σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Η επανάσταση σε κατάσταση πολιορκίας. Μια ανταπόκριση από το καντόνι της Efrin – La rivoluzione sotto assedio. Una corrispondenza dal cantone di Efrîn

Stampa

 

3318

Μια ανταπόκριση από την Efrîn, το περιτριγυρισμένο καντόνι εδώ και πολλά χρόνια από τουρκικές και ισλαμιστικές δυνάμεις, του Jacopo ενός συντρόφου απ’ το Τορίνο ο οποίος συμμετέχει στην επανάσταση της συνομοσπονδίας της βορείου Συρίας.

Το καντόνι της Efrin @ https://syriancivilwarmap.com/

Το να βρίσκεσαι στην Efrîn αυτή την στιγμή μεγάλης εξωτερικής απειλής δεν είναι ούτε εγγυημένο ούτε απλό, αλλά από την άλλη είναι η ξεκάθαρη επιλογή να ακολουθήσεις ένα ένστικτο, εκείνο του να νιώθεις σαν χρέος το να πάρεις μέρος στον αγώνα των λαών που από το Κουρδιστάν δείχνουν πως μπορούν να χτίσουν μια δημοκρατική και σοσιαλιστική εναλλακτική στην βαρβαρότητα που αντιμετωπίζει σαν ζορισμένη από τανάλια η περιοχή. Να θέτεις τον εαυτό σου, σε πρώτο πρόσωπο στο κέντρο των γεγονότων που μπορούν να καταστούν αποφασιστικά για το μέλλον της συνομοσπονδιακής εμπειρίας.

Η Efrîn είναι στην πραγματικότητα ένα από τα στρατηγικά σενάρια για τη συριακή πολιτική δομή, κατάσταση, τόσο λόγω της πεποίθησης που οι κάτοικοί της έχουν σχετικά με το επαναστατικό σχέδιο, όσο και για τη γεωγραφική της θέση, που την καθιστά κεντρικό στόχο τόσο από την άποψη, την οπτική της τουρκικής κυβέρνησης, αποφασισμένης να χτυπήσει τη συνομοσπονδία στην καρδιά, όσο και από εκείνη της επανάστασης.
Το να χτυπηθεί το καντόνι θα ήταν θεμελιώδους σημασίας για να δοθεί ένα φρένο στην επαναστατική escalation, που στην αντίθετη περίπτωση βλέπει την ενοποίηση του καντονιού της Efrîn στην υπόλοιπη συνομοσπονδία σαν ένα στόχο πρωταρχικό που θα καθιστούσε ολόκληρο τον βορά της Συρίας μια ελεύθερη και δημοκρατική περιοχή. Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που ο Jacopo πήρε την απόφαση να βρεθεί εκεί πέρα, στον τόπο ο οποίος όλο και περισσότερο παραλληλίζεται με την Kobane από άποψη συμβολικής σημασίας, όπου όλοι ετοιμάζονται για την πιο σκληρή αντίσταση αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα ούτως ώστε καμιά εχθρική δύναμη να μην βάλει το πόδι της στην ήδη απελευθερωμένη από το 2012 περιοχή.

Έχεις την δυνατότητα να πας στην Efrîn, μπορείς επίσης να πεις όχι. Το καντόνι της Efrîn είναι μεγάλο σαν το ένα τρίτο της επαρχίας του Τορίνο και απ’ όταν ξεκίνησε η επανάσταση επτά χρόνια πριν είναι περικυκλωμένο από εχθρικές δυνάμεις. Στις δυο πλευρές, δυτικά και βόρεια, υπάρχει η Τουρκία, στα νότια και ανατολικά εναλλάσσονται οι μπάντες των Jabhat al-Nusra, Daesh, Ahrar al Sham και Jaysh al-Islam. Τώρα ο τουρκικός στρατός πιέζει και από αυτές τις δυο πλευρές με την κατάληψη στα νότια της Idlib και της Al-bab στα ανατολικά, όπου μεταξύ των άλλων στηρίζει τις ισλαμιστικές μπάντες. Εδώ και καιρό ο Erdogan απειλεί την εισβολή στο καντόνι και τον τελευταίο μήνα επαναλαμβάνονται σχεδόν καθημερινά βομβαρδισμοί και στρατιωτικές κινήσεις κατά μήκος των συνόρων.

 Η Efrîn είναι στρατηγικής σημασίας από στρατιωτική άποψη, πολιτική και οικονομική λόγω της θέσης της και διότι είναι πλούσια αγροτικά και σε μικρές βιομηχανίες. Την ίδια στιγμή από πάντα έδειξε δυνατή ιδεολογική προσκόλληση στον αγώνα απελευθέρωσης του κουρδικού λαού, και είναι μια περιοχή στην οποίαν η επανάσταση και οι δομές της είναι ιδιαίτερα ριζωμένες. Ο Erdogan θέλει να εισβάλλει στην Efrîn διότι είναι το κλειδί για να καταστρέψει την επανάσταση της Βορείου Συρίας, μου λεν, και με αυτό τον τρόπο ελπίζει να επιλύσει το κουρδικό ζήτημα και στην Τουρκία.

Δεν είχα ποτέ σκεφτεί πως θα μπορούσα να πάω στην  Efrîn. Εκείνες τις λίγες φορές που το σκέφτηκα ήμουν τελείως τρομοκρατημένος: να βρίσκομαι υπό κατάσταση πολιορκίας και υπό συνεχή απειλή μέσα σε ένα μικρό κομμάτι γης και του οποίου δεν γνωρίζω την γλώσσα.

 Μα θα είχα μπορέσει να πω όχι; Πως θα μπορούσα να είμαι ένας πολιτικός αγωνιστής και να κάνω πίσω μπροστά στον φόβο όταν η επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη;  Εάν είχα τραβηχτεί πίσω πως θα μπορούσα να επιστρέψω στην Ιταλία (που μεταξύ άλλων μου λείπει αρκετά) και να αγωνίζομαι για μιαν ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, στο κίνημα No Tav, ξέροντας πως δεν θα ήμουν σε θέση να φθάσω σε βάθος, πέρα ως πέρα, εάν ήταν απαραίτητο; Ποιο το νόημα να λέμε »Θέλουμε την επανάσταση» εάν το κάνουμε μόνο όταν ο κίνδυνος, το ρίσκο είναι αποδεκτό, όταν είναι μικρό δηλαδή; Αψηφώντας την τουρκική πολιορκία και αυτή των ισλαμιστικών ομάδων και είναι απαραίτητη η συμβολή στην επανάσταση και σε αυτό το καντόνι, δεν θέλω να κάνω πίσω. Πηγαίνω.

IMG 1292Η Efrîn είναι διαφορετική από την υπόλοιπη Συρία του Βορά. Είναι μια περιοχή ορεινή, αποτελεί μια εξαιρετική άμυνα για έναν λαό παροιμιωδώς αντάρτη, προσηλωμένο δηλαδή στα αντάρτικα καθήκοντα, και είναι γεμάτη πράσινο και δέντρα, ειδικότερα τα περίφημα ελαιόδεντρα. Στην διάρκεια του πολέμου και εξ αιτίας αυτού, περίπου 30.000 πρόσφυγες μετακινήθηκαν από το κοντινό Χαλέπι στο καντόνι (που φθάνει στο 1 εκατομμύριο κατοίκους) διπλασιάζοντας τον πληθυσμό της κύριας πόλης απ’ όπου παίρνει το όνομα. Αυτό, μου λεν, έκανε να αυξηθεί η μητροπολιτική στάση και εκείνη που μοιάζει με αυτήν της μεσαίας τάξης στην Efrîn. 

Τριγυρνώντας στους δρόμους της πόλης, ο Heval Zagros μου εξηγεί πως, παρά την ιδεολογική προσκόλληση του πληθυσμού, στην Efrîn η επανάσταση βρίσκεται μπροστά σε νέες προκλήσεις. Εδώ το καθεστώς του Assad είχε μια συμπεριφορά ελαφρώς διαφορετική από αυτή στην υπόλοιπη Rojava: πολλοί άνθρωποι εργάζονταν για την διοίκηση του συριακού κράτους και με κάποιον τρόπο εμφανίζουν ακόμη και σήμερα μια κάποια επίδραση, μια κάποια προσήλωση σε αυτό. Όχι στο καθεστώς και στις βάναυσες μεθόδους του, αλλά σε κάποια συγκεκριμένη ασφάλεια και σε μιαν κάποια ιδέα κράτους. “Κάποιοι έρχονται να μας ρωτούν και να μας ζητούν πράγματα σαν να είμαστε μοναχά ένα άλλο κράτος, μια άλλη ομάδα εξουσίας. Δεν έχουν καταλάβει πως φτιάχνουμε την επανάσταση για μια κοινωνία αυτοοργανωμένη η οποία μπορεί να υπάρχει δίχως το κράτος, που μπορεί να ζήσει δίχως αυτό”. Για παράδειγμα, αν και το κίνημα των δημοκρατικών φοιτητών είναι καλά οργανωμένο, στο  πανεπιστήμιο της Efrîn δεν έχουν ακόμη καταφέρει να εισάγουν εκείνες τις ριζοσπαστικές αλλαγές στις διδασκαλίες και στην διαχείριση που είναι ήδη ενεργές στο Πανεπιστήμιο της Rojava με έδρα την Qamişlo.

 Εν τω μεταξύ παρατηρώ ομάδες νεαρών φοιτητών παρόμοιες με φοιτητές μιας ευρωπαϊκής πόλης να στέκονται κολλημένοι στην οθόνη των smartphone τους. Είναι προφανές πως εδώ η επανάσταση βρίσκεται να αντιμετωπίζει ένα διαφορετικό σενάριο από τα χωριά του καντονιού της Kobane ή στις φτωχές συνοικίες της Qamişlo. Ο Heval Zagros συνεχίζει λέγοντας μου πως το να είσαι μεσαία τάξη ανοίγει τις πόρτες στην ελπίδα να βρεις μια στέγαση, μια θέση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, να ταχτοποιηθείς, να μπεις στο σύστημα μέσα από τις σπουδές ή μεταναστεύοντας στην Ευρώπη. Οι σειρήνες του συστήματος ενεργούν, επιδρούν στη μεσαία τάξη ώστε να την ενσωματώσουν, να την παραπλανήσουν πως μια επανάσταση δεν είναι αναγκαία. “Εάν είσαι της μεσαίας τάξης σκέφτεσαι πάντα πως μπορείς να βρίσκεσαι με το ένα πόδι στο σύστημα, σκέφτεσαι να κρατήσεις την πιθανότητα, την δυνατότητα να μπορείς να κάνεις ένα βήμα πίσω”. 

Το πως θα αντιμετωπίσουμε αυτό το σενάριο ακόμα δεν μου είναι ξεκάθαρο. 

Λίγο αργότερα στο κέντρο νεαροί της Efrîn μου μεταφράζουν μια συζήτηση που ακούσαμε από μακριά:

 “Δεν μπορείτε να πείτε κάτι τέτοιο. Είδες τι έγινε στην Kobane; Εάν επιτεθεί ο Τουρκικός  στρατός, η Efrîn θα καταστραφεί και θα χάσουμε χιλιάδες συντρόφους κι αδέλφια. Ναι, θα πολεμήσουμε και θα νικήσουμε, αλλά δεν μπορείς να πεις ότι το θέλουμε”.

IMG 1297

Με μιας βρίσκομαι εκ νέου στην Συρία που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση.

 Η καθημερινή ζωή ρέει κανονικά αν και είναι φανερή η ένταση και η αναμονή να γίνουν αντιληπτές οι προθέσεις της Τουρκίας και όλοι κοιτάζουν με ελπίδα στους ξεσηκωμούς και τις εξεγέρσεις στην Başur (ιρακινό Κουρδιστάν) και Rojhilat (ιρανικό Κουρδιστάν). Η ελπίδα πως η επανάσταση θα ξεκινήσει και σε άλλα μέρη του Κουρδιστάν είναι διαδεδομένη σε όλα τα σπίτια. 



Μετά από λίγες ημέρες φθάνω στο χωριουδάκι στα τουρκικά σύνορα που είναι περικυκλωμένο από πράσινα βουνά όπου θα επιτελέσω την δραστηριότητα μου, την επιχείρηση μου. Εδώ συναντώ τον Heval Cudî ο οποίος μου εξηγεί πως σε αυτή την επανάσταση η οργάνωση των νέων έχει έναν βασικό, θεμελιώδη ρόλο. Οι νέοι είναι αυτοί που έχουν ακόμη μπροστά τους πολλές διαφορετικές δυνατότητες να αποφασίσουν πως θα ζήσουν, είναι εκείνοι που συνεισφέρουν στις πτυχές αυτοάμυνας και εκείνοι που μελετούν μπορούν να συνεισφέρουν να αναπτυχθεί η ελεύθερη κοινωνία. Θα είναι οι γενιές που πρέπει να συνεχίσουν το επαναστατικό μονοπάτι και γι αυτό πρέπει να έχουν την σωστή συμμετοχή σε όλες τις δομές της επανάστασης.

 Μετά από μια σύντομη βόλτα μου δείχνει στην κοιλάδα το σύνορο με την Τουρκία, το τείχος που σήκωσε ο Erdogan και μια στρατιωτική θέση του τουρκικού στρατού. Ενώ μου υποδείκνυε αυτά ανησυχούσα σοβαρά μήπως από εκείνη την βάση κάποιος ελεύθερος σκοπευτής έκανε παιχνίδια με τα κεφάλια μας. Έτσι κι αλλιώς ο τουρκικός στρατός είναι γνωστό πως πυροβολεί τους πολίτες στην Rojava. Ο σύντροφος μου αντιθέτως φαίνονταν τελείως αδιάφορος στο πρόβλημα.

 Το τοπικό κέντρο νέων είναι από πολλές απόψεις παρόμοιο με το πως θα ήταν σε οποιονδήποτε τόπο της ιταλικής επαρχίας, αγροτική δομή, αταξία και παλιά έπιπλα. Ο Heval Cudî μου δείχνει τις φωτογραφίες στον τοίχο, είναι του Şeid: οι Ş. Sîpan, Ş. Diyar, είναι απ’ το χωριό. Μετά περνά στους Ş. Çekdar, Ş. Botan e Ş. Hozan, από εκείνο που μπορώ να δω στις φωτογραφίες είναι όλοι γύρω στα 20 χρόνια.
《Hevalen min.》 (φίλοι μου) Mου λέει.
Η πιθανή ασάφεια σχετικά με την επαναστατική χρήση να υποδεικνύουν όλους με την έννοια, με τον όρο “heval” αδιαμφισβήτητα παραβιάζεται από την χειρονομία των δυο δεικτών που επανειλημμένα ενώνονται κατά μήκος. Τα μάτια του γίνονται λαμπερά, αλλά δεν γνωρίζω αρκετά την γλώσσα για να μπορώ να πω κάτι που να μην είναι:《Şeid na mîrin.》(Οι μάρτυρες δεν πεθαίνουν.)
《Rast e.》(είναι αλήθεια) Μου απαντά με χαμηλή φωνή. Και στη συνέχεια:《Em ê bicin.》 (Πάμε.)

Η επανάσταση πρέπει να συνεχιστεί, και για τους μάρτυρες. Συνεπώς βγαίνουμε για να ξεκινήσουμε την δουλειά μας σε αυτό το χωριό.

Continua…Συνεχίζεται

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/la-rivoluzione-sotto-assedio-una-corrispondenza-dal-cantone-di-efrin