ένοπλη πάλη, lotta armata

2 σεπτεμβρίου 1970: η αποτυχημένη απόπειρα του Superclan ενάντια στην πρεσβεία ΗΠΑ στην Αθήνα

2 settembre
Tρίτη 02 Σεπτεμβρίου 2014 05:07

2 σεπτεμβρίου 1970: η αποτυχημένη απόπειρα του Superclan ενάντια στην πρεσβεία ΗΠΑ στην Αθήνα
infoaut

Τετάρτη 2 σεπτεμβρίου, Αθήνα : ένα Volkswagen γαλάζιο με σουηδικές πινακίδες, μέσα στο οποίο βρίσκονται ένας νεαρός και μια κοπέλα, μετά από αρκετούς γύρους γύρω από το τετράγωνο όπου έχει την έδρα της η αμερικανική πρεσβεία στην Ελλάδα, παρκάρει μπροστά στο κτίριο, κοντά σε πολλά άλλα αυτοκίνητα. Οι δυο επιβαίνοντες πριν κατέβουν παραμένουν για λίγο στο αμάξι, στη συνέχεια, ακριβώς τη στιγμή που ανοίγουν οι πόρτες, ακούγεται μια γερή έκρηξη, και οι φλόγες τυλίγουν το αυτοκίνητο.

Οι νέοι στο εσωτερικό του ταυτοποιούνται από έναν υπάλληλο του ξενοδοχείου στο οποίο φιλοξενήθηκαν : είναι η Maria Angeloni, από το Μιλάνο 31 χρόνων, και ο Γιώργος Τσεκούρης, κύπριος με σουηδικό διαβατήριο, 25 χρόνων.

Πρόσφατα ο Alberto Franceschini αναγνώρισε στην Maria Angeloni και στον Giorgio Tsekouris δυο μέλη του περίφημου Superclan, δομή υπερπαράνομη που οδηγούσε ο Corrado Simioni, με έδρα το Παρίσι και την πρόθεση να συντονίζει τις αντάρτικες οργανώσεις σε διεθνές επίπεδο : ο Σιμιόνι, που είχε σχεδιάσει την επίθεση στην πρεσβεία, έχοντας προβλέψει την παρουσία μιας γυναίκας, είχε αρχικά απευθυνθεί στην Mara Cagol, ζητώντας της να πάρει μέρος και, μετά την δική της άρνηση, είχε βρει τελικά σαν εθελόντρια την Maria Angeloni.

Η φιγούρα του Corrado Simioni, ιδρυτή του Superclan, είναι ιδιαίτερα αντιφατική : ένας από τους κυριότερους ερευνητές του Luigi Pirandello, ξεκινά την πολιτική του δράση στρατευμένος στις γραμμές του νεανικού σοσιαλιστικού Κινήματος με τον Bettino Craxi, από τον οποίον εκδιώκεται για ‘ηθική αναξιότητα’. Το 1969 ιδρύει, μαζί με τον Curcio, το Collettivo Politico Metropolitano, μητροπολιτική πολιτική κολλεκτίβα, στη συνέχεια όμως οι σχέσεις με τον Curcio και τις νεογέννητες Brigate Rosse σιγά σιγά χειροτερεύουν, για εμφανείς πολιτικές διαφορές.

Η ενέργεια στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα σημαδεύει όντως την οριστική ρήξη των σχέσεων ανάμεσα στο Superclan και τις Brigate Rosse. ο Curcio, σε μια συνέντευξη που έδωσε στο βιβλίο  ‘με ξεσκέπαστο πρόσωπο’, «A viso aperto» του Mario Sciajola λέει: «όλα ξεκίνησαν από μια διαμάχη εξουσίας στο συνέδριο του Pecorile. Ο Corrado Simioni έφτασε εκεί με την πρόθεση να κατακτήσει μια ηγεμονική θέση στο εσωτερικό της προλεταριακής αριστεράς που αγωνιούσε : αναφέρθηκε σε μια σκληρή ομιλία, και υποστήριξε πως η ομάδα περιφρούρησης έπρεπε να στρατιωτικοποιηθεί ακόμη περισσότερο.

Η προσπάθειά του δεν πέτυχε, όμως επιστρέφοντας στο Μιλάνο δεν το έβαλε κάτω : πρότεινε επιθέσεις αδιανόητες για μια οργάνωση που βρίσκονταν ακόμη μέσα σε ένα πολύ πλατύ κίνημα και, στην πραγματικότητα, ανοικτή στους πάντες. Οι Margherita, Franceschini κι εγώ συμφωνήσαμε στην κρίση πως οι ιδέες του ήταν επικίνδυνες και απερίσκεπτες. Αποφασίσαμε έτσι να τον απομονώσουμε μαζί με τους συντρόφους που βρίσκονταν κοντά του, τους Duccio Berio και Vanni Mulinaris: Τους κρατήσαμε έξω από την κουβέντα για την γέννηση των ερυθρών Ταξιαρχιών και δεν τους πληροφορήσαμε για την πρώτη μας ενέργεια, εκείνη εναντίον του αυτοκινήτου του Pellegrini.

Ο Simioni μάζεψε μια ομάδα μιας δεκάδας συντρόφων, ανάμεσα στους οποίους και οι Prospero Gallinari και Francoise Tusher, εγγονός του διάσημου Abbé Pierre: απομακρύνθηκαν από το κίνημα υποστηρίζοντας πως πλέον δεν ήταν άλλο από αδέσποτα σκυλιά. Υπήρχαν όμως κοινοί φίλοι που μας κρατούσαν πληροφορημένους για τις συζητήσεις τους και γνωρίζαμε για το σχέδιό τους να δημιουργήσουν μια κλειστή και σίγουρη δομή, υπέρ-παράνομη, που να μπορεί να μπει σε δράση σαν ένοπλη ομάδα σε μια δεύτερη στιγμή : όταν εμείς, αποδιοργανωμένοι, σύμφωνα με τις προβλέψεις τους θα είχαμε όλοι συλληφθεί».

Λόγω ακριβώς αυτών των περιστάσεων η φιγούρα της Maria Angeloni, συντρόφισσας που έπεσε στη διάρκεια μιας επίθεσης, για πολλά χρόνια θα ξεχαστεί ή θα περιέλθει στη σιωπή, για να επιστρέψει και να την ενθυμούμαστε περισσότερο από τριάντα χρόνια αργότερα, όταν ο εγγονός της, Carlo Giuliani, θα σκοτωθεί από έναν καραμπινιέρο στη διάρκεια του G8 στη Genova 2001.

Pubblicato in STORIA di CLASSE, δημοσιεύτηκε στην Ταξική Ιστορία

 

http://www.infoaut.org/storia-di-classe/2-settembre-1970-fallito-attentato-del-superclan-allambasciata-usa-di-atene

ένοπλη πάλη, lotta armata

Στην Margherita Cagol

br_marac (1)

A Margherita Cagol
5 ιουνίου 2011baruda

Στην Margherita Cagol

Στην επέτειο της δολοφονίας της,αυτό το μπλογκ [που έχει μια κατηγορία αφιερωμένη στους σκοτωμένους συντρόφους], μιλά για την Μαργαρίτα Καγκόλ, που διάλεξε το Mara σαν όνομα μάχης και αγωνίστηκε στις ερυθρές Ταξιαρχίες από την ίδρυση μέχρι την απαγωγή Gancia και την μάχη που ακολούθησε στην cascina Spiotta στις 5 ιουνίου 1975, όπου δολοφονήθηκε απ’ τους καραμπινιέρους. Το υλικό πάνω την Cagol είναι αρκετό και ποικιλόχρωμο, χρησιμοποίησα λοιπόν αποσπάσματα από τις αναμνήσεις που υπάρχουν στον τρίτο τόμο του Σχεδίου Μνήμης, Progetto Memoria, “Gli Sguardi Ritrovati”, Eκδόσεις Sensibili alle Foglie.

Γεννήθηκε στη Sardagna di Trento στις 8 Aπριλίου 1945, συμμετέχει στο φοιτητικό κίνημα στο Τρέντο, παίρνει δίπλωμα κοινωνιολογίας το ’69 στο Τρέντο και λαμβάνει μέρος στο Comitato Unitario di Base στη Pirelli, στο Collettivo Politico Metropolitano και στη Sinistra Proletaria.
– από σεπτέμβριο 1970 μάχεται στις Brigate Rosse
– το καλoκαίρι του 1972 μετακομίζει στο Torino
– σκοτώνεται απ’ τους καραμπινιέρους στις 5 ιουνίου του 1975, στο Arzello d’Acqui (AL)

hbunir8g_pxgen_r_467xa

Loris Paroli, Μαρτυρία στο Progetto Memoria, Σχέδιο Μνήμης, Reggio Emilia 1995.

»[…] Η Μάρα ήταν μια κομουνίστρια ηγέτης, μια από τις πρώτες χειραφετημένες γυναίκες της μοντέρνας εποχής και πίστευε στη γυναίκα σαν ένα από τους καθοριστικούς πόλους της κοινωνίας για τη χειραφέτηση όλων των υπολοίπων. Μια μέρα που της μιλούσα για την αμηχανία και τον προβληματισμό μου για την μικρή θηλυκή παρουσία στην οργάνωσή μας, και σε σχέση με τη δυσκολία του να ζει στη παρανομία ανάμεσα μόνο σε αρσενικούς, μου είπε πως ήταν σίγουρη πως το συστατικό γυναίκα μέσα στον γύρο λίγων χρόνων θα είχε τεράστια μεγαλώσει, θα είχε αυξηθεί πολύ. Είχε δίκιο. Όντως, μέσα σε λίγα χρόνια σχεδόν όλες οι ένοπλες οργανώσεις είχαν επικεφαλής ένα υψηλό θηλυκό στοιχείο. Και αυτή είναι μια από τα πιο βαθιές πτυχές της ιστορίας μας, που δεν τονίζεται ποτέ από εκείνους που έχουν μεταγγίσει επάνω σε εκατοντάδες βιβλία όλες εκείνες τις χειραγωγημένες και απελπισμένες προσπάθειες θέλοντας να την εξηγήσουν, να μιλήσουν γι αυτήν και την σκέψη της.
Η Μάρα ήταν μια σύντροφος αληθινή που ήξερε να κάνει σχέσεις απλότητας με όλους τους συντρόφους, πολύπλευρες συγχρόνως. Μαζί της δεν έβλεπες ποτέ τη ρήξη ανάμεσα στις πολιτικές συζητήσεις και τη στιγμή κατά την οποία μπορούσες να παίξεις με την κιθάρα και να τραγουδήσεις, να κάνεις αστεία και να γελάσεις, ή όταν μαγείρευες ή ήσουν στο τραπέζι. Ο χρόνος ήταν γι αυτή όλος μέσα σε μια επιλογή ζωής και με γλυκύτητα ήξερε πάντα να φέρνει σε αρμονία τις όμορφες στιγμές μ’ εκείνες της έντασης, της αγωνίας και τις αγχωτικές.
Στο προσωπικό επίπεδο είναι η σύντροφος που με περιμένει στην είσοδο του αυτοκινητόδρομου της Reggio Emilia, το μακρινό ’74, όταν κάνω την επιλογή της παρανομίας. Και είναι αυτή που από την πρώτη στιγμή ξέρει να διαβάσει μέσα μου και να καταλάβει πως για μένα αυτή ήταν μια επιλογή δύσκολη, μιας και εγκατέλειπα αγαπημένα πρόσωπα, κυρίως το παιδί μου.
Αυτή η κατανόησή της ήταν σημαντική, για μένα ήταν ελευθερωτική, δεν με ανάγκαζε, σε σχέση με άλλους, με τη μία, να είμαι εκείνο που δεν ήμουν …..
Σε πολιτικό επίπεδο είναι πολλές οι κρίσιμες στιγμές όπου η Μάρα είναι υπερβολικά ενεργητική, δραστήρια και προωθητική σε σχέση με όλους εμάς της φάλαγγας του Τορίνο. Όταν το εκτελεστικό μας αποφάσισε να εισέλθει ο ‘Frate Mitra’ στις BR, ο ‘Αδελφός ‘Πολυβόλο’, αυτή ήταν αντίθετη, πολιτικά συμφωνούσε να τον κάνουν να εισχωρήσει εγκάρσια, υποστήριζε πως έπρεπε να μπει στον κόσμο της δουλειάς και μόνο στη συνέχεια από ελέγχους…θα είχαμε αξιολογήσει εάν και πως να τον κάνουμε να εισέλθει στην οργάνωση. Κανείς δεν την άκουσε. Ο Αδελφός πολυβόλο αποδείχτηκε κατάσκοπος συντελώντας να συλληφθούν οι Curcio και Franceschini.
Η πιο αποκαλυπτική στιγμή όμως, πλούσια και στενάχωρη μαζί είναι εκείνη των πρώτων μηνών του 1975, όταν εμείς του Τορίνο προτείναμε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των φυλακισμένων μας συντρόφων. Περίοδος πλούσια διότι ύστερα από πολλούς συλληφθέντες συντρόφους είχαμε ξαναστήσει τις δυνάμεις μας σε σημείο να αρχίσει πάλι η θεωρητική και πρακτική πρωτοβουλία της αντάρτικης προπαγάνδας. Στενάχωρη διότι τη πρόταση του Τορίνο δεν την συμμερίζονταν αρκετοί σύντροφοι από άλλες φάλαγγες. Πράγματι στην πρόταση δράσης για την απελευθέρωση του Κούρτσιο από το Casale Monferrato, δύο σύντροφοι διάλεξαν να αποχωρήσουν απ’ την οργάνωση. Άλλοι σύντροφοι υποπτεύτηκαν τη Μάρα για βλέψεις προσωπικού χαρακτήρα μιας και ήταν σύζυγος του Ρενάτο [μα και να υπήρχε σε αυτήν μια δόση προσωπικού ενδιαφέροντος αισθηματικού προς τον σύντροφο που θέλαμε να ελευθερώσουμε ήταν κάτι τόσο σοβαρό;] πράγμα που δεν ήταν καθόλου αληθινό: εμείς του Τορίνο δουλεύαμε από καιρό και πάνω σε άλλες φυλακές όπου βρίσκονταν έγκλειστοι σύντροφοί μας. Μόνο που προτείναμε Casale όπου οι έρευνές μας είχαν προσδιορίσει τρωτά σημεία περισσότερα από αλλού. Το πράγμα πέτυχε: ήταν μια από τις ωραιότερες αντάρτικες πράξεις των ΕΤ, γύρω από την οποία ο ενθουσιασμός και η αποδοχή εκδηλώθηκαν σε επίπεδο μαζικό. Την προηγούμενη μέρα εκείνης της ενέργειας εγώ και η Μάρα πήγαμε με το αυτοκίνητο σε ένα δρομάκι για να περιμένουμε τη στιγμή να κάνουμε έλεγχο σε μια σιδηροδρομική διάβαση……Περιμένοντας να πέσουν οι μπάρες, θυμάμαι εκείνο το διάστημα διήρκησε περίπου μια ώρα ολοκληρωτικής σιωπής ανάμεσά μας ακούγοντας Bob Dylan. […] Σίγουρα είχαμε την επίγνωση πως την επαύριο έπρεπε ν’ αντιμετωπίσουμε για πρώτη φορά μια επίθεση σε μια στρατιωτική δομή του Κράτους. Και εάν και η διάθεσή μας ήταν να κάνουμε ότι ήταν δυνατό για να αποφύγουμε ανταλλαγή πυροβολισμών, δεν γνωρίζαμε εάν ήταν εφικτό: μπορεί να αφήναμε εκεί και τη ζωή μας. Ο φόβος έχει πάντα να κάνει με αυτό που είναι αδύνατο να προβλέψεις, αυτό που δεν γνωρίζεις ύστερα από εξαντλητική έρευνα και φοβάσαι πως δεν θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα που θα σου παρουσιάσει.
Την ώρα που μιλώ για την Μάρα αντιλαμβάνομαι πως η σκέψη μου είναι κολλημένη στην αγροικία Spiotta και σ’ εκείνο το καταραμένο άσπρο σεντόνι που σκεπάζει το σώμα της. Εκείνη ήταν μια από τις πρώτες αυλαίες που έπεσαν στην ιστορία μας. Όμως η αγροικία Spiotta της Μάρα δεν είναι μόνο αυτό το τέλος. Εκείνη στη δική μας έκταση με τα πολλά στρέμματα γης ήταν πολύ δραστήρια και καλλιεργούσε τα πάντα, απ’ τα λαχανικά στα φρούτα και μου μιλούσε συχνά για κάθε είδος φυτού. Με συμπάθεια, με χειρονομίες που έμοιαζαν των χωρικών, την είδα να ψεκάζει το αμπέλι σε εκείνο τον γλυκύ γκρεμό στις Langhe, όπου ο ήλιος μπερδεύονταν στο ξανθό τρεντίνικο χαμόγελό της. Ήταν μια ποιήτρια της ζωής, στη ζωή, για τη ζωή, γι αυτό και εκδήλωνε πάντα εκείνη τη γενναιοδωρία του να είναι σύντροφος που περνούσε πάνω απ’ όλα τα όρια, μέχρι εκείνο πριν είκοσι χρόνια όπου όλοι μας πεθάναμε λιγάκι κάτω από εκείνο το λευκό σεντόνι, όπου όμως ξαναγεννηθήκαμε λιγάκι όλοι μας’.

ΑΝΩΝΥΜΟ : Παράγραφος δίχως τόπο και χρόνο στο Rosso ενάντια στην καταστολή 16, Μιλάνο 1975
“Margherita Cagol.
Την ζωγράφισαν σαν παράρτημα του συζύγου της, απ’ όπου ‘θα έπρεπε’ να έχει αποκτήσει την επαναστατική ιδεολογία περισσότερο από αγάπη παρά από μια συνειδητή πολιτική επιλογή, Margherita Cagol, τώρα δολοφονημένη στη σύγκρουση του Acqui, θεωρείται από το Κράτος και τον αστικό τύπο σαν μια γυναίκα ολοκληρωτικά ανίκανη προσωπικών επιλογών που υπαγορεύονται από πολιτική συνειδητοποίηση.
Ο αστικός τύπος, δούλος των αφεντικών, την αντιμετωπίζει με μια διπλή απαίσια επίθεση: πέρα απ’ την προσωπική δυσφήμηση που κτυπά την γυναίκα σαν ανθρώπινο υπο-είδος ανίκανο να έχει αυτόνομες επαναστατικές επιλογές.
Η Μαργαρίτα σκοτώθηκε, δολοφονημένη από το Κράτος βίας όπως χιλιάδες άλλοι και άλλες επαναστάτριες, βαθιά συνειδητοποιημένη της επιλογής αγώνα που έκανε για να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα και να εξαλείψει έτσι την εκμετάλλευση οποιουδήποτε ανθρώπινου όντος σε άλλο ανθρώπινο ον. Προφανώς δεν είναι ν’ απορούν οι επαναστάτες σύντροφοι με την πολιτική επίθεση που Τύπος και Κράτος όπως και ο ρεφορμιστικός Τύπος έχει επιφυλάξει για τις οργανώσεις ένοπλης αντίστασης που υπάρχουν σήμερα στην Ιταλία, αλλά περισσότερο το γεγονός πως σ’ αυτό έρχεται να προστεθεί η επίθεση στη γυναίκα που δεν μπορεί να κάνει αυτές τις πολιτικές επιλογές εάν όχι χειραγωγημένη από κάποιον άντρα με τον οποίο είναι απελπιστικά ερωτευμένη ή λόγω ερωτικών απογοητεύσεων γενικότερα. Είναι και η περίπτωση της συντρόφισσας Ulrike Meinhof που σήμερα συμμετέχει στην πιο σκανδαλωδώς αντιδημοκρατική και παράνομη δίκη που διεξήχθη ποτέ στην καπιταλιστική δύση.
Η Ulrike Meinhof θα είχε προσχωρήσει στο εσωτερικό μιας ένοπλης οργάνωσης εξ αιτίας των προηγούμενων ερωτικών της απογοητεύσεων. Είναι η προσωπική απελπισία, η μη ικανοποίηση στο εσωτερικό των προσωπικών σχέσεων που κινεί μια γυναίκα να διαλέξει και να θυσιαστεί για την επαναστατική αιτία. Εμείς γνωρίζουμε πως τόσο η Margherita όσο και η Ulrike έκαναν τις επιλογές τους ταξικά και οργανωμένα με βάση μια συνειδητή γνώση και ανάλυση της πολιτικής στιγμής, [πολιτική φάση, ταξική αυτονομία, ρόλος του ρεφορμισμού, οργάνωση] που παρά τη διαφωνία μας, δεν μπορούμε παρά να σεβόμαστε.
Στο λογαριασμό που θα έχουν να εξοφλήσουν τ’ αφεντικά και οι δούλοι τους, προσθέτουμε και αυτό τον τρόπο να φέρονται και να ασχολούνται με τις γυναίκες.
Θα πληρώσετε Ακριβά, θα τα πληρώσετε Όλα.’

BRIGATE ROSSE: Volantino di Commemorazione del 6 Giugno 1975, Φυλλάδιο ανάμνησης της 6ης Ιουνίου 1975 ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ :
΄Στους συντρόφους της οργάνωσης, στις ειλικρινείς επαναστατικές δυνάμεις, σε όλους τους προλετάριους. Έπεσε πολεμώντας η Margherita Cagol, “Mara”, κομουνίστρια ηγέτης και μέλος της εκτελεστικής Επιτροπής των Κόκκινων Ταξιαρχιών.
Η ζωή και ο θάνατός της είναι παράδειγμα που κανείς μαχητής της ελευθερίας θα μπορέσει να ξεχάσει. Ιδρύτρια της οργάνωσής μας, η ‘Μάρα’ έδωσε ανεκτίμητη συνεισφορά εξυπνάδας, αυταπάρνησης, ανθρωπιάς, στη γέννηση της εργατικής αυτονομίας και της ένοπλης πάλης για τον κομουνισμό. Πολιτικός-στρατιωτικός Διοικητής φάλαγγας, η ‘Μάρα’ ήξερε να οδηγήσει νικηφόρα μερικές απ’ τις πιο σημαντικές επιχειρήσεις της οργάνωσης. Αξίζει για όλες η απελευθέρωση ενός συντρόφου μας απ’ τις φυλακές του Casale Monferrato. Δεν επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να χύσουν δάκρυα για τους πεσόντες μας, πρέπει όμως να διδαχτούμε το μάθημα πίστης, συνέπειας, κουράγιου και ηρωϊσμού! Είναι ο πόλεμος που σε τελική ανάλυση θ’ αποφασίσει στο ζήτημα της εξουσίας : ο ταξικός επαναστατικός πόλεμος. Κι αυτός ο πόλεμος έχει τιμή : ένα κόστος σίγουρα υψηλό, όχι όμως τόσο υψηλό ώστε να μας κάνει να προτιμούμε την σκλαβιά της μισθωτής εργασίας, τη δικτατορία της αστικής τάξης, στις φασιστικές ή σοσιαλδημοκρατικές εκδοχές της. Δεν είναι η ψήφος που αποφασίζει για την κατάληψη της εξουσίας, δεν είναι με μια κάρτα που αποκτάται η ελευθερία. Όλοι οι ειλικρινείς επαναστάτες να τιμήσουν τη μνήμη της ‘Μάρα’ αναλογιζόμενοι το πολιτικό μάθημα που ήξερε να δώσει με την επιλογή της, με τη δουλειά της, με τη ζωή της. Χίλια χέρια ν’ απλωθούν για να αρπάξουν το τουφέκι της!
Εμείς, σαν τελευταίο χαιρετισμό, της λέμε : ‘Μάρα, ένα λουλούδι άνθισε, και αυτό το λουλούδι της λευτεριάς οι Κόκκινες Ταξιαρχίες θα συνεχίσουν να το καλλιεργούν μέχρι τη νίκη! Ένοπλη πάλη για τον κομουνισμό’

Κανείς δεν θα ναι κύριος αυτού του σώματος λιμνών και ηφαιστείων
αυτής της μίξης από φυλές
αυτής της ιστορίας με τις λόγχες
αυτού του λαού που αγαπά το καλαμπόκι
των εορτών στο φως του φεγγαριού
του λαού των τραγουδιών και των υφασμάτων όλων των χρωμάτων.
Ούτε αυτή ούτε εγώ πεθάναμε δίχως σχέδιο, δίχως ν’ αφήσουμε κληρονομιά.
Ξαναγυρίσαμε στη γη απ’ όπου ακόμη θα επιστρέψουμε να ζούμε.
Θα κατοικήσουμε με φρούτα από σάρκα τον αέρα των καινούριων χρόνων.
Κολιμπρί Yarince
Κολιμπρί Felipe
θα χορέψουν στις corollas μας
θα γονιμοποιούνται αιώνια.
Θα ζούμε στο λυκόφως της χαράς
στην αυγή όλων των κήπων.
Σύντομα θα δούμε τη μέρα γεμάτη ευτυχία
τα πλεούμενα των κατακτητών να απομακρύνονται για πάντα.
Θα είναι δικά μας το χρυσάφι και τα φτερά
το κακάο και το μάνγκο
η ουσία των sacuanjoches.
Όποιος αγαπά δεν πεθαίνει ποτέ.

Από το La donna abitata, Gioconda Belli

Polvere da sparo

Sono figlio del cammino, la carovana è la mia casa _Amin Maalouf

ΠΥΡΙΤΙΔΑ

Είμαι υιός του ταξιδιού, σπίτι μου είναι το τροχόσπιτο-Amin Maalouf