θεωρία, teoria

Μέσα σε μια εβδομάδα άλλαξε ο κόσμος

Ο συριακός πόλεμος. Κυρώσεις στην Άγκυρα; Καλώς! Ωστόσο, το 70% των δανείων των τουρκικών εταιρειών είναι με ευρωπαϊκές τράπεζες και υπάρχουν χιλιάδες εταιρείες που έχουν μετεγκατασταθεί στην Τουρκία (συμπεριλαμβανομένης της Barilla και της Benetton). Ο ατλαντισμός βρίσκεται στη λεωφόρο της δύσης. Ο στόχος της Μόσχας: δεν θα υπάρξει ποτέ πλέον ένα άλλο Κοσσυφοπέδιο (1999), ούτε μια άλλη Λιβύη (2011), ούτε «χρωματιστές» επαναστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλα

Tank turchi a nord di Manbij
τουρκικά τεθωρακισμένα βόρεια της Manbij

Μέσα σε μια εβδομάδα ο κόσμος έχει αλλάξει: έφτασε ο Επικεφαλής, ο πραγματικός. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος όπως οποιοσδήποτε άλλος: ο κόσμος που προέκυψε από την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 έχει αλλάξει για άλλη μια φορά.

Μέσα σε λίγες μέρες έχουν καεί 30 χρόνια ιστορίας, ίσως ο Πούτιν τους έχει κερδίσει έχοντας γίνει ο αληθινός συν-διευθυντής της διεθνούς πολιτικής.

Ενώ οι ΗΠΑ εγκατέλειπαν την προστασία των κούρδων, το «πεζικό» τους εναντίον του Χαλιφάτου. Τα ρωσικά στρατεύματα γεμίζουν τώρα το κενό που άφησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και παρεμβάλλονται μεταξύ των δύο Raìs, Assad και Erdogan, και των κούρδων.

Ένας σχεδόν τέλειος συγχρονισμός ώστε να φαίνεται συμφωνημένος.

Η ΡΩΣΙΑ βλέπει μπροστά της έναν στόχο: να ορίσει ότι δεν θα γίνεται πλέον τίποτα ενάντια στα συμφέροντα της Μόσχας. Δεν θα υπάρξει πλέον ένα άλλο Κοσσυφοπέδιο (1999), δεν θα υπάρξει ούτε μια άλλη Λιβύη (2011) και ούτε «έγχρωμες» επαναστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλας.

Όσον αφορά τη μελλοντική διεύρυνση του Νατο, ο ατλαντισμός, ορκισμένος εχθρός της Ρωσίας, μοιάζει να βρίσκεται στη λεωφόρο της δύσης.

Το πιο εμφανές είναι ότι η Τουρκία διέσπασε μια Συμμαχία που για 70 χρόνια φαίνονταν η πιο ισχυρή στον κόσμο. Ο Ερντογάν χλεύασε τις εκκλήσεις του Trump, της Ευρώπης και του γραμματέα Νατο Stoltenberg, που τώρα είναι ένας ζαλισμένος και αμήχανος ταξιδευτής.

Πρόκειται για ένα γεγονός που σημαδεύει μια ολόκληρη εποχή: οι αμερικανοί που είχαν τους κύριους συμμάχους τους στον αγώνα κατά του Isis στους κούρδους, τους εγκατέλειψαν για να μην συγκρουστούν με την Τουρκία, μέλος του Νατο από το 1953, που φιλοξενεί 24 βάσεις και πυραύλους με στόχο τη Μόσχα και την Τεχεράνη.

ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ παράλογη. Σε αυτές τις συνθήκες, το ΝΑΤΟ δεν έχει πια κανένα νόημα, εκτός αν αλλάξει ριζικά. Πράγμα που δεν είναι εύκολο, δεν μπορούν να δώσουν μια κλωτσιά στην Τουρκία όπως με τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2020 στην Κωνσταντινούπολη, τη μόνη αληθινή κύρωση που ίσως εφαρμοστεί πραγματικά.

Η Τουρκία επέλεξε το δυτικό μέτωπο κατά τη δεκαετία του 1950, για να λειτουργήσει ως προγεφύρωμα στη Σοβιετική Ένωση, δηλαδή σε εκείνο τον κομμουνιστικό κόσμο που θεωρήθηκε ο πιο θανατηφόρος εχθρός. Και τώρα ο Ερντογάν, ο οποίος χρησιμοποιεί τους τζιχαντιστές ενάντια στους κούρδους αλλά και κατά της Δύσης και εκβιάζει την Ευρώπη με τους πρόσφυγες, έχει γίνει ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος.

ΟΧΙ ΜΟΝΟ: Ο Putin, που μαζί με το Ιράν υποστηρίζει τον Άσαντ, είναι ο μόνος που μπορεί να συγκρατήσει τον Ερντογάν ή να διαπραγματευτεί μαζί του όχι ως ηττημένος αλλά ως σοβαρός πρωταγωνιστής σε σοβαρά πράγματα όπως το Idlib, η Rojava, το μέλλον της Συρίας, το αντιπυραυλικό σύστημα S-400, το πυρηνικό ζήτημα, το ρωσικό φυσικό αέριο του οποίου η Άγκυρα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής.

Σίγουρα, όπως έγραφε την προηγούμενη τρίτη scriveva martedì scorso στο manifesto ο Manlio Dinucci, είναι δύσκολο να παραδεχτούμε ότι έχει στραφεί εναντίον ενός συμμάχου στον οποίο το ΝΑΤΟ έχει επενδύσει 5 δισεκατομμύρια δολάρια και αντιπροσωπεύει μια πλούσια δυτική πολεμική αγορά.

ΟΜΩΣ ΤΕΧΝΙΚΑ το Nato δεν μας χρησιμεύει πλέον σε τίποτα από τότε που οι ΗΠΑ παραιτήθηκαν από τον ρόλο τους ως ηγέτη-οδηγού της Δύσης: με λίγα λόγια ο Trump όχι μόνο εγκατέλειψε τους κούρδους αλλά και την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή στα χέρια της Ρωσίας, το μόνο κράτος που σήμερα κάνει τους πολέμους νίκη και δεν εγκαταλείπει τους συμμάχους. Είναι αλήθεια μάλιστα ότι ο Πούτιν μετέβη στη Σαουδική Αραβία για να καθησυχάσει το Ριάντ απέναντι στο Ιράν, σύμμαχο της Μόσχας στη Συρία.

Τα μόνα θετικά νέα για τους Αμερικανούς, όπως αναφέρει η Wall Street Journal, είναι ότι πωλούν πυρηνικούς σταθμούς στους σαουδάραβες.

Το σημαντικό για τον Trump, κατά βάθος, είναι να τιμολογεί, να εκδίδει τιμολόγια.

Για τις Usa Ευρώπη και Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον στρατηγικές: είναι αγορές στις οποίες μπορούν να πωληθούν όπλα και στρατιωτική υποδομή, συμπεριλαμβανομένων μισθοφόρων που σύντομα θα χρησιμοποιούμε κι εμείς αντί για στρατιωτάκια σοκολάτας.

ΟΙ ΠΙΟ ΧΑΖΟΙ είναι οι σαουδάραβες του δολοφόνου πρίγκιπα Mohammed bin Salman, στον οποίο ο Trump πούλησε όπλα για 100 δισεκατομμύρια δολάρια και που χτυπήθηκαν μέσα στο σπίτι τους από μια επίθεση που μείωσε τη παραγωγή πετρελαίου κατά το ήμισυ. Αλλά αυτά τα όπλα δεν χρησιμεύουν σε τίποτα διότι οι δειλοί σαουδικοί χάνουν στην Υεμένη ενάντια στους σιίτες Houthi που υποστηρίζονται από την Τεχεράνη. Και γι αυτό αγκαλιάζουν και τον Πούτιν.

ΜΑ ΕΙΧΑΤΕ πραγματικά πιστέψει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ακόμα πρόθυμες να πεθάνουν για τους κούρδους, τους άραβες ή τους ευρωπαίους; Μετά τις αποτυχίες του Αφγανιστάν και του Ιράκ, κανείς στην Ουάσιγκτον δεν θέλει να πεθάνει για την ασφάλειά μας.

Δεν σκέφτεται μόνο ο Τραμπ έτσι. Και ο Ομπάμα το 2011 αποσύρθηκε από το Ιράκ αφήνοντας τη χώρα στο χάος και στη συνέχεια στα χέρια του Χαλιφάτου.

Ο πόλεμος κατά του ισλαμικού κράτους στους αμερικανούς δεν κόστισε ούτε ένα θάνατο Ηπα: 11.000 κούρδοι σκοτώθηκαν αντιθέτως.

Εάν ο Ερντογάν μας εκβιάζει, ο Τραμπ μας κοροϊδεύει αιματηρά. Οι ευρωπαίοι τζιχαντιστές το σκάνε από τις κουρδικές φυλακές; Αν τους θέλετε πηγαίνετε να τους πιάσετε, λέει ο Trump. Πιο ξεκάθαρο από έτσι δεν υπάρχει.

Αλλά τα ασβεστωμένα μνήματα που κυβερνούν την Ευρώπη λένε τη μια ανοησία πίσω από την άλλη.

Για παράδειγμα διατάσσουν το εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας. Κρίμα που είμαστε εμείς ακριβώς με τη Leonardo-Finmeccanica που κατασκευάζουμε τα όπλα στην Τουρκία: για παράδειγμα τα θαυμάσια ελικόπτερα Mangusta από την Agusta-Westland.

ΚΙ ΟΜΩΣήμασταν τόσο ευτυχισμένοι όταν εισπράτταμε από τους τούρκους: παραγγελίες και θέσεις εργασίας, τι θέλετε περισσότερο;

Κάποιοι θα ήθελαν να επιβάλουν κυρώσεις στην Άγκυρα. Λοιπόν το 70% των δανείων των τουρκικών εταιρειών είναι με ευρωπαϊκές τράπεζες και εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, εταιρειών έχουν μεταφερθεί στην Τουρκία: θα θέλατε να μποϊκοτάρετε τα ζυμαρικά Barilla ή την Benetton τώρα;

Στους ευρωπαίους ο Νέος Κόσμος, χωρίς αληθινό Νατο, χωρίς νόμο και χωρίς διαμεσολαβήσεις, αλλά γεμάτος αντιφάσεις-αντιθέσεις και με τον Πούτιν επί κεφαλής, έπεσε πάνω σαν ένα τρένο σε κούρσα. Και τώρα ο χρόνος έχει λήξει.

Vladimir Putin (Afp)https://ilmanifesto.it/in-una-settimana-il-mondo-e-cambiato/

Ο χρήστης  έκανε Retweet

Graffiti in Bologna, Italy in solidarity with the resistance of

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

όλα όσα θέλετε να μάθετε για τον αγωγό Ποσειδώνα

http://www.depa.gr/uploads/Poseidon%20pipeline%20for%20PCIs_GR_final_01.pdfhttp://

http://www.depa.gr/content/article/002005004/265.html

https://www.kavalapost.gr/207900/synostismos-agogon-fysikoy-aerioy-mazi-me-ton-tap-erchetai-kai-o-poseidon/

http://www.gnomionline.gr/%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CF%8E%CE%BD-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CF%8C%CF%82-%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D/

https://energypress.gr/news/edison-i-kataskeyi-toy-agogoy-poseidon-tha-diarkesei-tria-hronia

https://www.kokkinokavalas.gr/xepagonei-i-kataskeyi-toy-agogoy-poseidon/

https://www.energia.gr/article/144888/sto-foyl-oi-mhhanes-gia-ton-agogo-igi-poseidon

https://www.euro2day.gr/news/economy/article/1625936/agogos-metaforas-rosikoy-fysikoy-aerioy-sfhna-ston.html

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B4%CE%B5%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CF%8C%CF%82_%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D_%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85_%CE%A4%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1%CF%82_-_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82_-_%CE%99%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82

από συνέλευση ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Καβάλας Σερρών

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Το στοίχημα, το διακύβευμα

του Alexik

You don’t need a weatherman to know which way the wind blows”. (Bob Dylan, Subterranean Homesick Blues.)

Το επόμενο Σάββατο, χιλιάδες άνθρωποι θα πορευτούν κατά των Μεγάλων Περιττών και Επιβληθέντων Έργων και για το δικαίωμα στο κλίμα.
Θα κατεβούν στο δρόμο στο Παρίσι όπως στο TorinoPadovaMelendugnoVenosa και Niscemi.
Το ραντεβού της 8ης δεκεμβρίου, που γεννήθηκε στην Valsusa ως επέτειος της απελευθέρωσης της Venaus- della liberazione di Venaus και που στη συμπεριλήφθηκε ως ημερομηνία σύμβολο των κινημάτων ενάντια στις καταστροφές των εδαφών, της γης, φέτος διασυνδέεται με τις διεθνείς κινητοποιήσεις για την κλιματική δικαιοσύνη, ταυτόχρονα με την διεθνή συνδιάσκεψη επάνω στο κλίμα της Κατοβίτσε– conferenza mondiale sul clima di Katowice.

Το διακύβευμα είναι υψηλό: η υπεράσπιση των οικοσυστημάτων και των υδρογεωλογικών ισορροπιών της γης, η υπεράσπιση των συνθηκών διαβίωσης εκείνων που ζουν σε εκείνα τα μέρη, η υπεράσπιση δημόσιων πόρων που δέχονται επίθεση από την ιδιωτική κερδοσκοπία.
Γενικά συμφέροντα της κοινωνίας που τα κινήματα από πάντα αντιπροσωπεύουν, παρά όλους αυτούς που τα κατηγορούν για nimbyismo, nimbyism α].
Αλλά δεν πρόκειται μόνο γι αυτό.
Η δραματικότητα της κλιματικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης επέβαλε με αλαζονικό τρόπο μια αλλαγή ρυθμού, μια ανύψωση των στόχων και των συνθημάτων, επειδή είναι το όλο μοντέλο ανάπτυξης – του οποίου η λογική των Μεγάλων Έργων είναι μια έκφραση – που οδηγεί τον Πλανήτη στην κατάρρευση.
Ή καλύτερα: αυτό που καταρρέει είναι οι απαραίτητες συνθήκες για την επιβίωση δεκάδων χιλιάδων ζωντανών ειδών, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπινου.
Ο Πλανήτης στην πραγματικότητα μπορεί να συνεχίσει ήρεμα χωρίς εμάς, ενώ η ζωή στη Γη θα αλλάξει τις μορφές και τις συνήθειες της, όπως έχει ήδη αρχίσει να κάνει 1.

Εκατοντάδες επιστήμονες από όλο τον κόσμο μας επαναλαμβάνουν, εδώ και χρόνια, ότι ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας τελειώνει, και σίγουρα δεν μοιάζουν με μεσαιωνικούς χιλιαστές.
Οι άνεμοι που διαπερνούν- που διασπούν τα παράθυρά μας, τα ποτάμια της λάσπης που εισβάλλουν στους δρόμους και τα σπίτια παρασύροντας πράγματα και ανθρώπους, μας το επαναλαμβάνουν με αυξανόμενη συχνότητα.
Αλλού, μακριά από τα μάτια μας και τις τηλεοπτικές οθόνες μας, συμβαίνουν και χειρότερα.
Στην Αφρική, το 2017, η κλιματική καταστροφή έσυρε 39 εκατομμύρια ανθρώπους από 23 χώρες σε επισιτιστική ανασφάλεια αποξηραίνοντας υδάτινους πόρους, βοσκοτόπια και καλλιέργειες, colture2.
Με αυτόν τον τρόπο, μέσα από τον πνιγμό ή την λιμοκτονία, μέρος της ανθρωπότητας γιορτάζει την αύξηση του 1 ° C της θερμοκρασίας της Γης σε σύγκριση με την προ-βιομηχανική εποχή.

Λιγότερο από δύο μήνες πριν 224 επιστήμονες, συνδημιουργοί της τελευταίας Έκθεσης της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή – Intergovernmental Panel On Climate  Change3, μας προειδοποίησαν να μην υπερβούμε το όριο του 1,5°C.
Όχι για να δοθεί τέλος, αλλά μόνο για να περιοριστεί η αύξηση του επιπέδου της θάλασσας, η οξίνιση και η υποξία των ωκεανών, η αύξηση των κινδύνων για την υγεία,  η επισιτιστική ανασφάλεια, τα εμπόδια στην πρόσβαση στο νερό και στα μέσα διαβίωσης-βιοπορισμού για εκατομμύρια ανθρώπους.

Μερικοί από τους συναδέλφους τους μας προειδοποιούν πως, ακόμη και αν παραμείνουμε κάτω από τα όρια που θέτει η Συμφωνία του Παρισιού, είναι πιθανό να ξεκινήσουν μη αναστρέψιμοι μηχανισμοί, ένα φαινόμενο ντόμινο αδύνατο να περιοριστεί 4, σε θέση να θερμάνει τον Πλανήτη έως και 4-5 ° C περισσότερο από ότι κατά την προ-βιομηχανική περίοδο.
Μας μιλούν για το θάνατο των δασών, που μετατράπηκαν σε στέπες και σαβάνα.
Μας λένε για την απόψυξη του permafrost, του αιωνόβιου πάγου στα εδάφη των αρκτικών περιοχών, κάτω από τον οποίο κατοικεί το ένα τρίτο του άνθρακα της Γης, τεράστια στρώματα οργανικής ύλης που έχουν συσσωρευτεί εδώ και χιλιετίες.
Η απόψυξη προσδίδει τροφή στα βακτηρίδια του εδάφους, τα οποία το αποσυνθέτουν επιστρέφοντας το στην ατμόσφαιρα υπό την μορφή διοξειδίου του άνθρακα και μεθανίου.
Κάτω από τον Παγωμένο Αρκτικό Ωκεανό το permafrost περιέχει εκατοντάδες εκατομμύρια τόνους μεθανίου που, απελευθερωμένα από τη θερμότητα, επιστρέφουν στην επιφάνεια σε εντυπωσιακές ποσότητες 5.
Και το μεθάνιο παράγει ένα φαινόμενο θερμοκηπίου 25 φορές μεγαλύτερο από το διοξείδιο του άνθρακα.

Οι προοπτικές για τα ζωντανά όντα είναι καταστροφικές.
Από τα 80.000 φυτικά και ζωικά είδη μέσα σε 35 »Περιοχές Προτεραιότητας» για τη βιοποικιλότητα, 20% των ειδών αναμένεται να εξαφανιστούν το 2080 εάν η αύξηση της θερμοκρασίας διατηρηθεί στο 2 ° C σε σύγκριση με την προβιομηχανική περίοδο (δηλ. τα όρια της Συμφωνίας του Παρισιού).
Στην περίπτωση αύξησης κατά 4,5 ° C η εξαφάνιση θα κάλυπτε σχεδόν το 50% κατά μέσον όρο των ειδών, με κορυφές του 89%, ειδικά για εκείνα, όπως τα αμφίβια, δεν θα είναι σε θέση να μεταναστεύσουν σε περιοχές που θα μπορούσαν ακόμη να είναι κατοικήσιμες, όπου δηλαδή θα μπορούσαν να ζήσουν.6.

Δεν υπάρχει ανάγκη συγκεκριμένων σπουδών για να καταλάβουμε πως, στο πλαίσιο αυτό, μέσα σε αυτή την συγκυρία, στους ανθρώπους το μέλλον επιφυλάσσει σημαντικές μεταναστεύσεις, που θα αφήσουν εποχή – των οποίων οι σημερινές είναι μόνο μια γεύση – και αυξανόμενες συγκρούσεις. Παραλλάσσοντας τα λόγια από τον Guido Viale, “ένα κόσμο γεμάτο πολέμους και συγκρούσεις για να κατανείμουν τους πόρους που απομένουν7

Πόσο μακριά βρισκόμαστε από το σημείο μη επιστροφής;
Μπορούμε να συζητήσουμε εάν θα διαρκέσει μερικά ακόμη χρόνια, μια δεκαετία πάνω κάτω, αλλά η διαδρομή είναι αυτή που περιγράφεται.
Η θερμοκρασία της γης αυξάνεται με έναν ρυθμό 0,17 ° C κάθε δέκα χρόνια 8, και το επίπεδο των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα δεν ήταν ποτέ τόσο υψηλό.
Οι συγκεντρώσεις των αερίων του θερμοκηπίου έφθασαν τα ιστορικά υψηλά από τα προβιομηχανικά επίπεδα το 2017: 405,5 μέρη ανά εκατομμύριο για το CO2, 1859 ppm για το μεθάνιο, 329,9 ppm για το μονοξείδιο του αζώτου. Τιμές που αντιπροσωπεύουν αντιστοίχως αυξήσεις των συγκεντρώσεων του 146%, 257% και 122% σε σύγκριση με εκείνες που εκτιμήθηκαν το 1750 9.

Μπροστά στο υπόκειμαι μιας αποκάλυψης, θα μπορούσαμε να περιμένουμε πως ακόμα και οι πιο αντιδραστικές άρχουσες τάξεις θα έτρεχαν να καλυφθούν με δράσεις αντιμετώπισης.
Δεν είναι έτσι.
Το βλέπουμε κάθε μέρα στα εδάφη, όπου οι γεωτρήσεις, το fracking β], η κατασκευή αγωγών πετρελαίου και αγωγών φυσικού αερίου, θεωρούνται «στρατηγικά έργα», που επιβάλλονται από τα Κράτη και αμυντικά στρατιωτικά σχέδια.
Ανεξαρτήτως της Συμφωνίας του Παρισιού και των συναγερμών που εκτοξεύονται από τους επιστήμονες της IPCC, η παγκόσμια οικονομία πηγαίνει αλλού. Αντίθετα για τα κοινά ανθρώπινα όντα και για τα άλλα ζωντανά όντα του Πλανήτη, η καταστροφή λαμβάνεται από το Κεφάλαιο ως ευκαιρία, όπως αποδεικνύεται από τον σιωπηλό πόλεμο που ήδη από καιρό βρίσκεται σε εξέλιξη για να αρπάξει τους ορυκτούς πόρους της Αρκτικής σε απόψυξη 10, ή το άνοιγμα νέων εμπορικών οδών που κατέστη δυνατό από τη σταδιακή απόσυρση των πάγων 11.

Όσον αφορά την εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων, η τελευταία ετήσια έκθεση του ΟΠΕΚ είναι ενδιαφέρουσα από την άποψη αυτή 12.
Πρόκειται προφανώς για ένα έγγραφο εκείνης της πλευράς, σε μας αντιπάλου, το οποίο καταρτίζουν όσοι χρησιμοποιούν ορυκτά καύσιμα για να τα πωλούν και να τα τιμολογούν, με προβλέψεις που πρέπει να αποδειχθούν. Αλλά με βάση αυτές τις προβλέψεις βασίζονται οι επενδύσεις, οι πολυεθνικές στρατηγικές και οι Κρατικές πολιτικές.
Η έκθεση προβλέπει, μεταξύ 2015 και 2040, μια αύξηση της συνολικής ζήτησης πρωτογενούς ενέργειας των 96 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου ισοδύναμου την ημέρα (mboe / d), που καθοδηγείται κυρίως από την Ινδία και την Κίνα. Προβλέπει ότι η ζήτηση αφορά κυρίως το φυσικό αέριο και – παρά την αύξηση του ποσοστού βάρους των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας – αναμένεται μια περαιτέρω αύξηση σε απόλυτες τιμές της εξόρυξης και της κατανάλωσης πετρελαίου και άνθρακα.
Συνεπώς δεν υπάρχει καμία πραγματική πρόθεση στον ορίζοντα να αντιστραφεί η τάση και να μειωθούν δραστικά οι εκπομπές που αλλάζουν το κλίμα.

Η έκθεση του ΟΠΕΚ αναφέρει τα στοιχεία του ΟΗΕ για την παγκόσμια δημογραφική αύξηση – από 7,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη το 2015 σε 9,2 δισεκατομμύρια το 2040, οι οποίοι θα γεννηθούν κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Σχεδόν δύο δισεκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι μαζί με τις σχετικές ανάγκες τους που πρέπει να μετατραπούν σε εμπορεύματα: αυτό είναι το πλαίσιο που προβλέπεται για την ανάπτυξη, καθώς και για την εξόρυξη ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης εκείνης των ορυχείων, της αγροτοβιομηχανίας και των υποδομών, επάνω στις οποίες σήμερα αναμετρούνται με όρους αδίστακτου ανταγωνισμού όχι μόνο οι χώρες του κλασσικού ιμπεριαλισμού, αλλά και διάφορες δυνάμεις σε τοπική κλίμακα (ή επίδοξες τέτοιες), και πάνω απ’ όλα η Κίνα, με το δικό της τεράστιο δυναμικό ώθησης προς την κατασκευή του «νέου δρόμου του μεταξιού”.
Σε αυτόν τον δρόμο, ο οποίος οδηγεί την ανθρωπότητα σε αδιέξοδο, ξεκίνησαν όλοι, πέρα από την πολιτική τάξη και τον οικονομικό προσανατολισμό: δημοκρατίες και δικτατορίες, σκληροπυρηνικοί νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλιστές της αγοράς.

Τα κινήματα άπτονται του βάρους, της ευθύνης να σταματήσουν όλο αυτό. (Συνεχίζεται)

 

α]  nimbyism: η πρακτική της αντίθεσης σε κάτι που θα επηρεάσει έναν ή θα λάβει χώρα σε κάποιον τόπο – the practice of objecting to something that will affect one or take place in one’s locality

β] fracking, η διαδικασία έγχυσης υγρού υπό υψηλή πίεση σε υπόγεια πετρώματα, γεωτρήσεις κλπ., έτσι ώστε να εξαναγκαστούν να ανοίξουν τις υπάρχουσες ρωγμές και να εξαγάγουν πετρέλαιο ή αέριο.


  1. Brett R. Scheffers, Luc De Meester, Tom C. L. Bridge, Ary A. Hoffmann, John M. Pandolfi, Richard T. Corlett, Stuart H. M. Butchart, Paul Pearce-Kelly, Kit M. Kovacs, David Dudgeon, Michela Pacifici, Carlo Rondinini, Wendy B. Foden, Tara G. Martin, Camilo Mora, David Bickford, James E. M. Watson, The broadfootprint of climatechange from genes to biomes to people, in “Sciences”, Vol. 354, 11 Nov 2016. 
  2. FSIN, Global Report on Food Crises 2018, marzo 2018, pp.201. 
  3. IPCC, Global Warming of 1,5°C, giugno 2018, pp. 792. 
  4. Will Steffen, Johan Rockström, Katherine Richardson, Timothy M. Lenton, Carl Folke, Diana Liverman, Colin P. Summerhayes, Anthony D. Barnosky, Sarah E. Cornell, Michel Crucifix, Jonathan F. Donges, Ingo Fetzer, Steven J. Lade, MartenScheffer, Ricarda Winkelmann, and Hans Joachim Schellnhuber, Trajectories of the Earth System in the Anthropocene, PNAS,  14 Agosto 2018, 115 (33) 8252-8259. 
  5. Steve Connor, Vaste methane ‘plumes’ seen in Artic Ocean as sea ice retreats, Indipendent, 13 dicembre 2011. 
  6. Warren, J. Price, J. VanDerWal, S. Cornelius, H. Sohl, The implications of the United Nations Paris Agreement on climate change for globally significant biodiversity areas,in “Climate Change”, April 2018, Volume 147, pp. 395–409.
    Lo studio è riassunto in italiano nel rapporto WWF 2018: WWF, Il futuro delle specie in un mondo più caldo. Gli effetti del cambiamento climatico sulla biodiversità nelle zone prioritarie WWF, marzo 2018, pp. 24. 
  7. Guido Viale, Un cambiamento irreversibile, Comune-info, 16 ottobre 2018. 
  8. Will Steffen e altri. Op.cit. 
  9. World Meteorological Organization, WMO Greenhouse Gas Bullettin, n. 14, 22 novembre 2018, p. 9. 
  10. Roberto Colella, Geopolitica dell’Artico, tra risorse e interessi espansionistici, Huffingtonpost, 27 febbraio 2017. Nicola Sartori, La guerra silenziosa per controllare il petrolio dell’Artico, Outsidernews, 20 ottobre 2017. 
  11. Laura Canali, Le nuove rotte artiche, Limes, 13 giugno 2008. Francesco Sassi, Chi ci guadagna dalla nuova rotta dell’Artico, Wired, 8 ottobre 2018 
  12. OPEC, 2017 Annual Report, 2018, pp. 110. 
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Να ακυρώσουμε τα αντικοινωνικά σχέδια του κράτους και των εταιρειών στην Καβάλα

Image

 

Να ακυρώσουμε τα αντικοινωνικά σχέδια του κράτους και των εταιρειών στην Καβάλα

 

 

« . . . Μια μεγάλη συντροφιά ανθρώπων μπήκαμε και πορευτήκαμε στο βουνό, για να μας αγκαλιάσει ο αέρας της άγριας ελευθερίας και να το υπερασπιστούμε ως σπίτι μας απέναντι στον καταστροφικό πολιτισμό του χρήματος και του τσιμέντου. Βρεθήκαμε εκεί, όχι σαν τουρίστες – θεατές τοπίων, αλλά με την πηγαία αγάπη μας για τη γη, αποφασισμένοι να αγωνιστούμε πάνω στο ίδιο έδαφος που αλλοιώνεται και αποικιοποιείται από την εξουσία, για την επανακειοποίησή του . . . Οι δεσμοί μιας μικρής κι εφήμερης κοινότητας αντίστασης έσφιξαν και έγιναν ο βράχος πάνω στον οποίο αργότερα συνθλίφθηκε η κατασταλτική επιχείρηση του κράτους . . .»

 

Ανακοίνωση των 27  διαδηλωτών που συνελήφθησαν μετά από πολύωρη καταδίωξη της αστυνομίας μέσα στο βουνό της Πάρνηθας στις 29/7/2007.(1)

 

Σε μια πόλη όπου, η ανεργία, η φτώχεια, τα λουκέτα, η μετανάστευση κι η έλλειψη ελπίδας για το μέλλον, συνθέτουν την πραγματικότητα χιλιάδων πολιτών, η εξουσία των εταιρειών  (πολυεθνικές) αναδιαρθρώνεται κι αναπτύσσεται (μεγιστοποίηση κερδών, υπερσυσσώρευση κεφαλαίου) επιβάλλοντας την απόλυτη κυριαρχία της.

Κράτος και κεφάλαιο γνωρίζοντας ότι η κρίση κάνει τα οικολογικά προβλήματα να φαίνονται λιγότερο επείγοντα, με τα ιδεολογήματα της «ανάπτυξης» και της «εθνικής οικονομίας», επιβάλλουν τη λογική της ανηλεούς εκμετάλλευσης, της λεηλασίας, της εμπορευματοποίησης και της ιδιωτικοποίησης του φυσικών και ενεργειακών πόρων (γη, αέρας, νερό, ήλιος), φέρνοντας τον πλανήτη με ταχύτητα στο όριο της αντοχής του.

Η «ανάπτυξή» τους είναι στην πραγματικότητα μια μορφή ληστείας του πλούτου της φύσης και της εκμετάλλευσης των ανθρώπων (ανθρώπινη εργασία). Η φύση, γίνεται αντιληπτή μόνο ως πεδίο κερδοσκοπίας, μόνο ως εμπόρευμα. Ο κεντρικός πυρήνας της λογικής τους είναι η ακόρεστη δίψα για περισσότερα κέρδη και νέες «ελεύθερες» αγορές. Στον αγοραίο επεκτατισμό τους, τα δημόσια κοινωνικά αγαθά μετατρέπονται σε χυδαία εμπορεύματα. (2)

Διεξάγουν λοιπόν έναν διαρκή κι επιθετικό πόλεμο για απεριόριστη κυριαρχία και επέκταση επί της φύσης με σκοπό να εξασφαλίσουν το έδαφος, τους ενεργειακούς πόρους και τη φτηνή ανθρώπινη εργασία. Είναι ο πόλεμος των πολυεθνικών και του κράτους  ενάντια στη φύση,  στην κοινωνία και στην αξία της ζωής. Η ιστορία καθυπόταξης της φύσης, είναι ιστορία καθυπόταξης ανθρώπου από άνθρωπο.

Σ’ αυτή την καταστροφική επέλασή τους, η θέληση για ζωή έχει να αντιμετωπίσει τον ολοκληρωτισμό του εμπορεύματος, που την υποτιμά και τη σκοτώνει. (3)

Αυτόν τον πόλεμο των εταιρειών τον ζούμε καθημερινά στην Καβάλα, όλοι εμείς που βιώνουμε δεκαετίες τώρα την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και την απαξίωση της ζωής μας, εξαιτίας της  λειτουργίας των δύο μεγάλων βιομηχανικών μονάδων (λιπάσματα, πετρέλαια). Τα στατιστικά στοιχεία για τις ασθένειες και τους θανάτους είναι αποκαλυπτικά. (4) Σήμερα  πανίσχυρες πολυεθνικές στο ζήτημα της ενέργειας σε συνεργασία με την κυβέρνηση σχεδιάζουν να υλοποιήσουν και νέα «επενδυτικά» προγράμματα στην περιοχή.

Προβάλλοντας το μύθο της «ανάπτυξης» και θέτοντας μπροστά από αυτή τη μαγική λέξη, τους επιθετικούς προσδιορισμούς «εθνική», «τοπική», «πράσινη», «αειφόρα», «που σέβεται τον άνθρωπο και το περιβάλλον»,  παρουσιάζουν τα κερδοσκοπικά τους συμφέροντα, ως συμφέροντα της κοινωνίας, αποσπώντας τη συναίνεσή μας, ώστε να αποδεχτούμε τη βίαιη λεηλασία και καταστροφή  του φυσικού πλούτου. Η μέθοδος του πολέμου αντικαθίσταται από την κατασκευή της  συναίνεσης.

Πιο συγκεκριμένα, η ιδιωτικοποιημένη Δημόσια Επιχείρηση Αερίου (ΔΕΠΑ) σχεδιάζει την εγκατάσταση ενός υπεράκτιου τερματικού σταθμού αποθήκευσης και αεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στον κόλπο της Καβάλας, ενώ από την περιοχή πρόκειται να περάσει ο αγωγός μεταφοράς φυσικού αερίου (ΤΑΡ). (5) Ακόμα σχεδιάζεται η αξιοποίηση του παλιού κοιτάσματος φυσικού αερίου «Νότιος Καβάλα», ως  υπόγεια γεωλογική αποθήκη για την αποθήκευση, διαχείριση και μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων φυσικού αερίου (Νότιος Διάδρομος Αερίου) απ’ την Ελλάδα στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. (6)

Πρόγραμμα νέων γεωτρήσεων εξήγγειλαν οι εταιρείες  που εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα πετρελαίου της περιοχής (Energean & Gas και Καβάλα Όιλ), με σκοπό το διπλασιασμό της παραγωγής, αξιοποιώντας τα νέα, αλλά και τα εναπομείναντα αποθέματα στην περιοχή του Πρίνου.  Τέλος, η κυβέρνηση παραχώρησε στην Energean & Gas  το αποκλειστικό δικαίωμα της πώλησης παραγόμενου πετρελαίου στον πετρελαϊκό κολοσό BP Όιλ, αλλά και το δικαίωμα συνέχισης της εξαντλητικής εκμετάλλευσης των πλούσιων κοιτασμάτων (νέες άδειες έρευνας κι εκμετάλλευσης  στο Βόρειο Αιγαίο). (7)

Η Καβάλα λοιπόν ξανά στο επίκεντρο. Μετά τη επιχειρούμενη εγκατάσταση (2002-2007) δεξαμενών καυσίμων στη λιμνοθάλασσα της Βάσοβας (Δέλτα Νέστου) – το ζήτημα  έχει παγώσει – και την ακύρωση της εγκατάστασης του  εργοστασίου με καύση λιθάνθρακα (2008) κάτω από τη δυναμική αντίσταση

της τοπικής κοινωνίας, οι εταιρείες επανέρχονται πάλι με σκοπό να υλοποιήσουν στο νομό τα νέα «αναπτυξιακά κι επιχειρηματικά»  τους πλάνα.

 

Η πλωτή μονάδα αποθήκευσης κι αεροποίησης του υγροποιημένου φυσικού αερίου (υφα)  ζητά να εγκατασταθεί στον κλειστό κόλπο της Καβάλας και σε απόσταση ενός μιλίου από τις ανατολικές ακτές της πόλης. Η εγκατάστασή της  δηλαδή, σχεδιάζεται να γίνει σε μια ήδη κορεσμένη και επιβαρημένη περιβαλλοντικά περιοχή (ρύπανση αέρα, θάλασσας, ακτών) από τη λειτουργία της βιομηχανίας φωσφορικών λιπασμάτων (ΒΦΛ) και τις λιμενικές της εγκαταστάσεις, από την Καβάλα Όιλ,  (δεξαμενές και εξέδρες άντλησης πετρελαίου στον Πρίνο) και από τις δεξαμενές καυσίμων (Ρεβόιλ, Καβάλα όιλ, BP) στο χερσαίο χώρο.(8)

Η εταιρεία κρατά κλειστά τα σχέδιά της, αλλά απ’ ότι διαβάσαμε στον Τύπο, η πλωτή μονάδα με μόνιμο αγκυροβόλιο, θα προέρχεται από τη μετασκευή υφιστάμενου δεξαμενόπλοιου (υφα) στο οποίο θα προσεγγίζουν άλλα  για να αδειάσουν το φορτίο τους. Στο σταθμό θα αποθηκεύεται το (υφα)  που στη συνέχεια θα αεριοποιείται και θα μεταφέρεται με υποθαλάσσιο αγωγό στην ξηρά και από εκεί στις τοπικές βιομηχανίες (ΒΦΛ και Καβάλα Όιλ), ή στους σχεδιαζόμενους νέους αγωγούς. Μια αντίστοιχη μονάδα υπάρχει στη Ρεβυθούσα, ενώ μια παρόμοια επένδυση (όμιλος Κοπελούζου) ζητά να εγκατασταθεί στην Αλεξανδρούπολη.

Η κατασκευή χερσαίων και υποθαλάσσιων αγωγών, σωληνώσεων, αγκυροβολίων και νησίδων φόρτωσης για τα δεξαμενόπλοια και τα πετρελαιοφόρα μέσα στον κλειστό κόλπο της Καβάλας θα δημιουργήσει συνωστισμό, επιπρόσθετη ρύπανση και μεγιστοποίηση των πιθανοτήτων στο να συμβεί ένα μεγάλο τεχνολογικό ατύχημα. Η περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή θα είναι ανυπολόγιστη και μη αναστρέψιμη. (9)

Στο σχεδιασμό ενεργειακής πολιτικής εντάσσεται το σχέδιο όδευσης του αγωγού ΤΑΡ (Trans Adriatic Pipeline). Ο αγωγός, που πίσω του βρίσκονται πολυεθνικές εταιρείες ενέργειας, θα μεταφέρει το φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας, Ελλάδας, Αλβανίας και Ιταλίας στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο αγωγός, σύμφωνα με τον αποικιακό χαρακτήρα της συμφωνίας, θα διασχίσει το ελληνικό έδαφος (βόρεια Ελλάδα, 550 χμ.) και δεν υπάρχει καμιά πρόβλεψη για δικτύωση των αστικών κέντρων με απευθείας κατανάλωση του αερίου. (10)

Η πορεία διέλευσής του από το νομό Καβάλας (πεδιάδες Νέστου, Ν. Καρβάλης, Τεναγών) θα   αλλοιώσει και θα τραυματίσει το φυσικό τοπίο, ενώ θα προξενήσει ανεπανόρθωτη καταστροφή στις πεδινές και δασικές εκτάσεις, στα υπόγεια, υπέργεια υδατικά συστήματα (ποταμοί, πηγές), στις προστατευόμενες περιοχές του δικτύου NATURA, στη χλωροπανίδα, στη βιοποικιλότητα, στο μοναδικό τυρφώνα των Τεναγών Φιλίππων και στην καλλιεργήσιμη αγροτική γη.

Ιδιαίτερα τα Τενάγη Φιλίππων, που είναι ένα οικολογικά ευαίσθητο οικοσύστημα με την ιδιομορφία του εδάφους (υψηλή περιεκτικότητα σε οργανική ουσία, δυνατότητα υπάρδευσης), να εγκυμονεί κινδύνους πυρκαγιάς (αυτοανάφλεξη), καθίζησης  και πλημμυρικά φαινόμενα. Ταυτόχρονα είναι και ένας εξαιρετικής σημασίας οικότοπος με πεδινές και καλλιεργήσιμες εκτάσεις  υψηλής παραγωγικότητας, εξαιτίας της τύρφης. Αποτελεί ακόμη ένα σπουδαίο φυσικό, ιστορικό και πολιτιστικό μνημείο (αρχαιολογικός χώρος Φιλίππων, βραχογραφίες, Βαπτιστήριο Αγίας Λυδίας, λασπόλουτρα) που χρήζει άμεσης κι απόλυτης προστασίας.

Η χωροθέτηση του αγωγού εγείρει θέματα ασφάλειας κατοικημένων περιοχών σε όλο το μήκος της διέλευσής του,  (κίνδυνος ατυχήματος μεγάλης κλίμακας), όπως και η εγκατάσταση  του εργοστασίου συμπίεσης νότια και πλησίον της πόλης των Σερρών, δημιουργεί επίσης περιβαλλοντικά προβλήματα (θόρυβος, ρύπανση) και αποτελεί μια επιπλέον απειλή για την περιοχή (υψηλός κίνδυνος ατυχήματος). (11)

Η αξιοποίηση (μέσω ΤΑΙΠΕΔ) του εξαντλημένου κοιτάσματος φυσικού αερίου  (νότια Καβάλα), ως υπόγεια θαλάσσια αποθήκη είναι ένα έργο μεγάλης κλίμακας που ενισχύει  τους σχεδιασμούς για την αποθήκευση, διανομή και μεταφορά του φυσικού αερίου από την Ελλάδα μέσω αγωγών ΤΑΡ και IGB στην Ευρώπη, αλλά και ταυτόχρονα εξυπηρετεί τα «επενδυτικά» προγράμματα της ΔΕΠΑ για την εγκατάσταση πλωτού τερματικού σταθμού (LNG) στην περιοχή.

Τέλος την αρμαγεδωνική προοπτική στον κόλπο της Καβάλας συμπληρώνει το πρόγραμμα νέων γεωτρήσεων και «βελτιστοποίησης της παραγωγής πετρελαίου» στις περιοχές εκμετάλλευσης Πρίνου, Βόρειου Πρίνου και (κοιτάσματος Έψιλον) από την Energean Oil & Gas. Στη γλώσσα των εταιριών «βελτιστοποίηση» ή «αξιοποίηση» σημαίνει τεράστια κέρδη και εξάντληση ακόμα και της τελευταίας σταγόνας πετρελαίου.

 Τα εταιρικά λόμπι στην αγορά ενέργειας ασκούν την πιο επιθετική πολιτική κατά του περιβάλλοντος και της κοινωνίας θέλοντας να ανατρέψουν βίαια τον πολιτισμό, την ιστορία  και την αισθητική αυτής της πόλης, διαρρηγνύοντας  τον κοινωνικό της ιστό κι ανακόπτοντας τη σχέση των ανθρώπων με τη φύση  (θάλασσα, λίμνες, δάση, ποτάμια, βουνά).

Η μετατροπή της περιοχής σε γκρίζα ζώνη (καταλήστευση φυσικών πόρων, ρύπανση θάλασσας, αέρα, εδάφους, υψηλός κίνδυνος ατυχήματος, συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα παραγωγής, κλπ.) γίνεται και με το χαρακτηρισμό της Καβάλας ως«ενεργειακό κέντρο της Βόρειας Ελλάδας»,  ως «νέα πύλη εισόδου φυσικού αερίου» κ.ά., γεγονός που εξυπηρετεί μόνο τον κερδοσκοπικό ενεργειακό σχεδιασμό των πολυεθνικών.

Η υλοποίηση των «επενδυτικών» τους σχεδίων αφορά την παγκόσμια ενεργειακή πολιτική με την επαναχάραξη, το μοίρασμα και τη διασφάλιση των νέων «διαδρόμων» μεταφοράς «ενεργειακών πόρων» από την Ανατολή στη Δύση.

Στο διεθνή  ανταγωνισμό για τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών και των δρόμων μεταφοράς φυσικού αερίου, η Ελλάδα έχει ταχθεί στην εξυπηρέτηση των αμερικανικών και ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, καθώς αποτελεί την εγγυήτρια δύναμη στα Βαλκάνια.

Στην τοπική κοινωνία τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης και οι έμμισθοι υπερασπιστές των εταιρικών συμφερόντων έχουν ξεκινήσει την επικοινωνιακή τους προπαγάνδα,  μιλώντας για  «success story στο διεθνή πετρελαϊκό  στίβο», για νέες θέσεις εργασίας και  φθηνό αέριο (!) που οι συγκεκριμένες επενδύσεις θα φέρουν στην περιοχή ! Ταυτόχρονα  κυβέρνηση και τοπική εξουσία επιδιώκουν την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας παραχωρώντας την, μέσω ΤΑΙΠΕΔ σε ιδιώτες (λιμάνι Φίλιππος Β’, αεροδρόμιο, υποθαλάσσια αποθήκη, ακτές Ηρακλίτσα, Καλαμίτσα, Χρυσή Αμμουδιά, Θάσος).

Η πρόταση που διατυπώνεται από πολλούς για την ανάπτυξη του τουρισμού ως εναλλακτική λύση στις ρυπογόνες κι επικίνδυνες βιομηχανικές μονάδες είναι λάθος, επειδή κι ο τουρισμός είναι μια βιομηχανία που  καταστρέφει το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον και διαλύει τις ανθρώπινες σχέσεις. Η περιοχή δυτικά της Καβάλας (Αμμόλοφοι, Ηρακλείτσα κλπ.) μας το επιβεβαιώνει.

Η  κοινωνία δείχνει εξαιρετικά αμήχανη μπροστά στην ανάγκη συγκρότησης κοινωνικής αντίστασης. Οι σοβαρότερες μέχρι σήμερα αντιδράσεις στην Καβάλα εστιάζονται μόνο στο ζήτημα της διέλευσης του αγωγού. Συγκεκριμένα, φορείς όπως το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο (ΓΕΩΤΕΕ) και το Τεχνικό Επιμελητήριο (ΤΕΕ -ΑΜΘ), πολιτιστικοί σύλλογοι, οικολογικές οργανώσεις και ο Αγροτικός Σύλλογος Δήμου Καβάλας ζητούν την αλλαγή όδευσης του αγωγού και του σταθμού συμπίεσης. Ο αγωγός δηλαδή να περάσει από ορεινές ή ημιορεινές περιοχές, ώστε να μην θιγούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Να υπάρξουν αντισταθμιστικά οφέλη και το αέριο να μην είναι τράνζιτ, αλλά να μπορεί να αξιοποιηθεί από τους κατοίκους των περιοχών. Την Κυριακή (7/1) οι σύλλογοι, οι αγρότες και τα σωματεία διοργανώνουν συλλαλητήριο στο θέατρο Φιλίππων, στις Κρηνίδες Καβάλας.

Το ζήτημα είναι να αντιληφθεί η κοινωνία ότι οι λύσεις δεν μπορούν να δοθούν από τους δημιουργούς των προβλημάτων (κυβέρνηση, εταιρείες), ούτε από αυτούς που αποδέχονται το παιχνίδι της θεσμικής διευθέτησής τους (επιστημονικοί, τοπικοί φορείς, κόμματα). Γιατί φύση, άνθρωπος και καπιταλισμός (χρήμα, συμφέροντα) δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

 

Λόγο στα ζητήματα της διαχείρισης των φυσικών πόρων, της ενέργειας, του νερού, της προστασίας του περιβάλλοντος, της σωτηρίας του πλανήτη κλπ., μπορεί να έχει μόνο η κοινωνία συνειδητοποιημένα κι ενεργά, με άμεσες κινηματικές παρεμβάσεις και δράσεις, ενάντια στα συμφέροντα των εταιρειών και του κράτους. Τα ιδανικά της κοινότητας (αυτάρκεια, εμπιστοσύνη, συνεργασία, αλληλοβοήθεια) έρχονται σε σύγκρουση με τις λογικές του κέρδους.

Για παράδειγμα, οι ενεργειακές ανάγκες της κοινωνίας είναι τελείως διαφορετικές από τις ανάγκες των εταιρειών για χρήμα. Το πόση ενέργεια, τι ενέργεια και για πιο σκοπό θα πρέπει να το αποφασίζουν οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες μέσα από ανοικτές, ελεύθερες αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και αντιιεραρχικές δομές, ως μια συνεχής δράση ενάντια στο υπάρχον.

Να διεκδικήσουμε το δικαίωμα  της ενεργητικής, προσωπικής μας συμμετοχής σε προβλήματα οικολογικά και μη, που ταλανίζουν την περιοχή μας και την ελληνική κοινωνία. Να επαναφέρουμε τη σύγκρουση στο κέντρο της κοινωνίας. Ζητάμε το τέλος του καπιταλισμού.

Να θέσουμε τους όρους και τις προτάσεις προς την κατεύθυνση ενός βαθύτερου κοινωνικού μετασχηματισμού. Να αναζητήσουμε τον τρόπο με τον οποίο θα απεγκλωβιστούμε από το αδιέξοδο της αέναης ανάπτυξης των λίγων σε βάρος των πολλών και της φύσης. Να οραματιστούμε και να επανασχεδιάσουμε  την κοινωνία.

Να προωθήσουμε τις ιδέες της αποανάπτυξης, της απομεγέθυνσης, με τη δημιουργία μικρών αυτόνομων οικονομιών, αντισυγκεντρωτικών, που θα στηρίζονται στη συλλογική δραστηριότητα και στο δημόσιο κοινωνικό έλεγχο της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Η περίοδος είναι απαιτητική κι αναγκαιότητα ανάπτυξης διαλόγου, κριτικής και δράσης πιο έντονη από ποτέ. Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Να χτίσουμε σχέσεις, οριζόντιες δομές, να οργανώσουμε αντιστάσεις και να βγούμε στην αντεπίθεση. Σ’ αυτή την πορεία δεν είμαστε μόνοι/ες. Αγώνες ξεσπούν σε όλη την Ελλάδα (Σκουριές, εκτροπή Αχελώου) που αντιστέκονται στην οικολογική καταστροφή και αμφισβητούν το μονόδρομο μιας υποταγμένης ζωής.

Να ακυρώσουμε στην πράξη τα καταστροφικά σχέδια του κράτους και των εταιρειών στην περιοχή μας. Να αμφισβητήσουμε την ιδιοκτησιακή τους αντίληψη για τη φύση. Ο πόλεμος έχει ήδη κηρυχθεί και ο μόνος δρόμος είναι η ανατροπή του κυρίαρχου κόσμου της εξουσίας μέσα από τα κινήματά μας.

Το πρόταγμα ενός άλλου κόσμου αρμονίας ανθρώπου – φύσης, κοινωνικής δικαιοσύνης και ελευθερίας παραμένει ζωντανό.

 

                                                     Ομάδα συντρόφων από την Καβάλα

 

 

Σημειώσεις

 

1. Εφημερίδα, Βαβυλωνία, φ. 36

2. Βαβυλωνία, φ. 45

3. Όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει ο Βανεγκέμ, «τα απόλυτα όπλα ενάντια στην οικονομία, που για το κέρδος εκμεταλλεύεται τη ζωή του πλανήτη, τη ζωή των παιδιών, των γυναικών, των αντρών, είναι η θέληση για ζωή και η αλληλέγγυα συνείδηση του ζωντανού στοιχείου». Βαβυλωνία, φ. 70

4. Η ΒΦΛ αποχετεύει καθημερινά 30000 κ.μ. υγρά απόβλητα στη θάλασσα, ενώ η Καβάλα Όιλ 400 κ. μ. Δίπλα στο εργοστάσιο της ΒΦΛ υπάρχουν λόφοι από τοξικά απόβλητα  (φωσφογύψος). Ακόμα δυστυχώς δεν υπάρχει στην περιοχή ένα μόνιμο  σύστημα ελέγχου ρύπανσης που να μπορεί να μας δώσει μια εικόνα της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης.

5. Εφημερίδα, Ταχυδρόμος, 19/12/2013.

6. Εφημερίδα, Ταχυδρόμος, 17/12/2013.

7. Εφημερίδα, Καθημερινός Τύπος, 23/1/2014

8. Άραγε μετά το δυστύχημα στον Κόλπο του Μεξικού (20/4/2010), όπου 11 εργάτες έχασαν τη ζωή τους, οι εταιρείες πετρελαίου έχουν πάρει μέτρα για την ασφάλεια  των εργαζομένων τους και για την οικολογική καταστροφή.

9. Σε περίπτωση ατυχήματος η συσσώρευση των εγκαταστάσεων στην ήδη επιβαρημένη περιοχή θα λειτουργήσει αθροιστικά με οδυνηρά αποτελέσματα για την ευρύτερη περιοχή και τους κατοίκους της.

10. Καθημερινός Τύπος, 28/9/2013.

11. Η κατασκευή του σταθμού συμπίεσης φυσικού αερίου με ισχύ 125 ΜW κοντά στην πόλη των Σερρών αυξάνει την πιθανότητα ατυχήματος. Τα μικρά ή μεγάλα ατυχήματα είναι στατιστικά αποδεδειγμένα και αναπόφευκτα σε τέτοιου είδους εγκαταστάσεις.

Image