τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΤΤ. χόρεψες πάνω στο φτερό του καρχαρία – 14

Είναι απαραίτητη η δημιουργία της καινούριας συλλογικότητας που θα ενώσει τα ανά την χώρα εγχειρήματα και τις δομές όλου του χώρου που κινείται στην επαναστατική λογική, και η πρόταση που κάνει ο blackblocknoname για την δημιουργία ενός Δικτύου των Αυτόνομων Μαχητικών Κοινοτήτων,όλων αυτών που φανταζόμαστε έναν άλλο κόσμο, που επιθυμούμε και βιώνουμε μια διαφορετική καθημερινότητα, που κτίζουμε διαφορετικές σχέσεις, που δίνουμε μικρές και μεγάλες μάχες ενάντια στην βαρβαρότητα που μας περιβάλει, που εμείς πρέπει να φτιάξουμε μιας και κανείς δεν θα το κάνει για μας, όπως χαρακτηριστικά λέει, με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

Είμαι με αυτούς όλους που θέλουν να κάνουν το πήδημα προς τα εμπρός, πέρα από τη μιζέρια της σύγχρονης πραγματικότητας. Με αυτούς που θέλουν ν’ αφήσουν το στίγμα τους στο σήμερα, για να είναι σημάδι και μήνυμα για τους επόμενους.

Η εξέλιξη, οι ‘ανέσεις’ εμπόδισαν μέχρι και σταμάτησαν την εσωτερική αναζήτηση.
Η ψυχή χωρίς τροφή μαραίνεται.Σήμερα τις απαντήσεις τις δίνει η TV και καμιά φορά οι επαίοντες. Μόνο που αυτοί είναι πολύ ‘ειδικοί’,μερικοί, τμηματικοί, γνωρίζουν κάτι συγκεκριμένο.
Δεν υπάρχει φιλοσοφία και αυτό είναι πισωγύρισμα.
Αυτός ο πολιτισμός πρέπει να καταστραφεί για να υπάρξει αναγέννηση! Όσο το γρηγορότερο τόσο καλύτερα γιατί παραείμαστε στάσιμοι.

Μόνο η επιστήμη τρέχει, κι αυτήν την έχουν καταντήσει εμπόρευμα.
Φτιάχνουμε και καταναλώνουμε εμπορεύματα, αυτό ήμαστε μόνο.
Ο πολιτισμός έχει σταματήσει στους αρχαίους λαούς. Από τότε όλα επαναλαμβάνονται.
Τα πάντα ρέουν..
Σήμερα όμως ο κόσμος φοβάται την ροή, είναι στάσιμος, αυτό είναι θάνατος.
Γι αυτό πρέπει να καταστραφεί το υπάρχον για να ξεπεταχτεί το νέον.
‘Πόλεμος πατήρ πάντων.’

Και όσο υπάρχουν καταπιεστές θα υπάρχει πόλεμος, πίσω και από οποιονδήποτε μανδύα και αν κρύβουν αυτόν τον πόλεμο. [Τέλος της ιστορίας – τέλος στην πάλη των ιδεολογιών, Φουκουγιάμα][ ή σύγκρουση πολιτισμών, Χάντινγκτον.] Όσο υπάρχει καταπίεση θα υπάρχει Αντίσταση, πάλη, ανυπακοή, επανάσταση.

Ας μιλήσουμε λίγο για υποκρισία. Έχω στο σπίτι ένα βιβλίο που αναφέρεται σε Σολωμό, Κάλβο, έπεσε καθαρισμός στη βιβλιοθήκη και οι τόμοι αραδιάστηκαν στο δωμάτιο. Θυμήθηκα λοιπόν τα περί του ‘Ύμνου στην ελευθερία που είναι ο ύμνος στην βία που έφερε την λευτεριά. Αναφέρεται στο πόσο αίμα χύθηκε για να μπορώ να γράφω αυτά τα κείμενα και εσείς να τα διαβάζετε. Ύμνος στην απελευθερωτική βία. Αναρωτιέμαι λοιπόν γιατί να επιτρέπεται η χρήση της βίας για να ελευθερώνονται οι άνθρωποι από κάποιους καταπιεστές και όχι από κάποιους άλλους;Έχουμε διαχωρισμό των καταπιεστών σε ‘καλούς’ και σε ‘κακούς’; Kαι ποιος αποφασίζει γι αυτό ;

Άσε που την απελευθέρωση από τους Τούρκους οι κοτσαμπάσηδες δεν την ήθελαν μιας και τους χαλούσε τη μάσα, άσχετα εάν αργότερα την χρησιμοποίησαν για να ανανεώσουν τα προνόμιά τους καθιστάμενοι νέοι φεουδάρχες! Οι τσιφλικάδες και η εκκλησία το ίδιο. Δεν είναι λοιπόν η επανάσταση μοναχά εθνικοαπελευθερωτική, και κοινωνική είναι! Ίσως η μοναδική στιγμή στην παγκόσμια ιστορία που ένα απελευθερωτικό κίνημα να συνδυάζει και τις δύο αυτές συνθήκες! Έτσι λέγουν τουλάχιστον αυτοί που έχουν μελετήσει διεξοδικά το θέμα, ερευνώντας πηγές από διάφορες πλευρές, όχι μονόπατα δηλαδή, καθεστωτικά.
Δυστυχώς κατέληξε σε μία από τα ίδια.

Για να γίνει επανάσταση χρειάζονται τόσο οι αντικειμενικές όσο και υποκειμενικές συνθήκες. Για να εξηγούμαι : να υπάρχει ένα κομμάτι της κοινωνίας ήδη έτοιμο για την καινούρια κατάσταση, να μπορεί και να θέλει να την στηρίξει, να είναι δηλαδή αναγκαία για την προκοπή τους κατάσταση.
Να υπάρχει συγχρόνως και η θέληση και η δυνατότητα να προχωρήσει η διαδικασία της απελευθέρωσης, η βούληση, η οργάνωση δηλαδή αυτού του κινήματος.
Πρέπει λοιπόν οι επαναστάτες να δουλεύουμε για την ανάπτυξη αμφότερων των προϋποθέσεων.

Ήμουν ανέκαθεν κοινωνικός, ας μου επιτραπεί η έκφραση, από ιδιοσυγκρασίας λοιπόν κοντύτερα στους ‘κοινωνιστές’. Αυτούς δηλαδή που μέσα στον κόσμο και τα κινήματα πάλευαν για αυτών την ‘ανάπτυξη’ την κοινωνικοπολιτική, και όχι τόσο κοντά στην οργάνωση.Δεν θα είναι ποτέ δυνατό να γίνει επανάσταση που να αλλάξει τα δεδομένα χωρίς να αναπτυχθούν όμως και οι δύο προϋποθέσεις. Πάντα μου άρεσε να βρίσκομαι μέσα στις καταστάσεις, βέβαια με τα χρόνια έχω κλειστεί πολύ και μου αρέσει η ησυχία της μοναξιάς, μου αρέσει όμως και η βαβούρα καμιά φορά.
Πάντως σίγουρα ανάμεσα σε αυτές τις δύο καταστάσεις- κατηγορίες θα πρέπει να υπάρχει σύγκλιση, ζεύξη. ΣΎΝΘΕΣΗ.

Ήμαστε χώρα σταυροδρόμι πολιτισμών και αυτό θα έπρεπε να εκμεταλλευτούμε, και γεωπολιτικά ακόμη.
Σημαίνει ότι ήμαστε κοσμοπολίτες και πολυπολιτισμικοί. Άσχετα εάν τώρα τελευταία κάποιοι στενόμυαλοι μιλούν για περιχαράκωση, μάλλον τα μυαλά τους πρέπει να έχουν φρακάρει.
Πατριωτισμός, για μένα, σημαίνει πολιτιστική κληρονομιά και η δική μας έχει συλλέξει από τα πάντα. Γιατί κι από εδώ μέσα έχουν περάσει για να μείνουν διάφοροι και εμείς έχουμε ταξιδέψει για να εγκατασταθούμε μόνιμα στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη!

Έχουν περάσει για να θρονιαστούν στο τέλος για τα καλά δεκάδες λαοί από αυτή την τόσο τυχερή ακριβώς γι αυτό το λόγο χώρα και την τόσο άτυχη συνάμα διότι δεν κατάφερε ίσως ποτέ, τα τελευταία χρόνια σίγουρα όχι, να εκμεταλλευτεί προς όφελός της αυτό το προνόμιο, που λείπει σε πολλούς. Και όταν μιλώ για οφέλη φυσικά και εννοώ κατάσταση προς όφελος του λαού της, που ας μη γελιόμαστε είναι με απλά λόγια ένα ‘μίγμα’ από όλους αυτούς που στην διάρκεια της ιστορίας ΕΝΩΘΗΚΑΝ για να δημιουργήσουν αυτό που ήμαστε σήμερα και απέχει παρασάγγας από αυτό που ήμασταν στα πολύ παλιά χρόνια. Κληρονομώ τον Αχιλλέα και τον Λεωνίδα, στο παράδειγμα όμως, γιατί μ’ αρέσει πως έζησαν, γιατί θα μου άρεσε να έχω κάτι από την δόξα και την ανδρεία τους. Το αίμα μου όμως με αυτών εδώ των μεγάλων, και όσων ήταν μαζί τους και κοντά τους για να μοιράζονται τις εμπειρίες και τα συναισθήματα ξέρω πως δεν γίνεται να έχει καμία σχέση.

Δεν γίνεται να αγαπούν τους ήρωες μου στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, που είναι η μάνα όλων μας,και εγώ να κυνηγάω με μαχαίρια και λοστούς τα παιδιά τους που ήρθαν να βρουν εδώ άσπρη μέρα. Που νομίζουν πως θα βρουν άσπρη μέρα Είναι ντροπή και εξευτελισμός να ανοίγω κεφάλια και καρδιές όλων αυτών που εξυμνούν τους ήρωες μου.
Αντί λοιπόν να περιχαρακωνόμαστε και να δημιουργούμε ΦΡΑΚΤΕΣ στις καρδιές και τα μυαλά μας,ας ανοίξουμε τις καρδιές μας ΣΤΟΥΣ ΟΜΟΙΟΥΣ ΜΑΣ, ΑΣ ΑΝΟΊΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΉ ΚΑΙ ΤΑ ΦΤΕΡΆ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΆΞΟΥΜΕ ΜΑΚΡΙΆ ΑΠΌ ΤΗΝ ΜΙΣΑΛΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΥΦΛΟ ΜΙΣΟΣ.
Οι κτητικοί αγαπούν μονάχα την ’τσάντα’ με το χρήμα, δεν υπάρχει γι αυτούς πατρίδα.

Και ξέρω επίσης πως η ιστορία μπορεί να κάνει και κύκλους, πίσω όμως δεν γυρίζει, μόνο του βλάκα το μυαλό γυρίζει πίσω, είναι γνώρισμά του αυτό.Η παρελθοντολογία είναι επιστήμη μόνο για αυτούς που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα
Για να αποκρύψει ο Χάντινκτον πως οι άνθρωποι για τα δικαιώματά τους παλεύουν και την ελευθερία, για να σιγοντάρει και τον Φουκουγιάμα που ανακάλυψε τάχατις πως οι ταξικοί πόλεμοι απέθαναν,έριξε την βόμβα του λέγοντας πως οι σύγχρονες διαμάχες πλανητικά θα γίνονται για τους πολιτισμούς. Και ξαναχώρισαν τους ανθρώπους,και τους βάζουν να σκοτώνονται για χάρη του Αλλάχ ή της φυλής, ενώ αυτοί [οι πλούσιοι καπιταλιστές] κάνουν γιορτή και μοιράζουν τη λεία, τα ιμάτια.

Ο καπιταλισμός είναι πλέον τελειωμένος,τον κρατούν στη ζωή με τεχνικά μέσα. Δεν προσφέρει πια τίποτα στην ανάπτυξη του ανθρώπου, καταστρέφει εκατομμύρια ανθρώπους για να την βγάλουν στον αφρό οι λίγοι. Δεν προσφέρει στην κοινωνική ανάπτυξη παρά μόνο δεινά. Είναι οριστικά τελειωμένος, χρόνια σας το κραυγάζει ο Ραφαηλίδης.
Βέβαια οι κοινωνικές αλλαγές δεν γίνονται από την μία μέρα στην άλλη, θα πάρει χρόνια αυτή η κολόνια, θα κρατήσει καιρό αυτή η διαδικασία, ξαναλέω πως μπορεί και να μη προλάβουμε εμείς να δούμε το καινούριο, χρόνια τώρα το οσφριζόμαστε όμως!

Κινητήριος δύναμη της ιστορίας είναι ο αγώνας ανάμεσα στους καταπιεσμένους και τους καταπιεστές τους. Όπως και να προσπαθήσουν να διαιρέσουν τους από κάτω οι Κύριοί τους, ΌΠΩΣ ΚΑΙ ΑΝ ΟΝΟΜΆΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΎΘΙ ΤΟΥΣ, Η ΑΝΑΖΉΤΗΣΗ Της ΚΟΙΝΩΝΙΚΉΣ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ ΘΑ ΚΙΝΕΊ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ.Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την κίνηση της ιστορίας! Ότι και να ψευτο βγάλει απ’ το μυαλό του,όπως και να το ψευτο αποκαλέσει αυτός που ενδιαφέρεται να συντηρήσει το υπάρχον!

1992 συγνώμη για την άμυνα Μαρία Δημητριάδη. ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ
»Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε, είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα,
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε, στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα.
Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε, άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες,
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες.
Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε, είμαστε λάθος μες στο κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανα τονώθηκε, και οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος.
Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε, τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα,
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε ,και τώρα εισπράττουμε απ’ την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα.
ΞΈΣΚΙΣΕ Η ΠΌΡΝΗ Η ΙΣΤΟΡΊΑ ΑΡΧΑΊΑ ΟΡΆΜΑΤΑ, ΤΏΡΑ ΓΙΑ ΣΈΡΒΙΣ ΜΑΣ ΞΑΠΟΣΤΕΛΝΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΧΑΜΟΜΗΛΟ,
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα,
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο».
ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ.

εργατική αυτονομία  2 Guizzardi

Η πάλη των τάξεων κινεί την ιστορία, ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση, άλλο τόσο σημαντικός επίσης ο αγώνας για ελευθερία και αυτονομία. Αυτά αλληλοσυμπληρώνονται. Σίγουρα σημαντικό το γουργούρισμα της κοιλιάς, το ξαναείπαμε, και η ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη και δικαιότερη κατανομή, διανομή του πλούτου – το κοινωνικό κράτος – αλλά ακόμη σπουδαιότερη η ανάγκη να στέκεσαι στα πόδια σου ανεξάρτητα από τις χίλιες δυο κοινωνικές συμβάσεις. Όχι να πρέπει να γίνεις κομματικός για να προχωρείς, ή να τα χεις καλά με τον παπά της ενορίας, ή το τάδε στέλεχος κλπ.
Ζούσε και βασίλευε η σύγχρονη φεουδαρχία στην Ιταλία του τότε, όπως και στην Ελλάδα του σήμερα και του χθες.

Και για να ξανάρθουμε στο σήμερα, τρεις είναι οι προτάσεις για τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει το κίνημα αυτή τη στιγμή.
Α. Ο πρώτος μιλά για την γενικευμένη απεργία, την πλήρη αποχή από τα πάντα, καταναλωτισμό, εργασία, γενικευμένη παύση πληρωμών, πλήρη αποχή από το καθημερινό γίγνεσθαι, όσο φυσικά αυτό είναι δυνατό για τον καθένα. Μιας και οτιδήποτε άλλο έχει επιχειρηθεί μέχρι σήμερα έχει υποστεί ήττα οπότε δεν ωφελεί σε τίποτα να ξανα διαβούμε τον ίδιο δρόμο. Ζητά 20 ώρες εργασία και εγγυημένο κοινωνικό μισθό [από τους Negri και Hardt, οι οποίοι στο βιβλίο τους για την ‘Αυτοκρατορία’ ζητούν αυτά τα πράγματα]. Θέλω επίσης να προσθέσω πως από τη δεκαετία του 70 ακόμη, πάγιο αίτημα της εργατικής αυτονομίας ήταν το 35ωρο.

Β. Στη δεύτερη πρόταση υπάρχει η παραδοχή της αποτυχίας στους τρόπους με τους οποίους επιχειρήθηκε η ανατροπή,υπάρχει επίσης η παραδοχή της μεγάλης παρακαταθήκης που άφησαν πίσω τους οι αγώνες που έγιναν, σε μια διαδρομή που ξεκινά στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας με αρχές αυτής που διανύουμε και ξεκίνησε με τις κινητοποιήσεις, διεθνώς, ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, πέρασε από την εξέγερση του 2008 για να φτάσει στα κινήματα των πλατειών και στο σήμερα, στους αγώνες ενάντια στην βιαιότατη επίθεση στον λαό για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

Αυτή λοιπόν η παρακαταθήκη που άφησαν οι αγώνες είναι οι αντιδομές που έχουν δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια στα κοινωνικά στρώματα και που προκαλούν ρωγμές στον καπιταλιστικό ιστό, στο οικοδόμημα του συστήματος. Καταλήψεις, συνελεύσεις γειτονιάς, απελευθέρωση δημόσιου χώρου από την καταστολή και τους πρεζέμπορους, παράκαμψη μεσαζόντων,ανταλλακτική και χαριστική οικονομία κλπ, μαζί με όλη την κουβέντα που έχει ανοίξει εδώ και καιρό για την αποανάπτυξη.
Εκατοντάδες ρωγμές που όσο πληθαίνουν, και αυτό είναι το ζητούμενο, θα μειώνουν την αντίσταση της αντίδρασης μέχρι να την καταστήσουν εντελώς άχρηστη και αδύναμη. Δεν αρνούνται την κοινωνική αντιβία αυτοί οι σύντροφοι,σε συνάρτηση με τις προσπάθειες της αντεπανάστασης να καταστείλει αυτές τις μορφές αυτοοργάνωσης και αγώνα.

Γ. Τρίτος είναι ο δρόμος της οργάνωσης της ένοπλης αντιπαράθεσης.
Πιστεύω πως χρειάζεται σύνθεση αυτών των τριών εμπειριών… μιας και κανείς δεν περισσεύει, μιας και όλοι χρειάζονται, η ζωή έχει διδάξει την σύνθεση!
Όλοι αυτοί που πραγματεύονται αυτά τα μεγάλα και σοβαρά θέματα θέλουν και ονειρεύονται χοντρά -χοντρά την ίδια κατάληξη. Ας μην αφήσουμε το μονοπάτι να τους χωρίσει, όλοι οι καλοί χωράνε έχουμε ξαναπεί!

Στον χαρακτήρα και στην ιδιοσυγκρασία και στις καταβολές και στο πως φτάσαμε μέχρις εδώ μπορεί να διαφέρουμε, έχουμε όμως όλοι αυτοί οι ‘ωραίοι δικοί μας’ που λέει ο ποιητής στην παράσταση που συνδυάστηκε με το τέλος της 7ετίας των συνταγματαρχών, όλοι εμείς λοιπόν μοιραζόμαστε το ίδιο όραμα. Να το κάνουμε πραγματικότητα λοιπόν κι ας αφήσουμε τις μιζεριές περί ‘τέλους της ιστορίας’!.
Οι κοινωνικές συνθήκες και η προσωπική συνθήκη σπρώχνει τον καθένα να διαλέξει το μονοπάτι που του ταιριάζει περισσότερο, φτάνει να το περπατήσει!

Και βέβαια,άλλο το να ζεις στη μεγαλούπολη και άλλο στο χωριό.
Στο μικρό μέρος, πολλές φορές, οι αντιθέσεις αμβλύνονται. Στο κέντρο είναι πιο οξυμένες, εκεί ο αγώνας για την επιβίωση είναι πιο τραχύς και άγριος.
Οι κοινωνικές σχέσεις στην επαρχία είναι πιο στενές, δεν έχουν διαρραγεί τόσο όσο στο κέντρο.

‘Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ’ τον κόσμο, εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο’

Η αλήθεια πάντως είναι πως η κατά μέτωπο στρατιωτική αντιπαράθεση με το κράτος στη σύγχρονη δύση έχει αποδειχθεί καταστροφική για τους προλετάριους!

Όσον αφορά τον εσωτερισμό τώρα.
Όσον αφορά τον δρόμο για την εσωτερική ‘γνωριμία’, ύστερα από χρόνια βιωματικής εμπειρίας, έχω να πω αυτά :
Οι πατέρες και οι νηπτικοί λένε πως την τελείωση, την θέωση οι άνθρωποι την επιτυγχάνουν με δύο τρόπους.
Ή τους δίδεται απευθείας με τη χάρη του Θεού, απροσδόκητα, απροειδοποίητα επειδή για κάποιον λόγο επιλέχθηκαν.
Ή εξ αιτίας των αγώνων και των έργων τους, των προσπαθειών τους.
Ύψιστη και δυσκολότερη των αρετών η διάκρισης. [ Άντε να καταλάβεις λοιπόν και να είσαι σίγουρος πως αυτό που ‘βιώνεις’ δεν είναι από τον πονηρό, και είναι η χάρις του Θεού ]. Ή δεν είναι αυθυποβολή.
Από την άλλη τεράστια αρετή το ταπεινό πνεύμα.

Όσα περισσότερα προσπαθείς λοιπόν και κάνεις τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να σε υπερβεί το εγώ. Να σε ξεπεράσει, σε μπουρδουκλώνει διαρκώς.
Διαλέγω λοιπόν την ταπεινότητα, αφήνομαι με εμπιστοσύνη στο αύριο, στην αρμονία του Σύμπαντος, αφήνομαι. Και περιμένω. Με εμπιστοσύνη .Έχω εμπιστοσύνη.

Ακολουθώ τον δρόμο του γέροντος Παϊσίου, που μου τον μετέφερε χρόνια πριν ο καλός μου φίλος, κι ας μη συναντιόμαστε ποτέ, ο Βασίλης ο Μαρουλάς. Είπε λοιπόν ο γέροντας σε παρευρισκόμενους πιστούς στο καλυβάκι του πως τίποτα μεγαλύτερο από το ‘γεννηθήτω το θέλημά σου’ , δίχως όμως γογγυσμούς και διαμαρτυρίες για τα συμβάντα της καθημερινότητας, ένα απλούστατο ‘ας γίνει όπως νομίζεις’ φτάνει και περισσεύει για να βιώσεις αυτό που σου μέλλει, δίχως όμως παράπονο για τον δρόμο που παρεμβάλλεται ανάμεσα σε εσένα και αυτό.

Το ίδιο και το αυτό βρίσκω στη διδαχή του Κρισναμούρτι που με γοητεύει. Το ξανασυναντώ επίσης και στη διδαχή του Σιντάρτα, από τον μεγάλο Γερμανό, τον Έσσε, το ξαναβρίσκω στον Όσσο.
Ο ίδιος δρόμος άλλοι πολιτισμοί. Δεν είναι τυχαίο.
Παρατήρηση, ησυχία, υπομονή, εμπιστοσύνη.
Ότι έχουμε μέσα δεν είναι δικό μας,είναι βάρος, δημιουργήθηκε με τα χρόνια και μας εμποδίζει να βλέπουμε, να βλέπουμε με αθωότητα, να αντιλαμβανόμαστε. Δεν λέγονται αυτά, βιώνονται. Έχει δημιουργηθεί με τα χρόνια και μας φυλακίζει. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΩΡΡΕΥΜΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΕΣ, Ή ΜΑΣ ΑΠΟΤΡΕΠΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΕΣ ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ.
Υπάρχει μόνο είμαι, είναι αυταπάτη να θέλεις να γίνεις κάπως αλλιώς, αγωνίζεσαι και σπας τα μούτρα σου. Κάνε ειρήνη με τον εαυτό σου, αποδέξου τον και αμέσως θα έλθει η γαλήνη. Κι αν έχεις ακόμη καλές προθέσεις θα νιώσεις και την χάρη. Δεν μπορώ εγώ να σου πω ότι είναι από τον Θεό, αφήνω τους καιροσκόπους και τους κερδοσκόπους να το κάνουν.

σούφι

Το να προσπαθείς να φτιάξεις έναν άλλο εαυτό δημιουργεί σύγκρουση, η δράση θα φέρει οπωσδήποτε αντίδραση και ούτω κάθε εξής και δεν θα γαληνέψεις ποτές.Και πως θα ακούσεις αν δεν είσαι γαλήνιος; Πως θα δεις.; Θα περάσει μπροστά σου αλλά εσύ θα είσαι αλλού!!!
Το ‘θα ήθελα να είμαι έτσι’ θα φέρει σύντομα και το αντίθετο του. Και θα πηγαίνει λέγοντας.
Αφέσου λοιπόν με εμπιστοσύνη.
Γίνε σαν το ποτάμι, δεν σταματάει ποτέ την κίνησή του και είναι παντού την ίδια στιγμή.
Πάντα το ίδιο, πάντα διαφορετικό,την ίδια στιγμή που κοιτάζεις είναι άλλο!

Κυλάει. Όπως ο Ηράκλειτος λέει. Βλέπεις τι όμορφα ξαναγυρίζουμε στα γράμματά μας, να πω στα χώματα μας αν σας αρέσει καλύτερα. Δεν ξέρω.
Βλέπετε τι όμορφους κύκλους που κάνει η ζωή και η εμπειρία, από εδώ εκεί. Και πιο πέρα. Και ύστερα στη μήτρα! Γιατί η Μάνα είναι μία, με άπειρα παιδιά, που όλο τριγυρνάνε σε χορό για να καταλήξουν στην αγκαλιά Της,αργά ή γρήγορα! Με ένα γλυκό φιλί!
Έχω εμπιστοσύνη λοιπόν και κυλάω.
Παρατηρώ.

Και για να μη χάνομαι στους λαβυρίνθους του μυαλού μου παρατηρώ την αναπνοή μου. Κάνω έτσι καλό και στην υγεία μου,στην κυκλοφορία του αίματος που κυλάει κι αυτό καλύτερα όταν δεν σφιγγόμαστε από τα βάρη της καθημερινότητας. Χαλαρώνουν οι μύες και το κορμί.
Και περιμένω, με εμπιστοσύνη.
Και προσπαθώ να τρώω με μέτρο.
Και δεν τρελαίνομαι όταν δεν τα καταφέρνω.
Και συγχωρώ τον εαυτό μου και τους άλλους, όταν μπορώ.
Και το να ‘ξεφύγεις’ ανθρώπινο είναι.
Το κουβαλάμε.

Κανείς δεν είναι τέλειος.
Ας μη φοβόμαστε το λάθος.
‘Άσε με να κάνω λάθος, μη παριστάνεις τον σοφό, δεν μ’ αρέσουν οι σοφίες. Δεν γουστάρω να σωθώ.’ Δεν ξέρω αν το μετανιώσω. Θα φανεί στην πορεία. Η πορεία είναι που έχει όλο το ζουμί λέει και ο ποιητής !
Η σοφία βρίσκεται παντού.
Να σαι ανοικτός, όσο μπορείς.
Μπορείς.
Αρκεί.

1994 λένα παπά αδελφοί κατσιμίχα το δωμάτιο
»μες το κλειστό δωμάτιο μπορείς να βρεις ότι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς
και ότι μέσα σου βαθιά αγάπησες κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό,
όλα είναι εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
μες το κλειστό δωμάτιο, όλα και τίποτα
αγάλματα θεών λησμονημένων και της Ελένης το πουκάμισο, όλα είναι εκεί κι άλλα πολλά, που κάποτε φαντάστηκες.
Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεθσημανή, τα βήματα της θλίψης του, της αίγλης του το φως
το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους, το ψύχος το δριμύ των χωρισμών.
Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας σινιάλα από φάρους που σβηστήκαν
και μαγικά τοτέμ από άγνωστες φυλές
κι εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά θάνατοι και φωτιές κι αόρατη ομορφιά.
Αν έχεις μάτια να τα δεις, αν έχεις χέρια να τ’ αγγίξεις
μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
αρκεί να πας, ολάνοιχτος, γυρεύοντάς τα».

Κι το να ψάχνεις τον εαυτό σου δεν σημαίνει πως θα παρατήσεις τον κοινωνικό αγώνα. Αυτή τη ζωή γνωρίζουμε κι αυτή θα παλέψουμε να κάνουμε καλύτερη.

Μια επισήμανση τώρα. Σε όλες τις εκδηλώσεις τους τα καθεστωτικά κόμματα και τα φασιστικά μορφώματα με τους οπαδούς τους ανεμίζουν σύμβολα, ελληνικές σημαίες.
Είναι όλοι τους υπεύθυνοι για το χάλι, τον κατακερματισμό της ελληνικής κοινωνίας αυτοί που πουλάνε πατριωτισμό στο παζάρι της ψήφου και της ζωής. Πρώτο λοιπόν μειονέκτημα όσον αφορά τον στρατηγικό σχεδιασμό στο τραπέζι της Γεωπολιτικής για κόμματα και ηγεσίες [ συνταξιούχος των μυστικών υπηρεσιών ο γραμματέας του φασιστικού κόμματος, σας μοιάζουν για αντισυστημικοί είπατε; ]

Κατακερματισμός λοιπόν!
Είναι επίσης υπεύθυνοι για την καταβαράθρωση της οικονομίας η οποία στηρίζεται, η ετοιμόρροπη, από γεννήσεως αυτού του μορφώματος που ονόμασαν ελληνικό κράτος μόνο από δανεικά, με ότι αυτό συνεπάγεται πάλι στα ‘παιχνίδια’ των Γεωπολιτικών σχεδιασμών και στρατηγικής. ΜΕ ΣΥΝΕΊΔΗΣΗ δηλαδή δεν φτιάξαμε ποτές μια αυτάρκη να ζήσει και να προκόψει με τους ανθρώπους της χώρα. Άλλο τεράστιο ντεζαβαντάζ λοιπόν !
Είναι επίσης αυτοί οι ίδιοι που δεκαετίες τώρα έμαθαν στον νεοέλληνα να ξοδεύει περισσότερα από όσα παράγει – Τρίτη τρικλοποδιά για τους μελετητές Γεωστρατηγικής – όταν λοιπόν καταφέρνει να παράξει,πάντα είναι λιγότερα από αυτά που καταναλώνει!

Όλοι αυτοί λοιπόν μιλούν για πατριωτισμό, και μιλούν για αυτόν επίσης εκείνοι που χρόνια ολόκληρα πίνουν νερό στο όνομά τους, και τους στηρίζουν,και μας βγάζουν το λάδι. Βρε μαγκούρα που σας χρειάζεται !
Όσοι έχουν κυβερνήσει από γεννησιμιού του αυτόν τον πολύπαθο τόπο, για να μη πω και γι αυτούς που τους στηρίξανε, είναι ένοχοι εσχάτης προδοσίας. Με όλο τον θίασο σκιών βεβαίως. Τα υπόλοιπα τα ακούω βερεσέ !!!

 

συνεχίζεται

μιχαλης 267

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Ψ. στη χώρα του ποτέ…ή 5

συνεχίζω την επομένη, ο πυρετός έχει πέσει αλλά η αίσθηση κόπωσης είναι εδώ. Δεν πειράζει, περάσαμε και χειρότερα.
Έξω Μεγάλη Παρασκευή με ένα ήλιο τεράστιο και τριάντα βαθμούς θερμοκρασία. Καιρός για θάλασσα κι όχι κλάματα, όσο και αν σας φαίνεται κρύο και αιρετικό,
δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει κάθε χρόνο να τον σταυρώνουν και να τον ξανασταυρώνουν τον καημένο τον Χριστούλη, και να βρίζουν τον Ιούδα, που δίχως αυτόν τίποτα δεν θα είχε συμβεί.
Και μετά έρχεται η Ανάσταση, γι αυτούς που έχουν τις αμαξάρες ενώ τα φτωχαδάκια ψάχνουν στις τρύπιες τσέπες τους για να βρουν κανένα ψιλό για το κεράκι
όλα τα άλλα τα ακούω βερεσέ.

Η ανάσταση είναι μοναχά για τους δυνατούς, οι μικροί θα είναι μικροί και μετά την Ανάσταση του Κυρίου, που φτωχούλης ήτανε κι αυτός
και για τους φτωχούληδες ετοίμασε τη Βασιλεία του, εξοστρακίζοντας στα ίσα τους παραλήδες. Τι τρέχουν λοιπόν οι υποκριτές να γιορτάσουν δίπλα σε παραλήδες, στρουμπουλούς αρχιπαπάδες, παραλήδες βουλευτές και πολιτικούς, παραλήδες μεγαλοκαρχαρίες και άλλους τέτοιους επώνυμους.
Για τους ανώνυμους μίλησε ο Χριστός,
Αυτοί λοιπόν πρέπει να βρουν τη δύναμη, να αποκτήσουν τη δύναμη να πετάξουν στα σκουπίδια αυτούς που έχουν σήμερα τη δύναμη και να τους βάλουν να εργάζονται εθελοντικά και αμισθί, όπως οι ίδιοι προτείνουν ανερυθρίαστα .

Αυτά τα ολίγα για το πνεύμα των καταναλωτικών εορτών που είναι στενάχωρες στα λόγια αλλά μες την καλή χαρά της τσέπης των οργανωμένων μεγάλων αγορών.
Δώρων, καφέδων και οινοπνευματωδών ποτών στα γεμάτα θαμώνες κωλάδικα
σ’ ένα δευτερόλεπτο, προσέξατε, το δάκρυ γίνεται γέλιο. Και το σταυροκόπημα τσίμπημα στα καπούλια του θηλυκού που τριγυρίζουμε σαν τους καρχαρίες, με γουρλωμένα τα μάτια προς βυζάκια και μπουτάκια.

ΘΥΜΗΘΕΊΤΕ.
ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΆ, ΜΕΣ ΤΟ ΝΑΌ ΜΑΣ ΕΜΑΣΤΊΓΩΣΕ Ο ΚΎΡΙΟΣ
γιατί πουλούσαμε και ξεπουλιόμασταν!
ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΊΔΙΟΙ ΤΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΎΣΑΜΕ ΤΟΝ ΈΡΩΤΑ. ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΆ ΤΗΣ ΑΓΆΠΗΣ.
όλα μαζί, σε μια φράση ,
σας επιστρέφω την διαστροφή σας φαρισαίοι-γραμματείς υποκριταί!

‘όλοι θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν θέλει ν’ αλλάξει τον εαυτό του.’
L. Tolstoy.

Last temptation of Christ, Peter Gabriel.

 

Επιστρέφουμε στη Φλωρεντία, δείχνουν ξανά φωτογραφίες στον Saverio.

‘όσον αφορά αυτό που είπα την πρώτη φορά για τον Νάκη, σαν άτομο ανταποκρινόμενο στην φωτογραφία του Ρομπέρτο,ορίζω με ακρίβεια ότι, αφού είδα τις φωτογραφίες του Ρομπέρτο και Νάκη, παρατηρώ μεταξύ αυτών μιά ομοιότητα. Όμως, από άλλες ενδείξεις που δόθηκαν από μένα σε προηγούμενες ανακρίσεις, καταλήξαμε στην ακριβή ταύτιση του Νάκη που δεν είναι ο Ρομπέρτο’.
Πάρτα Λίζα και κάντα κορνίζα!

Τον έχει συναντήσει τρεις ή τέσσερις φορές στον συνεταιρισμό Κοοπερατίβα Κάμπο Ικόνικο.
Πήρε μέρος μαζί του σε συγκέντρωση που αφορούσε την κλοπή εκρηκτικών. Στην ίδια τοποθεσία ξέρει όμως πως γίνονται πολλές συγκεντρώσεις με θέματα που δεν τον αφορούν. Στη συγκεκριμένη όμως όπου σύμφωνα με αυτά που έχει αποκαλύψει ασχολούνταν μονάχα η ηγεσία των ομάδων καλούν και τον ίδιο όπως και τον Νάκη! μαζί τους είναι και ο Γιώργος και ο Σπανός, που είναι ένα και το αυτό πρόσωπο, και θα το καταλάβετε σιγά-σιγά. Το έχει παραδεχτεί νωρίτερα. Ένα άτομο,με όνομα και παρατσούκλι. Κι αυτός δείχνει δύο διαφορετικές φωτογραφίες. Άντε, καίει τον ένα, που δεν έχει κανένα λόγο να παρευρίσκεται σε τέτοιες συγκεντρώσεις, όπως και ο ίδιος ο Σαβέριο, πάντα σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα. Τον δεύτερο όμως, γιατί τον καίει ;
αλλά ποιος θα τον ρωτήσει!

τους βάζει λοιπόν και αυτούς τους τρεις, που είναι δύο, στις ηγεσίες των ομάδων, όπου αυθαίρετα τοποθετεί και τον εαυτό του. Εκεί λοιπόν που οι ομάδες της πόλης είναι 4, σύμφωνα με την κατάθεσή του εδώ και μήνες, τώρα τις ανεβάζει σε επτά.

Τι γίνεται ρε παιδιά ;

Αμέσως μετά προσπαθεί να τα μπαλώσει, διορθώνεται και λέει πως ‘όχι, στην συγκέντρωση ο Γιώργος και ο Σπανός δεν παρεβρέθησαν, ήταν σε μία διαφορετική συγκέντρωση από εκείνη που έλαβα εγώ μέρος στην οποία με πληροφόρησαν πως αυτοί οι δύο είναι που εντόπισαν το λατομείο, έτσι συμπέρανα πως ανήκουν στη διοίκηση,μιας και αυτή ασχολείται με το θέμα. Στην συγκέντρωση πήραν μέρος άλλα άτομα, ίσως η Αλέκα.
Να και η όγδοη αρχηγός. Σε λιγάκι οι αρχηγοί θα είναι περισσότεροι από τα μέλη.
Της κοινής γυναικός το κιγκλίδωμα!!
Που γίνονται αυτές οι συναντήσεις ρωτήσατε ; Μα στο γραφείο του συνεταιρισμού Κοοπερατίβα Κάμπο Ικόνικο, στο ισόγειο του σπιτιού όπου κατοικώ. Βλέπεις πως δένει το γλυκό!

Πριν κλείσει με ξαναβάζει στο στόμα του, επαναλαμβάνει πως : ‘όταν βγήκα από την φυλακή μπήκα μετά από λίγο στο εσωτερικό των ομάδων, αφ’ ότου με είχε πλησιάσει ο Μαυρόπουλος για να με βολιδισκοπήσει κατά πόσο ήμουν διαθέσιμος να μπω σε μια δομή που δρούσε στην περιοχή της Φλωρεντίας. Μου έδωσε να διαβάσω μερικά έγγραφα των ομάδων, χωρίς να μου πει από που προέρχονταν’, [πάλι καλά!]. ‘Εγώ του δήλωσα την συγκατάθεσή μου και αυτός έπειτα με κάλεσε να πάω στην συγκέντρωση της ομάδας του που έγινε μετά από κάποια μέρα στο σπίτι του, στην οδό Οστερία ντελ Γκουάντο. Παρόντες ήταν όλα τα μέλη της ομάδας που ήδη ονόμασα, χωρίς να λείπει κανείς.’

Εγώ θα πω μονάχα πως σε όλες τις σελίδες που έχει γεμίσει μέχρι τώρα αναφέρει τόσους και τόσους αγωνιστές που τον ‘γνωρίζουν’, ‘συζητούν’ μαζί του, ‘αγωνίζονται’, του ‘αναθέτουν καθήκοντα’ άσχετα με αυτά της ομάδας στην οποία υποτίθεται πως ‘ανήκει’, και έχει και το θράσος να λέει πως τον βολιδοσκόπησα εγώ, ο μόνος που δεν τον έχει γνωρίσει ή συναντήσει νωρίτερα. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ πριν τον ‘βολιδοσκοπήσω’!
Σύμφωνα πάντα με τα ίδια τα λεγόμενα, μυθεύματα του!
Και ένα παιδάκι θα αντιλαμβάνονταν αυτή την τεράστια πολιτική και πρακτική αντίφαση!

Tsopana Rave » Kornilia «

οι ερυθρές Ταξιαρχίες, le Brigate rosse 11 Mario Moretti

Την 15η Απριλίου επανέρχεται στην κλοπή των εκρηκτικών δηλώνοντας πως αυτή ανετέθει στην διοίκηση των ομάδων. Δηλώνει λοιπόν πως αναμφίβολα όποιος δραστηριοποιήθηκε ανήκει στη διοίκηση. ‘Προσδιορίζω ότι δυνάμει κανόνος της οργάνωσης μόνο ο αρχηγός, ήτοι εκείνος ο οποίος είχε την ευθύνη του εφοδιασμού της επιχείρησης και της ομάδος και όστις δυνάμει αυτής της ευθύνης διοικούσε την ομάδα ηδύνατο να συμμετάσχει εις τας συγκεντρώσεις αυτάς διά θέματα εφοδιασμού.

Τονίζω επακριβώς ιδιαίτερα για όσον αφορά στην συμμετοχή του Σπανού στη Διοίκηση των Ομάδων, αυτή την συμπέρανα από το περιστατικό ότι έπρεπε να γίνει μία κλοπή εκρηκτικών, για λογαριασμό της οργάνωσης, στην περιοχή της Μάσσα, και ότι αυτή η δραστηριότητα δεν ανατέθηκε σε μία συγκεκριμένη ομάδα, αλλά επελήφθη κατ’ ευθείαν η κορυφή. Η ‘οργάνωση’ των Ομάδων είχε ανάγκη για απαιτήσεις των ίδιων των Ομάδων να οικειοποιηθεί εκρηκτικού. Δεδομένου ότι ο Σπανός δραστηριοποιήθηκε για να βρεί το υλικό, επισήμανε τον τόπο, έβγαλα το συμπέρασμα ότι αποτελούσε μέρος της διοίκησης.’

‘όμως όχι μόνο είχα την πεποίθηση, αλλά και την βεβαιότητα από την στιγμή που στη συνεδρίαση όπου συζητήθηκε το θέμα, καθορίστηκαν τα διάφορα καθήκοντα των ομάδων [οικειοποίηση εκρηκτικού, ένοπλη κάλυψη, μεταφορά στην Φλωρεντία].Εφ όσον επρόκειτο για ‘μία επιμελητειακή ‘ συνέλευση, σε αυτήν μπορούσαν να πάρουν μέρος μόνον εκείνοι που είχαν την επιμελητειακή διαθεσιμότητα καθεμιάς Ομάδας.Μονάχα αυτός που διοικούσε την ομάδα, μπορούσε να πάρει μέρος στις συνεδριάσεις επιμελητειακού χαρακτήρα’.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, ο ίδιος πώς γνωρίζει ποιοι παίρνουν μέρος στις συγκεντρώσεις ;
Άσε που νωρίτερα δηλώνει πως σε μία πήρε μέρος και ο ίδιος μαζί με την Άννα και τον Γιώργο, άτομα που σε προηγούμενες καταθέσεις του δεν τα αναφέρει σαν αρχηγούς. Έχει πολλές φορές αριθμήσει σε 4 τις ομάδες της Φλωρεντίας και 2 της Σαρζάνα, κωμόπολης προς την θάλασσα της Τοσκάνης. Έχει συχνά, τρεις με τέσσερις φορές κατονομάσει τους αρχηγούς των, που μοναχά αυτοί παίρνουν μέρος στις συγκεντρώσεις της διοίκησης!! Όλοι οι υπόλοιποι τι ζητούνε εκεί πέρα ;

Ακολουθούν και άλλα ευτράπελα :
‘Γνωρίζω ότι οι προκηρύξεις αίτινες διενεμήθησαν εις όλην την Ιταλίαν με την υπογραφήν Κομμουνιστική Οργάνωση Μάχης Πρώτη Γραμμή ανήκουν εις την αρμοδιότητα του Έκτορα και της Άννας, οίτινες και διένειμον τας προκηρύξεις που ελάμβαναν….που απόσυραν από μία καντίνα που βρισκόταν στην οδό Ντι Μέτζο.Οι προκηρύξεις με την υπογραφήν Ομάδες Προλετάριων Μάχης διενέμοντο επίσης από τους ίδιους και οι ομάδες πέρα του να λαμβάνουν τα όπλα ελάμβαναν και τις προκηρύξεις πάντοτε μέσω της Άννας και του Έκτορα που φρόντιζαν να τα διανέμουν στους αγωνιστές όταν γινόταν διεκδίκηση μιάς πράξης. Δεν υπήρχε διάκρισις μεταξύ των χρησιμοποιούμενων μέσων διά την σύνταξιν και την αναπαραγωγήν των εγγράφων της οργάνωσης και των ομάδων υπό την έννοιαν ότι η ιδία οργάνωσις εχρησιμοποιείτο δι αμφοτέρους σκοπούς. Όσον αφορά ιδιαιτέρως τα έγγραφα των ομάδων,τα πρόσωπα που ήταν ευθέως υπεύθυνα διά την ενέργειαν αυτήν ήταν η Αλέκα και ο Σάσσα!!
Με αυτή την έννοια επιβεβαιώνω και τις δηλώσεις που έκανα σε σχέση με ότι ανήκαν στην οργάνωση τα υλικά που βρίσκονταν στο Πράτο’.

Διαμαντένια προβλήτα ενδελέχεια

Μάο: «Πολεμήστε αυτά που υπερασπίζεται ο εχθρός. Για να υπερασπιστείτε όλα όσα πολεμά ο εχθρός»

Τελικά βρε άνθρωπε, θα συμφωνήσεις πουθενά με τον εαυτό σου ;;;

Συνεχίζει λέγοντας πως όλα αυτά γίνονται υπό τον έλεγχο των διοικούντων. Τους ονοματίζει και αυτή την φορά λείπουν οι μισοί!! [Κώστας, Ντίνος και Φιόνα].
Αναγνωρίζει και τον Μέντη της Πίζας σε φωτογραφία που του δείχνουν.

Τον ρωτούν και ξαναμπαίνει στην φάρσα του Γιώργου και του Σπανού υποδεικνύοντας δύο διαφορετικά άτομα με αυτά τα ονόματα, όταν και οι πέτρες γνωρίζουν πως το Σπανός είναι το παρατσούκλι του Γιώργου. Φωτογραφίες με δύο διαφορετικά άτομα για το ίδιο πρόσωπο! με το υποκοριστικό του. Δείχνει δύο ξεχωριστές φώτο, ξανά και ξανά. Θα έπρεπε να τον πετάξουν έξω με τις κλωτσιές.

Με την ευκαιρία, να σας πω πως ο Γιώργος ο ‘Σπανός’ είναι αυτός που αργότερα με ‘δίνει’και αυτός. Θα παρελάσει λοιπόν απ’ τις σελίδες μας μαζί με έναν τρίτο, τον Αντόνιο. Οι δικές τους καταθέσεις θα χρησιμοποιηθούν για να ξανανοίξει η υπόθεση εδώ στην Ελλάδα, λίγα χρόνια αργότερα, 1985. Θα τα πούμε εν καιρώ.

Παρακολουθείστε τον :
‘Όπως ήδη ξεκαθάρισα, όπου υπέδειξα σαν εκπροσώπους μιας απ’ τις ομάδες τον Σπανό και κάποιον Γιώργο, ξεκαθάρισα κατόπιν ότι ο Σπανός ταυτιζόταν με τον Γιώργο, ως εκ τούτου ξεκαθάρισα ότι ο Σπανός έκανε παρέα με τον Λάκη είναι φανερό ότι τα άτομα που υπέδειξα στην αρχή σαν τον Σπανό και τον Γιώργο πρέπει να ταυτιστούν με τον Γιώργο και τον Λάκη.’
‘όσο για το αν ανήκε και το άτομο που είχα πάντα πιστέψει ότι ονομαζόταν Γιώργος στην διοίκηση, ισχύει γι αυτόν η ίδια συζήτησα που έγινε για τον Σπανό και δηλαδή ότι και αυτός συμμετείχε σ’ εκείνη την συνεδρίαση στην οποία αναφέρθηκα και στην οποία συζητήθηκαν οι πλευρές του προβλήματος ανεύρεσης των εκρηκτικών.’

‘Κάνω γνωστό ότι η δομή που δρούσε στην Πίζα, ήταν μια δομή αυτόνομη και σε σχέση με την διοίκηση, επρόκειτο για μία δομή που είχε πραγματωθεί από την οργάνωση στην ιδιαίτερη Πιζάνικη πραγματικότητα.
σε μένα προκύπτει ότι η διοίκηση των ομάδων αποτελούνταν από έξη άτομα, απ’ όπου συμπεραίνω ότι οι ομάδες λειτουργικά συνδεδεμένες με την διοίκηση ήταν 6. τέσσερεις παρούσες στην φλωρεντινή κατάσταση και δύο στην κατάσταση της Σαρζάνα. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ήταν δύο οι ομάδες που οι επικεφαλής τους εκπροσωπούνταν στο εσωτερικό της Διοίκησης. Επιβεβαιώνω ότι οι 4 ομάδες της Φλωρεντίας εκπροσωπούνταν από την Φιόνα, τον Κώστα, τον Ντίνο και τον Λουκά της οδού Φιεζολάνα.’

Μιλάει και για διάφορες προκηρύξεις στη συνέχεια, άλλες πολιτικού και άλλες στρατιωτικού περιεχομένου. Συγκεκριμένα για ‘την προκήρυξη που φέρει την φράση Προλεταριακές ομάδες πάλης, εφημερίδα εξουσιοδοτημένη από το δικαστήριο του λαού, που αναφέρεται και στην επίθεση στο Πρωτοδικείο Φλωρεντίας τον Ιούλιο του ’78’,αντίγραφο της οποίας ανέγνωσε διότι αφέθει εις το Πανεπιστημιακό Εστιατόριο, και για μια άλλη, τεσσάρων φύλλων που αφορούσε στο πρόβλημα του σπιτιού και ήταν υπογεγραμμένες από τις Προλεταριακές Ομάδες Πάλης. ‘Για τη διανομή αυτής της τελευταίας ασχολήθηκε ο Ρούλης, ο οποίος είμαι βέβαιος πως ανήκε στις Ομάδες γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, και γιατί επίσης, ενώ ήμουν κρατούμενος έμαθα από φίλους που ήλθαν να με βρουν στη φυλακή ότι ο Ρούλης φιλοξενούσε στο σπίτι όπου εκείνη την εποχή κατοικούσε τον Κάρλο, ο οποίος θεωρείτο καταζητούμενος για το ότι είχε επισημανθεί μετά από μία εισβολή που είχε γίνει σε ένα κτηματικό γραφείο. Απ’ όσα γνωρίζω ο Κάρλο τον οποίο γνώρισα στις αρχές του ’77, πριν μπώ φυλακή, έπαιρνε μέρος στην επιτροπή Προλετάριοι Εστίας, ούτε πριν ούτε μετά από την φυλάκισή μου έμαθα ότι έπαιρνε μέρος στην Πρώτη Γραμμή,δηλαδή στις Ομάδες Μάχης.Είχα διαβάσει στη φυλακή ότι εισβολές σε κτηματικά γραφεία είχαν διεκδικηθεί από τις Ομάδες Μάχης, όμως αν και το ήξερα αυτό δεν τον ρώτησα αν έπαιρνε μέρος σε αυτές γιατί δεν είναι πράγματα για να ρωτηθούν’.

Χώνει λοιπόν στη μέση και άλλο παλικάρι που διανέμει προκηρύξεις και ανήκει στις ομάδες επειδή το έμαθε από τον Θεό! μετά μιλάει για τον φίλο του που τον πρωτοέμπασε στην κολεκτίβα του συσσιτίου και διαβεβαιώνει ότι ποτέ δεν πληροφορήθηκε να είναι μέλος της οργάνωσης. Ξέρει όμως ‘ότι φυγοδικεί διότι έχει αναγνωρισθεί από τις έρευνες εις τας οποίας προέβαινε εις τα διάφορα κτηματικά γραφεία’!
Θεέ και Κύριε. Όποιος θέλει κάνει έρευνες, δίνει τα στοιχεία όπου νομίζει,και όταν γίνονται επιθέσεις τρέχει να κρυφτεί. Στις οργανώσεις όμως δεν ανήκει. Πως να το μάθουμε άλλωστε μιας και κάποια πράγματα δεν ερωτώνται!
Αυτά τα πράγματα σας φαίνονται λογικά,σε μία περίοδο έντονης και σοβαρής πολιτικοποίησης και αγώνα ;

Εγώ σιωπώ!!
‘Δεν δύναμαι να είπω από ποίον έμαθα ότι ο τάδε εφιλοξενήθει από τον δείνα, ξέρω όμως ότι εφιλοξενήθη’.
Άσε που κατηγορεί τον Ρούλη στην συνέχεια πως έχει χάσει την εμπιστοσύνη των συντρόφων του διότι ‘παίρνει ύφος αρχηγού’. ‘Και έτσι είχε ζητήσει να παύσει συμμετέχων στις ομάδες’. Τον φυγόδικο Κάρλο όμως τον φιλοξενεί στο σπίτι του,ο ψιλομύτης! Ο αθεόφοβος!!!

Και επαναλαμβάνει την τεράστια αντίφαση στην οποία έχει πέσει : ‘μου τονίζεται ότι εις την ανάκρισίν μου της 4ης Ιανουαρίου ότι μόνο από τινων μηνών είχα αποφασίσει να διακόψω τας σχέσεις μου διότι δεν ήμουν πλέον σύμφωνος με μίαν ωρισμένην πολιτικήν πρακτικήν, και ότι η δήλωσίς μου αυτή φαίνεται να έρχεται σε αντίθεσιν με την διαβεβαίωσή μου ότι εγκατέλειψα τας αμάδας τον Μάϊο του ’78. Η σχέση μου με τα πρόσωπα τα οποία εγνώρισα συνεχίστηκε επί προσωπικού επιπέδου, εγώ απομακρύνθηκα επειδή είχα γίνει γνωστός εις την αστυνομίαν αλλά δεν ήθελα να διακόψω τελείως τις επαφές μου για λόγους αυτοπροστασίας δεδομένου ότι μέσω των επαφών μου ηδυνάμην να πληροφορούμαι ενδεχομένας έρευνας ή διατάξεις περί συλλήψεώς μου από την αστυνομία και την δικαιοσύνη ή ακόμη περισσότερο για περιοριστικά μέτρα απέναντί μου και εντεύθεν θα ηδυνάμην να τύχω επαρκούς βοηθείας εις την περίπτωσιν θα υποχρεούμην να φυγοδικήσω. Τα αυτά ισχύουν και για την Σάρα την οποία συνάντησα εν συνεχεία για λόγους καθαρά αισθηματικούς, [αλλά την έδωσα με τόσην ευκολία για να σώσω το τομάρι μου ο αθεόφοβος]. Είναι κατ’ ακολουθίαν προφανές ότι τόσον εκ μέρους της Σάρας όσο και των άλλων φίλων που εγνώριζα από πρίν και μετά των οποίων είχα υπηρετήσει εις τας ομάδας έλαβον γνώσιν των σχετικών πληροφοριών και ενεργειών της οργάνωσης εις ήν συμμετείχα’.

‘Ο Ανδρέας κατοικούσε στην οδό Οστερία ντελ Γκουάντο μέχρι την στιγμή κατά την οποίαν αναγκάστηκαν ν’ αφήσουν το διαμέρισμα ,από εκείνη την στιγμή έμεινε στην οδό Μοντεμπέλλο.’
‘Όσον αφορά τη δήλωσή μου σχετικά με τα όπλα που αφαιρέθηκαν από ιδιωτικούς αστυνομικούς και μεταφέρθηκαν στο σπίτι της Ντονατέλλας επαναλαμβάνω πως η ίδια μου το είπε, όχι ποιός τα πήγε ή που εχρησιμοποιήθηκαν.

‘Σε εξήγηση της δήλωσής μου στη σελίδα 225, όπου βεβαιώνω ότι τα σχεδιαγράμματα συντάχτηκαν από τον Σάσσα, προσδιορίζω ότι εγώ δέν είδα τον Σάσσα να συντάσσει αυτά τα σχεδιαγράμματα, τα εξετάσαμε μαζί, αφού τα έφερε σπίτι μου. Εγώ συνέταξα το σχεδιάγραμμα που σε μεγέθυνση αναπαρήγε ένα από τα δύο σκίτσα που είχε φέρει ο Σάσσα.’
‘Μου λέτε πως η δήλωσίς μου της σελίδας 312 σχετικά με την συγκέντρωσιν για την επίθεση στη Ντάτα Μάνατζμεντ έρχεται σε αντίθεση με τα σημειούμενα προηγουμένως εις την σελίδα 224. Προσδιορίζω…….κλπ, νέες ανακατασκευές κλπ.
Μετά λέει πως πήγαινε και συναντούσε την Ροσσάνα σ’ ένα σπίτι που έμενε με μία φιλενάδα της, την Αντρέα.

Με όλες τις κοπέλες που σχετίστηκα εκείνα τα χρόνια της αμφισβήτησης, οι σχέσεις μου ήταν απόλυτα ελεύθερες. Και από τις δύο πλευρές. Γνώριζα όλες τις παρέες και τις σχέσεις, ερωτικές ή φιλικές που είχε η κοπέλα, όπως φυσικά κι εκείνη τις δικές μου.
Το καινούριο βγαίνει από την κουβέντα και τον πειραματισμό, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Ναι, είμαστε σύντροφοι, μαχητές, αυτόνομοι και ανατρεπτικοί. Σε ρήξη με το κράτος και τις συμμορίες του που τις βαπτίζει ‘δημοκρατία’. Πολυλογάδες όμως ποτέ. Και μάλιστα με χαρακτήρες που κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα πως ‘είναι κινούμενες νάρκες’.

Κι απ’ ότι είδατε, κατηγορεί για ελιτίστικη συμπεριφορά ένα παλικάρι που αγαπούσα πολύ, που περάσαμε πολλά μαζί, για την προσωπική μας ζωή εννοώ,
που έδινε και το σώβρακο του εάν το χρειαζόσουν, που ίσως ήταν περισσότερο ελευθεριακός για τα γούστα κάποιων μιλιταριστών,
που ντύνονταν χίπικα και που ακριβώς γι αυτόν τον λόγο δεν έδινε στόχο στους σμπίρους, μιας και ‘δεν γέμιζε το μάτι’.
Και για την σοβαρότητά του εκεί που χρειαζότανε είχε δώσει πολλά παραδείγματα!

Roger Waters – Wait for Her, written by the Palestinian poet Mahmoud Darwish!

Roger Waters:  »Μισούμε να βλέπουμε τους άνδρες και τις γυναίκες μας να σφαγιάζονται στο βωμό της απληστίας και του εμπορίου. Ο πόλεμος δεν αφορά την ιδεολογία. Δεν πρόκειται για θρησκεία. Πρόκειται για χρήματα. Είναι πάντα για τα χρήματα. Πρόκειται για χρήματα και εξουσία. Και είναι εξαιρετικά λυπηρό το γεγονός ότι η ανθρώπινη φυλή αναγκάζεται να περπατήσει το μονοπάτι της ολικής καταστροφής. Το Ιερό Δισκοπότηρο είναι η αγάπη. Πρέπει να το προωθήσουμε και να το προστατεύσουμε με κάθε κύτταρο μας»

Δείτε για τι χαρακτήρα μιλάμε :
‘Δεν αισθάνομαι να πω από ποιόν έμαθα ότι ο Κάρλο φιλοξενούνταν απ’ τον Ρούλη. Δεν είχα ποτέ προσωπικές σχέσεις με τον Ρούλη, συνεπώς δεν μπορώ να πω πού έμενε εκείνη την εποχή. Θέλω να προσθέσω επίσης, σχετικά με τον Ρούλη, ότι είχε κυκλοφορήσει η φωνή μεταξύ των μελών των Ομάδων ότι ο Ρούλης είχε ζητήσει να πάψει να ανήκει στις Ομάδες. Το είχε επιτύχει αυτό και όλοι το είχαν πληροφορηθεί για λόγους ασφαλείας όπως συνηθίζονταν. Δεν ξέρω για ποιούς λόγους το είχε ζητήσει αυτό, αλλά αλληθοφανώς θάπρεπε να ήταν γιατί τελευταία πολύ λίγο τον εμπιστεύονταν και είχε πάρει έναν αέρα ‘εξυπνάκια’. Αυτό συνέβη κάνα μήνα πριν τον Μάϊο του ’78.’

Σε αυτή την τελευταία παράγραφο κρύβεται όλη η περίπτωση Σαβέριο. Έχει συμπυκνώσει όλες του τις αντιφάσεις μέσα σε τέσσερις γραμμές λόγου : Λέω ότι αισθάνομαι να πω, κατά βάθος γνωρίζω ελάχιστα, δεν συμπαθώ γιατί δεν με συμπαθούν, επειδή το παίζω εξυπνάκιας που τα ξέρει όλα και το δηλώνω απ’ εδώ κι απ’ εκεί, είμαι ο γαμάω, αλλά απομονωμένος κατά βάθος, και θα σας κάνω κακό,όπως μου κάτσει! Βλέπετε, δεν είναι τα δικά μου μυαλά ‘φουσκωμένα’ αλλά του θύματος!
Και ο θύτης βγαίνει από πάνω, λάδι!
Ξέρει όμως πως μιλάει για τον εαυτό του!
Κατηγορεί το θύμα του ότι τον κάνουν πέρα,για λόγους ασφαλείας, μιας και ζήτησε να βγει από την οργάνωση, αλλά στον ίδιο συνεχίζουν να του εμπιστεύονται τα πάντα,και ας την έχει κάνει από καιρό!

‘Σε εξήγηση της δήλωσής μου στη σελίδα 225, στην οποία βεβαιώνω ότι οι χάρτες συντάχτηκαν απ’ τον Σάσσα, προσδιορίζω ότι εγώ δέν είδα τον Σάσσα να συντάσσει υλικά αυτά τα σχεδιαγράμματα, τα εξετάσαμε μαζί με τον Σάσσα που μου τα έφερε και έμειναν σπίτι μου. Εγώ συνέταξα το σχεδιάγραμμα που σε μεγένθυνση αναπαρήγε ένα από τα δύο σκίτσα που είχε φέρει ο Σάσσα.’

Και πιο κάτω : ‘δεν μου προκύπτει, ούτε απ’ ευθείας ούτε άκουσα από άλλους, ότι εκεί [στην οδό ντει Μπάρντι, στο σπίτι της Ροσσάνα] είχαν μεταβεί άτομα με καθήκον να εκπαιδεύσουν, στην χρήση των όπλων, τα μέλη των ομάδων. Δεν μου προκύπτει ούτε για οδηγίες που έπρεπε να μοιραστούν πάνω σε τεχνικούς τρόπους για τον μετασχηματισμό ραδιοφώνων ή ραδιοπομπών. Όμως κάνω γνωστό ότι από τον Μάϊο του ’78 εγώ ήμουν ‘εκτός’ και ως εκ τούτου δεν μπορούσα να ξέρω λεπτομέρειες για την περαιτέρω δραστηριότητα των δομών.
Επιτέλους!

Του ξαναδείχνουν φωτογραφίες, ανασκευάζει προηγούμενη δήλωση, παραδέχεται λάθος και ονοματίζει άλλον στη θέση αυτού που έχει υποδείξει νωρίτερα. Και μπλα-μπλα-μπλα, επαναλαμβάνει προηγούμενες ασυναρτησίες του
και το ημερολόγιο γράφει 15 Απριλίου ’80.
Ξεκίνησα απ’ τα πίσω προς τα μπρος
Γυρίζουμε στο Γενάρη, 6 του μήνα
μιλάει για την εισβολή στη Διοίκηση της αστυνομίας Πόλεων. Ήταν καλοκαίρι. Θυμάται πως αυτοί που έκαναν την εισβολή έγραψαν συνθήματα για τους πεσόντες συντρόφους της Μπολόνια. Αυτό λέει έγινε στην πλατεία Σινιορία. Σημειώνει όπως πάντα όμως πως ‘η θύμηση της πλατείας μπορεί να μην είναι ακριβής. Αν δεν κάνω λάθος……κλπ. [οι σύντροφοι πήραν μαζί τους έγγραφα, χειροπέδες, στολές.]

λέει όμως εδώ το κουφό,που όσο κι αν προσπάθησε να το ανασκευάσει αργότερα δεν κατέστη δυνατόν :
‘Διευκρινίζοντας όσα ήδη έχω πει, και επιβεβαιώνοντας ότι, από τα έξη άτομα που συγκροτούσαν την Διοίκηση των Ομάδων, ο Γιώργος και ο Σπανός αποτελούσαν σίγουρα μέρος, το επαναλαμβάνω.’
‘Η Οργάνωση, εκ των πραγμάτων, είναι μία μαχητική Οργάνωση και αυτή καθορίζεται σαν γκρουπ που έχει μία πολιτικο-στρατιωτική στρατηγική.’
‘Μόνο σε επίπεδο Διοίκησης Ομάδων γίνονται γνωστές οι πράξεις που γίνονται από κάθε μεμονωμένη ομάδα, κι αυτό ακόμη κι αν πρόκειται για πράξεις που πρέπει να διεξαχθούν με συντονισμένο τρόπο από περισσότερες ομάδες’.

Δεν εξηγεί όμως πως είναι δυνατόν αυτός να μαθαίνει όλα όσα λέει χωρίς να έχει περάσει ποτέ το κατώφλι της πόρτας μέσα στην οποία διεξάγονται οι συναντήσεις της Διοίκησης, και έχοντας μάλιστα παραμείνει σε τέτοια ομάδα για λίγους μοναχά μήνες, απ’ ότι ο ίδιος λέει και ξαναλέει, δεν μας διαφωτίζει. Ανάμεσα στην αποφυλάκισή του και τα ψαξίματα της αστυνομίας μάλιστα. Μεγάλο μυστήριο.

‘Σε σχέση με τον Σπανό, θυμάμαι κιόλας ότι ήταν ικανός να διαπράττει κλοπές ή αδικήματα κατά της περιουσίας. Την αναφορά του στην Μάσσα ή Σαρτζάνα εγώ την έκανα καθ’ όσον αυτός είχε πολύ καλά μελετήσει το ζήτημα των λατομείων.’
Αναγνωρίζει τον Σπανό στην φώτο του Γιώργου, που είχε εντοπιστεί σε μία περιπολία στην Πλατεία Σάντα Κρότσε με άλλα άτομα,μέσα σε αυτοκίνητο. Ήταν ο Λάκης και ο Μένιος μαζί με ένα κορίτσι.

Γίνεται γνωστό ότι την στιγμή που επιδεικνύονται διάφορες φωτογραφίες,βλέποντας εκείνη του Λάκη αναφωνεί : ‘να ο Σπανός, να που έκανα λάθος’.

Ο Γιώργος όμως παρουσιάζεται διαρκώς στους πάντες με το παρατσούκλι του που είναι Σπανός. Γιώργος και Σπανός όμως είναι το ίδιο πρόσωπο. Κι αυτός αναπηδά και αναγνωρίζει άλλον.
ΕΠΙΜΈΝΕΙ : ‘Νομίζω ότι έχω δει τον Γιώργο και τον Σπανό, και το κορίτσι, τρείς φορές, όντας αυτοί πάντοτε μαζί.

Σας κουράζω, το αντιλαμβάνομαι. Βλέπετε όμως πόσες φορές αυτός ο άνθρωπος αυτοπαγιδεύεται με τα λόγια που υπογράφει. Έχω χάσει και εγώ ο ίδιος πλέον τη μπάλα, συνεχίζω όμως, όσο κουραστικό και να καταντά διότι….
είμαστε όλοι άνθρωποι, με αδυναμίες, είμαι διατεθειμένος να καταλάβω και να δεχτώ τα πάντα. Η βλακεία όμως είναι ανυπόφορη, ειδικά όταν αναγκάζει κάποιον να ζήσει σε κλουβί.

Δεν σου ζητώ να κάνεις επιλογές. Σου ζητώ όμως ειλικρίνεια.
Σου μοιάζει ο άνθρωπος που μιλά ζωντανός ή ζόμπι; Πως συνεχίζεις και του δίνεις τον λόγο, όργανο, δικαστή, υπάλληλε,
ορκισμένε στο Βιβλίο που λες πως προσκυνάς ;
και βάζεις και το χέρι στην καρδιά!

Υπογράφουν χαρτιά και γεμίζουν χρόνια ζωής τα κάτεργα με ανθρώπους ζωντανούς,
πρόσωπα με αισθήματα και ενέργεια. Με αίμα που τρέχει στις φλέβες. Ανθρώπους σαν εμένα και εσένα, τον διπλανό, τον γείτονα.
Ο τύπος καταδικάζει αυτούς που συναναστρέφεται, αυτούς με τους οποίους νιώθει ασφαλής,
διότι ξέρει πως σε περίπτωση που τον κυνηγήσουν οι αρχές, αυτά τα παιδιά θα βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα.
Διακινδυνεύοντας φυσικά.
Έχει το θράσος και το παραδέχεται εν ψυχρώ.
Αυτός χρήζει καταδίκης.

Αν τον τσιμπήσει η αστυνομία για το αμάξι που παραδέχεται πως έκαψε, αυτοί που στέλνει στα κελιά θα του σταθούν, θα τον κρύψουν, θα τον ταίσουν, θα τον υποστηρίξουν, θα κάνουν έρωτα διάολε μαζί του, θα του χαρίσουν αγκαλιά! θα τον βοηθήσουν.
Ήμαρτον!

Έρχεται η αποθέωση : ‘γύρω από τους λόγους χάριν των οποίων εγώ είχα τον τρόπο να μάθω ποιες ήταν οι ταυτότητες των μελών Διοίκησης των Ομάδων υπενθυμίζω ότι όταν ένας είναι από αρκετό καιρό μέσα στις Ομάδες, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο μαθαίνει ορισμένα πράγματα. Ύστερα δεν είναι ανάγκη να διηγούνται τα μέλη των ομάδων ο ένας στον άλλο για όσα έχουν μάθει : ένας ορισμένα πράγματα τα βλέπει, τα μαθαίνει, τα συμπληρώνει με στοιχεία που ήδη γνωρίζει, και φτάνει σε γνώσεις σαν τις δικές μου’.
ΠΉΓΕ ΣΕ ΜΆΓΙΣΣΕΣ, ΣΕ ΧΑΡΤΟΡΊΧΤΡΕΣ!!

‘Γύρω από τον Ντένη για τον οποίο μίλησα σαν συμμετέχοντα μαζί με τον Βαγγέλη στην εισβολή στην Μάνατζμεντ το μόνο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι μου φαίνεται πως στο φοιτητικό εστιατόριο, μετά από την σύλληψή του και κάποιου άλλου για το ζήτημα του κινήματος για την ζωή, κολλήθηκε μία αφίσα ή ένα τατζεμπάο στο οποίο γινόταν λόγος για ‘λευτεριά στον Ντένη και τον Βαγγέλη’.

 

Πατέρας Φιλόθεος Φάρος:
Το δικό μου κριτήριο είναι προσωπικό. Μια τραγωδία για τη σύγχρονη ζωή είναι πως είναι απρόσωπη. Γενικά είναι απρόσωπη, ακόμα και η ζωή της οικογένειας είναι απρόσωπη. Υπάρχει πλήρης απροσωπία. Κανείς δεν ενδιαφέρεται, δεν έχει μάθει, να ρωτήσει τον άλλον πώς αισθάνεσαι αυτή τη στιγμή; Όλα είναι απρόσωπα. Στην οικογένεια, στην κοινωνία, στην πολιτική. Άκουσα κάποιον να λέει δεν απαντώ επί προσωπικού. Εμένα μόνο το προσωπικό με ενδιαφέρει. Πρέπει να είμαστε ηλίθιοι για να μην έχουμε καταλάβει πως το τι θα κάνουν οι νόμοι εξαρτάται από αυτούς που θα τους εφαρμόσουν και με ποια κριτήρια θα τους εφαρμόσουν. Και το βασικό κριτήριο, το οποίο είναι και η βάση της διαφθοράς, είναι η ιδιοτέλεια. Για να εξασφαλίσεις το συμφέρον σου, πουλάς την ψυχή σου, εκεί δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Τον κόσμο τέλειο δεν θα τον κάνουμε ποτέ. Διαρκώς μιλάμε για το τι θα γίνει μετά. Όλοι οι πολιτικοί μάς λένε αυτές τις ημέρες τι θα γίνει μετά και όχι τώρα. Τι γίνεται τώρα; Ο άνθρωπος, αν μάθει το λειτουργικό τρόπο ζωής, θα ζει καλά τώρα. Δεν χρειάζεται να περιμένει να έρθει κάποιος Μεσσίας, δεν ξέρω κι εγώ πότε, να του φτιάξει τη ζωή. Όταν περιμένει ο άνθρωπος από κάπου αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, τότε την έχει βάλει σε πολύ άσχημη θέση.-

 

και από το αγωνιστικό σήμερα:

Σαν να μη πέρασε μια μέρα. ……

9η Γενάρη 2013 : Υπάρχουν κάτι ξημερώματα…….
Από 1 από τους 92 από τους 10000 από τους……

Πως να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου, ο ουρανός δικός μου, η θάλασσα στα μέτρα μου. …στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε, αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά…..

Λίγα σκόρπια λόγια, λίγες ανάκατες λέξεις για εκείνο το ξημέρωμα της 9ης Γενάρη 2013 που 92 σύντροφοι και συντρόφισσες καταστήσαμε το ‘αδιανόητο’ σε χειροπιαστή πραγματικότητα. Για εκείνο το ξημέρωμα που το ξυπνητήρι δεν ήχησε σαν καταναγκασμός αλλά σαν προσκλητήριο για την επιβεβαίωση της κυριολεξίας των ιδεών μας, των πράξεών μας, της ίδιας της ζωής μας. Για εκείνα τα γοργά βήματα προς την Βίλα Αμαλίας που τα κάναμε σχεδόν χωρίς να πατάμε στο έδαφος. Για την ευχαρίστηση που γεμίσαμε μόλις αντιληφθήκαμε ότι ,ναι, τα καταφέραμε να πιάσουμε στον ύπνο τους ένοπλους φρουρούς της αστικής νομιμότητας. Για την ικανοποίηση που νιώσαμε εκείνες τις 2 ώρες που βρεθήκαμε πάλι μέσα στο Μεγάλο Σπίτι του Κινήματος. Για τα γρυλίσματα των ματατζήδων και των δελτάδων μόλις συνειδητοποίησαν το κάζο που είχαν πάθει και το οποίο προσπάθησαν να επουλώσουν με ότι είχαν πάνω τους και μέσα τους από βρισιές, απέλπιδες κλωτσιές στις πόρτες, δακρυγόνα και ασφυξιογόνα. Για τις καθαρές κουβέντες που τους ειπώνονταν και σίγουρα θα τις θυμούνται για όλη την υπόλοιπη δολοφονική σταδιοδρομία τους : άντε γειά, εδώ είναι το σπίτι μας, πάρτε τηλέφωνο τον Δένδια, χαιρετίσματα στον Παναγιώταρο. Για την αμηχανία που διακρίνονταν κάτω από τις κουκούλες των ρόμποκοπ-εκαμιτών. Για τις συντροφικές αλυσίδες μας, τα αδιάκοπα συνθήματα μας, τα καθαρά βλέμματά μας, τα χαμόγελά μας, τις υψωμένες γροθιές μας προς τους αλληλέγγυους και τις αλληλέγγυες που βρέθηκαν κοντά μας όταν το κράτος των αφεντικών μας αιχμαλώτισε και μας στοίβαξε στις κλούβες του. Για τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που κατέλαβαν τα γραφεία της πιο ξεφτιλισμένης εκδοχής της κυβερνώσας ‘αριστεράς’. Για την αυθόρμητη συγκέντρωση στο υπουργείο οικονομικών και την ματαίωση της φιέστας του ρέιντζερ πρωθυπουργού. Για την θλίψη στο άκουσμα της εκδικητικής εισβολής στην κατάληψη Πατησίων 61 κ Σκαραμαγκά.

Για εκείνα τα μερόνυχτα στη γ.α.δ.α. Που κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσε, ακόμα και αυτή η κτιριακή επιτομή της Εξουσίας, μια δική μας προσωρινή κατάληψη. Για τα αστεία μας και τους χαβαλέδες μας που τους δημιουργούσαν εκνευρισμό. Για το αντιφέγγισμα απ’ τα φώτα την Μητρόπολης πάνω στα θολά τζάμια των κρατητηρίων. Για την μασίφ και περήφανη στάση μας μπροστά σε ένστολους και ασφαλίτες, σε ανακριτές και εισαγγελείς. Για τη χαρά στο άκουσμα κάθε κίνησης αλληλεγγύης που πραγματώνονταν εκτός των τειχών. Για τους δικηγόρους που με ανιδιοτέλεια στάθηκαν στο πλάι μας. Για όλους εμάς, αναρχικούς και κομμουνιστές, αυτόνομους και αντιεξουσιαστές, αδέσποτους και ανέστιους, τρελαμένους και σαλταρισμένους, αλάνια και μάγκισσες, ΄παλιούς’ και ‘νέους’, ίσους και διαφορετικούς. Για τις πολλές χιλιάδες των ανδρών και των γυναικών του κόσμου της Αντίστασης και του Αγώνα που στις 12 Γενάρη του ‘13 γράψανε ιστορία. Για την ατάκα συγκρατούμενου συντρόφου στο άκουσμα του μεγέθους αυτής της ανθρωποπλημμύρας : το φυτίλι ποτέ δεν βλέπει την έκρηξη.

Για όλα αυτά και για άλλα τόσα, για όλους τους λόγους του κόσμου, να μην κάνουμε βήμα πίσω, να μην υποχωρήσουμε, να μην απογοητευτούμε, να μην λιγοψυχίσουμε, να συνεχίσουμε να ζούμε και ν’ αγωνιζόμαστε με αξιοπρέπεια ενάντια στην χούντα της εποχής μας, για τον δικό μας κόσμο, για τους δικούς μας κόσμους, για τον Κομμουνισμό και την Αναρχία. Γιατί ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς. Γιατί ότι είπαμε ισχύει. Γιατί όπως λέει ένα παλιό βιλιώτικο άσμα : ….η δύναμη είσαι εσύ, η δύναμη είναι μέσα σου, νιώσε ξεχυλίζει από την θέλησή σου, ζήσε τη ζωή σου μας εσύ την θέλεις, η μόνη εξουσία είναι ο εαυτός σου, μαζί μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, μπορούμε να διώξουμε το όραμα του τέλους, που φαίνεται πολύ κοντά, μπορούμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι ελεύθεροι, σαν άνθρωποι περήφανοι και άνθρωποι ελεύθεροι, μπορούμε να γκρεμίσουμε τον τοίχο και να δούμε, μια ολόκληρη ζωή χαράς που μας περιμένει…….
Από τα σωθικά της Μητρόπολης 17. 01 ‘13

κι ακόμη πιο σήμερα: Χορός στο Μέγαρο

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου δημιουργεί μια παράσταση μεγάλης εικαστικής και καλλιτεχνικής δύναμης, με αναφορές στην ελληνική μυθολογία, σε πίνακες των Μαντένια, Κουρμπέ και Ρέμπραντ ή σε ταινίες όπως η Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ. Άλλες φορές με χιούμορ και άλλες με μελαγχολική διάθεση, η παράσταση προτείνει ένα ταξίδι με τις αισθήσεις προς τις βασικές δυνάμεις που ο άνθρωπος καλείται να δαμάσει μέσα του για να ολοκληρωθεί.
Ως μάστορας της ψευδαίσθησης, ο Παπαϊωάννου καταπιάνεται με θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξης – το πεπρωμένο, ο θάνατος, η φιλότητα. Ζωγραφίζει κινούμενες εικόνες που ξεπερνούν την πραγματικότητα, σκηνές που συνδυάζουν την πλαστικότητα, το σωματικό θέατρο, το τσίρκο, το χορό, την περφόρμανς, και αιχμαλωτίζουν όλες τις αισθήσεις. Ένα ερευνητικό έργο άκρως προσωπικό, δομημένο πάνω σε αμέτρητες υποβλητικές εικόνες, που μας καλούν να σκεφτούμε αλλά και να δραπετεύσουμε, να απολαύσουμε ελεύθερα ένα εικαστικό «συμπόσιο» καθηλωτικής ομορφιάς, να ανοίξουμε τα μάτια διάπλατα ενώπιον νέων πραγμάτων και να αφεθούμε μαγνητισμένοι σε μια παρέλαση σουρεαλιστικής εικονοποιίας. Ένα παράδοξο τσίρκο που ζωντανεύει εικόνες οι οποίες συνθέτουν και αποσυνθέτουν την ιστορία του βηματισμού του ανθρώπου πάνω στη Γη.

 

συνεχίζεται προς το τελευταίο

DSC02200

εργατική εξουσία

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Σ. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 17

my legacy η κληρονομιά μου

 

31 Αυγούστου του ’13 σήμερα, ξαναπιάνω μολύβι στα χέρια, ο λόγος που λέγει. Όχι πια, αποφάσισα επιτέλους να γράψω απευθείας στον υπολογιστή, ηλεκτρονικά.
Χθες πέρασα μια πολύ στενάχωρη μέρα. Κατάφερε να με ‘σηκώσει’ κάποια στιγμή η Βίκυ, με μουσική και χορό, και την ευγνωμονώ.
Μου μετέφερε κάποια στιγμή τα λόγια που τραγουδούσε ο ερμηνευτής, δεν τον θυμάμαι, δεν έχει και πολύ σημασία.
Μου άνοιξαν την καρδιά και το μυαλό. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με την αλήθεια είναι αποκάλυψη,
ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΔΙΚΉ ΜΟΥ ΑΠΟΚΆΛΥΨΗ, πρώτη φορά ήρθα τόσο απροκάλυπτα αντιμέτωπος με την αλήθεια,
έλεγε λοιπόν το παλικάρι λίγο πριν αυτοκτονήσει πως ‘ τα είδε όλα πολύ νέος και έκτοτε δεν υπήρχε κάτι καινούριο στη ζωή του’.
Αυτά τα λόγια μου έδειξαν πόσο κοντά βρίσκεται και η δική μου κατάσταση.
Μου θύμισαν επίσης πως η δική μου αντίσταση έγκειται ακριβώς σε αυτό. Στο ότι δηλαδή έχω υποχρέωση να την αντέξω αυτή την άοσμη και άχρωμη πραγματικότητα, την τόσο αποπνικτική και ανυπόφορη και να προχωρήσω.
Αυτά λοιπόν γίνονται τα αντικαταθλιπτικά μου, τα κείμενα, μιας και αποκομμένος από τα γύρω, τις συλλογικότητες, επικοινωνώ με τα κείμενα.
Πολλοί οι επαναστατημένοι και σήμερα. Άλλες ηλικίες όμως, άλλες συνήθειες.
Θυμάστε που σας έγραφα πως αυτό το τεράστιο που μας ένωνε εκείνα τα χρόνια τους αγωνιστές έντονα και δυνατά ήταν το ότι ήμασταν μαζί! και κάναμε πράγματα !

και αντιπαλευόμασταν την εργασία,

και επανοικειοποιούμασταν τον πλούτο που μας είχανε αρπάξει εν τω μεταξύ,
Είμαι μαζί με την μοναξιά μου σήμερα.
Σας στέλνω τα κείμενα λοιπόν.

placebo Running Up That Hill

Έχω τον φίλο μου και σύντροφο και συναγωνιστή στο σπίτι για καμιά εικοσαριά ημέρες.
Ύστερα από 35 χρόνια συναντηθήκαμε εκ νέου.
Μου μίλησε πολύ.
Για όλα.
Αυτό που κρατώ για εσάς, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι εκείνο που αφορά το σήμερα.
Στην Ιταλία, όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, το τώρα είναι ‘πεθαμένο, αν εξαιρέσουμε κάποια επιμέρους κινήματα, με συνέχεια και προοπτική.
Για τη συνέχεια δεν χρειάζεται να πούμε κάτι επιπλέον.
Για την προοπτική, πολλά.
Εδώ έχουμε το κίνημα στην Χαλκιδική, όπως νωρίτερα Κερατέα και Λευκίμμη.
Εκεί το κίνημα ενάντια στο TAV, στην Κοιλάδα της Σούζα, στο Πιεμόντε.
Κινήματα λοιπόν που αγκάλιασαν και αγκαλιάστηκαν από την συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας. Αυτής που πλήττεται από την καπιταλιστική επίθεση, και όχι μόνο.

Στο διάστημα αυτό βρέθηκα αντιμέτωπος με κάποια κείμενα που περιγράφουν απόλυτα σκέψεις που είναι και δικές μου. Θα σας τα μεταφέρω αυτούσια.
Τα πρώτα θα τα μεταφράσω, είναι ο απολογισμός των αγώνων που χρόνια τώρα διεξάγουν οι Ιταλοί πολίτες της περιοχής του Πιεμόντε ενάντια στην καταστροφή του τόπου τους και τον αυταρχισμό.
Το άλλο αφορά τις σκέψεις Ισπανού φιλοσόφου πάνω στο θέμα της επανάστασης.
ΔΕΝ ΧΡΕΙΆΖΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ, Ας ΠΡΟΧΩΡΉΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΌΝ, ας αφουγκραστούμε το μέσα μας.
Και μιας και έχουμε πολλάκις επαναλάβει πως μουσική και στίχος απελευθερώνουν, ας τραγουδήσουμε και χορέψουμε παρέα με τον τεράστιο Θανάση Παπακωνσταντίνου. Άκουσα την Ανδρομέδα του ξανά εχθές, για πολλοστή φορά. Για πρώτη όμως έδωσα βάση, με τόση ένταση, στους τελευταίους στίχους.
Ακόμη κι από το μνήμα μας λοιπόν ας γίνουμε απειλή φοβερή για τους απαίσιους δυνάστες μας!

Άιντε μες της γης το πυρωμένο κέντρο
άιντε δυό πουλιά φιλιούνται σ’ ένα δέντρο
άιντε πέφτει λάβα, λάβα απ’ τα φιλιά τους
άιντε και φτερά απολιθωμένα απ’ τα κορμιά τους.
Άιντε εκεί μακριά, μακριά στην Ανδρομέδα
άιντε πίνουν τσίπουρο και τρων λακέρδα
άιντε κάτι όντα περίεργα κι ωραία
άιντε που είναι μόνα και ψάχνουν για παρέα.
Άιντε εκεί ψηλά στην άκαρπη Μελούνα
άιντε φύτρωσε, φύτρωσε μια παπαρούνα
άιντε που ‘χει στόμα, στόμα και δαγκάνει
άιντε κι όλο λέει πως δεν το ξανακάνει.
Άιντε εκεί βαθιά, βαθιά στα σωθικά μου
άιντε κάτι γίνεται κυρά μου
άιντε χίλια άλογα τυφλά γυρίζουν
άιντε έξοδο ζητάν και μ’ αλωνίζουν.
Άιντε εδώ σιμά, κοντά δυο μέτρα βάθος
άιντε λεν πως φυλακίζουνε το πάθος
άιντε ρίχνουν χώμα με λουλούδια ραίνουν
άιντε και θαρρούν, θαρρούν πως ξεμπερδεύουν.

Ένα φανταστικό τραγούδι από μία μεγάλη καρδιά.

Στο μεσοδιάστημα έπεσε στα χέρια μου το HOT DOC του Κώστα Βαξεβάνη που μιλούσε για την εκτέλεση του Σ. Γκιόλια από την Σέχτα Επαναστατών. Δεν στέκομαι καθόλου στα συμπεράσματα του. Γνωρίζω ελάχιστα και δια τούτο προσπερνώ. Θέλω όμως να πω μοναχά δύο λόγια για τη νοοτροπία του ανθρώπου, που είναι η ίδια με αυτή εκατομμυρίων άλλων που μας τριγυρίζουν και είναι οι πυλώνες του συστήματος.
Το σύστημα, η καθεστηκυία τάξις, δεν είναι κάτι απρόσωπο. Αποτελείται από σάρκα και οστά παραγεμισμένα με κανόνες, συνήθειες, νόρμες. Ένας τρόπος να ζεις και να σκέφτεσαι γενικότερα.
Ο επαναστατημένος άνθρωπος αμφισβητεί στην πράξη αυτό το όλον.
Δεν του λείπουν υποχρεωτικά τα χρήματα.
Νιώθει πως το αξιακό σύστημα γενικότερα τον καταπιέζει, τον πνίγει.
Πλαντάζει μέσα σε μια κοινωνία χάλια, με λίγα λόγια, όσα κι αν έχει για να ξοδέψει, μπας και ελαφρύνει την βαρβαρότητα.
Βαρβαρότητα που ζέχνει καθημερινά από όλες τις μπάντες.
Αυτούς όλους τους ‘διανοούμενους’-δεκανίκια του καπιταλισμού [ γιατί αυτό είναι δυστυχώς στην πραγματικότητα] τίποτα δεν τους αγγίζει. ίσως ελάχιστα.
Περνούν καλά δηλαδή. Κριτικάρουν γιατί ξέρουν πως θα μπορούσαν να περνούν λίγο καλύτερα.
Δεν τους νοιάζει η πραγματική αλλαγή, τους τρομάζει αντίθετα, τους τρομάζει το διαφορετικό, αυτό που δεν ελέγχουν, η αλλαγή, το πραγματικά καινούριο τους τρομάζει.
δια τούτο βρίζουν και κατηγορούν ότι δεν αντιλαμβάνονται, αυτό που δεν κατανοούν.
Ένας επαναστατημένος, στην καθημερινότητά του, κάνει τα αδύνατα δυνατά να σπάσει λίγους από τους κανόνες, ότι καταφέρει, όποτε και με οποιονδήποτε τρόπο,
με την απόδραση από τα συνηθισμένα, τους κανόνες τις συνήθειες και τις ρέγουλες.
Παραβαίνει διάολε.
Νόρμες, αυτό που ονομάζεται νομιμότητα.
Η νομιμότητα είναι εχθρός διάολε.
Είναι εχθρός ακριβώς επειδή έτσι αρέσει, έτσι βολεύει στους κρατούντες.
Δεν αναγνωρίζει την νομιμότητα, περισσότερο ή λιγότερο.
Οι δεκάδες μικρές ή μεγαλύτερες παραβάσεις είναι γι αυτόν απελευθερωτικές.
Η ελευθερία είναι το ζητούμενο.
Και ποσώς τον ενδιαφέρει εάν ο κάθε Βαξεβάνης αυτή του την ορμή την ονομάζει επαναστατική γιόγκα ή όπως αλλιώς θέλει.
Όλοι τους, κομματικοί ή αντιπολιτευόμενοι είναι ίδιοι γιατί ακριβώς αγαπούν το σύστημα, την τάξη, την ομοιομορφία. Στις συμπεριφορές και τις αξίες.
όταν ο επαναστατημένος τις παραβαίνει, με όποιο όπλο καταφέρνει, [τα όπλα, λεν οι Ζαπατίστας είναι τα λόγια, οι σκέψεις και οι καρδιές τους. Είναι και αυτά που κουβαλούν στην πλάτη, σε αυτά όμως το κράτος είναι ισχυρότερο, ψάχνουν τις αδυναμίες του λοιπόν, κι εκεί εστιάζουν.]
Επαναστατημένος είναι αυτός που δεν έχει να σπουδάσει τα παιδιά του, με σφιγμένο το στομάχι χωρίς λόγο και το άγχος στα ύψη, κλεισμένος στο σπίτι γιατί η τσέπη άδεια, αναγκασμένος να τρώει στη μάπα τα χειρότερα σκουπίδια που του σερβίρουν για ψυχαγωγία. [εδώ γελάνε, μιλάμε για την ‘καλύτερη δυνατή’ αγωγή της ψυχής’].
Δίπλα του αυτός που έχει χρήματα να πάει διακοπές,                                                      κάποιος άλλος ύστερα από χρόνια, και αναγκάζεται να υπομένει κατειλημμένες παραλίες και νησιά από πλαστικό και κακογουστιά, καμμένα βουνά, καταπατημένα από μπάζα και σκουπίδια. Από ηχορύπανση και καταγέλαστα θεάματα.
Φτιάξανε τη ζωή σκουπίδι, την ξεπουλούν στους εργολάβους, μετατρέψανε την Γη σ’ ένα τεράστιο σκουπιδότοπο, ναρκοθετημένο.
Η καθημερινότητα μια διαρκής αγοραπωλησία, ο άνθρωπος πουλάει και αγοράζει, πουλιέται και αγοράζεται με εξαιρετική ευκολία, στην καλύτερη τιμή, με επιθετικότητα απεχθή.
Η ζωή συνεχής πλύση εγκεφάλου, καθαρή λοβοτομή.
Πορνό, σωματεμπορία, σκληρά ναρκωτικά το μέλλον της νεολαίας.
Δεν θα πάρουμε.
Κάντε παραβάσεις, είναι απελευθερωτικό.
Κάνετε παράβαση, κάνει καλό.
Κάνουμε παράβαση λοιπόν και γουστάρουμε, τότε γουστάρουμε, γιατί το υπόλοιπο είναι πλήξη και ανία, αυτή που σας συμφέρει να μας ρίχνετε, για να μας αποβλακώνετε.
Αυτά τα λίγα λοιπόν. Δεν θα ψοφήσουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη!
Αστοί καθωσπρέπει, είστε ερωτευμένοι με το καθώς πρέπει, μπορείτε να το βάλετε εκεί που ξέρετε!

Coldplay & Buena Vista Social Club – Clocks

1

 

ξένοιαστος καβαλάρης

πριν τελειώσω με αυτό το κομμάτι οριστικά, θέλω να κλείσω τους λογαριασμούς μου με όλους αυτούς που με βλέπουν σαν κόκκινο πανί! είτε για την μεγάλη μου συμπάθεια στους σπαρτιάτες, είτε γι αυτήν προς τον Αλέξανδρο και τον Λεωνίδα, τον Αχιλλέα και άλλους ήρωες, τον Διγενή και τον Παλαιολόγο ας πούμε τον τελευταίο, την συμπάθεια μου προς τον Χριστό τον Βούδα τον Μωάμεθ και άλλους! κλπ κλπ, καταλαβαίνω πως είμαι αιρετικός, αλλά και αυτή η μονολιθικότητα που έχει πέσει θυμίζει ΚΚΕ επί εποχής εμφυλίου πολέμου, τότε με τα συγχωροχάρτια και τις υπογραφές, καλά τους τα είπε ο Μίσσιος! τέλος πάντων, δεν θα μου ξεριζώσουν πράγματα που έχω μέσα στην ψυχή μου από παιδί επειδή θέλουν να σκέφτονται σήμερα, 2500 μετά από εκείνα τα συμβάντα με τον τρόπο που θέλουν αυτοί, για ανθρώπους που γεννιόντουσαν και πέθαιναν κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες και μέσα σε κοσμοθεωρίες τελείως διαφορετικές από αυτές μέσα στις οποίες ζούμε σήμερα εμείς.

Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή:

Αλέξανδρος, ένας άνθρωπος που λατρεύω, και αυτό διότι αυτό που είμαι εγώ σήμερα το οφείλω και στον μεγάλο άνθρωπο,
βλέπεις, τον μήτσο και τον κάθε μήτσο ο οποίος γράφει απαξιωτικά για τον βολιώτη ήρωα δεν θα τον γνωρίσω ποτές, κι όσο κι αν σέβομαι τον άνθρωπο μήτσο, άλλο τόσο τον θεωρώ ανιστόρητο, και αυτό διότι θεωρώ απαράδεκτο να κρίνουμε ανθρώπους ή γεγονότα που συνέβησαν κοντά 3.000 χρόνια πριν με κριτήρια σημερινά!

Τότες θεωρούνταν αυτονόητα πράγματα που σήμερα, πολύ σωστά,  μας είναι απεχθή,
διαβάζω δεκάδες παπαριές στα μέσα καθημερινά για τον Αλέξανδρο, ο οποίος φυσικά δεν ήταν κανένας άγιος, άγιος δεν είμαι ούτε εγώ, με τους δαίμονες μας πολεμούμε καθημερινά, όπως κι αυτός, που ανατράφηκε βασιλιάς, είχε απ’ τον πατέρα του κληρονομήσει τον μεγάλο σκοπό να νικήσει τους Πέρσες, ο πόλεμος δεν είναι ποτές κάτι όμορφο, κάτι που γίνεται με όμορφα μέσα! Γαλουχημένος γιος του Δία από την μάνα του, ανακηρύχθηκε θεός στο μαντείο του Άμμωνα Δία στην Αίγυπτο, κλπ, κλπ. Κανείς ιστορικά δεν σκέφτηκε ποτέ να κατηγορήσει τον Οδυσσέα επειδή κατόρθωσε με το κόλπο του οι έλληνες να εισχωρήσουν και να καταστρέψουν την Τροία, αρπάζοντας ανθρώπους και αγαθά, πράγματα φυσικά για εκείνους τους χρόνους! Αλλά βλέπεις ο Αλέξανδρος ήταν καταστροφέας, ιμπεριαλιστής και πλιατσικολόγος! Βλέπεις δεν κατέστρεψαν οι αθηναίοι την Μήλο γιατί τόλμησε να σηκώσει κεφάλι, ούτε οι σπαρτιάτες την αττική, και πάει λέγοντας. Κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να κατηγορήσει τον Αγαμέμνονα, αν εξαιρέσουμε την γυναίκα του, που θυσίασε την κόρη του για να ξεκινήσουν οι αχαιοί το ταξίδι, ιμπεριαλιστές κι αυτοί για τον μήτσο και κάθε μήτσο που δεν ξέρουμε τι θα έκανε αν ήταν γιος του Μενέλαου, του Αχιλλέα ή του Αίαντα.
Φίλε μου αγαπητέ, υπήρξα παιδί και μεγάλωσα με αυτές τις ιστορίες, κι όταν ανδρώθηκα και άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα τα πράγματα, δεν πρόδωσα τους ήρωές μου, ούτε τους απαρνήθηκα. Διότι κι αυτοί δεν με πρόδωσαν ποτές, αν είμαι σήμερα κάποιος σε αυτούς το οφείλω, και σε όλα τα μεγάλα που με δίδαξαν, διότι σήμερα που μεγάλωσαν μπορώ να ξεδιαλύνω αυτά που πρέπει και χρειάζονται, από τα άλλα που δεν πρέπει,

έτσι προχωρά η ιστορία, δεν είναι στάσιμη, »καθαρότητα» δεν υπάρχει, κανείς δεν είναι τέλειος, μέσα στο άσπρο υπάρχει και το μαύρο, μαζί με τον θεό και ο διάβολος, ο λύκος της στέπας μεταξύ των αγαπημένων βιβλίων μαζί με τον Όμηρο και τα βιβλία για τον Αλέξανδρο, και τον Λεωνίδα και τον Αχιλλέα που μου έμαθαν την ανδρεία και το κάλλος, και πολλά πολλά άλλα!

αν ο μήτσος, και ο κάθε μήτσος θεωρεί τον εαυτό του τέλειο, σίγουρα στη ζωή του, πολύ φοβάμαι, δεν θα έχει πετάξει ποτές προς απάτητες κορφές, εκεί που το σωστό και το λάθος διαπλέκονται, γιατί αυτό που για σένα λάθος για τον άλλον σωστό και πάει λέγοντας. Χρέος του ανθρώπου να αγωνίζεται να ξεπεράσει τον εαυτό του και τα όρια, τα σύνορα, και είναι βέβαιο πως όλοι αυτοί το κατάφεραν, ο Αχιλλέας, ο »φασίστας» Λεωνίδας ή ο »ιμπεριαλιστής δολοφόνος» Αλέξανδρος!

Αγαπώ τους σπαρτιάτες. Θα ήθελα να τους μοιάσω σε αυτό που θεωρώ σπουδαίο: νίκη επί του φόβου, του φόβου του θανάτου, απ’ όπου ξεκινούν όλοι οι μετέπειτα φόβοι ταυτόχρονα με τις μεγάλες πράξεις! Φοβερό πράγμα. Από τα γενοφάσκια ακόμη. Μεγάλη υπόθεση. Ειδικότερα σήμερα που ο άνθρωπος ξερνάει χολή, μόνος κι έρημος, το άτομο, τώρα που τα κόμματα μόνο κακό κάνουν στην κοινωνία και ο άνθρωπος έχει κλειστεί στον εαυτό και τρέμει τον ίσκιο του.

Σήμερα που χρειάζεται να σταθούμε όρθιοι απέναντι στην επέλαση της κακίας και της απανθρωπιάς δίπλα στον φίλο και τον γείτονα, τον συνάνθρωπο στην παρέα,

το κύτταρο της δημιουργίας του σήμερα έγινε η παρέα, αυτή φτιάχνει το αύριο, εκεί μέσα γκαστρώνεται η ιστορία.

Έχω φοβηθεί πολύ στη ζωή μου, δυο τρεις φορές, την πρώτη με την οργάνωση, την δεύτερη με τις αρρώστιες – φυλακή, ασθένειες, μεγάλος ο γολγοθάς, πολύ θα ήθελα να γνωρίζω εκείνη τη μέθοδο νίκης του φόβου του θανάτου,

και εκείνοι ήταν μάστοροι σε αυτό τον αγώνα.

Συν το ότι από μικροί απογαλακτίζονταν σε κοινόβια μαθαίνοντας να ζουν όλοι μαζί, γυμνάζονταν δε μαζί με τα κορίτσια, μεγάλη υπόθεση και αυτή στις τότε ανδροκρατούμενες κοινωνίες.

Άσε που δεν αγαπούσαν καθόλου το χρήμα και το έδειχναν με όλους τους δυνατούς τρόπους, μέχρις βέβαια τους κερδίσει ο περσικός πακτωλός κι αυτούς!

Κρατάμε λοιπόν τα καλά, κι αυτά μέχρις κάποια εποχή φυσικά, γιατί από κάποια στιγμή και μετά τους πήρε η κάτω βόλτα.

Οι αθηναίοι; μα βέβαια και οι αθηναίοι! με τα ξύλινα τείχη τους! που ήταν η πολιτεία τους, σπίτια και πατρίδα τους αληθινή! αυτό που λέμε »όπου γης και πατρίς!» κυριολεκτικά! και ξέρετε τι εννοώ, καταλαβαίνετε νομίζω.

Αλέξανδρος; μα φυσικά! ο αγαπημένος! γεννήθηκε από τη μάνα του και από τον Δία, έτσι ήξερε, κι εσείς μου λέτε πως πρέπει να ήταν νορμάλ όταν κατέκτησε όλο τον κόσμο! εσείς θα ήσασταν; δεν θυμάμαι ποιος ήταν που μου έμαθε, ένας απ’ τους δασκάλους μου, μικρότερος όταν ήμουν, Μιχάλη μου είπε, αν θέλεις να σκέφτεσαι καλά, όταν συλλογάσαι, θα μπαίνεις στου αλλουνού τη θέση για να καταλάβεις πως εκείνος σκέφτηκε ! άντε λοιπόν να κάνεις κουμάντο στου Αλέκου το μυαλό την ώρα που μάχεται πάνω στον Βουκεφάλα και ίπτανται ακόντια βέλη και καρφιά και μαίνονται τα ξίφη κι έρχονται αναφορές απ’ όλες τις πλευρές και πρέπει να δώσει διαταγές και συγχρόνως μάχεται για τη ζωή του στη μάχη του Υδάσπη, στα νερά του Γρανικού ή στην πόλη του Ερμπίλ, άντε λοιπόν εσύ καϋμένε αναρχικούλη θέλεις το παλικάρι που γεννήθηκε για να ενώσει όλο τον γνωστό τότε κόσμο κι έφτασε στα τριάντα για να μηδίσει και να πάρουν λιγάκι ή περισσότερο αέρα τα μυαλά του να σκέφτεται σαν νεαρός Εξαρχιώτης αφού πρώτα όμως κατάφερε να νικήσει πείνα και δίψα στην Γεδρωσία έρημο  αρνούμενος να πιει νεράκι το οποίο έχυσε μιας και δεν έφτανε για να πιουν και οι άνδρες του όλοι.

Θυμάσαι βέβαια πως εκεί ψηλά, στα τείχη της Κανταχάρ, όταν οι άνδρες του αρνήθηκαν να πολεμήσουν, πήδηξε μονάχος του πίσω από τα τείχη της πόλης αναγκάζοντας πρώτα την φρουρά του και στη συνέχεια το στράτευμα να τον ακολουθήσει βρίσκοντας τον κατατρυπημένο αλλά για μιαν ακόμη φορά νικητή γιατί ήθελε πάντα να είναι νικητής, τέτοιον άντρα θέλεις πάντα κοντά σου! να χύνει το νερό αν δεν έχει για τους συντρόφους του, που την ώρα του θανάτου να θυμάται ένα ένα τα ονόματα καθενός ξεχωριστά από αυτούς, γιατί κάθε μέρα ζούσε μαζί τους!  μοιράζονταν τα πάντα! πόνους χαρές λύπες!

Τώρα μια σκηνή απίστευτης δύναμης και τρυφερότητας ταυτόχρονα:                                     »Κι ενώ εκείνος γονατιστός σπαράζει με λυγμούς θρηνώντας το παιδί του, ο Αχιλλέας απομακρύνει απαλά το χέρι του γέροντα από τα γόνατά του και αφήνεται στον δικό του θρήνο. Και δεν θρηνεί μονάχα τον Πάτροκλο.                                                                               Ο Αχιλλέας γνώριζε πως αν πήγαινε στην Τροία να πολεμήσει, δεν θα επέστρεφε ποτέ. Η μητέρα του τον είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό και προσπάθησε να τον κρύψει. Ο Αχιλλέας όμως προτιμούσε να πεθάνει νέος, αλλά δοξασμένος παρά να ζήσει άσημος ως τα βαθειά του γεράματα. Έτσι, γνωρίζει καλά πως δεν πρόκειται να ξαναδεί τον πατέρα του και η ιδέα του Πρίαμου να ξεκινήσει τη συζήτηση αναφερόμενος στον Πηλέα βρήκε στόχο! Ο Αχιλλέας κλαίει μαζί με τον εχθρό του, σε μία τρομερή στιγμή που και οι δύο αντικρίζουν την κοινή μοίρα των ανθρώπων. Η φοβερή του οργή που τον οδήγησε να ξεπεράσει κάθε όριο, παγώνει μπροστά στον οίκτο και τον σεβασμό για τον ευγενή γέροντα με άσπρα μαλλιά. Απλώνει το χέρι του και σηκώνει τον Πρίαμο, που μετά βίας στέκεται στα πόδια του»                                                                                                                                                            και:
«Σαν ήρωας εκφράζει τα βασικά μηνύματα του Ομηρικού έργου, που ενσωματώνουν το ηρωικό ιδεώδες, τον άνθρωπο που επιλέγει τη σύντομη και ένδοξη ζωή, περιφρονώντας τη μακρά και ειρηνική ζωή χωρίς δόξα. Συνεπώς η τιμή, το θάρρος, η δεξιότητα , η ανδρεία, η περιφρόνηση για το θάνατο, η φήμη, ο σεβασμός από την κοινωνική ομάδα, η υπεράσπιση της προσωπικής τιμής (από εχθρούς και φίλους) είναι οι υψηλές αρετές που αντιπροσωπεύει η παρουσία του Αχιλλέα»

 

Τέλος..η αγάπη! θα μιλήσουμε για την αγάπη, όλα για την αγάπη! έκλεισε η παράδεισος, γέμισε, δεν υπάρχουν πλέον κενές θέσεις, εσύ τι θα κάνεις; θα είσαι με την αγάπη έτσι κι αλλιώς; ή δεν σαι νοιάζει;

δεν υπάρχει ανταμοιβή! δεν υπάρχει αντάλλαγμα! Το είπε ο Χριστός, το είπε και ο Βούδας, το είπε και ο Μωάμεθ. Και οι τρεις μιλούν για την αγάπη και οι αναρχικοί βγάζουν σπυριά κι εγώ ξέρεις άρχισα να ξύνομαι στον πωπό μου ή αλλιώς κώλο μου

με λίγα λόγια τώρα τελευταία γνώρισα κάτι γιαλαντζί ντολμάδες, τους γεύτηκα στο μαγειρείο κλπ, άσε φίλε μου λοιπόν για να έχουμε καλό ρώτημα γράφω και λέω ότι θέλω κι επειδή με απείλησαν κιόλας λέω λοιπόν πως είμαι περήφανος που δεν υπήρξα ποτές ερυθρές Ταξιαρχίες και πως ήμουν αυτόνομος και Πρώτη Γραμμή και κάποτε αριστεριστής και γαύρος και ποτέ μετανιωμένος ούτε διαχώρισα τη θέση μου και άντε γεια!

κληρονόμησα τον ναρκισσισμό του Αχιλλέα, την τσατίλα του Ιουστινιάνη και το πείσμα των Ασσασίνων, τη θέρμη του Ρουμί, την καρτερία του Ακρίτα και βρέθηκα εδώ να υπομένω τις βλακείες του πρώην συνεργάτη ο οποίος, ναι, γιαλαντζί ο τύπος….

‘Η Ηλέκτρα στις Χοηφόρες του Αισχύλου θέλει την εκδίκηση, αλλά, αν ήταν, να μη μάτωναν τα χέρια της. Η Ηλέκτρα του Ευριπίδη είναι ένα στενόκαρδο και εγωκεντρικό πλάσμα μ΄ένα ακραίο μίσος, για να φτάσει μετά σχεδόν στη μεταμέλεια. Στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή δε διέταξε κανείς το φόνο της Κλυταιμνήστρας και του Αίγισθου. Η Ηλέκτρα έχει πάρει σταθερή απόφαση κι ο Ορέστης έχει σταθερό χέρι. Εδώ δεν υπάρχουν Ερινύες για να διώξουν τους μητροκτόνους. Ερινύες είναι τα παιδιά του Αγαμέμνονα για τους ενόχους. Δεν υπάρχουν δικαστήρια για να δικάσουν τον Ορέστη. Ο Χορός τον απαλλάσσει. Στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή δεν υπάρχει μεταμέλεια. Κανείς θεός δε βάζει εδώ το χέρι του για να επιβάλει ή να ματαιώσει τη δικαιοσύνη που επέρχεται’.

και ένα τραγούδι από τον τόπο μου DREAM HUNTERS Κυνηγοί Ονείρων και ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ:

Καράβια με πανιά φτάσαν μια μέρα στις ακτές
και γύρω από την πόλη βγήκαν πολεμιστές
Ήρθαν από μακριά ζητώντας χώμα και νερό
στα τείχη μας επάνω να στήσουνε χορό
Τα δόρατα χτυπούν πάνω στις ασπίδες δυνατά
τρομάζουν οι γυναίκες, κρύβονται τα παιδιά
Τα χέρια τους γροθιές υψώνουν προς τον ουρανό
σημάδι είχαν βάλει χρόνια τον τόπο αυτό
Μην κλάψεις μάνα μου, ακόμα κι αν πεθάνω
κι αν στην ασπίδα μου με φέρουνε απάνω
Μην κλαις πατέρα μου, τη μάχη εγώ δε χάνω
μόνο ελεύθερη θα ζήσω ή θα πεθάνω
Αυτή εδώ η γη με αίμα έχει ποτιστεί
νερό δεν την ξεπλένει , μα πόλεμου κραυγή
Κι ετούτος ο λαός την μνήμη του δεν λησμονά
ζυγό δεν υπομένει δεν σκύβει στην σκλαβιά
Τέλειωσε ο χορός, η θάλασσα παίρνει φωτιά
καίγονται τα καράβια, καίγονται τα πανιά
Και πήρανε μαχαίρι και θάνατο αργό

 

Αποτέλεσμα εικόνας

Και φτιάξαμε γεφύρι για να περάσουμε από την χώρα της Λατινικής Αμερικής και τους μύθους μας στην  στη χώρα του ποτέ…ή ce n’ est qu’ un debut, continouons le combat 

Συνεχίζεται

 

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Π. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 15

 

mike oldfield crime of passion

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΆ :

Γράφω αυτά τα λόγια διανύοντας τις τελευταίες μέρες του Μάρτη ‘13, κρύες μέρες, σκέτη πλήξη. Μπαίνοντας Απρίλης περιμένουμε και την απόφαση του στρατοδικείου στη δίκη του ΕΑ. Εάν μου είχε ζητηθεί, εάν είχα σκεφτεί να καταθέσω μάρτυρας υπεράσπισης των αγωνιστών, ιδιαίτερα του Κώστα Γουρνά που τόσο εντύπωση μου έκανε η τοποθέτησή του, να τι θα έλεγα στους δικαστές :

  • ‘Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι, χοντρικά. Άνθρωποι σκληρόπετσοι και άνθρωποι ευαίσθητοι. Αυτοί οι τελευταίοι ψάχνονται πολύ, έχουν τις κεραίες ορθές, και για κάποιον ανεξήγητο λόγο σκαλίζουν συνήθως έξω από τα γνωστά κανάλια.

Η πραγματικότητα που τους περιτριγυρίζει τις περισσότερες φορές τους αφήνει αδιάφορους, πολλάκις τους πνίγει μπορώ να πω, επιθυμούν διακαώς να την προσπεράσουν.

Να την αλλάξουν, να την ομορφύνουν.

Είναι αυτή που δημιούργησαν οι προαναφερθέντες σκληρόπετσοι, αυτή που υφίσταται χάρη στην ανοχή των υπολοίπων.

Είναι πολλοί οι σκληρόκαρδοι, γίνονται περισσότεροι όμως χάριν της προπαγάνδας.

Από τα παλιά χρόνια οι κρατούντες έχουν στη διάθεσή τους μέσα πολλά για να διαχέουν τις απόψεις τους, τελευταία μάλιστα τους δόθηκε ένα πανίσχυρο που εκτός από τον λόγο περιλαμβάνει και εικόνα.

Εικόνα που εισβάλλει ακάθεκτη σε κάθε σπίτι, σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, κυριεύει τα μυαλά και τα επηρεάζει.

Κάποιοι αντιστέκονται, οι περισσότεροι όχι.

Έτσι έγινε και μ’ εμάς, με πολλούς της γενιάς μου.

Από τη μια βλέπαμε αστροναύτες να πατούν στο φεγγάρι και από την άλλη ένα πανέμορφο παλικάρι αιχμαλωτισμένο ν’ αφήνει την τελευταία του πνοή, δολοφονημένο από κοντοκουρεμένους στρατιώτες.

Από την μία πανίσχυρους στρατοκράτες να μαλώνουν διαμοιράζοντας την παγκόσμια λεία τους και από την άλλη τους άντρες του λαϊκού απελευθερωτικού στρατού με το αστέρι στη στολή τους να ταπεινώνουν τη τρίτη κατά σειρά αυτοκρατορία.

Έναν πρόεδρο να πέφτει με το πολυβόλο στο χέρι αντιμετωπίζοντας τους σύγχρονους ναζί που σταματούν βίαια ένα πανέμορφο κοινωνικό πείραμα.

Λαοί και αγωνιστές να βασανίζονται βάναυσα όταν και εκεί που παλεύουν να βγάλουν αληθινά τα όνειρα και τα ιδανικά τους.

Όλα αυτά στο όνομα του νόμου και της τάξης.

Όλα αυτά στο βωμό του κέρδους, του πλουτισμού, του διαχωρισμού.

Άνθρωποι εναντίον αγορών.

Άνθρωποι εναντίον εμπορεύματος.

‘Ανάπτυξη’ ενάντια στην ελευθερία.

Άνθρωποι ενάντια σε ανθρώπους

Σκλαβιά ενάντια στην αυτονομία.

Εδώ στα μέρη αυτά, μας φλομώνουν με βασιλιάδες και συνταγματάρχες, κομματάρχες και στρατηγούς.

Μας ζαλίζουν τον έρωτα με καραβανάδες ενάντια σε εκτοπισμένους.

Μαθαίνουμε ότι όλοι αυτοί οι καραβανάδες είναι απόγονοι, αδέλφια και ξαδέλφια άλλων τέτοιων ένστολων καθαρμάτων, συνεργατών των ναζί που αφάνισαν την χώρα κάποια χρόνια νωρίτερα. Αυτών που αιματοκύλισαν τον πλανήτη ολάκερο και την δική μας πατρίδα.

Πάλι για να βάλουν στο χέρι τον πλούτο, να ελέγχουν και τα περάσματα.

Όλα για την μαρμίτα, ο άνθρωπος ανύπαρκτος.

Γέμισαν φυλακές και ξερονήσια οι απόγονοι των δημίων με ψυχές.

Φάτσες ξεπλυμένες ενάντια στην ομορφιά και την ευαισθησία.

Στον κόσμο παντού οι νέοι τραγουδούν την ελευθερία και την ανατροπή, εξεγείρονται.

DSC02240

Εξυμνούν τους αντάρτες. Τους μαχητές με τ’ αστέρια στους μπερέδες.

οι ερυθρές Ταξιαρχίες, le Brigate rosse 3

Ελευθερία από την απληστία.

Ελευθερία από τον διαχωρισμό.

Για την αδελφοσύνη και την ισότητα.

Αυτόνομα από τις παλιατζούρες.

Μας αρέσει λοιπόν.

Ερωτευόμαστε τον αγώνα.

Ερωτευόμαστε την αλληλεγγύη και το μοίρασμα.

Ερωτευόμαστε την ομορφιά.

Ερωτευόμαστε τον έρωτα.

Αυτοί είναι και άσχημοι και καταστροφείς.

Είναι και ανέραστοι πανάθεμα με.

Κυνηγούμε το καινούριο.

Ερωτευμένοι με τον φόβο, πουλάνε φόβο, πλασάρουν φόβο.

Σπέρνουν τον φόβο.

Ευνουχισμένοι.

Οι απογοητευμένοι σπέρνουν απογοήτευση.

Φτιάχνουν πατρίδες με το ζόρι.

Διώχνουν ανθρώπους απ’ τα σπίτια τους.

Διχοτομούν λαούς.

Οπαδοί της καταπίεσης, όλα με το ζόρι.

Οργανώνουν πραξικοπήματα, μαντρώνουν χιλιάδες. Σε στάδια, σε γήπεδα, σε φυλακές, σε στρατόπεδα.

Πάντα ο Γολιάθ ενάντια στον Δαυίδ.

Ρίχνουν φωτιά σε δάση και βουνά.

Καταστρέφουν τον πλανήτη. Τον μπουκώνουν χημικά.

Βασανίζουν χιλιάδες. Δολοφονούν χιλιάδες.

Γίνονται σύμβολα παγκόσμια κάποιοι νεαροί με μακριά μαλλιά και μαντίλια στο λαιμό.

Νεολαίοι υμνούν την αντίσταση, τραγουδούν την εξέγερση και την επανάσταση.

Οι αστυνομίες τους κυνηγούν. Σπάζουν κεφάλια, δολοφονούν.

Πληρώνονται να κυνηγούν το λαό.

Πάντα τις λαϊκές μάζες.

Ποτέ τους ευκατάστατους. Ούτως ή άλλως αυτοί δεν διαμαρτύρονται ποτέ, γιατί να το κάνουν!

Ένα μεγάλο γιατί μας στοιχειώνει.

Ρωτάμε, συζητάμε, σκεφτόμαστε, καταλαβαίνουμε.

Αποφασίζουμε.

Hasta la victoria siempre!

Μέχρι την τελική νίκη!

 

Γκεβάρα

Θα παλέψουμε μέχρι την τελική νίκη.

Με όλα μας τα όπλα.

Στο λόγο τους θα αντιτάξουμε τον δικό μας, στα όπλα τους τα δικά μας, στη βία τους την δική μας.

Πολυχρωμία ενάντια στον γύψο.

Καταστρέφουν, ρυπαίνουν, βρωμίζουν τον πλανήτη.

Μόνη τους έγνοια να βάλουν χέρι στους φυσικούς πόρους.

Θυσιάζουν τον άνθρωπο. Διαβάλουν τον άνθρωπο.

Βιάζουν τη φύση.

Μετρώντας παρά.

Διαμοιράζουν τα ιμάτια.

Όλα για τα ιμάτια.

Ο άνθρωπος εξαφανισμένος.

Και ονόμασαν τους αγωνιστές αλήτες.

Παίζουν με τα νοήματα, βιάζουν τα νοήματα. Διαβάλουν τα νοήματα.

Οι τρομοκράτες αποκαλούν έτσι τους αγωνιστές.

Την ανομία ονόμασαν νόμο και την παρανομία νομιμότητα.

Εμείς λοιπόν με αυτή τη νομιμότητα χωρίζουμε.

Την εξαφανίζουμε από το λεξιλόγιό μας γιατί

‘συλλογιέται καλά αυτός που συλλογιέται λεύτερος’.

Ο ελεύθερος.

Αυτοί όλοι δούλοι του μεγάλου τους πάθους. Του χρηματισμού και της εξουσίας.

Λυπούμαστε, δεν θα πάρουμε.

Λυπάμαι, εμείς είμαστε από άλλο ανέκδοτο.

Εσείς τον ονομάζεται ουτοπία αυτόν τον πλανήτη.

Εμείς λέμε ‘κάλλιο αργά παρά ποτέ’.

‘σώπα, όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες’ τραγουδά ο ποιητής.

Κάποιοι από εμάς, τα παιδιά μας ίσως, θα είναι εκεί όταν σημάνουν.

Πάλι ο ποιητής γράφει πως ‘σημασία έχει το ταξίδι’, κάποιοι από εμάς θα το γευτούν το τέρμα που δεν τελειώνει.

Νιώθουν γεμάτοι επειδή αγωνίζονται. Δεν σέρνονται σαν τα σκουλήκια.

Καλοί και οι σκώληκες, περήφανα τα λιοντάρια, πανέμορφη η πτήση του αετού.

Λάμπουν τα μάτια του γερακιού, ακονίζει τα νύχια του στην πέτρα.

Λαδώνει το όπλο του ο αντάρτης.

Βαπτίσατε κατάσκοπο καθάρματα τον Μπελογιάννη. Για να τον εκτελέσετε, και τον Πλουμπίδη!

Βαπτίσατε ταραχοποιό τον Αλλιέντε.

Δεν είναι ταραχοποιοί αυτοί που δικάζετε.

Ελεύθεροι άνθρωποι είναι. Εσείς εκτελείτε εντολές.

Το καθεστώς μας εκτελεί κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Μη το στηρίζετε.

Αυτοί είναι οι ταραχοποιοί.

Διαχωρίστε τη θέση σας από αυτό το αυταρχικό μόρφωμα, κύριοι.

Συμπλεύστε με την ελευθερία.

-Τα στοιχεία της γοητείας του μύθου της Αντιγόνης

Το πρώτο στοιχείο της γοητείας που ασκεί ο μύθος της Αντιγόνης είναι η γενναιότητα του νεαρού κοριτσιού. Η Αντιγόνη αντιπροσωπεύει την ηρωίδα που δεν κάμπτεται, το σύμβολο της αντίστασης και της αξιοπρέπειας. Το όνομά της και μόνο καθορίζει μια στάση ζωής. Δεν είναι ούτε μάρτυρας, ούτε αγία, παρόλα αυτά βρίσκει το θάρρος να ακολουθήσει χωρίς παρεκκλίσεις την πορεία που έχει χαράξει.

Το δεύτερο είναι ότι αποτελεί την ενσάρκωση της αιώνιας νεότητας που εκφράζει αξίες πανανθρώπινες και άχρονες: τους δεσμούς που δένουν τους ανθρώπους μεταξύ τους, το να μένεις πιστός σε αυτά που πιστεύεις ανεξάρτητα με το κόστος, την αντίσταση στην απολυταρχία της εξουσίας, θέματα αιώνια που απασχόλησαν και απασχολούν το θέατρο και το μυθιστόρημα, την ψυχολογία και την φιλοσοφία-.

Ας επιστρέψουμε λιγάκι παλαιότερα, εκεί που φτιαχνόταν η ψυχή μας :

Μέσα σε γραφεία λουσάτων εταιριών που λυμαίνονται τους πόρους και σε πρεσβείες ατσαλάκωτοι διευθυντάδες οργανώνουν πραξικοπήματα.

Στις φωλιές τους οι μαχητές οργανώνουν την αντίσταση, απαγάγουν τα στελέχη, ζητούν την απελευθέρωση συντρόφων τους, ζητούν να μπει φρένο στο ξεπούλημα. Ανατινάζουν στρατόπεδα, λεηλατούν τράπεζες. Τα παντοτινά σύμβολα της ληστείας. Δημεύουν τα κέρδη.

Πάντα συνέβαινε αυτό, δείτε Κύπρο.

Τώρα τα πραξικοπήματα είναι ‘μοντέρνα’, οργανώνονται στις τράπεζες και τα χρηματιστήρια. Στις εταιρίες διακίνησης κεφαλαίων, μιας και το κεφάλαιο έγινε χρηματιστικό.

Πάντα για τον έλεγχο των πόρων, των διόδων.

Πετρέλαιο, νερό, τα μονοπάτια του εμπορίου, αέριο, τις οδούς.

Ήρθε η Αραβική Άνοιξη και πανηγυρίζατε γιατί είδατε καινούριες ευκαιρίες ληστείας.

Ένα χρόνο μετά και ο αγώνας συνεχίζεται.

Εσείς τώρα τσιμουδιά. Γιατί άραγε ;

Μάλλον γιατί οι λαοί, όπως και σ’ εμάς το ‘21, δεν παλεύουν να διαλέξουν αφεντικό αλλά για την χειραφέτηση.

Στη θέση του Μουμπάρακ μπήκε ένας ‘αδελφός Μουσουλμάνος’. ο λαός ξανά στο περιθώριο.

Στη θέση του Πασά ο  Μαυροκορδάτος, ο Μιαούλης ή ο Κανάρης, ο Όθωνας ή …. το Κενοβούλιο.

κι όλοι πίνουν εις υγείαν του κορόϊδου, οι διεθνείς οίκοι, τα αληθινά αφεντικά

Ο λαός παντοτινά στο περιθώριο, ποιος του δίνει σημασία!

Γι αυτό και οι ευαίσθητοι αγωνίζονται, γιατί είναι κομμάτι αυτού του λαού, το πιο προχωρημένο του, το απαλό και μυρωδάτο. Σαν το χάδι.

Οι χοντρόπετσοι ξέρουν να διατάζουν.

Για τις τσέπες και τα οφίτσια.

Οι λεπτόψυχοι αγωνίζονται.

Για τα δίκια, τη λευτεριά, την αυτονομία.

Τον άνθρωπο.

Όλα για τον άνθρωπο εμείς.

Όλα για τις τσέπες τους αυτοί.

Εσείς στη μέση. Με ποιανού τη μεριά θα πάτε ;

Προς τα που θα γύρει η ζυγαριά σας ;

Σας έδωσαν ένα πόστο, μια δουλειά, ένα καθήκον : να υπηρετείτε τον άνθρωπο, το λαό και το δίκιο.

Αφουγκραστείτε λοιπόν με προσοχή τους εαυτούς σας, τις καρδιές και τη φωνή των απλών ανθρώπων.

Προς τα που πέφτει το δίκιο ;

Ποιοι ζημιώνουν τους απλούς ανθρώπους ;

Tο καθεστώς ή οι αγωνιστές ;

Αναρωτιέμαι : γιατί κάποιες επαναστάσεις να είναι ‘καλές’ και κάποιες όχι ! ;

Τραγουδάμε εμείς κι οι Γάλλοι στον ύμνο μας την επανάσταση. Ας δούμε τι έγινε, ένα λεπτό. Επαναστάτησαν ενάντια στον βασιλιά και τους φεουδάρχες οι λαοί και τους πέρασαν από μαχαίρι. Ζήτω λοιπόν. Τους κοροϊδεύει βέβαια ο βασιλιάς και οι φεουδάρχες- τσιφλικάδες τους ανόητους, διωγμένοι από την πόρτα ξαναμπαίνουν από το παράθυρο. Στο προσκήνιο και πάλι, πιάνουν τα καλά κρεβάτια, το τραπέζι, τους καναπέδες και τις πολυθρόνες, τα ντιβάνια, ρίχνουν τον λαουτζίκο στο υπόγειο, του πετούν και κάτι ψίχουλα, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Βάζουν και τους διανοούμενους στο κόλπο να νοηματοδοτούν όσο πιο ύπουλα γίνεται την ληστεία, να γεμίζουν αέρα κοπανιστό τα μυαλά των ανόητων, πως δήθεν όλα γίνονται στο όνομά του, για το καλό του. Φέρνουν και τα σκυλιά τους, τους φορούν και στολές για να κορδώνονται, και να τρομοκρατούν κάθε που πάει να σηκωθεί κεφάλι.

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα!

Δημοκρατία, το λέει και η λέξη, είναι το κράτος του δήμου.

Βλέπετε εσείς κανένα Δήμο να κρατεί ;

Εγώ όχι. Τυφλός και κουτός δεν είμαι, ακόμη τουλάχιστον.

Αυτοί που έμαθαν να οικονομούν απ’ των άλλων την δουλειά κρατούν. Αυτοί που ξέρουν να οικονομούν χωρίς να δουλεύουν.

Αυτοί που κατέχουν τη γη, τους πόρους, τα χρήμα, τα περάσματα.

Μεγάλες εταιρείες που φτιάχνουν και διακινούν κεφάλαια, οικονομικά προϊόντα, όπλα, ενέργεια.

Που οργανώνουν τους πολέμους, οικονομικούς και στρατιωτικούς. Για την αρπαγή των πόρων.

Για να ελέγχουν τις οδούς, τα περάσματα.

Όπως ανέκαθεν γίνονταν.

Φωνάζουν και τα παπαγαλάκια και τα ΜΜΕ πως οι αντιπρόσωποι αποφασίσανε, αυτοί που εμείς στείλαμε στο κυνοβούλιο, δημοκρατία γαρ.

Βέβαια δεν λένε ποτέ πως οι αντιπρόσωποι στον αρχηγό υπακούν, που υπακούει στις πιέσεις αυτών που του επιτρέπουν να αρχηγεύει, που χρηματοδοτούν το κόμμα και τα ψώνια τους δηλαδή.

Συναίνεση δημιουργούν οι διανοούμενοι στο κόλπο.

Κέρδισε τον πόλεμο των νοημάτων ο βασιλιάς και η φεουδαρχία, σας τα είπε εξαιρετικά πρωτόδικα ο Κώστας ο Γουρνάς.

Φλομώνει φούμαρα τον λαό η διανόηση, τον τρομοκρατεί διαρκώς με καμπάνιες δηλητήριο.

Τον κρατάει υπόδουλο.

Έκανε λοιπόν επανάσταση ο λαός, καλή η επανάσταση. Καινούρια αφεντικά στο κεφάλι. Σάρκα από την σάρκα του. Μπράβο στον λαό.

Στην θέση του πασά τον βασιλιά, μπράβο.

Στη θέση των προεστών καινούριους νταβατζήδες. Τα λεφτά δανεικά για να τους κρατούν σφιχτά πιασμένους απ’ τ’ αρχίδια, να με συγχωρείτε. Τώρα όλα γίνονται νόμιμα, με την ψήφο. Ανοχής. Στον οίκο ανοχής.

Μπράβο.

Η εκκλησία πανταχού παρούσα, δεν διαμαρτύρεται ποτέ, όλα τα σφάζει-όλα τα μαχαιρώνει. Ευλόγησε όλους του δικτάτορες η εκκλησία. Προνόμια δεν έχασε ποτέ κι από κανέναν. Θεοσεβούμενοι βλέπετε οι δολοφόνοι, να μη κερδίσουν μια θέση στον παράδεισο, επίγειο ή ουράνιο!

Δουλειά κανένας! Είναι αμαρτία, μοναχά το πόπολο να αμαρτάνει!

Άλλοι παράγουν, άλλοι ωφελούνται.

Στο όνομα της δημοκρατίας.

Ο λαός βογκά στο περιθώριο.

Ο δεσπότης ρέβεται.

Από παιδί αναρωτιόμουν γιατί οι παπάδες να είναι χοντροί!

Λεπτός και αποστεωμένος ο Χριστός και οι άγιοι του. Και του λαού οι άγιοι το ίδιο.

Είδατε ποτέ στην ιστορία αντάρτη και χοντρό. Δεν είμαι ρατσιστής ρε γαμώτο, απλά, αναρωτιέμαι. Μάλλον όλοι οι άλλοι σκέφτονται με την κοιλιά!

Το φούσκωμα της τσέπης μάλλον συμβαδίζει με το φούσκωμα του στομαχιού.

Έχω συναντήσει και εξαιρετικούς ανθρώπους του θεού, δεν λέω. Λίγους δυστυχώς.

 

«Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο Καθότανε στο διπλανό σκαμπό και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό μου λέει, τέκνον κάνεις μέγα λάθος εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους και μου είπε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους αν θες ν” αγιάσεις πρέπει ν” αμαρτήσεις Ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο Βρέθηκα να τα πίνω μ έναν άγιο καθότανε στο διπλανό σκαμπό Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό καθότανε στο διπλανό σκαμπό Στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό» powered by Rubicon Project Μουσική / Στίχοι: Αρλέτα…

– Ο Camilo Torres Restrepo ήταν Κολομβιανός πρεσβύτερος, αντάρτης και επαναστάτης, πρόδρομος της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, συνιδρυτής της πρώτης Σχολής Κοινωνιολογίας και μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού της Κολομβίας

 

Άντε

ρίξανε τον βασιλιά.

βάλανε πρόεδρο στην δημοκρατία

τον δήμο δεν τον ρώτησαν νομίζω, δεν τον ρωτάει ποτέ ο πρόεδρος τι να κάνει, απλώς το κάνει.

Δεν είπε ποτέ ο δήμος να μοιράσουν τα ιμάτια μεταξύ τους. Τους πόρους, τις μίζες κλπ. προνόμια.

Τι είναι οι τραπεζίτες, αναρωτηθήκατε ποτές ;

Ποια η δουλειά τους και τι προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο ; Ποια επακόλουθα ; Στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Γιατί απολαμβάνουν τόσα προνόμια, κράτος εν κράτη ;

Ποιος έχει εκλέξει τους τραπεζίτες που μας κυβερνούν ; Για να έχουνε άποψη και λόγο.

Πάντα στις θέσεις κλειδιά βλέπετε διορισμένους. Ποιανού τη θέληση θ’ ακολουθήσουν ;

Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο.

Φυτεμένοι από τα πάνω.

Με αποφάσεις ληστρικές κυβερνιούνται οι λαοί.

Δημιουργούνται άπειροι μετανάστες.

Έχουμε χιλιάδες αυτοκτονίες. Αριθμοί θα μου πείτε, στατιστικές!

Χρεοκοπίες, ανθρώπων, χώρες ολόκληρες καταρρέουν.

Κι αυτούς που αντιστέκονται, που πολεμούν τους ονομάζουν αλήτες, ταραχοποιούς, τρομοκράτες.

Όλους αυτούς που μας εμποδίζουν να ζούμε τους έχει ήδη καταδικάσει η ιστορία, όλους όσους εμποδίζουν την ιστορία να προχωρήσει μπροστά, ν’ ανοίξει πανιά προς το καινούριο. Το όνειρο.

Δεν μπορείτε να σταματήσετε την ιστορία εσείς που γδέρνετε τα όνειρά μας!

Ο καπιταλισμός έχει πλέον χρεοκοπήσει, βρίσκεται στην εντατική, φτάνει να τραβήξει κάποιος το σωληνάκι, αυτόν τον κάποιον τρέμετε!

Είναι καταδικασμένοι από την ιστορία αυτοί που κρατούν στη ζωή το σύστημα με τεχνητά μέσα.

Νεκροθάφτες είναι της ελπίδας.

Ο πασάς, ο λουδοβίκος, ο σαμαράς κι ο βενιζέλος. Ο γιωργάκης ο κωστάκης και το κακό συναπάντημα, μπήκε και ο τσίπρας στο κόλπο!

και μαζί τους όλοι αυτοί που δεν έχουν την πυγμή να κάνουν πέρα από μόνοι τους.

Που να βρουν άραγε φιλότιμο ; Δεν το πουλάνε ούτε το μοιράζουν στα μέρη που συχνάζουν το φιλότιμο,

ποιος το έχασε για να το βρούνε ;

Στα μέρη τους λέξη άγνωστη κατάντησε!

Λείπει δραματικά από τις γνωριμίες τους, τους φίλους και κουμπάρους.

Το χρονοντούλαπο της ιστορίας άνοιξε και τους περιμένει, αργά ή γρήγορα, είναι αναπόφευκτο, θα τους ρουφήξει, θα το επισκεφτούν, θα τους χώσει η κοινωνία, εκείνη η πλευρά της που αγωνίζεται, που θα πάει!

Λευτερώστε τα καλύτερα παιδιά της.

Λευτερώστε τα καλύτερα παιδιά της!

Ανοίξτε τα μπουντρούμια να μπει καθαρός αέρας.

Δεν μπορείτε να κάνετε πως δεν βλέπετε!

έχουμε γερά γονίδια εμείς, Πανίσχυρα , αντέξαν αιώνες.
μας γέννησε ο Προμηθέας, που αψήφησε τον Δία και τις εντολές του!
μάνα μας η Αντιγόνη, που θυσίασε τη ζωή υπακούοντας την καρδιά της και όχι τους νόμους της όποιας εξουσίας!

Εμείς είμαστε εγγόνια των Μακρονησιωτών, εγγόνια της κομμούνας και των σοβιέτ, ξαδέρφια των Βιετναμέζων μαχητών, αδέρφια των Τουπαμάρος ανταρτών, παιδιά του Φιντέλ και του Γκεβάρα! Του Ενρίκεζ, του Αλλιέντε και των φενταγίν!

Της ανατρεπτικής ιστορίας της ανθρωπότητας παιδιά είναι αυτά που δικάζετε εκεί μέσα.

Μαμή η ανάγκη για ελευθερία και δικαιοσύνη, για αρετή και αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια. Παλικαριά και γενναιότητα. Κάλλος και ανδρεία.

Τα γέννησε η ανάγκη του ανθρώπου να σκεφτεί αυτόνομα, να σπάσει την καταπίεση, τα δεσμά του καπιταλισμού και της αλλοτρίωσης!

Η ανάγκη για ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

Η ανάγκη να μοιράσουν και να μοιραστούν.

Άλλα τα μονοπάτια αυτών των παιδιών, διαφορετικά τα δικά μας.

Κοινή η πορεία, όμοια και η ρίζα.

Politiqui, Alpha Blondy.

»Θέλω μια ριψοκίνδυνη ζωή
Θέλω μια ζωή όπως αυτή των ταινιών
Θέλω μια υπερβολική ζωή
Θέλω μια ζωή όπως ο Steve McQueen
Θέλω μια ζωή που δεν είναι ποτέ αργά
Από εκείνες που δεν κοιμάστε ποτέ         Vasco Rossi
Θέλω μια ζωή, θέλω γεμάτη φασαρίες» 

αυθόρμητη συνέντευξη στον πρώην ταξιαρχίτη Paroli

Δημοσιεύτηκε στις 7 Φεβ 2015

Δημοσιεύτηκε στις 19 Μαρ 2011
συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε από την Σύνταξη του CORTOCIRCUITO, φοιτητικής εφημερίδας του Reggio Emilia. για πληροφορίες:http://www.cortocircuito.re.it

ΩΧΡΑ ΣΠΕΙΡΟΧΑΙΤΗ-Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα.-

Ανέβηκε στις 18 Δεκ 2009

Οι μέρες είναι μαγικές
όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο
όταν δεν έχει θάνατο του πρωινού καφέ η κουβεντούλα

DSC02240

6 σεπτεμβρίου 1971! η απόδραση από την Punta Carretas

6 settembre

 

στις 6 σεπτεμβρίου του 1971, είναι μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα, και στην φυλακή της Punta Carretas βασιλεύει εκείνη η φαινομενική ηρεμία που πάντοτε ανακοινώνει πως κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί. όντως, όταν οι φύλακες βάζουν στα κελιά τους τους κρατούμενους, αντιλαμβάνονται πως λείπουν για τα καλά εκατόν έντεκα. εκατόν έξι τουπαμάρος, περιλαμβανομένου του Raul Sendic, που από τους αντάρτες είναι ο αναγνωρισμένος αρχηγός, και μια ολόκληρη ομάδα ληστών τραπεζών, εκείνη του Negro Vinas, ενός ‘atracador’, ληστού, που πολιτικοποιήθηκε στην φυλακή.

οι αστυνομικοί που προχωρούν προς τα πίσω το τούνελ, διαμέσου του οποίου οι tupamaros το έσκασαν, βρήκαν ένα σημείωμα που έγραφε : »σήμερα όπως πάντα, στον αγώνα για την ελευθερία». οι αντάρτες είχαν όντως αποδράσει χρησιμοποιώντας στο μεγαλύτερο μέρος του το tunnel που σαράντα χρόνια πριν ο Roscigna και οι άνθρωποί του είχαν σκάψει.

σύμφωνα με τον διοικητή της οργάνωσης και σήμερα σενατόρε στην Uruguay, τον Eleuterio Fernández Huidobro, η γέννηση του κινήματος των Tupamaros πηγαίνει πίσω στα 1965.
ξεκίνησαν με δράσεις ληστειών σε τράπεζες, με επιθέσεις σε κύκλους και άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες στα πρώτα χρόνια του εξήντα, και ακολουθούσε η διανομή στις φτωχογειτονιές του Montevideo τροφής και χρημάτων.
με τα χρόνια οι τουπαμάρος απέκτησαν γρήγορα λαϊκή αποδοχή αναγκάζοντας και το κομουνιστικό κόμμα της Ουρουγουάη να συνυπάρχει με το κίνημα, αφού όμως στην αρχή είχε καταδικάσει τις ενέργειες.

από το 1968 και μετά η καταστολή, αστυνομική και στρατιωτική που πραγματοποίησε η κυβέρνηση σκλήρυνε αποδίδοντας την σύλληψη πολλών διαφωνούντων που στη συνέχεια συστηματικά βασανίζονταν σύμφωνα με τις τεχνικές που οι αμερικανοί δίδασκαν στα στρατιωτικά καθεστώτα στους διάφορους στρατιωτικούς λατινοαμερικάνικους μηχανισμούς. έτσι οι tupamaros ξεκινούν να πράττουν πολιτικές απαγωγές και εκτελέσεις, όπως αυτή του Dan Mitrione, του πράκτορα του FBI που κατηγορήθηκε πως εκπαίδευσε σε τεχνικές βασανιστηρίων τις αστυνομικές δυνάμεις σε διάφορες λατινοαμερικανικές χώρες.

τον ιούλιο του 1973 οι στρατιωτικοί αναλαμβάνουν την εξουσία στην Uruguay και η καταστολή γίνεται ακόμα πιο βίαιη με την σύλληψη των διοικητών tupamaros Raúl Sendic, Eleuterio Fernández Huidobro, Mauricio Rosencof, José Mujica, Adolfo Wasem, Julio Marenales, Henry Engler, Jorge Manera και Jorge Zabalza, που φυλακίστηκαν σε συνθήκες κτηνώδους απανθρωπιάς, συνεχών βασανιστηρίων, προσπαθώντας να τους εμποδίσουν οποιαδήποτε επικοινωνία και υπό την απειλή της εκτέλεσης στην περίπτωση οποιαδήποτε δράση θα είχε λάβει χώρα από πλευράς MLN-T, οποιασδήποτε φύσεως και αν ήταν αυτή.

μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Uruguay το 1985, οι Tupamaros επέστρεψαν στην δημόσια ζωή σαν μέρος ενός πολιτικού κόμματος, το Κίνημα Λαϊκής Συμμετοχής, il Movimiento de Participación Popular (Movimento di Partecipazione Popolare)

δημοσιεύτηκε στην Ταξική Ιστορία

infoaut 3.0

http://www.online-movie-films.com/drama/serpico-%CF%83%CE%B5%CF%81%CF%80%CE%AF%CE%BA%CE%BF-1973/

Σέρπικο

 

συνεχίζεται

φιλοσοφία, filosofia

Φως και σκιά, Αμπράξας

Herman Hesse Carl Jung Μνήμες

Παρόλο που η ζωή είναι μια υπόθεση φωτός και σκιάς, εντούτοις δεν την αποδεχόμαστε ποτέ σαν τέτοια. Κατευθυνόμαστε πάντα προς το φως και τις υψηλές κορυφές. Από την παιδική μας ηλικία, με την βοήθεια της πρώιμης θρησκευτικής και ακαδημαϊκής εκπαίδευση, μας δίνουν αξίες που αντιστοιχούν μόνο σε έναν ιδανικό κόσμο. Η σκοτεινή πλευρά της πραγματικής ζωής αγνοείται, ενώ ο δυτικός Χριστιανισμός δε μας δίνει τίποτε το οποίο να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ερμηνεία της. Έτσι οι νέοι άνθρωποι της Δύσης είναι ανίκανοι να ασχοληθούν με το μίγμα του φωτός και της σκιάς από το οποίο συνίσταται στην πραγματικότητα η ζωή. Δεν έχουν τρόπο να συνδέσουν τα γεγονότα της ύπαρξης στις δικές  τους προϊδεασμένες και απόλυτες απόψεις. Επομένως σπάζουν οι δεσμοί που συνδέουν τη ζωή με τα παγκόσμια σύμβολα και αρχίζει η διάλυση.

Στην Ανατολή, ιδιαίτερα στην Ινδία, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Εκεί ένας αρχαίος πολιτισμός βασισμένος στη φύση αποδέχεται έναν κόσμο πολυπρόσωπων θεών. Έτσι ο Ανατολίτης μπορεί να αντιληφθεί την ταυτόχρονη ύπαρξη του φωτός με την σκιά και του καλού με το κακό. Απόλυτα δεν υπάρχουν και εάν έτσι αφοπλίζεται ο Θεός, το ίδιο ισχύει και για το διάβολο. Όμως το τίμημα αυτής της κατανόησης είναι ένας άμεσος φόρος τιμής στην ίδια τη φύση. Επομένως ο Ινδός βρίσκει τον εαυτός του λιγότερο ατομικοποιημένο από το Δυτικό. Είναι κάτι περισσότερο από μέρος της φύσης, αποτελεί στοιχείο της ομαδικής ψυχής.

Η ερώτηση που έχει τώρα να αντιμετωπίσει ο δυτικός Χριστιανός, είναι εάν χωρίς να χάσει  την ατομικότητα του, μπορεί να αποδεχτεί τη συνύπαρξη του φωτός με τη σκιά και του θεού με το διάβολο. Για να το κάνει όμως, θα πρέπει να ανακαλύψει το χριστιανικό Θεό πριν από τον προσωποποιημένο Χριστό και ο οποίος έχει να έχει τη δύναμη να διατηρηθεί ακόμη και μετά από αυτόν σε μια περισσότερο βιώσιμη μορφή. Μια τέτοια θεότητα θα μπορούσε να είναι ο Χριστός της Ατλαντίδας που κάποτε υπήρξε δημόσια αν και βυθισμένος κάτω από τα βαθιά νερά του σημερινού μας πολιτισμού. Ένας τέτοιος θεός θα ήταν επίσης και ο Αμπράξας που είναι ταυτόχρονα θεός και διάβολος.

ΓΙΟΥΝΓΚ – ΕΣΣΕ: ΜΝΗΜΕΣ    MIGUEL SERRANO

 

 

 

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Είμαι ο Αδάμ

……….

….Ίσως ουτοπιστή. Είμαι σίγουρος ότι τίποτα σπουδαίο δεν επιτυγχάνεται χωρίς κίνδυνο και τόλμη. Μας λείπει η τόλμη, ενώ περιβαλλόμαστε από δειλούς. Δεν αναφέρομαι στους αραβικούς λαούς αλλά στους αρχηγούς τους, σ’ αυτούς τους μονάρχες που διατρέχουν τις χώρες τους με κοστούμια και γιλέκο από του Σάβιλ Ρόου διακηρύσσοντας ότι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν και το τελευταίο παιδί της Παλαιστίνης, σ’ αυτούς τους αρχηγούς των φυλών, που το μέγεθος της ατολμίας τους συγκρίνεται μόνο με τα περιουσιακά τους στοιχεία, κατατεθειμένα σε τράπεζες της Ελβετίας και του Λουξεμβούργου. Ήμαστε οι θεματοφύλακες ενός θεϊκού μηνύματος. Είχαμε πολύ μεγάλη ευθύνη, είχαμε ένα ιερό καθήκον να φέρουμε σε πέρας. Θυμηθείτε τα λόγια εκείνου του Ιουδαίου που οι χριστιανοί ονομάζουν Χριστό. Τι έλεγε; »Υμείς εστε το άλας της γης, εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται; εις ουδέν ισχύει έτι ει μη βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό των ανθρώπων. Υμείς εστε το φως του κόσμου». Εμείς οι εβραίοι ήμαστε προορισμένοι να γίνουμε το φως και το άλας του κόσμου, αλλά αποτύχαμε. Και πως να μη ματώνει η ψυχή μου όταν διαπιστώνω πως οι γενειοφόροι μας συναγωνίζονται στο σκοταδισμό τους πιο αμόρφωτους μουλάδες και τους σκληροπυρηνικούς του ρωμαϊκού κλήρου;»

»Γι αυτό ήρθατε να βρείτε καταφύγιο εδώ; Σ’ ένα κέντρο του Θιβέτ;»

»Όχι. Έσκυψα πάνω στα βιβλία, εντρύφησα στις ιστορικές καταγραφές και στα παρασκήνια των γεγονότων. Εξέτασα εξονυχιστικά τις δυο άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες για να καταλήξω σε μιαν ακόμη πιο θλιβερή βεβαιότητα: τίποτε. Δεν υπάρχει τίποτε. Ούτε ο Χριστιανισμός ούτε ο Ισλαμισμός δικαιώνονται στα μάτια μου. Τώρα ξέρω ότι είμαι ένας άπιστος. Κι αυτή η θρησκεία μου αρκεί. Δεν βασανίζομαι πια. Δεν προσπαθώ πλέον να εξακριβώσω ποιος έχει δίκιο, ποιος έχει άδικο, ποιος βρίσκεται μέσα στην αλήθεια και ποιος κάνει λάθος. Είμαι εγώ. Ακέραιος. Ελεύθερος από κάθε τροχοπέδη. Δεν λέω πια σε κανέναν τις σκέψεις μου, ούτε σε ανθρώπους με σαρίκια ούτε σε άλλους με ράσα. Έχω διαγράψει από την ζωή μου όλους τους ιερείς, όλους τους τόπους λατρείας, γκρέμισα τα αγάλματα, έβγαλα τα φίμωτρα. Και, πιστέψτε με, ανασαίνω έναν αέρα πολύ πιο καθαρό. Εδώ, βρίσκομαι σε ουδέτερο έδαφος». Σταμάτησε και κοίταξε στα μάτια την επισκέπτρια του. »Θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση, κυρία Γκρέι. Μπορείτε να μου πείτε σε ποια θρησκεία ανήκε ο Αδάμ;»

Κι όταν εκείνη ανασήκωσε τους ώμους για να υπογραμμίσει την αδυναμία της να απαντήσει, της δήλωσε μ’ ένα χαμόγελο:

»Είμαι ο Αδάμ, κυρία Γκρέι».

ΟΙ ΣΙΩΠΈΣ ΤΟΥ ΘΕΟΎ,   ΖΙΛΜΠΈΡ ΣΙΝΟΥΈ