σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Η »δεύτερη ζωή»της Eddi; – La «seconda vita» di Eddi?

Stampa

 

23015

Ένα σχόλιο επάνω στο άρθρο της εφημερίδας La Stampa του Massimo Numa επάνω στην απόφαση της Eddi να καταταχθεί στις YPJ, τις Μονάδες Υπεράσπισης των Γυναικών στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας.

Η »δεύτερη ζωή» της Eddi; – La «seconda vita» di Eddi?

Σήμερα, σε ένα άρθρο γεμάτο από ανακρίβειες, παραλείψεις και υπαινιγμούς, η εφημερίδα La Stampa μιλά για την επιλογή μιας από τις συντρόφους μας να ενωθεί στις YPJ  (εδώ θα βρείτε την επιστολή της  -> http://bit.ly/2iYE9JNhttp://bit.ly/2iYE9JN), https://aenaikinisi.wordpress.com/2018/02/05/h-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC/

Το άρθρο αρχίζει λέγοντας ότι οι YPJ θεωρούνται από τις τουρκικές αρχές ως «τρομοκρατική οργάνωση», αλλά δεν επισημαίνει ότι δεν θεωρούνται ως τέτοιες από την ΕΕ, τον ΟΗΕ και αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας. Αφού γέμισε τις σελίδες της με επιφανειακή ανάλυση σχετικά με την αυταρχική στροφή στην Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, τώρα η Stampa αναφέρεται στον εν λόγω χαλίφη Ερντογάν. Αλλά δεν έχει σημασία, κάθε περιστροφή της πραγματικότητας είναι καλή φτάνει να μπορεί να αφήσει να αιωρείται μέσα στο άρθρο την σκιά που πάντα ενθουσίαζε τον γράφοντα, Massimo Numa, αρκεί να μπορεί να καλέσει τη μαγική λέξη που ρίχνει σύγχυση και σκιές πάνω σε μια θαρραλέα επιλογή που θα υποστήριζαν ενστικτωδώς όλοι οι αναγνώστες του. Το κείμενο που βρίσκεται πιο κάτω είναι προφανές: από επικίνδυνη notav σε επικίνδυνη μαχήτρια των YPJ.

Από την άλλη πλευρά, η μόνη ιστορία της Eddi που περιέχεται στο άρθρο της Stampa είναι εκείνη των δικαστικών της υποθέσεων, εκείνα τα μέτρα μέσω των οποίων οι ιταλικές αρχές αποφασίζουν να τιμωρήσουν αυτή που, έξω από τις λογικές των συνδικάτων και των κομμάτων, μακριά και έξω από προσωπικά κέρδη , αποφασίζει να εμπλακεί σε έναν αγώνα για αλλαγή των πραγμάτων, της υφιστάμενης κατάστασης. Μια ιστορία που η Eddi διεκδίκησε και για την οποία ανέλαβε την ευθύνη πάντοτε με υπερηφάνεια, χωρίς ρητορική ή μεγαλοστομίες, γνωρίζοντας ότι όταν πρόκειται να αγγίξει κάποιος τα συμφέροντα των κυβερνούντων στη χώρα μας, το Κράτος δεν έχει ποτέ αμφιβολίες σχετικά με το ποιον θα υποστηρίξει. Η προσπάθεια, λίγο άτσαλη, είναι να την παρουσιάσουν σαν μια κοπέλα που έχει λιγάκι βαρεθεί τη ζωή της και είναι στοιχείο ταραχοποιό αντί για ένα κορίτσι στρατευμένο πολιτικά που έχει κάνει μια βαθιά και συνειδητή επιλογή. Μήπως έχει αφήσει πίσω της «μιαν αστική και εύπορη οικογένεια»; Είναι το στίγμα της κόρης του μπαμπά, το αγαπημένο βέλος που αρέσουν να πυροβολούν οι υπερβολικά καλά αμειβόμενοι δημοσιογράφοι από τα άνετα διαμερίσματα τους για να προσπαθήσουν να αποκλείσουν από την αρχή όποια πιθανότητα αντίδρασης μιας γενιάς φτωχοποιημένης και βασανισμένης από πολιτικές που υποστηρίζονται από εφημερίδες όπως η Stampa, πολιτικές που μας έχουν φέρει σήμερα στην άβυσσο όπου βρισκόμαστε, στην Ιταλία όπως στη Μέση Ανατολή. Από τις στήλες τους, εκείνες τις ίδιες από τις οποίες αποκαλούσαν μέχρι πριν λίγους μήνες  «σύριους επαναστάτες» τις συμμορίες των σαλαφιστών όπως το ISIS, μετά από κάθε επίθεση εξαπέλυαν πονεμένες όσο και υποκριτικές εκκλήσεις για την επείγουσα ανάγκη καταπολέμησης της βαρβαρότητας του Ισλαμικού Κράτους.

Όταν μια νεαρή ιταλίδα αποφασίζει να το κάνει σε πρώτο πρόσωπο, κρατώντας το όπλο δίπλα στις συνομήλικες της κάθε θρησκείας για να υπερασπιστεί μια διαδικασία κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης που εξελίσσεται σε όλο τον Βορρά της Συρίας ξεκινώντας απ ‘αυτά τα υποκείμενα που περισσότερο απ’ όλα τα άλλα το Daesh προσπάθησε να εξοντώσει, τις γυναίκες, αντί της υποστήριξης και του θαυμασμού εκεί ανάμεσα στις γραμμές αποπνέει μόνο η απογοήτευση η δυσαρέσκεια και η ανομολόγητη θέληση να δυσφημήσουν τον παντοτινό εχθρό.

Εκείνο που μας ενόχλησε περισσότερο, όμως, είναι το να διαβάσουμε τον τίτλο του άρθρου: μια δεύτερη ζωή. Σαν την επιλογή της Έντι να σημάδευε μια ασυνέχεια με τη στράτευση της στο Τορίνο, σαν να υπήρχε διφορούμενη διπροσωπία στην απόφασή της. Σε μια Δύση που αποσυνδέθηκε, που διαχωρίστηκε από τον εαυτό της, κατά την εποχή της κακίας και της παράνοιας που υιοθετήθηκαν σε παγκόσμιες αξίες, το να ακολουθήσεις τις δικές σου ιδέες θεωρείται ύποπτη χειρονομία. Είναι βασικά ενδεικτικό του τι δεν έχουν καταλάβει ποτέ από εμάς τόσοι πολλοί ξεπουλημένοι γραφιάδες και πολιτικοί εξ επαγγέλματος, αυτό που γι αυτούς είναι τόσο ανυπόφορο και ως εκ τούτου πρέπει να το αποκρύψουν με τη συκοφαντία: δεν κάνουμε αυτό που κάνουμε για να καθόμαστε σε μια πολυθρόνα, να κάνουμε σταδιοδρομία ή λόγω δίψας για περιπέτεια. Το κάνουμε επειδή πιστεύουμε ότι είναι οι αγώνες ενάντια στην καταπίεση και την αδικία που επαναστατούν τον κόσμο, που ελευθερώνουν και μας απελευθερώνουν.

Κανένας διαχωρισμός, καμία ρήξη. Η ζωή μας είναι πάντα η ίδια και είναι η ίδια φλόγα που μας οδηγεί από την Val di Susa στο Τορίνο μέχρι τη βόρεια Συρία.

Aέρα στα πανιά σου Eddi, berxwedan jiyane!

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/la-seconda-vita-di-eddi

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Τιμή στον Luca Traini;

Stampa

 

57024

Δημοσιεύουμε από το FB ένα σύντομο σχόλιο του Davide Grasso. Ο Davide, τορινέζος, 37 χρόνων, είναι μέρος εκείνων των λίγων ιταλών που στρατεύτηκαν στις  YPG για να παν να πολεμήσουν το Daesh στην Συρία και να υπερασπιστούν την συνομοσπονδική επανάσταση. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Afrin, που βρίσκεται υπό επίθεση από τον τουρκικό στρατό και τις ισλαμιστικές μπάντες που χρηματοδοτεί ο  Erdogan.

Onore a Luca Traini? Τιμή στον Luca Traini;

«Τιμή στον Luca Traini», γράφουν οι ιταλοί φασίστες στα πανό τους. Mα τι θα ήταν, ακριβώς, «τιμητικό» στο να πυροβολήσεις με πιστόλι άοπλους ανθρώπους, που διασχίζουν αμέριμνοι το δρόμο; Μεταξύ των βίντεο του #Isis που είχαν κάνει περισσότερο εντύπωση και επηρέασαν τους ανθρώπους στη Μέση Ανατολή υπήρχε αυτό των δύο στρατιωτών που πυροβολούσαν με ένα καλάσνικοφ σε περαστικούς γεζίντι, κατά μήκος ενός ιρακινού κρατικού δρόμου. Έλα, δεν είναι τόσο διαφορετικό. Δεν σου αρέσει ο γεζίντι στο Ιράκ, επειδή είναι άπιστος, δεν σου αρέσει ο αφρικανός στην Ιταλία, επειδή είναι ξένος (και ίσως «όχι χριστιανός»: Φαίνεται απίστευτο, αλλά για αυτούς τους ανθρώπους με νοητική υστέρηση μπορεί και να είναι έτσι). Και στις δύο περιπτώσεις, δεν αντιμετωπίζεις τον «αντίπαλό σου» με έναν «έντιμο» τρόπο, επειδή είσαι ένας δειλός – φασίστας ή ισλαμιστής και να σαι – και τον χτυπάς λοιπόν με όπλα που δεν έχει σε μια στιγμή που δεν το περιμένει, » από πίσω «.

Αυτή είναι η τιμή των ιταλών φασιστών; [των φασιστών σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου θα έλεγα εγώ]. Έτσι φαίνεται. Και αυτή είναι επίσης η τιμή του ISIS. Όχι ότι μπορούν να συγκριθούν μεταξύ τους, διότι το ISIS είναι ένα παγκόσμιο κίνημα, τεράστιο, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε σοβαρή κρίση σήμερα όχι λόγω των πυροβολισμών και του δεξιού quaquaraqua, αλλά λόγω αυτών που το πολέμησαν στρατιωτικά και πολιτικά, στη Συρία και στο Ιράκ, ενώ οι ιταλοί [και οι παγκόσμιοι] φασίστες είναι άνθρωποι που ευτυχώς δεν έχουν τις πολιτικές και επικοινωνιακές δεξιότητες του ISIS. Ωστόσο, η σύγκριση είναι 100% σωστή όσον αφορά τη νοοτροπία. Το να θεωρείς τιμητική την πράξη του Τραίνι είναι διαφωτιστικό. Είναι ακόμα πιο διαφωτιστικό σε μια Ιταλία που δεν έχει καμιά ιστορική μνήμη και επομένως μπορεί μόνο να θυμάται σε αυτές τις περιπτώσεις πόσο τα λόγια και τα γεγονότα ήταν πάντα απομακρυσμένα, όταν μιλάμε για φασίστες.

Έτσι είναι και οι ισλαμιστές. Το ISIS δημιούργησε ένα μύθο ακριβώς επάνω στην ικανότητά του να ξεπερνά οποιοδήποτε επίπεδο ανηθικότητας, ακριβώς όπως και οι φασίστες και οι ναζί στην εποχή τους στην Ευρώπη. Οι άνθρωποι φοβούνται το ISIS επειδή από το ISIS, όπως και από ανθρώπους σαν τον Traini και εκείνους που τον εξιδανικεύουν, μπορείτε να περιμένετε τα πάντα: πυροβολισμούς στην τύχη, βόμβες σε τρένα, οχήματα επάνω στο πλήθος. Τι δεν θα έκανε κάποιος που σκοτώνει ανθρώπους που ούτε καν τους γνωρίζει; Από όλα θα έκανε, τα πάντα. Το ISIS δεν τρομοκρατούσε το Ιράκ επειδή αποτελούταν από θαρραλέους άνδρες, που δεν οπισθοχωρούσαν ποτέ, αλλά επειδή το αποτελούσαν άτομα που έκαναν πολιτικές συμμαχίες με αδύναμους και διεφθαρμένους εχθρούς, όπως τον ιρακινό στρατό και τους peshmerga, και στη συνέχεια εισέρχονταν στις πόλεις χωρίς να πέσει ένας πυροβολισμός, και όταν εισέρχονταν εκτόνωναν όλες τις διαστροφές και τις ψυχικές και νοητικές τους αρρώστιες σε άοπλους αμάχους, ανήμπορους.

Δεν λέω ότι δεν υπήρξε ποτέ ένας πολιτοφύλακας του ISIS που πολέμησε, ή ένας φασίστας ή ένας ναζί που πολέμησε. Λέω ότι η νοοτροπία και των δύο είναι να κάνουν πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι, ιταλοί όπως μουσουλμάνοι, δεν θα έκαναν, μόνο και μόνο προς σεβασμό στον εαυτό τους, και η νοοτροπία και των δύο είναι να παρουσιάζουν ως «τιμή» αυτό που τρομοκρατεί, δηλαδή την απόλυτη απουσία ηθικής, ενώ είναι η μέγιστη ατιμία σε όλες τις κουλτούρες της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, και οδηγεί σε τέτοιου είδους δειλίες.

Κάποτε θα είχα εντυπωσιαστεί μπροστά σε έναν φασίστα που χρησιμοποιούσε ένα όπλο. Κάποτε θεωρούσα γενικότερα τα όπλα εντυπωσιακά. Μετά τα χρησιμοποίησα, χρησιμοποίησα αυτόματα και πολυβόλα, και συνειδητοποίησα ότι είναι απλώς παιχνίδια. Το να πάρεις στο χέρι ένα όπλο δεν προβλέπει κάποια δύναμη ή θάρρος. Χρειάζεται δύναμη και θάρρος να ξεκινήσεις να περπατάς ενάντια στον οπλισμένο εχθρό σου, ο οποίος σε περιμένει μες τη νύχτα, σε δρόμους στους οποίους είναι δύσκολο να προβλέψεις τις επιθέσεις και να προφυλαχθείς όπως θα ήθελες. Χρειάζεται θάρρος το να συνθλίβεσαι κάτω από το βάρος του θανάτου που έρχεται και να παραμένεις σταθερός χωρίς να τινάζεται στον αέρα, χωρίς να σπάει η καρδιά σου.

Το να πυροβολείς τους μετανάστες μέσα από το αυτοκίνητό σου δεν προβλέπει κανένα θάρρος και καμία τιμή: μην είστε αξιολύπητοι. Επιβεβαιώνει και πάλι ότι οι φασίστες θέλουν πάντα να φαντάζονται ότι είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είναι. Και είναι ακριβώς εξαιτίας αυτού που είναι, που ζουν τόσο άσχημα και είναι τόσο άσχημοι, και κάνουν τους άλλους να υποφέρουν.

 

https://www.infoaut.org/antifascismonuove-destre/onore-a-luca-traini

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

H επανάσταση των γυναικών είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Γράμμα μιας ιταλίδας γυναίκας μαχήτριας στις YPJ – La rivoluzione delle donne è la rivoluzione delle rose. Lettera da una donna italiana nelle YPJ

Stampa

 

2K121

Δημοσιεύουμε την επιστολή μιας συντρόφισσας από το Torino η οποία αποφάσισε να πάρει μέρος στις YPJ, τις Μονάδες Υπεράσπισης των Γυναικών στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας, που διαβάστηκε το σάββατο στη διάρκεια μιας τρανσφεμινιστικής εκδήλωσης  manifestazione transfemminista Non Una Di Meno.

Η επανάσταση των γυναικών είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Γράμμα από μια ιταλίδα γυναίκα στις YPJ. La rivoluzione delle donne è la rivoluzione delle rose. Lettera da una donna italiana nelle YPJ

Γεια σε όλες και σε όλους,
σας γράφω από τη Βόρεια Συρία, έναν τόπο που αν και βασανισμένο από χρόνια δικτατορίας και εμφύλιου πολέμου, χάρη στην τεράστια θυσία πολλών ανδρών και γυναικών είναι σήμερα μια ελεύθερη γη. Μια ελεύθερη γη και ελευθερία ειδικά για τις γυναίκες, που είναι η πρωτοπορία αυτής της επανάστασης.
Αυτός ο πρωταγωνιστικός ρόλος βασίζεται σε μια σαφή ιδεολογική θέση: ο ρόλος των γυναικών στην κοινωνία είναι κεντρικός αλλά συντρίβεται από χιλιετίες πατριαρχίας, η εκμετάλλευσή τους είναι η πιο βάναυση και ριζωμένη, αν θέλουμε μια ελεύθερη κοινωνία οι γυναίκες πρέπει να είναι ελεύθερες. Πρέπει να είναι σε θέση να στηρίζουν τον εαυτό τους οικονομικά και πολιτικά, να διαμορφώνουν τον εαυτό τους, να αναπτύσσουν τις δικές τους δυνατότητες στο μέγιστο, να επιδιώκουν κάθε επιθυμία, να αισθάνονται και να είναι ασφαλείς και δυνατές. Να είναι σε θέση να προστατεύσουν τον εαυτό τους, τους ανθρώπους και τη γη που αγαπούν.
Αυτή η θεωρία έχει καταστεί πρακτική: συλλογικά οργανώνονται για να ανταποκριθούν σε κάθε μια από αυτές τις ανάγκες και κάθε μέρα υπάρχει ένας τρόπος, τον βρίσκουν, να ξεπεραστούν τα νέα εμπόδια. Οι οργανώσεις τους είναι αυτόνομες: οι γυναίκες είναι η λύση στα προβλήματα των γυναικών! Αλλά εκεί που τα προβλήματα προκύπτουν, στην κοινωνία με τις αντιφάσεις της, εκεί είναι απαραίτητο να σπείρουν, προκειμένου να ριζώσει μια αλλαγή που θα χτίσει ένα μέλλον απαλλαγμένο από την πατριαρχική βία. Είναι με την αυτονομία και τη γνώση τους που οι γυναίκες λειτουργούν ως κινητήρια δύναμη και εγγυώνται ότι όλες και όλοι θα ζήσουν μαζί μια ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή. Εκεί γεννήθηκαν οι YPJ, οι Μονάδες Άμυνας των Γυναικών, και είναι η πεποίθηση ότι αυτό ισχύει και στο σπίτι μας που με ώθησε να επιλέξω να είμαι μέρος αυτών των Μονάδων και αυτής της επανάστασης.
Οι Ypj είναι ένα στρατιωτικό σώμα που μπόρεσε να επιτύχει εξαιρετικές νίκες στο πεδίο της μάχης, έχουν απελευθερώσει χιλιάδες ανθρώπους από τη φρίκη του Isis, τους προστατεύουν από το συριακό καθεστώς, ποτέ δεν έκαναν πίσω μπροστά στις επιθέσεις ενός φασιστικού και πατριαρχικού κράτους οπλισμένου με οπλοστάσια όπως η Τουρκία … αλλά όχι μόνο … Είναι πάνω απ’ όλα μια επαναστατική οργάνωση που ενσωματώνει και αναπτύσσει μια βαθιά αλλαγή, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική. Θέλω να εξηγήσω αυτήν την έννοια μιλώντας γι αυτό που ονομάζεται «η θεωρία του τριαντάφυλλου», κάθε ζωντανό πλάσμα έχει τις δικές του μορφές αυτοάμυνας. Ένα τριαντάφυλλο καλλιεργεί την ομορφιά των πετάλων του χάρη στα αγκάθια που το προστατεύουν από αυτό που το απειλεί. Κάθε γυναίκα είναι ένα τριαντάφυλλο και μπορεί να καλλιεργήσει την ομορφιά της μόνο χάρη στα αγκάθια της, στην άμυνα της. Η ικανότητά μας να υπερασπιζόμαστε σημαίνει να έχουμε πολιτιστικές, φιλοσοφικές και κοινωνικές βάσεις που να είναι εντελώς διαφορετικές από εκείνες στις οποίες θεμελιώνεται η πατριαρχία. Η γυναικεία επανάσταση είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Κάθε φυτό βγάζει ρίζες λουλουδιών που μετακινούν τη γη πάνω στην οποία μεγαλώνει και καλλιεργεί τα αγκάθια που θα επιτρέψουν την πλούσια ανθοφορία του.
Οι καθημερινοί αγώνες μας κατά της κοινωνικής και θεσμικής βίας έχουν πολλά να μοιραστούν με αυτό που συμβαίνει στη Συρία. Η ελευθερία και η γνώση που κερδίζουν οι γυναίκες εδώ είναι η ελευθερία και η γνώση μας. Όπως και κάθε δική μας πρόοδος, κάθε προώθηση των θέσεων και της ελευθερίας μας είναι και δική τους. Ζούμε σε διαφορετικά πλαίσια, σε διαφορετικές συνθήκες και συγκυρίες, ναι, όπως διαφορετικές είναι οι μορφές βίας που χρησιμοποιούνται εναντίον μας, αλλά ο εχθρός είναι ο ίδιος. Όπου κι αν είμαστε, η δύναμή μας έγκειται στην οργάνωση του θυμού μας, της επιθυμίας μας για λύτρωση, αλλαγή και ισότητα. Όπου υπάρχει βία υπάρχει ένας τρόπος να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, μαζί.

Στην καθεμιά οι μάχες της, για όλες η πάλη και τη νίκη!
Πάντα κοντά σας, στο πλευρό σας,
Eddi

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/la-rivoluzione-delle-donne-e-la-rivoluzione-delle-rose-lettera-da-una-donna-italiana-nelle-ypj

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Οι αντιιμπεριαλιστές πρέπει να κατανοήσουν τη σχέση ανάμεσα στις Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις SDF και τις ΗΠΑ – Gli anti-imperialisti devono comprendere la relazione tra SDF e Stati Uniti

Stampa

 

1316

του Marcel Cartier

Οι αντιιμπεριαλιστές πρέπει να κατανοήσουν την σχέση ανάμεσα στις SDF και τις Ηνωμένες Πολιτείες

Μετά το ISIS, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εγκαταλείψουν αμέσως τους κούρδους συμμάχους τους;

Στις 17 οκτωβρίου, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, le Forze Democratiche Siriane ανακοίνωσαν την απελευθέρωση της Raqqa από τις αντιδραστικές δυνάμεις του ισλαμικού Κράτους ύστερα από την λεγόμενη  «Μεγάλη Μάχη”, στην οποία πάνω από 600 συντρόφων τους έχασαν τη ζωή τους. Η απελευθέρωση της πόλης από την πιο βάναυση φασιστική ομάδα της περιοχής υπήρξε μια μεγάλη στιγμή χαράς για τις δυνάμεις των SDF, τόσο των αραβικών πολιτοφυλακών τους όσο και των κατά κύριο λόγο κουρδικών δυνάμεων των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG) και των Μονάδων Προστασίας των Γυναικών (YPJ).

Συγκεκριμένα, ο ρόλος των μαχητριών των YPJ χρησίμευσε ως μια πιστή υπενθύμιση ότι ήταν μια μάχη που αφορούσε τόσο την απελευθέρωση των γυναικών από τους περιορισμούς της δουλείας όσο και αυτή της πόλης ως σύνολο από τη βιαιότητα που είχε υπομείνει από το 2014. Οι εικόνες των γυναικών που ήταν ντυμένες με στρατιωτική στολή που τραγουδούν «Jin Jiyan Azadi» (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία) μετά τη κατάληψη της κεντρικής πλατείας της Raqqa μαζί με τις συμπατριώτισσες τους από τις Μονάδες Γυναικών της Sinjar που είχαν ενωθεί στη μάχη για να εκδικηθούν τη σφαγή του 2014 των αδελφών τους Γεζίντι του Sinjar ήταν ανεκτίμητα ισχυρές. Εξάλλου, είναι εδώ που οι φασίστες του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) πραγματοποίησαν δημόσιες εκτελέσεις όχι πολύ καιρό πριν, εκθέτοντας τα αποκομμένα κεφάλια των θυμάτων τους. Ήταν αδύνατο να φανταστεί κανείς μια πιο ριζικά διαφορετική αντιπαράθεση εικόνων.

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι σοσιαλιστικές και φεμινιστικές δυνάμεις του κινήματος με κουρδική ηγεσία που διεκδίκησε την Ράκκα ως δική τους νίκη. Η πόλη είχε καταστεί σε συντρίμια από τις αεροπορικές επιδρομές υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, οι οποίες υποστήριξαν την επίθεση των SDF στην αυτοανακηρυχθείσα πρωτεύουσα του ισλαμικού κράτους από τον ουρανό. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, επρόκειτο για μια ευκαιρία να πανηγυρίσουν για τον ρόλο τους στην πάλη ενάντια στην «τρομοκρατία», όσο προσπάθησαν να διεκδικήσουν την πατρότητα της διάσωσης της Kobane τον ιανουάριο του 2015, όταν ξεκίνησε ο συντονισμός μεταξύ YPG / YPJ και Ηνωμένων Πολιτειών. Η «Operation Inherent Resolve, Επιχείρηση Εγγενής Επίλυση» ήταν, σύμφωνα με αυτούς, μια μεγάλη επιτυχία.

Οι βάσεις της συμμαχίας ανάμεσα σε USA-SDF

Η συμμαχία μεταξύ SDF και των Ηνωμένων Πολιτειών έχει προκαλέσει μεγάλο αίσθημα σύγχυσης και αποξένωσης σε πολλούς σοσιαλιστές σε όλο τον κόσμο. Έγραψα νωρίτερα για την αδυναμία της δυτικής αριστεράς να κατανοήσει τις δυναμικές που παίζονται στον πόλεμο της Συρίας στο άρθρο μου «YPG & YPJ: Revolutionists or Pawns of the Empire?, Επαναστάτες ή Πιόνια της Αυτοκρατορίας; ». Μια κριτική που αφορούσε τόσο την προηγούμενη δική μου έλλειψη κατανόησης μιας και θεωρούσε ότι είναι ένα γενικό πρόβλημα γι αυτούς που αυτοανακηρύχτηκαν επαναστάτες και τους αριστερούς ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Βεβαίως, η συνεργασία μεταξύ των δυνάμεων που έχουν ως κοινό ιδεολογικό ηγέτη τον ηγέτη του Κόμματος των εργατών του Κουρδιστάν (PKK) Αμπντουλάχ Οτσαλάν και την κύρια ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο είναι μια εξαιρετικά ασυνήθιστη και μοναδική κατάσταση . Oι εμπειρίες που έχουμε για τις ΗΠΑ στο εξωτερικό ήταν γενικότερα πως υποστηρίζουν και εξοπλίζουν τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις για να δεσμευτούν και ασχοληθούν με την κατάκτηση γεωπολιτικά σημαντικών τμημάτων του κόσμου . Μια επιφανειακή ματιά στα πραξικοπήματα, τις παρεμβάσεις και τους πολέμους που υποστηρίχτηκαν από τις ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο μας δίνει μια σαφή ένδειξη του γεγονότος ότι η δραστηριότητα του Πενταγώνου δεν είναι αυτή γενικότερα να τοποθετούνται με την πλευρά γνήσιων απελευθερωτικών κινημάτων. Οποιοσδήποτε αριθμός παραδειγμάτων μας δείχνει την αληθινή φύση της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, από τον «Ξεχασμένο Πόλεμο» στην κορεατική χερσόνησο από το 1950 έως το 1953 στην σκληρή προσπάθεια να καταπνίξουν τον απελευθερωτικό αγώνα του Βιετνάμ μια δεκαετία αργότερα, από την υποστήριξη του φασιστικού πραξικοπήματος στη Χιλή το 1973, στον εξοπλισμό των Contras στη Νικαράγουα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, και πιο πρόσφατα τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιες είναι οι δυνάμεις της αυτοκρατορίας USA.

Τούτου λεχθέντος, ίσως κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει καλύτερα ποιες είναι οι προθέσεις και τα κίνητρα των Ηνωμένων Πολιτειών από το ίδιο το Κουρδικό Κίνημα για την Απελευθέρωση. Εξάλλου, ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό την αιγίδα του Προέδρου Μπιλ Κλίντον και της CIA που διαδραμάτισαν ρόλο κλειδί στη διευκόλυνση της διεθνούς συνωμοσίας κατά του Οτσαλάν το 1999 που οδήγησε στη σύλληψή του στην Κένυα και στην κράτηση του στην Τουρκία, η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα . Ακόμα και όταν τα αμερικανικά όπλα συγκλίνουν προς τις δυνάμεις των YPG και YPJ και οι ΗΠΑ διεξάγουν αεροπορικές επιθέσεις παράλληλα με αυτές τις οργανώσεις, οι ΗΠΑ συντονίζουν τις πληροφορίες και τις αεροπορικές επιδρομές με την Τουρκία κατά των στελεχών του PKK στην Τουρκία και το Ιράκ.

Η υποκρισία ξεχειλίζει, είναι ανησυχητική. Αν οι ΗΠΑ είχαν στην πραγματικότητα επενδύσει σε συνεργασία με το επαναστατικό κουρδικό κίνημα, θα είχαν αφαιρέσει το ΡΚΚ από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, θα αρνούνταν να υποστηρίξουν τις γενοκτόνες φιλοδοξίες της Τουρκίας στην δική της κουρδική περιοχή και θα είχαν ζητήσει την παρουσία της πολιτικής πτέρυγας των δυνάμεων υπό την ηγεσία του YPG και το YPJ, το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στη Γενεύη που θα καθορίσει το μέλλον της Συρίας. Ωστόσο, αυτό δεν είναι τελικά μες τις προθέσεις τους. Η προώθηση ενός πολιτικού μοντέλου προσανατολισμένου στο σοσιαλισμό στη δυτική Ασία είναι αντίθετη με τις οικονομικές ανάγκες των μονοπωλίων, της Wall Street και των υπευθύνων λήψης αποφάσεων στην Ουάσινγκτον. Το PYD και το Κουρδικό Κίνημα για την Απελευθέρωση που συγκεντρώθηκαν γύρω από την Ένωση Κοινοτήτων του Κουρδιστάν (KCK) το γνωρίζουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ανέφεραν συνεχώς τη συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως «τακτική» και ως αντίφαση που τελικά θα είναι ασυμβίβαστη .

Σε μια συνέντευξη με την ANF English στις αρχές Νοεμβρίου, ο Riza Altun, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του KCK, σχολίασε τη συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπογραμμίζοντας ότι «η σχέση μεταξύ του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και των ΥPG θεωρήθηκε θεμιτή και αναγκαία όπως η συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης κατά του φασισμού του Χίτλερ την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Και οι δύο πλευρές χρειάζονταν αυτό το είδος σχέσης, όπως χρειάστηκαν τότε οι ΗΠΑ και οι σοβιετικοί. Συνεπώς μια τακτική σχέση με τις ΗΠΑ αναπτύχθηκε εναντίον του ISIS «. Με άλλα λόγια, τα αμοιβαία και αλληλεπικαλυπτόμενα συμφέροντα οδήγησαν τα δύο μέρη να συνεργαστούν μεταξύ τους, ακόμη και αν οι ιδεολογικές προοπτικές τους είναι σημαντικά διαφορετικές, όπως και η ΕΣΣΔ και οι δυτικές δυνάμεις – ενωμένοι ενάντια στην απειλή της ναζιστικής Γερμανίας, παρά τα καπιταλιστικά και σοσιαλιστικά συστήματα ήταν τελικά ασυμβίβαστες, σε ασυμφωνία.

Ο Altun επισημαίνει επίσης ότι το KCK έχει επίγνωση του γεγονότος ότι, πιστά στη φύση των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλες τις παραπάνω παρεμβάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, η Ουάσιγκτον έπαιξε ρόλο στην διάδοση των σαλαφιστικών ομάδων όπως η al-Nusra και το ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιράκ. Εξάλλου, η σταθεροποίηση του αμερικανικού change καθεστώτος σε σχέση με τη Συρία έχει τεκμηριωθεί άριστα εδώ και δεκαετίες. Αν και η συριακή κυβέρνηση του Μπάαθ συμμετείχε σε ένα ορισμένο επίπεδο στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που υποστήριξαν οι ΗΠΑ και έχει προχωρήσει προς την κατεύθυνση των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην εποχή του Μπασάρ αλ-Άσαντ, το αμερικανικό establishment συνέχισε να βλέπει τη Συρία ως παράδειγμα ανεξαρτησίας και οικονομικού εθνικισμού. Αυτό είναι απαράδεκτο για το Πεντάγωνο όπως ήταν και οι εθνικιστικές κυβερνήσεις του Ιράκ υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν και στη Λιβύη υπό τον Μουαμάρ Καντάφι. Ο Altun έχει επίγνωση του γεγονότος ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τροφοδοτήσει και χρηματοδοτήσει αντιδραστικές δυνάμεις στην αποστολή αυτή, λέγοντας ότι όταν ξεκίνησε η μάχη για την Kobane, η υποστήριξη στις σαλαφιστικές ομάδες δεν προέρχονταν μόνο από την Τουρκία, αλλά και «άλλες δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, υποστήριξαν αυτές τις ομάδες». Δηλώνει ότι μόνο λόγω της μαζικής διεθνούς πίεσης οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν τελικά να παρέμβουν και να βοηθήσουν τις YPG και YPJ να εμποδίσουν το ισλαμικό Κράτος να φτάσει στα σύνορα της Τουρκίας στη Kobane.

Σε όσους παρακολουθούσαν ενώ η κυβέρνηση Ομπάμα είχε σχεδόν παρέμβει στη Συρία τον Σεπτέμβριο του 2013 για να βομβαρδίσει τις θέσεις της συριακής κυβέρνησης, μόνο έχοντας βομβαρδιστεί από διαμαρτυρίες τόσο στους δρόμους όσο και στο Κογκρέσο από όσους ήθελαν να μάθουν εάν αυτό ισοδυναμεί με υποστήριξη προς την al-Nusra και το ισλαμικό Κράτος, η επέμβαση των ΗΠΑ στη Συρία σε ένα πεδίο «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» στα τέλη του 2014 βρωμούσε υποκρισίας.

Ατυχώς, μεγάλο μέρος της αριστεράς που υποστήριξε την κουρδική αντίσταση στο Κομπάνι δεν μπορεί πλέον να προχωρήσει ώστε να συνεχίσει την αλληλεγγύη της με τις YPG και τις YPJ. Η αντίσταση δεν ήταν πλέον «καθαρή», αλλά μολύνθηκε από μια σχέση με τις δυνάμεις της αυτοκρατορίας. Για τις αγέλες των πολεμιστών των πληκτρολογίων μέσα στην άνεση των δυτικών καφετεριών τους, οι «κόκκινοι κούρδοι» είχαν πλέον μετατραπεί σε στρατιώτες-υποχείρια για τη βαλκανιοποίηση της Συρίας και της περιοχής. Δεν υπήρχε καμία διάκριση μεταξύ των YPG και του αντιδραστικού κλαν του Barzani στο βόρειο Ιράκ – και οι δύο ήταν μέρος μιας ιμπεριαλιστικής επίθεσης που υποστήριζε ο σιωνισμός, παρόλο που οι YPG δεν είχαν καμία πρόθεση να αγωνιστούν ενάντια στις δυνάμεις του συριακού κράτους – παρά τις περιστασιακές αψιμαχίες με τον Συριακό Αραβικό Στρατό.

Η μανία των ΗΠΑ για την αφιέρωση της νίκης της Raqqa στον Ocalan

Καθώς η χαρά για τη νίκη στη Raqqa συνεχίστηκε τις ημέρες μετά τη δήλωση της απελευθέρωσής της, οι YPG και οι YPJ ανακοίνωσαν ότι αυτό το ιστορικό επίτευγμα θα ήταν αφιερωμένο στον αρχηγό τους Abdullah Ocalan. Τα τμήματα των μέσων ενημέρωσης και των δύο οργανώσεων παρήγαγαν βίντεο στα οποία οι μαχητές μιλούσαν πολύ και με πάθος για το σημαντικό ρόλο του «Serok Apo» (Leader Ocalan) που τους ενέπνευσε να κερδίσουν όχι μόνο στη Raqqa, αλλά και στις μάχες τα προηγούμενα χρόνια σε όλη τη βόρεια Συρία. Η θέα ενός τεράστιου πανό στην κεντρική πλατεία της πόλης θεωρήθηκε από μερικούς άραβες εθνικιστές ως απόδειξη της «κουρδικής αποικιοκρατίας», παρά το γεγονός ότι τα γραπτά του Οτσαλάν και το σχέδιο της Rojava έχουν απομακρυνθεί από τον εθνικιστικό λόγο υπέρ μιας κοινωνίας πολυεθνικής στην οποία η συνεργασία μεταξύ κούρδων, αράβων, ασσυρίων, τουρκομάνων και άλλων εθνών είναι θεμελιώδης.

Η εκστρατεία για να κρατηθεί ο Οτσαλάν ως σύμβολο του κινήματος και η νίκη στη Raqqa που παρουσιάζονταν στον κόσμο ήταν στρατηγικά σημαντική. Ήταν απλά να κάνουν γνωστό στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι οι πεποιθήσεις του κινήματος δεν πρόκειται ποτέ να διακυβευτούν. Λίγες μέρες αργότερα, ο εκπρόσωπος του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας, maggior Adrian Rankine-Galloway, δήλωσε στην Global Post: «Καταδικάζουμε την επίδειξη του ηγέτη του PKK και του ιδρυτή του Abdullah Ocalan κατά την απελευθέρωση της Raqqa. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη σύμμαχο τους στο ΝΑΤΟ, την Τουρκία, στην πολυετή πάλη της κατά του ΡΚΚ και αναγνωρίζουν την απώλεια ανθρώπινων ζωών που υπέφερε η Τουρκία σε αυτή τη σύγκρουση ».

Αυτό για άλλη μια φορά αποκαλύπτει το βαθύ επίπεδο των εντάσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη στην επισφαλή συμμαχία και το γεγονός ότι, παρά τις αντιρρήσεις της Τουρκίας για την προμήθεια αμερικανικών όπλων στις SDF, οι αμερικανοί ποτέ δεν ενδιαφέρονταν να σημειώσουν μια ξεκάθαρη ρήξη με το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία παραμένουν βασικά στην ίδια ομάδα, οι διαφορές μεταξύ του Πενταγώνου και του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος είναι πολύ σημαντικές για τη δημιουργία μακροπρόθεσμης συνεργασίας.

Το στέλεχος του KCK Altun ανέφερε σχετικά με τις εντάσεις αυτές στη συνέντευξή του στην αγγλική ANF, δηλώνοντας ότι «Ο αγώνας της κουρδικής επανάστασης στη Rojava βασίζεται στην ελευθερία και την ισότητα σε σοσιαλιστική βάση. Είναι η έκφραση μιας πολιτικής πορείας που έχει αναπτυχθεί με βάση την αδελφοσύνη και την ενότητα των λαών. Από την άλλη πλευρά, οι ιμπεριαλιστές αγωνίζονται να επιβάλουν την ηγεμονία τους στη Μέση Ανατολή … Αυτή δεν είναι μια σχέση στην οποία οι πλευρές υποστηρίζουν η μια την άλλη αλλά βρίσκονται σε συνεχή σύγκρουση. » Οι λέξεις αυτές μοιάζουν όπως αυτές του ηγέτη μιας δύναμης αγαιλέων που ακολουθεί τυφλά τις εντολές του κουκλοπαίκτη, θέλοντας να ικανοποιήσει τις ανάγκες της ιστορικής αποστολής αυτού του τελευταίου και να απορρίψει τις δικές του.

Ο Altun αναφέρει για άλλη μια φορά το παράδειγμα της δυτικο-σοβιετικής συνεργασίας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δηλώνοντας ότι «Η συμμαχία που αναπτύχθηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μια αντιφασιστική θέση που προέκυψε από το σημείο τομής της εθνικής άμυνας της Σοβιετικής Ένωσης που δέχονταν έντονες επιθέσεις και των συμφερόντων άλλων αντιφασιστικών δυνάμεων. Η συμφωνία αυτή παρέμεινε σε ισχύ όσο συνεχίζονταν οι φασιστικές επιθέσεις. Αφότου όμως νικήθηκε ο φασισμός, όλα τα μέρη επέστρεψαν στις πολιτικές τους θέσεις και συνέχισαν τις αντίστοιχες ιδεολογικο-πολιτικές πορείες τους ».

Για όσο διάστημα η συνεργασία μεταξύ Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος και Ηνωμένων Πολιτειών συνεχίζεται, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι YPG και οι YPJ δεν θα παραιτηθούν ποτέ από τις ιδεολογικές πεποιθήσεις τους. Θα ήταν η προδιάθεση μιας θεαματικής φαντασιοπληξίας και μνημειώδους ψευδαίσθησης για την Ουάσινγκτον να πιστεύει ότι οι βασικές ιδέες ενός 40ετούς απελευθερωτικού κινήματος, γραμμένες με το αίμα δεκάδων χιλιάδων μαρτύρων, θα μπορούσαν να εξαλειφθούν λόγω των απαιτήσεων της αμερικανικής αυτοκρατορικής αλαζονείας. Μιλώντας στο Ίδρυμα Aspen τον ιούλιο, ο Raymond «Tony» Thomas, Αρχηγός της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ, δήλωσε ξεκάθαρα στους κούρδους μαχητές στη Συρία, «δεν μπορείτε να κρατάτε σφιχτά τον Οτσαλάν». Ίσως ακριβώς ο Julian Assange των WikiLeaks το είπε με τον καλύτερο τρόπο, όταν απάντησε λέγοντας: «Ποιος είναι αυτός ο # Οcalan που ο αμερικανικός στρατός λέει ότι οι κούρδοι δεν μπορούν να τον κρατήσουν σφιχτά; Είναι ο Μαντέλα τους. Είναι πιο πιθανό οι ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τον George Washington».

Ένα προειδοποιητικό σήμα;

Οι Κούρδοι λένε ότι οι μόνοι τους φίλοι είναι τα βουνά. Έχουν χρησιμοποιηθεί και περιθωριοποιήθηκαν από κατοχικές και αποικιοκρατικές δυνάμεις εδώ και δεκαετίες, για αιώνες αντιθέτως. Ο διαχωρισμός της ιστορικής πατρίδας τους σε τέσσερα εθνικά κράτη πριν από περίπου εκατό χρόνια είναι μόνο η τελευταία έκδοση μιας ιστορίας υποταγής. Θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι το κίνημα δεν καταλαβαίνει ότι σε κάποια στιγμή μετά την ήττα του ισλαμικού Κράτους, αυτή η κατάσταση της ύπαρξης «χωρίς φίλους» θα μπορούσε πάλι να είναι μια πολύ αληθινή προοπτική.

Η σύνταξη μιας αλλαγής στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι των δημοκρατικών δυνάμεων της Συρίας (SDF) – ή τουλάχιστον των YPG και των YPJ – θα μπορούσε ήδη να αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι. Στις 13 Νοεμβρίου, σχεδόν ένα μήνα μετά την κήρυξη της απελευθέρωσης της Raqqa και πολύ καιρό μετά που οι Αμερικανοί είχαν ήδη αντιδράσει οργισμένα στην αφιέρωση τους στον Ocalan, το BBC δημοσίευσε μια φερόμενη αναπαράσταση με τίτλο «Το βρώμικο μυστικό της Raqqa». Από μόνη της η ιστορία δεν ήταν καθόλου βρώμικη, δεν ήταν μυστικό. Το θεμελιώδες αξίωμα της ήταν ότι υπήρξε συμφωνία μεταξύ των SDF και του ισλαμικού Κράτους για να δουν την εκκένωση εκατοντάδων από αυτούς τους φασίστες μαχητές από την πόλη. Αυτό είχε ήδη δημοσιευτεί από δεκάδες επικοινωνιακά κανάλια στα αγγλικά τις ημέρες που ακολούθησαν τη δημόσια ανακοίνωσή της από τις SDF. Μήπως υπάρχουν κυνικά κίνητρα για την ανασυσκευασία μιας παλιάς ιστορίας όπως η ενοχλητική «έρευνα» για να φανούν «βρώμικες» οι SDF;

Ο διεθνής με τις YPJ, Kimmie Taylor, ο οποίος έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες εκστρατείες με τους συντρόφους του κούρδους, συμπεριλαμβανομένης της Μεγάλης Μάχης για την Raqqa, δήλωσε σχετικά με το ρεπορτάζ ότι στερείται αξιοπιστίας, αποτελούμενο από «συνεντεύξεις με οδηγούς και λαθρεμπόρους που ανησυχούν μόνο για το χρήμα. Σε άλλες ειδήσεις, χιλιάδες και χιλιάδες μαχητές YPG και SDF έχουν μείνει μόνοι τους για έξι χρόνια, πεθαίνουν για να σώσουν την ανθρωπότητα από το ISIS. Είναι παράξενο τώρα, αφού έχουμε νικήσει εκ των πραγμάτων το ISIS, τα ΜΜΕ και η δύση αρχίζουν να στρέφονται εναντίον μας. Σκεφτείτε το για ένα λεπτό».

Ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί στη συνέχεια, δεν έχει σημασία, το κουρδικό κίνημα θα συνεχίσει να αγωνίζεται για τις ίδιες αρχές του σοσιαλισμού, της ισότητας των φύλων, της πολυεθνικής ενότητας και της οικολογικής κοινωνίας. Κατείχε αυτές τις θέσεις πολύ πριν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να προσφέρουν την αβέβαιη υποστήριξή τους και θα συνεχίσουν να τις κρατούν για πολύ καιρό μετά το τέλος αυτής της στρατιωτικής βοήθειας. Η παγκόσμια αριστερά οφείλει στα κινήματα της την κατανόησή της φύσης αυτής της σχέσης, και να συνειδητοποιήσει ότι οι σύγχρονοι επαναστάτες, όπως ο Mehmet Aksoy των οποίων το αίμα τρέφει τώρα το έδαφος της Raqqa έχουν πεθάνει για ένα καλύτερο μέλλον, πιο φωτεινό για όλη την ανθρωπότητα, όχι για τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού.

Πάρθηκε από το The Region.orgThe Region.org

https://www.infoaut.org/approfondimenti/gli-anti-imperialisti-devono-comprendere-la-relazione-tra-sdf-e-stati-uniti

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

»Θέληση να υπερασπιστούμε μια ελευθερία που έχει κατακτηθεί»: συνέντευξη σε έναν ιταλό σύντροφο στην Αφρίν – «Voglia di difendere una libertà conquistata»: intervista a un compagno italiano ad Afrin [IT/FR]

Stampa

 

25220

[TRADUCTION FRANCAISE ICI] Επικοινωνήσαμε τηλεφωνικά με τον Jacopo, ένα σύντροφο από το Torino που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο καντόνι της Afrin. Η Afrin βρίσκεται υπό καθεστώς επίθεσης εδώ και πλέον δέκα ημέρες από πλευράς της Τουρκίας με την επιχείρηση «κλάδος ελαίας», που επίσημα ξεκίνησε από τον Erdogan για να «προστατεύσει την Τουρκία από την τρομοκρατία», εκ των πραγμάτων γα να επιτεθεί στο σχέδιο συνομοσπονδικής επανάστασης το οποίο ξεδιπλώνεται στην βόρεια Συρία από το ξεκίνημα του εμφυλίου πολέμου στη χώρα.

«Voglia di difendere una libertà conquistata»: intervista a un compagno italiano ad Afrin [IT/FR]

Γιατί αυτό που συμβαίνει στην Afrin συμβαίνει ακριβώς στην Afrin και γιατί συμβαίνει τώρα;

Αυτό που συμβαίνει είναι μέρος μιας μακρύτερης διαδικασίας που ξεκίνησε το 2011 με την έναρξη της συριακής επανάστασης και του εμφυλίου πολέμου. Ο Ερντογάν ενδιαφέρεται για αυτό το καντόνι για διάφορους λόγους. Ο ένας είναι εσωτερικός, να εμποδίσει τον αγώνα του κουρδικού λαού, να καταστρέψει μια επαναστατική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη στη βόρεια Συρία και βλέπει τους κούρδους ως πρωταγωνιστές μαζί με όλες τις άλλες γλωσσικές ομάδες και πληθυσμούς που ζουν σε αυτόν τον τομέα, σε αυτή την περιοχή. Είναι μια διαδικασία που έχει επιτυχία και ως εκ τούτου το ενδιαφέρον του Ερντογάν είναι να την σταματήσει και να την καταστρέψει για να μπορέσει στη συνέχεια να διευθετήσει τους λογαριασμούς του μέσα στο τουρκικό κράτος. Ένας άλλος λόγος είναι ότι ανάμεσα στα καντόνια της βόρειας Συρίας εκείνο της Afrin είναι ένα πλούσιο καντόνι, τόσο από οικονομική άποψη όσο και από άποψη πληθυσμού. Συνεπώς, το να χτυπήσει αυτό το καντόνι σημαίνει να δώσει ένα ισχυρό πλήγμα στην επανάσταση της βόρειας Συρίας. Υπάρχει επίσης προφανώς ένα στρατιωτικό στοιχείο, επί επτά χρόνια το καντόνι της Αφρίν ήταν πάντα απομονωμένο, περιβαλλόμενο από δυνάμεις εχθρού. Από τις δύο πλευρές, τη δυτική και τη βόρεια περιβάλλεται από την Τουρκία, στην ανατολική πλευρά τόσο από τον τουρκικό στρατό όσο και από τις ισλαμικές συμμορίες που είναι οι σύμμαχοί του. Αυτό συμβαίνει επίσης για το μεγαλύτερο μέρος από τα νότια σύνορα του καντονιού, από τα οποία μόνο ένα μικρό μέρος εξακολουθεί να ελέγχεται από το καθεστώς Assad, το οποίο δεν είναι φιλική δύναμη ούτως ή άλλως. Έτσι, ακόμη και από στρατιωτική άποψη, είναι ένας στόχος που πιστεύεται, ή μάλλον έτσι πίστευαν, εύκολος.

Ένα άλλο γεγονός είναι ότι το μακροπρόθεσμο σχέδιο του Ερντογάν είναι αυτό που αποκαλείται εδώ «νεο-οθωμανικό» σχέδιο, το οποίο αρχικά αποσκοπούσε στην ανατροπή του Άσαντ για την αύξηση της εξουσίας του στη Μέση Ανατολή, τoν διαμελισμό του συριακού κράτους και την κατοχή μέρους του. Ο Ερντογάν σε αυτή την περιοχή παρενέβη πάντα μέσω των «proxy», «αντιπροσώπων» του, όπως της Al Nusra ή άλλων ισλαμιστικών ομάδων που χρησιμοποίησαν την ετικέτα του Ελεύθερου συριακού στρατού, Free syrian army [τους επονομαζόμενοι «μετριοπαθείς αντάρτες»] μέχρι το καλοκαίρι του 2016 όταν οι Συριακές δημοκρατικές δυνάμεις [ ο συνομοσπονδιακός στρατός με κουρδικό πρόσημο που συμπεριλαμβάνει και τις YPG / YPJ, άρχισε να απελευθερώνει τα εδάφη Ανατολικά της Kobane από την κυριαρχία του ISIS. Εκείνη τη στιγμή η Τουρκία, και με τη συμφωνία των ΗΠΑ, έστειλε το στρατό της στην περιοχή της Sheba, ειδικότερα στη Jarablus και την Al Bab. Από εκείνη την περιοχή ο Daesh αποσύρθηκε χωρίς μάχη όταν έφτασε ο τουρκικός στρατός. Τώρα σε αυτή την περιοχή υπάρχει μια σαφής συμμαχία, κάτω από την ετικέτα της επιχείρησης «ασπίδα του Ευφράτη», μεταξύ των υπολειμάτων του ISIS, της al Nusra και του τουρκικού στρατού. Τότε περίπου πριν από τέσσερις μήνες, χάρη σε συμφωνία με τη Ρωσία και το καθεστώς, ο τουρκικός στρατός πήρε τον έλεγχο της πόλης της Idlib. Συμφωνία που έπρεπε να είναι λειτουργική για μια «από-κλιμάκωση, de-escalation » στην περιοχή αλλά αυτό όπως είδαμε ήταν ουσιαστικά λειτουργικό για την επίθεση στην Afrin. Προς το παρόν λοιπόν κατέλαβε την περιοχή της Idlib, η οποία βρίσκεται νότια από το καντόνι της Afrin, της περιοχής της Sheba, η οποία βρίσκεται ανατολικά. Η επιθυμία κατοχής του καντονίου της Afrin προέρχεται από την ιδέα της απόκτησης μιας συνεχούς και ομοιογενούς περιοχής σε άμεση επαφή με την Τουρκία.

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου φτάνοντας στην Afrin, και σχετικά με άλλες ζώνες της Συρίας που επισκέφτηκες αυτούς τους μήνες;

Εδώ η κοινωνία είναι πλουσιότερη, φυσικά μέσα στα συριακά πλαίσια. Η σύγκριση με ό, τι μπορεί να ειπωθεί σχετικά με την Ευρώπη πρέπει πάντα να είναι σχετικοποιημένη (σε σχέση με την υποδομή, τις δυνατότητες κατανάλωσης κ.λπ.), αλλά ας πούμε ότι είναι μια περιοχή περισσότερο «μεσαίας τάξης». Υπάρχουν, για παράδειγμα, πολλοί φοιτητές,  ακόμη και που ζουν σε «φοιτητικές» εστίες, άνθρωποι που ήρθαν εδώ για σπουδές και οι οποίοι είναι στο σπίτι με πέντε ή έξι άλλους νέους. Υπάρχει λοιπόν μια νοοτροπία που οδηγεί επίσης στο να ταχτοποιηθείς μέσα στο «σύστημα», στην εύρεση καλύτερης εργασίας ή ίσως στην αποδημία, στη μετανάστευση στην Ευρώπη. Όντως, πριν από τον πόλεμο και την επανάσταση πολλοί εδώ εργάζονταν για το συριακό κράτος, στα δημόσια γραφεία. Είναι ένα μέρος κάπως διαφορετικό, μπορείτε να το δείτε και από τους ανθρώπους που βλέπετε να τριγυρνούν, τόσο στο ντύσιμο, στη σχέση με τις οικογένειες, ακόμα και στην ίδια την ιδέα των σπουδών. Είναι επίσης ένα πολύ θετικό γεγονός, για παράδειγμα βλέπω επίσης πολλούς νέους που πραγματικά θέτουν το ερώτημα του τι σημαίνει να είσαι φοιτητής και να είσαι επαναστάτης.

Πως δέχτηκε ο λαός το επαναστατικό σχέδιο του δημοκρατικού συνοσπονδισμού και πως αντιδρά τώρα μπροστά στην επίθεση από πλευράς Erdogan? 

Το γεγονός ότι μέχρι πριν από λίγες μέρες στο καντόνι της Αφρίν δεν υπήρξε ποτέ ο πόλεμος επέτρεψε στην επανάσταση να ριζώσει τις δομές της και να οργανώσει την κοινωνία με τρόπο πιο ήρεμο, ας πούμε, σε σύγκριση με άλλα καντόνια όπου υπήρχαν πολλά «άλματα» λόγω των συγκυριών και των απρόβλεπτων του πολέμου. Επομένως, η επαναστατική διαδικασία αναπτύχθηκε με συνέχεια τα τελευταία επτά χρόνια. Επομένως, αυτό που βλέπουμε είναι ότι στα χωριά και τις πόλεις οι επαναστατικές δομές των νέων και των γυναικών ειδικότερα είναι πολύ καλά ριζωμένες και οργανωμένες στην επικράτειά τους.

Η επίθεση του Ερντογάν κατά κάποιο τρόπο ήταν αναμενόμενη. Αλλά πώς είναι δυνατόν ο δεύτερος στρατός του ΝΑΤΟ – με τις καλύτερες διαθέσιμες τεχνολογίες πολέμου, βομβαρδιστικά αεροπλάνα, ελικόπτερα cobra, χιλιάδες τεθωρακισμένα – να μην κατάφερε να περάσει περισσότερο από κάποιο χιλιόμετρο τα σύνορα του καντονιού σε εννέα ημέρες; Αυτό είναι δυνατό επειδή είναι πραγματικά ένας αγώνας όλου του πληθυσμού ενάντια σε αυτή την επίθεση. Όλοι συμβάλλουν. Για παράδειγμα, επισκέπτομαι πολλές οικογένειες εδώ που με φιλοξενούν. Σε κανένα σπίτι δεν υπάρχουν νέοι, είναι όλοι στο μέτωπο ή προσφέρουν ένα χέρι στα μετόπισθεν για να στηρίξουν την πολεμική προσπάθεια. Σε γενικές γραμμές, ο πληθυσμός αυτού του καντονιού, μετά από επτά χρόνια επανάστασης, βρίσκεται στη συντριπτική πλειοψηφία του ενάντια στην απειλή μιας τουρκικής εισβολής. Για τους κούρδους είναι ο παντοτινός εχθρός. Αλλά και για τους άλλους πληθυσμούς, τους άραβες, τους αρμένιους, τους κιρκάσιους και τους τουρκομάνους, αυτό σημαίνει το φόβο της επιστροφής του ισλαμικού εξτρεμισμού. Ο σύμμαχος του Ερντογάν εδώ είναι η al Nusra, ο συριακός κλάδος της αλ Κάιντα. Και έτσι υπάρχει και η επιθυμία να εμπλακούν σε αυτό, να υπερασπιστούν μια κατακτημένη ελευθερία. Γνωρίζω επίσης και κατανοώ από τις ερωτήσεις που μου κάνουν εδώ σχετικά με την Ευρώπη. Πρόκειται για ζήτημα ιδεολογίας, αλλά όχι όπως το σκεφτόμαστε στην Ευρώπη. Μας οδηγεί να σκεφτόμαστε την ιδεολογία ως κάτι που έχει πολύ αφηρημένες έννοιες και χροιές, πάνω στις οποίες δεν υπάρχουν πολλά να κερδηθούν ή να χαθούν, ενώ εδώ η επανάσταση έχει πραγματικά επιφέρει μια αλλαγή στις προοπτικές ζωής αυτών των ανθρώπων. Οπότε όλοι, ή τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία, είναι πεπεισμένοι ότι η υπεράσπιση της επαναστατικής διαδικασίας αξίζει τον κόπο, μερικές φορές μέχρι να διακυβεύσουν τη ζωή τους.

Για παράδειγμα, σήμερα είδα μια διαδήλωση νέων από μια γειτονιά, όπου εκδηλώνονταν το γεγονός ότι θα ενταχθούν στην προσπάθεια των YPG / YPJ, τις μονάδες άμυνας του λαού. Στην πρώτη σειρά υπήρχε μια ομάδα κοριτσιών με τα Καλάσνικοφ, μου είπαν για το ποιες ήταν και με πληροφόρησαν πως επρόκειτο για μερικές φοιτήτριες που είναι μέρος του κινήματος. Η ώθηση τους, για παράδειγμα, είναι το γεγονός ότι σε αυτή την επανάσταση οι γυναίκες έχουν κεντρικό ρόλο, δεν μπορεί να ληφθεί απόφαση χωρίς αυτές. Φανταστείτε τι μπορείτε να γίνει ως προοπτική αν σε λίγες εβδομάδες αυτή η επικράτεια θα μπορούσε να βρίσκεται υπό τον έλεγχο της αλ Κάιντα. Κάνει τεράστια διαφορά.

Εντυπωσιάστηκα, για παράδειγμα, από το γεγονός ότι η διαδικασία αυτή δεν αφορά μόνο τον κουρδικό πληθυσμό, έστω κι αν αυτός είναι προφανώς ο πιο σημαντικός πρωταγωνιστής, αλλά περιλαμβάνει πραγματικά όλους, ιδίως τους νέους. Παραδείγματος χάριν, υπάρχει το παράδειγμα του αραβικού πληθυσμού, ο οποίος υποστηρίζει σε μεγάλο βαθμό αυτή την επανάσταση, αλλά κυρίως οι νέοι άραβες, που εισέρχονται ακριβώς στις επαναστατικές οργανώσεις νεολαίας της πολιτικής ζωής ή ακόμα και συμμετέχουν στις YPG. Αυτή η επανάσταση αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένη, μια πραγματική αλλαγή στις ζωές, ακόμη και στις σχεσιακές μορφές που υπάρχουν.

Το γεγονός πως ο Ερντογάν είπε ότι μετά από επτά ημέρες θα είχε εξαλείψει τις YPG από την Αφρίν και ότι αντιθέτως σήμερα [χθες] βρισκόμαστε στην ένατη ημέρα κατά την οποία ουσιαστικά δεν κατάφερε να επιτύχει κάποιο σημαντικό στρατιωτικό αποτέλεσμα, είναι επίσης η απόδειξη ότι όταν ένας αγώνας λαϊκός συμπίπτει όχι μόνο με μια επαναστατική διαδικασία αλλά και με μια σύγκρουση, στο τέλος η δύναμη που μπορεί να τεθεί σε ισχύ είναι τόσο μεγάλη που μπορεί επίσης να κερδηθεί, αυτός ο αγώνας. Αυτό πραγματικά, σε πολύ μικρότερη κλίμακα, είναι εκείνο που νομίζω ότι έζησα στο σπίτι μας στην Val di Susa, όπου ο πληθυσμός μπλοκάρει εδώ και είκοσι χρόνια το έργο-σχέδιο του ιταλικού κράτους να φτιάξει την γραμμή των τρένων υψηλής ταχύτητας TAV.

 

28/01/2017

 https://www.infoaut.org/conflitti-globali/voglia-di-difendere-una-liberta-conquistata-intervista-a-un-compagno-italiano-ad-afrin

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συρία: γιατί είναι βασικό, θεμελιώδες να υποστηρίξουμε την Αφρίν; – Siria: perché è fondamentale sostenere Afrin?

Stampa

 

42234

Afrin”. Πού είναι; Τι είναι; Ακόμα ένα όνομα που αναδύεται, άγνωστο, από τα χρονικά του κόσμου, από τα καπνισμένα χαλάσματα του εμφύλιου πολέμου της Συρίας. Κάποτε ήταν η Deraa, σε άλλες φάσεις αυτής της ιστορίας, και εν μέρει σε μια διαφορετική ιστορία, μετά η Kobane, στους μήνες της προώθησης του Isis που φαινόταν ασταμάτητη, μετά το Χαλέπι, η Raqqa. Αυτή η ιστορία είναι μεγάλη, πλατιά. Οδηγεί πίσω στην Τύνιδα και το Κάιρο, στην Υεμένη και το Μπαχρέιν, μέχρι την Τεχεράνη.

Συρία: γιατί είναι βασικό να στηρίξουμε, να προστατεύσουμε την Αφρίν; Siria: perché è fondamentale sostenere Afrin?

Η αντίσταση που η Αφρίν, σε αυτές τις ώρες, διεξάγει κατά του δεύτερου στρατού του ΝΑΤΟ, μόνη όπως ο Δαβίδ κατά του Γολιάθ, ανάμεσα στα πτώματα των παιδιών που παραμένουν κάτω από τα ερείπια των βομβαρδισμών ενός στρατού που διαθέτει την ισραηλινή τεχνολογία, ιταλικά ελικόπτερα και γερμανικά τεθωρακισμένα, είναι μόνο το αποτέλεσμα επτά χρόνων ανασχηματισμών και χάους που ακολούθησαν τη λαϊκή εξέγερση των αραβικών ανοίξεων. Δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουμε το νόημα των γεγονότων της Αφρίν αν δεν κρατήσουμε σταθερή αυτή την πλατιά οπτική, που μας αναγκάζει να επιστρέψουμε μόνο στο χθες. Τι συνέβη με τις «ανοίξεις», ποιες διαδικασίες έχουν θέσει σε κίνηση; Τι συνέβη με τις εξεγέρσεις, τις εκλογές, τα πραξικοπήματα, τους εμφύλιους πολέμους που διεξήγαγαν οι πληθυσμοί της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής;

Η βόρεια Συρία σύντομα έγινε διφορούμενο επίκεντρο της συριακής επανάστασης, με όλες τις ασάφειες και αντιφάσεις του. Τον Ιούλιο του 2012, ενώ οι συμμορίες των ισλαμιστών από την αγροτική περιοχή γύρω από την Manbij και Jarablus επιτίθονταν στο Χαλέπι, η Afrin, μια πόλη στα μακρινά βόρειο-δυτικά, έδιωχνε τις κυβερνητικές δυνάμεις και ανακοίνωνε την κοινότητα της, σε συντονισμό με την Kobane. Το ανάλογο αυτοδιοικούμενο όργανο που ανακοινώνονταν στη Shech Maxsud, κουρδική συνοικία του Χαλεπίου, θα εκκενωθεί με χιλιάδες πρόσφυγες να φθάνουν ακριβώς στην Afrin, ενώ η αρχαία συριακή πόλη ήταν συγκλονισμένη από συγκρούσεις μεταξύ καθεστώτος, ισλαμιστών και YPG. Ακόμα και σήμερα, η κοινότητα του Χαλεπίου πραγματοποιεί συναντήσεις στην Afrin, ένα από τα πιο όμορφα μέρη στη Συρία, που υπερασπίζονται με αποτελεσματικότητα οι YPG, αν και περιβάλλεται χρόνια από την εχθρική Τουρκία στα βόρεια και δυτικά και τις ισλαμιστικές δυνάμεις συμμάχους προς αυτήν στα νότια και ανατολικά . Ακόμα και τώρα το καντόνι της Αφρίν, συνοσπονδισμένο με την Manbij, Kobane, Qamishlo και Hasakah μέχρι την Raqqa, αποτελεί μόνιμο καταφύγιο για χιλιάδες πρόσφυγες που προέρχονται από το Χαλέπι, την Idlib και άλλα εδάφη. Ακριβώς μια ολόκληρη οικογένεια αράβων προσφύγων είναι από τα πρώτα θύματα των συνεχών
βομβαρδιστικών επιθέσεων από την τουρκική αεροπορία αυτές τις ώρες.

Λέγαμε: Afrin, Χαλέπι, Kobane, Raqqa. Είμαστε συνηθισμένοι να τις θεωρούμε ξεχωριστές ιστορίες, αλλά είναι ένα κομμάτι γης, και τα πολιτικά τους ιστορικά, ακόμα και κατά τη διάρκεια του πολέμου, είναι πιο συνδεδεμένα από ό, τι νομίζουμε. Όταν οδηγούσα στις περιοχές αυτές, το 2016, ήταν παράξενο να κατευθύνομαι προς τον Ευφράτη από το Tel Abyad και να βλέπω γραμμένο: «Χαλέπι: 30 χιλιόμετρα» ή «Raqqa: 50 χιλιόμετρα». «Τουρκία σύνορα: 5 χιλιόμετρα». Όλα ήταν πολύ κοντά, αλλά απέχοντα, μακρινά. Η συνομοσπονδιακή επανάσταση, το καθεστώς, το ισλαμικό Κράτος. Ήμασταν όλοι εκεί, ανάμεσα σε δρόμους μεγάλους όσο οι επαρχιακές οδοί ανάμεσα στη Νάπολη και το Σαλέρνο, ή το Μιλάνο και την Κρεμόνα, αλλά ξέραμε ότι θα χρειάζονταν χρόνια, και χιλιάδες θανάτους, για να ανοίξουν, και ακόμη πολλοί από αυτούς τους δρόμους σε αυτό τον τομέα είναι κλειστοί, λόγω της εισβολής εκείνο το καλοκαίρι από την Τουρκία, η οποία αφαίρεσε αδικαιολόγητα από τον σύριο πληθυσμό τις πόλεις Jarablus, Al-Rai και Al-Bab, παραδίδοντας τες σε πολιτοφυλακές δολοφόνων ισλαμιστών που κόβουν κεφάλια και συνδέονται με την συριακή πτέρυγα της Αλ-Κάιντα, τους οποίους οι ανεπανάληπτοι Ιταλοί δημοσιογράφοι αποκαλούν «μετριοπαθείς» και τώρα, κάτω από την σημαία «μιας χρήσης» εκείνου που ένας αξιολύπητος Τύπος εξακολουθεί να αποκαλεί «Ελεύθερο συριακό Στρατό, Free Syrian Army», θα ήθελε να οδηγήσει στην Afrin, μια πόλη που γνωρίζει έξι χρόνια αυτοδιοίκησης και την επανάσταση των γυναικών, ο μεσαιωνικός σκοταδισμός του τούρκου πρόεδρου – ή κάτι χειρότερο.

Σήμερα η Afrin αντιστέκεται ως αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας, η οποία έχει σίγουρα τις ρίζες της βαθιά μέσα στην ιστορία του συριακού εμφυλίου πολέμου και του αγώνα για την ευρύτερη απελευθέρωση του Κουρδιστάν, αλλά και στην πολύπλοκη κατάσταση των αρχικά αραβικών ανοίξεων, έπειτα κουρδικών, και σήμερα και περσικών . Ήταν δύσκολο, ποτέ δεν θα το θυμούμαστε αρκετά, να καταλάβουμε τι ήταν αυτές οι «ανοίξεις». Πολλοί, ας θυμηθούμε ξανά, θεώρησαν δεδομένο ότι ήταν απλώς η επιθυμία για «ελευθερία» μεταξύ των νέων: λιγότερη γραφειοκρατία, λιγότερη αστυνομία, ίσως λιγότερη παράδοση. Μόλις τρία χρόνια αργότερα, το 2014, όταν μια βάναυση δικτατορία στην Αίγυπτο, εν μέρει ευλογημένη από την αριστερά, κατέστειλε ένα εντυπωσιακό ισλαμιστικό κύμα, και μέρος της Συρίας και του Ιράκ ήταν στα χέρια ενός αυτοαποκαλούμενου ισλαμικού Κράτους που προκαλούσε τρόμο και ανατριχίλα, όλοι ήταν έτοιμοι να ορκιστούν ότι στην κοιλιά των μουσουλμανικών περιοχών, ειδικά όταν είναι άδεια και όταν διαμαρτύρεται, υπάρχει πάντα και μόνο το Ισλάμ, και ότι μιας άνοιξης «δημοκρατικής» και κατά κάποιο τρόπο «ψεύτικης» που ταράζεται εσωτερικά από αντιδραστικές λογικές, ακολούθησε ένας σαλαφιτικός χειμώνας.

Δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή η τρέχουσα πρόκληση-μονομαχία στους λόφους της Αφρίν αν δεν προσπαθήσουμε να διαλύσουμε και να καταλάβουμε εκείνο τον κόμπο, εκείνο το κομβικό σημείο που δεν έχει ακόμη επιλυθεί: απελευθέρωση ή σαρία; Τι θέλουν αυτές οι κοινωνίες; Τι θέλει η Συρία, η Τουρκία; Οι σημερινές κοινωνίες είναι όχι μόνο κοινωνικά στρωματοποιημένες, αλλά κοινωνικά διασπασμένες, και όχι σύμφωνα με κατευθυντήριες γραμμές που ακολουθούν δουλικά τα ταξικά όρια. Ο Ayman al-Zawahiri, παγκόσμιος ηγέτης της Αλ Κάιντα, ήταν προσεκτικός το 2011. Οι λεπτομέρειες και το περιεχόμενο των διαδηλώσεων δεν ανταποκρίνονταν στο μέλλον για εκείνους τους λαούς που έχει κατά νου η Αλ Κάιντα. Αντίθετα, εκείνες οι διαδηλώσεις φαίνονταν να αποτελούν κίνδυνο για την ισλαμιστική κοινωνική ηγεμονία τόσο όσο και για τα όργανα, τους θεσμούς που βρίσκονται στην εξουσία, όχι με την έννοια ότι ήταν αντιθρησκευτικοί, αλλά επειδή οποιαδήποτε «αυτόνομη» πρωτοβουλία σημαντικών μερών του πληθυσμού αποτελεί για τα σαλαφιστικά κινήματα την αρχή του δρόμου της καταδίκης, της τιμωρίας. Οι ισλαμιστές, αν και μερικές φορές εμπνεύστηκαν από οργανωτικής άποψης από τα μαρξιστικά κινήματα της δεκαετίας του Εξήντα (ας σκεφτούμε τον Αιγύπτιο Sayyed al-Qutb, σημαντικό ακριβώς για τον Zawahiri) είναι εξ ορισμού κάτι διαφορετικό από την avant-garde, από μια πρωτοπορία, δεδομένου ότι το δίκαιο που σκοπεύουν να αποκαταστήσουν, δεν μπορεί να παραχθεί, ακόμη και με μεσολαβητικό ή έμμεσο τρόπο, από μια λαϊκή «θέληση» ή «συμφέρον».

Τη δυσπιστία της Αλ Κάιντα για τις ανοίξεις μοιράστηκαν, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο, οι ίδιοι οι Αδελφοί μουσουλμάνοι, οι οποίοι παραδέχονται επίσης την πολιτική συμμετοχή σε κοσμικά θεσμικά όργανα για την αποκατάσταση ενός ισλαμικού κράτους: οι ηγέτες τους στέκονταν να παρακολουθούν τις διαδηλώσεις του ιανουαρίου και του φεβρουαρίου. Τόσο αυτοί όσο και οι σαλαφιστές μπόρεσαν να περιμένουν και να εισχωρήσουν την ατζέντα τους όταν η καταστολή προκάλεσε προβλέψιμες βίαιες κατακρημνίσεις της κατάστασης σε διαφορετικά πλαίσια και συγκυρίες. Αυτή η πολιτική της αναμονής και της βίαιης παρέμβασης των ισλαμιστικών οργανώσεων ήταν δυνατή κυρίως χάρη στις ιδεολογικά παρόμοιες πολιτικές και επιχειρηματικές τάξεις με αυτές που βρίσκονται στην εξουσία στο Κατάρ, στις χώρες του Κόλπου, στην Τουρκία. Ο Erdogan, ειδικότερα, είχε την ικανότητα να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ένα είδος ηθικού εκπροσώπου τoυ υποτιθέμενου πυρήνα ταυτότητας που, ως εκ τούτου, αναλήφθηκε λάθρα ως «ισλαμικό» των ανοίξεων των αραβικών χωρών, υποθηκεύοντας ένα πολιτικό προφίλ λόγω της συγκατάθεσης των μαζών που δεν συμμετείχαν απαραίτητα στις διαδηλώσεις , πόσο μάλλον στις συνελεύσεις, αλλά θα πήγαιναν έτσι κι αλλιώς στις κάλπες στο πλαίσιο που είχε διαστρεβλωθεί από τα νέα σενάρια. Εκεί που οι κάλπες δεν άνοιξαν ποτέ, όπως στη Συρία, ενήργησε με σκληρότητα, οπλίζοντας χιλιάδες πολιτοφύλακες που ενδιαφέρονταν να δημιουργήσουν ένα ισλαμικό κράτος κάτω από διάφορα ακρωνύμια και σημαίες. Αυτός ο συνδυασμός υποστήριξης εκλογικών κομμάτων ή πολιτοφυλακών είχε ως αποτέλεσμα, παράλληλα με την ανάλογη δράση της Αραβίας και του Κατάρ, τη μετατροπή του ιστορικού ανοίγματος του 2011 σε μια απλή συλλογή ισλαμισμένων και κρατικοποιημένων «αντιπολιτεύσεων».

Και λοιπόν; Δεν είναι μήπως φυσικό τα κράτη να προτείνουν τις δικές τους αλλαγές, τις πολιτιστικές και πολιτικές τους δεξαμενές, τα σχέδιά τους για ανάκαμψη και κυριαρχία; Δίχως άλλο. Αυτό που θα πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι το γιατί δεν υπάρχει μια εναλλακτική πολιτική από τις επαναστατικές δυνάμεις που είναι εξίσου επιδέξιες και οργανωμένες. Πουθενά, αν όχι στις κουρδικές περιοχές, εκείνοι που ήθελαν πραγματική αλλαγή είχαν την ευκαιρία να βασιστούν σε μια πολιτική οργάνωση που υποστήριζε, ερμήνευε και υπερασπίζονταν τον πληθυσμό και τις προσδοκίες του. Οι αραβικές αριστερές έδειξαν για άλλη μια φορά ποια είναι η κατάσταση στην οποίαν βρίσκονται, καταλήγοντας στη στήριξη των καθεστώτων, εκφράζοντας φραξιονιστικές και αδιευκρίνιστες-ασαφείς θέσεις ή συμφιλίωση με τους υπάρχοντες θεσμούς. Σε αυτό, έδειξαν ποιες και πόσες είναι οι συγγένειες, σήμερα, μεταξύ της αραβικής και της ευρωπαϊκής αριστεράς. Ήταν το πνευματικό κενό μιας οργανωμένης προοπτικής απελευθέρωσης – που δεν μπορεί να προέλθει από το τίποτα, αλλά πρέπει να προέρχεται από μονοπάτια βαθιά ριζωμένα και ικανά να μιλήσουν, και να ομιληθούν από, τους πληθυσμούς – που άφησε τις μάζες στην Αίγυπτο, Τυνησία, Υεμένη, και μεγάλου μέρους της Συρίας στα χέρια της κρατικής προπαγάνδας ή των αντιπάλων τους κρατών, των οποίων οι ισλαμιστικές οργανώσεις ήταν οι λακέδες. Οι δεκαετίες εμπειρίας και η πολιτική και στρατιωτική δύναμη του PKK στην Τουρκία, στο Ιράκ, του Pyd στη Συρία και του ανάλογου κόμματος Pjak, που δραστηριοποιείται τις τελευταίες εβδομάδες στο Ιράν, επέτρεψαν και επιτρέπουν μια συγκεκριμένη και διαφορετική εναλλακτική λύση. Μια εναλλακτική λύση που, αν και αρχικά περιοριζόταν στην κουρδική περιοχή, μπόρεσε – όπως φαίνεται στη Συρία, αλλά και στην Τουρκία και το Ιράν – να βγει πλατιά από το Κουρδιστάν με όρους ακόμη περισσότερο πολιτικούς παρά στρατιωτικούς, και να συνεργαστεί με πραγματικότητες μη κουρδικές δρώντας, πράγμα ακόμη πιο σημαντικό, στον ορίζοντα της παραγωγής νέων αραβικών, γυναικείων και ανδρικών πολιτικών υποκειμένων, στη Συρία.

Για το λόγο αυτό, αν η αντίσταση του Afrin ενάντια στον πρόεδρο Erdogan δεν μπορεί να είναι αυτή τη στιγμή παρά στρατιωτική, το νόημά της είναι πολιτικό. Τριάντα χρόνια μετά την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και έναν αιώνα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, τη βούληση να δράσουμε μαζί με την συνειδητοποίηση ότι χωρίς μια επαναστατική οργάνωση θα καταλήξουμε όμηροι στο κεφάλαιο και το κράτος, ακόμη και όταν θέλουμε να τα ανατρέψουμε, μπορούμε να τη βρούμε στους λόφους της Αφρίν, όχι αλλού. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα λίγα τεθωρακισμένα και τα λίγα τανκς των Ypg μπορεί να φανούν σε κάποιους ότι είναι η τελευταία ευκαιρία, η τελευταία πολεμική κραυγή μιας ιστορικά τελειωμένης λαχτάρας-επιθυμίας – με τα ελευθεριακά της καλέσματα, την άκαμπτη προπαγάνδα της, τον μαοϊκό της ίλιγγο, κι όμως, αν είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει ουδέτερη θεώρηση της ιστορία, και ότι το καθήκον μας είναι να βλέπουμε τις τάσεις που δίδονται ουσιαστικά- υλικά για την ενδυνάμωσή τους, η Afrin είναι σήμερα η αρχή για εμάς.

Η αντίληψη αυτού του είδους του πολιτικού κινδύνου από εκείνους που επανoπλίζουν τα καλάσνικοφ και τα πολυβόλα Dushka ανάμεσα στα χωριά και στους λόφους τους αυξάνεται αυτές τις ώρες ή μειώνεται, όχι τυχαία, με την αύξηση των αποστάσεων. Η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί αυτή τη γειτνίαση ως απτή απειλή όχι επειδή οι YPG σκοπεύουν να επιτεθούν στην Τουρκία – μια γελοία ιδέα – αλλά επειδή η μόλυνση στην Τουρκία, συνεχίζεται εδώ και αρκετά χρόνια, σε έναν πολύ σκληρό αγώνα που, μέσα στην σχεδόν ολική αδιαφορία του υπόλοιπου κόσμου, αναστατώνει-διαταράσσει τελείως εκείνη την κοινωνία. Aντιθέτως, για τη Ρωσία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, που ορθώς δεν λαμβάνουν υπόψη αυτή την μόλυνση, γνωρίζοντας το διαμέτρημα των αντιπάλων στο σπίτι τους, οι παρτιζάνοι της Αφρίν δεν είναι τίποτε άλλο παρά χρήσιμα πιόνια όταν τους χρειάζονται, για να τους χρησιμοποιούν και να τους θυσιάζουν ανάλογα με τις συγκυρίες. Τέλος, για τον Άσαντ, είναι «προδότες» ή μάλλον τόσο αλαζονικοί ώστε να πιστεύουν ότι μπορούν να αποφύγουν την υποταγή στο do ut des των δολοπλοκιών της Μέσης Ανατολής με το να μην γίνονται με τη σειρά τους κρατικοποιημένη αντιπολίτευση.

Επτά χρόνια μετά την έναρξη των επαναστάσεων και του πολέμου, αυτή η άρνηση δείχνει ότι είναι δυνατή μια φωτεινή έξοδος στις κοινωνικές ανατροπές. Δείχνει ότι ο σλαφιστικός χειμώνας ή, στην Ευρώπη, ο παλαιοεθνικιστικός και φασιστικός, είναι σίγουρα μια πραγματικότητα, αλλά όχι μια αναγκαιότητα. Οι γυναίκες και οι άνδρες της Afrin το έχουν καταστήσει σαφές: αντί να παραδώσουν τα όπλα στο καθεστώς ή στους ισλαμιστές, θα αντισταθούν μόνοι τους, με πνεύμα θυσίας. και προτιμώντας αυτή την πορεία προς το όνειρο μιας επανάστασης που αρνούνται να συλλάβουν διαφορετικά παρά σαν παγκόσμια, πέφτουν στο παράδοξο να αποδείξουν ότι κάτι τέτοιο υπάρχει απλά με τη δική τους αντίσταση. Θα μας ξυπνήσουν από τον ζοφερό ύπνο που μας είχε πείσει, κατά περιόδους, ότι οι νίκες προέρχονται από μια περισσότερο ή λιγότερο υλιστική μοίρα και όχι από την πίστη σε αυτές και τοποθετούμενοι απαραίτητα με αφοσίωση προς αυτές; Προς το παρόν, για τη δυνατότητα να σταματήσουμε αυτόν τον ύπνο, δεν υπάρχουν άλλες αποδείξεις παρά μόνο αυτή, η Αφρίν. Δεν πρέπει να την υποστηρίξουμε και να την υπερασπιστούμε γιατί αλλιώς «πέφτει». Μια τέτοια εμπειρία δεν μπορεί να πέσει. Η Afrin κερδίζει ακόμα κι αν πεθάνουν όλοι οι σύντροφοι, εξαιτίας μιας παράξενης αλήθειας που πρέπει να μας είναι γνωστή. Είμαστε εμείς αυτοί που, αν δεν το καταλαβαίνουμε, είμαστε καταδικασμένοι να παραδεχτούμε ότι επιβιώνουμε στα γόνατα.

 

Davide Grasso

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siria-perche-e-fondamentale-sostenere-afrin

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Γιατί θέλουμε να φθάσουμε στην Αφρίν: μιλούν οι ιταλοί μαχητές στην βόρεια Συρία – «Perché vogliamo raggiungere Afrin»: parlano i combattenti italiani in Siria del nord

Stampa

 

20513

Λαμβάνουμε και διαδίδουμε, Riceviamo e diffondiamo.

«Γιατί θέλουμε να πάμε στην Afrin»: μιλούν οι ιταλοί μαχητές στη βόρεια Συρία

Είμαστε ιταλοί μαχητές και πολίτες στη Συρία. Βρισκόμαστε στη δημοκρατική Ομοσπονδία της βόρειας Συρίας που γεννήθηκε από την Ροζάβα, Rojava. Είμαστε αφοσιωμένοι στην επανάσταση των γυναικών και της νεολαίας σε αυτά τα εδάφη και στον πόλεμο ενάντια στο Ντάες, Daesh. Βρισκόμαστε σε αυτά τα μέρη εδώ και αρκετό καιρό και είμαστε υπερήφανοι που συμμετέχουμε σε αυτή τη σημαντική επανάσταση για την ιστορία του Κουρδιστάν, της Συρίας και της Μέσης Ανατολής.

Αποφασίσαμε να μεταβούμε στην Αφρίν, όπου τώρα ο άμαχος πληθυσμός σφαγιάζεται από αεροπλάνα, τεθωρακισμένα και τουρκικά ολμοβόλα. Οι απειλές του φασίστα Ερντογάν έχουν γίνει πραγματικότητα. Δεκάδες αθώα θύματα δεν λείπουν, ακόμα και παιδιά. Πρέπει να μείνουμε απαθείς και να παρακολουθούμε;

Ήρθαμε στη Συρία για να πολεμήσουμε το ISIS, αλλά γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί δολοφόνοι που κόβουν λαιμούς στη Συρία και έχουν διαφορετικά ονόματα. Και η Hayat Tahirir al-Sham, γνωστή και ως Al-Qaeda, δεν διαφέρει από το Daesh. Επιβάλλουν τις ίδιες ασχήμιες και την ίδια βιαιότητα στον πληθυσμό της Συρίας. Υποστηρίζονται από την Τουρκία σε αυτούς τους τομείς, σε αυτές τις περιοχές. Το ίδιο ισχύει και για το Ahrar al-Sham και άλλους πολλούς ψεύτικους «αντάρτες, εξεγερμένους» που σκοτώνουν τους πολίτες και κόβουν τα χέρια ή τα κεφάλια σε ανθρώπους σε αυτή την κακοποιημένη, βασανισμένη χώρα.

Αυτές είναι οι πολιτοφυλακές που επιτίθενται στην Αφρίν, υποστηριζόμενες από το δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, την Τουρκία. Αυτό είναι ντροπή. Δεν σκοπεύουμε να αποδεχτούμε ότι η επανάσταση που συντρίβει το Ντάες και απελευθέρωσε την Ράκκα, Raqqa θα δεχτεί επίθεση από εκείνους που έφεραν μόνο πόνο στη Συρία και στην ίδια την Τουρκία: τον φασίστα δικτάτορα Ερντογάν

Είμαστε Ιταλοί, αλλά δεν είμαστε αδιάφοροι για αυτό που συμβαίνει στον κόσμο και στη Συρία. Πολλοί από εμάς είναι μέρος των YPG. Να πολεμήσουμε το Daesh ήταν η προτεραιότητα μας. Τώρα ο δρόμος μας είναι για τον ίδιο αγώνα, προς την Afrin

Serkeftin yan serkeftin

Βόρεια Συρία, Siria del Nord, 24.01.18

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/perche-vogliamo-raggiungere-afrin-parlano-i-combattenti-italiani-in-siria-del-nord