αυτονομία, autonomia

ο Ορέστε Σκαλτσόνε για τον Delle Chiaie, ‘ένας χειραγωγός που δεν αξίζει ούτε να αναφέρεται σαν εχθρός μας’

Oreste Scalzone su Delle Chiaie, “un manipolatore che non merita nemmeno di esssere gratificato come nemico”
28 settembre 2012baruda
ο Ορέστε Σκαλτσόνε για τον Delle Chiaie, ‘ένας χειραγωγός που δεν αξίζει ούτε να αναφέρεται σαν εχθρός μας’

παίρνω αυτή την συνέντευξη στον Oreste από το blog του Paolo Persichetti: την βρίσκω εξαιρετική, από εκείνες στις οποίες δεν υπάρχει ούτε μια λέξη που να μην είναι από εκείνες που θα σου άρεσε να μπορείς να αναφέρεις, δεν υπάρχει σφάλμα, δεν υπάρχει τίποτα με το οποίο να μην συμφωνώ.
όπως και με την ανάγκη να ασχοληθούμε με κάτι άλλο, για το ανατρεπτικό κίνημα, εάν υπήρχε κάτι τέτοιο στα σοβαρά…..

ο ιδρυτής της avanguardia nazionale, εθνικής πρωτοπορίας, συγγραφέας μιας αυτοβιογραφίας ζαχαρωμένης που πετάει πάνω από τις υπηρεσίες που παρείχε στην Ισπανία του Φράνκο και στις στρατιωτικές δικτατορίες της λατινικής αμερικής για την καταστολή των πολιτικών αντιπάλων – στο παρελθόν – θυμίζει ο Oreste Scalzone, μαζί με τον Mario Merlino έχει πολλές φορές υποστηρίξει πως της μάχης της Valle Giulia, που γεννήθηκε από την αντίσταση που προέβαλαν οι φοιτητές στην προσπάθεια εκκένωσης της σχολής αρχιτεκτονικής από την αστυνομία, είχε προηγηθεί μια συνάντηση ανάμεσα σε νεοφασίστες και της επιτροπής της Σχολής, comitato d’Ateneo, του πανεπιστημίου της Sapienza στο οποίο φοιτούσαν, εκτός από τους Scalzone και Roberto Gabriele, και οι Franco Russo, Paolo Mieli, Paolo Flores D’Arcais και άλλοι ακόμη. το επεισόδιο είναι ένα ιστορικό ψέμα ηχηρό, απαντά ο Scalzone: «ο Delle Chiaie είναι ένας χείριστος χαρακτήρας, που χειραγωγεί την αλήθεια και δεν αξίζει να του αποδίδουμε ούτε την αξία του εχθρού»
Camillo Giuliani
Calabria ώρα 28 settembre 2012
5911744138_de6984cdfdανεξαρτήτως από την εξωτερική θερμοκρασία, προβλέπεται ένα απόγευμα από θερμό φθινόπωρο, da autunno caldo στην Cosenza. την επομένη μέρα από αυτή του Renato Curcio φτάνει στην πόλη ο μαύρος άνδρας, Stefano Delle Chiaie, και δεν είναι λίγοι εκείνοι που, από μέρες, ανακοινώνουν στο internet διαδηλώσεις για να του εμποδίσουν να παρουσιάσει το »ο αετός και ο κόνδορ», “L’aquila e il condor”, το βιβλίο στο οποίο ο 76 χρονος εκφραστής της ριζοσπαστικής δεξιάς διηγείται την δική του εκδοχή για μια πολιτική περίοδο στην οποία ήταν αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής.

μιλήσαμε για αυτό με έναν άλλο πρωταγωνιστή εκείνων των χρόνων, τον Oreste Scalzone, ιδρυτή του Potere Operaio , της Εργατικής Εξουσίας : «είναι δύσκολο να βρεις δυο ανθρώπους περισσότερο στους αντίποδες τον έναν από τον άλλον », το αρχικό του σχόλιο. Παρά το ότι έχουμε κοινό τον πολιτικό ακτιβισμό – σε αντίθετες όχθες και με διαφορετικές μεθόδους – και ένα μακρύ διάστημα που κρύβονταν στο εξωτερικό για να αποφύγουν την ιταλική δικαιοσύνη, οι Scalzone και Delle Chiaie, ο κόκκινος και ο μαύρος, είναι σαν δυο παράλληλες γραμμές που δεν βρίσκουν ποτέ ένα σημείο συνάντησης.

τι σκέφτεσαι για τον Delle Chiaie?
«γνωρίζεται πως συνηθίζω να μιλώ κριτικά προς συστήματα και όχι για άτομα, όταν όμως πρόκειται για δημόσια πρόσωπα με ευθύνες όπως οι δικές του μια κρίση είναι πρέπουσα : credo – στη βάση επίσης πρακτικών διαπιστώσεων, λεπτομέρεια συμπτωματική – ότι πρόκειται για έναν χείριστο χαρακτήρα».

ποιες διαπιστώσεις?
«αυτός και ο Mario Merlino κυκλοφόρησαν ψέμματα όπως εκείνο πως πριν τα γεγονότα της Valle Giulia είχαν κάνει επαφές με το Comitato d’agitazione d’ateneo alla Sapienza, την επιτροπή στο πανεπιστήμιο, και ότι δηλαδή επρόκειτο για μια κοινή δράση. ένα επεισόδιο που δείχνει απερίφραστα την φύση χειραγώγησης αυτού του χαρακτήρα, την επεμβατική του φύση που αρέσκεται να ανακατεύει και να ανακατεύεται σε θολά νερά ».

δεν έχουν σχέση με την Valle Giulia οι φασίστες?
«φτάνει να έχετε διαβάσει, δεν ξέρω….τον Malaparte, για να γνωρίζετε πως σε μια πλατεία σε αναβρασμό μπορεί να βρίσκονται οι πάντες. σίγουρο είναι πως αν βρίσκονταν φασίστες, το κίνημα δεν τους αντιλήφθηκε».

τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα σε εξεγερμένους της αριστεράς και της δεξιάς ?
«πολλοί νέοι, για να αντιτεθούν σε έναν αντιφασισμό που μετατράπηκε σε καθεστώς, έγιναν φασίστες σκεπτόμενοι να εξεγερθούν στην καθεστηκυία τάξη. την θεωρώ μια μορφή, σίγουρα παρανοημένη – μια τραγική παρεξήγηση – αληθινής ανταρσίας. ο Delle Chiaie με αυτούς δεν έχει καμία σχέση, το χειρότερο είναι πως έχει εργαστεί για τις μυστικές υπηρεσίες της Paraguay του Stroessner».

ο Franco Piperno χαρακτήρισε τους τρομοκράτες “εξαιρετικά άτομα, κι ας σκότωσαν ”. πως το βλέπετε?
«συμμερίζομαι την γνώμη του όσον αφορά αυτούς που, έχοντας δίκιο ή άδικο, εξεγείρονται στην παρούσα τάξη πραγμάτων, στην καθεστηκυία τάξη, από τα χαμηλά προς τα υψηλότερα. ο Camus έλεγε πως “δεν υπάρχουν άγγελοι φωτός και είδωλα της λάσπης; οι άνθρωποι ζουν έτσι, σε μέσο ύψος ”. όταν όμως κάποιος σε όλη του την ζωή συμπεριφέρεται σε ένας αρχιερέας απ’ την πλευρά αυτών που συνθλίβουν άλλους, δεν βλέπω πως γίνεται να του αποδοθούν αναγνωρίσεις μιας κάποιας ευγένειας, τουλάχιστον προθέσεων».

διαβάσατε το “L’aquila e il condor”?
«υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν καταφέρνουμε να διαβάσουμε στην ζωή, ελλείψεις που δημιουργούν τύψεις, όμως παραδέχομαι πως δύσκολα θα βρω τον χρόνο που θα αφιερώσω στο βιβλίο του Delle Chiaie. θα μπορούσε να έχει κάποιο ενδιαφέρον, όλα είναι δυνατά. όμως η περίπτωση της Paraguay, αυτό που λέγεται ανάμεσα στους ίδιους τους φασίστες γι αυτό το υποκείμενο, η μικρή προσωπική διαπίστωση που αναφέρθηκε νωρίτερα, με κάνουν να αμφιβάλλω πως σε εκείνες τις σελίδες θα υπάρχει κάτι αξιόλογο».
corteo68θα κατεβαίνατε στον δρόμο, στην πλατεία για να εμποδίσετε την παρουσίαση του?
«τα ανατρεπτικά κινήματα θα είχαν πολύ καλύτερα πράγματα να κάνουν από το να αλιεύονται σε σενάρια για να απαγορεύουν τον λόγο σε ανθρώπους που θα τους άξιζε αντιθέτως η εύγλωττη αδιαφορία και σιωπή. θα ήταν καλύτερο να ασχοληθούμε δίνοντας ουσία σε προσωπικότητες πιο σημαντικές, ξεκινώντας από τον dottor Marchionne».

ζήσατε καταστάσεις σαν αυτές που αναμένονται για τον Delle Chiaie?
«μετά την επιστροφή μου δέχτηκα πολλές διενέξεις. στο πανεπιστήμιο του Palermo πέταξαν πέτρες στα τζάμια της αίθουσας όπου γίνονταν η συνέλευση, έμοιαζε ένα κακό remake της 16ης μαρτίου του ’68 στην Sapienza. η αξιότιμη δεσποινίς Meloni ξεφώνιζε για ‘βομβιστές’, di “bombaroli”, και την μιμούνταν κάποιος Volontè βουλευτής Udc…η Κρατική αριστερά κουνούσε το κεφάλι. εκείνες οι διαμαρτυρίες ,όμως, είχαν την προέλευση τους στις αίθουσες της εξουσίας, δεν επρόκειτο για μάζες που συγκεντρώνονταν αυθόρμητα. ελπίζω πως οι σύντροφοι στην Κοζέντσα να μη καταλήξουν να ζητήσουν από την αστυνομία να απαγορεύσει την εκδήλωση, θα επρόκειτο για μια αληθινή αντίφαση στους όρους!».

γιατί ούτε μια πολεμική για την άφιξη του Curcio?
«ο στρατηγός Dalla Chiesa, γενναίος αντίπαλος των BR, είπε για τον Renato πως επρόκειτο για “έναν που πήγαινε, δεν έστελνε ”, εκδηλώνοντας του εκείνο τον σεβασμό που αρμόζει στον εχθρό, με την πιο υψηλή έννοια του όρου. τον ίδιο σεβασμό που έδειξε ο Cossiga για τον Prospero Gallinari και τον Maurizio Ferrari που σήμερα, μετά από 32 χρόνια φυλάκισης, φυλακίζεται ξανά για διαδηλώσεις αγώνα από έναν μικρό Vichinskij (ο κατ’ εξοχήν ανακριτής της Ρωσίας του Stalin, ndr) όπως ο εισαγγελέας Caselli. ορίστε, όλη η διαδρομή του Delle Chiaie δεν μου φαίνεται επιδεκτική να συλλέξει τον σεβασμό ίδιας φύσεως».

ο Delle Chiaie είναι εχθρός σας?
«κάποιος είπε πως είμαστε, ή πως γινόμαστε πάντα λιγάκι στο μέγεθος του εχθρού που διαλέγουμε. η εχθρότητα, ακόμη και απόλυτη, είναι μια σχέση υψηλή που δεν ζητά να θεωρεί τον άλλο έναν ‘υπ-άνθρωπο’, un “sotto-uomo” – “Untermensch”, όρος εξαιρετικά ναζιστικός – ή έναν δαίμονα. αποκλείοντας λοιπόν το θλιβερό αυτοκαταστροφικό πάθος της μνησικακίας ή της δαιμονοποίησης, δεν είναι απαραίτητο, ωστόσο, να δίνουμε αξία σε κάποιον που δεν το αξίζει για μια παρόμοια σχέση. εν πάση περιπτώσει, εάν κάποιος σήμερα θέλει να μου τηλεφωνήσει για να έχει μια δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα σε εμένα και τον Delle Chiaie για την υπόθεση της Valle Giulia, αποδέχομαι την πρόκληση με ευχαρίστηση».

Categorie: ANNI ’70 / MEMORIA, RIVOLTE e RIVOLUZIONITag:Avanguardia Nazionale, dittaure latinoamericane, Franco Russo, L’aquila e il condor, Mario Merlino, neofascisti, Oreste Scalzone, Paolo Flores d’Arcais, Paolo Mieli, Roberto Gabriele, Sesantotto, Stefano Delle Chiaie, Valle Giulia

ένοπλη πάλη, lotta armata

Γκαλλινάρι και η κηδεία που έγινε και για τους άλλους

image02img_0885pro-4 (1)

Gallinari e il funerale che andava fatto, anche per gli altri
Posted on gennaio 23, 2013
Da baruda.net

 
“Due razze di uomini. L’una uccide e paga, anche con la vita.
L’altra giustifica migliaia di crimini ed accetta di ricavarne onori”
Albert Camus

 

23 gennaio 2013

 

Γκαλλινάρι και η κηδεία που έγινε και για τους άλλους

 

Από το blog του FrancoSenia το απόσπασμα που από οποιοδήποτε άλλο μου άφησε στο δέρμα τη ζεστασιά του σαβάτου που πέρασε, εκείνη την τεράστια ζεστασιά που μας τύλιγε κάτω απ το χιόνι του Coviolo, σε εκείνο το πανόραμα το επίπεδο και απαλό, που χάιδευε το βλέμμα την ώρα που αποχαιρετούσαμε τον Prospero.
Ένα ταξίδι δυο ημερών που θ’ αφήσει το σημάδι του μέσα μου, που έσκαψε σε βάθος σε κάθε του αγκάλιασμα, σε κάθε χέρι στο οποίο αρπάχτηκα για να στηριχτώ, που ένιωσα να με αγγίζει, να με ακουμπά, να κολλάει επάνω μου, στα ξαφνικά.

 

δεν θα ξεχάσω ποτέ το χέρι του Σάντε που μ’ έσφιξε μες το πλήθος όταν ο Ορέστε ξεκίνησε το σφύριγμά του που μας συνεπήρε…ένα χέρι που τρέμει, που ψάχνει στα τυφλά λίγη ζέστη να σφίξει, για να μπορέσει να ξεκινήσει ένα τραγούδισμα συλλογικό.
Μετά ο Ρενάτο, το βλέμμα του οποίου και τα χέρια του με ταρακούνησαν περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο και άλλον και ίσως δεν γνωρίζω λέξεις κατάλληλες που να περιγράψουν το γιατί, είναι εκείνα τα πράγματα που ταξιδεύουν στον αγέρα,
και ακουμπάν στην επιδερμίδα και εκεί ζεσταίνουν το υπόλοιπο του κορμιού. Το βλέμμα του χαιδεύει εκείνο το φέρετρο που κρατάει μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο, δυνατό, αξιοπρεπή, πεντακάθαρο.

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα τρένο να κόβει την Ιταλία στα δύο γεμάτο ισοβίτες [προσπαθήσαμε να μετρήσουμε το νούμερο των χρόνων φυλάκισης που εξοφλήθησαν σε εκείνα τα βαγόνια που έτρεχαν αλλά κάποια στιγμή ο λογαριασμός χάθηκε]
δεν θα ξεχάσω ποτέ το απαλό χιόνι, το αγκάλιασμα με χίλιους συντρόφους που ο καθένας έσκιζε τη σάρκα και το χαμόγελο.
Ήταν μια ευτυχισμένη κηδεία,
έχεις δίκιο Σάντε
ο Πρόσπερο, που προτιμώ να τον αποκαλώ Gallo, τουλάχιστον σε αυτές τις σελίδες, χάρισε σ’ εμάς τους συντρόφους αυτό που ακόμα μας έλειπε, αυτό που έλειπε σε όλους εκείνης της γενιάς που βρέθηκαν σ’ εκείνο το μικρό κοιμητήριο εμιλιάνο.

 

Με τον Prospero καταφέραμε να θάψουμε και την Mara, τα αδέλφια Mantini, Annamaria, Martino, Antonio, Luca, Wilma
τραγουδώντας σαν αδέξια χορωδία τη Διεθνή, για πρώτη φορά χαιρετήσαμε και θάψαμε όλους μαζί τους σκοτωμένους μας συντρόφους που θέλουν να εξαφανίσουν απ’ τη συλλογική μνήμη, συχνά και του ίδιου του κινήματος.
Παραπάνω από συχνά. Και γαμώτο, τι καλό που μας έκανε, τι φοβερή έκρηξη αγάπης που υπήρξε.
Διότι μαζί μας ήταν και όλοι αυτοί που αδυνατούσαν να είναι εκεί,
γιατί αυτός που είναι φυλακισμένος έστειλε ένα παιδί, ένα φιλί, ένα χαμόγελο, ένα χαρτάκι,
γιατί οι εξόριστοι, μακριά εδώ και δεκαετίες από την οικία γη και γλώσσα ήταν όλοι εκεί,
τα ονόματά τους φωνάχτηκαν ένα προς ένα.
Δεν υπήρξε ένα δάκρυ θλίψης Πρόσπερο, κι ας είναι ασήκωτη η έλλειψή σου,
υπήρξαν δάκρυα συγκίνησης που σ’ εμένα άλλαξαν πολλά,
που σε μένα ξανάνοιξαν εκείνη την όμορφη δυνατότητα να πιστεύω πως είμαι μέρος από κάτι εκπληκτικό,
που είναι οι σύντροφοι.
Εκείνοι οι σύντροφοι, κάθε ηλικίας, που το σάβατο έσφιξα επάνω μου δυνατά, δυνατά.

 

Ευχαριστώ Gallo!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ένοπλη πάλη, lotta armata

Στην κηδεία του Gallinari η ‘πιο ευτυχισμένη και πιο αγαπημένη’ γενιά

funerali_gallinari_fotogramma_8_jpg

 

gallinari_manette255b4255d

PER SALUTARE PROSPERO PRENDO DAL BLOG DI FRANCOSENIA.BLOGSPOT.IT QUESTA STUPENDA CITAZIONE DI CAMUS για να αποχαιρετήσουμε τον Πρόσπερο παίρνω από το μπλογκ Francosenia αυτή την πανέμορφη φράση του Καμύ

“Due razze di uomini. L’una uccide e paga, anche con la vita. ‘Δύο είδη ανθρώπων. Το πρώτο σκοτώνει και πληρώνει, και με τη ζωή του. Το άλλο
δικαιολογεί χιλιάδες εγκλήματα και δέχεται να λαμβάνει και τιμητικές διακρίσεις’
L’altra giustifica migliaia di crimini ed accetta di ricavarne onori” Albert Camus

Mario Gamba
il manifesto 20 gennaio 2013

Al funerale di Gallinari la generazione «più felice e più cara»

 

Είπαν γι αυτόν πως ήταν ένας επαναστάτης άλλων καιρών. Εξ αιτίας της συνέχειας με την εξεγερτική κομουνιστική παράδοση, καλλιεργημένη στο Reggio Emilia, την πόλη του, αν και αυτός ζούσε στην ύπαιθρο. Τον είπαν σταλινικό και πως δεν θα δίσταζε να εξοντώσει έναν ανατρεπτικό της γενιάς του ’77, προφανώς ‘δημιουργικό’ ή ελευθεριακό ή υποστηρικτή του κοινωνικού εργάτη και της μη-εργασίας, εάν του εζητείτο. Σίγουροι; Μάλιστα κάποιοι του έκαναν και ερωτήσεις πάνω σε αυτά τα θέματα, πρώτα, στη διάρκεια και μετά την εμπειρία του με τις Br. Κυρίως στη διάρκεια. Διότι είναι αναμφισβήτητη η ανάπτυξή του η πολιτική στη σκιά των μεγάλων αφηγήσεων της αντίστασης και του κομουνισμού, είναι όμως επίσης αναμφισβήτητη η είσοδός του στην ένοπλη επαναστατική εμπειρία στο χωνευτήρι των νέων αγώνων και της καινούργιας κουλτούρας από το ’68 και μετά.
Ο Prospero Gallinari είχε σίγουρα σχέσεις και επαφές με πολλούς τύπους ανθρώπων από το εξηνταοκτώ και μετά. Και αυτό που είναι σίγουρο είναι επίσης πως δίχως αυτό το τεράστιο κύμα εκείνων των χρόνων, δίχως τις όψεις και τις αποχρώσεις, με τόσα χνάρια και αποτυπώματα ελευθεριακά εμφανέστατα, εκείνων των χρόνων, δεν θα του ήρθε σίγουρα στο νου να κτυπήσει, με τα όπλα στο χέρι, την ‘καρδιά του κράτους’. Τώρα είναι εδώ, σε μια κάσα τυλιγμένη με ύφασμα κόκκινο και το σφυροδρέπανο. Σε λίγες μέρες θα βρίσκεται σε ένα δοχείο με στάχτες που θα χαθούν στον άνεμο όπως εκείνες του πατέρα του εργάτη στις κατασκευές της Riff Raff του Ken Loach, αλλά θαμμένες στον οικογενειακό τάφο. Στο κοιμητήριο του Coviolo, περιοχή Reggio, η παράδοση του τελευταίου χαιρετισμού είναι ναι, ίσως, αυτή άλλων καιρών. όπως τότε που συνόδευαν τους νεκρούς της Reggio Emilia στα 1960, εκείνοι που ο Fausto Amodei καλούσε να ‘βγουν από τον λάκκο’, και οι νεκροί νεαροί, χρόνια μετά, στα χρόνια της χρυσής Ορδής, όπως την αποκάλεσε ο Nanni Balestrini και ο Primo Moroni, φοιτητές του Ms, [φοιτητικό Κίνημα, οργάνωση της επαναστατικής αριστεράς] σαν τον Roberto Franceschi, αναρχικοί όπως ο Franco Serantini. Χαιρετισμός με κλειστή γροθιά.
Λοιπόν ναι. Μπορούμε και να νιώθουμε αμηχανία, να σκεφτούμε πως πρέπει ν’ αφήσουμε στην άκρη κάθε ρητορική. Θέλατε όμως να είμαστε απόντες από αυτή την κηδεία ενός επαναστάτη μαχητή; θέλατε να λείψουν εκείνα τα δάκρυα που αναπόφευκτα κάποια στιγμή κύλησαν στα μάγουλά μας ; Συμβαίνει, για παράδειγμα, όταν ένας σύντροφός  διαβάζει μια συλλογική ανάμνηση : ‘….σε ηρεμούσε στο τέλος κάθε κουβέντας….η αίσθηση πως μόλις είχες δεχτεί πράγματα και η βεβαιότητα πως ο Gallo είχε δεχτεί κάτι…’        Είναι ένα συνέδριο ερυθροταξιαρχίτικο αυτή η τελετή τόσο λαϊκή και τόσο διάπυρη; Είναι εδώ πολλοί σύντροφοι στα όπλα [και δεν είναι ο τρόπος του λέγειν] ακόμη και αυτοί που διαφωνούσαν με αυτόν. Curcio, Balzerani, Senzani, Fiore, Seghetti. Ιστορίες και μοίρες διαφορετικές απ’ την δική του, κάποιες ακόμη πιο βασανισμένες απ’ τη δική του, που απλά, το 1988 είχε υπογράψει ένα ντοκουμέντο που αναγνώριζε τελειωμένη και νικημένη την ένοπλη πάλη. Και στη συνέχεια έζησε ήρεμος, όσο είναι δυνατό σε έναν άνθρωπο που δέχτηκε ριπή από αυτόματο στο κεφάλι και γλύτωσε από διάφορα εμφράγματα.
Υπάρχει όμως πολύς κόσμος εδώ στο κοιμητήριο, τουλάχιστον χίλιοι άνθρωποι. Όχι όλοι πρώην ταξιαρχίτες. Υπάρχουν μεγάλοι και νεότεροι, φίλοι απ’ την περιοχή, παιδιά απ’ τα κοινωνικά κέντρα, αγωνιστές της αριστεράς δίχως παρωπίδες που ήρθαν από κοντά και μακριά. Μονάχα ένα μικρό πανò κόκκινο : «La rivoluzione è un fiore che non muore». ‘Η επανάσταση είναι ένα λουλούδι που δεν πεθαίνει’. Στιγμή έντασης, τεταμένη, όπως στην Γερμανία την άνοιξη, τελευταίο επεισόδιο εκείνης της ταινίας με δέκα υπογραφές, Fassbinder, SchlSchlöndorff, Kluge, Reitz μεταξύ άλλων, η κηδεία των Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Jan Raspe, οι τρεις ‘αυτοκτονίες’ του Stammeim. Όχι όμως. Οι πράκτορες της αστυνομίας κρατιούνται σε απόσταση, τριγυρίζουν, ρίχνουν ματιές. Οι φίλοι και οι σύντροφοι του Prospero μαζεύονται ήσυχοι και συγκινημένοι να τον τιμήσουν. Ο καθένας με τον τρόπο του, άλλος επιγραμματικά, άλλος με μικρές ομιλίες. Tonino Paroli: ‘μη μας αποκαλείται τρομοκράτες, ποτέ δεν υπήρξαμε τέτοιοι’. Oreste Scalzone: «ο Prospero ένοιωθε την ιδιότητα του μέλους αλλά όχι σαν ένας Rodomonte». Sante Notarnicola: «θα ήθελα να θυμίσω τη γενιά του ’50 και ’60, την πιο αγνή, την πιο δυστυχισμένη, την πιο αγαπημένη». Πρόσωπα σημαδεμένα από τον χρόνο και τις απογοητεύσεις που καίνε. Εάν θέλετε, ναι. Πόσα τέτοια δεν θα βρείτε όμως να γυρνάνε στους δρόμους, για μια χαμένη αγάπη, για ένα φλέρτ που έληξε άδοξα. Και η επανάσταση είναι μια τεράστια αγάπη, ένα φλέρτ πολύ δυνατό. Πάντα να ψάχνουμε, εμείς, να τελειώσει καλύτερα.