αυτονομία, autonomia

Η εργατική Αυτονομία και η κοινότητα αγώνα vicentina

Ένα ωραίο βιβλίο αυτό: L’Autonomia operaia vicentina. Dalla rivolta di Valdagno alla repressione di Thiene, Η εργατική Αυτονομία vicentina. Από την εξέγερση του Valdagno στην καταστολή της Thiene, πέμπτος τόμος της συλλογής »Οι Αυτόνομοι» – «Gli Autonomi» (DeriveApprodi, pp.256, euro 19). Συγγραφέας είναι ο Donato Tagliapietra.

Πρόκειται για ένα αληθινό βιβλίο, από ορισμένες απόψεις εξαιρετικό, και μιλάει για την μοναδική ιστορία ενός από εκείνα τα εκατό αυτόνομα κέντρα κομμουνιστικής πρωτοβουλίας που στα χρόνια ’70 ενήργησαν στα εργοστάσια και τα ιταλικά εδάφη, επιβεβαιώνοντας εργατική αντιεξουσία και κερδίζοντας μισθούς και δικαιώματα.

ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΆ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ είναι μια μοναδική εμπειρία, το σύνολο ενός επαναστατικού επεισοδίου. Η διήγηση, των εργατών και των αγωνιστών της Βιτσέντζα, δείχνει την συμβολή ενός κοινωνικού κινήματος που ξέσπασε από το ’68 και μιας γενεαλογικής κοινότητας λόγων και συναισθημάτων πολιτικών, που υποδηλώνει με υποδειγματικό τρόπο την ανεπανάληπτη ποιότητα της άσκησης της πολιτικής της Αυτονομίας εκείνων των χρόνων. Αυτό τον κόσμο μπορούμε συνεπώς να τον κοιτάξουμε από δύο πλευρές, εκείνη του ταξικού αγώνα και τη γενεαλογική, αλλά αυτές οι δύο πλευρές δεν διαχωρίζονται ποτέ. Κάθε σελίδα μπορεί να διαβαστεί ως μια διήγηση για τον τρόπο με τον οποίον μια ηλικιακή ομάδα εργατών και φοιτητών βρέθηκε να αμφισβητεί, ριζικά, τo εργοστασιακό και κοινωνικό σύστημα και τον τρόπο με τον οποίο κάθε ομάδα συντρόφων ήθελε να να ζήσει αυτή τη ρήξη και να ορίσει τον δικό της δρόμο για να την χτίσει.
«Πεπρωμένο και ελευθερία», θα μπορούσαμε να πούμε φιλοσοφικά. Αλλά ειπωμένο στην διάλεκτο του βένετο, με μια έμφαση και μια αποφασιστικότητα τόσο σκληρές όσο ήταν τότε ο καταναγκασμός στην μισθωτή εργασία ενάντια σε μια γενιά νέων, που ήδη αποκαλούνταν ως μάζα διανοούμενων υπό δημιουργία.Το βιβλίο χτίζεται σχεδόν αποκλειστικά από έγγραφα που παρήγαγε η οργάνωση – οι Βενετικές Πολιτικές Κολεκτίβες, i Collettivi Politici Veneti της περιοχής του alto vicentino – και από συνεντεύξεις με τους στρατευμένους εκείνης της εποχής. Και ακολουθεί την εξαιρετική επέκταση των αγώνων, που ενθαρρύνονται και / ή οργανώνονται από τις συλλογικότητες των χωριών, από την εξέγερση του εργοστασίου Marzotto του Valdagno τον απρίλιο του 1968 μέχρι την καταστολή των αρχών της δεκαετίας του 1980. Από την αρχή μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου παράγεται μια όλο και πιο διαδεδομένη οργανωτική συγκέντρωση στην περιοχή και γίνεται όλο και πιο διεισδυτική, αιχμηρή.

Η ΚΟΙΝΌΤΗΤΑ ΑΓΩΝΑ είναι επίσης μια κοινότητα ζωής: αυτή η αλήθεια ξεχειλίζει από την διήγηση. Να απελευθερωθούν από τη δυστυχία-την μιζέρια της μισθωτής εργασίας, να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη ακριβά αποτέλεσε έναν τρόπο οικοδόμησης μιας διαφορετικής ζωής. Οι απεργίες στο εργοστάσιο και οι περιπολίες κατά της μαύρης εργασίας πήγαιναν μαζί με την κατάκτηση δωρεάν συναυλιών, με τον αγώνα ενάντια στα υψηλά ενοίκια και την κατάληψη σπιτιών και την γενναιόδωρη απαλλοτρίωση αγαθών στα σούπερ μάρκετ. Μαζική παρανομία, ναι, αλλά και επινόηση ενός τρόπου ζωής που απέρριπτε τη φτώχεια των σωμάτων και τη μιζέρια του πνεύματος. Μια γενιά νέων πρότεινε, με μεγάλη ωριμότητα, το σχέδιο μιας ελεύθερης ζωής.

ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ να το αφηγούμαστε σήμερα σε εκείνους που προσποιούνται ότι είναι ελεύθεροι. Ωστόσο η ανάγνωση αυτής της ιστορίας ξυπνά στα βάθη κάθε ψυχής εκείνη την ατελή συνειδητοποίηση του ψεύδους και της ανελευθερίας που προκαλεί η χυδαιότητα της ζωής κάτω από αφεντικό: δεν δίνεται στον καθένα η δυνατότητα να μετασχηματίζει αυτή την αφύπνιση σε μια πράξη ρήξης. Επειδή είμαστε μόνοι. Από την άλλη πλευρά, εκείνα τα παιδιά από την Thiene και τα γύρω χωριά, μέχρι τη Schio, μέχρι το Bassano, μέχρι τη Vicenza είχαν διαρρήξει κάθε πεπρωμένο μοναξιάς: ήταν μαζί, αισθάνονταν δυνατοί, έδωσαν ένα παράδειγμα αξιοπρέπειας. Μαζί, όλοι μαζί.
Η σύγκρουση με την εξουσία ήταν εξαιρετικά βίαιη. Όπως και στο σύνολο του Veneto, εξάλλου, όπου μεταξύ της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970 δόθηκαν μερικές από τις σημαντικότερες μαζικές εμπειρίες αντάρτικης οργάνωσης, πρώτα στα μεγάλα εργοστάσιο και στη συνέχεια στο διάχυτο εργοστάσιο, και συγχρόνως στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Γιατί ο ταξικός αγώνας έγινε τόσο σκληρός στην περιοχή του Βένετο; Επειδή – όπως δείχνει αυτό το βιβλίο – η εξέγερση δεν συνέβη μόνο εναντίον του κυρίου-του αφεντικού, αλλά, δεδομένης της καθυστέρησης της κοινωνικής πειθαρχίας εκμετάλλευσης, ήταν μια σύγκρουση επάνω στη ζωή συνολικά: ήταν ένα άλμα στο νέο και μια ανακάλυψη της κοινότητας, ένας ριζοσπαστικός τρόπος συνεύρεσης μέσα στον αγώνα και η βούληση να οικοδομήσουν μια νέα κοινωνία.

ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΗ ΑΚΡΙΒΏΣ ΥΠΗΡΞΕ η σύγκρουση με την καταστολή. Ωστόσο ακόμη και στα επεισόδια ένοπλου αγώνα ως απάντηση στην καταστολή, η γραμμή των Κολεκτίβων ήταν πάντα η διατήρηση των εδαφών του «κοινωνικού εργάτη» και δεν ήταν ποτέ δολοφονική, αλλά αποσκοπούσε στο χτίσιμο ελεύθερων κοινοτήτων. Δεν ήταν τυχαίο ότι δεν υπήρξαν ούτε καταδότες ή μετανιωμένοι όταν η καταστολή κέρδισε. Όταν μετά την τραγωδία της 11ης απριλίου του 1979, όταν πέθαναν τρεις σύντροφοι ενώ προετοιμάζονταν να απαντήσουν στο blitz της 7ης απριλίου, και όταν δολοφονήθηκε ένας τέταρτος σύντροφος στη φυλακή, το μαύρο έργο των καταστολέων του Calogero και του Dalla Chiesa, υπήρξε άγριο. Στα επόμενα χρόνια, στην φυλάκιση για πολλούς, προστέθηκε η ηρωίνη για ακόμη περισσότερους.
Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στους Antonietta Berna, Lorenzo Bortoli, Angelo Dal Santo και Alberto Graziani, στους τέσσερις πεσόντες εκείνου του καταραμένου απρίλη, με πικρό τρόπο, όχι πένθιμο ωστόσο, αλλά με υπερηφάνεια αναφωνώντας πόσο εκείνη η ζωή των ελεύθερων ανθρώπων που δολοφονήθηκαν ήταν αληθινή και υποδειγματική.

* Πηγή: Toni Negri, IL MANIFESTO

 

L’Autonomia operaia e la comunità di lotta vicentina

φυλακές, carcere

Αναμνήσεις των κολασμένων της γης

του Alexik

“Εκεί, όπου ήταν πιο υγρά
άνοιξαν ένα τεράστιο χαντάκι
και μες τον βράχο έσκαψαν
κόγχες και τις θωράκισαν
μετά ύψωσαν πύργους γέφυρες και παρατηρητήρια
κι έβαλαν στρατιώτες, να φυλάν
μας φόρεσαν πανωφόρια
και μας αποκάλεσαν κακοποιούς                                           τέλος, θέλησαν να κλειδώσουν με κάγκελα τον ουρανό

δεν τα κατάφεραν τελείως
εκεί ψηλά
κοιτάζουμε τους γλάρους να πετούν”.

(Sante  Notarnicola, Φυλακή. Favignana 1 Ιουνίου 1973)

[Έφτασαν εδώ και λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία, σε επανέκδοση από τον Pgreco, “Η νοσταλγία και η μνήμη” και “Ελεύθεροι από την σιωπή” * του Sante Notarnicola. Περιέχουν ποιήματα και κείμενα διακοσμημένα με σχέδια της Stefania Venturini και του Marco Perrone και μια μακρά συνέντευξη που παραχωρήθηκε το 1992 από τον συγγραφέα στο Radio Sherwood.]

Λέγεται ότι η ποίηση είναι μερικές φορές σε θέση να προφέρει παγκόσμιες λέξεις, έγκυρες ανά πάσα στιγμή, σε κάθε χρόνο.
Συμβαίνει με τους στίχους του Sante Notarnicola, που συντίθενται κυρίως κατά τη διάρκεια μιας φυλάκισης που διήρκεσε 21 χρόνια – από το 1967 έως το 1988.
Στίχοι που εξακολουθούν να είναι χρήσιμοι και σήμερα, και θα παραμείνουν τέτοιοι μέχρι όσο μένει όρθια και η τελευταία φυλακή.
Παρόλο που η σύνθεση του σώματος των κρατουμένων και τα επίπεδα μαχητικότητας και συνείδησής του έχουν αλλάξει, αν και οι μορφές ελέγχου έχουν τελειοποιηθεί και διαφοροποιηθεί, τα κάγκελα παραμένουν ουσιαστικά ακόμα ίδια.
Ίδια είναι η αντίδραση του ανθρώπου στην άρνηση του αέρα και των χρωμάτων, και όλου αυτού του εξωτερικού κόσμου που είναι φτιαγμένος από την απεραντοσύνη των χώρων, των τόπων και των αγαπημένων ανθρώπων.
Ίση είναι η βία στην οποία υποβάλλεται, η ένταση και ο θυμός, η αλαζονεία και η αυθαιρεσία. Ίδια είναι η απάθεια των ακίνητων ωρών, η ευαισθησία και η τρυφερότητα στις κουβέντες όταν δέχεται επισκεπτήριο και η επιθυμία.

“Συγκεκριμένη είναι η απουσία της χειρονομίας, και του χαμόγελου”. Για να αντισταθείς πρέπει να μάθεις να τα ξαναχτίζεις στον ύπνο, στην φαντασία, στις αναμνήσεις και στην ελπίδα. Η ποιητική του Sante είναι μια εκπαίδευση στη φυλακή, σου διδάσκει πώς ο συνολικός θεσμός μπορεί να σε χτυπήσει στην εσωτερική διάστασή σου, και που μπορείς να βρεις τη δύναμη να αντιδράσεις.

Μα είναι επίσης μνήμη της εξέγερσης, η εποποιία των Κολασμένων της Γης, εκείνων των φυλακισμένων που ύψωσαν το κεφάλι ενάντια στις μεσαιωνικές φυλακές και τους φασιστικούς κώδικες.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 μια νέα γενιά φυλακισμένων, λίγο απείθαρχων παιδιών εργατικών οικογενειών και ήδη εκπαιδευμένων στη σύγκρουση, άρχισε να παλεύει ενάντια στην κατασταλτική φυλακή – τη φυλακή του καθικιού και της πείνας, των ξυλοδαρμών και των υπόγειων κελιών της απομόνωσης.
Συνάντησαν συντρόφους με πολιτική εμπειρία, όπως ο Sante, και κατάλαβαν ότι εάν ήθελαν να βελτιώσουν την κατάστασή τους έπρεπε να κάνουν σαν τους πατεράδες τους στα εργοστάσια, όχι πλέον με ατομικές χειρονομίες εξέγερσης αλλά ενωμένοι σε μια συλλογική δύναμη.Έτσι άρχισαν να σταματούν στον προαυλισμό, μπροστά στους τρομαγμένους ανθρωποφύλακες, άρχισαν να γράφουν, να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο, να μεταμορφώνουν τις δίκες σε βήματα καταγγελίας των συνθηκών φυλάκισης.
Σε ένα κρεσέντο ανυπακοής άρπαξαν τις φυλακές, ακόμα και 20 κάθε φορά σε όλη την Ιταλία. Και τις κατέστρεψαν, για το δικαίωμα στην τροφή και το στυλό, στις επισκέψεις και στο βιβλίο, στην αξιοπρέπεια και την απόδραση.
Υποβλήθηκαν σε ξυλοδαρμούς, απομόνωση, κελιά κυρώσεων, συνεχείς μετακινήσεις, νέα χρόνια ποινής για να εκτίσουν.
Άφησαν τρεις καμένους νεκρούς στην San Vittore στον αγώνα για να πάρουν το δικαίωμα στo καμινέτο στρατοπέδου, τη δυνατότητα μαγειρέματος στο κελί.

Στα κελιά στην San Vittore τρία πέτρινα λουλούδια” .

Έξω η εξέγερση διαπερνούσε το σχολείο, την οικογένεια και το εργοστάσιο.
Κάθε εβδομάδα, δεκάδες χιλιάδες πορεύονταν κάτω από τα τείχη της San Vittore.
Η Lotta Continua και ο Re Nudo έδιδαν φωνή στις εξεγέρσεις των φυλακισμένων, η Soccorso Rosso ηθική και υλική υποστήριξη.
Οι φοιτητές συρρέουν στις φυλακές λόγω συλλήψεων μετά από κάθε πορεία, φέρνοντας μέσα βιβλία για πολιτική εκπαίδευση. Οι Frantz Fanon, George Jackson, ο Eldridge Cleaver, ο Bobby Seale και ο Malcolm X συνέβαλαν στη μετατροπή των κοινών κρατουμένων σε συντρόφους, οι οποίοι επανενώνονταν στο κίνημα όταν έβγαιναν.
Η Επιτροπή Φυλακών της Lotta Continua γεννήθηκε, οι αποδράσεις ομάδων αυξήθηκαν.
Έπρεπε να τους σταματήσουν.

Τον μάιο του ’74 μια απόπειρα απόδρασης από την φυλακή της Alessandria καταλήγει με επτά νεκρούς και 15 τραυματίες  sette morti e 15 feriti μεταξύ κρατουμένων και ομήρων, μετά από ένα blitz των καραμπινιέρων του dalla Chiesa. Τον φεβρουάριο είχε ήδη σκοτωθεί ο κρατούμενος Giancarlo Del Padrone από μια ριπή αυτόματου ενός φύλακα, στην διάρκεια μιας διαμαρτυρίας στην στέγη των Murate. Στα τέλη της χρονιάς ήταν η σειρά του Venanzio Marchetti στην Piacenza.

Η σφαγή της Alessandria υπονόμευσε οριστικά τη σχέση ανάμεσα στη φυλακή και τη Lotta Continua, κατηγορούμενη ότι δεν γνώριζε πώς να υπερασπιστεί τους αγώνες.Το βλέμμα των κρατουμένων άρχισε να στρέφεται αλλού: εκείνο το έτος γεννιούνται οι N.A.P, ο Curcio δραπέτευσε από την Casale Monferrato χάρη σε μια θεαματική δράση που οργανώθηκε από το εξωτερικό της φυλακής.

Εν τω μεταξύ, το Κράτος εργάζονταν για την οριστική απόκλιση της σωφρονιστικής διαδρομής των κοινών κρατουμένων από εκείνη των πολιτικών και των εξεγερσιακών.
Από εκεί και στη συνέχεια θα ολοκληρωθεί η μεταρρύθμιση του σωφρονιστικού συστήματος που αντικατέστησε τον παλαιό φασιστικό κώδικα, αναγνωρίζοντας (τουλάχιστον στο χαρτί) τους κρατούμενους ως νομικό αντικείμενο δικαίου και μετριάζοντας (πάντα στο χαρτί) ορισμένες πτυχές της αγριότητας της φυλακής. Εγκαινιάζονταν ένα μοντέλο κράτησης θεραπευτικού τύπου το οποίο προέβλεπε μια διαδρομή σε στάδια για την επανένταξη του φυλακισμένου στην κοινωνία, αφού καθαρίστηκε από τον ανατρεπτικό χαρακτήρα του, μέσω χορήγησης αδειών ανταμοιβής, μερικής απελευθέρωσης, εξωτερικής εργασίας κ.λ.π. Μέσα της περιείχε επίσης ένα δηλητηριασμένο φρούτο, το άρθρο 90, το οποίο επέτρεπε στο Υπουργείο Χάριτος και Δικαιοσύνης να αναστέλλει κάθε δικαίωμα ή προστασία κατά βούληση λόγω «σοβαρών και εξαιρετικών λόγους τάξης και ασφάλειας».

Ολοκληρώνονταν επίσης και το σχέδιο, που εκ νέου ανατέθηκε στον dalla Chiesa, για τον εντοπισμό και τη δημιουργία ειδικών φυλακών. Τάφοι που προορίζονταν για τους ζωντανούς όπου συγκεντρώνονταν οι αγωνιστές του ένοπλου αγώνα και της κοινωνικής ανατροπής, οι βετεράνοι των αποδράσεων, οι πρωτοπορίες των κινητοποιήσεων των φυλακών.

“Μεταξύ ιουλίου και αυγούστου 1977 περίπου 2500 αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν με τρένα, ελικόπτερα, αεροπλάνα σε πέντε φυλακές: Fossombrone, Termini Imerese, Asinara, Favignana, Nuoro. Αυτές οι μεταφορές πραγματοποιήθηκαν με μια πραγματική στρατιωτική επιχείρηση“.

Στον Sante έλαχε η Asinara: «Εκεί άρχισα να αισθάνομαι πεινασμένος και πάλι (και είμαι αρκετά λιτοδίαιτος, κάποιος που είναι ικανοποιημένος με λίγα … αλλά εκεί το πράγμα ήταν επιστημονικό), γιατί ακριβώς με την λιμοκτονία, καθώς και με τους ξυλοδαρμούς και όλα τα υπόλοιπα, ήθελαν να μας εξοντώσουν ».
Και μετά η υποχρεωτική σιωπή, η υγρασία και το κρύο, τα γυάλινα χωρίσματα στις επισκέψεις, η παρενόχληση και οι ύβρεις στους συγγενείς. Ιατρική περίθαλψη μηδέν. Στις ειδικές ο Fabrizio Pelli αφέθηκε να πεθάνει από λευχαιμία.

“Αιωρούνται
τα υπολείμματα της μέρας
και
μες το λιτό φως
ακούμε μια θάλασσα
παραιτημένη
στην ώθηση των ανέμων.
Παρατηρούμε έναν λευκό τοίχο

Παρατηρούμε έναν σκληρό τοίχο
Παρατηρούμε έναν τοίχο γεμάτο εξογκώματα
Παρατηρούμε έναν επιθετικό τοίχο
Παρατηρούμε έναν τοίχο
έναν τοίχο
έναν τοίχο
που σφυροκοπεί
τοίχο
επάνω στον οποίο συνεχίζουμε
να γράφουμε…
Σε αυτό το τοπίο μέσα
ξένο στην ψυχή
με έναν τοίχο
θα ήθελαν να ισοπεδώσουν
τις συνειδήσεις μας.”

(Lager. Asinara 22 αυγούστου 1977)

Εκείνος ο τείχος τινάχτηκε στον αέρα με πλαστικό το 1979, μαζί με την μισή φυλακή. Το 1980 οι τελευταίοι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν υπό την πίεση της απαγωγής d’Urso και της εξέγερσης της φυλακής του Trani, που πνίγηκε στο αίμα (πάντα υψηλότερο ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρωθεί).
Η Asinara έκλεισε, αλλά όχι οριστικά, παραμένοντας διαθέσιμη για τα βασανιστήρια μιας επόμενης δεκαετίας.
Σε αντιστάθμισμα ο ειδικός εγκλεισμός εξυπηρετούσε πραγματικά την ισοπέδωση των συνειδήσεων.

Με την Μεγάλη Στροφή
ήρθε η αποκατάσταση
και υπήρξαν απαραίτητες
οι πέτρες και οι χάλυβες.
Γρήγορα αποπροσανατολιστήκαμε
χάσαμε τους σκοπούς μας και δεν ήταν πλέον δυνατό να ζήσουμε πάνω από τις ρίγες.
Σε μια γωνιά
μια γυναίκα περιμένει ακόμα σήμερα.
Ένα μεγάλο δάκρυ 
γλιστρά μακριά.
Πολύ μεγάλο για να στεγνώσει“.

(Ένα δάκρυ)

Πικρά ποιήματα όπως η προδοσία, ένα τρέχον θέμα στην τεσσαρακοστή επέτειο της 7ης απριλίου.

Το ότι έμπλεξαν τον Negri ως τηλεφωνητή της υπόθεσης Moro, σήμαινε ότι τον ανάγκασαν, για να απενοχοποιήσει τον εαυτό του, να εξηγεί – ως λαμπρός διανοούμενος που ήταν – τι ακριβώς ήταν το επαναστατικό κίνημα. Και αυτός έκανε 10-15 ώρες ανάκρισης, εξηγώντας τα πάντα …
… μέχρι τότε κανένας κρατούμενος, από το μεγαλύτερο ηγετικό στέλεχος στον πιο απροετοίμαστο σύντροφο, είχε αποδεχτεί μια σχέση με το δικαστικό σώμα. Ξέρω δεκάδες και δεκάδες παιδιά που επειδή δεν απάντησαν στις ερωτήσεις των δικαστών άρπαξαν 10-15 χρόνια στη φυλακή και όλοι τους χέστηκαν, χωρίς να λένε μια λέξη. Η εξήγηση μιας περίστασης θα τους έσωζε χρόνια, και δεν το έκαναν“.

Τι απομένει μετά από πολύ καιρό, ως κληρονομιά αυτών των παλιών ιστοριών;

-Η μεταρρύθμιση του σωφρονιστικού συστήματος του ’75 λειτούργησε πράγματι για να αποδυναμώσει τις αναταραχές στις συνηθισμένες φυλακές, παρέχοντας στους περισσότερους κρατουμένους μια διέξοδο από αυτούς τους τοίχους μέσα από μια ικανοποιητική σταδιακή πορεία επιβράβευσης που θα κερδηθεί με την καλή συμπεριφορά και την τάση προς τη μετάνοια.
Με τον τρόπο αυτό η καθημερινή βία στα σωφρονιστικά ιδρύματα του κοινού κυκλώματος απέκτησε νέες δυνατότητες εκβιασμού, δεδομένου ότι οποιαδήποτε αντίδραση στην κατάχρηση ενός φύλακα θα μπορούσε να εμποδίσει την πρόσβαση των κρατουμένων σε άδειες, ή να διακόψει την πορεία προς την ημιελευθερία.
Και η κατάσταση είναι ακόμη αυτή.

-Η διάσταση-ο διαχωρισμός διέσχισε τις δεκαετίες, καθορίζοντας όχι μόνο την πολιτική ήττα της επαναστατικής προσπάθειας της εποχής, αλλά προσαρμοζόμενος στις μεταβαλλόμενες εποχές. Και μας αφορά.
Επέστρεψε κατά τη διάρκεια της G8 στη Γένοβα μέσω της λογικής της διαφοροποίησης μεταξύ καλών και κακών που κατέστρεψε το κίνημα, με τον Bertinotti να μας ζητά να «διαχωριστούμε από τη βία εκείνων που πέταξαν μια πέτρα».
Έχει επιστρέψει τα τελευταία χρόνια, εκταφιασμένη από εκείνους που ζητούσαν από τους εργαζόμενους του εφοδιασμού να «διαχωριστούν από τη βία των πικετοφοριών».

-Οι νόμοι της μόνιμης έκτακτης ανάγκης είναι στρωματοποιημένοι και αποτελούν πλέον τον κανόνα για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε κοινωνικού προβλήματος. Ο ποινικός λαϊκισμός τρελαίνεται.

-Το άρθρο 90 εξελίχθηκε στην υψηλή ασφάλεια και στο βάσανο του 41bis. Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα μέσα, από τότε. Η Altra συνεχίζει να μας αποτελειώνει.

-Στη φυλακή συνεχίζουν να πεθαίνουν και να υποφέρουν βία.
Ιστορίες του χθες στο Viterbo:

«Έχω υποστεί βία, σοβαρές σωματικές βλάβες και διάφορα βασανιστήρια». «Με κρατούσαν χειμωνιάτικα με το σώβρακο για μέρες σε ένα» γυμνό κελί «και με γέμισαν γροθιές. Το κεφάλι μου είναι γεμάτο από ουλές». «Έχουν τρεις ομάδες μόνο για να χτυπούν φυλακισμένους». «Βοηθήστε με να την κάνω από αυτή τη φυλακή». «Αν πω κάτι εδώ με χτυπούν». «Εδώ προσπαθούμε να επιβιώσουμε στις αδικίες και να μείνουμε στη θέση μας, πάντα με σταθερά τα νεύρα. Όλο και περισσότερο επιστρέφω να πείθομαι ότι βρίσκομαι στην κόλαση. Δεχόμαστε ταπεινώσεις από τους φρουρούς όταν στις εβδομαδιαίες έρευνες που πραγματοποιούν αφήνουν το κελί άνω κάτω… Η στολή που φορούν τους δίνει μια εξουσία, δεν τους δίνει καμιά τιμή και μπορούν συνεπώς να βιαιοπραγούν στον κρατούμενο, όπως και όταν το θέλουν, να τον καθιστούν αβοήθητο … υπάρχουν αρκετές ιστορίες ξυλοδαρμών που έχουν υποστεί κάποιοι κρατούμενοι του ίδιου τμήματος μου και παραμένουν κρυμμένοι στη σιωπή. Εδώ ζούμε με τον ατομικό φόβο, το σκοτάδι, τους εφιάλτες. Προς το παρόν εξακολουθώ να επιβιώνω, αλλά όταν βγω από αυτή την τρύπα θα αγωνιστώ ώστε η αλήθεια να βγει προς τα έξω».1

Τι μένει τότε;
Βιβλία παλιών ισοβιτών, πολύτιμα εργαλεία.
Που μας διδάσκουν να αντιστεκόμαστε με αξιοπρέπεια, να σπάμε τη σιωπή, να κρατούμε ίσια την πλάτη.

 

* “Liberi dal silenzio” περικλείει “Materiale interessante“, που δημοσιεύτηκε το 1997 για τις εκδόσεις- le Edizioni della Battaglia, και “…Camminare sotto il cielo di notte“, που δημοσιεύτηκε το 1993 απότην Calusca.


  1. Patrizio Gonnella, Viterbo, un carcere dove vige il terrore, Il manifesto, 5 απριλίου 2019 
αυτονομία, autonomia

Η εργατική αυτονομία vicentina. Από την εξέγερση του Valdagno στην καταστολή της Thiene. Του Donato Tagliapietra

Lorenzo Bortoli (1952-1979), La fabbrica, Το εργοστάσιο, λάδι σε καμβά, 50×60, 1967.
Το εργοστάσιο είναι η πρώτη γνωστή ζωγραφιά του Lorenzo. Το γεγονός ότι ένα 15χρονο αγόρι ζωγραφίζει αυτό το θέμα μας βοηθά να κατανοήσουμε το βάρος του εργοστασίου που έχει στην πόλη του Marano Vicentino. Αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει είναι εκείνο που βλέπει στο εργοστάσιο, γιατί αυτό είναι που βλέπουμε όλοι: ένα θλιβερό μέρος, χωρίς φως και ζωή, ένα σκοτεινό κτίριο που συνθλίβεται από ένα μολυβένιο ουρανό με μια ενιαία ζωντανή παρουσία, το σπίτι σε πρώτο πλάνο [το σπίτι του;) όπου, λόγω του φωτός που φιλτράρεται μέσα από τα παράθυρα, γνωρίζουμε ότι υπάρχει ανθρωπιά.Όχι τόσο στο εργοστάσιο, νεκρό μέρος για την σκέψη και τα όνειρα και, πάνω απ ‘όλα, για την ευαισθησία ενός δεκαπεντάχρονου που εμφανίζεται στον κόσμο. Είναι μια αποκαλυπτική ζωγραφιά.”

Ο Lorenzo Bortoli, αφέθηκε (μετά από δύο απόπειρες) να αυτοκτονήσει στη φυλακή της Βερόνα λίγους μήνες μετά τη σύλληψη στο πλαίσιο της έρευνας για τις Πολιτικές Κολεκτίβες του Βένετο που συνδέονταν με την έκρηξη όπου πεθαίνουν η συντρόφισσα Maria Antonietta Berna, ο εργάτης Angelo Dal Santo και ο φοιτητής Alberto Graziani. Οι τρεις σύντροφοι έφτιαχναν έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό. Εδώ μια βιογραφία / ανάμνηση του,  Qui una sua biografia/ricordo από την οποία λαμβάνεται ο τελευταίος αποχαιρετισμός του Bortoli.

Φύλλο αίτησης, Φυλακή της Verona 18-6-79
Στον κύριο διευθυντή του σωφρονιστικού ιδρύματος της Verona.
Θα ήμουν πολύ ευγνώμων αν μπορούσατε να στείλετε το ακόλουθο τηλεγράφημα στην οικογένειά μου: «Έφτασα στην Antonia. Παρακαλώ να θαφτώ μαζί της. Σας διαβεβαιώνω ότι είμαι καλά έτσι. Μια αγκαλιά. Πείτε στη Vanna να μην κλαίει, αλλά να θυμάται πόσο ευτυχισμένοι ήμασταν όπως τώρα που είμαστε και πάλι μαζί. Lorenzo»
Σας παρακαλώ να στείλετε και την ομάδα φωτογραφιών, υπολογίζοντας τα έξοδα από τον προσωπικό μου λογαριασμό. Σας ευχαριστώ πολύ.


Δημοσιεύουμε την εισαγωγή της Elisabetta Michielin στον πέμπτο τόμο που ο εκδοτικός οίκος Derive Approdi αφιέρωσε στην ανακατασκευή της ιστορίας της ιταλικής εργατικής Αυτονομίας. Ειδικότερα, το βιβλίο του Donato Tagliapietra, ανασυγκροτεί την ιστορία των πολιτικών Κολεκτίβων vicentini μέσω πολιτικών εγγράφων, φυλλαδίων και μαρτυριών εκείνων που ήταν πρωταγωνιστές αυτών των γεγονότων και της περιοχής εκείνης.

Τι όμορφο βιβλίο έγραψε ο Donato ο «κόκκινος». Κόκκινος στα μαλλιά και στην πλευρά που διάλεξε! Το λέμε αμέσως. Ένα απαραίτητο βιβλίο γιατί ανασυνθέτει με πλούτο και πάθος μια κρίσιμη περίοδο στην ιστορία των επαναστατικών προσπαθειών της χώρας μας και της βορειοανατολικής επικράτειας. Μια άσκηση γραφής και προβληματισμού που τραβά μια διαγραμμένη μνήμη έξω από το σκοτάδι, που παραδόθηκε στις αίθουσες της δικαιοσύνης ή στη μνήμη εκείνων που την ξανακτίζουν μόνο για να την δυσφημίσουν ή να αποτρέψουν την πιθανή επαναπρόταση της.

Ο Donato ανασυνθέτει την περίοδο που τον είδε μεταξύ των πρωταγωνιστών των βενετικών πολιτικών κολεκτίβων στην περιοχή του άνω vicentino χρησιμοποιώντας σχεδόν αποκλειστικά τα έγγραφα που παρήγαγε η ίδια η οργάνωση και τις συνεντεύξεις με τους αγωνιστές εκείνης της εποχής.

Μια ιστορία που ποτέ δεν καταφεύγει στον μεμονωμένο βιογραφισμό και στις ναρκισσιστικές του αποκλίσεις επειδή είναι πάντα αγκυροβολημένη σε ένα κίνημα που έχει συμπεριλάβει δεκάδες και δεκάδες αγωνιστές και που διατηρεί πάντα μαζί την υποκειμενικότητα και την περιοχή όπου γεννήθηκε αυτή η υποκειμενικότητα, αναπτύχθηκε, απέκτησε νόημα και επηρέασε με συγκεκριμένο τρόπο τις σχέσεις εξουσίας και τις ταξικές σχέσεις, ακόμη και στο ζωντανό σώμα των εργατικών οργανώσεων.

Στον Donato αναγνωρίζουμε την αξία της επιτυχίας στο να την περιγράφει με απλότητα, χωρίς έμφαση. Σε σελίδες από τις πιο ζωντανές και εθιστικές του βιβλίου, την βλέπουμε στο έργο επάνω σε συγκεκριμένες διαμάχες σχετικά με το ωράριο εργασίας και την επιβολή της επαναπρόσληψης απολυμένων εργατών, στις εκστρατείες «εργασία για όλους λιγότερη εργασία» με τις περιπολίες και τις πικετοφορίες ενάντια στην μαύρη εργασία και τη χρήση υπερωριών ή σε εκείνες που αφορούν το δικαίωμα στέγασης και την επιβολή πολιτικών τιμών για τα αγαθά βασικών αναγκών.

Νάτοι λοιπόν οι αυτόνομοι στο έργο, πολύ νεαρά κορίτσια και αγόρια που χωρίς καμία αίσθηση κατωτερότητας ή υποταγής, αρχίζουν να ανοίγουν τις πρώτες ρωγμές στις άκαμπτες δομές του συνδικάτου, που από όλη αυτή την ιστορία βγαίνει με σπασμένα τα κόκαλα. Η CISL ειδικότερα, με τα αλαζονικά και αξιολύπητα στελέχη της. Αλλά είναι με τις περιπολίες, τις πικετοφορίες και τις συνελεύσεις που αρπάζονται με μια άσκηση δημόσιας εξουσίας από το αφεντικό και το συνδικάτο που το βλέμμα του Donato γίνεται πιο προσεκτικό και άγρυπνο. Είναι μέσα στα ατομικά γεγονότα, αλλά και στο περιθώριο, σκόπιμα, και το αποτέλεσμα για τον αναγνώστη είναι απορίας: μα αυτά τα πράγματα συνέβαιναν πραγματικά; Ναι, συνέβαιναν χάρη σε αυτούς τους τύπους που εκτός από το ψωμί απαιτούσαν τριαντάφυλλα: να μπαίνουν δωρεάν στις συναυλίες, να τρώνε δωρεάν στα φοιτητικά εστιατόρια και τα εστιατόρια, καταλαμβάνουν χώρους για κοινωνικοποίηση, πολεμούν την ηρωίνη που κάθε τόσο σαρώνει την χώρα. Παιδιά που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά και να ικανοποιήσουν άμεσα τις ανάγκες και την επιθυμία για μια νέα κοινωνικότητα, άλλη, διαφορετική.

Μια πλούσια ιστορία αλλά και αντιφατική και με ένα ίχνος τραγωδιών όπως ο θάνατος των Antonietta, Angelo, Alberto, Lorenzo, αλλά μόνο το μεταθανάτιο μάτι του νικητή είναι που του επιτρέπει να δημιουργήσει τους δικούς του καθαρισμένους μύθους ενώ βλέπει τις ιστορίες να διακόπτονται ως μια απλή σειρά εγκληματικών και βίαιων συμπεριφορών.

Μπορούμε λοιπόν να εισέλθουμε στο πολιτικό εργαστήρι της Συλλογικότητας η οποία υπήρξε επίσης τόπος βαθιάς φιλίας, βλέποντας τη δημιουργία αυτής της οργάνωσης, τη διαμόρφωσή της μέσω κειμένων, φυλλαδίων, πολιτικών εγγράφων, τους προβληματισμούς εκείνης της πλευράς χωρίς την πρόσβαση, αν όχι οριακή, σε άλλες πηγές: δημοσιογραφικές, συνδικαλιστικές, του ΚΚΙ-PCI ή ποινικές.Εάν η επιλογή αυτή μπορεί να φανεί περιοριστική από ιστορική άποψη – γιατί πιστεύουμε ότι η ιστορία πρέπει να ανακατασκευαστεί συνθέτοντας και φωτίζοντας την εξεταζόμενη περίοδο μέσα από την αναμέτρηση και αντιπαραβολή διαφορετικών απόψεων – σε αυτό το βιβλίο αντιθέτως είμαστε περήφανα αγκυροβολημένοι στο να διαλέγουμε πλευρά, στην ιδέα ότι μια ουδέτερη ή ειρηνοποιημένη ιστορία δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει, δεδομένου ότι, ακόμη και με άλλες μορφές, εξακολουθούμε να ήμαστε βυθισμένοι σε εκείνη την κοινωνική σχέση και σε εκείνο το δίλημμα που δεν καταφέραμε να μηδενίσουμε. Απ’ τη στιγμή που πρόκειται για μια κοινωνική και εξουσιαστική σχέση, η αλήθεια μπορεί να θεωρηθεί μόνο από την οπτική γωνία του εκμεταλλευόμενου που μπορεί να της επιτεθεί από τη θέση του, προσπαθώντας να την διαρρήξει επιλύοντας προς όφελός του. «Σκεπτόμενοι με τα χέρια» θα έπρεπε να είναι ο τίτλος του βιβλίου.

Αλλά γιατί ο Donato, αντίθετα από άλλους μάρτυρες και αγωνιστές της εποχής, μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του να σταματήσει, σε απόσταση 40 ετών, σε αυτή τη «γωνία» χωρίς να μοιάζει ή να είναι ένας νοσταλγικός; Νομίζουμε ότι μπορεί να το κάνει γιατί η εμπειρία των Πολιτικών Κολεκτίβων του Βένετο έχει πολλά να διδάξει και να παραδώσει στην εποχή μας. Πρόκειται για μια ιστορία που από πολλές απόψεις έχει προκαταλάβει τη δική μας. Σκεφτείτε την επικράτεια. Οι Collettivi Politici Veneti σκέφτηκαν το έδαφος-την επικράτεια όχι μόνο ως τόπο όπου δημιουργείται και ενισχύεται το κεφάλαιο – και αυτό συμβαίνει σήμερα – αλλά το έχουν επινοήσει κυριολεκτικά ως τόπο της σύγκρουσης και της παραγωγής ανταγωνιστικής υποκειμενικότητας. Και όντως μόνο επειδή συνδέονταν με την επικράτεια αυτά τα αυτόνομα άτομα μπορούσαν να ασκήσουν ένα στυλ αγωνιστικότητας-μαχητικότητας που περιελάμβανε μια μέση χρήση της βίας: δεν την απέκλειες εκ των προτέρων, αλλά δεν έκανες αυτής ούτε ένα φετίχ εξυψώνοντας την ως το υψηλότερο επίπεδο της επαναστατικής υποκειμενικότητας. Το πρόγραμμα παρέμβασης στην επικράτεια την εξέταζε μέσα στην εμπειρία της μαζικής παρανομίας και μέσα σε μια πραγματική άσκηση αντιεξουσίας, με λίγα λόγια, έπρεπε να έχει ρίζες μέσα στις δομές που κατάφερνες να δημιουργήσεις σε απελευθερωμένους χώρους όπου δημιουργούσες πραγματική αυτοαξιοποίηση και ενίσχυση.

Ένα καλό παράδειγμα ιστορικής ανασυγκρότησης, λέγαμε. Είναι αλήθεια, επειδή η άλλη ενδιαφέρουσα πτυχή αυτής της εργασίας είναι ότι, περισσότερο από μια άσκηση μετά προβληματισμού – είτε πρόκειται για κριτική είτε για αξίωση – έχει αντιθέτως την φρεσκάδα της ιστορίας που χτίζεται στιγμή προς στιγμή. Στην ουσία η παλιά παροιμία «πρώτα οι αγώνες, μετά η θεωρία» ισχύει και στην περίπτωση του Collettivo vicentino. Με την ανάγνωση αυτών των εγγράφων και αυτής της ανασυγκρότησης βυθιζόμαστε στο συγκεκριμένο των αποφάσεων και των συμπεριφορών που δίδονταν στιγμή προς στιγμή τόσο σε σχέση με τον τόπο όπου ζούσες και με την παρέμβαση που μέρα με την μέρα έκαμες, όσο σε σχέση με αυτό που συνέβαινε στην Ιταλία εκείνη την εποχή, δηλαδή τα τρέχοντα κινήματα αναδιάρθρωσης, τις προσπάθειες να τραβηχτείς έξω από την καπιταλιστική κυριαρχία και το έργο μεγάλων τμημάτων του προλεταριάτου, τη σκληρή και έγκαιρη αντιπαράθεση με τις άλλες οργανώσεις τόσο από την πλευρά του ένοπλου αγώνα όσο και από εκείνη των άλλων οργανώσεων της Autonomia operaia.

Ξαφνικά, μας λέει ο Ντονάτο, αυτά τα παιδιά – μερικά από αυτά νεότατα – δεν στέκονται πλέον στην πειθαρχία. Έτσι οι δύο μεγάλοι οργανισμοί ομαλοποίησης και κοινωνικής αναπαραγωγής, το σχολείο και το εργοστάσιο, αρχίζουν να αδειάζουν και να ανατρέπονται. Αυτά τα παιδιά δεν είναι πλέον διαθέσιμα να μπουν στο εργοστάσιο όπως οι πατεράδες τους που είχαν αγωνιστεί μέσα στο εργοστάσιο και εναντίον του εργοστασίου, παρά την ύπαρξη σχέσης με τους πατεράδες τους. Ο Donato ανοικοδομεί πολύ καλά την ιστορία που προηγήθηκε της γέννησης των Collettivi, την παρουσία της Lotta Continua, την μεγάλη αγκαλιά των συνδικάτων, επιστρέφοντας πίσω μέχρι τις κληρονομιές της Αντίστασης.

Έτσι, χάρη στους «αυτόνομους», η περιοχή του alto vicentino παύει να είναι ο κοιτώνας στη σκιά των εκκλησιών του παραδοσιακού Βένετο.Ο τόπος αλλάζει εικόνα και γίνεται ένας χώρος όπου γεννιούνται επιθυμίες και ασκείται μια διαφορετική πρακτική-ζωή, γνωρίζουν ο ένας τον άλλον και δημιουργούνται δεσμοί αλληλεγγύης που θα αντισταθούν στη συνέχεια και σε μια σκληρή καταστολή.

Εδώ γεννιούνται οι «κοινωνικές Ομάδες», όπου η στράτευση είναι φιλία και η φιλία είναι μαχητικότητα-στράτευση. Δεν γίνεται να δουλεύεις οκτώ ώρες στο εργοστάσιο, να κοιμάσαι για άλλες οκτώ και για το χρόνο που σου απομένει να μένεις με την οικογένειά σου ή να κάνεις τον αγωνιστή. Για όλες τις 24 ώρες της ημέρας σου είσαι ένας αγωνιστής, και όχι από καθήκον, αντίθετα, επειδή καμιά στιγμή στη ζωή σου δεν μπορεί να είναι δίχως νόημα, διότι σε ολόκληρη τη ζωή σου χτίζεις νέες και κομμουνιστικές σχέσεις. Υπάρχει πολλή θυμωμένη χαρά ή πολλή χαρούμενη οργή στη ζωή αυτών των νεαρών παιδιών, σε αυτές τις περιφέρειες που αντί να είναι ο τόπος της αναπαραγωγής μιας ζωής πουλημένης στο εργοστάσιο, έχουν γίνει τόποι επανα-γνωριμίας, όπου παίρνουν εκείνο που θέλουν, για να έχουν μια ζωή που αξίζει να την ζουν. Είναι η πρώτη γενιά που επέλεξε όλα τα μέσα για να αποφύγει την δουλειά στο εργοστάσιο στην οποία είχαν αλυσοδεθεί οι πατεράδες τους, η πρώτη που έδειξε ότι ήταν κομμουνίστρια χωρίς να περάσει από το εργοστάσιο.

Ο Tinto Brass, ο σκηνοθέτης που στη συνέχεια θα οικοδομήσει την καριέρα του σε ερωτικές ταινίες – την πιο αναλώσιμη μορφή της επιθυμίας – γυρνά μια νόστιμη ταινία το 1963 – Αυτός που εργάζεται είναι χαμένος – που καταγράφει πλήρως την αύρα του καιρού εκείνου. Ο Bonifacio, ο νεαρός πρωταγωνιστής, πρόκειται να προσληφθεί στο εργοστάσιο, περιπλανιέται με την φαντασία του στη Βενετία επειδή δεν έχει καμία όρεξη να ξεκινήσει. Δεν είναι όπως οι φίλοι του στο PCI που πιστεύουν περισσότερο στις θαυματουργικές αρετές της εργασίας, γι αυτόν το να δουλεύει είναι απλώς μια εναλλακτική λύση στη φυλακή ή σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα: μια δουλειά όχι για την δουλειά αλλά για πενταροδεκάρες. Αξίζει περισσότερο να «ληστεύει τις τράπεζες, τουλάχιστον αυτά είναι χρήματα για τα χρήματα». Από την άλλη πλευρά και στην πύλη του Άουσβιτς ήταν γραμμένο πως η εργασία καθιστά ελεύθερους!

Τα ίδια πράγματα θα πει και ο Felice Maniero στον οποίο πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε την ειλικρίνεια της αυτο-αφήγησης: γιατί έγινες ένας ληστής; Επειδή πήγα στην τρίτη των μεσαίων τάξεων και δεν ήθελα να κάνω 40 χρόνια στο εργοστάσιο.

Αυτοί οι χαλαροί νεαροί και γεμάτοι επιθυμία, όπως χιλιάδες και χιλιάδες άλλοι νέοι σε όλη την Ιταλία, αρνήθηκαν συλλογικά την εργοστασιακή εργασία. Καλύτερα να πιάσουν το τουφέκι, σκεπτόμενοι και προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να κάνουν πραγματική την απόσπαση τους από την εργασία. Κατά βάθος το νόημα αυτής της ιστορίας είναι ακριβώς αυτό. Αλλά υπάρχει μια άλλη πτυχή της που αξίζει προσοχή, η οποία μπορεί να εξηγηθεί μόνο από την κεντρική θέση που ανέλαβε η περιοχή-il territorio στην πολιτική πρακτική του vicentino τμήματος των Collettivi veneti: καμία μιλιταριστική απόκλιση και καμία μάστιγα μετάνοιας-μεταμέλειας.

Επειδή τα σύνορα της «στενής πόρτας» της πολιτικής δολοφονίας δεν τα πέρασαν, αλλά κυρίως επειδή το ρίζωμα στο χώρο- στην περιοχή, οι φιλικές σχέσεις, μια στράτευση- μαχητικότητα που διαμορφώθηκε μέσα στη βαθιά γνώση των τόπων του αγώνα επέτρεψαν μια νοημοσύνη και εξυπνάδα της πολιτικής δράσης – μοναδική περίπτωση – η οποία στη συνέχεια κατάφερε να διασχίσει τον αιώνα φέρνοντας μαζί της την επιθυμία να συνεχίσει να αγωνίζεται παρά ένας μηχανισμός ελέγχου και πραγματικής πρόβλεψης του βενετσιάνικου μοντέλου που έχει γεμίσει τόσο πολύ τα πολιτικά και βιομηχανικά χρονικά.

Το ότι είδαν σωστά, έχοντας εξετάσει το έδαφος-την περιοχή ωστόσο δημιουργεί ένα πρόβλημα. Πώς μπόρεσε να συμβεί το ίδιο έδαφος, η ίδια περιοχή, η ίδια άρνηση της εργασίας, οδήγησαν σε μια απρόσμενη αλλαγή σημείου στον ριζοσπαστισμό της; Με λίγα λόγια, πώς και γιατί παρήχθη ο άνθρωπος της λίγκας; Αυτοί οι τύποι που, αντί να μπαίνουν στο εργοστάσιο αποφάσισαν να πάρουν τα όπλα, πώς έγιναν οι εκμεταλλευτές των εαυτών τους στις μυριάδες των μικρών βιοτεχνιών που έκαναν το θαύμα στα βορειοανατολικά στα τέλη του περασμένου αιώνα; Πώς υπήρξε δυνατό τα ίδια εδάφη που διασχίστηκαν από τις περιπολίες νέων ανθρώπων που δεν ήταν διαθέσιμοι και ήταν ενοχλητικοί, έγιναν οι τόποι της ταυτότητας της λίγκας; Και ακόμη: πως εκείνη η παραγωγή της υποκειμενικότητας, ένας πολλαπλασιαστής της ελευθερίας και της επινόησης, έχει γεννήσει το τέρας της αυτοαναφορικότητας και του αποκλεισμού, με μια λέξη την απόλυτη εχθρότητα απέναντι στον άλλο και την πλήρη ταυτοποίηση με την εργασία;

Προφανώς η απάντηση δεν μπορεί να είναι αυτή που θα μπορούσε να προτείνει το τέλος της παρτίδας, έστω και αθόρυβα. Είναι αλήθεια, τα παιδιά μας την είδαν άσχημα μετά την 11η απριλίου 1979. Ο Ντονάτο μας μιλά για την αστυνομική και δικαστική καταστολή που συντονίστηκε από τον στρατηγό του καραμπινιέρων Dalla Chiesa και από τον εισαγγελέα Rende. Μια διήγηση, και εδώ, χωρίς μουτζούρες. Σαν να λέμε: είμαστε σε πόλεμο και είναι λογικό να απαντήσει ο εχθρός. Οι έρευνες στο σπίτι, τα σημεία ελέγχου, οι αυθαίρετες κρατήσεις, οι συλλήψεις και οι καταδίκες ήταν μέρος του παιχνιδιού και εμείς το λάβαμε υπόψη και με αυτή τη λογική και ο μικρός ανθρωπάκος που κατουρά, ο Calogero, αποκτά μια δική του αξιοπρέπεια, ένα νόημα.

Αλλά τότε φτάνουν οι νεκροί, με τον πιο απροσδόκητο και σκληρό τρόπο και ούτε καν από τα χέρια του Κράτους, τουλάχιστον άμεσα. Αλλά σε αυτό το σημείο η διήγηση τελειώνει. Ο Ντονάτο καταθέτει το ρόλο του ιστορικού για να φορέσει εκείνο του συντρόφου και του τραυματισμένου φίλου στα βαθύτερα συναισθήματα. Μας υπενθύμισε το πρόσωπο του ελληνικού χορού που συχνά έκρυβε ένα μυστικό στην καρδιά του. Η αποκάλυψή του, καθιστούσε δυνατή τη λύση της τραγωδίας. Υπό το πρίσμα εκείνων των θανάτων, η ιστορία του Collettivo vicentino μας φαίνεται επίσης τραγική: ένα είδος διαδρομής από την αθωότητα στην ενοχή «στην οποία η τραγωδία εμφανίζεται ως η ενοχή του δικαίου [και] η κωμωδία ως η δικαίωση του ενόχου[1]. Ναι, η κωμωδία. Ακριβώς αυτή που ξεκίνησε στην Ιταλία από τη νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση, προάγγελος η 7η απριλίου του Calogero και η 8η σεπτεμβρίου του Cesare Romiti. Μέσα εκεί θα πρέπει να αναζητήσουμε τις απαντήσεις στις ερωτήσεις μας. Αλλά αυτή είναι αληθινά μια άλλη ιστορία.

[1] G. Agamben, Categorie italiane. Studi di poetica, Marsilio, Venezia 1996, p. 12.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Donato Tagliapietra
Gli autonomi
L’autonomia operaia vicentina.
Dalla rivolta di Valdagno alla repressione

pp 256
2019
€ 19,00
Derive Approdi

 

 

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

DONATO TAGLIAPIETRA

(1954) εμπορεύεται αντίκες. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970 ήταν μέλος των Πολιτικών Συλλογικοτήτων του Βένετο. Το 1980, μετά από ένα χρόνο και μισό στην παρανομία, [φυγόδικος] συνελήφθη και εξέτισε τρία χρόνια φυλάκισης. Το 2007 συνέβαλε στο χτίσιμο του κινήματος «No Dal Molin», ενάντια στη νέα αμερικανική στρατιωτική βάση. Στα επόμενα χρόνια συνθέτει εκ νέου το αρχείο των στρατευμένων υλικών που είχαν διασπαρεί από την καταστολή και εργάζεται για την γραφή αυτού του βιβλίου.

ένοπλη πάλη, lotta armata

Αλντομορολογία: μια ερμηνεία

Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε εδώ και χρόνια, και μάλιστα εδώ και δεκαετίες, ένα είδος συλλογικού παραληρήματος, που αντί να ησυχάζει όπως συμβαίνει αργά ή γρήγορα στους αστικούς θρύλους, μεγαλώνει κάθε χρόνο.

Mιλάμε για τις μπούρδες, τις ψευτιές και την διετρολογία-συνωμοσιολογία [1.] σχετικά με την απαγωγή του Aldo Moro. Είναι πλέον τόσες πολλές και ποικίλες, που έχω κατά νου να τις συλλέξω και να τις αναλύσω σε ένα δοκίμιο. Μέχρι σήμερα, ο τίτλος του θα είναι: «Αλδομορολογία, ανάλυση ενός ντελίριου. Από τη λίμνη της Δούκισσας μέχρι τις μαλακίες του Σαντόρο.» Αλλά θα πρέπει να αναζητήσω έναν πιο ουδέτερο τίτλο, διότι η επιδημιολογία μας διδάσκει ότι η τεράστια μπούρδα που πυροβόλησε την πέμπτη ο Santoro δεν θα είναι η τελευταία.

Για όσους – τυχεροί αυτοί – δεν είδαν εκείνη την τηλεοπτική φάρσα το βράδυ της πέμπτης, ουσιαστικά ο Santoro εφηύρε ότι ο Franco Piperno έκανε ένα ταξίδι στις ΗΠΑ τον φεβρουάριο του 78 για να «συναντηθεί με τη CIA και να σχεδιάσει την απαγωγή Moro».

Γελάμε για να μην κλαίμε: όποιος ξέρει ελάχιστη ιστορία, γνωρίζει ότι ο Πιπέρνο είχε κερδίσει μια θέση ως «επισκέπτης επιστήμονας», “visiting scientist” στο MIT (μια θέση που δεν είναι τόσο αντάξια των οιονεί-διαμονών για σπουδές του Conte, ή της μαεστρίας του Renzi στην αγγλική γλώσσα, αλλά ας είμαστε ικανοποιημένοι). Ακριβώς λόγω της κατασταλτικής αναζωπύρωσης που ακολούθησε την απαγωγή του Moro, ο Piperno αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την αναγνωρισμένου κύρους θέση. Ο Piperno, μετά, δεν είχε κανένα ρόλο στις BR: μόνο οι ύστεροι ανόητοι επίγονοι του στρατηγού Dalla Chiesa είναι πεπεισμένοι ότι η Autonomia Operaia και το Potere Operaio είχαν κάτι να κάνουν με τις BR.

Ο κατάλογος των GMD (Μεγάλες Διετρολογικές Μαλακίες) θα είναι πολύ μακρύς. Ακόμη και σήμερα είναι δύσκολο να πεθάνει η πεποίθηση ότι ο Moretti ήταν «ένας άνθρωπος των μυστικών υπηρεσιών», οι BR ήταν ετεροκαθοδηγούμενες (από οποιονδήποτε, από τις ιταλικές μυστικές υπηρεσίες, από εκείνες του Ισραήλ, την RAF, τους Βούλγαρους: μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει βάλει στην μέση τον Πούτιν, και είμαι έκπληκτος γι αυτό), στη Via Fani υπήρχαν μερικοί πολύ ταλαντούχοι και μυστηριώδεις ελεύθεροι σκοπευτές, και πάει λέγοντας με αυτό το παραληρηματικό βήμα.

Δεν έφτασε μια πλούσια μισή ντουζίνα από Κοινοβουλευτικές Επιτροπές που ουσιαστικά συνέβαλαν στη βιομηχανία χαρτιού και μελανιού. Δεν ήταν αρκετά δοκίμια ακριβή μέχρι σχολαστικότητας (όπως για παράδειγμα αυτό του Persichetti και των συνυπογραφόντων, και πολλά άλλα) τα οποία για εκείνες τις 55 ημέρες μας διηγήθηκαν όλα αυτά που μπορούν να ειπωθούν, αποσαφηνίζοντας κάθε αμφιβολία που θα μπορούσε να αποσαφηνιστεί μετά από 40 χρόνια: προσμετρώντας επίσης πως οι πρωταγωνιστές και οι δευτεραγωνιστές εκείνης της εποχής ήταν ανθρώπινα όντα, οπότε σίγουρα θα παραμείνει άγνωστο τι έφαγαν στο δείπνο τους οι φύλακες του Moro στις 28 απριλίου του 1978, και άλλα σκοτεινά και πολύ σημαντικά μυστήρια.

Τελειώνοντας με τα αστεία, προσπάθησα να βρω έναν λόγο, μιαν αιτία σε αυτό το παραλήρημα: που δεν είναι ακριβώς παραλήρημα . Προσπαθώ να προτείνω την ερμηνεία μου, τι εννοώ.

Γνωρίζουμε ότι οι BR πέρασαν από πολύ σημαντικά αιτήματα για την απελευθέρωση του Moro (απελευθέρωση 13 κρατουμένων με βαριές καταδίκες και κατηγορίες) μέχρι του σημείου – το τελευταίο διάστημα – να εκφράσουν ηπιότερα αιτήματα: φαίνεται ότι ένα άνοιγμα για την απελευθέρωση ενός μόνο κρατουμένου θα ήταν αρκετό, καθώς και μια «σιωπηρή αναγνώριση» των BR ως αντιστάθμισμα, για να εμποδιστεί ή τουλάχιστον να ανασταλεί η εκτέλεση του Moro: όταν διαπραγματευόμαστε, δεν πυροβολούμε, είπε ακριβώς ο Moretti.

Το «μέτωπο της αποφασιστικότητας, της σταθερότητας» ήταν αντίθετα αδιαπέραστο. Οι χριστιανοδημοκράτες – με τον Andreotti επικεφαλής – είχαν τον Μόρο για χαμένο, ειδικά μετά από τις σκληρές επιστολές που έγραψε στους συντρόφους του (σκεφτείτε το κατηγορητήριο εναντίον του Taviani ή τα μηνύματα που έστελνε στον Zaccagnini με τα γράμματα του ): ένας ελεύθερος Μόρο θα ήταν, για την DC, μια πραγματική κινούμενη νάρκη. Εδώ αναφέρουμε μιαν άλλη GMD [μαλακία]: ο Μόρο που έγραφε εκείνες τις επιστολές «δεν ήταν αυτός», ήταν σίγουρα βασανισμένος σωματικά και ψυχολογικά από τους φύλακες του, ή ακόμα και ναρκωμένος.

Για το ανυπόστατο αυτών των δηλώσεων αποφάνθηκε μάλιστα μέχρι και ο Mario Sossi, τον οποίο απήγαγαν και απελευθέρωσαν οι BR τέσσερα χρόνια νωρίτερα, και σίγουρα ήταν γνωστό για το ότι δεν ήταν ένας δικαστής με συμπάθειες προς την αριστερά.

In cauda venenum, το άσχημο έρχεται τελευταίο. Το «μέτωπο της σταθερότητας» είχε τους πιo σκληρούς σημαιοφόρους του στα στελέχη του PCI. Πιθανόν, για να είναι πλήρως διαπιστευμένο ως «δημοκρατική δύναμη» και αξιόπιστη στη δύση ενόψει μιας επικείμενης εισόδου στην κυβέρνηση, τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο από το να δείξουν ότι είναι αδιάλλακτοι, πιο ρεαλιστές από το βασιλιά. Εάν το ταξίδι του Piperno το φεβρουάριο του 78 είναι ένα παραμύθι, αντιθέτως πραγματικότητα ήταν το ταξίδι του Giorgio Napolitano στις ΗΠΑ τον απρίλιο του ’78, κατά τις ημέρες της απαγωγής. Εκτός από το γεγονός πως είχε αποτίσει στα κρυφά φόρο τιμής προς τον Gianni Agnelli, ο Napolitano έτυχε μεγάλης εκτίμησης στα αμερικανικά πολιτικά περιβάλλοντα: πιθανότατα λόγω του placet, της ψήφου εμπιστοσύνης – ή τουλάχιστον της ανοχής – των ηνωμένων πολιτειών στην είσοδο του ΚΚΙ στην κυβέρνηση να συμπεριλαμβάνονταν ως αντάλλαγμα για τη συνολική αδιαλλαξία του προς τις BR, πασιέντζα που παίχτηκε στο δέρμα του Aldo Moro.

Εάν πράγματι στο PCI αντέδρασαν στα πρώτα χρόνια λέγοντας ότι οι BR ήταν φασίστες, αργότερα αρνήθηκαν – όπως η Rossana Rossanda τους προέτρεψε με ειλικρινή επιδεξιότητα – να κοιτάξουν «στο οικογενειακό άλμπουμ» του μαρξισμού-λενινισμού για να αναγνωρίσουν στα πρόσωπα ορισμένων BR γνωστά πρόσωπα της οικογένειας.

Φθάνω λοιπόν στην εξήγηση του aldomorismο και της επιδημιολογίας των GMD. Βλέπουμε όντως ότι αγαπούν ιδιαίτερα να μιλούν διετρολογικά λέγοντας μαλακίες τα στελέχη της λεγόμενης «αριστεράς» : για να κατανοήσουμε πόσο πολύ αυτός ο ορισμός είναι ψεύτικος, δεν πρέπει να κάνουμε άλλο από το να θυμόμαστε ότι ένας από τους καλύτερους εκπροσώπους του είναι ακριβώς ο Michele Santoro.

Όλο αυτό το φαινομενικό παραλήρημα εξηγείται με μια ψυχολογικά απλή έννοια: ονομάζεται κακή συνείδηση. Μια ερμηνεία του τι συνέβη σε εκείνες τις 55 ημέρες βλέπει συνεπώς το PCI να πληρώνει με το δέρμα του Moro την οριστική «λύτρωση» του από την επαναστατική του προέλευση: όσοι γνωρίζουν την ιστορία της Αντίστασης και της περιόδου των πρώτων χρόνων μετά την αντίσταση μπορούν να καταλάβουν για τι πράγμα μιλάμε .

Sic stantibus rebus, είναι βολικό – για τους επιγόνους της «αριστεράς» που φιλοδοξούν στην κυβέρνηση ή για τους ύστερους κυνερνητικούς οπαδούς αυτής – το να φυσάν περισσότερο καπνό και ομίχλη επάνω σε εκείνα τα γεγονότα και τις ημέρες εκείνες, να προπαγανδίζουν μυστήρια και μισές αποκαλύψεις. Είναι μια πολύ γνωστή διαδικασία στην ψυχολογία: ονομάζεται αυταπάτη ή αυτο-απάτη, self deception. Αν πίσω από την απαγωγή του Moro υπάρχουν ίσως η CIA και η Mossad και οι μυστικές υπηρεσίες, τότε οι σύντροφοι του PCI έκαναν πολύ καλά να συμπεριφερθούν με εκείνη την γραμμή, όχι; Να είναι «εθνικά υποστηρικτικοί, αλληλέγγυοι» με τους χριστιανοδημοκράτες.

Ποιος είναι υπεύθυνος για τη δολοφονία του Aldo Moro και της συνοδείας του το γνωρίζουμε, πέρα από κάθε εύλογη αμφιβολία. Πλήρωσαν όλοι μαζί με τη φυλακή. Ορισμένοι εξακολουθούν να υπόκεινται σε μέτρα κράτησης, αρχίζοντας από τον Mario Moretti (από το 1981 …).

Αυτά, τα γεγονότα. Μετά από 40 χρόνια, ίσως αρχίσουμε να καλωσορίζουμε τον πολλαπλασιασμό της Αλντομορολογίας, [Aldomorologia] με ιλαρότητα. Έτσι κι αλλιώς, το να ελπίζουμε ότι τελικά μπορούμε να θεωρήσουμε αυτή την υπόθεση κλεισμένη, είδαμε να είναι αδύνατο.

1]. διετρολογία  – Στην πολιτική και δημοσιογραφική γλώσσα δείχνει, με πολεμικό τόνο,, την τάση, των λεγόμενων διετρολόγων, να αποδίδουν στα γεγονότα της δημόσιας ζωής αιτίες διαφορετικές από εκείνες τις δηλωμένες ή προφανείς, συχνά υποθέτοντας μυστικούς λόγους και αιτιάσεις, με την αξίωση ότι γνωρίζουν τι πραγματικά «στέκεται πίσω» σε κάθε μεμονωμένο γεγονός.

 – © Αναπαραγωγή δυνατή ύστερα από ρητή συναίνεση της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

ένοπλη πάλη, lotta armata

ερυθρές Ταξιαρχίες, Brigate rosse

Brigate rosse

, ,

Από τα εργοστάσια στην »εκστρατεία της άνοιξης» , 1ος Τόμος – Dalle fabbriche alla «campagna di primavera». Vol. I

€ 28.00 € 23.80
 Οι ερυθρές Ταξιαρχίες γεννήθηκαν μέσα από την κρίση της παλιάς φορντικής κοινωνίας. Εκείνη η στρατιωτικοποιημένη πραγματικότητα, πειθαρχημένη, όπου οι εργαζόμενοι και τα αφεντικά συζούσαν από απόσταση, άρχισε να διαλύεται στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα εξουδετερώνοντας παλιές ιεραρχίες και καθιερωμένες αρχές. Από εκείνη την κρίση ξεπήδησαν νέα κινήματα φορείς νέων πρωταγωνιστικών μορφών, απαιτήσεων και αγώνων. Ήταν χρόνια στα οποία οι ξεχασμένοι και οι κολασμένοι βρήκαν φωνή. Ένας άνεμος ελευθερίας διεμβόλισε τις πύλες που άνοιξαν από τους αγώνες των εργαζομένων, προβάλλοντας στη σκηνή νέα υποκείμενα που προέκυψαν από μια κατάσταση ατομικής και πολιτικής περιθωριοποίησης. Οι ταπεινοί και οι καταπιεσμένοι βρήκαν να με αυτό τον τρόπο περιθώρια ισχύος, αξιοπρέπειας και σεβασμού. Οι στρατηγικές ρήξης κέρδισαν έδαφος επί των ρεφορμιστικών θέσεων, διαμαρτυρίας. Και μιας και απέτυχαν οι εμπειρίες των εξωκοινοβουλευτικών πολιτικών ομάδων που γεννήθηκαν στη διετία 1968-1969, ο ένοπλος αγώνας έγινε, στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα, μια επιλογή που κατέκτησε μεγάλα τμήματα του κινήματος. Οι ερυθρές Ταξιαρχίες ήταν, απλά, μέρος αυτής της διαδικασίας.   

UN ASSAGGIO Πάρτε μια γεύση

Η αφήγηση ξεκινά με την τραγική ανακάλυψη του σώματος του Άλντο Μόρο στη via Caetani στη Ρώμη. Συνεχίζετε με την προέλευση, την γέννηση των ερυθρών Ταξιαρχιών στα μεγάλα εργοστάσια του βορρά, το κρεσέντο των ένοπλων ενεργειών τους σε πολλές πόλεις, για να φτάσουμε τέλος στο πρωινό της 16ης μαρτίου 1978 στην via Fani, με την λεπτομερή αναπαραγωγή της απαγωγής του προέδρου των Χριστιανοδημοκρατών και την διαφυγή προς το διαμέρισμα όπου φυλακίστηκε για 55 ημέρες. Η αναπαραγωγή συνεχίζεται με τις θέσεις των κομμάτων και με την αντίδραση από το Κράτους, την εξέλιξη της έρευνας, το έργο των πυρήνων αντιτρομοκρατίας που διοικούνταν από τον στρατηγό των καραμπινιέρων Dalla Chiesa, τη χρήση βασανιστηρίων και τη δημιουργία των ειδικών φυλακών.

 

ένοπλη πάλη · lotta armata

Parla Giovanni Senzani, «Non ho avuto alcun ruolo nel rapimento Moro» μιλά ο Giovanni Senzani, »δεν είχα κανέναν ρόλο στην απαγωγή Μόρο»

Parla Giovanni Senzani, «Non ho avuto alcun ruolo nel rapimento Moro»
Posted on ottobre 5, 2014
μιλά ο Giovanni Senzani, »δεν είχα καμία ανάμιξη στην απαγωγή Μόρο»

http://insorgenze.wordpress.com/
η συνέντευξη – μετά το Sangue, το film που γύρισε ο Pippo Del Bono, τώρα βγαίνει και ένα βιβλίο με τον ίδιο τίτλο. ο Senzani σπάει την σιωπή και ξεκινά να διηγείται διαδρομές της αμφιλεγόμενης ιστορίας του μέσα στις ερυθρές Ταξιαρχίες.

Katia Ippaso
Garantista 4 oκτωβρίου 2014

ο άνδρας που στέκεται μπροστά μου φοράει ένα μπλουζάκι με ρίγες επάνω από ένα άλλο μπλουζάκι γκρι. πάνω από τα δυο μπλουζάκια, κρέμεται μονόπατα ένα μαύρο gilet με ένα κόκκινο σειρήτι. όλα μαζί λίγο χαοτικά, σαν να είχαν φορεθεί στο σκοτάδι, βιαστικά. το ένα δεν στέκεται σωστά πάνω στο άλλο, αλλά μαζί με το άλλο. στο κεφάλι, ένα καλοκαιρινό μπερέ. ο άνθρωπος που στέκετα μπροστά μου φοράει γυαλιά. στον καρπό του, πολλά μαζί δεκάδες δερμάτινα βραχιολάκια που πρέπει να έχουν χρησιμοποιηθεί πολύ.

είναι αυτός που διαλέγει που θα καθίσει, λοξά. «το ένα μου αυτί δεν δουλεύει πολύ καλά», μας λέει μ’ εκείνη την διαπεραστική φωνή του, που κάποιες στιγμές σβήνει για να πάει πίσω από τις λέξεις που μαραίνονται στην κούρσα. μια φωνή που γελά. ονομάζεται Giovanni Senzani, είναι ένας από τους leader των Br. σήμερα είναι 72 χρονών. έχει μόλις γράψει ένα βιβλίο μαζί με τον Pippo Delbono, που έχει τον τίτλο ‘Αίμα’, Sangue: un ”dialogo tra un artista buddista e un ex brigatista tornato in lbertà”, »ένας διάλογος ανάμεσα σε έναν καλλιτέχνη βουδιστή και έναν πρώην ταξιαρχίτη που επέστρεψε στην ελευθερία». το δημοσίευσε ο οίκος Clichy.

υπάρχει το θάρρος αυτού που επιζεί, σε εκείνο το βιβλίο. είναι πολύ ωραίο. και πριν το βιβλίο υπήρξε ένα film, που και εκείνο είχε σαν τίτλο Sangue και είχε δεχτεί βραβεία και τρελές κριτικές από την Le Monde έκανε όμως και κάποιους να θυμώσουν, ακριβώς λόγω της παρουσίας του Senzani, αυτού του ανθρώπου που σήμερα μου κάθεται μπροστά στην ηπιότητά του που όμως στην ταινία μιλά για την εκτέλεση του Roberto Peci (που αυτός και οι σύντροφοί του σκότωσαν το 1981), με έναν τρόπο που κάποιοι έκριναν παγερό. ο Delbono διάλεξε έναν άνθρωπο που έδωσε τον θάνατο για να αντιμετωπίσει το πένθος. σε απόσταση τρειών ημερών η μια από την άλλη έφυγαν η μητέρα του Pippo και η γυναίκα του Giovanni, Anna. έμειναν μόνοι, ο βουδιστής καλλιτέχνης και ο πρώην τρομοκράτης που επέστρεψε στην ελευθερία αντιμετώπισαν το παρελθόν αυτού που, αφού είδε όλα αυτά που είδε, παρέμεινε στην ζωή.

θα έπρεπε να συναντηθούμε στο σπίτι του στην Firenze όμως προτίμησε διαφορετικά. ο Giovanni Senzani πήρε το τραίνο και ήρθε στην Roma. την Via della Panetteria την γνώριζε πολύ καλά, μου είχε πει από το τηλέφωνο.

δηλαδή ζούσατε εδώ κοντά, πριν πολλά χρόνια.

κατοικούσαμε στην via della Vite, με την Anna, τη σύζυγό μου. ήταν το 1969. θυμάμαι ένα σπίτι γεμάτο φιλοξενούμενους, διότι η Anna ήθελε πάντα κόσμο στο σπίτι. στην γωνία με την οδό Mario dei Fiori, μιλούσαμε με εκείνους των ξενοδοχείων εκεί δίπλα…ήταν μιας απίστευτης ομορφιάς. από εκείνα τα μεγάλα παράθυρα έβλεπες το Quirinale… εκείνο το ρετιρέ ανήκε σε έναν κύριο από την Genova, το έδωσε σε μας και η Άννα, που είχε κληρονομήσει τρείς λίρες μετά τον θάνατο του πατέρα, τις ξόδεψε όλες για να το ανακαινίσει. γράψαν πως ζούσαμε στο σπίτι ενός από τις μυστικές υπηρεσίες, όμως αυτό είναι μια απόλυτη ανοησία, απάτη. μια άλλη είναι πως εργαζόμουν για το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

τα χρονικά εκείνων των χρόνων μιλούν για διπλή ζωή, μαχητής των Br και σύμβουλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. πήρα το δίπλωμα στη νομική της Bologna, στο εργατικό δίκαιο. και αμέσως άρχισα να κάνω τον ερευνητή. για την Κοινότητα του Molo, που ήταν μια ομάδα γενοβέζων διαφωνούντων, ξεκίνησα μια έρευνα στο πεδίο 118 ιδρυμάτων αναμόρφωσης σε όλη την Ιταλία. πίσω από την έρευνα υπήρχε η Fondazione Iniziative Assistenziali Pilota di Torino – πιλοτικό ίδρυμα πρωτοβουλιών πρόνοιας. φυσικά με αυτό τον τρόπο γνώρισα όλους τους διευθυντές των φυλακών και γι λίγο δεν έγινα κι εγώ ο ίδιος διευθυντής …..στα ιδρύματα πήγαινα με έναν φωτογράφο. ζούσα σαν ένα είδος »επιθεωρητή», όμως στον φωτογράφο, που παρουσιάζονταν με τρόπο πιο άτυπο, τα παιδιά εμπιστεύονταν μικρά σημειώματα στα οποία διηγούνταν όλη την αλήθεια για τις συνθήκες στις οποίες ζούσαν στα ιδρύματα. από αυτή την εμπειρία γεννήθηκε το βιβλίο που θεωρήθηκε επί μακρόν το πιο σημαντικό βιβλίο για τις σχολές κατάρτισης των κοινωνικών υπηρεσιών, “L’esclusione anticipata”…’ο πρόωρος αποκλεισμός’….

εάν σήμερα ψάξεις την “L’esclusione anticipata” στο Google σου λεν πως το βιβλίο δεν είναι διαθέσιμο, όμως επιπλέει ακόμη στο διαδίκτυο μια αξιολόγησή του που είχε δημοσιευτεί στις 8 αυγούστου του 1970 στην “Corriere della Sera” που υπέγραφε ένας από τους πιο έγκυρους δημοσιογράφους της μιλανέζικης εφημερίδας, ο Giuliano Zincone.

έχετε ασχοληθεί σαν εγκληματολόγος?

κάποια στιγμή, το 1972/73, πήγα στην Αμερική, στο Πανεπιστήμιο του Berkeley, για να κάνω έρευνα στο “Deviance and Control” σε σχέση με τους ανήλικους και τις μειοψηφίες black και spanish, και όταν επέστρεψα δημοσίευσα και μετέφρασα στην Italia ένα βιβλίο σημαντικού εγκληματολόγου, “L’invenzione della delinquenza” του Anthony Michael Platt, »η εφεύρεση της εγκληματικότητας». δεν έκανα ποτέ τον εγκληματολόγο.
και αυτού του βιβλίου υπάρχει ένα ίχνος, όμως πιο φαντασματικό του άλλου. φαίνεται ένα καφέ κάλυμμα όμως οι χαρακτήρες του τίτλου και ο συγγραφέας έχουν διαγραφεί, υπάρχει μια λευκή γραμμή στη θέση τους. ο πίνακας λέει πως η φροντίδα του βιβλίου είναι του Giovanni Senzani.

ποιοι ήταν οι γονείς σας?

είπαν πως προερχόμουν από μια αστική οικογένεια. αντιθέτως ήμουν παιδί μιας οικογένειας αγροτών της αριστεράς, γεννήθηκα στο Forlì. το Κκι το γνωρίζει πολύ καλά από που προέρχομαι….σαν ρομανιόλος, ήμουν έξω από την δεμένη στο Κκι αριστερά που κυβερούσε σε εκείνα τα μέρη, το πολύ να πάμε να ακούσουμε τον Ingrao. ήμασταν της αποκαλούμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

που γνωριστήκατε με την Anna?

στην Genova. η Anna είχε επιστρέψει από το Λονδίνο, όπου είχε κάνει τις διεθνείς σχολές. εκτινάχθηκε αυτή η τρέλα της αγάπης. παντρευτήκαμε στην Γένοβα, όπως μετακομίσαμε σχεδόν αμέσως στην Ρώμη, και αμέσως μετά στην Napoli. στη συνέχεια ήρθε η αμερικανική εμπειρία. στο μεταξύ είχαν γεννηθεί οι δυο κόρες μας, Francesca και Alessandra. επιστρέψαμε στην Napoli, όπου δημιούργησα ανάμεσα στα άλλα μια πανέμορφη βιβλιοθήκη μαρξιστικών σπουδών….στη συνέχεια με μετέθεσαν στην Firenze. ξεκίνησα να κάνω τον βοηθό στο Πανεπιστήμιο, στην έδρα της Κοινωνιολογίας. ξεπέρασα τον διαγωνισμό και έγινα καθηγητής, πρώτα στην Siena και μετά στην Firenze… όμως σε εκείνο το σημείο ήμουν ήδη ένα πρόσωπο πολιτικά στρατευμένο.

θέλετε να πείτε πως ήδη είχατε εισέλθει στην ένοπλη πάλη?
μπήκα στις ερυθρές Ταξιαρχίες πολύ αργά.

πως συνέβη?
η γενιά μου βαπτίστηκε σε εκείνο το κλίμα, σε εκείνη την συζήτηση. μετά το πρόβλημα είναι εάν στα λόγια θα κάνεις να ακολουθήσουν τα έργα.

στον διάλογο με τον Delbono, δηλώνετε: «δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου έναν τρομοκράτη, αλλά έναν πολιτικό αγωνιστή που έπραξε τον ένοπλο αγώνα σαν εργαλείο πολιτικής πάλης. δεν δέχομαι αυτό τοείδος πολέμου εξολόθρευσης των πάντων και όλων».
κι έτσι, δεν θέλω να κάνω τον άγιο, όμως είμαι αντίθετος στην εγκληματικότητα.

είστε εσείς αντίθετος στην εγκληματικότητα?

ναι, ξέρω πως μπορεί να φανεί παράλογο, όμως είμαι βαθύτατα αντίθετος στην εγκληματικότητα. ήμουν γνωστός διότι ήμουν εκείνος που είχε καταγγείλει τους διευθυντές των φυλακών, που έκανε να κλείσουν τις φυλακές ανηλίκων, ενώ στην συνέχεια έγινα εκείνο που έγινα. ήθελα να βοηθήσω τους φτωχούς και κυρίως τους ανθρώπους από τον νότο. ένα από τα ιδρύματα που είχα παρακολουθήσει και στα οποία συμμετείχα διευθύνονταν από παπάδες, μου έγραφαν πανέμορφα γράμματα… το ’68 πήγα στον Basaglia, εκεί μου γεννήθηκαν οι ιδέες και έγινα πολύ σκληρός κατά της περιθωριοποίησης.

σας συνέλαβαν πρώτη φορά το 1979, βγήκατε όμως μετά από 5 ημέρες. μπήκατε στην φυλακή τρία χρόνια αργότερα, το ’82.

με συνέλαβε ο Vigna, που ήταν ένας εισαγγελέας που δεν αστειεύονταν. δεν ήξερα πως θα τελείωνε…εκείνες τις πέντε ημέρες είδα την φυλακή με τρόπο διαφορετικό. από την πλευρά του κρατουμένου, με κοίταξα στον καθρέπτη και μου είπα : και τώρα τι κάνω? μετά αυτό το συναίσθημα επέστρεψε στα μεγάλα διαστήματα απομόνωσης που κράτησαν πέντε χρόνια. όταν κάποιος βρίσκεται στην απομόνωση ή εκρήγνυται ή μαθαίνει να ανατίχει, και η αντίσταση γίνεται μια παράδοξη μορφή σεβασμού.

σεβασμό προς ποιον?

προς τον άλλον και προς τον εαυτό σου. η μοναδική σχέση που έχεις είναι με έναν φύλακα. καμιά φορά έρχονταν και ο διευθυντής της φυλακής που είχε και μια δική του ανθρωπιά και έλεγε: «Senzani, είδες? γνώρισες την φυλακή από τα έξω, την μελέτησες, και τώρα είσαι μέσα στην φυλακή. ίσως ήθελες να την ζήσεις, έπρεπε να κάνεις αυτή την εμπειρία». δεν ήταν έτσι ακριβώς, όμως αυτός το έβλεπε έτσι.

είχατε κάποια ανάμιξη στην απαγωγή και στην εκτέλεση του Aldo Moro?

δεν έχω καμία σχέση με την υπόθεση Moro. ειπώθηκε επίσης πως ήμουν ο εγκέφαλος της δίκης στον Moro. όμως είναι παράλογο. δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να μιλάμε για τις εΤ σαν να ήταν μια μπάντα φτωχούληδων, της κακιά ώρας. ήταν μια στρατιωτική δομή. η δική μου ήταν μια διαδρομή πολύ πιο αργή των άλλων συντρόφων. δεν είμαι μέρος της πρώτης περιόδου της ιστορίας των Br.

πως εξηγείται πως ακούστηκε τότε το δικό σας όνομα?

η υπόθεση είναι πολύ πολύπλοκη, όμως εγώ δεν θέλησα κάποιες φορές να κάνω διαψεύσεις, διότι όσον αφορά την ένοπλη πάλη η δική μου είναι μια πολιτική περίπτωση, είναι μια πολιτική ιστορία συλλογική. και για την απαγωγή Cirillo επίσης δεν μίλησα ποτέ.

η εφημερίδα μας πήρε συνέντευξη αυτό το καλοκαίρι από έναν πρώην ταξιαρχίτη που δεν είχε μιλήσει ποτέ, τον ναπολετάνο Enzo Olivieri, που είχε πάρει μέρος στην απαγωγή Cirillo (που απήχθη από εσάς στις 27 απριλίου 1981 και ελευθερώθηκε στις 24 ιουλίου). αρνήθηκε πως υπήρξε διαπραγμάτευση Κράτους-καμόρρα-Ερυθρές Ταξιαρχίες.

ο Enzo Olivieri είπε ακριβώς πως πήγαν τα πράγματα. δεν υπήρξε καμία διαπραγματευση. ένας μυθομανής όπως ο Cutolo που αισθάνονταν παντοδύναμος θα εφηύρε αυτό το πράγμα για να έχει φήμη. ίσως μπορεί επίσης να συνέβη πως αφού εμείς μαζέψαμε τα χρήματα των λύτρων, αυτοί να μάζεψαν άλλα για λογαριασμό τους. σίγουρα πάντως δεν υπύρξε καμία διαμεσολάβηση. δεν το είχαμε ανάγκη. γιατί επίσης είχαμε αποφασίσει να ελευθερώσουμε τον Cirillo και η υπόθεση με τα λύτρα μας ήρθε στο μυαλό αργότερα, μόνο για να μαζέψουμε χρήματα που μας χρειάζονταν για να αυτοχρηματοδοτηθούμε. και το πράγμα στάθηκε τελείως μπερδεμένο, σχεδόν κωμικό : ο άνθρωπος ππου έκανε τον μεσάζοντα ανάμεσα σ’ εμάς και τους φίλους του Cirillo που μάζεψαν τα χρήματα (Enrico Zimbelli, ndr), στάλθηκε στην Ρώμη με μια βαλίτσα βαρύτατη γεμάτη χρήματα (ένα δισ. και τετρακόσια πενήντα εκατομμύρια, πενήντα κράτησε ο ίδιος) και σχεδόν δεν μπορούσε να περπατήσει. ….

ο Olivieri μας είπε επίσης πως το Κράτος ήθελε τον Moro νεκρό, ενώ τον Cirillo τον ήθελε ζωντανό.

μπορεί να ήταν και έτσι, εμείς όμως έτσι κι αλλιώς θα τον ελευθερώναμε. πρέπει να καταλάβουμε πως στην Napoli είχε υπάρξει ο σεισμός και ο χριστιανοδημοκράτης Τσιρίλλο, που ήταν ο υπεύθυνος της Πολαιοδομίας, αντιπροσώπευε τα κακά της πολιτικής. στην Νάπολι τα σπίτια κατέρρεαν, τα σχολεία ήταν υπό κατάληψη, η πόλη είχε γονατίσει. δεν υπήρχαν σκοτεινές δυνάμεις να μας κατευθύνουν. οι Brigate Rosse στην Napoli ήταν φτιαγμένες από ναπολετάνους που ζούσαν στις συνοικίες, μέσα στον λαό. σε εκείνους τους τρείς μήνες είχαμε πραγματοποιήσει διάφορες επιχειρήσεις κια γεμίσει την πόλη με ηχητικές ανακοινώσεις και φυλλάδια. τοποθετούσαμε τα μεγάφωνα στους σταθμούς των τραίνων για να ακουστούν τα μηνύματά μας. μια ημέρα ακούστηκε η ηχογράφηση με την φωνή του Cirillo που μιλούσε στην ναπολετάνικη διάλεκτο και ζητούσε να εκπληρωθούν οι έρευνες των επιτροπών των σεισμοπαθών, ανάμεσα στις οποίες και η επίταξη των ανοίκιαστων κατοικιών για να δοθούν, ακριβώς, στους σεισμοπαθείς. κι έτσι έγινε. ο κόσμος στην Napoli μιλούσε, ήταν αλληλέγγυος. πολλοί ανάμεσα στους προλετάριους μας είχαν επιπλήξει που δεν τον σκοτώσαμε διότι ήταν ένα πρόσωπο μισητό. εγώ όμως ήμουν αντίθετος στην εκτελεστικότητα.

πως μπορείτε να λέτε πως ήσασταν ενάντιος στην εκτελεστικότητα, Come fa a dire di essere contrario al giustizialismo?

το να σκοτώνεις όπως ένας της καμόρα, Uccidere come fa un camorrista, διότι σπυ ακουμπούν την συνοικία και τα συμφέροντά σου, είναι πολύ διαφορετικό από τον τρόπο με τον οποίον σκοτώναμε εμείς. αφού είπαμε αυτό, εγώ σήμερα λέω πως εκείνη των εΤ ήταν μια ιστορία πολύ πονεμένη και πολύ βαρειά. πως έγιναν και στρατιωτικά λάθη. η προλεταριακή δίκη από μόνη της είναι ένας παραλογισμός. ήδη από τότε ήμουν αντίθετος. εκείνη την διαδικασία την δανειστήκαμε από άλλες επαναστατικές εμπειρίες, τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι ήταν μια παρωδία, μια χαζομάρα, για να μην μιλήσουμε για την άχρηστη βία.

εκείνο το ίδιο καλοκαίρι του 1981 είχατε απαγάγει (στις 10 ιουνίου) και σκοτώσει (στις 3 αυγούστου) τον εργάτη Roberto Peci, τον αδελφό του Patrizio Peci, που είχε μετανιώσει και διαχωρίσει την θέση του. ο Roberto ήταν εικοσιπέντε χρονών και περίμενε ένα μωράκι από την γυναίκα του. κινηματογραφήσατε την εκτέλεση.

δεν θέλω να ανοίξω ξανά θέματα αυτού του τύπου διότι οτιδήποτε ειπωθεί εκεί δεν θα στέκεται καλά. Non voglio riaprire questioni di questo tipo perché lì qualsiasi cosa si dica non va bene.
ότι κι αν πούμε σχετικό με αυτή την ιστορία είναι μια ιστορία βαριά και προσβάλλει τα θύματα, τις οικογένειες. τι νόημα έχει μετά από τόσα χρόνια να μιλάμε για όλα αυτά? υπάρχουν μετά οι τέσσερις σύντροφοι που σκοτώθηκαν στην via Fracchia, στην Genova. ο στρατηγός Alberto Dalla Chiesa, που είναι ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας, είναι νεκρός, και η αλήθεια μαζί του.

[στις 28 μαρτίου του 1980, ένας στρατός από 30 άνδρες της αντιτρομοκρατικής εισβάλει σε σπίτι των Br της οδού Fracchia, στην Genova. είναι νύχτα βαθιά. στο εσωτερικό του διαμερίσματος υπάρχουν πέντε μαχητές της γενοβέζικης φάλαγγας, τέσσερις άνδρες και μια γυναίκα. οι snipers της αντιτρομοκρατικής, που είχε στείλει ο στρατηγός Dalla Chiesa (που είχε δεχτεί τις πληροφορίες από τον μετανιωμένο Patrizio Peci), δεν δίνουν στους ταξιαρχίτες τον χρόνο ούτε να αντιδράσουν ούτε να παραδοθούν. τους σκοτώνουν αμέσως.]

στο film “Sangue” εσείς ξαναζείτε την εκτέλεση του Peci. διηγείστε κάτι που δεν είναι όνειρο, ίσως περισσότερο ένας εφιάλτης με ανοιχτά μάτια. διαβάζω από το σενάριο : : «οι σύντροφοι είχαν τοποθετήσει μια καρτέλα »Θάνατος στους Προδότες», ”Morte ai traditori” και στη συνέχεια ήρθε εκίνο που εμείς ονομάζουμε εκτέλεση, ο τουφεκισμός. και εκείνη η κραυγή : No! όχι! ήταν ξαφνικό, σαν να ακούς κάποιον που εκείνη την στιγμή καταλάβαινε, που ένιωθε τα χτυπήματα να εισχωρούν μέσα του….είναι αλήθεια πως ο θάνατος στους προδότες ήταν κάτι πολύ διαδεδομένο στο εσωτερικό του επαναστατικού κινήματος, όμως να γίνει με αυτό τον τρόπο….επρόκειτο πάντα για έναν άνθρωπο ανήμπορο».

αυτό με τον Peci εξωτερικεύτηκε στον διάλογο στην βάρκα με τον Bobò (σήμερα πρωταγωνιστή της συντροφιάς, πάρθηκε από το μια ζωή στο ψυχιατρείο, un vita in manicomio πολλά χρόνια πριν από τον ίδιο τον Delbono, ndr), που διαβάζουμε στο βιβλίο. όμως ο Bobò είναι κωφάλαλος, δεν μου απαντά όμως καταλαβαίνει τα πάντα. σε αυτόν προσπαθούσα να πω ακριβώς αυτό το πράγμα για τον Peci. κατάφερα να του διηγηθώ όλη μου την ιστορία, τα χρόνια του ένοπλου αγώνα, τα βασανιστήρια που μου έκαναν στην φυλακή, την απομόνωση. του είπα ποιος ήμουν, εκείνο όμως εκί το πράγμα δεν κατάφερα να το πω καλά. γιατί επίσης αυτός είναι σαν φευγάτος. και έπειτα η φάση με τον Peci ένα βράδυ την διηγήθηκα στον Pippo κάποια άλλη στιγμή, και βγήκε έτσι, και μετά αυτός την έβαλε στο φίλμ…..περιέγραψα εκείνο που συνέβη στο κεφάλι μου, ναι, μπορώ να φανταστώ πως….εγώ είχα μια επαφή με τον θάνατο….έχει επίδραση επάνω μου. δεν είναι όμορφο όμως να μιλάς γι αυτά τα πράγματα, δεν μπορώ.

πιοα ήταν η αίσθηση να χρησιμοποιείτε ένα όπλο?

έκανα το στρατιωτικό μου γιατί με άγγιζε και έκανα τον εκπαιδευτή για την χρήση των όπλων. δεν μου άρεσαν όμως τα όπλα. δηλαδή τα έλυνα, τα χρησιμοποιούσα, όμως τα αγνοούσα. μόνο όταν έγινα ταξιαρχίτης κατάλαβα την σημασία του να φέρεις όπλο. σε εκείνο το σημείο έγινε μέρος του εαυτού μου. ήταν μια εγγύηση πως μπορούσα να σωθώ. ε΄;αν κάποιος από εμάς έβγαινε από το σπίτι δίχως όπλο, γύριζε πίσω διότι ένιωθε πως κάτι του έλειπε. η ωραία ερώτηση που έκανε ο Pippo ήταν: «μα τότε εσύ εκείνο τον καιρό έκανες πόλεμο και διακινδύνευες να πεθάνεις?». «στον πόλεμο, Pippo, πεθαίνεις» απάντησα. και αυτός: «εγώ αυτό δεν θα το δεχόμουν ποτέ». αυτός μου έδωσε να καταλάβω, σαν βουδιστής, πως εγώ περιφρονώ την ζωή. εγώ όμως δεν το βλέπω έτσι. ο θάνατος, ο δικός μου θάνατος, ήταν στην διαδρομή, στην επιλογή που είχα κάνει.

υπάρχει μια επιστολή της Roberta Peci, της κόρης του Peci, που γεννήθηκε κάποιον μήνα μετά τον θάνατο του πατέρα της, στην οποία ζητά να συναντηθεί μαζί σας.
όμως την άλλη μέρα πήγε στον Bruno Vespa. [γνωστό δημοσιογράφο]

στην επιστολή ζητούσε η συνάντηση ανάμεσά σας να γίνει μακριά από τους προβολείς, σε ιδιωτικό χαρακτήρα.
δεν έκανε όμς ποτέ τίποτα ώστε αυτό να συμβεί.

ίσως πρέπει εσείς να κάνετε κάτι ώστε να συμβεί.
ήθελε να έρθει με τις τηλεκάμερες.

εάν εδώ σε αυτή την θέση, εδώ μπροστά σας, στέκονταν η Roberta Peci, και ήσασταν μόνοι, τι θα της λέγατε?
σιωπή.

τι θα της λέγατε?

θα της έλεγα πως καταλαβαίνω τον πόνο που ένιωσε. πως γνωρίζω πως η ζωή της καταστράφηκε από εκείνο το συμβάν. η απώλεια του πατέρα είναι ένα πράγμα τεράστιο. …και στην συνέχεια υπήρξε μια τεράστια κατασκευή. έκαναν τον πατέρα της να καταστεί μια αρνητική προσωπικότητα. θα της έλεγα πως ο πατέρας της αντιθέτως ήταν ένας άνθρωπος αξιοπρεπής. ….εγώ γνωρίζω τι θα πει να παιρνάς για τέρας. εγώ δεν είμαι αυτό το πράγμα…μετά, έν;ς τον θάνατο, μέχρι να τον ζήσει δεν μπορεί να τον καταλάβει.
Io penso all’Antigone. Penso a Polinice e Antigone. σκέφτομαι την Αντιγόνη. σκέφτομαι στον Πολυνείκη και την Αντιγόνη. σκέφτομαι στην σπουδαιότητα της ταφής των νεκρών μας. και όσο δεν θάβεις τους νεκρούς σου δεν έχεις ειρήνη.
μπορώ να καταλάβω αυτό το πράγμα. και έναν διαλογισμό για τους νεκρούς τον έκανα στην κηδεία του Prospero Gallinari, που φαίνεται και στην ταινία του Pippo.

προτιμήσατε να συναντηθούμε στην Roma διότι το σπίτι σας στην Firenze είναι γεμάτη με την ζωή σας με την Anna?
είναι το σπίτι της Anna.

γι αυτό λοιπόν?
ναι, γι αυτό . όχι πως θέλω να την κάνω ένα μουσείο…..είναι ξεκάθαρο πως….τώρα μένω μόνος. έχω μια κόρη παντρεμένη στο εξωτερικό. η άλλη είναι στην Φλωρεντία όμως ζει στην άλλη πλευρά…έμεινα μόνος εκεί, μόνος.

δεν πειράξατε τα πράγματα της Άννα?
όχι.
σιωπή.
γι αυτό μπορώ να καταλάβω όταν μιλούσαμε πριν για την κόρη του Peci….ο χαμός της Anna είναι δύσκολο για μένα να τον επεξεργαστώ ξανά….για εσάς είναι δύσκολο να δεχτείτε την επιλογή μου, όμως πάντοτε σκεφτόμουν πως εάν λες κάποια πράγματα μετά πρέπει και να τα κάνεις.

η Anna ήταν πάντα αντίθετη στην επιλογής σας.
είναι αδιανόητο για την Anna να μπορείς να σκοτώνεις κάποιον.

μιλάτε σαν να είναι ακόμη ζωντανή.
η Anna με περίμενε για όλη την ζωή.

υπάρχουν στο βιβλίο δικές σας διηγήσεις για την Anna που «έπαιρνε τα τραίνα της νύχτας με τα πακέτα γεμάτα τσάντες, με το πακέτο τρόφιμα για τον φυλακισμένο, που έφτανε στο νησί της Pianosa ή σε εκείνους τους κακόφημους τόπους όπου ήμουν κλεισμένος, την έψαχναν, έγδυναν τα κοριτσάκια, έρχονταν σ’ εμένα πίσω από θωρακισμένο γυαλί, μου άφηνε φαγητό και έφευγε». τι την στήριξε όλα αυτά τα χρόνια?

η Anna είναι δυνατή. εγώ είμαι εύθραυστος. εγώ είμαι πολύ πιο εύθραυστος από την Anna. αυτή είναι δυνατή. ήταν επίσης δυνατή όταν την απέλυσαν εξ αιτίας μου από την Feltrinelli. η Anna είχε μονάχα μια πραγματικά εύθραυστη στιγμή και φαίνεται. εγώ έχω μερικές εικόνες της Anna φτιαγμένες από ζωγράφους, έναν δεν τον είχα δει ποτέ, τον είδα αργότερα. και εκεί φαίνεται σαν μια εξέγερση. …στη συνέχεια όμως πήγε πάντα μπροστά. είναι μια που έχει θετική διάσταση για την ζωή. είναι μια που φτιάχνει πράγματα.

τι φαντάζεστε όταν σκέφτεστε για τον δικό σας θάνατο, για τον θάνατο του Giovanni Senzani?

δεν είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για μένα η σκέψη του θανάτου. η φράση που υπήρχε στην ταινία και τώρα βρίσκεται μόνο στο βιβλίο….η φράση στην οποία λέω «αυτή η ζωή δεν μ’ αρέσει, αυτός ο κόσμος δεν μ’ αρέσει, αυτή την ελευθερία δεν ξέρω τι να την κάνω» και που η κόρη μου με αμφισβητεί, είναι αληθινή. και κάθε τόσο μου λέω: «Basta. φτάνει. τι κάνω εδώ ,Che ci faccio qui? Cosa ci faccio qui?». μετά ένας άλλος μπορεί να απαντήσει : «μα πως , Giovanni, έχεις έναν εγγονούλη με τον οποίον είσαι πολύ δεμένος, τι λες?». τρελένομαι στην ιδέα να μην τον ξαναδώ.

όμως την ελευθερία την περιμένατε για 27 χρόνια. από το ’82 μέχρι το 2009, χρονιά κατά την οποίαν βγήκατε από την φυλακή.

Sì, ναι, ονειρεύτηκα για πολλά χρόνια την έξοδο. βγήκα με αξιοπρέπεια. δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο για να εξασφαλίσω την ελευθερία. έκανα μιαν φυσική διαδρομή. βγήκα. και όταν βγήκα ήταν εντυπωσιακό. στην αρχή ένας άνθρωπος που έρχεται από άλλους κόσμους, όπως στο film Blade Runner, δεν αντιλαμβάνεται αμέσως πως δεν καταλαβαίνει τίποτα, πως δεν αναγνωρίζει πλέον τίποτα. δεν αναγνωρίζει τίποτα από την πραγματικότητα. πρώτα υπήρχε η εργασία που κουβαλούσες στο σπίτι όταν η ελευθερία σου ήταν διαλείπουσα. και μετά στο τέλος γυρίζεις για πάντα διότι η Εισαγγελία αποφάσισε πως βγαίνεις λόγω απόσβεσης της ποινής. τελείως ελεύθερος. σε εκείνο το σημείο έρχεται το απρόβλεπτο. η Anna που δεν αρρώστησε ποτέ στην ζωή της αρρωσταίνει από καρκίνο. είχα ήδη ζήσει αυτό το πράγμα. η αδελφή μου τόσο αγαπημένη πέθανε μέσα σε έναν μήνα. όμως το να βλέπω την Anna να καταρρέει ήταν…..

τι σχέση έχετε με την πίστη?

δεν είμαι πιστός, όμως το μυστήριο της πίστης το καταλαβαίνω. η μητέρα μου ήταν καθολική, μεγάλωσα σε εκείνο το περιβάλον αλλά εγώ δεν πλησίασα ποτέ. όμως σεβάστηκα πάντα πολύ τα άτομα που πιστεύουν. όταν βρέθηκα εκείνα τα μακρά χρόνια σε απομόνωση, και ήταν πολύ βαρύ, θα είχα θελήσει και να έχω πίστη. διότι η πίστη σε κάνει να βλέπεις πράγματα απίστευτα. ο Pippo, που είναι βουδιστής, βλέπει πράγματα απίστευτα. και ο πατήρ, Padre Fantuzzi, που είναι ιησουίτης και έγραψε μια πανέμορφη κριτική στο Sangue, βλέπει απίστευτα πράγματα. λέει πως μέχρι και σ’ εμένα έχει vede δει το θείο.

πως γνωρίσατε τον Pippo Del Bono?

μια φορά, στην Φλωρεντία, πήγα να δω ένα θέαμα του Pippo Delbono. αυτός έμαθε με κάποιον τρόπο πως εγώ θα ήμουν στην πλατεία και μου έκανε γνωστό πως μετά το τέλος της παράστασης με περιμένει στα καμαρίνια. τον κάλεσα για πρωινό την επόμενη μέρα. είχαμε αγοράσει κρουασάν, εγώ και η Anna τον περιμέναμε, και ξέρετε πως είναι ο Pippo, δεν εμφανίστηκε. στις δυο το βράδυ μου τηλεφωνεί και μου λέει πως είχε χάσει το νούμερο και μετά κι εγώ δεν ξέρω πως το προμηθεύτηκε. τέλος πάντων με ρωτά: «να ρθω να φάμε τώρα σ’ εσένα?». εμφανίζεται εκείνη την ώρα και μιλάμε όλη νύχτα. του λέω : «κατάλαβα, είσαι συνηθισμένος να κάνεις τα πράγματα με τον Bobò, με τους περιθωριοποιημένους, και τώρα θέλεις να κάνεις κάτι μαζί μου που είμαι ένας απόβλητος. είναι ξεκάθαρο, θέλεις να κάνεις κάτι με τον ‘Σεντσάνι το τέρας’, con “Senzani il mostro”». μετά ήρθε το έργο και η παράσταση. μετά η μάχη, κατά την οποίαν εγώ διάβαζα κάτι για την φυλακή με την φωνή μου, που αυτός είπε είναι λίγο σκατά η φωνή σου αλλά μοιάζει λιγάκι με εκείνη του Pasolini που κάποιος δεν την ξεχνά, και στη συνέχεια όλα τα υπόλοιπα. όμως η Anna υπήρξε πολύ σημαντική σε αυτή την συνάντηση, είναι με αυτήν που ο Pippo είχε πραγματικά δεθεί, αν και τώρα που είναι νεκρές η μητέρα του και η Anna δεθήκαμε εμείς.

εσείς ασκήσατε εξουσία, μέσα και έξω από την φυλακή (το περίφημο ‘μέτωπο των φυλακών’, “fronte delle carceri”). σας αποκαλούσαν »ο καθηγητής», σας άκουγαν και σας φοβούνταν. πολλοί είχαν φόβο, και έχουν ακόμη, για τον Giovanni Senzani.
η εξουσία είναι ένα πράγμα κατώτερο, και μέσα στις Brigate Rosse υπήρξαν αγώνες εξουσίας.

σας άρεσε να διοικείτε?
κάποτε με κατηγόρησαν γι αυτό. όμως ναι, η εξουσία είναι πολύ επικίνδυνη. ένας θα πρέπει να έχει την παρουσία ήτοι την συνείδηση να αποτραβηχτεί. η εξουσία σε σκοτώνει, και σκοτώνει.

ένας άλλος »διανοούμενος» των εΤ ήταν κουνιάδος σας ο Enrico Fenzi. σας αποκαλούσαν »οι καθηγητές» και τους δυο. κάνετε ακόμη παρέα?
ο Fenzi είναι ένας διάσημος ιταλιανιστής, ένας πραγματικός διανοούμενος, κι εγώ μια φορά πήγα να τον ακούσω. όμως οι φωτογράφοι αντιλήφθηκαν πως ήμουν ανάμεσα στο κοινό, αν και ήμουν καθισμένος στο βάθος, μου έκαναν ερωτήσεις και στο τέλος δημοσίευσαν την φωτογραφία μου γράφοντας : “ο Senzani είναι πάντα ο ίδιος, αρνείται να μιλήσει”.

όταν ο εγγονός σας θα σας ρωτήσει «παπού, τι ήταν οι ερυθρές Ταξιαρχίες?», εσείς τι θα του πείτε ?

πως η ιστορία των Brigate Rosse είναι μέρος μιας μεγαλύτερης ιστορίας, η Ιστορία του Επαναστατικού Κινήματος, και πως πρέπει να ξεκινήσουμε από την αυγή. θα του έλεγα πως η ιστορία των ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν αιματηρή ιστορία. πως πήραν τα όπλα και έκαναν παράλογα προλεταριακά δικαστήρια. θα του έλεγα πως και ο νονός του πίστεψε πως χρειάζονταν να κάνεις μια επανάσταση στην προχωρημένη Δύση, μα πως αυτός ο πόλεμος υπήρξε μαι συντόμευση. πως οι ιστορικές διαδικασίες είναι πολύ πιο μακρές. θα του έλεγα πως με την κατάρρευση του Τοίχους του Βερολίνου φάνηκε τι πράγμα ήταν η ρώσικη επανάσταση.

θα του έλεγα πως εγώ δεν ήμουν ποτέ υπέρ του σοσιαλιμπεριαλισμού, πως εγώ υπήρξα ταξιαρχίτης. πως είμαι μαρξιστής αλλά πως δεν μπορείς να πάρεις τον Marx και να τον επαναλάβεις. θα του έλεγα πως, πέρα από τα όρια της πολιτικής μας δράσης, οι καιροί δεν ήταν οι σωστοί. και πως θέσαμε σε κίνηση κάτι που προκάλεσε πολλά πένθη. θα του έλεγα πως ο παπούς του αγαπούσε να διδάσκει και πως θα είχε γίνει ένας εξαιρετικός δάσκαλος και πως η ζωή του θα είχε υπάρξει ήρεμη, θα του θυμώσω για το πόσο βοηθούσα τα αποκλίνοντα παιδιά να καταγγείλουν τις συνθήκες στις οποίες ζούσαν.

θα του έλεγα πως η γιαγιά του ήταν ένα υπέροχο πρόσωπο και πως υπέμεινε όλα και πως είχε πολύ δύναμη…
το πρόβλημα των εΤ δεν βρίσκεται μόνο σ’ εμένα. εγώ δεν είμαι ένας μαέστρος ούτε καλός ούτε κακός. στην κηδεία του Prospero Gallinari υπήρχαν παιδάκια που παίρναν μέρος και σήκωναν την γροθιά. ήταν εκεί ο Oreste Scalzone, υπήρχαν οι σύντροφοι της ρωμαϊκής φάλαγγας, είμασταν όλοι εκεί, αν κι εγώ και ο Pippo βρεθήκαμε από τύχη (μετά η σκηνή από την κηδεία του Prospero φαίνεται στο Sangue). και κανείς από εμάς σήκωσε την γροθιά. όχι γιατί είμαστε δειλοί, αλλά γιατί πλέον είμαστε έξω από αυτή την ιστορία. αποτύχαμε.

μια φορά δηλώσατε πως για εσάς να ζητήσετε συγνώμη είναι μια πράξη αισχρή. θυμάστε αυτά που είπαμε νωρίτερα? πως εγώ θα μπορούσα να ήμουν η κόρη του Peci.

να ζητήσω συγνώμη από κάποιο πρόσωπο του οποίου σκότωσα έναν συγγενή….μου φαίνονταν κάτι αισχρό, ναι. ήταν σαν να ήθελα να τον αδικήσω περισσότερο. την συγχώρεση μου την δίνει ο άνθρωπος, εάν θελήσει να μου την δώσει. εγώ δεν βρίσκομαι στην κατάσταση για να ζητήσω τίποτα.

θα μπορούσατε να πείτε: «έκανα λάθος».

όχι μόνο έκανα λάθος εγώ, έκανα πολύ περισσότερο, σου αφαίρεσα τον πατέρα. δεν είναι ένα απλό λάθος. είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. ένα πράγμα τεράστιο. προκάλεσα ένα τραύμα που δεν θα ιαθεί ποτέ. σου σκότωσα τον πατέρα. ένας νεκρός είναι ένας νεκρός. δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε πάνω σε αυτό το πράγμα. ζητώντας την συγχώρεση, μου φαίνονταν τότε πως θα πήγαινα να παρέμβω με την ανθρώπινη ιστορία ενός ανθρώπου και να επιβάλλω ένα τραύμα ακόμα μεγαλύτερο. όμως εσύ είσαι ελεύθερη να με συγχωρέσεις, εάν το θελήσεις.

σηκωνόμαστε και οι δυο. ο Senzani είναι λίγο ζαλισμένος. παίρνει το μπουκαλάκι με το νερό του που ακόμη δεν έχει τελειώσει. έχει μπροστά του πολλές ώρες, θα πάρει ξανά το τρένο για Firenze στις επτά το απόγευμα. είναι αναποφάσιστος εάν μλήσει ή όχι. πριν βγει από το δωμάτιο γυρνά προς το μέρος μου.
G.S. μπορώ να σας κάνω κι εγώ μια ερώτηση? νωρίτερα, όταν είπατε εκείνο το πράγμα για το σπίτι στην Φλωρεντία που είναι γεμάτο από τα πράγματα της Anna, γιατί το είπατε ? πως μπορούσατε να το γνωρίζετε?
K.I. δεν το ξέρω, όταν εσείς μου είπατε «προτιμώ όχι, προτιμώ να έρθω στην Ρώμη», σκέφτηκα πως ο λόγος ήταν αυτός, και όχι πως είχατε κάτι να κρύψετε.
G.S. τώρα θα περάσω από την οδό della Vite. θα μου άρεσε να ξέρω εάν υπάρχει ακόμη εκείνη η αμερικάνικη vite που είχα φυτέψει στην ταράτσα κοντά στην κουζίνα. δεν είναι πως μπορώ να μπω. όμως ίσως υπάρχει ακόμη.

πηγή il garantista.it 2014/10/04 σκότωσα τον πατέρα σου και δεν τολμώ να ζητήσω συγνώμη, όμως εάν το θελήσεις συγχώρα με.

Insorgenze

L’intervista – Dopo Sangue, il film girato da Pippo Del Bono, ora esce anche un libro con lo stesso titolo. Senzani rompe il silenzio e comincia a raccontare alcuni passaggi della sua controversa storia politica dentro le Brigate rosse

Katia Ippaso
Garantista 4 ottobre 2014

giovanni-senzani-originalL’uomo che mi siede di fronte indossa una maglietta a righe sopra un’altra maglietta grigia. Sopra le due magliette, pende sbilenco un gilet nero con un bordino rosso. Il tutto un po’ caotico, come se fosse stato messo al buio, di fretta. Una cosa non sta esattamente sopra l’altra, ma insieme all’altra. Sulla testa, un berretto estivo. L’uomo che mi siede davanti porta gli occhiali. Al polso, stretti l’uno all’altro, decine di braccialetti di cuoio che devono essere stati molto usati. E’ lui a scegliere dove sedersi, obliquamente. «Un orecchio non funziona più molto», ci dice con quella sua voce acuta, che a tratti si…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 4.329 επιπλέον λέξεις

ένοπλη πάλη, lotta armata · αυτονομία, autonomia

σφαγή στη Μπολόνια. απαραίτητες λεπτομέρειες

images (3)STRAGE DI BOLOGNA. PRECISAZIONI NECESSARIE
σφαγή στη Μπολόνια. απαραίτητες λεπτομέρειες
APR
21

έλαβα από τον φίλο Sandro Padula, και ευχαρίστως δημοσιεύω αυτός τις λεπτομέρειες που έχουν σχέση με τις έρευνες που αφορούν την σφαγή στη Μπολόνια το 1980.

Strage di Bologna: la ricerca della verità completa non giustifica l’avallo di nuovi depistaggi

σφαγή στη Μπολόνια : η αναζήτηση της αλήθειας δεν δικαιολογεί την θεώρηση νέων εσφαλμένων κατευθύνσεων

μετά το άρθρο μου με τίτλο “Fascicolo bis sulla strage di Bologna: la “pista palestinese” non regge e Raisi accusa la Procura” (Ristretti Orizzonti, 16 aprile 2012) – ‘δεύτερο αρχείο για την σφαγή της Μπολόνια : η ‘παλαιστινιακή πίστα’ δεν αντέχει και ο Raisi κατηγορεί την Εισαγγελία’ – άνοιξε μια συζήτηση σε διάφορα σάϊτς του Internet στην οποία πήρε μέρος, διαμέσου μιας απάντησης που διαρθρώθηκε σε πέντε σημεία (δείτε το sito http://www.fascinazione.info), ο ίδιος ο βουλευτής της Futuro e Libertà του οποίου είχα ασκήσει κριτική στο θεώρημα.
απαντώ λοιπόν σημείο προς σημείο στον
Enzo Rasi, φίλο και εκπρόσωπο του ζευγαριού Mambro & Fioravanti που με την σειρά του, στο πλαίσιο της μάχης για να κερδίσει την αποφυλάκιση με όρους της γυναίκας πρώην αγωνίστριας των φασιστών του Nar (δείτε το «Le lettere (e una cena) a Giusva e Mambro: vi perdoniamo», Corriere della sera del 3 agosto 2008) – ‘Τα γράμματα [και ένα γεύμα] στους Giusva e Mambro : σας συγχωρούμε’ – λίγα χρόνια πριDi Vittorioν έκανε φιλία με την Anna Di Vittorio, αδελφή του Mauro, το θύμα της σφαγής στη Bologna που σήμερα σύμφωνα πάντα με τον Raisi μπορεί να είχε κάποια σχέση με το έγκλημα.

πρώτο σημείο

οι εΤ, οργάνωση με την οποία αγωνίστηκα στο δεύτερο μισό των χρόνων ’70 και μέχρι τη στιγμή της σύλληψης μου που έγινε τον νοέμβριο του 1982, δεν είχαν εμπλακεί ποτέ σε σχέσεις πολιτικές ή άλλης φύσεως με την λεγόμενη ομάδα του Κάρλος και ούτε με το Fplp. αφού είπαμε αυτό, για απλή αγάπη της αλήθειας πρέπει να διορθώσουμε αρκετές πληροφορίες ανακριβείς και ψεύτικες που υποστηρίζει ο Raisi.
ο βουλευτής της Futuro e Libertà δηλώνει πως “στην ανάκριση από τον Cieri το 2009 ο Carlos κάνει αλλαγή σκηνικού και λέει πως θα μιλήσει μονάχα μπροστά σε κοινοβουλευτική επιτροπή ”.
στην πραγματικότητα, δίχως να έχει υπογράψει τίποτα, ο Carlos έκανε μια κουβέντα με τον εισαγγελέα Cieri σε σχέση με την σφαγή της Bologna, που μεταφέρθηκε στη συνέχεια από τον ιταλικό τύπο, στην οποία σε σύνθεση είπε αυτά : «…. είναι δουλειά της Cia, οι ιταλικές μυστικές υπηρεσίες όπως και οι γερμανοί το γνωρίζουν καλά». (Corriere della Sera, 26 απριλίου 2009). αυτό το γεγονός, δηλαδή η απουσία “αλλαγής σκηνικού”, δίδεται σαν ακριβές στη σελίδα 158 του “Dossier strage di Bologna”, ‘Φακέλου σφαγή της Μπολόνια’, ένα βιβλίο που έγραψαν οι Gabriele Paradisi, Gian Paolo Pelizzaro, François de Quengo de Tonquédec, πρόσωπα φιλικά του Enzo Raisi και που δημοσιεύτηκε από αυτόν τον τελευταίο στις 10 σεπτεμβρίου 2011 στη διάρκεια ενός meeting της Futuro e Libertà στο Mirabello.

δεύτερο σημείο

ο αξιότιμος Ραίζι βεβαιώνει πως δεν έγινε ποτέ καμία ταυτοποίηση της συμβατότητας στο υλικό που κατασχέθηκε στην Frolich στο αεροδρόμιο του Φιουμιτσίνο το 1982 με εκείνο που χρησιμοποιήθηκε στη σφαγή της Μπολόνια.
ένα πρόσφατο νέο που δημοσιεύτηκε στον τύπο ακριβώς στην καθημερινή μπολονιέζικη εφημερίδα στην οποία συνηθίζει ο Ραίζι να δίνει συνεντεύξεις, προσφέρει στις έρευνες που διεξάγονται μια διαφορετική εκδοχή : ‘από την σύγκριση ανάμεσα στα ευρήματα στην ποιότητα των εκρηκτικών που χρησιμοποιήθηκαν από την ομάδα του τρομοκράτη Κάρλος και τις αξιολογήσεις στο εκρηκτικό που χρησιμοποιήθηκε για την επίθεση της 2ης του αυγούστου 1980 δεν είναι, αυτή τη στιγμή, προκύψασα καμία άμεση συμβατότητα. εκείνη της σύγκρισης στην ποιότητα των εκρηκτικών ήταν μια από τις οδούς που ακολουθούνται στην έρευνα bis για την σφαγή στον σταθμό. ένας δρόμος που προς το παρόν δεν μας προσφέρει νεώτερα. ο εισαγγελέας Enrico Cieri είχε ζητήσει και έλαβε από τις γαλλικές αρχές τα έγγραφα γύρω από την ποιότητα του εκρηκτικού που χρησιμοποίησε η ομάδα του Τσακαλιού, Sciacallo. παρομοίως αρνητική ήταν και η σύγκριση που έγινε με την ποιότητα του εκρηκτικού που η Margot Frohlich (που διερευνάται μαζί με τον Thomas Kram) είχε στην βαλίτσα της όταν συνελήφθη στο Fiumicino το’82.” (Resto del Carlino, 6 απριλίου 2012).

σαν να μην έφτανε, η φύση του εκρηκτικού που βρέθηκε στην Frolich είναι γνωστή εδώ και πολύ καιρό ακόμη και στους κυριότερους θεωρητικούς της ‘παλαιστινιακής πίστας’ . σε μια επείγουσα επερώτηση δηλώνονταν : “στις 18 ιουνίου 1982, δυόμισι χρόνια μετά τις σφαγές σε Ustica και Bologna και δύο χρόνια πριν τη σφαγή 904, στο αεροδρόμιο του Fiumicino σταματούν για έλεγχο την γερμανίδα πολίτη Christa Margot Frolich που της βρίσκουν μια βαλίτσα που περιέχει δύο πυροκροτητές και τρία κιλά και μισό εκρηκτικό καλώδιο, που περιέχει εκρηκτικό υψηλής ταχύτητας τύπου Pentrite, εκρηκτική ουσία που εισέρχεται στην σύνθεση του Semtex” (επείγουσα ερώτηση 2-01636 που παρουσιάστηκε στις 28 ιουλίου 2005 από τον Vincenzo Fragalà στην συνεδρία n.664).
όπως είναι επίσης γνωστό, η βόμβα που χρησιμοποιήθηκε για την σφαγή στη Μπολόνια δεν αποτελούνταν από εκρηκτικό τύπου Pentrite αλλά ‘από εκρηκτικό που περιείχε ζελατίνη και Compound B” (δικαστική απόφαση σύμφωνα με την δίκη Έφεσης για την σφαγή της Μπολόνια, 16 μαίου 1994). και το Compound B, μείγμα ΤΝΤ και T4, χρησιμοποιείται από το Nato.

τρίτο σημείο

διαψευσθής επίσης και από τον φίλο του Gabriele Paradisi για την περίπτωση που θα είχε δει τον Carlos να ζει στο Παρίσι το 1980, όπως είχε δηλώσει στην Resto del Carlino στις 8 απριλίου 2012, βουλευτής προσπαθεί να αμυνθεί στην γωνία του υποστηρίζοντας πως ο Carlos “στο Παρίσι είχε μια υποστηρικτική ομάδα της οργάνωσης του με το όνομα Separat.”
μια μόνιμη βάση στην Γαλλία της ομάδας Carlos, ήδη περιορισμένη σε ένα νούμερο πολύ οριακό μελών, δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ στις μακρές έρευνες που διεξήγαγε η γαλλική αστυνομία. ίσως ο Raisi, κάνοντας λάθος στις ημερομηνίες, ήθελε να αναφερθεί στην περίοδο της κράτησης στην φυλακή της Fresnes Δύο στελεχών της ομάδας Carlos: Bruno Breguet και Magdalena Kopp, κρατούμενοι από το 1982 τον μάϊο μέχρι και σεπτέμβρη του 1985.
μέχρι εδώ λοιπόν τίποτα το καινούριο. πρόκειται για το συνηθισμένο αναμάσημα κάποιων στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν για να δώσουν σώμα στη διαφοροποίηση πίστας που θα ήθελε να κατευθύνει τις έρευνες προς την ‘παλαιστινιακή πίστα’ . με αυτή την ευκαιρία να θυμίσουμε πως η OLP, της οποίας ήταν μέλος οργανικό ασκώντας κριτική μαρξιστικής σκοπιάς Fplp, θεωρούσε ένα μικρό θετικό βήμα την δήλωση της ευρωπαϊκής Επιτροπής της Βενετίας στις 13 ιουνίου 1980, που αμφισβήτησαν μόνο οι Usa και η ισραηλινή κυβέρνηση, υπέρ του αυτοπροσδιορισμού των παλαιστινίων. δεν υπήρχε λοιπόν κανένας λόγος για να χτυπηθούν ιταλικοί στόχοι από μέρους αυτών που έπαιρναν μέρος στην OLP.

τέτταρτο σημείο

ο πραγματικός νεωτερισμός αυτή τη φορά είναι ο κυνικός υπαινιγμός από πλευράς Raisi και των εντολέων του ενός από τα θύματα της σφαγής : του Mauro Di Vittorio.
γιατί ακριβώς ο Di Vittorio? απλό : ήταν ρωμάνος και συμπαθών του ‘Κινήματος’, “Movimento” εκείνων των χρόνων. δίνοντας του μια συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα, ήτοι εκείνη του αγωνιστή της ρωμαϊκής εργατικής Αυτονομίας, Autonomia operaia romana, ο Raisi έχει σκοπό να ανακαλέσει ακόμη μια φορά την Παλαιστινιακή πίστα’, που βασίζεται στη θεώρηση που εδώ αναφέρουμε : “θυμάμαι πως ο Πιφάνο και άλλα μέλη της ομάδας της Via dei Volsci, autonomia romana, συνελήφθησαν με τον Abu Saleh στην Ortona για τους περίφημους πυραύλους που ανήκαν στο Fplp και στην ομάδα Separat, δηλαδή στην ομάδα του Carlos.”
από αυτά που γνωρίζουμε, τρεις αυτόνομοι της συλλογικότητας του νοσοκομείου Policlinico (Daniele Pifano, Giorgio Baumgartner και Lusiano Nieri) είχαν συλληφθεί τον νοέμβρη του 1979 και που στη συνέχεια καταδικάστηκαν για την μεταφορά δύο εκτοξευτών βλημάτων [δίχως τα βλήματα] που ανήκαν αποκλειστικά στοFplp, ήταν αποσυναρμολογημένοι και έπρεπε να επιστρέψουν στη Μέση Ανατολή.
εξάλλου η λεγόμενη ομάδα του Carlos ονομάζονταν Ori (Organizzazione dei rivoluzionari internazionalisti) – Οργάνωση επαναστατών διεθνιστών – και όχι σίγουραe Separat (vedasi “A Bologna a colpire furono Cia e Mossad”, Corriere della sera στις 23 νοεμβρίου 2005 ), δηλαδή : »στην Μπολόνια χτύπησαν η Σια και η Μοσσάντ»
τέλος, διαφορετικά από ότι υποστηρίζει ο Raisi, εκείνοι οι τρεις αυτόνομοι δεν “συνελήφθησαν μαζί με τον Abu Saleh στην Ortona”. ο Abu Anzeh Saleh “συνελήφθη στην Bologna μια εβδομάδα μετά από τους τρεις αυτόνομους” (σελίδα 25 del “Dossier strage di Bologna” , του ‘Φακέλου για την σφαγή’ που έγραψαν οι φίλοι του Raisi).

η περίπτωση είναι πολύ γνωστή και ξεκάθαρη όπως εκείνη η συνδεδεμένη με την προσπάθεια του στρατηγού Dalla Chiesa που, προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα καινούριο θεώρημα κατηγορίας συνδεδεμένο με αυτό για την 7η του απρίλη, πίεσε τον Saleh να δηλώσει πως εκείνοι οι εκτοξευτές προορίζονταν για την Αυτονομία στην Ιταλία. έχοντας πει αυτά, δεν προκύπτει από πουθενά πως ο εικοσιτριάχρονος Mauro Di Vittorio είχε πάρει ποτέ μέρος στο Collettivo del Policlinico με το οποίο αγωνίζονταν οι τρεις συλληφθέντες στην Ortona.
από τα χρονικά της εποχής φαίνεται πως ήταν ένας νέος του κινήματος εκείνης της εποχής. στην κηδεία τον χαιρέτησαν οι σύντροφοι και οι φεμινίστριες της γειτονιάς του , Tor Pignattara. ένα βιογραφικό σημείωμα παρουσιάζεται στο σάϊτ της ομοσπονδίας των συγγενών των θυμάτων της σφαγής στην Μπολόνια. η προσπάθεια να τον αναμίξουν λοιπόν είναι μια πρόστυχη πράξη λεηλασίας, ιδιαίτερα εάν αναλογιστούμε πως η αδελφή του Di Vittorio fβοήθησε σημαντικά το ζευγάρι Mambro-Fioravanti. το επίπεδο εκμετάλλευσης σε αυτό το σημείο αγγίζει επίπεδα και ύψη κυνισμού αβυσσαλέα.
γιατί ‘όλο αυτό? προκειμένου να φτάσουν στην αναθεώρηση της δίκης, τα δύο μέλη των Nar μαζί με τον Raisi είναι διατεθειμένοι να ρίξουν λάσπη προς κάθε κατεύθυνση, δημιουργώντας έτσι νιοστά εξιλαστήρια θύματα.

πέμπτο σημείο

το 1983, σχεδόν ένα χρόνο μετά τη σύλληψή μου, γνώρισα την κρατούμενη Κρίστα Μαργκό Φρόλιχ διαμέσου αλληλογραφίας ελεγχόμενης από την λογοκρισία της φυλακής. βρίσκονταν σε κελί με μια συγκατηγορούμενη μου, δεν μιλούσε καθόλου καλά την ιταλική γλώσσα, δεν υπήρξε ποτέ χορεύτρια, δεν είχε παιδιά, και το 1980 ήταν 38 χρονών. με άλλα λόγια, η Κρίστα Μαργκό Φρόλιχ δεν ήταν με τίποτα η πρώην χορεύτρια μητέρα γερμανίδα που το 1980 την είδαν να συχνάζει ένα ξενοδοχείο της Μπολόνια και που, σύμφωνα με τους μάρτυρες, γνώριζε άπταιστα ιταλικά.

το ίδιο ισχύει και για τον Κράμ. πέρα από τις πολιτικές του ιδέες αντίθετες με τις τακτικές σφαγής, ένας άνθρωπος σαν κι αυτόν – σύμφωνα με τα στοιχεία ζωτικής σημασίας
που γνωρίζουν πολύ καλά οι θεωρητικοί της ‘παλαιστινιακής πίστας’ σαν κι αυτούς του ‘Φακέλου για την σφαγή στη Μπολόνια’ – δεν θα είχε περάσει απαρατήρητος στον σταθμό στις 2 αυγούστου του ’80 για να αφήσει την βαλίτσα της σφαγής στην αίθουσα αναμονής δεύτερης κατηγορίας όπου και τινάχτηκε στον αέρα.

‘λίγο πριν την έκρηξη- είπε ο Ρολάντο Μανότσι στη κόρη του και στον αδελφό του που έτρεξαν στο προσκεφάλι του – παρατήρησαν δυο νεαρούς να τριγυρίζουν στην αίθουσα. τους ακολούθησα για λίγο με το βλέμμα. είδα να ακουμπούν κάτι, ίσως μια βαλίτσα, ακριβώς στην γωνία όπου δέκα λεπτά αργότερα έγινε η έκρηξη. δεν υποπτεύτηκα κάτι, δεν υπήρχε κανένας λόγος για να το κάνω. ήταν δύο σαν όλους τους άλλους, αντιθέτως ίσως…..[la Stampa 4 αυγούστου 1980]

οι νέοι, για να είναι τέτοιοι θα έπρεπε να είναι κάτω από τα 30. για να θεωρηθούν επίσης ‘σαν όλους τους άλλους’ πρέπει να ήταν πάνω κάτω γύρω στα 1 και 65 υψηλοί για τα κορίτσια και 1 και 75 για τα αγόρια.
όλα αυτά σημαίνουν, ακολουθώντας την λογική, πως ο κύριος Τόμας Κράμ, με ύψος σχεδόν στα δύο μέτρα και στα τριάντα δυο τότε, δεν ήταν σίγουρα ένας από ‘τους δύο νεαρούς’ – ‘δύο σαν όλους τους άλλους’ – που είδε ο κύριος Μανότσι μέσα στον σταθμό της Μπολόνια στις 2 αυγούστου 1980 την ώρα που ακουμπούσαν κάτι στην γωνία όπου έγινε η έκρηξη.

τέλος θέλω να θυμίσω στον Ραίζι πως η νόμιμη έρευνα της πλήρους αλήθειας γύρω από την σφαγή στην Μπολόνια, που πρόσωπα όπως εγώ πάντοτε υποστήριξα, είναι κάτι διαφορετικό από το να υποστηρίζουμε ψευδείς οδηγίες και κατευθυνόμενες πίστες που εκ των πραγμάτων είναι η συνέχιση της σφαγής με άλλα μέσα.

από τον MC. Marconista Postato 21st April 2012