεγάλος εκφοβισμός και διάφορες υποσχέσεις διευκολύνσεων σε όσους δεν συνεργάζονταν μαζί μας. Μια φορά, για παράδειγμα, η αστυνομία έστειλε ένα ψεύτικο γράμμα απειλητικό, που φαινομενικά υπογράφονταν από τον Huey Newton, σε έναν επιχειρηματία που χρηματοδοτούσε το σχέδιο.

Είσαι ανάμεσα στους πρωταγωνιστές αυτής της μακράς πολιτικής αφροαμερικανικής διαδρομής και πιο πρόσφατα πήρες μέρος στα δίκτυα αλληλεγγύης με το ζαπατιστικό μεξικάνικο κίνημα. Ποια πολιτική και βιογραφική σύνδεση υπάρχει ανάμεσα σε αυτές τις δυο  εμπειρίες;

Εμείς πάντοτε υπήρξαμε διεθνιστές. Είχαμε συντρόφους στο βόρειο Βιετνάμ. Είχαμε συντρόφους στην Βόρεια Κορέα, συντρόφους που βρήκαν άσυλο στην Αλγερία το 1969. Ήμασταν καλεσμένοι να μιλήσουμε σε ολόκληρο τον κόσμο σε υποστήριξη των κινημάτων αλληλεγγύης και αντίστασης ενάντια στους πολέμους. Ο Bobby Seale και οι άλλοι Πάνθηρες ταξίδευαν πολύ. Κι εδώ στις USA βρισκόμασταν σε επαφή με διάφορους αγώνες επάνω στην ράτσα: υπήρχαν οι Young Lords πορτορικάνοι, οι ασιάτες Red Guards, τα κινήματα τσικάνος. Ήμασταν σε επαφή με τους συνεχείς αγώνες στην Λατινική Αμερική, θυμηθείτε την Ολυμπιάδα της Πόλης του Μεξικού του 1968 όταν υπήρξε η σφαγή των φοιτητών στο Tlatelolco. Γι αυτό όταν ο Caleb Duarte, ένας νεαρός καλλιτέχνης που είχα συναντήσει πέντε ή έξι χρόνια νωρίτερα και είχε ανοίξει ένα καλλιτεχνικό κέντρο στο San Cristobal, στα Chiapas, μου ζήτησε να πάω στα νότια του Μεξικού σαν artist in residency, ανταποκρίθηκα, η ιδέα ήταν να δείξει πως οι αισθητικές στρατηγικές είχαν εμπνεύσει τις διαδρομές αυτοδιάθεσης αμφοτέρων των κινημάτων, ζαπατιστικού και αφροαμερικανικού. Έτσι γεννήθηκε ο σχεδιασμός του έργου Zapantera Negra, που δρα ακόμη και σήμερα. Ο Caleb γνώριζε διάφορους ζαπατίστας και είχε επαφές στα Caracoles και κατάφερε να οργανώσει την συνεισφορά μας στις κοινότητες υπό μορφήν murales, τοιχογραφιών και ζωγραφικής. Ήταν πολύ όμορφο, πολλοί νέοι από την περιοχή πήραν μέρος δραστικά, εγώ δυστυχώς δεν μιλώ ισπανικά αλλά μπορούσα να αισθανθώ τις δονήσεις και τον ενθουσιασμό. Στην αρχή πρόθεση μας ήταν να πάμε εκεί κάτω να συναντήσουμε ανθρώπους, και κατά  μια έννοια ήταν να κάνουμε κάτι του οποίου πάντοτε ήμουν κομμάτι, δηλαδή να μεταφέρουμε αλληλεγγύη. Το 2012 μου ζήτησαν να κάνω μια παρουσίαση του τόμου μου με τους Μαύρους Πάνθηρες, και ήταν παρούσες ομάδες αλληλέγγυες απ’ όλο τον κόσμο. Έμεινα εκεί ένα μήνα, ήταν τιμή μου να πάω εκεί να γνωρίσω εκείνη την πραγματικότητα με τα μάτια μου. Από την Bay Area πολύς κόσμος κατέβηκε στα Chiapas στην διάρκεια των χρόνων, μα εκείνη την περίοδο έξω από κάποιες επιτροπές αλληλεγγύης λίγοι άνθρωποι ακολουθούσαν αυτό που συνέβαινε στο Μεξικό. Και τέλος επέστρεψα αυτή την χρονιά [Δεκέμβρης 2013] για την ζαπατιστική Escuelita, το ζαπατιστικό Σχολείο όταν και συναντηθήκαμε.

Μίλησε μας για την εμπειρία σου στην escuelita…

Εγώ βρισκόμουν στο Caracol της Morelia. Ο votàn μου [φύλακας, προσωπικός οδηγός του καθενός μαθητού ή μαθήτριας της escuelita στην διάρκεια της παραμονής στις κοινότητες] ήταν ένας νεαρός zapatista δεκατριών ετών. Εγώ δεν μιλούσα ισπανικά κι αυτός δεν μιλούσε αγγλικά, αλλά μας είπαν πως θα τα καταφέρναμε. Φθάσαμε στο Caracol ύστερα από 7 ώρες στο πούλμαν κι όλοι οι ζαπατίστες ήταν εκεί για να μας υποδεχτούν. Η συλλογικότητα όπου βρισκόμασταν εμείς απείχε μισή ώρα δρόμου από το Caracol και ήταν μικτή, κάποιο ήταν ζαπατίστες και άλλοι όχι. Εμείς δουλεύαμε κάθε μέρα στα κοινά εδάφη. Ήταν κάτι απλό, με το χωμάτινο πάτωμα και το ντους έξω, στην πλευρά του κοντινού βουνού κι όπου μεγάλωνε τμήμα του σιταριού. Το νους σχηματίζονταν από ένα σωλήνα που αντλούσε νερό και πλενόσουν μες τη λάσπη, έξω [γελά], με ένα πλαστικό φύλλο τεντωμένο μεταξύ των δένδρων. Και όταν έπρεπε να πας στο μπάνιο έπρεπε να κάνεις τον γύρο του λόφου προσέχοντας να μην γλιστρήσεις στη λάσπη. Τρώγαμε κυρίως φασόλια και ρύζι κι εκείνο το ποτό από καλαμπόκι ζεσταμένο [αυτό που στο Μεξικό ονομάζουν pozole]. Βροχή τη νύχτα και ήλιος την μέρα, αυτοί βάδιζαν ήσυχα, εγώ θα έπεσα έξι φορές [γελάride] ή για να υπερπηδήσω ένα ποταμάκι έπρεπε να συγκεντρωθώ πάρα πολύ [γελά]. Oh… είναι ένας κόσμος διαφορετικός, φιλικός.

https://www.carmillaonline.com/2016/10/15/intervista-emory-douglas-arte-black-panthers-zapatismo/

διεθνισμός, internazionalismo

Ούτε κομουνιστική ούτε αναρχική, είναι μια καλή επανάσταση – “Nè comunista né anarchica, è una buona rivoluzione”.

“Nè comunista né anarchica, è una buona rivoluzione”. Intervista a un compagno europeo in Rojava

 »Ούτε κομουνιστική ούτε αναρχική». Συνέντευξη σε έναν ευρωπαίο σύντροφο στην Ροζάβα

rojava

To να φτάσουμε στην Rojava έγινε όλο και δυσκολότερο, τους τελευταίους μήνες, εξ αιτίας του κλεισίματος των τουρκικών συνόρων, που διαρκεί πλέον εδώ και χρόνια, όπως και των κουρδικών-ιρακινών ανατολικά, που πρόσφατα ο πετρολ- πρόεδρος Massud Barzani, εχθρικός προς το Pkk και το Pyd, εγκαθίδρυσε απαντώντας θετικά στα αιτήματα της Τουρκίας. Παρόλα αυτά συνεχίζεται η εισροή συντροφισσών και συντρόφων ακόμη και ανθρώπων μη ιδεολογικοποιημένων, που απ’ όλο τον κόσμο προστρέχουν για να πολεμήσουν ενάντια στο ισλαμικό κράτος, να αναλάβουν διάφορους ρόλους στην επαναστατική διαδικασία, να κάνουν ανεξάρτητη πληροφόρηση επάνω σε αυτό που συμβαίνει ή, απλά, να μάθουν από αυτά που διαδραματίζονται. Κάτω από αυτό το τελευταίο περίγραμμα, η επανάσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Rojava αντιπροσωπεύει ένα αξιοσημείωτο τεστ για την ιδέα πως είναι δυνατό να ανοιχτούν χώροι κοινωνικής αλλαγής που να βρίσκονται στο ύψος των καιρών μας, επιπλέον σε μιαν περιοχή που την διαπερνούν πολλαπλά καπιταλιστικά  συμφέροντα και αντιδραστικές οπτικές, κατεστραμμένη από την παγκόσμια και εμφύλια σύρραξη. 

Η συνέντευξη που ακολουθεί πραγματοποιήθηκε με έναν σύντροφο που έφτασε από μια ευρωπαϊκή χώρα, που προέρχεται από εκείνο το εκτενές αρχιπέλαγος από πολιτικές πραγματικότητες, θεωρίες, συλλογικότητες, καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους που χαρακτηρίζουν αυτό που στην Ευρώπη, με μια σοβαρή μα φαινομενικά βαθιά ριζωμένη παρανόηση ορολογίας, αποκαλείται από τα χρόνια Εβδομήντα  “κίνημα”.  Ο προβληματικός χαρακτήρας αυτής της ονομασίας φαίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρα σε αυτόν που παρατηρεί την ανάπτυξη ενός πραγματικού κινήματος όχι μόνο στην Rojava, αλλά στο Bakur, δηλαδή στην Turchia (καθώς επίσης και σε πολλές άλλες περιοχές του κόσμου). Όχι μόνο: αυτό που κάνει εντύπωση στους διεθνείς συντρόφους που καταφτάνουν στο Kurdistan είναι πως η επαναστατική ουτοπία εδώ συνδέεται και σχετίζεται, και συλλέγει  τους καρπούς της στην διάρκεια του ταξιδιού της, με την κεντρικότητα μιας οργανωμένης πολιτικής υποκειμενικότητας σύμφωνα με κριτήρια που η ευρωπαϊκή θεωρητική κερδοσκοπική εικασία είχε αναλάβει την δέσμευση να τα εξαλείψει στην διάρκεια των δεκαετιών, θεωρώντας την βλαβερή ή ανίκανη να επαναπροσδιοριστεί στον σύγχρονο κόσμο.  

Γι αυτούς τους λόγους, εκτός από το ότι είναι προφανής η σπουδαιότητα να υποστηρίξουμε άμεσα την επανάσταση της Rojava και να μάθουμε για και από την ανάπτυξη της, είναι σημαντικό να διεγείρουμε μια πολιτική συζήτηση που να ξεκινά από πληροφορίες αληθινές που θα έχουμε εμβαθύνει, και να μην επαναπαυτούμε στην συνήθεια μας να φιλτράρουμε αυτό που είναι μακρινό, αυθεντικό, απρόβλεπτο και απροσδόκητο, μέσα στα σχήματα  “που ήδη έχουμε σκεφτεί”, “που ήδη έχουμε θεωρητικοποιήσει”, “τα ήδη γνωστά” και “που έχουμε ήδη καθορίσει – επισημάνει”, γεγονός που χαρακτηρίζει την αταβιστική τοποθέτηση πολλών ευρωπαίων συντρόφων. Η συζήτηση που ακολουθεί αφήνει να αναδυθεί το πως, για πολλούς συντρόφους που καταφτάνουν εδώ, το να αντιμετωπίσουν μιαν πραγματική επανάσταση είναι κάτι σοκαριστικό, που θέτει υπό αμφισβήτηση και κάνει να καταρρεύσουν πολλές βεβαιότητες, θέτοντας υπό συζήτηση την εις βάθος πολιτική συνείδηση; πράγμα που, εκ των υστέρων, είναι ένας από τους πιο πολύτιμους καρπούς του μετασχηματισμού ως έχει.

Γιατί αποφάσισες να έρθεις στην Rojava?

Για την επανάσταση. Αυτό που σκεφτόμουν ήταν πως η επανάσταση δεν είναι δυνατή, υπήρχε το παράδειγμα των ζαπατίστας στην χώρα των Chiapas, μα είναι μια επανάσταση που έχει κάποια πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, για παράδειγμα το γεγονός πως πρόκειται για έναν αυτόχθονα πληθυσμό. Εδώ λαμβάνει χώρα μια επανάσταση που βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου, που προσπαθεί να δημιουργήσει ένα σύστημα κατάλληλο σε όλους για έναν κόσμο διαφορετικό. Αυτό είναι που μ’ ενδιαφέρει, να μάθω όλα αυτά που μπορώ.

Με ποια μορφή εκφράζεται το ενδιαφέρον σου?

Υπάρχει αυτός που ενδιαφέρεται περισσότερο για την φιλοσοφία και την θεωρία αυτής της επανάστασης, εγώ ενδιαφέρομαι περισσότερο για την κοινωνία, την καθημερινότητα, για τα βήματα και τα περάσματα μέσα από τα οποία η κοινωνία μετασχηματίζεται. Είναι ένα καλό σύστημα, που ξεκινά  από τις κομμούνες, δεν είναι όμως αρκετό, δεν υπάρχει η εγγύηση πως η επανάσταση θα φτάσει παντού, διότι κι εδώ υπάρχει πολύς κόσμος που δεν χρησιμοποιεί αυτές τις δομές.

Που δεν χρησιμοποιεί τις κομμούνες?

Ακριβώς.

Από τι είδους εμπειρία προέρχεσαι?

Στην πόλη μου, στην Ευρώπη, προωθώ ένα σχέδιο μαζί με μια διακοσαριά ανθρώπους σε μια γειτονιά αρκετά κεντρική της πόλης. Η ιδέα μας είναι να καταστήσουμε σιγά σιγά αυτόνομη αυτή τη γειτονιά, βήμα βήμα, δημιουργώντας υπηρεσίες επιμελητείας, έχουμε ένα συνεταιρισμό κατασκευών, φτιάχνουμε επαγγελματική εκπαίδευση με τους εργάτες, συλλέγουμε χρήματα γι αυτούς που δυσκολεύονται πολύ. Έχουμε επίσης μια κολλεκτίβα με μια ομάδα οικογενειών οι οποίες, μαζί, προσπαθούν να ασχοληθούν μαζί μας με την εκπαίδευση των μικρών. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην Ευρώπη είναι πως οι συνοικίες είναι ησυχαστήρια.

Έχουμε επίσης ένα συνεταιρισμό για να παράγουμε βιολογική τροφή; φυσικά  το πρόβλημα σε αυτό το σημείο είναι πως μια τέτοια παραγωγή κοστίζει και η τιμή μεγαλώνει, μα η προοπτική είναι πως θέλουμε να προσπαθήσουμε να κάνουμε τις τιμές περισσότερο λαϊκές, αν και ο κυριότερος στόχος μας είναι η κοινωνικότητα στην συνοικία μας. Έχουμε επίσης μια λαϊκή βιβλιοθήκη με θέματα για την πολιτική και το συνεταιριστικό κίνημα. Έχουμε ένα μοναδικό στόχο: να κάνουμε αυτόνομη την γειτονιά μας, ενώνοντας τον κόσμο.

Βλέπεις ομοιότητες ανάμεσα σε αυτό που κάνετε στην πόλη σου και αυτό που γίνεται εδώ?

Οι κομμούνες. Είναι η ίδια ιδέα. Εδώ όμως είναι πιο μπροστά, αν και ενίοτε… Εδώ το καλό είναι πως έχουν την “εξουσία” και μπορούν να αναπτύξουν το σύστημα σε όλη την κοινωνία, μα εμείς έχουμε μεγαλύτερη ικανότητα να επινοούμε, δεν ξέρω… Οι κομμούνες εδώ έχουν μια λειτουργία βασισμένη στην δημιουργία εσωτερικών επιτροπών που ασχολούνται με συγκεκριμένες πτυχές. Η δομή είναι σφιχτή : εσύ κάνεις αυτό, εσύ κάνεις εκείνο, όλα είναι οργανωμένα. Το σχέδιο μας είναι παρόμοιο, μα δεν έχουμε αυτό τον μηχανισμό, οπότε μπορούμε να σκεφτούμε εάν και πως θα δημιουργήσουμε συνεταιρισμούς, δεν πρέπει να μιλήσουμε με υπουργούς όπως συμβαίνει εδώ, κλπ. [Aναφορά στις διασυνδέσεις του συστήματος των συνεταιρισμών της Rojava με το σύστημα της αυτονομίας της Rojava, του οποίου μέρος είναι και το εκτελεστικό συμβούλιο και οι ανάλογες διακλαδώσεις του με υπουργεία, Ndr’Σημείωμα της σύνταξης].

Αμφότερες οι καταστάσεις, εάν συγκρίνω την δική μας με την δική τους, έχουν θετικές πλευρές και αρνητικές. Το κόστος της προσέγγισης μας είναι πως σε τελική ανάλυση είμαστε ένα μικρό οχυρό μέσα σε μια γειτονιά, ενώ αυτοί μπορούν να σκεφτούν και να δράσουν σε μεγαλύτερο βαθμό, καθολικά. Μιλάμε πολύ με τα διάφορα στελέχη για όλο αυτό [Ndr: Τα “στελέχη” είναι, στην επανάσταση της Rojava, οι στρατευμένοι στο κόμμα, που δρουν σύμφωνα με την γραμμή της οργάνωσης ύστερα από μιαν έντονη διαδικασία πολιτικής εκπαίδευσης και εμπειρίας, ακόμη και νεότατοι, και έχουν κάνει δική τους μια ισχυρή έννοια επαναστατικής πειθαρχίας]. Τα στελέχη μας επεξηγούν την ουτοπία  τους και είναι ξεκάθαρο πως αυτό που υπάρχει αυτή την στιγμή στην Rojava απέχει ακόμα πολύ από αυτή την ουτοπία, μα αυτοί σκέφτονται και πιστεύουν πως ο χρησιμότερος τρόπος για να φτάσουν σε αυτήν είναι να περάσουν μέσα από αυτή την διαδικασία, να την διασχίσουν.

Εσύ τι λες, πως το σκέφτεσαι, τι νομίζεις?

Συμφωνώ. Είμαστε καταπιεσμένοι σε όλο τον κόσμο, στην Ευρώπη όπως κι εδώ. Είμαι αναρχικός και στην αρχή αυτή η μεγα-δομή δεν μου άρεσε, μου θύμιζε τις μαρξιστικές ιδέες, μα στην συνέχεια κατάλαβα, μαθαίνοντας. Υπάρχουν δυο τρόποι: να σκέφτεσαι πως θέλεις να καταστρέψεις όλα και αμέσως, και υπάρχουν πολύ λίγες πιθανότητες να το καταφέρεις, υπάρχει επίσης και ο σταδιακός τρόπος, βήμα προς βήμα, είναι ο τρόπος που εδώ είχε επιτυχία. Ο περισσότερος κόσμος, στην γη, δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει τα πράγματα. Εδώ άρχισα να στοχάζομαι επάνω σε αυτό, και τώρα πιστεύω πως να οδηγήσεις μπροστά την επανάσταση μαζί με όλη την κοινωνία είναι το καλύτερο.

Είναι σίγουρο πως τα στελέχη και τα μέλη του Tev Dem [Κίνημα για την δημοκρατική κοινωνία που προωθεί τον μετασχηματισμό της Rojava, καρπός της ένωσης διαφορετικών κοινωνικών οργανώσεων και κομμάτων, Ndr-σημειώνει ο συντάκτης], ή οι υπουργοί ή εκείνοι του κόμματος έχουν πλήρη συναίσθηση και επίγνωση πολλών πραγμάτων, μα ο απλός κόσμος όχι, οπότε χρειάζεται να πεισθεί και να εκπαιδευτεί, χρειάζεται χρόνος.

Ποια είναι η συμπεριφορά των άλλων “διεθνών” που γνωρίζεις και βρίσκονται αυτή την στιγμή στην Rojava?

Κανείς δεν έχει να πει κάτι διαφορετικό ή ενάντια σε αυτά που γίνονται σε αυτή την επανάσταση, μα το πρόβλημα είναι πως στην Ευρώπη μας λένε πως είναι μια αναρχική επανάσταση, ενώ δεν είναι αλήθεια, διότι στην πραγματικότητα είναι κάτι που έχει και από μαρξισμό και από αναρχισμό. Υπάρχει η μαρξιστική ιδέα του βήματος προς βήμα και η ιδέα να χτίσουν μια δομή, και ξεκινώντας από αυτή την δομή να αλλάξουν την κοινωνία. Παρόλα αυτά ο τρόπος με τον οποίον αυτό γίνεται και κυρίως η τελική ιδέα δεν είναι μαρξιστική αλλά αναρχική. Επιπλέον η καρδιά του τρέχοντος συστήματος επάνω στην οποίαν οι σύντροφοι εδώ επιμένουν διαρκώς, δηλαδή πως η εξουσία πηγαίνει από χαμηλά προς τα ψηλότερα και όχι αντιθέτως είναι διαφορετική από εκείνο που έλεγε ο Marx, ο οποίος μιλούσε για “δικτατορία του προλεταριάτου ”.  Πάντως για τους αναρχικούς που ήρθαν εδώ υπήρξε λιγάκι ένα “wow”, ένα σοκ θα έλεγα.

Είναι απογοητευμένοι?

Ναι, διότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει καλή πληροφόρηση επάνω σε αυτό που συμβαίνει εδώ. Μαθαίνουμε πράγματα με τρόπο απλοποιημένο και πως μοιάζει με αναρχική επανάσταση, αλλά εάν έρθεις εδώ βλέπεις πως τα πράγματα είναι διαφορετικά.Υπάρχουν και διεθνείς που αυτό το πράγμα δεν το αποδέχονται.

Σύμφωνα με την γνώμη σου αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να προχωρήσεις με μια επανάσταση, ή θα υπήρχαν άλλοι τρόποι?

Στην θεωρία δεν είναι ο μοναδικός τρόπος, μα στην πρακτική ναι. Δεν ξέρω εάν εκείνο που έχουμε στο μυαλό μας στην Ευρώπη είναι δυνατό, διότι ακόμη δεν πειραματιστήκαμε γύρω από αυτό, μα αυτό που κάνουν εδώ λειτουργεί. Εάν θέλουμε  να κάνουμε μια επανάσταση αυτός είναι ένας καλός τρόπος. Πάντως “επανάσταση” σημαίνει να συμμετέχεις, οπότε και να έχεις μια κριτική άποψη, είναι το όμορφο πράγμα της επανάστασης. Tα στελέχη δρουν μέσα στην επανάσταση ώστε να μην υπάρχουν ιεραρχίες, είναι το καθήκον τους, στην συνέχεια μέχρι πιο σημείο αυτή η επανάσταση θα μπορέσει να προχωρήσει  είναι στα χέρια της κοινωνίας.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: η υπηρεσία-τμήμα δικαιοσύνης είναι ένα στοιχείο θετικό εδώ διότι, αν και το έργο τους είναι  να δικάζουν τον κόσμο, είπαν πως θέλουν την καταστροφή του ποινικού συστήματος, ήτοι μια κοινωνία σε θέση να επιλύει τα προβλήματα σε τοπικό επίπεδο, συνοικίας, κλπ. Στην Ευρώπη, αντιθέτως, τα προβλήματα δημιουργούνται εσκεμμένα για να δικαιολογηθεί και συντηρηθεί το ποινικό σύστημα ή και να διευρυνθεί: η ανθρώπινη “κακοήθεια” είναι απαραίτητη στον καπιταλισμό. Το να αλλάξεις αυτή την κουλτούρα είναι η αρχή, μετά πρέπει να προωθήσεις μιαν ανατροπή αυτής της αντίληψης που μπορεί να είναι αργή ή γρήγορη, μα το σημαντικό είναι πως υπάρχει αυτή η θεμελιώδης ιδέα στο βάθος.

Εάν θα έπρεπε να στείλεις ένα μήνυμα στους ευρωπαίους συντρόφους από την Rojava, τι θα τους έλεγες?

O κόσμος δεν γνωρίζει τίποτα για την πολιτική επανάσταση στην Rojava και το Bakur. Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, ήδη άλλες επαναστάσεις πέθαναν διότι δεν είχαν υποστήριξη. Πρέπει να ενδιαφερθεί για όλο αυτό που συμβαίνει εδώ, αρχικά, και να το υποστηρίξει, δεν ξέρω πως, μα πρέπει να αντιληφθεί ο κόσμος πως πρόκειται για μιαν σημαντική στιγμή για όλες τις κοινωνίες που ζουν μέσα σε πόλεμο και κρίση, αυτή της Rojava είναι μια μεγάλη ευκαιρία. Πρέπει να προσαρμόσουμε αυτή την επανάσταση στις χώρες μας.

Δεν έχει σημασία εάν είσαι κομουνιστής, αναρχικός ή σοσιαλιστής, η αλήθεια είναι πως στην Ευρώπη παίζουμε την επανάσταση, δηλαδή κάνουμε τους επαναστάτες και αυτοί οι μικροί πόλεμοι μεταξύ αναρχικών και κομουνιστών, αυτές οι επαναστάσεις μες το bar είναι άχρηστες και δεν δημιουργούν τίποτα. Αυτή η επανάσταση δεν είναι κομουνιστική και δεν είναι αναρχική, μα είναι μια καλή επανάσταση. Να κριτικάρουν αυτό που συμβαίνει εδώ διότι ο Bakunin ή ο Lenin έγραψαν κάτι διαφορετικό, όπως κριτικάρουν τον προπονητή μπροστά σε μια παρτίδα ποδοσφαίρου με μια μπύρα στο χέρι, είναι αντεπαναστατικό.

Από τον απεσταλμένο του Radio Onda d’Urto και Infoaut στην Rojava, Siria

διεθνισμός, internazionalismo

O Roberto Paciencia γράφει στον Alejandro Diaz

Ιούνιος 30, 2016

ο Roberto Paciencia γράφει στον Alejandro Diaz

Filed under: Political prisoners, sipaz — Tags: , , — dorsetchiapassolidarity @ 11:04 am

 


carta
Copy of the letter from Roberto Paciencia to Alejandro Diaz Santiz. Photo: @Koman Ilel.

Αντίγραφο του γράμματος

Αδίκως φυλακισμένος ο Roberto Paciencia Cruz, στερούμενος ελευθερίας, πριν 3 χρόνια, έγραψε ένα γράμμα στον Alejandro Diaz Santiz, ο οποίος φυλακίστηκε για 17 χρόνια. Γνωρίστηκαν στο CERSS [κρατικό κέντρο κοινωνικής επανένταξης κρατουμένων] νούμερο 5, στο San Cristobal de las Casas, στην φυλακή όπου ξεκίνησαν την ενημέρωση και καταγγελία ενάντια στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κρατουμένων. Ο Paciencia Cruz στέλνει τους χαιρετισμούς του στον Diaz Santiz, ο οποίος στάλθηκε στην κρατική φυλακή νούμερο 5 του ομοσπονδιακού κέντρου για την κοινωνική επαναπροσαρμογή [Cefereso] στην Villa Comaltitlan, Tapachula, Chiapas. O Pciencia έγραψε, Σύντροφε, ελπίζουμε να μη νιώθεις μόνος, να θυμάσαι ότι οι σύντροφοι συμπάσχουν μαζί σου, ξέρουμε ότι έχεις υποφέρει πολύ αυτά τα 17 χρόνια, ότι η αδικία σου έχει στερήσει την ελευθερία σου, οι αρχές δεν ήταν ποτέ ικανές να λύσουν την υπόθεση σου.

Να θυμηθούμε ότι ο Roberto Paciencia Cruz φυλακίστηκε τον Αύγουστο του 2013 και είναι αιχμάλωτος από τότε, παρόλο που δεν έχει καταδικαστεί. Συνελήφθη χωρίς ένταλμα και βασανίστηκε τις επόμενες ώρες πρόσφατα έγινε υποστηρικτής αφοσιωμένος της Έκτης Διακήρυξης της Ζούγκλας της  Lacandon του Ζαπατίστικου Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης EZLN. Από την πλευρά του ο Alejandro Diaz Santiz, στερήθηκε της ελευθερίας του το 1999, »από την στιγμή της σύλληψης του δεν είχε μεταφραστή και κατηγορήθηκε για ένα έγκλημα το οποίο δεν είχε διαπράξει», σύμφωνα με τον ορισθέντα δικηγόρο Lionel Rivero, επίσης χωρίς να έχει οικονομικούς πόρους για μιαν επαρκή υπεράσπιση. Ο Alejandro προσχώρησε στην Έκτη και οργάνωσε την συλλογικότητα των κρατουμένων»Συμπαθούντες της Φωνής των Φίλων».Εννιά μήνες μετά, μεταφέρθηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας, παρόλο που το έγκλημα του δεν ήταν σε ομοσπονδιακή αρμοδιότητα, το οποίο μεταφράστηκε από το »Κίνημα ενάντια στην Καταστολή», [GTNET], ως »πολιτική εκδίκηση της κακής κυβέρνησης ενάντια στον Alejandro, που τιμωρήθηκε επειδή υποστήριξε και έγειρε την ενημέρωση των άλλων φυλακισμένων και αρνήθηκε να σιωπήσει για τις κακοποιήσεις εναντίων κρατουμένων». Σύμφωνα με δηλώσεις συγγενών του Alejandro, είναι απομονωμένος και έχει περιορισμένες επισκέψεις.

Το γράμμα του Paciencia για τον Diaz Santiz τελειώνει με μιαν ενθαρρυντική πρόταση: »κάνε κουράγιο, σύντροφε, και κράτα ψηλά το  ηθικό σου, θα παραμείνουμε όρθιοι μέχρι να αποκτήσουμε την ελευθερία μας και την ελευθερία για όλους τους φυλακισμένους αδελφούς και αδελφές στην χώρα».

Unjustly imprisoned Roberto Paciencia Cruz, deprived of his freedom three years ago, wrote a letter to Alejandro Diaz Santiz, who has been imprisoned for 17 years. They met in the State Centre for Social Reinsertion for Prisoners (CERSS) No. 5 in San Cristobal de Las Casas, the prison where they began awareness and denouncement processes against the human rights violations against the prison population. Paciencia Cruz sent greetings to Diaz Santiz, who was sent to the State Prison No. 5 of the Federal Centre for Social Re-adaptation (Cefereso) in Villa Comaltitlan, Tapachula, Chiapas. Paciencia wrote, “Compa, we hope that you don’t feel alone; remember that your ‘ compañeros’ are on your case, we know that you have suffered a lot these 17 years, that injustice has deprived you of your freedom, the authorities have never been able to solve your case (sic).”

It should be remembered that Roberto Paciencia Cruz was imprisoned in August 2013 and has been in captivity since, although he has not been sentenced. Arrested without warrant and tortured in the following hours he recently became an adherent to the Sixth Declaration of the Lacandon Jungle of the Zapatista Army of National Liberation (EZLN). For his part, Alejandro Diaz Santiz was deprived of his freedom in 1999, “at the moment of his arrest he  did not have a translator and he was accused of a crime he did not commit”, according to his attorney Lionel Rivero, as well as not having the economic resources for an adequate defence. Alejandro joined the Sixth and organized the prisoners’ collective “Sympathizers of the Voice of Amate” (Solidarios de la Voz del Amate). Nine months later, he was transferred to a maximum security prison even though his crime was not in federal jurisdiction, which was interpreted by the “No Estamos Todxs Workgroup” (GTNET) as “political revenge of the bad government against Alejandro, punished for supporting and raising awareness of the other prisoners and for refusing to be silent about the abuses against detained persons.” According to declarations of Alejandro’s relatives, he is isolated and has limited visits.

The letter from Paciencia for Diaz Santiz ended with an encouraging sentence: “keep your spirits up, compa, we will stay standing until we get our freedom and freedom for all our brother and sister prisoners in the country.”

 

Dorset Chiapas Solidarity

https://sipazen.wordpress.com/2016/06/29/chiapas-roberto-paciencia-writes-to-alejandro-diaz/

June 30, 2016

Roberto Paciencia Writes To Alejandro Diaz

Filed under: Political prisoners, sipaz — Tags: , , — dorsetchiapassolidarity @ 11:04 am

 

.

Roberto Paciencia Writes To Alejandro Diaz

 

 cartaCopy of the letter from Roberto Paciencia to Alejandro Diaz Santiz. Photo: @Koman Ilel.

 

Unjustly imprisoned Roberto Paciencia Cruz, deprived of his freedom three years ago, wrote a letter to Alejandro Diaz Santiz, who has been imprisoned for 17 years. They met in the State Centre for Social Reinsertion for Prisoners (CERSS) No. 5 in San Cristobal de Las Casas, the prison where they began awareness and denouncement processes against the human rights violations against the prison population. Paciencia Cruz sent greetings to Diaz Santiz, who was sent to the State Prison No. 5 of the Federal Centre for Social Re-adaptation (Cefereso) in Villa Comaltitlan, Tapachula, Chiapas. Paciencia wrote, “Compa, we hope that you don’t feel alone; remember that your ‘ compañeros’ are on your case, we know that you have suffered a lot these 17 years, that injustice has deprived you of your freedom, the authorities have never been able to solve your case (sic).”

It should be remembered that Roberto Paciencia Cruz was imprisoned in August 2013 and has been in captivity since, although he has not been sentenced. Arrested without warrant and tortured in the following hours he recently became an adherent to the Sixth Declaration of the Lacandon Jungle of the Zapatista Army of National Liberation (EZLN). For his part, Alejandro Diaz Santiz was deprived of his freedom in 1999, “at the moment of his arrest he  did not have a translator and he was accused of a crime he did not commit”, according to his attorney Lionel Rivero, as well as not having the economic resources for an adequate defence. Alejandro joined the Sixth and organized the prisoners’ collective “Sympathizers of the Voice of Amate” (Solidarios de la Voz del Amate). Nine months later, he was transferred to a maximum security prison even though his crime was not in federal jurisdiction, which was interpreted by the “No Estamos Todxs Workgroup” (GTNET) as “political revenge of the bad government against Alejandro, punished for supporting and raising awareness of the other prisoners and for refusing to be silent about the abuses against detained persons.” According to declarations of Alejandro’s relatives, he is isolated and has limited visits.

The letter from Paciencia for Diaz Santiz ended with an encouraging sentence: “keep your spirits up, compa, we will stay standing until we get our freedom and freedom for all our brother and sister prisoners in the country.”

 

Dorset Chiapas Solidarity

https://sipazen.wordpress.com/2016/06/29/chiapas-roberto-paciencia-writes-to-alejandro-diaz/

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Μέσα από την καταιγίδα , CNI-EZLN: From Within The Storm

840_

Συλλογικό ανακοινωθέν από το εθνικό εγχώριο συνέδριο και τον EZLN για την άνανδρη επίθεση της αστυνομίας εναντίον της εθνικής συντονισμένης επιτροπής των εργαζομένων στην εκπαίδευση και των ντόπιων κοινοτήτων της Nochixtlan, Oaxaca

Στους μεξικανούς:

Στους ανθρώπους όλου του κόσμου:

Αντιμετωπίζοντας την άνανδρη επίθεση καταστολής που υπόκεινται οι εκπαιδευτικοί και η κοινότητα του Nochixtlan, Oaxaca – για την οποίαν το κράτος του Μεξικού μας υπενθυμίζει ότι είναι ένας πόλεμος για τα πάντα – ο άνθρωπος, τα έθνη και οι φυλές που αποτελούν το εγχώριο εθνικό συνέδριο και ο στρατός των Ζαπατίστας για την εθνική απελευθέρωση λένε στους αξιοπρεπείς εκπαιδευτικούς ότι δεν είναι μόνοι, ξέρουμε ότι η αιτία και η αλήθεια είναι με το μέρος τους, ότι η συλλογική αξιοπρέπεια μέσω της οποίας κουβεντιάζουν την αντίσταση τους είναι αδιάρρηκτη κι αυτό είναι το αρχικό όπλο για μας τους από κάτω.

Καταδικάζουμε την κλιμάκωση της καταστολής με την οποίαν η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική μεταρρύθμιση, τάχα για την »εκπαίδευση», επιβάλλεται σε όλη την χώρα, και αρχικά στις πολιτείες Oaxaca, Chiapas, Guentero και Michoacan. Με απειλές, καταδιώξεις, ξυλοδαρμούς, άδικες φυλακίσεις και τώρα με δολοφονίες προσπαθούν να »σπάσουν» την αξιοπρέπεια των εξεγερμένων εκπαιδευτικών.

Προσκαλούμε τους ανθρώπους μας και την κοινωνία των πολιτών γενικώς να είναι στο πλευρό των εκπαιδευτικών οι οποίοι αντιστέκονται ανά πάσα στιγμή, να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας μέσω αυτών. Η βία που χρησιμοποιήθηκε για να τους αφαιρεθούν τα βασικά εργασιακά τους οφέλη με στόχο την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης είναι μια αντανάκλαση της βίας με την οποίαν διασκορπίστηκαν οι αυτόχθονες, οι αγροτικοί και οι αστικοί πληθυσμοί με στερήσεις.

Αυτοί οι οποίοι απολαμβάνουν την εξουσία αποφάσισαν ότι η εκπαίδευση, η υγεία, οι ντόπιες και αγροτικές περιοχές ακόμα και η ειρήνη και η ασφάλεια είναι ένα προϊόν για όποιον μπορεί να πληρώνει γι αυτό, ότι τα δικαιώματα δεν είναι δικαιώματα αλλά προϊόντα και υπηρεσίες για να αρπάξεις, και στερούν, καταστρέφουν και διαπραγματεύονται σύμφωνα με το τι προστάζει το μεγάλο κεφάλαιο.

Και έχουν πρόθεση να επιβάλλουν τον παραλογισμό τους με αιματηρά μέσα, δολοφονώντας και εξαφανίζοντας τους συντρόφους μας, στέλνοντας τους εκπροσώπους μας σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, κατασκευάζοντας ξεδιάντροπο βασανιστήριο εν μέσω κυβερνητικού εμπορίου και με την βοήθεια του πληρωμένου τύπου, ποινικοποιούν το πιο γενναίο τμήμα της μεξικάνικης κοινωνίας, το οποίο είναι αυτοί που παλεύουν, αυτοί που δεν παραδίδονται, αυτοί που δεν ξεπουλάνε και δεν εγκαταλείπουν.

Απαιτούμε παύση της καταστολής εναντίον των εξεγερμένων εκπαιδευτικών και την άμεση και άνευ όρων ελευθέρωση ΟΛΩΝ των πολιτικών κρατουμένων.

Καλούμε όλους τους ανθρώπους της επαρχίας και των πόλεων να παραστούν και να είναι αλληλέγγυοι στον αγώνα των εκπαιδευτικών, να οργανωθούν αυτόνομα με σκοπό να παραμείνουν ενημερωμένοι και πανέτοιμοι στην καταιγίδα που βρίσκεται πάνω απ’ όλους μας, γνωρίζοντας ότι η καταιγίδα, σε αντίθεση με τον αναβρασμό και το χάος,  κάνει το έδαφος γόνιμο όπου πάντα ένας νέος κόσμος γεννιέται.

Από τα βουνά, την επαρχία, τις κοιλάδες, τα φαράγγια και τις γειτονιές των πρωταρχικών ανθρώπων, εθνών, και φυλών του Μεξικού.

Ποτέ ξανά ένα Μεξικό χωρίς εμάς!

Εθνικό Εγχώριο Συνέδριο

Στρατός των Ζαπατίστας για την εθνική απελευθέρωση.

Μεξικό 20/06/2016

13516280_1392263930789623_4436939174667516325_n

June 21, 2016

CNI-EZLN: From Within The Storm

Filed under: CNI, Corporations, Displacement, Human rights, Indigenous, La Sexta, Repression, Uncategorized, Zapatistas — Tags: — dorsetchiapassolidarity @ 5:36 pm

 

.

CNI-EZLN: From Within The Storm

 

840_

 

 

FROM WITHIN THE STORM.

Joint Communique from the National Indigenous Congress and the EZLN on the cowardly police attack against the National Coordinating Committee of Education Workers and the indigenous community of Nochixtlán, Oaxaca.

June 20, 2016

To the People of Mexico:

To the peoples of the World:

Faced with the cowardly repressive attack suffered by the teachers and the community in Nochixtlán, Oaxaca—in which the Mexican state reminds us that this is a war on all—the peoples, nations, and tribes who make up the National Indigenous Congress and the Zapatista Army for National Liberation say to the dignified teachers that they are not alone, that we know that reason and truth are on their side, that the collective dignity from which they speak their resistance is unbreakable, and that this the principal weapon of those of us below.

We condemn the escalation of repression with which the neoliberal capitalist reform, supposedly about “education,” is being imposed across the entire country and principally in the states of Oaxaca, Chiapas, Guerrero, and Michoacán. With threats, persecutions, beatings, unjust imprisonments and now murders they try to break the dignity of the teachers in rebellion.

We call on our peoples and on civil society in general to be with the teachers who resist at all times, to recognize ourselves in them. The violence used to dispossess them of their basic work benefits with the goal of privatizing education is a reflection of the violence with which the originary peoples and rural and urban peoples are dispossessed.

Those who delight in power decided that education, health, indigenous and campesino territories, and even peace and security are a commodity for whoever can pay for them, that rights are not rights but rather products and services to be snatched away, and they dispossess, destroy, and negotiate according to what big capital dictates. And they intend to impose this aberration through bloody means, murdering and disappearing our compañer@s, sending our spokespeople to high security prisons, making shameless torture into government marketing, and with the help of the paid press, criminalizing the bravest part of Mexican society, that is, those who struggle, who do not give in, who do not sell out, and who do not give up.

We demand a halt to the repression against the teachers in struggle and the immediate and unconditional liberation of ALL political prisoners.

We invite all of the peoples of the countryside and cities to be attentive and in solidarity with the teachers’ struggle, to organize autonomously in order to remain informed and alert in the face of the storm that is upon all of us, knowing that a storm, in addition to its turmoil and chaos, also makes the ground fertile where a new world is always born.

From the mountains, countryside, valleys, canyons, and barrios of the originary peoples, nations, and tribes of Mexico.

Never Again a Mexico Without Us!

National Indigenous Congress.

Zapatista Army for National Liberation

Mexico, June 20, 2016

.
13516280_1392263930789623_4436939174667516325_n

 

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΡΑ ΣΤΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

CmG_9DbWgAEb3Vj

από Ρουβίκωνας 29/06/2016 11:51 πμ.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

ΜΕΞΙΚΟ, Η χώρα που γδέρνεται μέχρι να ματώσει.

«Το ημερολόγιο; Μάης 2016.

Η γεωγραφία;

Θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε κομμάτι αυτής της χώρας που γδέρνεται μέχρι να ματώσει από τις εξαναγκαστικές εξαφανίσεις, την ατιμωρησία που έχει γίνει θεσμός, την έλλειψη ανεκτικότητας ως μορφή διακυβέρνησης, τη διαφθορά ως τρόπο ζωής μιας βρωμερής και δευτεροκλασάτης τάξης πολιτικών.

Αλλά επίσης θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε κομμάτι αυτής της χώρας που εξαγνίζεται από την επιμονή των συγγενών που δεν λησμονούν τους αγαπημένους τους, την πεισματική αναζήτηση της αλήθειας και της δικαιοσύνης, την εξεγερμένη αντίσταση απέναντι στα χτυπήματα, τις σφαίρες, τους φράχτες, την προσπάθεια οικοδόμησης μιας πορείας χωρίς αφεντικά, χωρίς σωτήρες, χωρίς καθοδηγητές, χωρίς ηγέτες· άμυνα, αντίσταση, εξέγερση· κραυγή που μεγαλώνει και βαθαίνει λόγω του πόνου και της οργής.

«Μεξικό»: έτσι καλείται συνήθως εκείνη η χώρα, αυτή η χώρα, που με τον δικό της τρόπο αντανακλά μια κρίση που κλονίζει όλο τον κόσμο.

απόσπασμα απο την ανακοίνωση των Ζαπατίστας που δημοσιεύτηκε τέλη Μάη 2016 και δηλώνει την υποστήριξή τους στον αγώνα των δασκάλων ενάντια στην επιχειρούμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στο Μεξικό

 

Το Μεξικό είναι η μόνη χώρα του Τρίτου Κόσμου που έχει την «τιμή» να συνορεύει με χώρα του Πρώτου Κόσμου. Έχει επίσης την «ιδιαιτερότητα» να έχουν δολοφονηθεί 129 δημοσιογράφοι από το 2009, οπότε και ανέβηκε στην εξουσία το νυν κυβερνόν κόμμα. Είναι η χώρα που το 2014 η γυναίκα ενός δημάρχου ετοιμάζει πάρτυ με «υψηλούς προσκεκλημένους» και, επειδή ενοχλείται από τις διαδηλώσεις, δίνει εντολή στον άντρα της να τις σταματήσει. Η αστυνομία κατόπιν εντολής του δημάρχου επεμβαίνει, ένας φοιτητής και πέντε πολίτες δολοφονούνται επιτόπου και όσοι συλλαμβάνονται παραδίδονται απο τους μπάτσους στη συμμορία των ναρκεμπόρων. Αποτέλεσμα: 43 φοιτητές εξαφανίζονται απο προσώπου γης, για να ανακαλυφθούν, μήνες μετά, τα πτώματα τους σε ομαδικούς τάφους. Τόσο παραμορφωμένα από τα βασανιστήρια που στάθηκε αδύνατη η ακριβής ταυτοποίηση των περισσοτέρων πτωμάτων. Μια λεπτομέρεια: η διαδήλωση γινόταν για τη βελτίωση της εκπαίδευσης στις αγροτικές σχολές, όπου σπουδάζουν οι φτωχοί.

Ακόμα όμως κι αν αυτά τα περιστατικά προκαλούν φρίκη, δεν είναι παρά μόνο κάποιες ελάχιστες σταγόνες μέσα σε έναν ωκεανό απο φρικαλεότητες, κτηνώδη καταστολή, σκάνδαλα και διαφθορά σε κάθε επίπεδο. Αυτόχθονες πληθυσμοί που αγωνίζονται για γη και ελευθερία τρομοκρατούνται και εκδιώκονται βάναυσα από τις εστίες τους για την κατασκευή τερατωδών κατασκευαστικών έργων με μόνο σκοπό το κέρδος και ανυπολόγιστες επιπτώσεις για τη φύση και τα ζώα. Άνθρωποι που αγωνίζονται για τα αυτονόητα βασανίζονται, φυλακίζονται, εξαφανίζονται και εκτελούνται ουσιαστικά απροκάλυπτα την ίδια στιγμη που βαρόνοι των ναρκωτικών ελέγχουν ολόκληρες επαρχίες και ενίοτε συνεργάζονται αμεσα με μία από τις πιο διεφθαρμένες και αδίστακτες άρχουσες τάξεις του κόσμου.

Στη χώρα των 120 εκατομμυρίων ανθρώπων και της 15ης οικονομίας παγκοσμίως οι κοινωνικες ανισότητες όχι μόνο είναι αβυσσαλέες, αλλα αυξάνονται και με τρομακτικους ρυθμούς. Ενώ οι κατώτερες κοινωνικες τάξεις ζούν στην απόλυτη ένδεια, μια αισχρή μειοψηφία 2.500 πολυεκατομμυριούχων, κατέχει το 43% του πλούτου της χώρας, με την περιουσία του πλουσιότερου εξ’αυτών να ισοδυναμεί με το 6% του ετήσιου ΑΕΠ του Μεξικό.

Στο συγκεκριμένο τόπο βέβαια αυτή η κατάσταση όχι απλα δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, αλλα είναι ο κανόνας εδω και αιώνες, καθώς από την πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους οι κονκισταδόρες, θεμελίωσαν μια αυτοκρατορία πάνω στις ευσεβείς αρχές της λεηλασίας, της γενοκτονίας δεκάδων εκατομμυρίων αυτοχθόνων και της ανελέητης καταστροφής των «ειδολολατρικών» τους συμβόλων, με τις ευλογίες της εκκλησίας βεβαίως βεβαίως. Ακόμη και να θέλαμε, είναι κυριολεκτικά αδύνατο έστω και να αναφέρουμε όλη εκείνη τη σειρά των αποτρόπαιων εγκλημάτων που καταλήγουν να συνδέουν άμεσα την παλιά εκείνη αιμοσταγή αυτοκρατορία με το σημερινό απόγονό της, το υποτιθέμενα δημοκρατικό Κράτος του Μεξικό.

Όσο μακραίωνη και σιχαμερή είναι όμως η ιστορία των εγκλημάτων των εξουσιαστών του Μεξικό, άλλο τόσο μακραίωνη και συγκλονιστική είναι η ιστορία των εξεγέρσεων, των επαναστάσεων και κάθε είδους αντίστασης απο τη μεριά των καταπιεσμένων. Μια ιστορία αντίστασης που το νήμα της δε σταματά σε κάποια μακρινή ένδοξη εποχή, αλλα φτάνει ως τις μέρες μας παλλόμενο και ζωντανό, μέσα από κινήματα που σφύζουν απο ευελιξία, φαντασία, αποφασιστικότητα και αντοχή στο χρόνο. Αναρίθμητες κοινότητες αυτοχθόνων που υπεραπίζονται τη γή τους και το δικαίωμά τους στην ύπαρξη και την αξιοπρέπεια, το μεγαλειώδες κίνημα των ζαπατίστας που ήδη μετράει 22 χρόνια ζωής και ένα ολόκληρο μωσαικό απο κοινωνικές διεκδικήσεις για διάφορα θέματα, για τις οποίες καλό θα ήταν να το σκεφτούμε δυο φορές πριν τις χαρακτηρίσουμε «επιμέρους», «αποσπασματικές» και «ρεφορμιστικές».

Ανάμεσα σ’αυτές είναι και οι αγώνες των δασκάλων της Οαχάκα, που έγιναν αισθητοί στον υπόλοιπο κόσμο πριν από περίπου μια δεκαετία, όταν η καταστολή χτύπησε ανελέητα μια ειρηνική διαμαρτυρία δασκάλων με αιτήματα όπως η αύξηση των πενιχρών μισθών τους και η αναβάθμιση των συνθηκών εκπαίδευσης. Ζητούσαν από το κράτος να παρέχει στους ξυπόλητους και υποσιτισμένους μαθητές παπούτσια ώστε να μπορούν να διασχίζουν τα βουνά για να φτάσουν μέχρι το σχολείο και πρωινό γεύμα ώστε να μη ζαλίζονται κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Όταν όμως η απεργία τους και οι δομες τους χτυπήθηκαν απο την καταστολή, αντί να σβήσουν οπως θα περίμενε κανείς, ακολούθησε γενικευμένη εξέγερση της κοινωνίας της Οαχάκα που προέβη σε καταλήψεις κυβερνητικών κτιριών, ραδιοφωνικών σταθμών και έστησε χιλιάδες οδοφράγματα στους δρόμους. Οι δυνάμεις καταστολής χρειάστηκαν πέντε μήνες για να τσακίσουν την αντίσταση και το τίμημα για την πλευρά των αγωνιστών ήταν βαρύ: 17 νεκροί, δεκάδες τραυματίες, εκατοντάδες συλλήψεις, εξαφανίσεις και βασανισμοί κάθε είδους.

Εξίσου σημαντική όμως ήταν και η παρακαταθήκη που άφησαν εκείνοι οι αγώνες και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Μετά τις πρόσφατες κυβερνητικές μεθοδεύσεις για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της παιδείας, το Εθνικό Συντονιστικό Όργανο των εργαζομένων στην εκπαίδευση (CNTE) άρχισε μια γενική απεργία διαρκείας στις 15 Μαΐου με σκοπό να αντισταθούν και να ανατρέψουν τα σχέδια του πρόεδρου του Μεξικού Enrique Peña Nieto να εφαρμόσει τις άθλιες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις του στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Μόνο που αυτή τη φορά τα αιτήματα των δασκάλων δεν περιορίζονται σε ζητηματα του κλαδου τους και εκτεινονται  πέρα από τους μισθούς και τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία. Συμπεριλαμβάνουν ευρύτερα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά ζητήματα, όπως είναι η ελευθερία για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους και τους αντιρρησίες  συνείδησης, η αύξηση των επενδύσεων στην εκπαίδευση, η αλήθεια και η δικαιοσύνη για τους 43 φοιτητές και βέβαια η αντίσταση ενάντια στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις ριζικά.

Η απάντηση από τη μεριά του κράτους στην αρχή ήταν σχετικά μουδιασμένη, οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλα επειδή πολύ απλά βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο λόγω των πρόσφατων γεγονότων, της διεθνούς κατακραυγής και των κινητοποιήσεων για τους 43 φοιτητές που δολοφονήθηκαν απο την αστυνομία και τους ναρκεμπόρους. Ωστόσο, επειδή οι κοινωνικές αντιστάσεις ήταν αναμενόμενες, το καθεστώς φρόντισε να αναβαθμίσει εκ των προτέρων το νομικό του οπλοστάσιο και ήδη από το Γενάρη είχε κατατεθεί νόμοσχέδιο το οποίο μεταξύ άλλων επιτρέπει τη χρήση πραγματικών πυρών για την αντιμετώπιση κινητοποιήσεων. Έτσι λοιπόν όταν αντί να ξεφουσκώσουν οι κινητοποιήσεις, αυτές δυνάμωναν μέρα με τη μέρα, το μεξικανικό κράτος πάνω στον πανικό του αποφάσισε να ξαναχρησιμοποιήσει τις μόνες μεθόδους που ξέρει να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά: την κτηνώδη καταστολή που είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 12 διαδηλωτών και τον τραυματισμό πολλών δεκάδων. Μαζί με αυτά φυσικά και μπόλικη ωμή βία και τρομοκρατία, με εξαφανίσεις και απαγωγές αγωνιστών, φρικτά βασανιστήρια κάθε είδους και παραστρατιωτικές ομάδες της μαφίας στους δρόμους.

Το κίνημα όμως είναι ακόμα ζωντανό, δίνει τις μάχες του και καλεί τους απανταχού καταπιεζόμενους να σταθούν δίπλα του. Έτσι εμείς, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα αυτό, βρεθήκαμε σήμερα εδώ για να κάνουμε το ελάχιστο που μας αναλογεί. Στεκόμαστε δίπλα στους αγωνιζόμενους λαούς του Μεξικό, ενώνοντας τη φωνή μας με τη δική τους στο δίκαιο αγώνα τους για αξιοπρέπεια και ελευθερία. Απαιτούμε απο το διεφθαρμένο μεξικανικό κράτος να τερματίσει την καταστολή, να πάψει τις διώξεις στους αγωνιστές, να ελευθερώσει τους πολιτικούς κρατούμενους και να σταματήσει την καταλήστευση των αυτόχθονων φυλών και την αρπαγη και καταστροφή της γης τους.

 

Αναρχική Συλλογικότητα Ρουβίκωνας

https://athens.indymedia.org/post/1560750/

Αθήνα: Κατάληψη στην πρεσβεία του Μεξικού από τον Ρουβίκωνα

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

EZLN:ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Zapatistas-EZLN-7-600x400

Δεν γνωρίζουμε για το υπόλοιπο της χώρας , αλλά στην πολιτεία Τσιάπας οι παραπάνω χάνουν τον πόλεμο των μέσων μαζικής ενημέρωσης [ειρωνικά]

Έχουμε δει ολόκληρες οικογένειες να υποστηρίζουν τους εκπαιδευτικούς , τόσο στις αγροτικές περιοχές όσο και στις αστικές . Και δεν συζητάμε για την υποστήριξη τύπου » βλέπουμε τις σηκωμένες γροθιές σας » , ή του » λαός ενωμένος ποτέ νικημένος » και άλλων συνθημάτων τα οποία συνεχίζουν να είναι τα ίδια παρά τις ημερολογιακές και γεωγραφικές αποστάσεις διότι από κάτω η αλληλεγγύη συνεχίζει να είναι μια βασική αρχή . Αλλά αν σε προηγούμενες κινητοποιήσεις μεταξύ των εξεγερμένων εκπαιδευτικών , οι » πολίτες » ( ένας όρος που κρύβει ανισότητα ) ενοχλούνταν και είχαν απηυδήσει , τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει .

Υπάρχουν όλο και περισσότερες οικογένειες που τους βοηθούν , υποστηρίζοντας τους για τις περιοδείες και τις πορείες τους , ανησυχούν όταν τους επιτίθενται , τους προσφέρουν φαγητό , κάτι να πιουν και καταφύγιο .

Το κίνημα αντίστασης ενάντια στις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση έχει γίνει ένας καθρέφτης για όλο και περισσότερους ανθρώπους ( εννοώντας όχι κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις αλλά απλούς καθημερινούς ανθρώπους ) .Είναι σαν η αντίσταση να έχει αφυπνίσει μια συλλογική έννοια του κατεπείγοντος στο πρόσωπο της επικείμενης τραγωδίας . Είναι σαν κάθε κούνημα των γκλομπ της αστυνομίας , κάθε κουτί δακρυγόνων , κάθε πλαστική σφαίρα , και κάθε ένταλμα σύλληψης να έγιναν εύγλωττα συνθήματα : » σήμερα επιτίθεμαι σε αυτήν , αυτόν , αύριο θα έρθω για σένα » . Πιθανόν γι ‘ αυτό , πίσω από κάθε εκπαιδευτικό βρίσκονται ολόκληρες οικογένειες οι οποίες συμπάσχουν με τον σκοπό και των αγώνα τους .

Γιατί ; Γιατί ένα κίνημα το οποίο το πολέμησαν άγρια από όλες τις πλευρές συνεχίζει να μεγαλώνει ; Αν είναι » βάνδαλοι » , » τεμπέληδες » , » τρομοκράτες » , » διεφθαρμένοι » και » ενάντια στην πρόοδο » , τότε γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι από τα κάτω , και δεν είναι μικρός ο αριθμός κάπου στη μέση , αλλά πολύ παραπάνω , χαιρετούν τους εκπαιδευτικούς , κάποιες φορές έστω σιωπηρά , γιατί υπερασπίζονται αυτό που θα υπερασπιζόταν ο οποιοσδήποτε .

13450910_1204109299608574_7898614633992313786_n

» Η πραγματικότητα είναι ένα ψέμα » . Αυτό θα μπορούσε να είναι ο επικεφαλίδα του άρθρου που εκδόθηκε στην κακώς ονομαζόμενη εφημερίδα στην Τσιάπα » Cuarto poder » [ Η τέταρτη πολιτεία ] ( μια διέξοδος για τους νοσταλγούς της εποχής με τις επαύλεις και των ανδρών που κουβαλούσαν δίκρανα και μαχαίρια ) όταν » κατήγγειλε » ότι η ομάδα του δρόμου που  γιόρτασε προς συμπαράσταση της εξέγερσης των εκπαιδευτικών στις 9 Ιουνίου στην Τούξτλα Γκουτιέρρες , πρωτεύουσα της πολιτείας Τσιάπα στο νοτιοανατολικό Μεξικό , ήταν προσποιητή . Παραδοσιακοί χορευτές από την Τσιάπα ( parachicos ) , μουσικοί , άνθρωποι σε αναπηρικά καροτσάκια , κρουστά , τύμπανα , σφυρίχτρες και φλάουτα , η καλύτερη τέχνη των Zoque ( ιθαγενείς του Μεξικού ) και χιλιάδες κόσμος αποτίμησαν φόρο τιμής στην αντίσταση των εκπαιδευτικών . Η δήθεν» επιτυχία » του πολέμου των μέσων μαζικής ενημέρωσης ενάντια CNTE ( εθνικό συνδικάτο των εργαζομένων στην εκπαίδευση )  μπορεί να συνοψιστεί σε μια αφίσα που έλεγε : » Σε ευχαριστώ δάσκαλε που μου έμαθες να αγωνίζομαι . » Μια άλλη έλεγε : » Δεν είμαι δάσκαλος , αλλά είμαι από την Τσιάπα και είμαι ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση . Αλλά αυτό που ενόχλησε τους διευθυντές της » Cuarto poder » ήταν αυτή που έλεγε , σε τόσες πολλές λέξεις ,» αν κάνατε τον guero velasco , κυβερνήτη της ερήμου σε λίγους μήνες η έρημος θα ήταν σπάνια » .

Μετά από τρία χρόνια προάγοντας την υποτιθέμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση , ο κος Nuno δεν μπορεί να παρουσιάσει ακόμα και το παραμικρό επιχείρημα σε σχέση με την εκπαίδευση υπέρ του τι πραγματικά είναι » η μισθολογική προσαρμογή στο πρόγραμμά του » . Τα επιχειρήματά του ήταν μέχρι στιγμής , τα ίδια με κάθε επόπτη κατά την περίοδο του Porfirio Diaz : υστερικές κραυγές , προσβολές , απειλές , απολύσεις και φυλακίσεις – τα ίδια πράγματα χρησιμοποιημένα  από κάθε θλιβερό και μέτριο υποψήφιο ο οποίος φιλοδοξεί να παίξει το ρόλο της μεταμοντέρνας αστυνομίας .

Τους χτύπησαν , τους ψέκασαν , τους φυλάκισαν , τους απείλησαν , τους πυροβόλησαν αδίκως , τους συκοφάντησαν , και κήρυξαν ένα καθεστώς πολιορκίας  de facto στο Μεξικό . Τι ακολουθεί ; Θα τους εξαφανίσουν ; Θα τους δολοφονήσουν ; Σοβαρά ; Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θα γεννηθεί πάνω στο αίμα και τα πτώματα των εκπαιδευτικών ; Θα αντικαταστήσουν τις κατασκηνώσεις των εκπαιδευτικών με κατασκηνώσεις αστυνομικών και στρατού ; Θα υποκαταστήσουν τα μπλόκα της διαμαρτυρίας με τανκς και ξιφολόγχες ;

13435371_1089827247719359_383203772324933269_n

—Μαθήματα για τον Nuño περί τρομοκρατίας: η ομηρία  (η οποία είναι κράτηση στην φυλακή μελών της ηγεσίας της CNTE ), για οποιοδήποτε είδους τρομοκρατίας (του κράτους αλλά και των θεμελιωδών καθρεφτών του) είναι ένας μηχανισμός να επιβάλεις διάλογο και διαπραγμάτευση. Δεν γνωρίζουμε εάν εκεί πάνω το συνειδητοποιούν, αλλά αποδεικνύεται ότι η άλλη πλευρά (οι εκπαιδευτικοί) είναι εκείνη η οποία αναζητεί διάλογο και διαπραγμάτευση. Ή μήπως το SEP (Τμήμα της Εκπαίδευσης) σχετίστηκε με το ISIS και άρχισε να παίρνει ομήρους μόνο για να σπείρει τρόμο?

—Υπάρχει μια ιστορία που κυκλοφόρησε ανάμεσα στις μυστικές υπηρεσίες των μεγάλων δυνάμεων. Λέγεται ότι προκειμένου να κερδηθεί ο πόλεμος των μέσων μαζικής ενημέρωσης κατά την διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, οι Βορειοαμερικανικές μυστικές υπηρεσίες δημιούργησαν — αυτή είναι η λέξη ειδικώς — σκηνές από ηχηρές νίκες, της αυξανόμενης αδυναμίας του εχθρού, της ηθικής και υλικής δύναμης των αμερικανικών στρατευμάτων. Όπως αποδείχθηκε, η στρατηγική που ονομάστηκε “κερδίζοντας καρδιές και νου,” αρχικά προορίζονταν να διεξαχθεί στο Βιετνάμ, αντί αυτού διεξήχθη στους δρόμους μεγάλων πόλεων των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά από αυτό τον Απρίλη του  1975—ο οποίος αντηχούσε πίσω σε μιαν άλλη ήττα στον Κόλπο των Χοίρων, at Playa Girón [Bay of Pigs] στην αξιοπρεπή Κούβα τον ίδιο μήνα, αλλά το 1961—ένας επίσημος Βορειοαμερικάνος είπε: “το πρόβλημα είναι ότι κατασκευάζουμε τόσα πολλά ψέμματα για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία καταλήγουμε στο τέλος να τα πιστεύουμε κι εμείς οι ίδιοι. Σκηνοθετήσαμε νίκες οι οποίες έκρυψαν την ήττα μας.Αυτός ο σκοπός μας εμπόδισε από το να ακούσουμε τον ήχο της κατάρρευσης μας. Δεν είναι κακό να λες ψέμματα. Το κακό είναι κάποιος να πιστεύει το ίδιο του το ψέμα.” Όπως και να έχει, ξεκάθαρα εμείς οι Ζαπατίστας δεν γνωρίζουμε πολλά για τα ΜΜΕ, αλλά κατά την ταπεινή μας άποψη, είναι κακή επιχειρηματική να ηγείσαι μιας καμπάνιας τύπου για μια ξεδιάντροπη ιδιωτικοποίηση με έναν θλιβερό μέτριο επόπτη ο οποίος θέλει να γίνει αστυνομικός.

13423723_1204109432941894_4982483111177460804_n

—What the teachers [maestros, maestras, maestroas] do is start children off in the first steps of science and art.

I testify.

Meow-Woof.

[i] A derogatory term referencing those who accept gifts or handouts—often a sandwich at a rally—from the political parties in return for support.

[ii] Traditional dancers from Chiapa de Corzo, Chiapas.

[iii] Manuel Velasco Coello is the governor of Chiapas, nicknamed el güero Velasco for his whiteness.

[iv] Aurelio Nuño Mayer is Secretary of the Department of Education.

 

http://enlacezapatista.ezln.org.mx/2016/06/17/17193/

https://dorsetchiapassolidarity.wordpress.com/2016/06/21/ezln-notes-on-the-war-against-the-teachers/

ne 21, 2016

EZLN: Notes On The War Against The Teachers

Filed under: Repression, Zapatistas — Tags: , , — dorsetchiapassolidarity @ 5:02 am

 

.

EZLN: Notes On The War Against The Teachers

 

Zapatistas-EZLN-7-600x400

Notes on the War against the Teachers in Resistance

(The Hour of the Police 3)

June 2016

From the notebook of the cat-dog:

—We don’t know about the rest of the country, but in Chiapas those above are losing the media war.

We have seen entire families support the teachers, in the rural areas as well as the urban. And we aren’t talking about support of the “we see your raised fists” type, or that of “the people united will never be defeated” and other slogans that continue to be the same despite distances in calendar and geography because below solidarity continues to be a basic principle. But if in previous mobilizations among the rebellious teachers, the “citizens” (a term that hides inequality) were bothered and fed up, now things have changed.

There are more and more families helping the teachers, donating support for their trips and marches, becoming anxious when they are attacked, offering food, drink, and refuge. They are families who, according to the taxonomy of the electoral left, have been “dumbed down” by television, or are “sandwich-gobblers,”[i] “deranged,” “sheep,” “people without conscience.” But it seems that the outsized media campaign against the teachers in resistance has failed.

The resistance movement against the education reform has become a mirror for more and more people-people (meaning, not social and political organizations, but ordinary people). It is as if the resistance has awoken a collective sense of urgency in the face of the coming tragedy. It is as if every swing of a police baton, every canister of tear gas, every rubber bullet, and every arrest warrant were eloquent slogans: “today I attack her, him; tomorrow I’m coming for you.” Perhaps that is why, behind every teacher there are entire families that sympathize with their cause and their struggle.

Why? Why does a movement that has been fiercely attacked on all sides continue to grow? If they are “vandals,” “slackers,” “terrorists,” “corrupt,” and “opposed to progress,” then why do so many people below, no small number in the middle, and even a few above salute the teachers, even if sometimes in silence, for defending what anyone would defend?

 

13450910_1204109299608574_7898614633992313786_n

 

—“Reality is a lie.” That could have been the headline of the article published in the badly named Chiapan newspaper “Cuarto Poder” [Fourth Estate] (a press outlet nostalgic for the era of the haciendas and the gentlemen carrying pitchforks and knives) when it “denounced” that the street party celebrated in support of the teachers in resistance on June 9 in Tuxtla Gutiérrez, capital of the southeastern Mexican state of Chiapas, was a sham. Parachicos,[ii] dancers, musicians, [the use of] traditional dress, people in wheelchairs, marimbas, drums,  whistles and flutes, the best of Zoque art, and thousands of people paid respect to the teachers’ resistance. The so-called “success” of the media war against the CNTE [National Coordinating Committee for Education Workers] can be summed up in a poster that read: “Thank you teacher, for teaching me how to struggle.” Another said, “I’m not a teacher, but I am Chiapan and I’m against the education reform.”

But what bothered the executives at “Cuarto Poder” was the one that said, in so many words, “If you made the güero Velasco[iii] governor of the desert, in a few months sand would be scarce.”

—After more than three years of promoting the supposed “education reform,” Mr. Nuño[iv] still cannot present any argument even minimally related to education in favor of what is really his “payroll adjustment program.” His arguments have been, up to this point, the same as any overseer during the era of Porfirio Diaz: hysterical screaming, blows, threats, firings, and imprisonments—the same things employed by any sad and mediocre candidate that aspires to play the role of postmodern police.

—They have beat them, gassed them, imprisoned them, threatened them, fired them unjustly, slandered them, and declared a de facto state of siege in Mexico City. What’s next? Will they disappear them? Will they murder them? Seriously? The “education” reform will be born upon the blood and cadavers of the teachers? Are they going to replace the teachers’ encampments with police and military encampments? Are they going to substitute the protest blockades with those of tanks and bayonets?

 

13435371_1089827247719359_383203772324933269_n

 

—Lessons for Nuño on terrorism: the taking of hostages (which is what the detention of members of the CNTE leadership is), for whatever kind of terrorism (by the state as well as by its fundamentalist mirrors) is a mechanism to force dialogue and negotiation. We don’t know if there above they realize it, but it turns out that the other side (the teachers) is the one seeking dialogue and negotiation. Or did the SEP (Department of Education) affiliate with ISIS and start taking hostages just to sow terror?

—There is an anecdote that circulated among the government intelligence services of the great powers. It is said that in order to win the media battle during the Vietnam War, the North American intelligence services created—that is the word specifically—scenes of resounding victories, of the growing weakness of the enemy, of the moral and material strength of the US troops. As it turns out, the strategy called “winning hearts and minds,” initially destined to be waged in Vietnam, instead had to be waged in the streets of the big cities of the United States. After that April of 1975—which echoed back to another defeat at Playa Girón [Bay of Pigs] in dignified Cuba the same month, but in 1961—a North American official said: “the problem is that we fabricate so many lies for the media that we end up believing them ourselves. We created a staging for victory that hid our defeat. Our own stridency kept us from hearing the noise of our own collapse. It’s not bad to lie; the bad thing is to believe one’s own lies.” Anyway, clearly we Zapatistas don’t know much about the media, but in our humble opinion, it’s bad business to head up a press campaign for a shameless privatization with a sad, mediocre overseer who wants to be a policeman.

 

13423723_1204109432941894_4982483111177460804_n

 

—What the teachers [maestros, maestras, maestroas] do is start children off in the first steps of science and art.

I testify.

Meow-Woof.

[i] A derogatory term referencing those who accept gifts or handouts—often a sandwich at a rally—from the political parties in return for support.

[ii] Traditional dancers from Chiapa de Corzo, Chiapas.

[iii] Manuel Velasco Coello is the governor of Chiapas, nicknamed el güero Velasco for his whiteness.

[iv] Aurelio Nuño Mayer is Secretary of the Department of Education.

 

http://enlacezapatista.ezln.org.mx/2016/06/17/17193/

 

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

EZLN: Η ώρα της αστυνομίας 4 – The Hour of the Police 4 — dorset chiapas solidarity

. EZLN: The Hour of the Police 4 . . The Hour of the Police 4 From the Cat-Dog’s spoiler notebook June 2016 Here’s the doubt: what would be the most appropriate comparison for that sad and mediocre overseer who aspires to be a policeman? Aurelio Donald Nuño Trump? Aurelio Ramsay Nuño Bolton? […]

via EZLN: The Hour of the Police 4 — dorset chiapas solidarity

Ιδού η αμφιβολία: ποια θα ήταν η πιο κατάλληλη σύγκριση γι αυτό τον θλιβερό και μέτριο επόπτη που φιλοδοξεί να γίνει αστυνομικός;

Aurelio Donald Nuno Trump?

Aurelio Ramsay Nuno Bolton?

Θεωρούμε ότι δίνοντας την δίψα του για αίμα και την δειλία του, ο δεύτερος του ταιριάζει καλύτερα.

Και όπως στην τηλεοπτική σειρά »Game of Thrones», όπου ο Ramsay Bolton καταβροχθίστηκε από σκύλους, τους οποίους πριν χρησιμοποιούσε αυτός για να επιτεθεί σε άλλους, τα πληρωμένα ΜΜΕ τα οποία χρησιμοποίησαν το Νuno για να συκοφαντήσουν, να απειλήσουν και να επιτεθούν στους εκπαιδευτικούς που εξεγέρθηκαν και τις κοινωνίες και τις οργανώσεις που έδειξαν αλληλεγγύη, θα τραφούν με αυτόν όταν πέσει.

Θα μπορούσε να του ειπωθεί αύριο:

»Τα λόγια σου θα εξαφανισθούν. Το σπίτι σου θα εξαφανιστεί. Το όνομα σου θα εξαφανιστεί. Ότι σε θυμίζει θα εξαφανιστεί».

Σε αυτόν και σε ολόκληρο το σύστημα που υπηρετεί.

Θα δείξει ο χρόνος.

Γαβ – νιάου.