θεωρία, teoria

Μέσα σε μια εβδομάδα άλλαξε ο κόσμος

Ο συριακός πόλεμος. Κυρώσεις στην Άγκυρα; Καλώς! Ωστόσο, το 70% των δανείων των τουρκικών εταιρειών είναι με ευρωπαϊκές τράπεζες και υπάρχουν χιλιάδες εταιρείες που έχουν μετεγκατασταθεί στην Τουρκία (συμπεριλαμβανομένης της Barilla και της Benetton). Ο ατλαντισμός βρίσκεται στη λεωφόρο της δύσης. Ο στόχος της Μόσχας: δεν θα υπάρξει ποτέ πλέον ένα άλλο Κοσσυφοπέδιο (1999), ούτε μια άλλη Λιβύη (2011), ούτε «χρωματιστές» επαναστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλα

Tank turchi a nord di Manbij
τουρκικά τεθωρακισμένα βόρεια της Manbij

Μέσα σε μια εβδομάδα ο κόσμος έχει αλλάξει: έφτασε ο Επικεφαλής, ο πραγματικός. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος όπως οποιοσδήποτε άλλος: ο κόσμος που προέκυψε από την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 έχει αλλάξει για άλλη μια φορά.

Μέσα σε λίγες μέρες έχουν καεί 30 χρόνια ιστορίας, ίσως ο Πούτιν τους έχει κερδίσει έχοντας γίνει ο αληθινός συν-διευθυντής της διεθνούς πολιτικής.

Ενώ οι ΗΠΑ εγκατέλειπαν την προστασία των κούρδων, το «πεζικό» τους εναντίον του Χαλιφάτου. Τα ρωσικά στρατεύματα γεμίζουν τώρα το κενό που άφησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και παρεμβάλλονται μεταξύ των δύο Raìs, Assad και Erdogan, και των κούρδων.

Ένας σχεδόν τέλειος συγχρονισμός ώστε να φαίνεται συμφωνημένος.

Η ΡΩΣΙΑ βλέπει μπροστά της έναν στόχο: να ορίσει ότι δεν θα γίνεται πλέον τίποτα ενάντια στα συμφέροντα της Μόσχας. Δεν θα υπάρξει πλέον ένα άλλο Κοσσυφοπέδιο (1999), δεν θα υπάρξει ούτε μια άλλη Λιβύη (2011) και ούτε «έγχρωμες» επαναστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλας.

Όσον αφορά τη μελλοντική διεύρυνση του Νατο, ο ατλαντισμός, ορκισμένος εχθρός της Ρωσίας, μοιάζει να βρίσκεται στη λεωφόρο της δύσης.

Το πιο εμφανές είναι ότι η Τουρκία διέσπασε μια Συμμαχία που για 70 χρόνια φαίνονταν η πιο ισχυρή στον κόσμο. Ο Ερντογάν χλεύασε τις εκκλήσεις του Trump, της Ευρώπης και του γραμματέα Νατο Stoltenberg, που τώρα είναι ένας ζαλισμένος και αμήχανος ταξιδευτής.

Πρόκειται για ένα γεγονός που σημαδεύει μια ολόκληρη εποχή: οι αμερικανοί που είχαν τους κύριους συμμάχους τους στον αγώνα κατά του Isis στους κούρδους, τους εγκατέλειψαν για να μην συγκρουστούν με την Τουρκία, μέλος του Νατο από το 1953, που φιλοξενεί 24 βάσεις και πυραύλους με στόχο τη Μόσχα και την Τεχεράνη.

ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ παράλογη. Σε αυτές τις συνθήκες, το ΝΑΤΟ δεν έχει πια κανένα νόημα, εκτός αν αλλάξει ριζικά. Πράγμα που δεν είναι εύκολο, δεν μπορούν να δώσουν μια κλωτσιά στην Τουρκία όπως με τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2020 στην Κωνσταντινούπολη, τη μόνη αληθινή κύρωση που ίσως εφαρμοστεί πραγματικά.

Η Τουρκία επέλεξε το δυτικό μέτωπο κατά τη δεκαετία του 1950, για να λειτουργήσει ως προγεφύρωμα στη Σοβιετική Ένωση, δηλαδή σε εκείνο τον κομμουνιστικό κόσμο που θεωρήθηκε ο πιο θανατηφόρος εχθρός. Και τώρα ο Ερντογάν, ο οποίος χρησιμοποιεί τους τζιχαντιστές ενάντια στους κούρδους αλλά και κατά της Δύσης και εκβιάζει την Ευρώπη με τους πρόσφυγες, έχει γίνει ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος.

ΟΧΙ ΜΟΝΟ: Ο Putin, που μαζί με το Ιράν υποστηρίζει τον Άσαντ, είναι ο μόνος που μπορεί να συγκρατήσει τον Ερντογάν ή να διαπραγματευτεί μαζί του όχι ως ηττημένος αλλά ως σοβαρός πρωταγωνιστής σε σοβαρά πράγματα όπως το Idlib, η Rojava, το μέλλον της Συρίας, το αντιπυραυλικό σύστημα S-400, το πυρηνικό ζήτημα, το ρωσικό φυσικό αέριο του οποίου η Άγκυρα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής.

Σίγουρα, όπως έγραφε την προηγούμενη τρίτη scriveva martedì scorso στο manifesto ο Manlio Dinucci, είναι δύσκολο να παραδεχτούμε ότι έχει στραφεί εναντίον ενός συμμάχου στον οποίο το ΝΑΤΟ έχει επενδύσει 5 δισεκατομμύρια δολάρια και αντιπροσωπεύει μια πλούσια δυτική πολεμική αγορά.

ΟΜΩΣ ΤΕΧΝΙΚΑ το Nato δεν μας χρησιμεύει πλέον σε τίποτα από τότε που οι ΗΠΑ παραιτήθηκαν από τον ρόλο τους ως ηγέτη-οδηγού της Δύσης: με λίγα λόγια ο Trump όχι μόνο εγκατέλειψε τους κούρδους αλλά και την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή στα χέρια της Ρωσίας, το μόνο κράτος που σήμερα κάνει τους πολέμους νίκη και δεν εγκαταλείπει τους συμμάχους. Είναι αλήθεια μάλιστα ότι ο Πούτιν μετέβη στη Σαουδική Αραβία για να καθησυχάσει το Ριάντ απέναντι στο Ιράν, σύμμαχο της Μόσχας στη Συρία.

Τα μόνα θετικά νέα για τους Αμερικανούς, όπως αναφέρει η Wall Street Journal, είναι ότι πωλούν πυρηνικούς σταθμούς στους σαουδάραβες.

Το σημαντικό για τον Trump, κατά βάθος, είναι να τιμολογεί, να εκδίδει τιμολόγια.

Για τις Usa Ευρώπη και Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον στρατηγικές: είναι αγορές στις οποίες μπορούν να πωληθούν όπλα και στρατιωτική υποδομή, συμπεριλαμβανομένων μισθοφόρων που σύντομα θα χρησιμοποιούμε κι εμείς αντί για στρατιωτάκια σοκολάτας.

ΟΙ ΠΙΟ ΧΑΖΟΙ είναι οι σαουδάραβες του δολοφόνου πρίγκιπα Mohammed bin Salman, στον οποίο ο Trump πούλησε όπλα για 100 δισεκατομμύρια δολάρια και που χτυπήθηκαν μέσα στο σπίτι τους από μια επίθεση που μείωσε τη παραγωγή πετρελαίου κατά το ήμισυ. Αλλά αυτά τα όπλα δεν χρησιμεύουν σε τίποτα διότι οι δειλοί σαουδικοί χάνουν στην Υεμένη ενάντια στους σιίτες Houthi που υποστηρίζονται από την Τεχεράνη. Και γι αυτό αγκαλιάζουν και τον Πούτιν.

ΜΑ ΕΙΧΑΤΕ πραγματικά πιστέψει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ακόμα πρόθυμες να πεθάνουν για τους κούρδους, τους άραβες ή τους ευρωπαίους; Μετά τις αποτυχίες του Αφγανιστάν και του Ιράκ, κανείς στην Ουάσιγκτον δεν θέλει να πεθάνει για την ασφάλειά μας.

Δεν σκέφτεται μόνο ο Τραμπ έτσι. Και ο Ομπάμα το 2011 αποσύρθηκε από το Ιράκ αφήνοντας τη χώρα στο χάος και στη συνέχεια στα χέρια του Χαλιφάτου.

Ο πόλεμος κατά του ισλαμικού κράτους στους αμερικανούς δεν κόστισε ούτε ένα θάνατο Ηπα: 11.000 κούρδοι σκοτώθηκαν αντιθέτως.

Εάν ο Ερντογάν μας εκβιάζει, ο Τραμπ μας κοροϊδεύει αιματηρά. Οι ευρωπαίοι τζιχαντιστές το σκάνε από τις κουρδικές φυλακές; Αν τους θέλετε πηγαίνετε να τους πιάσετε, λέει ο Trump. Πιο ξεκάθαρο από έτσι δεν υπάρχει.

Αλλά τα ασβεστωμένα μνήματα που κυβερνούν την Ευρώπη λένε τη μια ανοησία πίσω από την άλλη.

Για παράδειγμα διατάσσουν το εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας. Κρίμα που είμαστε εμείς ακριβώς με τη Leonardo-Finmeccanica που κατασκευάζουμε τα όπλα στην Τουρκία: για παράδειγμα τα θαυμάσια ελικόπτερα Mangusta από την Agusta-Westland.

ΚΙ ΟΜΩΣήμασταν τόσο ευτυχισμένοι όταν εισπράτταμε από τους τούρκους: παραγγελίες και θέσεις εργασίας, τι θέλετε περισσότερο;

Κάποιοι θα ήθελαν να επιβάλουν κυρώσεις στην Άγκυρα. Λοιπόν το 70% των δανείων των τουρκικών εταιρειών είναι με ευρωπαϊκές τράπεζες και εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, εταιρειών έχουν μεταφερθεί στην Τουρκία: θα θέλατε να μποϊκοτάρετε τα ζυμαρικά Barilla ή την Benetton τώρα;

Στους ευρωπαίους ο Νέος Κόσμος, χωρίς αληθινό Νατο, χωρίς νόμο και χωρίς διαμεσολαβήσεις, αλλά γεμάτος αντιφάσεις-αντιθέσεις και με τον Πούτιν επί κεφαλής, έπεσε πάνω σαν ένα τρένο σε κούρσα. Και τώρα ο χρόνος έχει λήξει.

Vladimir Putin (Afp)https://ilmanifesto.it/in-una-settimana-il-mondo-e-cambiato/

Ο χρήστης  έκανε Retweet

Graffiti in Bologna, Italy in solidarity with the resistance of

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Το να μάχεσαι το Isis είναι κοινωνικά επικίνδυνο; Πάνω από 500 υπογραφές σε υποστήριξη των 5

Stampa

552

Η έκκληση του πνευματικού κόσμου στο Δικαστήριο του Τορίνο που θα αποφανθεί επί της αίτησης ειδικής επιτήρησης για τους 5 ιταλούς που ενώθηκαν στον αγώνα κατά του Isis στη Βόρεια Συρία

Combattere l’Isis è socialmente pericoloso? Oltre 500 firme in sostegno ai 5

Το να μάχεσαι ενάντια στο ISIS είναι κοινωνικά επικίνδυνο;

Στις 23 ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί μια μοναδική ακρόαση στο Δικαστήριο του Τορίνο. Πέντε τορινέζοι πολίτες θα εμφανιστούν ενώπιον ενός δικαστή με τον κίνδυνο να εφαρμοστεί ένα πολύ περιοριστικό μέτρο: απέλαση από την πόλη τους για δύο χρόνια (ανανεώσιμη) και «ειδική επιτήρηση». Αυτό θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση να παραμένουν στο σπίτι για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, μερική απαγόρευση επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, απαγόρευση άσκησης ορισμένων κοινωνικών και πολιτικών δραστηριοτήτων, δήμευση της άδειας και του διαβατηρίου, εμφάνιση ενώπιον των αστυνομικών δυνάμεων. Πρόκειται για ένα «προληπτικό μέτρο» που τέθηκε σε ισχύ κατά τη διάρκεια της φασιστικής περιόδου, το οποίο αναστέλλει την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ περιορισμού της προσωπικής ελευθερίας και δικαστικής έρευνας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ειδική κατηγορία εναντίον αυτών των πέντε ανθρώπων, οι οποίοι επομένως δεν θα μπορέσουν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους σε μια δίκη. Αλλά είναι ο λόγος στη βάση αυτής της διάταξης που, πάνω απ’ όλα, αποτελεί έκπληξη: το ότι έχουν πάει στη Συρία για να αντιταχθούν, υπό διάφορες μορφές και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, στο «Ισλαμικό κράτος» που είναι γνωστό ως «Isis». Αυτή είναι η λεπτομέρεια που θα τους καθιστούσε «κοινωνικά επικίνδυνους».

Αυτή η πρωτοβουλία μας προβληματίζει. Πώς μπορεί μια ενεργός ανάληψη θέσης εναντίον του «ισλαμικού Κράτους» να θεωρηθεί ως πταίσμα, αδίκημα ή πηγή κινδύνου για την Ιταλία; Κατηγορούνται ότι έμαθαν για τη χρήση πυροβόλων όπλων. Είναι σαφές ότι δεν θα μπορούσαν να ζήσουν σε μια χώρα που πλήττεται από χρόνια εμφυλίου πολέμου, και να ενεργήσουν με διάφορες μορφές (ακόμη και μαχόμενοι, σε ορισμένες περιπτώσεις) στις πιο βίαιες περιοχές, μολυσμένες από το αυτοαποκαλούμενο «Χαλιφάτο», χωρίς να έχουν αναλάβει μια εξειδίκευση στο πως να αμύνονται για τους εαυτούς τους και για άλλους. Η ποινική δίωξη δικαιολογείται λόγω της συμμετοχής τους στις Μονάδες προστασίας του λαού και στις Μονάδες προστασίας των γυναικών, των κουρδικών ενόπλων δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στη βόρεια Συρία (Ypg-Ypj), αλλά με ποια έννοια αυτό θα πρέπει να είναι λόγος αποδοκιμασίας; Οι Ypg και οι Ypj, που επανειλημμένα έχουν τραβήξει την προσοχή του διεθνούς Τύπου για το θετικό ρόλο που διαδραμάτισαν στον πόλεμο εναντίον του τζιχαντισμού (σκεφτείτε στην απελευθέρωση της Kobane και της Raqqa, για να κάνουμε μόνο δύο παραδείγματα), μάχονται στο πλευρό του διεθνούς Συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στον οποίο η Ιταλία συμμετέχει μαζί με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι το ιταλικό κράτος στη θέση να δηλώσει τον εαυτό του ως κοινωνικά επικίνδυνο; Από τέτοια παράδοξα μπορούμε πρόθυμα να κάνουμε δίχως.

Οι Ypp-Ypj, που μαζί με τις αραβικές και συριακές-χριστιανικές δυνάμεις ίδρυσαν τις δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας (Sdf), τον κύριο και αποτελεσματικότερο αντίπαλο του Isis στη Μέση Ανατολή, είναι γνωστές για την εξασφάλιση πρωταγωνιστικού ρόλου και ίσων δικαιωμάτων στις γυναίκες, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γλωσσικών και θρησκευτικών μειονοτήτων και πως καθιστούν αυτόν, στην πραγματικότητα, ένα πρωταρχικό πολιτικό αίτημα. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι η επιλογή αυτών των νέων είναι απρόσεκτη ή απερίσκεπτη, αλλά το να γίνεται εξαιρετικά γενναιόδωρων συμπεριφορών ο λόγος για βαρείς και μόνιμους περιορισμούς της ελευθερίας μοιάζει εξωπραγματικό. Ποιο θα ήταν το λάθος τους; Το ότι έχουν συμβάλει στην υπεράσπιση των διωκόμενων αμάχων, των γυναικών που έχουν βιαστεί και έχουν υποδουλωθεί, των παιδιών που έχουν στερηθεί παιδικής ηλικίας; Ακόμα και μια γρήγορη έρευνα στις μηχανές αναζήτησης αρκεί για να καταλάβουμε αυτό για το οποίο μιλάμε: η δράση των Ypg-Ypj εμπόδισε σε τρομερές καταστροφές να ακολουθήσουν περαιτέρω καταστροφές και ίσως ακόμα μεγαλύτερες. Η εισαγγελία, αλήθεια, επιμένει ότι οι άνθρωποι που προτείνονται για το μέτρο είχαν ήδη δείξει ότι ασχολούνταν με κοινωνικά κινήματα και διαμαρτυρίες πριν φύγουν για τη Συρία.

Προσέξτε, ωστόσο, με ποιο τρόπο αυτό θα συνιστούσε, από μόνο του, ένα πρόβλημα ή ένα «κίνδυνο»; Οι αδικηματιστές εντοπίζουν μέσα από διαδικασίες, δίκες. Το στίγμα προς τη γενική πολιτική συμπεριφορά ή την προσωπικότητα ενός ή περισσοτέρων πολιτών μας φαίνεται κάτι τελείως διαφορετικό. Είμαστε εδώ, με άλλα λόγια, επάνω σε ένα πολύ ευαίσθητο έδαφος, εύθραυστο. Εάν διαμαρτύρεσαι, εάν υπήρξες ή είσαι ένας «διαδηλωτής», ένας «πολιτικός αντιφρονούντας» σε σχέση με αυτή ή εκείνη τη διάταξη ή την κυβέρνηση, αυτό που έκανες, έστω και θαυμαστό και θετικό σε ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο ή συγκυρία, δικαιολογεί τον τραυματισμό των ελευθεριών; Κάτι δεν πάει καλά.

Ζητάμε συνεπώς μια προσεκτική εξέταση από το κολέγιο που θα πρέπει να κρίνει το θέμα αυτό στις 23 ιανουαρίου. Το Δικαστήριο του Τορίνο θα κληθεί να αποφανθεί σε μια εποχή κατά την οποίαν η χώρα μας υφίσταται βαθιές ταλαιπωρίες και επικίνδυνες κοινωνικές εντάσεις, σε σχέση με τις οποίες το πνεύμα επιλογής που έφεραν εις πέρας αυτοί οι ιταλοί στη Συρία μας φαίνονται να είναι περισσότερο ένα αντίδοτο παρά ένας κίνδυνος. Το να σκυλιάζουν ενάντια σε εκείνους που παραμένουν μακριά από τις κυρίαρχες σήμερα πολιτικές στάσεις, και κάνοντας το μάλιστα χρησιμοποιώντας το δικαστικό τέχνασμα των μέτρων αστυνόμευσης δεν μας φαίνεται σωστό ή χρήσιμο, ούτε πιστεύουμε ότι αυτό είναι το πνεύμα του νομικού μας συστήματος. Ένας ορισμένος τρόπος να εξετάζεται η διαφωνία ως πρόβλημα από μόνη της, ακόμα κι αν σήμερα είναι ίσως μέρος μιας κουλτούρας που μπορεί να διεισδύσει στους θεσμούς, και αναλαμβάνεται από ορισμένους ακόμη και σε τέτοιους εκλεκτικούς φορείς, δεν θα έπρεπε να βρίσκει την υποταγή στον τομέα της δικαιοσύνης. Η ποινικοποίηση ή ο στιγματισμός εκείνων που πολέμησαν σε πρώτο πρόσωπο μια οργάνωση γενοκτόνο, με κίνδυνο της ζωής τους, και κατήγγειλαν δημόσια, μερικές φορές μέσω ενός πολύτιμου ενημερωτικού έργου, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, θα αποτελούσε ένα λάθος μήνυμα και σε σχέση με τον αγώνα κατά της φονταμενταλιστικής τρομοκρατίας που διεξάγεται από τη χώρα μας. Εξάλλου, δεν μπορεί να μην αναγνωριστεί στους μαχητές των δημοκρατικών συριακών Δυνάμεων της μέσης ανατολής – και σε όσους τους υποστήριξαν – η αρετή πως έχουν καταστήσει λιγότερο επικίνδυνες τις πόλεις και την κοινωνία στην οποία ζούμε.

΄Για να συμμετέχετε γράψτε εδώ: appelloypg@gmail.com

questo link le firme finora raccolte Σε αυτό το λινκ οι υπογραφές μέχρι στιγμής

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/combattere-l-isis-e-socialmente-pericoloso-oltre-500-firme-in-sostegno-ai-5

 

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ο μαχόμενος δημοσιογράφος. Συνέντευξη στον Claudio Locatelli

Claudio Locatelli, Τριάντα ετών, από το Curno στην επαρχία Μπέργκαμο, είναι ένας από τους διεθνείς μαχητές που εντάχθηκαν στις κουρδικές τάξεις των YPG για να πολεμήσουν εναντίον του ISIS. Ήταν από τους απελευθερωτές της Raqqa στη Συρία: με τα όπλα στο χέρι αντιμετώπισε τους πολιτοφύλακες του Χαλιφάτου και όταν μπορούσε γύριζε σκηνές αγώνα, παρέχοντας έτσι μια πολύτιμη άμεση δημοσιογραφική μαρτυρία στο πεδίο των μαχών. Ήταν στην Tabqa που τον ονόμαζαν «δημοσιογράφο – μαχητή». Είναι επίσης ο συντάκτης του βιβλίου «No surrender», που γράφτηκε σε συνεργασία με τον Alberto Marzocchi και συνεχίζει να διαδίδει και να ευαισθητοποιεί για την υπόθεση ενάντια στη  νοοτροπία του τρόμου, της κουρδικής αντίστασης και της επανάστασης στη Rojava στη σελίδα: https://www.facebook.com/Claudio-Locatelli-Il-giornalista-combattente-1918536748367010/

Locatelli, από τι γεννήθηκε αυτή η δραστική επιλογή να ενταχθείτε με τους κούρδους για να πολεμήσετε τους τζιχαντιστές στη Μέση Ανατολή;

Πρώτον, για έναν λόγο συνέπειας: δεν μπορούμε πάντα να ισχυριζόμαστε ότι είμαστε ενάντια στα κακά του κόσμου και στη συνέχεια να μην κάνουμε τίποτα γι ‘αυτό. Πρώτα απ ‘όλα πρέπει να βάλουμε τα χέρια μας στη λάσπη, να βουτήξουμε στην πρώτη γραμμή. Για να αλλάξουμε τα πράγματα πρέπει να εργαστούμε σε πρώτο πρόσωπο, να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα: λάβετε υπ όψιν για παράδειγμα ότι βρισκόμουν ήδη στο μέτωπο του σεισμού στην Amatrice, ακόμη νωρίτερα στην Εμίλια και στο Abruzzo και στο Veneto μετά την πλημμύρα. Ο δεύτερος λόγος είναι πιο συναισθηματικός: το 2014 υπήρξε εκείνο το μεγάλο κύμα βιαιοτήτων που μετατράπηκε σε μια γενοκτονία εις βάρος των γυναικών Yazidi. Εντυπωσιάστηκα πολύ από τις εικόνες που διοχέτευσαν οι ειδήσεις στην τηλεόραση, όπου υπήρχε ένας ολόκληρος λαός στο Σενγκάλ, μια πόλη που βρισκόταν στην ορεινή περιοχή με το ίδιο όνομα στο Ιράκ, η οποία δέχτηκε επίθεση από το Isis. Στη συνέχεια, το 2015 πήγα ως διεθνής παρατηρητής κατά τη διάρκεια του Νεβρόζ, κουρδικοί εορτασμοί, στην κουρδική πρωτεύουσα Ντιγιαρμπακίρ της Τουρκίας και συνάντησα εκεί στα στρατόπεδα Yazidi ολόκληρες οικογένειες προσφύγων, στις οποίες, όμως, έλειπαν οι κόρες. Αυτές είχαν απαχθεί και εξαναγκάστηκαν να γίνουν σκλάβες του σεξ από τους άνδρες του Χαλιφάτου, κατάλληλες μόνο στην ευχαρίστηση εκείνων των θηρίων: για μένα όλα αυτά ήταν ανυπόφορα. Αυτός ο τρόπος σκέψης, η ιδέα ότι υπήρχαν ακόμα οργανωμένες πραγματικότητες που έβλεπαν τις γυναίκες σαν αντικείμενα, σαν δευτερεύουσες πραγματικότητες για μένα δεν ήταν πλέον αποδεκτό. Αυτοί οι λόγοι με έσπρωξαν να διακινδυνεύσω τη ζωή μου σε πρώτο πρόσωπο. Θέλω όμως να διευκρινίσω ότι το ISIS δεν είναι μόνο μια τρομοκρατική ομάδα. Το Isis είναι φασισμός, είναι σεξισμός, είναι θρησκευτικός ριζοσπαστισμός, είναι η ιδέα πως μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη βία στην πολιτική, με λίγα λόγια, όλα αυτά τα πράγματα κατά των οποίων έχω αγωνιστεί πάντα στη ζωή μου, προφανώς όχι με το καλάσνικοφ στο χέρι, ενώ στη Συρία ήταν καθήκον να το κάνω και με αυτό τον τρόπο.

Γιατί γοητευτήκατε τόσο πολύ από το κουρδικό ζήτημα και ιδιαίτερα από τις Ypg;

Εκτός από το να πολεμούμε ενάντια σε κάτι πρέπει πάντα να παλεύουμε για κάτι: ας το παραδεχτούμε, δεν θα είχα κατέβει να θέσω σε κίνδυνο τη ζωή μου μόνο και μόνο για την καταπολέμηση του ισλαμικού κράτους, το έκανα και για να φέρω κάτι καλύτερο. Οι YPG, οι YPJ, οι αντρικές μονάδες και οι γυναικείες μονάδες της πρώτης αντίστασης της Kobane το 2015, είναι ίσως ο κύριος λόγος για τον οποίο αποφάσισα να πολεμήσω. Ήταν και εξακολουθούν να είναι μια ελπίδα για ολόκληρο τον κόσμο. Όταν στις 17 του οκτωβρίου 2017 έπεσε η Raqqa, δεν υπήρξε ένας άνθρωπος στον κόσμο που δεν χάρηκε, που δεν ήταν περήφανος για το αίμα των νεκρών συντροφισσών και συντρόφων μου που έπεσαν για να την απελευθερώσουν και να ελευθερώσουν ως εκ τούτου ολόκληρο τον κόσμο. Το κουρδικό ζήτημα εμπλέκεται σε αυτό, οι κούρδοι είναι ο πρώτος καταπιεσμένος λαός, χωρίς εδαφικότητα, έδωσαν τα πάντα για μας. Θυμάμαι ότι η μάχη τους εναντίον του ISIS είναι μια μάχη για ολόκληρο τον κόσμο. Επί πλέον υπάρχει η επανάσταση για τις γυναίκες, μια επανάσταση που ο κουρδικός λαός στην Rojava οδηγεί με αποφασιστικότητα και δύναμη.

Επί του παρόντος, τα φώτα της δημοσιότητας των μέσων μαζικής ενημέρωσης επάνω στα συριακά γεγονότα φαίνεται να έχει σκιάσει, σαν να έχει τελικά ηττηθεί οριστικά το ISIS, και παρ ‘όλα αυτά συνεχίζονται οι μάχες, έτσι δεν είναι;

Ακριβώς, απολύτως! Πρώτα απ ‘όλα θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι το Isis δεν νικήθηκε ως νοοτροπία, στην πραγματικότητα είναι πρωτίστως ένας τρόπος σκέψης. Ένας εξτρεμιστικός τρόπος που θα ήθελε τη γυναίκα μόνο στην κουζίνα, μια στάση, μια συμπεριφορά, μια οπτική των πραγμάτων που ο καθένας και από από εμάς θα μπορούσε να αναλάβει. Θυμάμαι ότι οι ευρωπαίοι τρομοκράτες που εντάχθηκαν στο ISIS, συχνά άνθρωποι απροσάρμοστοι, ήταν υποκείμενα με αυτή τη νοοτροπία. Οπότε αυτή η φάση εξακολουθεί να υπάρχει εκεί πέρα. Αντίθετα, στρατιωτικά αντιστέκεται στο Αφγανιστάν και τη Λιβύη, υπάρχουν κύτταρα στη Βοσνία και την Αλβανία και μικρότερα στην Ιταλία, το Βέλγιο, τη Γαλλία και το Λίβανο. Θυμάμαι ότι μόνο πριν από δύο μήνες οι ιταλικές μυστικές υπηρεσίες οδήγησαν σε 14 συλλήψεις μεταξύ των δικτύων τζιχαντιστών. Στο Udine ένα αγοράκι παραλίγο να τινάξει στον αέρα τον εαυτό του σε ένα γυμνάσιο. Το Isis εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Έχουμε εξολοθρεύσει το κύριο στρατιωτικό κέντρο τους, αλλά πρέπει ακόμα να πολεμήσουμε σε υψηλά επίπεδα. Στη Συρία, στην περιοχή του Ευφράτη, στα σύνορα με το Ιράκ, αναμένουμε να συλλάβουμε τον Abū Bakr al-Baghdādī ήτοι τον ιδρυτή του Isis τους προσεχείς μήνες. Ήδη τον περασμένο μήνα συλλάβαμε τον εκπρόσωπό τους και ακόμη νωρίτερα έναν από τους αρχιτέκτονες της επίθεσης της 11ης σεπτεμβρίου, που κατέληξε στις φυλακές του Assad και στη συνέχεια στρατολογήθηκε με το Χαλιφάτο. Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, πολεμούμε, παρά το γεγονός ότι ο κόσμος στράφηκε προς την άλλη πλευρά. Η άλλη ζώνη μάχης στη Συρία αυτή τη στιγμή είναι η ερημική περιοχή, όπου βρίσκονται μικρά χωριά. Σήμερα είναι εκεί ο Botan, ένα αγόρι από τη Varese με τον οποίο πολέμησα στην Raqqa, ο Paolo «Azadi» και πολλοί άλλοι σύντροφοι μου συμπολεμιστές.

Από τα διαρρεύσαντα νέα, φαίνεται ότι οι στρατιώτες του Χαλιφάτου είχαν εξειδικευμένα, σύγχρονα όπλα, ποιοι τους τα προμηθεύουν;

Το Isis ή το Daesh υποστηρίχθηκε από τα ταμεία της Σαουδικής Αραβίας και του Quatar. Θυμάμαι λοιπόν ότι αρχικά οι ΗΠΑ και η Ευρώπη χρηματοδότησαν επίσης τζιχάντ ομάδες ενάντια στον Assad. Ορισμένα από τα χρήματα που προέρχονται από τους φόρους μας και από τους υπόλοιπους ευρωπαίους φορολογούμενους κατέληξαν επίσης σε αυτές τις ομάδες, μερικές από τις οποίες έφτασαν στη συνέχεια να ενωθούν με το ISIS. Όταν κάποιος λέει ότι η Αμερική έχει δημιουργήσει το ISIS, είναι λάθος: μάλλον είναι σωστό να πούμε ότι η Αμερική δημιούργησε το υπόβαθρο από το οποίο γεννήθηκε το ISIS. Πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι το Χαλιφάτο έχει ισχυρές διεθνείς ρίζες, καταφέρνει να αποκτά «ισλαμικές δωρεές» από διάφορα μέρη του κόσμου. Όσον αφορά τα όπλα, μπορώ να σας πω ότι, ενώ για παράδειγμα στη Raqqa εμείς χρησιμοποιούσαμε drones με απλές κάμερες, το ISIS χρησιμοποίησε οπλισμένα drones, έκαστο των οποίων έχει κόστος περίπου 60.000 ευρώ. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τα τεράστια χρηματικά διαθέσιμα.

Οι αμερικανοί που είχαν κάποτε βοηθήσει την κουρδική επίθεση, φαίνεται να έχουν παρατήσει τους συμμάχους τους: τι σου ανέφεραν οι σύντροφοί σου σχετικά με αυτό;

Οι αμερικανοί υπήρξαν ναι σύμμαχοι μας,αλλά μόνο στρατιωτικά. Ποτέ δεν αποδεχθήκαμε κάποιον πολιτικό συμβιβασμό στην επανάσταση της Rojava. Θυμάμαι ότι ακόμη και ο Κάστρο στην πρώτη φάση της επανάστασης του στην Κούβα άντλησε κεφάλαια που είχαν συγκεντρωθεί στις ΗΠΑ. Στην αρχική φάση μια επανάσταση δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς συμμάχους. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Αμερική δεν είναι σύμμαχος εμπιστοσύνης. Αν είχατε τον τρόπο να διαβάσετε το βιβλίο μου, θα είχατε διαβάσει ότι ακόμα και προτού επαληθευτεί αυτό, γνωρίζαμε ότι εκείνη που αποκαλούσα «ημέρα προδοσίας» θα έρθει: όχι επειδή είμαστε προφήτες, αλλά επειδή γνωρίζουμε να διαβάζουμε την ιστορία, ήταν σαφές ότι θα γίνονταν αυτό. 

Οι αμερικανοί ήταν η αεροπορία μας ενάντια στους ισλαμιστές τρομοκράτες, αλλά δεν υπήρξαν τέτοιοι στην Αφρίν. Στις 18 μαρτίου η ελεύθερη πόλη μας έπεσε, εισέβαλε πίσω από τις πλάτες μας η Τουρκία. Οι αμερικανοί μας εγκατέλειψαν, αφήνοντάς τους να εισβάλουν στα μέρη μας μετά από έναν ανταρτοπόλεμο δύο μηνών, που διεξήχθη εναντίον ενός στρατιωτικού συνόλου που είχε εξοπλισμό που δεν μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε. Εκεί χάσαμε εκατοντάδες συντρόφους και συντρόφισσες. Ένα πράγμα που μπορώ να προσθέσω είναι ότι επί του παρόντος μια άλλη θέση είναι εκείνη της Γαλλίας, η οποία θέλει να αποκαταστήσει μια παγκόσμια σύλληψη-επιρροή ισχυρής γεωπολιτικής. Έχουν αναπτύξει στρατεύματα στο έδαφος, τα οποία δεν χρησιμοποιούν. Συντονίζονται μαζί μας από την άποψη της εφοδιαστικής, αλλά δεν κάνουν τίποτα αυτή τη στιγμή. Ελπίζουν ότι από τη στιγμή που θα φύγουν οι αμερικανοί θα μπορούν να πάρουν τον έλεγχο της περιοχής υφαίνοντας μια συμμαχία μαζί μας. Είμαστε πολύτιμοι τόσο για τους αμερικανούς όσο και για τους γάλλους, επειδή αποτελούμε την τελευταία σταθερή πραγματικότητα ενάντια στο ισλαμικό κράτος, δεν στεκόμαστε στο πλευρό του Άσαντ που δεν είναι σύμμαχός μας, αλλά δεν είναι ούτε και εχθρός μας.

Αυτή τη στιγμή, απ’ ότι γνωρίζετε, πόσοι ιταλοί είναι στρατευμένοι και πολεμούν ανάμεσα στις κουρδικές γραμμές;

Μπορώ να σου πω ότι από το 2015 περίπου είκοσι ιταλοί έχουν συμμετάσχει στην επίθεση εναντίον του ISIS με το κουρδικό στρατό. Υπήρχαν τέσσερις από εμάς στη Raqqa: εγώ, ο Botan, ένα αγόρι από το Τορίνο και ένα άλλο αγόρι από τη Senigallia.

Θα ξαναφύγεις για το μέτωπο;

Έδωσα την συμβολή μου, θέτοντας τη ζωή μου σε κίνδυνο, αλλά η μάχη δεν σταματά στο πεδίο. Προς το παρόν προσπαθώ να διαθέσω τις ικανότητές μου, τα μέσα επικοινωνίας μου για να υποστηρίξω την υπόθεση. Αλλά αν η Τουρκία επιτεθεί σε ολόκληρη την επανάσταση μας, ειδικά αν επιτεθεί για να πάρει την Qamişlo, που για μένα είναι πολύ συμβολική επειδή είναι η μεγαλύτερη πόλη που έχουμε, αν δεν ήταν απλώς μια χαμένη μάχη, αλλά ολόκληρη η επανάσταση να καταρρέει, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να μείνω εδώ να παρακολουθώ.

Μια τελευταία ερώτηση, διαφορετικού χαρακτήρα από τις προηγούμενες: σε περισσότερες από μία συνεντεύξεις, ο δημοσιογράφος σε υπηρεσία σας ρώτησε αν έχετε σκοτώσει εχθρούς. Ίσως ελπίζοντας στoν εντυπωσιασμό sensazionalità μιας απάντησης, προσποιούμενος πως ξεχνά ότι στον πόλεμο δεν πηγαίνει κάποιος για να παίξει;

Ακριβώς, συχνά θέτοντας μου τέτοιες ερωτήσεις αναζητούν τον εντυπωσιαμό, ξεχνώντας ότι είναι ένας πόλεμος. Όπως έχω πει επανειλημμένα, σιχαίνομαι τον πόλεμο: πρέπει πάντα να αποφεύγεται ως αποτυχία κάθε διπλωματίας. Βεβαίως, η κατοχή, η ζωή σε καταπίεση δεν αποτελεί εναλλακτική λύση, όπως δεν αποτελεί εναλλακτική να αφήνεις εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες να πεθάνουν. Δεν νομίζω λοιπόν ότι είναι μια κατάλληλη ερώτηση: δεν είναι ένα παιχνίδι, δεν βρεθήκαμε εκεί για να παίξουμε. Ήταν μια θυσία που κάναμε και πολλοί από μας πέθαναν.

Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δύο εμπνευσμένες προσωπικότητες της διαδρομής μου ήταν ο Νέλσον Μαντέλα και ο Φιντέλ Κάστρο. Το 2008 είχα δώσει το λόγο μου ότι θα πήγαινα στην κηδεία και των δύο και έτσι έγινε. Το 2013 ήμουν στην κηδεία του Μαντέλα και το 2016 σε εκείνη του Κάστρο. Αυτό για να εξηγήσω ποια είναι η ψυχολογική και πολιτική μου πορεία, και πώς έφτασα να επιλέξω να αφιερώσω τη ζωή μου σε κάτι τόσο βαθύ όπως εκείνο για το οποίο μιλήσαμε.

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Raqqa. Η σημαία των επαναστατριών γυναικών κυματίζει μπροστά στα μούτρα του χαλιφάτου – La bandiera delle donne rivoluzionarie sventola in faccia al califfato

Raqqa. Η σημαία των επαναστατριών γυναικών κυματίζει μπροστά στη μούρη του χαλιφάτου

Από την δευτέρα στις παλιές συνοικίες του προπύργιου του Ισλαμικού Κράτους υψώθηκε η σημαία της θηλυκής μονάδας των επαναστατικών πολιτοφυλακών YPJ που πολεμά στην Συρία ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος και για την συνομοσπονδική επανάσταση στην Rojava.

Το ISIS, σε μεγάλη στρατιωτική δυσκολία , αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει για να υπερασπιστεί τις τελευταίες θέσεις στην παλαιά καρδιά της πρωτεύουσας του χαλιφάτου. Οι κουρδικές πολιτοφυλακές προωθήθηκαν κατ’ αυτό τον τρόπο στους δρόμους της Raqqa έχοντας τοποθετήσει στην 23η οδό την σημαία των γυναικών που βρίσκονται σε αγώνα απέναντι στους φασίστες του ISIS, που έχουν τσακιστεί από την αντεπίθεση αυτών των επαναστατημένων γυναικών και των άλλων μονάδων των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, delle Forze Democratiche Siriane (SDF). Ένα πραγματικό χαστούκι στον ISIS, που χτίζει το μοντέλο της δικής του κοινωνίας επάνω στην υποταγή της γυναίκας. Οι ισλαμιστές πολιτοφύλακες αποδέχθηκαν την πρόκληση και συγκέντρωσαν τις επιθέσεις τους στο προκεχωρημένο φυλάκιο των YPJ που εδώ και μέρες υπερασπίζονται με θάρρος την θέση που κέρδισαν αντιστεκόμενες για την πλήρη απελευθέρωση της  Raqqa.

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/raqqa-la-bandiera-delle-donne-rivoluzionarie-sventola-in-faccia-al-califfato

 

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΩΝ: Ο ΜΑΧΗΤΗΣ ΤΟΥ KARIM FRANCESCHI (BUR RIZZOLI)

picsart_10-15-04-47-41Στις 15 απριλίου 2015 το Vanity Fair δημοσιεύει, στο numero 15, ένα reportage που είχε ιδιαίτερη απήχηση σε εθνικό επίπεδο: “Τώρα ξέρω τι θα πει αγάπη. Θυμάστε τον Marcello, τον ιταλό που πήγε να πολεμήσει τον Isis στο Kobane;  Γύρισε στο σπίτι του, αλλά δεν ξεχνά τους συντρόφους που διακινδύνευσαν τις ζωές τους γι αυτόν. Κι εμείς επιτέλους μπορούμε να διηγηθούμε, όλη την ιστορία του.”

 

Δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το ποιος ήταν ο Karim, δηλαδή ο Heval Marcelo, τι είχε  ζήσει στην Συρία. Δεν είχα διαβάσει το άρθρο του Vanity, μα, μια ημέρα, στο βιβλιοπωλείο, βρίσκω ένα βιβλίο “ Il Combattente “ , »Ο Μαχητής», με αυτό τον υπότιτλο »Ιστορία του ιταλού που υπερασπίστηκε την Kobane από το Isis», “ Storia dell’italiano che ha difeso Kobane dall’Isis.” Αμέσως το αγόρασα. Είναι η ιστορία ενός νεαρού που από ακτιβιστής γίνεται επαναστάτης, καθώς και εχθρός τον οποίον φοβούνται οι πολιτοφυλακές του Χαλιφάτου και ο οποίος μέσα σε τρεις μήνες γίνεται σημείο αναφοράς για τους συντρόφους, επικίνδυνος ελεύθερος σκοπευτής.

Γιατί να διαβάσουμε ένα βιβλίο που μιλά για μια προσωπικότητα που από την Senigallia αποφασίζει να μεταβεί και να περάσει τρεις μήνες της νεανικής, σχεδόν τριαντάχρονης ζωής του, στην Συρία, στο καντόνι που απειλείται περισσότερο από τις δυνάμεις του Χαλιφάτου;

Η Ansa, στις 06.10.2016 ποστάρει αυτό το άρθρο στο web: “ 06.10.2016 – (ANSAmed) – BEIRUT, ΒΗΡΥΤΟΣ, 6 OΚΤ – Το Isis ανέλαβε την ευθύνη, διαμέσου του πρακτορείου του Aamaq, μιας επίθεσης αυτοκτονίας που έλαβε χώρα σήμερα στα βόρεια-δυτικά της Συρίας, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, στην οποίαν 20 αντάρτες που υποστηρίζονται από την Άγκυρα σκοτώθηκαν και 20 τραυματίστηκαν σύμφωνα με το εθνικό Παρατηρητήριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα (Ondus).
Σύμφωνα με το Aamaq η επίθεση, στην τοποθεσία της Atmeh, πραγματοποιήθηκε από έναν kamikaze που οδηγούσε ένα αυτοκίνητο βόμβα. Άλλοι  32 αντάρτες είχαν σκοτωθεί σε μιαν επίθεση αυτοκτονίας στην ίδια περιοχή τον περασμένο αύγουστο.(ANSAmed).”

Η τρομοκρατία είναι μια πληγή που εξαπλώνεται σαν τη σκιά των συννέφων που σπρώχνονται από έναν ορμητικό άνεμο.

Αυτή η σκιά κατακλύζει ολόκληρο τον κόσμο, σχεδόν, και ο αγώνας ενάντια στην τρομοκρατία απαιτεί πάντα νέες δυνάμεις, νέες νοημοσύνες, νέα κεφάλαια, νέες ελπίδες. Και τα κοινωνικά κανάλια και δίκτυα ποστάρουν  video σχεδόν σπαρακτικά και πληροφορίες της τελευταίας ώρας του κατεστραμμένου πληθυσμού και ιατρών σε απελπιστικές συνθήκες που προσπαθούν ότι είναι δυνατόν προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα ελάχιστο βοήθειας σε όσους καθημερινά τραυματίζονται, με βίαιο τρόπο, από τις ασταμάτητες επιθέσεις ελεύθερων σκοπευτών του Χαλιφάτου και του πυροβολικού τους.

Ο Karim, νεαρός ιταλός, φεύγει το 2014 από την Senigallia, όπου κατοικεί, προς τις περιοχές που έχει χτυπήσει ο πόλεμος, πόλεμος που αφορά όλους, όχι μόνο τους κούρδους στην πατρίδα τους.

Ο πατέρας του Karim, πρώην παρτιζάνος, όντως του θύμιζε: “ Η Ιταλία είναι η πατρίδα μας  […] Και το να αγαπάς την πατρίδα σημαίνει να πολεμάς τη στιγμή του κινδύνου.” “ Οι κούρδοι” γράφει ο  Karim, “ μιλούν σήμερα όπως ο μπαμπάς”.

Η πρώτη φορά που βρέθηκε στην Suruc με το σχέδιο Rojava calling περιγράφεται με αυτό τον τρόπο στο βιβλίο του: “ ένα καραβάνι με οργανωμένη ανθρωπιστική βοήθεια από το δίκτυο των ιταλικών κοινωνικών κέντρων, μεταξύ των οποίων και η Arvultura της Senigallia, συμμετέχει σε μια σκυταλοδρομία για να φέρει είδη διατροφής σε σύρους πρόσφυγες και να συνοδεύσει τους γιατρούς σε στρατόπεδα δίχως νερό ούτε ηλεκτρικό ρεύμα, όπου να διανείμουν φάρμακα, ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης “.

Το ταξίδι διαρκεί μια εβδομάδα, μα ο Karim έχει πολλά πράγματα να δει με τα μάτια του, όπως να ζήσει στο πετσί του την προώθηση του Isis για την κατάκτηση της Kobane. Γιατί ξεκινά για τον πόλεμο και μάλιστα γίνεται και ελεύθερος σκοπευτής; Φανατισμός; Θέλει να γίνει πρωταγωνιστής; Είναι ασυνείδητος; Μια λέξη: Heval. Heval στα κουρδικά “ είναι αυτός που αγωνίζεται για να υπερασπιστεί την γη του”, κι ας παραμένει στα μετόπισθεν για να βοηθήσει. Κυριολεκτικά η λέξη σημαίνει  “σύντροφος” ή και ” φίλος”, μα heval είναι αυτός που θέτει τις ανάγκες σου μπροστά απ’ τις δικές του, που πάντα καλύπτει τις πλάτες σου. Ένα ουσιαστικό δημοκρατικό και ισότιμο: εάν είσαι άντρας είσαι heval, εάν γυναίκα είσαι hevala. Heval είναι αυτός που μοιράζεται το ίδιο το δικό σου πεπρωμένο, και αναγνωρίζεται σε εσένα. Heval είναι ένας καλός λόγος για να πολεμήσεις. Είμαι περήφανος που κάποιος με αποκαλεί με αυτό τον τρόπο”…Heval Marcelo.

picsart_10-15-04-49-11Συνεπώς το βιβλίο διατρέχει την εμπειρία του στην Kobane, μεταξύ των στρατευμάτων των Ypg. Τρεις μήνες στους οποίους ο Karim μαθαίνει την παραλλαγή, το καμουφλάζ, να παραλλάσσει τον εαυτό του, μαθαίνει να αποφασίζει την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθεί ή να υποχωρήσει, μαθαίνει να στοχεύει και να σκοτώνει επίσης. Μέσα σε δυο εβδομάδες εκπαιδεύεται και στέλνεται στο μέτωπο. Εξαιρετικός αγωνιστής, παρατηρείται από απόσταση από εμπειρότερους συντρόφους και γνωστότερους στον αγώνα ενάντια στο Isis, μέχρι τη στιγμή που κατατάσσεται σαν ελεύθερος σκοπευτής. Τρεις μήνες στους οποίους μαθαίνει να μιλά κουρδικά, μαθαίνει την επιθυμία τους να επιζήσουν, να ζήσουν δημοκρατικά, να αγωνιστούν για την ελευθερία.

Η Ansa ανεβάζει στις 14.10.2016: Άσσαντ, Χαλέπι τραμπολίνο για την απελευθέρωση, ‘οι Ρώσοι καταλαβαίνουν πως οι ΗΠΑ θεωρούν την τρομοκρατία σαν μια κάρτα που κερδίζει’.

Ο Σύριος πρόεδρος Bashar Assad δήλωσε σε μια συνέντευξη στην εφημερίδα Komsomolskaya Pravda πως μια νίκη στο Χαλέπι  θα παρείχε στον στρατό του ένα “τραμπολίνο” για την απελευθέρωση του υπολοίπου την Χώρας από τους τρομοκράτες. Στην συνέντευξη, ο σύριος πρόεδρος πρόσθεσε πως το Χαλέπι, πράγματι, δεν είναι πλέον η βιομηχανική πρωτεύουσα της Συρίας αλλά η ανακατάληψη της πόλης θα ήταν ένας νικηφόρος πολιτικός και στρατηγικός στόχος. Οι κυβερνητικές συριακές δυνάμεις περικύκλωσαν την ανατολική πλευρά του Χαλεπίου, θέτοντας υπό κατάσταση πολιορκίας 250 χιλιάδες κατοίκους που έχουν πει πως χρησιμοποιούνται σαν ανθρώπινες ασπίδες από τους τρομοκράτες. Η πολιορκία προκάλεσε τις διαμαρτυρίες διαφόρων κρατών και ομάδων που κατηγορούν Σύριους και Ρώσους για εγκλήματα πολέμου, αναφερόμενοι σε άμεσες επιθέσεις σε ιατρικές εγκαταστάσεις και ανθρωπιστικές αποστολές. Οι ρώσοι – υποστήριξε ξανά ο Assad – αντιλαμβάνονται πως η τρομοκρατία αυξάνεται σταθερά απ’ όταν οι αμερικανοί, ήδη από τα χρόνια του πολέμου στο Αφγανιστάν στα πρώτα χρόνια  ’80 και μέχρι τις μέρες μας, είναι βέβαιοι πως η τρομοκρατία είναι η κερδοφόρα κάρτα που θα μπορούν πάντα να βάζουν στο τραπέζι, να κρατούν στην τσέπη και να την βγάζουν όταν υπάρχει ανάγκη, όταν την χρειάζονται”.

Το 2015, η Kobane ελευθερώνεται, με μια απελπισμένη επιχείρηση και το ισλαμικό κράτος υφίσταται μεγάλες απώλειες χάνοντας μια πόλη, ένα από τα τρία καντόνια που συνθέτουν τη Rojava, που σημαίνει “ τη βόρεια περιοχή της Συρίας, με κουρδική πλειοψηφία, που διακηρύχτηκε αυτόνομη και όπου προσπαθούν να οικοδομήσουν μια κοινωνία βασισμένη σε αρχές όπως η άμεση δημοκρατία, η ισότητα των φύλων, η ανεκτικότητα.”.

Όλες αρχές στις οποίες πάντοτε πίστευε και ο Karim Heval Marcelo. Εάν η Kobane είχε πέσει στα χέρια του Isis, ολόκληρος ο Βορράς της Συρίας θα είχε γίνει γη των πολιτοφυλακών του Daesh και κανένας πλέον δεν θα μπορούσε να σταματήσει την προώθηση τους. Επομένως η Kobane γίνεται κάτι περισσότερο από ένα σύμβολο. Τώρα είναι το Χαλέπι, αν και ο πόλεμος στην Kobane δεν τελειώνει. Πως κάποιος γίνεται  “foreign fighter” όντας νωρίτερα ένας ακτιβιστής;

Ο Karim λέει “ σερνόμενος καταγής” και είναι το πρώτο πράγμα που έκανε αφότου έφτασε στο πολιτιστικό κέντρο της Amara. Μέσα σε λιγότερο από σαράντα οκτώ ώρες από την άφιξη του βρίσκεται να είναι μέρος μιας φούχτας από άντρες και γυναίκες που θα καταταγούν και αμέσως θα οδηγηθούν στην πρώτη γραμμή μέσα στα ερείπια της Kobane. Η μόνη »φίλη» στην οποίαν μπορούσαν να υπολογίζουν, εκτός απ’ τους συντρόφους, μια χειροβομβίδα, σε περίπτωση που τους περικύκλωνε ή τους συνελάμβανε ο εχθρός. Ο Heval Marcelo βλέπει με τα μάτια του, πράγματι, τι συμβαίνει στα σώματα των εχθρών του Χαλιφάτου και σε μια νυχτερινή εισβολή ο κίνδυνος αποκαλύπτεται τόσο μεγάλος, που φτάνει στο σημείο να χουφτώσει την χειροβομβίδα και να κάνει σκέψεις για τη ζωή και το θάνατο του για λιγότερο από κάποια δευτερόλεπτα.

Κάποιοι σύντροφοι πεθαίνουν, κάποιοι άλλοι τραυματίζονται, άλλοι υποχρεώνονται σε ασταμάτητες βάρδιες για να υπερασπιστούν την θέση που έχουν κατακτήσει. “Υπάρχει ένας, μετά, που έγινε ένας αληθινός, ένας πραγματικός θρύλος: ο Hardem, ένας ιρακινός εικοσιοκτώ χρονών  που έγινε γνωστός σε όλο τον κόσμο με το παρατσούκλι Musa the Sniper” υπογραμμίζει ο συγγραφέας.

Το βιβλίο διευρύνει τις πληροφορίες που φθάνουν από το μέτωπο ξεκινώντας από την οπτική ενός νεαρού που αυθόρμητα αποφασίζει να πολεμήσει για μια χώρα που δεν είναι η δική του, της οποίας θαυμάζει και εκτιμά τα ιδανικά. Καθιστά πλησιέστερο έναν πόλεμο για τον οποίον, αναφέρει πάντα ο συγγραφέας “ Στα λόγια ήμασταν όλοι καλοί να υποστηρίζουμε την κουρδική αντίσταση. Αλλά μιλώντας, συζητώντας, το Isis δεν σταματά. Το να γίνομαι foreign fighter “ σημαίνει να δίνω σώμα σε αυτή την εικόνα  (δημοκρατικών ιδανικών), να την καθιστώ αληθινή. Να κάνω συμπίπτει αυτό που κάμω με αυτό που είμαι». 

Αμέσως μόλις επιστρέφει ο Karim στην Ιταλία γνωρίζει έναν δημοσιογράφο ο οποίος δείχνει ενδιαφέρον στην ιστορία και την εμπειρία του “ και βγήκε προς τα έξω μια συνέντευξη στην εφημερίδα του” ( αναφέρει στο βιβλίο) και διάφορες τηλεοπτικές συνεντεύξεις επίσης.

Με τα έσοδα από το βιβλίο ο συγγραφέας συμμετέχει στην ανακατασκευή της Kobane. (www.helpkobane.com).

Ένα ποίημα παραμένει να αιωρείται στον αέρα, εκείνο ενός αγοριού που επιμένει στην απαγγελία του στα αραβικά στη διάρκεια μιας επιθεώρησης στα κατεστραμμένα σπίτια, το ηλιοβασίλεμα:

“ Παρουσιάστηκαν σαν εκπρόσωποι του Ισλάμ,

σφαγίασαν τον κόσμο στο όνομα της πίστης,

σκότωσαν παντού. Αυτή είναι η αλήθεια.

Διαχώρισαν τους ανθρώπους,

κι εμείς της Kobane εξεγερθήκαμε.

Εσύ που είσαι αδέρφι της Kobane, έλα για τα μάτια και το κεφάλι,

για να δεις και να καταλάβεις.

Τώρα όλοι γνωρίζουν πως η γη της Kobane δεν μπορεί να καταπατηθεί.

Χάρη στο λαό. “

Farhan, ο ποιητής, συγκρατεί με κόπο τα δάκρυα:

Έτσι είναι φτιαγμένη, αυτή η μονάδα, τρέλα ζυμωμένη με κουράγιο. Στο μάτι είναι όλοι καλοί μαχητές ….τους παρατηρώ να κινούνται στο πορτοκαλί φως του ηλιοβασιλέματος…”

Barbara Berton

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ο Roberto Saviano μιλά για το βιβλίο “Ο μαχητής”, του Karim Franceschi

14 . 01 . 2016

Ο ιταλός παρτιζάνος της ταξιαρχίας αντί-Isis διηγείται την ιστορία του

Il combattente, di Karim Franceschi

«Είχα λιγάκι το πνεύμα της περιπέτειας, αυτό πιστεύω πως είναι φυσικό – λέει ο Karim – αλλά δεν έκανα γι αυτό την επιλογή να πάω να πολεμήσω. Ο αληθινός λόγος ήταν πως ήθελα να συμμετάσχω στην αντίσταση της Kobane που ήταν έτοιμη να καταρρεύσει: το είδα με τα μάτια μου”. Του μιλώ μέσω Skype ενώ βρίσκεται στο Ιράκ. Είναι ήρεμος, έχει πολύ περισσότερο έλεγχο από εκείνο που φαντάζεσαι πως μπορεί να έχει ένα αγόρι 26 χρόνων πεταμένο εδώ και μήνες σε ένα πολεμικό μέτωπο. Ο Karim εκπαιδεύτηκε μαζί με ομάδες δεκαεξάχρονων κοριτσιών. Έγινε ένας ελεύθερος σκοπευτής, ένας στρατιώτης των Ypg, την κουρδική πολιτοφυλακή της Kobane. Όνομα μάχης: Marcello.»

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΤΑΛΟΥ ΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΚΕ ΤΗΝ KOBANE ΑΠΟ ΤΟΝ ISIS

Να τα αφήσεις όλα – την αγάπη, τους φίλους, την ζωή σου στην Ιταλία – για να πας να πολεμήσεις το Isis με τον κουρδικό λαό: αυτή υπήρξε η περιπέτεια του Karim Franceschi, γιου ενός πρώην παρτιζάνου ιταλού και της μαροκινής γυναίκας του. Αφού πήρε μέρος στο ανθρωπιστικό καραβάνι   calling και είδε με τα μάτια του αυτά που υποφέρουν οι κούρδοι, τον ιανουάριο του 2015 αποφάσισε να καταφθάσει στην Kobane και να ενωθεί στην εθελοντική πολιτοφυλακή των Ypg (Μονάδες προστασίας του λαού, Unità di protezione del popolo) για να πολεμήσει την προώθηση του ισλαμικού κράτους Isis. Είναι αυτός ο μοναδικός ιταλός που, ούτε εικοσιεξάχρονος, πήρε μέρος στην αντίσταση στη Συρία: με το όνομα μάχης Marcello και λίγες ημέρες εκπαίδευσης στις πλάτες του, ο Karim πέρασε από απλός μαχητής σε μέλος ενός  commando, μέχρι να πάρει μέρος σε μια ομάδα ελευθέρων σκοπευτών, γενόμενος σημείο αναφοράς για τους συντρόφους και ένας επικίνδυνος εχθρός για τους πολιτοφύλακες του ισλαμικού Κράτους. Σε αυτό το βιβλίο ο Karim διατρέχει την ιστορία του: την άφιξη σε μια γονατισμένη Kobane, το τραύμα των πρώτων μαχών, τη απελπισμένη αντίσταση μπροστά σ’ ένα στρατό, εκείνον του Χαλιφάτου, πιο δυνατό και καλύτερα οπλισμένο, την απίστευτη επιχείρηση απελευθέρωσης της πόλης και την φυγή του εχθρού, ακόμη και σήμερα μια από τις πιο έντονες και πικρές ήττες που υπέστη το Isis. Μια αφήγηση που για πρώτη φορά θέτει τον αναγνώστη μπροστά σε εκείνους τους ισλαμιστές στρατιώτες που γνωρίζουμε μοναχά μέσα από τα  video της προπαγάνδας του Χαλιφάτου, και που αντιθέτως εδώ μπορούμε να δούμε κατά πρόσωπο στις φρικαλεότητες και στις αδυναμίες τους. Και την ίδια στιγμή μας μιλά για τον αραβικό και κουρδικό πληθυσμό – που συχνά γνωρίζουμε μονάχα μέσα από τους πρόσφυγες που έρχονται στην Χώρα μας – που με τον στρατό του σε υψηλή θηλυκή συνιστώσα αντιστέκεται στην προώθηση του Isis με εξαιρετικό θάρρος. Ο μαχητής διηγείται με τη δύναμη ενός μυθιστορήματος μια ιστορία σφύζουσα και μοναδική, μεταφέροντας μας στο κέντρο ενός άγριου και πραγματικού πολέμου που, πλέον το γνωρίζουμε, μας αφορά όλους.

picsart_10-15-04-47-41

http://www.bur.eu/libri/il-combattente-2/

 

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Εμφύλιος πόλεμος στην Μέση Ανατολή, Guerra civile in Medio Oriente

στις 13 Mαρτίου 2016.

Άρθρο του Otonom* γύρω από τον πόλεμο, κατάσταση στην Τουρκία και κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης

Περνάμε μέσα από έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, που αντίθετα απ’ ότι στους προηγούμενους παγκόσμιους πολέμους δεν εμφανίζεται στην μορφή ενός γενικευμένου διακρατικού πολέμου. Μοιάζει περισσότερο με έναν εμφύλιο  πόλεμο μεταξύ “κυρίαρχων μικροδυνάμεων”. Εδώ διαμένει κυρίως o μεταμοντέρνος χαρακτήρας του νέου παγκοσμίου πολέμου.

Αυτός ο μεταμοντέρνος εμφύλιος πόλεμος ξεχωρίζει λόγω δυο ιδιαιτεροτήτων. Η πρώτη είναι η αδυναμία των ελευθεριακών δυνάμεων στην αντίσταση (εξαίρεση είναι το απελευθερωτικό κουρδικό κίνημα), σε σχέση με την επικράτηση φασιστικών κομμάτων. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι πως κάθε εμπλεκόμενο στον πόλεμο υποκείμενο διασχίζει την ίδια στιγμή έναν πόλεμο στο εσωτερικό του. Με άλλα λόγια, όλοι βρίσκονται βυθισμένοι στον δικό τους εμφύλιο πόλεμο. Δεν χρειάζεται να πούμε πως αυτός ο πόλεμος είναι ένα πολύπλοκο θρησκευτικών συγκρούσεων, σεχταριστικών και εθνικών που επιδεινώνονται. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος αναλαμβάνει την μορφή ενός ατέλειωτου και εκτεταμένου εμφυλίου πολέμου που οδηγείται διαμέσου μιας πληθώρας εμφυλίων πολέμων.

Η απάντηση του Λένιν στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο υπήρξε εκείνη του να μετατραπεί ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος σε εμφύλιο πόλεμο. Αυτή την στιγμή η δική μας απάντηση θα μπορούσε να είναι να  “μετατρέψουμε τους εμφυλίους πολέμους σε επαναστάσεις”. Ωστόσο, οι προσδοκίες μας σε αυτή την κατεύθυνση είναι μάλλον χαμηλές. Η τρέχουσα σύνθεση των δυνάμεων δεν προσφέρει επαναστατικές προοπτικές, κυρίως διότι ο σημερινός πόλεμος επίμονα διασχίζεται από συγκρούσεις μεταξύ των αντεπαναστατικών δυνάμεων και στο  εσωτερικό τους. Δεν περιμένουμε πως από αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο να εμφανιστεί μια επανάσταση, με δεδομένο πως ο ρόλος της αντιπολίτευσης και της αντίστασης καταλαμβάνεται από το τζιχαντιστικό Ισλάμ ακόμη και στην Παλαιστίνη, η οποία έχει μια μακρά παράδοση επαναστατικής αντίστασης. Το ανυπόφορο γεγονός είναι πως αυτός ο πόλεμος παράγεται από τα χαμηλά και ο φασισμός είναι παντού επιθυμητός, όπως ξεκάθαρα βλέπουμε στην πρόκληση και την προβοκάτσια των εμφυλίων πολέμων από πλευράς των αντεπαναστατικών δυνάμεων. Μεταξύ των υποκειμένων που παίρνουν μέρος σε αυτό τον πόλεμο, εκτός από το κίνημα κουρδικής απελευθέρωσης δεν υπάρχουν άλλες ελευθεριακές δυνάμεις.

Για να προσφέρουμε μια γενική άποψη του παγκόσμιου πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη, θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση των πραγμάτων αναλύοντας πέντε ζητήματα και από την προοπτική τριών ανταγωνιστικών τάσεων.  Θα επικεντρωθούμε συνεπώς στην αριστερά, στο Ισλάμ, στις διάφορες αυτοκρατορικές και τοπικές δυνάμεις, στο κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης, τέλος στους σύριους μετανάστες στην Τουρκία.  Η ανταγωνιστική διανομή των δυνάμεων στις μοντερνιστικές τάσεις, μετά-μοντερνιστικές και  alter-moderniste θα μας οδηγήσουν στην εξερεύνηση της παγκόσμιας σκηνής του πολέμου μεταξύ πολλαπλών παικτών και παραγόντων.

1. Η αριστερά

Πως να ανατρέψουμε αυτό τον βάρβαρο πόλεμο σε μιαν επαναστατική ευκαιρία? Ποιες μπορούν να είναι οι δημιουργικές τάσεις που βγαίνουν μέσα από αυτή την γενικευμένη κρίση? Δυστυχώς, από αυτή την άποψη η παρούσα κατάσταση της αριστεράς δεν δίδει πολλές ελπίδες. Η αριστερή παράδοση στις ισλαμικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής δεν είναι δυνατά ριζωμένη, έτσι όπως είναι ελλιπής η ενδοχώρα μιας σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς. Εδώ δεν έχουμε μια ριζοσπαστική παράδοση αντίστασης ενάντια στην θρησκεία και ενάντια στο Κράτος. Ακολουθώντας τα χνάρια της μοντερνιστικής παράδοσης, η αριστερά γενικότερα κυριαρχείται από την απολογία του Κράτους-έθνους, που είναι μια συνέχεια του αντί-ιμπεριαλιστικού της χαρακτήρα μα αντί-δημοκρατικού.

Ο μοντερνισμός δεν μετατράπηκε ποτέ σε μιαν κοινωνική δύναμη ενοποιημένη, ενδυναμωμένη, στην Μέση Ανατολή. Τα κράτη-έθνη πάντα και παντού βιώθηκαν ωσάν κυριαρχία μιας δύναμης πολιτικής αντιδραστικής και καταναγκασμού. Η Τουρκία, η οποία θεωρείται πως είναι το πρώτο και μοναδικό Κράτος “λαϊκό και δημοκρατικό” στην περιοχή, είναι ένα παράδειγμα διακριτικό αυτής της έντασης. Ο κεμαλισμός, η ιδεολογία επάνω στην οποίαν θεμελιώθηκε η τουρκική Δημοκρατία, έχει διαλυθεί. Εν συντομία, ο μοντερνισμός υπήρξε μια ολοκληρωτική αποτυχίας, μέσα στην οποίαν περιελήφθη και η αριστερά. Προσδιορισμένη με την Δύση και τον μοντερνισμό,  η αριστερά από πάντα κατηγορούνταν απ’ τους ανθρώπους σαν ένα είδος αθεϊσμού. Η ισλαμική κοινωνία δεν φαίνεται να προσαρμόζεται σε καμιάν από τις δυτικές αξίες, εκτός από την αξία ανταλλαγής, δηλαδή το χρήμα.   Η θέληση για δημοκρατία ή ελευθερία συνετρίβη από την θέληση για εθνική κυριαρχία.

Η ταυτόχρονη διάλυση του μοντερνισμού και των κρατών-εθνών στην περιοχή συνοδεύεται από την άνοδο νέων δυνάμεων. Η ανατροπή και το κρέμασμα του Saddam Hussein και η κατάληψη της εξουσίας από το AKP στην Τουρκία υπήρξαν οι δυο κορυφαίες στιγμές στην επιτάχυνση αυτής της διάλυσης. Είναι ακόμη δύσκολο να προβλέψουμε ποιες δυνάμεις θα καταλάβουν τους κενούς χώρους. Το πολιτικό Ισλάμ μοιάζει πολύ ισχυρό μαζί με την κοινωνική του βάση. Η αριστερά, βυθισμένη σε ένα είδος κοινωνικού σωβινισμού που προέρχεται από τις πολιτικές της ρίζες και από τις προσδοκίες που είναι στενά συνδεδεμένες με τον μοντερνισμό και στο Κράτος-έθνος, είναι ανίκανη να προσφέρει μιαν εναλλακτική λύση.

Μεταξύ των ισλαμικών κρατών, η Τουρκία μοιάζει να είναι ο επικρατέστερος τόπος για να επενδύσουμε τις ελπίδες μας, δεδομένων των αυξανόμενων προοπτικών για ένα νέο κύμα της αριστεράς συνδεδεμένο με την επικράτηση του κινήματος απελευθέρωσης των κούρδων, μαζί με τις επιτυχίες που καταγράφονται στην Ροζάβα.  Εδώ περάσαμε διαμέσου της σύστασης μιας νέας αριστεράς, που ξεκίνησε από την αντίσταση στο Γεζί η οποία ενδυναμώθηκε από την αυξανόμενη δύναμη του  Δημοκρατικού Κόμματος του Λαού (HDP). Η δυνατότητα μιας αριστεράς alter-μοντερνιστικής ενσαρκώνεται στο κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον μπορούμε να αναμένουμε την επιστροφή του Γεζί, αλλά αυτή την φορά ακόμη πιο δυνατού.

Γι αυτό μπορούμε να πούμε πως η αριστερά είναι χωρισμένη σε δυο κυριότερες τάσεις: η μοντερνιστική αριστερά, που ακόμη δηλώνει την υπεροχή του Κράτους-έθνους, και η αριστερά alter-μοντερνιστική, που χαρακτηρίζεται από την άρνηση του Κράτους-έθνους και αντιπροσωπεύεται από το κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης. Είναι γύρω από αυτόν τον διαχωρισμό που διεξάγεται η μάχη του εμφυλίου πολέμου μέσα στην ίδια την αριστερά.

2. Το Ισλάμ

Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος είναι επίσης ένας εμφύλιος πόλεμος μέσα στο Ισλάμ. Η ιστορία του Islam στερείται σε μεγάλο βαθμό εκείνων των ισχυρών στιγμών ανανέωσης που έχουμε δει στην παγκόσμια ιστορία με την αρχαία Ελλάδα, στην διάρκεια της Αναγέννησης, τον Διαφωτισμό και την γέννηση του μοντερνισμού, και αργότερα του μετά-μοντερνισμού.  Είναι μια θρησκεία από ανέκαθεν στενά δεμένη με το Κράτος. Με αυτή την έννοια, το σαλαφιστικό κίνημα δεν είναι ένα πρόσφατο φαινόμενο του Ισλάμ: το Islam είναι από την φύση του σαλαφιστικό, δεδομένου ότι δεν ανέχεται τις μεταρρυθμίσεις και είναι κενό οποιασδήποτε ικανότητας να μεταρρυθμιστεί. Η πολιτική παράδοση του Islam είναι σε μεγάλο βαθμό θεμελιωμένη στο χαλιφάτο ή στο σουλτανάτο ή στους εμίρηδες. Η πολιτική κουλτούρα είναι εκείνη μιας συμμαχίας. Ο μοναδικός ιθύνων είναι ένας χαλίφης, ένας σουλτάνος ή ένας εμίρης. Το καλό και το κακό ανήκουν στην κρίση του σουλτάνου.

Υπάρχουν τρεις στιγμές πολιτικής κρίσης στην ιστορία του Islam: η πρώτη είναι ο διαχωρισμός σε αιρέσεις σουνιτών και σιιτών σαν αποτέλεσμα του θανάτου του Αλί  (του γαμπρού του προφήτη); η δεύτερη, η κατάργηση του χαλιφάτου στην επομένη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και η επακόλουθη διάλυση της πολιτικής ενότητας του Islam; τέλος, η καταπίεση η καταστολή και ο έλεγχος της κρίσης διαμέσου της θεσμοποίησης των κρατών-εθνών. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έφερε στην επιστροφή της έκρηξης αυτών των τριών κρίσεων. Η τάξη των κρατών-εθνών δεν μπορεί πλέον να υποστηριχθεί στην Μέση Ανατολή.

όπως είναι γνωστό, περισσότερο από το μισό του ιρακινού πληθυσμού αποτελείται από άραβες σιίτες. Και ο αριθμός των κούρδων είναι σημαντικός, και αυτοί χωρισμένοι στο εσωτερικό τους μεταξύ σιιτών και σουνιτών. Σε αντίθεση με την σύνθεση του πληθυσμού, το καθεστώς του Σαντάμ στο Ιράκ ήταν σουνιτικής καταγωγής. Αυτή ήταν η έκρηξη που έλαβε χώρα σε εκείνη την χώρα. Αντιθέτως, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην Συρία, μεταξύ των οποίων οι κούρδοι, είναι σουνιτικό, ενώ το καθεστώς του Άσαντ είναι καταγωγής σιιτικής. Και αυτή η αντίθεση εξεράγει. Και η Αίγυπτος και η Τουρκία είναι σουνιτικής καταγωγής. Υπήρξαμε μάρτυρες του πως η Αίγυπτος εξεράγει.

Μεταξύ των άλλων ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος προσέφερε στο σιιτικό Ιράν την ευκαιρία μιας επικράτησης δίχως προηγούμενα στο εσωτερικό του Islam στην Μέση Ανατολή. Το σιιτικό μπλόκ τώρα βρίσκεται στην εξουσία τόσο στο Iraq όσο και στην Siria. Η Υεμένη και οι χώρες του κόλπου είναι χωρισμένες στο εσωτερικό τους. Σαν αποτέλεσμα, το σουνιτικό μπλοκ δεν υπήρξε ποτέ τόσο αδύναμο στην ισλαμική ιστορία. Αυτό εξηγεί επίσης γιατί το Isis επιβεβαιώνεται σαν η μοναδική δύναμη ικανή να διατηρήσει την πολιτική ενότητα του Islam διαμέσου της ανακατασκευής του βασιλείου του χαλιφάτου. Η Αίγυπτος είναι αναγκασμένη να κοιτά μες την σιωπή. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, ριζωμένοι στην Αίγυπτο και την Τουρκία σαν εδραιωμένη τάση μέσα στο Islam, και η Σαουδική Αραβία που αντιπροσωπεύει τον ουαχαμπισμό, βρίσκονται σε κατάσταση πανικού εξ αιτίας της κατάρρευσης του σουνιτικού πολιτικού Ισλάμ.

Tο Ισλάμ έχει καταβυθιστεί σε έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των μπλοκ σιιτικού και σουνιτικού, που επιδεινώνεται από τον εμφύλιο πόλεμο μέσα στο ίδιο το σουνιτικό μπλοκ.

 

3. Οι δυνάμεις, τοπικές-παγκόσμιες

Όλη η ιστορία ανατρέχει στην παγκόσμια στρατηγική που τέθηκε σε κίνηση και εργασία με την κατάληψη του Iraq. Η πρόθεση ήταν να ενσωματωθεί το Islam στην Αυτοκρατορία διαμέσου μιας προτεστανοποίησης των σουνιτικών τμημάτων. H Tουρκία υπήρξε ο κυριότερος παίκτης στην μεταρρύθμιση του Ισλάμ, που επέτρεψε επίσης και την άνοδο στην εξουσία του AKP. Η εξάπλωση της ιρανικής επανάστασης μπορούσε να εμποδιστεί στα χρόνια ’80 από έναν πόλεμο οκτώ χρόνων με το Iraq, που και αυτή υποστηρίχθηκε από την  Turchia, Σαουδική Αραβία και Αίγυπτο. Παρόλα αυτά, η κατάληψη του Κουβέϊτ από πλευράς  Saddam υπήρξε η δήλωση μιας θέλησης για leadership του σουνιτικού Ισλάμ. Να γιατί η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και η Τουρκία, μαζί με τις ΗΠΑ, αποφάσισαν να ανατρέψουν τον Σαντάμ.

Όμως η κατάληψη του Iraq οδήγησε στην εμφάνιση μιας σουνιτικής δύναμης ανεξέλεγκτης, που σύντομα μετέτρεψε το Ιράκ σε ένα Αφγανιστάν. Τότε το AKP στην Τουρκία και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο πήραν μαζί την πρωτοβουλία να ενσωματώσουν το Ισλάμ στην Αυτοκρατορία. Εάν λειτουργήσει θα είναι τέλειο, σκέφτηκαν. Η σουνιτική πλειοψηφία στην Siria ήταν υπό τον έλεγχο των Αδελφών Μουσουλμάνων, που θα μπορούσαν να είχαν ανατρέψει το καθεστώς του Assad. Η συμμετοχή της Hamas στις εκλογές υπήρξε μέρος αυτής της στρατηγικής. Το καθεστώς του Mubarak ανατράπηκε στις αραβικές ανοίξεις, που θα μπορούσαν να είχαν εξαπλωθεί στην Siria. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο, που στην αρχή ήταν σκεπτικιστές σχετικά με την επανάσταση, στάθηκαν ικανοί να την αιχμαλωτίσουν με τις εκλογές. Όμως, όταν πήραν την εξουσία, ριζοσπαστικοποιήθηκαν για να καταστούν μια Χαμάς της Αιγύπτου, καταστέλλοντας την αντιπολίτευση δίχως έλεος. Τα πράγματα περιπλέχτηκαν περισσότερο όταν οι τζιχαντιστές έβαλαν τα χέρια τους επάνω στην ισλαμική αντιπολίτευση στην Συρία. Το Isis γεννήθηκε μέσα σε αυτό το σενάριο συγκρούσεων για την εξουσία. Τελικά, η αυτοκρατορική πολιτική έπρεπε να επανεξεταστεί.

Οι προσπάθειες για να ενσωματωθεί εκ νέου το Iran στην Αυτοκρατορία και η εγκατάλειψη της στρατηγικής ανατροπής του καθεστώτος του Assad είναι τα άμεσα αποτελέσματα της αναθεώρησης της αυτοκρατορικής στρατηγικής. Αυτό που επακολούθησε είναι το πραξικόπημα στην Αίγυπτο και η υποστήριξη της Ρωσίας στο Iran και στην Siria. Με την αναθεώρηση της αυτοκρατορικής στρατηγικής, όμως, οι προσπάθειες της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας διαγράφηκαν. Όχι τυχαία και στις δυο περιπτώσεις ξεκίνησαν οι εσωτερικοί εμφύλιοι πόλεμοι: η Σαουδική Αραβία παρενέβη στην Υεμένη και η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο ενάντια στους κούρδους πολίτες.

Σε αυτό τον Τρίτο παγκόσμιο Πόλεμο βλέπουμε να οριοθετείται ξεκάθαρα το προφίλ της Αυτοκρατορίας. Έχουμε να κάνουμε με ένα πόλεμο που εξαπολύθηκε ενάντια στα ισλαμικά κράτη-έθνη και η διαλεκτική του μεταμοντερνιστικού πολέμου περικλείεται σε αυτούς μέσα τους παρατεταμένους εμφυλίους πολέμους. Είναι πάντοτε η ίδια διαλεκτική που γέννησε το Isis η οποία είναι οργάνωση του μικροφασισμού εχθρική της ίδιας της ζωής. Παρατηρούμε επίσης πως μοντερνισμός και κράτος έθνος είναι ακόμα ικανοί να αντιστέκονται και να διατηρούν την δύναμη και εξουσία τους, βλέποντας τις θέσεις που πήραν Ρωσία, Ιράν, Αίγυπτος και Συρία σε αυτή την σύγκρουση. Αυτοί οι τελευταίοι είναι ακριβώς οι παίκτες που θα αποφασίσουν τι θα βγει από αυτή την δυναμική ισορροπία δυνάμεων.

Κάποτε ο όρος  “εμφύλιος πόλεμος” είχε μιαν επαναστατική σημασία, μα σήμερα άδειασε τελείως και ο αντιδραστικός πόλεμος μεταξύ κυρίαρχων εθνικά δυνάμεων φαίνεται πως υπάρχει υπό μορφήν εμφυλίου πολέμου. Ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και εξουσίες, κράτη-έθνη και μεταμοντέρνες μικροφασιστικές δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στο παιχνίδι έχουν όλες κάτι που τους συνδέει που μετέτρεψε αυτή την σύγκρουση σε έναν εμφύλιο πόλεμο: μια λανθάνουσα επιθυμία φασισμού. Η μοναδική δύναμη που μέσα σε αυτή την βαρβαρότητα συνεχίζει να εκφράζει και να δηλώνει ασταμάτητα την αξία της ζωής και της ελευθερίας είναι το κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης που αντιπροσωπεύει την μοναδική δύναμη alter-μοντερνιστική που αντιτίθεται στις φασιστικές μοντερνιστικές και μεταμοντερνιστικές  δυνάμεις.

4. Το κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης

Η διαδικασία διαπραγμάτευσης μεταξύ κινήματος απελευθέρωσης των κούρδων και του τουρκικού κράτους, αντίθετα με όσα ανακοινώθηκαν επίσημα, δεν ξεκίνησαν τρία χρόνια πριν αλλά πηγαίνει πίσω στις κρυφές διαπραγματεύσεις του Όσλο το 2011. Η στρατηγική στην οποίαν προχώρησε το AKP μόλις βρέθηκε στην εξουσία, το 2002, υπήρξε εκείνη του να αποδυναμώσει την πολιτική εξουσία που παραδοσιακά βρίσκονταν στα χέρια του στρατού και να αναζητήσει την πολιτική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στην διάλυση της πρώτης δημοκρατίας. Για να καταστήσει αυτή την στρατηγική αποτελεσματική όμως ήταν απαραίτητο να σταματήσει η ένοπλη σύγκρουση με το  PKK, δεδομένου πως δεν θα μπορούσε να γίνει δυνατή η μείωση της δύναμης τους στρατού όσο διαρκούσε η ανάγκη μιας ένοπλης αρμάδας. Μόλις το AKP κατάφερε να παύσει την κεμαλική elite, λαμβάνοντας τον πλήρη έλεγχο της χώρας, η διαδικασία του Oslo διακόπηκε και οι διαπραγματεύσεις πήραν ξανά μπρος μετά  την συμπερίληψη του Abdullah Ocalan στις διαπραγματεύσεις.

Οι εξελίξεις στην Rojava κατέστησαν το κεντρικό σημείο της σύγκρουσης εξουσίας σε όλη την διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Αρχικά, το τουρκικό κράτος προσπάθησε να επηρεάσει τις εξελίξεις της Ροζάβα σε μιαν απόπειρα να χειραγωγήσει τους κούρδους ενάντια στο καθεστώς του Assad. Ήλπιζαν πως το κουρδικό PYD (Κόμμα της Δημοκρατικής Ενότητας) θα συμμαχούσε με την ισλαμική συριακή αντιπολίτευση, μα το PYD δεν δέχτηκε να πάρει μέρος σε αυτή την στρατηγική και η ένταση στην διαδικασία των διαπραγματεύσεων αυξήθηκε.

Σαν απάντηση, μπήκε σε κίνηση μια δεύτερη στρατηγική βασισμένη στην πεποίθηση πως οι επιθέσεις του ισλαμικού κράτους Isis θα είχαν νικήσει την αντίσταση στο Kobane. Αυτή η συνθήκη αίματος μεταξύ Τουρκίας και Isis αντιθέτως έκανε να εκραγεί η αντίσταση μέσα στην Turchia τον οκτώβρη του 2014 και η οριστική νίκη των κούρδων στην Rojava άλλαξε ξανά τα χαρτιά στο τραπέζι. Οι κούρδοι, μέχρι εκείνη την στιγμή καταπιεσμένοι και σε αντιδιαστολή με τον αραβικό σωβινισμό, μετατράπηκαν σε παίκτη σημαντικό τόσο στην περιοχή όσο και σε διεθνές επίπεδο, δίδοντας αρχή στην τουρκική αγωνία σχετικά με μιαν πιθανή δημιουργία μιας αυτόνομης περιοχής στην Συρία, έτσι όπως και στο Ιράκ. Επιπλέον, οι κούρδοι έγιναν η μοναδική δύναμη που αντικατέστησαν την ισλαμική αντιπολίτευση τόσο σε επίπεδο πολιτικό όσο και σε στρατιωτικό. Οι συνέπειες της αλλαγής στις ισορροπίες δυνάμεων υπέρ του  PYD εκδηλώθηκαν επίσης στην αύξηση των εντάσεων μεταξύ του PYD και του Barzani (leader του Δημοκρατικού Κόμματος του Kurdistan, PDK), με αυτόν τον τελευταίο να συνεργάζεται με το τουρκικό κράτος προσπαθώντας να κλειδώσει την συνεχή επέκταση του PYD. Η στρατηγική της Τουρκίας στην προσπάθεια να αδυνατίσει το PKK και να αναλάβει το  πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις δεν λειτούργησε, διακόπτοντας με αυτό τον τρόπο την ίδια την διαδικασία.

Στην συνέχεια, σαν μέρος μιας τρίτης στρατηγικής, το AKP επέστρεψε στην συμφωνία με τον στρατό για να εξαπολύσει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ενάντια στο PKK μέσα και έξω από τα τουρκικά σύνορα και για να δημιουργήσει πίεση στους κούρδους της Rojava. Η συμφωνία προέβλεπε στην απελευθέρωση των φυλακισμένων αξιωματικών σε συνέχεια της δίκης Ergenekon και το άνοιγμα της στρατιωτικής βάσης του Incirlik στις δυνάμεις της διεθνούς συμμαχίας στόχευε να μεγαλώσει την πίεση επί του PYD.

Η εκλογική νίκη δίχως προηγούμενα του HDP στις εκλογές του 2015 υπήρξε μια σημαντικότατη στιγμή αυτής της ίδιας διαδικασίας από την οπτική των ελευθερακών δυνάμεων και υπήρξε  ένα από τα σημαντικότερα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν μέχρι στιγμής. Το HDP, του οποίου η δημιουργία προτάθηκε από τον ίδιο τον Οτσαλάν, μοιάζει περισσότερο με έναν συνειδητό πολιτικό σχεδιασμό των κοινωνικών κινημάτων από μιαν παγκόσμια οπτική και όχι με ένα κόμμα “κλασσικό”. Παρότι δυσφημείται συνεχώς, το κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης δεν περιορίζει την δράση του μοναχά στην επίλυση του εθνικού ζητήματος και το παράδειγμα ενός έθνους και μιας δημοκρατικής αυτονομίας που αναπτύχθηκαν από το κίνημα δεν εφαρμόζεται μόνο στην Τουρκία αλλά και στην Μέση Ανατολή και σε ολόκληρο τον κόσμο. Από αυτή την άποψη, το HDP δεν είναι μια απλή συμμαχία μεταξύ του κουρδικού κινήματος και της τουρκικής αριστεράς αλλά είναι μια οργάνωση αυτοάμυνας και συνεργασίας ενός πλήθους πολιτικών ιδιαιτεροτήτων. Το HDP είναι το επιφαινόμενο της ένωσης μεταξύ της αντίστασης του Gezi και του κουρδικού κινήματος και αντιπροσωπεύει την άνοδο μιας νέας αριστεράς. Όπως ήταν προβλεπόμενο, η είσοδος του κουρδικού κινήματος μέσα στο εθνικό πανόραμα μέσω του HDP αποκαλύφθηκε να είναι η αληθινή απειλή στην οποίαν το τουρκικό κράτος χρειάστηκε να απαντήσει. Η κυριότερη αιτία πίσω από τον πόλεμο σε εξέλιξη που το κράτος προωθεί ενάντια στις ελευθεριακές δυνάμεις είναι η αναγκαιότητα να κατεδαφίσει το νέο πολιτικό υποκείμενο των αριστερών δυνάμεων στην χώρα.

Πριν από την επανεκλογή του νοεμβρίου, πολλά κτίρια του HDP παραδόθηκαν στην φωτιά, έγιναν επιθέσεις με δυναμίτη στις διαδηλώσεις και πολλοί από εμάς αντιμετώπισαν προβλήματα. Παρά αυτή την κατάσταση διαδεδομένου τρόμου, το HDP κατάφερε να επαναλάβει την επιτυχία και να ξεπεράσει το εκλογικό φράγμα. Εν τούτοις η αποθαρρυντική επίδραση της σύγκρουσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και μια αυξανόμενη αίσθηση απελπισίας μεταφράστηκαν  στην αντίληψη μιας έντασης μεταξύ των θέσεων του HDP και εκείνες του PKK, και το ξεκίνημα της ένοπλης σύγκρουσης, για άλλη μια φορά δίχως να ληφθεί υπ όψιν η επιρροή και η πολιτική νομιμοποίηση του του HDP, παρήγαγαν μεγάλες συζητήσεις και μέσα στην ίδια την αριστερά. Αυτό όμως διευκόλυνε τους σκοπούς του κράτους που ακολουθούσε συνεχώς μια στρατηγική περιθωριοποίησης του HDP στην προσπάθεια να αποκτήσει πλεονέκτημα σε αυτό τον ψυχολογικό πόλεμο μέσα από επιθέσεις και βαριές προσβολές προς το HDP. Στην πραγματικότητα αποκαλύφθηκε σαν στρατηγική νικηφόρα, αν και μόνο για ολίγο.

Η κρατική αρχή νόμιζε πως θα μπορούσε να είχε νικήσει στρατιωτικά το κουρδικό κίνημα μέσα σε λίγους μήνες, αλλά οι επιθέσεις αποκρούστηκαν από έναν αγώνα δίχως προηγούμενο και η αντίσταση στο αστικό περιβάλλον στα χαρακώματα και τα οδοφράγματα πολλών πόλεων ενώθηκε με την αντίσταση στην Rojava. Αυτή η κουρδική αντίσταση σε συνεχή εξάπλωση είναι εκ φύσεως παγκόσμια, μιας και η αντίσταση στην Rojava είναι σαν την αντίσταση για την Κομούνα του Παρισιού τον XXI αιώνα.

Είμαστε απόλυτα συνειδητοποιημένοι του πόσο βίαιη και αδίστακτη μπορεί να είναι μια αντεπανάσταση, έχουμε όμως μεγάλες δυσκολίες μα μπορέσουμε να παραδεχτούμε πως το 60% της τουρκικής κοινωνίας ελπίζει στον φασισμό. Κράτος και κοινωνία είναι ευρέως επικαλυπτόμενες σε πολλά πεδία και το Islam και το κράτος ταμπουρώθηκαν σε ένα μπλοκ δίχως ιστορικά προηγούμενα που η αριστερά δεν μπορεί ακόμη να κατεδαφίσει. Φαίνεται πως αυτό το ιστορικό μπλοκ μπορεί να τεθεί σε δυσκολία μόνο από μιαν αντιπολίτευση εσωτερική στο ίδιο το Islam ή από μια στρατηγική της αριστεράς που, ελπίζουμε, πρέπει να διατυπωθεί σύντομα. Δυστυχώς ταλαιπωρούμαστε διαρκώς από τους θανάτους που μας εμποδίζουν να πάρουμε μιαν ξεκάθαρη θέση, όχι μόνον ενάντια στον πόλεμο μα και έξω από τον ίδιο τον πόλεμο. Έχουμε κουραστεί να πρέπει να υπομένουμε δακρυγόνα αέρια, σφαίρες, έρευνες, συλλήψεις και θανάτους. Κουραστήκαμε να μας σκοτώνουν! Δεν θα αποδεχτούμε ποτές την παράδοση μα αυτό δεν έχει καμία σημασία για μεγάλο μέρος της τουρκικής κοινωνίας. Όταν γίνεται λόγος για το  κουρδικό ζήτημα, ο εθνικισμός καθίσταται ένα πραγματικό εμπόδιο και ο κυριότερος εχθρός της ζωής. Μας επιτίθεται η απόγνωση βλέποντας την ζωή να συστρέφεται συνεχώς  ενάντια στον εαυτό της στο όνομα εκείνων των ίδιων των αρχών που θα έπρεπε αντιθέτως να την στηρίζουν.

5. Οι σύριοι μετανάστες

Ιστορικά, η Turchia υπήρξε πάντοτε μια χώρα μεταναστεύσεων. Μεταξύ του τέλους του XIX και τις αρχές του  XX αιώνα οι μη-μουσουλμανικοί πληθυσμοί εκδιώχθηκαν από την χώρα και αντικαταστάθηκαν με μουσουλμάνους πολίτες. Δεδομένου πως οι παρόντες μετανάστες  σήμερα στην Turchia είναι κυρίως μουσουλμάνοι, είναι ευπρόσδεκτοι σαν “αδέλφια και αδελφές” και το ίδιο συμβαίνει με τους σύριους μετανάστες. Κι όμως, αυτή η πτυχή χρησιμοποιείται ενάντια στους ίδιους τους μετανάστες μέσα σε μιαν κυβερνητική στρατηγική. Το γεγονός πως οι μετανάστες δεν κλείνονται φυσικά στα στρατόπεδα δεν σημαίνει πως τους προσφέρεται ένα standard ζωής ίδιο με αυτό των άλλων πολιτών αλλά αντιθέτως, στην καθημερινή ζωή, υποβάλλονται σε συνθήκες ζωής και εργασίας σκληρότερες. Γι αυτό τον λόγο το τουρκικό κράτος δεν θέτει καθόλου το πρόβλημα να αναλάβει το ζήτημα της ενσωμάτωσης των μεταναστών στην πολιτική του agenda. Παρόλο του ότι οι δρόμοι είναι γεμάτοι μετανάστες δίχως κανένα καταφύγιο, δεν δημιουργήθηκε καμία κοινωνική ένταση δυνητικά εκρηκτική, θέλεις λόγω του αυξανόμενου αριθμού προσφύγων ή διότι οι προσπάθειες των ομάδων ακτιβιστών για την δημιουργία μηχανισμών αλληλεγγύης δεν είναι ακόμη επαρκείς.

Είναι τρεις οι λόγοι που έσπρωξαν το AKP να δεχτεί τους μετανάστες στην χώρα. Πρώτος, το AKP χειραγωγεί τους σύριους πρόσφυγες, στην πλειοψηφία τους σουνίτες, σαν εκδήλωση της σκληρότητας του καθεστώτος Assad που με την σειρά του χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για στρατιωτική παρέμβαση στην Siria, για την δημιουργία μιας  no-fly ζώνης και για να βοηθήσει τις τζιχαντιστικές οργανώσεις να αυξήσουν την πίεση ενάντια στο PYD. Δεύτερος, το AKP προσπαθεί να σταθεροποιήσει την διπλωματική και στρατιωτική θέση του σαν προστάτης των σουνιτών μεταναστών που του θα του επέτρεπε επίσης να προωθήσει απαιτήσεις επί της Συρίας. Τρίτος, όπως ήδη γνωρίζετε, το AKP χρησιμοποιεί τους μετανάστες σαν απειλή ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή την στιγμή, φαίνεται πως μόνο αυτή η στρατηγική αποκαλύπτεται νικηφόρα. Όταν το AKP κήρυξε πόλεμο στους κούρδους εκτέθηκε στις κριτικές και στις κυρώσεις από πλευράς ΕΕ και, για να ελαττώσει αυτό τον κίνδυνο, άρχισε αμέσως να επιτρέπει οι μετανάστες να εισρέουν ελεύθερα στην Ευρώπη. Έχοντας μεταφέρει το μήνυμα, η UE έμεινε να κοιτάζει την ώρα που το  τουρκικό κράτος εκπλήρωνε σφαγές. Στο τέλος και οι τούρκοι φιλελεύθεροι έχασαν την εμπιστοσύνη που είχαν στην UE.

Περισσότερο από μιαν εμπεριστατωμένη ανάλυση, προτιμήσαμε να προσφέρουμε κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς για να διευρύνουμε την οπτική γωνία επάνω στο σενάριο του παγκοσμίου πολέμου. Ελπίζουμε πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν βάση για επιπλέον αναλύσεις.

Θέλουμε να δούμε την ελευθερία πριν πεθάνουμε!

Τα θέλουμε όλα!

 

* Δημοσιεύτηκε και στο σάϊτ Dinamopress. Μετάφραση από τις συντακτικές ομάδες του Commonware και Dinamopress.

http://www.commonware.org/index.php/cartografia/665-guerra-civile-in-medio-oriente