σύγχρονη σκέψη

Οι αμαρτωλοί του ελλείμματος ανάμεσα στην πανούκλα και την χολέρα I peccatori del deficit fra peste e colera

Τρίτη 30 Ιουνίου 2015

I peccatori del deficit fra peste e colera οι αμαρτωλοί του ελλείμματος ανάμεσα στην πανούκλα και την χολέρα

η Eurolandia γίνεται στάχτη
Ο πληθωρισμός αποφεύγεται μόνο με κόστος έναν ριζικό αποπληθωρισμό, L’inflazione vien evitata solo al costo di una deflazione radicale
του Robert Kurz

deficit

Τα κράτη βρίσκονται όλο και πιο παγιδευμένα στις αντιθέσεις της νομισματικής πολιτικής. Η οικονομική κρίση υποφέρεται μόνον χάρη σε ένα έλλειμμα προϋπολογισμού δίχως προηγούμενα, δίχως να διαφαίνεται μια ανάκαμψη αυτό-τροφοδοτούμενη. Τώρα, το αξίωμα μιας πολιτικής εξοικονόμησης και μείωσης του χρέους των δημόσιων οικονομικών απειλεί να πνίξει εκ νέου την αδύναμη οικονομική κατάσταση.  To διευθυντήριο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου φλερτάρει με τον »ελεγχόμενο πληθωρισμό» με σκοπό να μπορέσει να συνεχίσει να αναβάλλεται εκ νέου το πρόβλημα που έχει καταστεί ανεξέλεγκτο.  Δεν είναι τυχαίο πως η ζώνη του ευρώ βρίσκεται στο κέντρο της οικονομικής κρίσης. Το κτίσμα της οικονομικής Ένωσης παρέδωσε στην κοινή Κεντρική Τράπεζα τις παλιές εθνικές κυριαρχίες με τα διαφορετικά τους επίπεδα παραγωγικότητας και τις διαφορετικές τους και άνισες οικονομικές ικανότητες. O στόχος ήταν εκείνος του να ανατεθεί σε τρίτους μια τέτοια αντίθεση διαμέσου της παγκοσμιοποιημένης κατάστασης του ελλείμματος.  Στο μέτρο κατά το οποίο μειώνεται η δύναμη αυτής της κατάστασης, η πιθανή εθνική αποτυχία  των αδυνατότερων οικονομικά χωρών της  Eurolandia γίνεται για την οικονομική Ένωση ένα εκρηκτικό φορτίο.

Μετά τις εγγυήσεις και τις βοήθειες στο τραπεζικό σύστημα σε κρίση, και μετά τα προγράμματα στήριξης στην ελλειμματική κατάσταση, η Ευρωπαϊκή Ένωση τώρα δρομολόγησε ένα τρίτο πακέτο, ακόμη μεγαλύτερο, διάσωσης για τα δημόσια οικονομικά των Κρατών υποψήφιων για χρεοκοπία. Είναι ειρωνεία  πως, σε μια παρόμοια κατάσταση, γίνεται δεκτή η Εσθονία στην Κοινότητα του ευρώ και επαινείται για το γεγονός ότι πραγματοποίησε την διατήρηση εκείνων των κριτηρίων σταθερότητας που ήδη δεν υπάρχουν πλέον. η ΕΚΤ ήδη ξεκίνησε να αγοράζει τους Κρατικούς της τίτλους δίχως αξία. Όμως, το πρόβλημα δεν συνίσταται στο  ονομαστικό επίπεδο του ελλείμματος των υποτιθέμενων »αμαρτωλών», αλλά στην έλλειψη οικονομικής ευρωστίας αυτών. Το ονομαστικό έλλειμμα, υπολογισμένο σε σχέση με το εσωτερικό ακαθάριστο εθνικό προϊόν, για παράδειγμα, στην Γερμανία είναι μεγαλύτερο απ’ ότι το είναι στην Ισπανία.  Όμως η Γερμανία, μέχρι στιγμής, μπόρεσε να κρατηθεί στον αφρό χάρη στα τεράστια πλεονάσματα εξαγωγών της, κυρίως στην ζώνη του ευρώ.   Ήδη από το 2009, τα άλλα Κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιμένουν στην μείωση αυτής της »ανισορροπίας». Ενάντια σε όλο αυτό, ειπώθηκε πως η Γερμανία δεν πρέπει να τιμωρηθεί για την ικανότητά της να εξάγει, αλλά πως είναι οι άλλοι που πρέπει να δημιουργήσουν για τους εαυτούς τους παρόμοιες καταστάσεις και συνθήκες.   Συνθήκες που συνίστανται, ωστόσο, στο γεγονός πως η Γερμανία έχει τον μεγαλύτερο τομέα χαμηλών μισθών όλης της δυτικής Ευρώπης; συνθήκη που συνδυάζεται με την οικονομική της δύναμη. Τα πλεονάσματα εξαγωγών  που προκύπτουν, όμως, μπορούν να χρηματοδοτηθούν μόνον διαμέσου των ελλειμμάτων των χωρών των πιο αδύναμων οικονομικά.

Τώρα το φίδι δαγκώνει την ουρά του. Το κύκλωμα των ελλειμμάτων στο εσωτερικό της ευρώπης έφτασε σε αδιέξοδο και φέρνει στο φως την αντίθεση της νομισματικής Ένωσης. Η ανεξέλεγκτη πλημμύρα χρήματος από πλευράς ΚΕΤ και η πλήρης εγκατάλειψη των κριτηρίων του  Maastricht έχουν εν τω μεταξύ φέρει στον πληθωρισμό του ευρώ, και όχι μόνο, μιας και σε απάντηση οι προϋπολογισμοί των Κρατών εκ των πραγμάτων μειώθηκαν ριζικά. Αυτή την στιγμή, η γερμανική πολιτική τάξη με τα Μέσα  έπεσαν σε έναν εθνικό σωβινισμό ενάντια στους »αμαρτωλούς».  Με την σειρά της, η αριστερά παραπονιέται με δυνατή φωνή για το  «diktat», το τελεσίγραφο που επεβλήθη από την Γερμανία στην ζώνη ευρώ και για την διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας. Αυτή η ιδεολογική συζήτηση δεν θέλει να καταλάβει πως υπάρχει μια αμοιβαία αλληλεξάρτηση. Η πολιτική ακραίας λιτότητας, που τέθηκε σε κίνηση με σκοπό να σωθεί το ευρώ, αναπόφευκτα είχε σαν αποτέλεσμα ένα shock αποπληθωριστικό. Εάν η αγοραστική δύναμη που προκαλείται από το Κράτος έχει στερέψει, το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο η γενικευμένη υποτίμηση της εργατικής δύναμης, αλλά επίσης η υποτίμηση του σταθερού κεφαλαίου και των εμπορευμάτων της ζώνης ευρώ.  Αυτό δείχνει πως η δύναμη εξαγωγών, που θεωρείται αυτόνομη, της Γερμανίας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στηρίζεται σε πήλινα πόδια.

Η σωτηρία του ευρώ και του τραπεζικού συστήματος, έτσι κι αλλιώς ήδη κατά πολύ εξαρτημένου από την διατροφή του μέσα από τις φλέβες από πλευράς Κράτους,  που τώρα βασίζεται και σε ομόλογα αμφιβόλου αξίας, θα γίνει μόνο με τίμημα την ύφεση στις χώρες του ευρώ τις οικονομικά αδύναμες. Ήδη συμβαίνει στην Ελλάδα ; θα ακολουθήσουν Ισπανία, Πορτογαλία και άλλες χώρες. Το αποτέλεσμα μπορεί μοναχά να είναι μια έκρηξη της μαζικής ανεργίας στην Γερμανία, που θα επηρεάσει το υπόλοιπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια πολιτική λιτότητας με κάθε κόστος στις χώρες τους ευρώ με αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο, που ισοδυναμεί με κατάρρευση της γερμανικής οικονομίας εξαγωγών, απειλεί να θέσει το περιορισμένο budget του γερμανικού Κράτους στην ίδια κατάσταση στην οποίαν βρίσκονται οι αμαρτωλοί του ελλείμματος.  Δεδομένου ότι η οικονομική δύναμη μετατρέπεται σε αδυναμία οικονομική. Εάν παρουσιαστούν οι αποπληθωριστικές συνέπειες που οφείλονται στο τελεσίγραφο, al diktat της εξοικονόμησης, μια νέα ανάκαμψη θα οδηγήσει σε έναν χαοτικό συνδυασμό τάσεων αποπληθωριστικών και πληθωριστικών  (stagflazione), στασιμοπληθωρισμός.

Η κυβέρνηση της Μέρκελ δεν είναι σε θέση να επιβάλλει τα συμφέροντά της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ταλαντεύεται στην επιλογή ανάμεσα σε πανούκλα και χολέρα. Και ούτε ο χρόνος μπορεί να επιστρέψει πίσω, προς έναν χώρο οικονομικό και νομισματικό εθνικό, με την έννοια του σωβινισμού του γερμανικού μάρκου, που ήταν βασισμένο πάντα και μονομερώς προσανατολισμένο προς τις εξαγωγές. Αναφερόμενο πάντα στην εθνική του οικονομία, το γερμανικό μεγαλείο θα έφτανε στο σημείο να σβήσει εντελώς. Οι εσωτερικές αντιθέσεις στην Νομισματική Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο καταλύτης για ένα δεύτερο μεγάλο κύμα κρίσης.

– Robert Kurz – Δημοσιεύτηκε στο «Freitag» del 20/5/2010 –

πηγή: EXIT!

http://francosenia.blogspot.gr

και από εμένα για εσάς! σας το αφιερώνω με αγάπη!

Δημοσιεύτηκε στις 7 Φεβ 2015

«Weight Of Love» First song of the studio album «Turn Blue»
All rights reserved to The Black Keys.

σύγχρονη σκέψη

καπιταλισμός, αντίο! Good bye, capitalismo!

Τετάρτη  MERCOLEDÌ 29 APRILE 2015

Good bye, Capitalismo!

manifesto3

Good bye, capitalismo! Bye, bye, διαχωρισμός-αξία, εμπόρευμα, εργασία, χρήμα, φετιχισμός, αγορά, Κράτος, πολιτική, κόμμα, οικονομία, ανταγωνισμός, υποκείμενο.  Bye, bye, Obama, Xi Jinping, Merkel, Putin, Cameron, Hollande, Castro, Maduro, Netanyahu, Abu Bakr, Abbas, Dilma, Tsípras.

Addio?  ο καπιταλισμός ξεπέρασε την προ-σύγχρονη εποχή. στάθηκε ικανός να ξεπεράσει όλες τις κρίσεις του. πήγε πέρα απ’ όλα τα εμπόδια, ακόμη και εκείνα τα επαναστατικά. στην διάρκεια λίγων αιώνων, ο καπιταλισμός δημιούργησε έναν κόσμο κατ’ εικόνα και ομοίωσή του.  διαμόρφωσε τα μυαλά μας με τρόπο τέτοιο ώστε να τον θεωρούμε αιώνιο. καπιταλισμός και χρήμα – το ένα είναι η ψυχή του άλλου. και η ανθρώπινη ύπαρξη δείχνει καθημερινά πως δεν γνωρίζει να ζει δίχως χρήμα. πως μπορούμε να μιλάμε για το αντίο στον καπιταλισμό ?

ο καπιταλισμός, χάρη στον ανταγωνισμό, αύξησε την παραγωγικότητα στο άπειρο. έτσι έφτασε στο σημείο να προκαλέσει μια δραστική μείωση της αξίας  (που εκφράζεται σε χρήμα) και της υπεραξίας (που εκφράζεται σε κέρδος) που περιλαμβάνεται σε αυτήν. εκμηδενίζεται. και να που η καπιταλιστική ανατροπή και ανταρσία νικά τον ίδιο τον καπιταλισμό, ανατρέποντας όλα τα θεμέλια μοντέρνου πατριαρχικού συστήματος παραγωγού εμπορευμάτων.

είναι καταπληκτικό! όμως, είναι ακόμα περισσότερο το να γνωρίζει πως αυτό προκαλεί την αυτοκαταστροφή του. έχει κόψει το κλαδί επάνω στο οποίο κάθεται. έδωσε τέλος στην ίδια του την δυναμική. στάθηκε ικανός να θέσει σε λειτουργία έναν μηχανισμό που, κάποια συγκεκριμένη στιγμή, τον τραυμάτισε θανάσιμα. δεν υπήρξε καμιά κοινωνική διαμαρτυρία που προκάλεσε όλο αυτό. η κατάρρευση του καπιταλισμού προέρχεται από τον ίδιο τον καπιταλισμό. πως να μην πούμε  good bye, καπιταλισμέ?

το γεγονός πως ο καπιταλισμός ανατρέπει τις ίδιες του τις βάσεις γεννιέται από την αυτό-αντίθεση του κεφαλαίου στην θεμελιώδη λογική του. αυτό μας θέτει μπροστά σε ένα όριο εσωτερικό αντικειμενικό του κεφαλαίου που προχώρησε αναφέροντας με αυτό τον τρόπο το εσωτερικό απόλυτό του όριο.
όμως, ας δούμε : υπάρχει μια ρητή σχέση ανάμεσα στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και την υποτίμηση της αξίας.

η διαρκής ανάπτυξη της παραγωγικότητας καθιστά σταδιακά περιττή την εργατική δύναμη. με αυτό τον τρόπο, η δαπάνη σε ανθρώπινη ενέργεια αφηρημένη έρχεται να αντικαθίσταται από τις παραγωγικές δυνάμεις της μικροηλεκτρονικής. εμφανίζεται, με αυτό τον τρόπο, μια βασική αντίθεση στο πλαίσιο του αυτόματου υποκειμένου του φετιχισμού του κεφαλαίου  και της ιστορικής του δυναμικής. ας ρίξουμε μια ματιά εκ του πλησίον σε ένα ζήτημα τόσο αποφασιστικό.

το τέλος του αφηρημένου πλούτου – που είναι εκείνο να μετατρέπει χρήμα σε περισσότερο χρήμα (ενίσχυση της αξίας ) – βασίζεται μοναδικά και απόλυτα στην όλο και μεγαλύτερη αποβολή ενέργειας ανθρώπινης εργασίας, που αποτελεί την ουσία του κεφαλαίου. η συνεχής αύξηση και η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων καθιστά ακριβώς αυτή την ουσία όλο και πιο περιττή. αποσπώντας την από την παραγωγική διαδικασία, προκαλεί την αργή υποβάθμιση-υποτίμηση, και δραματική τελικά, των αντικειμένων ωσάν αξίες (εμπορεύματα).

σε τελική ανάλυση, ο σκοπός του κεφαλαίου δεν είναι η ικανοποίηση των αναγκών μέσα από την παραγωγή πλούτου, αλλά ο αυτοσκοπός της ενίσχυσης της αξίας, η παραγωγή αφηρημένου πλούτου.

το υλικό περιεχόμενο της παραγωγής καθίσταται ασύμβατο με την μορφή που του επιβάλλεται από την αξία. εδώ αναδύεται η ανατροπή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. οπότε, μια ανατροπή που απειλεί τον κόσμο – η καπιταλιστική ανατροπή. αποτέλεσμα : η εργασία παύει να είναι η κυρία πηγή πλούτου. ο χρόνος εργασίας παύει να είναι η μέτρησή της. και ο καπιταλισμός τινάζεται στον αέρα ακριβώς γιατί έχει θεμελιωθεί επί της αξίας.
ως εκ τούτου, ο καπιταλιστικός κόσμος παραγωγής έφερε μαζί του αυτή την τάση στην απόλυτη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. δεν »στάθηκε προσεκτικός» στην αξία και την υπεραξία. αυτός υπήρξε μοιραίο γι αυτόν.

μέσα στον  XXI αιώνα, ο καπιταλισμός αποκαλύπτεται σαν αυτοκτονικό σύστημα που παρασέρνει μαζί του την ανθρωπότητα και τον πλανήτη προς την αυτοκτονία, την οικοκτονία, εν ολίγοις, προς την βαρβαρότητα. οι κατηγορίες του, δηλαδή, οι συνθήκες ύπαρξής του και οι μορφές σκέψης άρχισαν την προσπάθεια να δικαιολογήσουν την οπισθοδρόμηση, ήτοι, την παρακμή του πολιτισμού του.

χρειάστηκαν επτά χρόνια, από την αρχή της παγκόσμιας κρίσης του  2008. σήμερα, το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα βρίσκεται στο σημείο κοντά στην κατάρρευσή του, στο έμφραγμα. το απόλυτο εσωτερικό όριο του κεφαλαίου επιτεύχθηκε. αυτό το όριο δεν είναι πλέον προσωρινό, είναι όμως το απόλυτο όριο της λογικής προσέγγισης της ανάπτυξης. είναι η αναγγελία της προοπτικής του θανάτου του καπιταλισμού.

ο πρώτος υπαινιγμός αυτού του ορίου υπήρξε ο σεισμός υποτίμησης του οκτωβρίου 2008. αυτός έδειξε πως η συνέχεια της οικονομίας του  deficit , του ελλείμματος δηλαδή, ήταν αβάσταχτη, μη βιώσιμη. era insostenibile. κατέδειξε ξεκάθαρα την ημερομηνία λήξης του. η κρίση με ταχύτητα προχώρησε προς τα  ιστορικά σύνορα του συστήματος.

τα συμπτώματα είναι πολλά. κι έρχονται στο φως διαρρηγνύοντας κοσμική  ησυχία. δείχνουν πως το ναυάγιο του συστήματος παρουσιάζεται σαν κρίση των καπιταλιστικών πατριαρχικών σχέσεων, ιδιαίτερα κρίση των σχέσεων ανάμεσα στα φύλλα (έλεγχος της σεξουαλικής ταυτότητας του συστήματος/ο αρσενικός κόσμος ετελείωσε), οικολογική κρίση (φυσικός φραγμός), οικονομική κρίση (οικονομικός φραγμός), κρίση της πολιτικής και των εθνικών κρατών (δεν λειτουργούν πλέον σαν ρυθμιστικοί φορείς), κρίση της κοινωνίας της εργασίας (εξάλειψη της εργασίας/ανεργία ) και κρίση της υποκειμενικότητας (θάνατος του υποκείμενου).

η κυοφορία αυτής της κρίσης ανέρχεται στην γέννηση του συστήματος. ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση. η πρώτη σημαντική εμφάνισή της ήταν το  1929, μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. συνέβη σε μια στιγμή επέκτασης του συστήματος. στάθηκε δυνατό να την ξεπεράσει.  παρουσιάστηκε σε πολλές χώρες, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με διαφορετικά προφίλ, λόγω της ανομοιογένειας της καπιταλιστικής ανάπτυξης. ήταν παρούσα στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. στην Βραζιλία, φάνηκε στην εξέλιξή της από τον   Vargas, μέχρι την δικτατορία και την  Nova República. διέσχισε τις κυβερνήσεις Sarney, Collor, Itamar, FHC και Lula. η κρίση επηρέασε πολλές χώρες, ιδιαίτερα στα τέλη του  XX αιώνα, και έφτασε μεγαλύτερες διαστάσεις ξεκινώντας από το 2008. και τώρα, σκάει στα μούτρα της  Dilma που παραμένει έκπληκτη και αυξάνει έτσι τον γενικότερο αποπροσανατολισμό.

η ιστορία της δείχνει όλες τις λανθασμένες επιλογές και δυνατότητες που προσφέρονται από το Κράτος και από την αγορά, από τον καπιταλισμό και τον καπιταλισμό του Κράτους. τώρα, η γιορτή τελείωσε. και οι απαντήσεις που συσσωρεύτηκαν στην διάρκεια της εξάπλωσης του καπιταλισμού ήταν ακίνδυνες. αυτή η σύγχρονη κρίση είναι η κρίση εξάντλησης του συστήματος, ανάλωσης. η πολυπλοκότητά της απαιτεί μια νέα θεωρία με μια δική της αντίστοιχη χειραφετητική πρακτική.  η σύγχρονη διαμόρφωσή της δείχνει πως ήταν όλο ένας παραλογισμός.

manifesto1

ετυμολογικά η λέξη  crisi προέρχεται από το ιατρικό λεξικό της αρχαίας Ελλάδας, proviene dal vocabolario medico dell’antica Grecia. υποδεικνύει το αποκορύφωμα της εξέλιξης μιας αρρώστιας. δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ για να εξηγήσει τις συγκρούσεις, στο πλαίσιο των προσωπικών αναπαραστάσεων που υπάρχουν, στις αγροτικές και θρησκευτικές προνεωτερικές συνθήκες. θα ήταν  απαράδεκτο. σε τέτοιες κοινωνίες, η υπέρβαση ήταν κατανοητή μονάχα διαμέσου των θεών.

η έλευση της σύγχρονης εποχής άλλαξε τελείως αυτή την κατάσταση. σε αυτή τη νέα ιστορική διαμόρφωση, η πολεμική ανάμεσα στην δεξιά και την αριστερά καταλαμβάνει έναν ρόλο πρωτεύοντα, ηγετικό. μέσα από αυτή την διαμάχη, η υπερβατικότητα μετατράπηκε σε εμμένεια με την καπιταλιστική μορφή. σε αυτή την εμμένεια, η δυνατότητα η κρίση να μπορέσει να εξελιχθεί σε κατάρρευση του συστήματος απορρίφθηκε. το έμφραγμα- η κατάρρευση δεν επεξηγήθηκε σαν ένα περιστατικό ακούσιο. γι αυτό, η κατανόησή του και η υπέρβασή του αναβλήθηκαν.
για μια μεγάλη ιστορική περίοδο, η δεξιά υπερασπίστηκε το ανυπεράσπιστο και η αριστερά δεν υπήρξε ποτέ ανατρεπτική.

η δεξιά, για να δώσει ζωή στην αυτοκτονική λογική της ανάπτυξης, βασίστηκε στην διατήρηση της τάξης με κάθε τίμημα. η πολιτική έκφραση του καπιταλισμού μπορεί να διέφερε, ποτέ όμως ενάντια στο σύστημα.

η αριστερά, για να δώσει ζωή σε μια νέα τάξη, βασίστηκε σε μια ιδέα της επανάστασης που δεν έθετε υπό αμφισβήτηση τα θεμέλια του καπιταλισμού. δηλαδή, διατηρούσε τις θεμελιώδεις κατηγορίες του, συμβάλλοντας έτσι στον εκσυγχρονισμό του συστήματος.

ως εκ τούτου, όλα στάθηκαν τελείως άχρηστα, φασισμός, ναζισμός, στρατιωτικά πραξικοπήματα, διώξεις, τρομοκρατία, πόλεμος, δολοφονίες, λογοκρισία, αδιαλλαξία, καταπίεση, εκμετάλλευση, κυριαρχία, δικτατορία, νεοφιλελευθερισμός, σοσιαλδημοκρατία διαμέσου της αγοράς…. άχρηστοι στάθηκαν επίσης σοσιαλισμός, μπολσεβικισμός, τροτσκισμός, φοκισμός, αναρχισμός, μαοϊσμός, εθνικισμός, δημοκρατισμός, κευνεσισμός…δεν χρησίμευσαν πουθενά. άφησαν όμως ένα ίχνος ανθρώπινης και φυσικής καταστροφής, πόνου, δυστυχίας και τρομερών συνεπειών για την ανθρωπότητα.

όμως η αποτυχία του δημιουργήματος είναι η αποτυχία του δημιουργού. και αυτό γδέρνει την υποκειμενικότητά μας. αυτή παρέμεινε υπόδουλη σε μια δουλεία θεληματική στην υπηρεσία του αυτοματοποιημένου υποκειμένου, δηλαδή, στην υπηρεσία της αξίας, του κεφαλαίου με την αξιολόγηση και ανάπτυξη του χρήματος που αφήνει ένα άλλο ίχνος καταστροφής, ερήμωσης, στασιμότητας, αποσύνθεσης και θυσιών ανήκουστων για τα ανθρώπινα όντα και για την φύση.

η υποκειμενικότητά μας ανακάλυψε πως η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, αντιλήφθηκε πως η μαϊμού είναι συγγενής μας, ανακάλυψε πως χειραγωγούμαστε από το ασυνείδητο και προόδευσε στην κατανόηση σύμφωνα με την οποίαν ο μοντερνισμός, ο μετά μοντερνισμός, η αναγέννηση, ο διαφωτισμός και οι Νάρκισσοί του είχαν σαν νόημα της ζωής μια άποψη που βασίζονταν σε μια κοινωνική σχέση παράλογη, τρελή, ανορθολογική και αντικειμενικοποιημένη.

τι θα κάνει τώρα, ανακαλύπτοντας πως η φύση της παρούσας κρίσης είναι το αποτέλεσμα μιας καπιταλιστικής ανατροπής αυτοκτονικής που μας οδηγεί προς τον γκρεμό?

θα συνεχίσουμε να αποσιωπούμε την κριτική σκέψη, έτσι ώστε αυτή η δολοφονική τρέλα να τελειώνει μια για πάντα με την ανθρωπότητα και τον πλανήτη?
μήπως έφτασε η στιγμή να τραγουδήσει το ανθρώπινο γένος και η χειραφέτησή του, αντί τα εμπορεύματα και τα πάθη τους ?
να κοιτάξουμε το φεγγάρι, κι όχι το δάχτυλο που την δείχνει, όπως προειδοποιούσαν οι καταστασιακοί?
μιας και οι δρόμοι δεν έχουν ανιχνευθεί, μήπως ήρθε η ώρα να πετάξουμε?

η φετιχοποιημένη υποκειμενικότητά μας μας εμπόδισε να μπορέσουμε να δούμε, εκ των προτέρων, πως ο καπιταλισμός θα είχε ανατρέψει άθελά του την ίδια του την ουσία. το να καταλάβουμε αυτό είναι αποφασιστικής σημασίας. καθώς η αιτία η βαθύτερη της κρίσης είναι, την ίδια στιγμή, ο λόγος της συνέχειας της ίδιας καπιταλιστικής κοινωνικής σχέσης. ένα σημαντικό παράδειγμα προέρχεται από την αντίθεση ανάμεσα στο παγκόσμιο κοινωνικό κεφάλαιο και στο ατομικό κεφάλαιο.

στην σχέση του κεφαλαίου ωσάν κοινωνικό παγκόσμιο κεφάλαιο, η αξία που έχει παραχθεί από ατομικά κεφάλαια εντάσσεται, πίσω από τις πλάτες των υποκειμένων, στην παγκόσμια μάζα  της αξίας, για την οποίαν ανταγωνίζονται τα διάφορα ατομικά κεφάλαια.

αυτό που ενδιαφέρει τους μεμονωμένους καπιταλιστές, είναι η αποτελεσματική χρήση όλων των πλευρών του κεφαλαίου τους. εξοικονόμηση χρόνου. βελτιστοποίηση των πόρων. να παράγουν όλο και περισσότερα εμπορεύματα καταφεύγοντας σε όλο και λιγότερη εργατική δύναμη. να παίρνουν όλες τις προφυλάξεις για να μη ναυαγήσουν στις εμπορικές διαμάχες που είναι όλο και πιο άγριες.

οι μεμονωμένοι καπιταλιστές, ως εκ τούτου, είναι διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των παραγωγικών διαδικασιών τους και δεν δίνουν το δίκαιο και απαραίτητο βάρος στις συνέπειες της παγκόσμιας διαδικασίας του κεφαλαίου. δεν στρέφουν την προσοχή τους στο κεφάλαιο σαν αυτόματο υποκείμενο όλης της κοινωνίας. και δεν το κάνουν διότι ο ανταγωνισμός τους υποχρεώνει σε μια τέτοια οπτική μερική, λόγω του δικού του επηρεασμένου κοινωνικού πλαισίου.    οπότε, τα σκεπτόμενα οικονομικά υποκείμενα δρουν και αναπτύσσουν τους υπολογισμούς τους σε επίπεδο εταιρικής οικονομίας του ατομικού κεφαλαίου.

γίνεται λοιπόν προφανής μια αντίθεση ανάμεσα στον ποσοτικό προσδιορισμό της παγκόσμιας αξίας και εκείνον της ατομικής αξίας. στην έννοια του κεφαλαίου και στις κατηγορίες του, που αναπτύχθηκαν ξεκινώντας από αυτό, αντιστοιχεί μονάχα το παγκόσμιο κεφάλαιο. σε αυτό όμως το επίπεδο, δεν υπάρχει κανένα υποκείμενο που να κάνει υπολογισμούς συνειδητούς. η αυτονομημένη υποκειμενικότητα υπακούει σε μια λογική σταθερή και κυρίαρχη.

επομένως, το κεφάλαιο είναι το αυτοματοποιημένο αντικείμενο των φετιχοποιημένων πράξεων των υποκειμένων. σε αυτή την αυτονόμηση αντιστρέφεται η σχέση που ιδεολογικά υποτίθεται, καθώς η ιδεολογία παρουσιάζεται σαν συνείδηση απαραίτητα ψευδής. δεν είναι το αντικείμενο να είναι επεξεργασμένο από τα υποκείμενα.  αντιθέτως : είναι ακριβώς επί αυτών των »υποκειμένων» που »δουλεύει» το αντικείμενο. γιαυτό είναι αυτό το αυτόματο υποκείμενο και τα εμπειρικά υποκείμενα είναι τα αντικείμενα. σε αυτή την αντιστροφή, τοποθετούνται οι βάσεις της κρίσης. τελικά , το αυτόματο υποκείμενο δεν σκέφτεται και δεν δρα σαν σκεπτόμενο ον. αποτελεί την τυφλή μορφή που βρίσκεται, εκ των προτέρων, στην βάση της ανθρώπινης δράσης. είναι η μορφή ενός κινήματος δυναμικού που οδηγείται από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

αυτό το κίνημα μπορεί να γίνει κατανοητό μονάχα από την ριζοσπαστική κριτική της κρίσης της αξίας, που είναι η κριτική της κοινωνίας στο σύνολό της. και μπορεί να εκτιμηθεί στις διαστάσεις του μονάχα από τέτοια ριζοσπαστική κριτική της διάστασης-αξίας.

σήμερα, η ανθρωπότητα αναμετριέται με το ιστορικό αρνητικό αποτέλεσμα της καπιταλιστικής δυναμικής, με το πλήρες άδειασμα της αξίας και με την εξάντληση της παραγωγής υπεραξίας. η κρίση δεν είναι μόνον πρόβλημα έλλειψης πραγματοποίησης υπεραξίας παραγμένης πραγματικά, αλλά έλλειψης παραγωγής υπεραξίας. για τον καπιταλισμό, το να συνεχίσει να υπάρχει σημαίνει καπιταλιστική βαρβαρότητα.  αυτό κατέστη ασυμβίβαστο με την ύπαρξη της ανθρωπότητας και της φύσης.

manifesto2

δεν πρόκειται περί καταστροφολογίας, αλλά για μια ρεαλιστική κατάληξη μπροστά στις απειλές που προβλέπονται, όμως διαστάσεων που δεν μπορούν να προβλεφθούν, και αναγγέλλονται.
από την παρούσα βραζιλιάνικη κατάσταση, αναδύεται ένας πλούτος τεράστιος. η Βραζιλία βυθίστηκε.

η κρίση έφτασε, και η συν-διαχείρισή της αποδείχθηκε τραγική. οι κυβερνώντες εμφανίστηκαν ως ικανοί να την υπερβούν. έχουν μείνει άναυδοι. και οι εκλογείς έκπληκτοι. αποκοιμήθηκαν με ένα υποψήφιο. ξύπνησαν με έναν άλλον υποψήφιο. νύχτωσε με ένα κόμμα. ξημέρωσε με ένα άλλο. φώναξαν για την νίκη. τελείωσαν νικημένοι.

μετά την ήττα του σοσιαλδημοκρατικού σχεδιασμού από την αγορά, είδαμε τον σοσιαλδημοκρατικό Κρατικό σχεδιασμό.

όμως το διπλό πήδημα θανάτου στην σκηνή δεν επέτυχε. η κοινή ουσία στα δυο σχέδια ήρθε στο φως. τα φαινόμενα δεν εξαπάτησαν σχεδόν κανέναν. η αλλαγή στην πορεία της κυβέρνησης πλήγωσε το εκλογικό της σώμα. και η απόρριψη φάνηκε πολύ σύντομα. σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το  75% θεωρεί πως η χώρα βρίσκεται σε λαθεμένο δρόμο. η πιο υψηλή αναλογία προέρχεται από τους φτωχότερους, από τους λιγότερο μορφωμένους και από τους κατοικούντες στο εσωτερικό της χώρας και στα Βορειοανατολικά.

εκφράζει την έκπληξη μπροστά στην αποτυχία των μοντέλων που προτείνονται στην προσπάθεια να σωθεί ο καπιταλισμός. και που, με την κατάρρευση αυτών, εξαφανίζονται στην άβυσσο. η κρίση τα κάνει όλα κομμάτια. το να αρπαχτούμε με δύναμη στις καπιταλιστικές συνθήκες ζωής δεν εγγυάται πλέον καμιά σιγουριά σε κανέναν.

η Βραζιλία δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει την κρίση. η σύγχυση είναι γενικευμένη. σε μια προεδρολογία σχεδόν δίχως εξουσία, αντιστοιχεί ένας κοινοβουλευτισμός δίχως αντιπροσωπευτικότητα. οι εκτελεστικές εξουσίες, νομοθετικές και δικαστικές είναι ύποπτες. η δημοτικότητα  της κυβέρνησης βρίσκεται κατά γης.

η έλλειψη εμπιστοσύνης στους πολιτικούς και στα κόμματά τους βρίσκεται στα άστρα. τα επιχειρήματά τους καθιστώνται άχρηστα, γελοία. το να αντικαθιστούν μια πολιτική με μια άλλη δεν επιλύει πλέον τίποτα, η αλλαγή ενός μοντέλου με ένα άλλο αποδεικνύεται άχρηστη. η φύση προχωρεί προς την ερήμωση. τέχνη και πολιτισμός υποβαθμίζονται. στην φροντίδα της υγείας και στην εκπαίδευση βασιλεύει το χάος. στις πόλεις ζούμε μια ζωώδη κατάσταση. προϊόντα διατροφής δηλητηριασμένα. αυξήσεις στους φόρους. οικονομική ύφεση.

στα υψίπεδα λοιμοί.  πληθωρισμός ανεξέλεγκτος. επιπλέον αύξηση της ανεργίας. εξωτερική ανάθεση. περιορισμός των δικαιωμάτων. φεστιβάλ διαφθοράς σε όλη την χώρα. συνδιαχείριση της βαρβαρότητας. ιδρύματα στα κομμάτια. εξαθλιωμένες αρχές. αδιαλλαξία σε όλους τους τομείς. βία δίχως έλεγχο. άδεια ζωή. διακρίσεις κατά βούληση. γενικευμένη δυσαρέσκεια.

σε αυτή την κατάσταση, οι προτάσεις για πολιτικές μεταρρυθμίσεις, αριστεράς, δεξιάς, του κέντρου δεν φτάνουν στην καρδιά του προβλήματος. κινήματα στους δρόμους δίχως προοπτικές διότι δεν αντιμετωπίζουν ούτε λύουν αυτό τον κόμπο.

μέχρι σήμερα, στην Βραζιλία, όλες οι εξεγέρσεις υποβλήθηκαν τελικά, έχουν υποταχθεί στην καπιταλιστική μορφή. τώρα κατέρρευσαν οι παραδοχές για να την δικαιολογήσουν. εάν πρώτα την έκαναν δυνατή τα επισφαλή μέτρα για να ζήσεις μέσα στο σύστημα, σήμερα η πηγή έχει στερέψει. για λίγους, ο παράδεισος. για πολλούς, η κόλαση. εάν το σύστημα βρίσκεται σε αποσύνθεση, όλα τα μέσα βρίσκονται υπό συζήτηση.

ο παράδεισος μετατρέπεται σε κόλαση και αντιλαμβανόμαστε πως είναι όλο και πιο δύσκολο να εξέλθουμε. ίσως αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως δεν έφταναν τα μέσα δίχως έναν λόγο για να ζούμε. στο τέλος, αυτά τα μέσα μας καταδίκασαν σε θάνατο. τώρα ψάχνουμε τους λόγους που θα ανοίξουν τον δρόμο προς μια καλύτερη ζωή. για να μην παραμείνει αυθόρμητη η εξέγερση, ανίσχυρη και δίχως ορίζοντες, έχουμε ανάγκη μιας θεωρίας και μιας πρακτικής που δεν θα είναι πλέον υποταγμένη στην καπιταλιστική μορφή.

διαμέσου αυτής θα καταφέρουμε να καταλάβουμε όλο το εύρος και το βάθος του εδάφους του νέου αγώνα και του νέου του στόχου. ο καπιταλιστικός κόσμος αποτέλεσε έναν σταθμό, ένα στάδιο περαστικό της ιστορίας της ανθρωπότητας. και η εξ αίματος συγγένεια, η αγιοποίηση, η ιδιοκτησία του εδάφους και η διάσταση-αξία αποτέλεσαν μια μακρά ιστορική περίοδο διαμέσου της οποίας το ανθρώπινο είδος αποσπάστηκε από την φύση, γενόμενο ύπαρξη σχετικά συνειδητή σε σχέση με την αρχέγονη φύση,  όχι όμως ακόμα σε σχέση με την δεύτερη φύση, που είναι η δική του κοινωνική σύνδεση δημιουργημένη από τον ίδιο. μια τέτοια κοινωνική σύνδεση, σήμερα, σκοτώνει την φύση και εξολοθρεύει την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

με όλα αυτά, καθίσταται προφανής η απάντηση που πρέπει να δώσουμε στην πραγματική διάσταση της κρίσης. στην Βραζιλία και στον κόσμο, στον  XXI αιώνα.

κι αυτή είναι να υπερβούμε, όχι μόνο την καπιταλιστική ιστορία, αλλά όλη την υπάρχουσα μέχρι σήμερα ιστορία. δεν είναι μόνο η εποχή του Ψυχρού Πολέμου που έφτασε στο τέλος της. έφτασε στο τέλος επίσης η παγκόσμια ιστορία του εκσυγχρονισμού. όχι μόνο αυτή η συγκεκριμένα μοντέρνα ιστορία, αλλά η παγκόσμια ιστορία των φετιχοποιημένων σχέσεων.

Good bye, capitalismo!  άντε γεια! σήμερα μπορούμε να αποχαιρετήσουμε δια παντός  a vossia και στην κρίση του ορίου σας, στην λογική σας και στο υποκείμενό σας με την μηχανή του δημιουργίας αξίας ως αυτοσκοπό, από όπου προήλθε η καταστροφή της ανθρωπότητας και η ερήμωση της φύσης. μπορούμε να δώσουμε στους έμφυτους αγώνες, που πραγματοποιούνται καθημερινά στην Βραζιλία και στον κόσμο, μια πραγματική διάσταση χειραφέτησης, μετατρέποντάς τους   σε αγώνες ανατροπής, υπέρβασης του συστήματος. τώρα, ξεκινάμε μια καινούργια ιστορία. υπολογίζουμε σε μιαν σκέψη και δράση πρωτοπόρους, νεωτεριστές, καινοτόμους.

μπορούμε να πραγματοποιήσουμε μια ρήξη κατηγορηματική με τον καπιταλισμό διότι οι νέοι ορίζοντες καθιστούν δυνατή  το χτίσιμο  του αντί-υποκειμένου της χειραφέτησης. ξεκινώντας από αυτό, είναι δυνατό να δώσουμε φτερά στην εξυπνάδα και στην χειραφέτηση για να χτίσουμε μια νέα ζωή, μια νέα κοινωνία, μια νέα κοινωνική σχέση.

εάν η καθημερινότητά  μας είναι όντως ένας τόπος στέρησης, ασήμαντων πραγμάτων, δυστυχίας και ανασφάλειας, αυτό δεν συμβαίνει λόγω μιας μοίρας που δεν αλλάζει. είναι το αποτέλεσμα μιας κοινωνικής τάξης ξεπερασμένης και που σήμερα έχει καταρρεύσει.

μια νέα καθημερινή ζωή τώρα μπορεί να δημιουργηθεί σαν έργο και σαν συνειδητή και ελεύθερη ιστορία, στο μέτρο κατά το οποίο θα καταργήσουμε τους τυφλούς μηχανισμούς που έχουν φτάσει στα ιστορικά όριά τους και που, ξεπερασμένοι, ανοίγουν την προοπτική της χειραφέτησης. η καθημερινή μας ζωή θα έχει στην διάθεσή της πλούτη κρυμμένα  για να βρεθεί στην θέση από εδώ και στο εξής να συμβάλλει σε μια γενικευμένη αμφισβήτηση του συστήματος.

δεν έχει πλέον νόημα η εγκατάλειψή μας μπροστά στην κρίση και στις καταστροφές που υπαγορεύονται από το αφηρημένο αυτό-κίνημα του χρήματος.
δεν έχει πλέον νόημα να περιορίζουμε την θεωρητική και πρακτική υποκειμενικότητά μας μπροστά σε μια έξυπνη στρατηγική της επιβίωσης.
δεν έχει πλέον νόημα να συνεχίσουμε την ψευδαίσθηση νομίζοντας με την φαντασίας μας πως θα ξεπεράσουμε την κρίση δίχως thn ριζοσπαστική κριτική  μας  ως υπερβατική του καπιταλισμού.

δεν έχει πλέον νόημα να υπερασπιζόμαστε ένα πεδίο ελιγμών για να δικαιολογήσουμε και να αποδεχθούμε όλε τις θυσίες. έφτασε η στιγμή να καταργήσουμε όλες τις θυσίες. σε τελική ανάλυση, η διαδικασία εκσυγχρονισμού μας τελείωσε. κατέστη καταστροφική, όπως το καταγράφουμε στον θάνατο των μεταναστών στην Μεσόγειο  και στις σφαγές που πραγματοποιούνται σε διάφορες γωνιές του πλανήτη.

για να κάνουμε δυνατό η ζωή να έχει σημασία, χρειάζεται μια έννοια ευαίσθητη που να είναι ακριβώς αντίθετη της αφηρημένης διαφωτιστικής έννοιας, αστικής, πατριαρχικής, φετιχιστικής και αυτοκτονικής που υποστηρίζεται διαμέσου της διάστασης-αξίας.

για να έχει νόημα η ζωή μας, μπροστά στις αυτοκτονικές συλλογικές δράσεις σε παγκόσμια κλίμακα και εθνική, δεν χρειάζεται πλέον να συζητάμε για μεμονωμένες μεταρρυθμίσεις, ανίκανες να καταστήσουν δυνατή μια προοπτική χειραφέτησης. όπως, για παράδειγμα, οι ψευδείς και επισφαλείς επιλογές που προσφέρονται από τους θεσμούς ή την αντιπολίτευση (αριστερή ή δεξιά).

για να έχει νόημα η ζωή, δεν έχει πλέον νόημα κανένα να προστρέχουμε στο Κράτος ενάντια στην αγορά ή στην αγορά ενάντια στο Κράτος. η αποτυχία της αγοράς και η αποτυχία του Κράτους, του υπoκείμενου-πολίτη και του εμπορικού-υποκείμενου, γίνονται ταυτόσημες διότι το σχήμα της κοινωνικής αναπαραγωγής νεωτερικότητας και της μετανεωτερικότητας, diventano identici perché la forma di riproduzione sociale della modernità e della postmodernità, έχει χάσει τελείως την ικανότητά του να λειτουργεί και να ολοκληρώνει, να ενσωματώνει.  ha perso completamente la sua capacità di funzionamento e di integrazione.

για να κάνουμε δυνατό η ζωή να έχει νόημα, χρειάζεται να δώσουμε ζωή σε ένα κίνημα υπέρβασης, σαν κοινωνική δύναμη, και αυτό είναι δυνατό μονάχα διαμέσου της συνείδησης. η κρίση είναι αντικειμενική. η χειραφέτηση, όχι! αυτή η αντικειμενικότητα δεν είναι αναπόφευκτη ούτε καν φυσική.

αυτή είναι μια ιστορική κατασκευή. σαν τέτοια, μπορούμε να της ασκήσουμε κριτική και να την ξεπεράσουμε. η χειραφέτηση είναι μια κατάσταση συνειδητή. είτε δεν θα είναι ποτέ χειραφέτηση.
εδώ αξίζει τον κόπο να υπενθυμίσουμε τις πολύτιμες συνεισφορές που προέρχονται από τις εμπειρίες που ξεκινούν να δίνουν ζωή στην δημιουργία νέων κοινωνικών σχέσεων, περιβαλλοντικών, πολιτιστικών, κλπ. που δεν βασίζονται πλέον στο χρήμα, στο Κράτος και στην αγορά. έχουν μιαν αξία ανεκτίμητη διότι πηγαίνουν πέρα από το σύστημα.

όντες συνειδητοποιημένοι και ελεύθεροι να χειραφετηθούμε, η ζωή θα αρχίσει να είναι γεμάτη νόημα, και η υπέρβαση του καπιταλισμού θα είναι το χαρακτηριστικό της ποίησης του μέλλοντος.

MESSAGGIO DI CRITICA RADICALE ΜΉΝΥΜΑ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΉΣ ΚΡΙΤΙΚΉΣ
Fortaleza, 24 Απριλίου του 2015

πηγή: CRÍTICA RADICAL

http://francosenia.blogspot.gr/2015/04/good-bye-capitalismo.html