σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Μια από τις πιο όμορφες χειρονομίες γενναιοδωρίας και ανθρωπιάς

 

Λοιπόν, ναι, χθες το πρωί γύρω στις 11.00 άκουσα να χτυπά το κουδούνι και ήταν η αστυνομία. «Έχουμε μια ειδοποίηση να σας κάνουμε». Υπογράφω τα φύλλα και βλέπω πέντε ονόματα γραμμένα με έντονους χαρακτήρες: το δικό μου, αυτό της Μaria Edgarda Marcucci (Eddi), του Jacopo Bindi, του Paolo Pachino και του Jack. Και οι πέντε τορινέζοι, ενωμένοι με μια λεπτομέρεια: έχουμε βρεθεί στη Συρία τα τελευταία δύο χρόνια.

Όχι για να υποστηρίξουμε τους τζιχαντιστές, όπως δυστυχώς έκαναν πολλοί άλλοι από την Ευρώπη (αλλά και πολλοί ιταλοί), αλλά για να συνεισφέρουμε στον αγώνα εναντίον τους μαζί με τους κούρδους.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι εισαγγελείς του Τορίνο θέλουν να μας εκδιώξουν από την πόλη μας και να βρεθούμε κάτω από «ειδική επιτήρηση».

Υπάρχει ένα όριο στο τι είναι αποδεκτό; Υπάρχει ένα όριο στην περιφρόνηση, στην απρέπεια;

Η ειδική επιτήρηση, παρόμοια με την παλιά υποχρέωση διαμονής μακριά από τον συνήθη τόπο κατοικίας, επιβάλλεται χωρίς κατηγορίες και χωρίς δίκη. Θα σημαίνει, τελικά, να επιστρέφεις σπίτι κάθε βράδυ στις 19.00, να μην βγαίνεις μέχρι τις 7.00 π.μ., χίλιους περιορισμούς σχετικά με το ποιον μπορείς να δεις και με ποιον μπορείς να μιλήσεις, τι μπορείς ή τι δεν μπορείς να κάνεις, που μπορείς και δεν μπορείς να πας, κατάσχεση της άδειας του διαβατηρίου και πολλά άλλα.

Ένα »αστυνομικό» μέτρο πολύ παρόμοιο με εκείνο που χρησιμοποιούν οι δικτατορίες: Δεν σε κατηγορώ για τίποτα, δεν παρουσιάζω και δεν αποδεικνύω τίποτα, δικάζω τις προθέσεις σου χωρίς προκαταρκτική έρευνα, και σε στιγματίζω ως «κοινωνικά επικίνδυνο». Πώς, εξάλλου, θα μπορούσε να υποστηριχθεί πως η καταπολέμηση μιας γενοκτονικής και εγκληματικής οργάνωσης είναι κάτι λάθος;

(Και εν τω μεταξύ εμποδίζω το έργο πληροφόρησης σου. Μπλοκάρω το έργο σου δημόσιας συζήτησης. Εμποδίζω την επικοινωνία σου και την αλληλεγγύη σου. Καθιστώ αδύνατο να εκφράσεις την άποψή σου για τη Συρία, την Ιταλία, για τον κόσμο. Καθιστώ, πολύ απλά, πιο δύσκολο να ζεις.)

Είμαι κοινωνικά επικίνδυνος; Όλη η πληροφόρηση και η αλληλεγγύη που εγώ κάνω, που κάνουμε εμείς οι πέντε είναι υπό το φως του ήλιου.

Ωστόσο επαναλαμβάνουν τα δελτία της εισαγγελίας: «Πριν ανακατασκευάσουμε χρονολογικά τα ταξίδια από το 2016 έως σήμερα που έγιναν από τον Grasso στη Συρία για να πολεμήσει με τις Ypg, μεταφέρουμε τις φωτογραφίες και τις δηλώσεις του ίδιου τις πιο σημαντικές, που δείχνουν πώς συμμετείχε στις συγκρούσεις και έμαθε να χρησιμοποιούν πολεμικά όπλα όντας έτοιμος ακόμη και να πεθάνει για την υπόθεση, για τον σκοπό. Φωτογραφίες και δηλώσεις που επιβεβαιώνουν την κοινωνική επικινδυνότητα του ίδιου ».

Η πρώτη φωτογραφία που εισήγαγε η εισαγγελική αρχή για να αποδείξει την κοινωνική μου επικινδυνότητα λήφθηκε στη Manbij αργά το απόγευμα εκείνης που πιστεύω ότι ήταν η 17η ιουλίου 2016. Με απεικονίζει την παραμονή της μεγάλης επίθεσης για να εφορμήσουμε ενάντια στο Daesh στο κέντρο, αφού απελευθερώσαμε πρώτα τις νότιες συνοικίες.

Κάθε φορά που ξαναβλέπω αυτή τη φωτογραφία δεν μπορώ παρά να θυμάμαι τι είχα μπροστά στα μάτια μου, ποια ήταν η κατάσταση του μυαλού και της ψυχής μου λίγες μέρες από τα χειρότερα τραύματα που υπέστην, και που ακόμη και σήμερα εξακολουθώ να προσπαθώ να μεταβολίσω.

(Εάν μονάχα αυτοί οι άνθρωποι μπορούσαν να φανταστούν πόσο μας κόστισε να πολεμήσουμε σε εκείνο τον πόλεμο, πόσο φόβο είχαμε, πόσο δύσκολο υπήρξε να δεχτούμε την πραγματικότητα αυτών που συνέβησαν εκείνους τους μήνες, πόσοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, άνθρωποι που είχαμε γνωρίσει και με τους οποίους είχαμε τόσα πολλά μοιραστεί, ίσως … ίσως, θα σταματούσαν. Ίσως θα αισθανόταν αυτό που εμείς οι δυτικοί δυστυχώς δεν φαίνεται να μπορούμε πλέον να νιώσουμε: ντροπή.)

(Αλλά ο μηδενισμός αυτής της εκφυλισμένης Ευρώπης δεν γνωρίζει ντροπή.)

Εμφανίζεται, στα χαρτιά της εισαγγελίας μια φωτογραφία του εξώφυλλου του βιβλίου «Hevalen». Είναι το βιβλίο που έγραψα για εκείνη την τρομερή εμπειρία. Αυτό το βιβλίο θα παρουσίαζε την «κοινωνική μου επικινδυνότητα». Θα το έχουν διαβάσει; Όχι. Είμαι βέβαιος. Τι μπορεί να τους μάθει εξάλλου για όλα αυτά; Αυτό το βιβλίο εξηγεί τα όρια μου και τις αδυναμίες μου, και τι μπορεί να έχει σημασία γι ‘αυτούς; Εξηγεί πως για να προστατεύσουμε την κοινωνία από τους κινδύνους της είναι απαραίτητο να έχουμε μια φιλία που να μπορεί να κατευθυνθεί και προς εκείνους που είναι μακριά, χωρίς να ξεχνούν ποτέ τις ρίζες τους και τον γείτονά τους.

Αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς που μας κάνει «κοινωνικά επικίνδυνoυς» στα μάτια τους;

Να κινητοποιηθούμε από εδώ έως τις 23 ιανουαρίου.
Να υπερασπιστούμε το κύρος του αγώνα που διενεργήσαμε ενάντια στο Isis .
Να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια των μαχητών των Ypg και των Ypj.

Να μην ξεχάσουμε ποτέ τους και τις μάρτυρες των Ypg και των Ypj.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, καπέλο
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Ένα ταξίδι για τους φίλους: #Hevalen πάνω κάτω στο στιβάλι. Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για την Συρία;

Stampa

του Davide Grasso *

Un viaggio per gli amici: #Hevalen su e giù per lo Stivale. Di cosa parliamo quando parliamo di #Siria?

Παρουσίαση του Hevalen στο Πανεπιστήμιο L’Orientale της Napoli, 21 μαρτίου 2018.

Στα τέλη νοεμβρίου του 2017 προσγειωνόμουν για δεύτερη φορά σε ένα ευρωπαϊκό αεροδρόμιο αφού βρέθηκα στη Συρία. Αυτή τη φορά είχα αφήσει δύο φίλους πίσω μου: η Eddi και ο Jacopo παρέμειναν για να υπερασπιστούν και να συνεχίσουν την επανάσταση του βορρά. Θα είχα φθάσει στο Τορίνο το βράδυ και, το επόμενο βράδυ, θα είχα προσεγγίσει στην πλατεία Santa Giulia, όπου θα είχα παρατηρήσει – για άλλη μια φορά – τη νυχτερινή ζωή μιας μεγάλης πόλης έχοντας μια ζώνη πολέμου στα μάτια μου. Όχι ότι η βόρεια Συρία – ή η Ροζάβα – είναι απλά μια ζώνη πολέμου. Είναι ο τόπος όπου σήμερα, μέσα στο πρώτο τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα, αναπτύσσεται το μεγαλύτερο επαναστατικό κίνημα της γης, σε έναν κόσμο χωρίς επαναστάσεις. Ακόμη μια φορά, μετά από δύο μήνες μεσοποταμιακών διαδρομών, συνελεύσεων, συναντήσεων και σεμιναρίων που υποστηρίχτηκαν με πολεμικούς ρυθμούς – σαν να ήμασταν ζωντανοί, σαν να προσπαθούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο – δεν μπορούσα παρά να κοιτάζω με αμηχανία την αντανάκλαση του εαυτού μου σε όλα τα κοκτέιλ και τα χαμόγελα εκείνης της νυχτερινής Παρασκευής. Γιατί δεν οργανώναμε κάτι μεγάλο κι εδώ, αντί να ουρλιάζουμε άσκοπα με μερικές μπύρες στο χέρι;

Τότε, εννέα μήνες πριν, δεν ήμουν ακόμη σε θέση να αγγίξω ένα αντίγραφο του βιβλίου που είχα γράψει μερικούς μήνες νωρίτερα, εκείνο στο οποίο διηγούμουν για το χάσμα μεταξύ Ευρώπης και Μέσης ανατολής, και για τον λόγο για τον οποίον είχα πάει για να πολεμήσω το Isis, ή το Daesh. Μετά το βράδυ στην Piazza Santa Giulia δεν περίμενα πολύ να επιστρέψω στο ταξίδι. Αυτή τη φορά ήταν η Ιταλία που είχα σκοπό να διασχίσω, με το βιβλίο που είχα γράψει. Όπως είναι γνωστό, τα τουφέκια απέχουν πολύ από το να είναι το μοναδικό όπλο που θα χρησιμοποιηθεί σε αυτόν τον κόσμο, και, όπως εξήγησα στους φίλους μου στη Συρία, το Hevalen είναι μια πολιτική δράση: γραμμένο διαφορετικά από το πώς θα το είχαν εκδώσει οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι, ίσως ακόμη και διαφορετικά από το πώς οι αναγνώστες θα το είχαν θελήσει, το σκέφτηκα με τρόπο τέτοιο ώστε να προσπαθεί να μεταδώσει – όσο μπορεί να γίνει δυνατή η μετάδοση – αυτό που είναι πιο οδυνηρό εκεί όπου πονάει περισσότερο: δηλαδή ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος μέσα στον οποίο εσείς και εγώ μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς και τίμιοι με τους εαυτούς μας, ζωντανοί, σε έναν τέτοιο κόσμο.

Από τότε, μέχρι την τελευταία παρουσίαση στο festival Υψηλή Ευτυχία-Alta Felicità, στην Val Susa, στις 27 ιουλίου που μόλις πέρασε  [Audio στο κάτω μέρος σε αυτό το post, N.d.R.], γύρισα την Ιταλία να φέρω σε πέρας πενήντα οκτώ παρουσιάσεις σε άλλες τόσες δημόσιες αίθουσες, κύκλους, ταβέρνες, πανεπιστήμια, σχολεία, κοινωνικά κέντρα, σπίτια του λαού, συνδικαλιστικά γραφεία, σε χωριά των 600 κατοίκων όπως και σε μητροπόλεις εκατομμυρίων ανθρώπων, από τους Δολομίτες μέχρι το Παλέρμο, από την Αδριατική μέχρι τις δυτικές γωνιές της Σαρδηνίας. Είδα ξανά φίλους, συνάντησα διαφορετικά πρόσωπα και ανθρώπους, άκουγα διαλέκτους, κλίσεις και αδυναμίες, έθιμα φιλοξενίας και πολύ διαφορετικούς τρόπους έκφρασης των αμφιβολιών ή των ιδεών τους. Μερικές φορές με περίμενε η ερώτηση: πώς είσαι; Πώς είναι εκεί κάτω; Υπάρχει ελπίδα; Μερικές φορές φαίνονταν να θέλουν να εννοήσουν πως, αν υπάρχει, μπορεί να υπάρχει και εδώ. Άλλες φορές φαίνονταν ότι το υπόβαθρο της ερώτησης ήταν περισσότερο απογοητευμένο. «Μιας κι εδώ απ’ ότι φαίνεται ελπίδα δεν υπάρχει… θα μας πεις για εκείνους τους μακρινούς τόπους;»

Γιατί να μιλήσουμε γι αυτό που είναι μακριά; Σε κάποιους η αίσθηση, η έννοια αυτής της δραστηριότητας μου διαφεύγει, αλλά πρέπει να πάμε μακριά, μερικές φορές, για να βρούμε κοντινές απαντήσεις, ειδικά όταν, στη γύρω περιοχή, φαίνεται να βρίσκουμε μόνο τοίχους για να χτυπήσουμε το κεφάλι.

Στην Bologna, σε έναν από τους πρώτους σταθμούς, συνάντησα τον Wu Ming 1, που με είχε ακολουθήσει στη συγγραφή του βιβλίου. Η παρέμβαση του ενώπιον των φοιτητών με ταρακούνησε. Πάντα πίστευα ότι αν κάποιος είχε διαβάσει, εκτός από το Hevalen, το μοναδικό άλλο βιβλίο που είχα γράψει (τέσσερα χρόνια νωρίτερα, όταν είχα επιστρέψει από μια περίοδο σπουδών στις States, και η Συρία δεν καταλάμβανε ούτε κατά διάνοια τις σκέψεις μου), δεν θα μπορούσε να πιστέψει πως ο συγγραφέας ήταν ο ίδιος. Εγώ πρώτος δυσκολεύομαι να το πιστέψω. New York Regina Underground  ήταν αυτοβιογραφικός απολογισμός για τις μητροπολιτικές τρέλες, γιορτές και παράδοξα της ευχαρίστησης και, κατά κάποιο τρόπο, και για το βίτσιο. Το Hevalen ονομάζει γεγονότα στα οποία, ως επί το πλείστον, θα ήθελα να καταφέρω να μην σκέφτομαι πλέον, αν μη τι άλλο επειδή δεν δημιουργούν μόνο εμμονές, αλλά κάστρα από εμμονές. Ωστόσο όχι μόνο είμαι ο ίδιος συγγραφέας, είπε ο Wu Ming 1, αλλά μάλιστα θα έπρεπε να διαβάσετε το Νέα Υόρκη Regina Underground πριν διαβάσετε το Hevalen.

Με την πρώτη ματιά θα μπορούσε να εμφανιστεί σχεδόν σαν μια προσέγγιση όχι και τόσο διακριτική, και είναι εύκολο, μπροστά στον πόλεμο, να λείπει ακούσια ο σεβασμός. Δεν ήταν έτσι: ο Wu Ming 1 είχε καταλάβει πόσο βαθιά είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε την αρχή του Hevalen για να απαντήσουμε στην ερώτηση που γράφτηκε στο εξώφυλλο. Δεν ήταν ίσως τα χαμόγελα του Bataclan και τα cocktails της Rue de Charonne, που κάποτε πνίγηκαν στο αίμα στις 13 νοεμβρίου του 2015, που με ώθησαν να πάρω ένα όπλο για πρώτη φορά στη ζωή μου, να αντιμετωπίσω τους υπεύθυνους για εκείνη τη σφαγή με τα ίδια μέσα που είχαν χρησιμοποιήσει για να την φέρουν σε πέρας; Και δεν ήταν, εκείνα τα κοκτέιλ και τα χαμόγελα εκείνα, τα ίδια που ήταν οι πρωταγωνιστές του πρώτου μου πραγματικού ταξιδιού έξω από την Ευρώπη – προς τα δυτικά – και συνεπώς του πρώτου βιβλίου; σίγουρα: μια παρόμοια αγάπη για τη δική μου νυκτερινή αντανάκλαση, και για τη διάθλασή της σε εκατομμύρια άλλων σε χίλιες άλλες νύχτες, μπορεί να ενοχλήσει. Παρ ‘όλα αυτά, ακριβώς επειδή είναι αλήθεια δεν κάνει τίποτα για να ευχαριστήσει.

Όταν ένα μπλουζάκι του God Save The Queen των Sex Pistols έχει τα ίδια χρώματα της σημαίας των YPG. Κοινωνικό κέντρο Cartella, Reggio Calabria, 10 ιουλίου 2018.

Και άλλοι διεθνείς μαχητές γνώριζαν επίσης κάτι για την αγάπη αυτή, στην Rojava, καθένας με διαφορετικό τρόπο. Κατά τη διάρκεια των παρουσιάσεων του βιβλίου συναντήθηκα με άλλα παιδιά που είχαν πολεμήσει στις YPG μετά από μένα. Τους παρατήρησα: μικροκαμωμένοι, παιδιά, μερικές φορές με παιδικά πρόσωπα, μπλουζάκια που κρέμονται σε μικροσκοπικούς ώμους ή ένα χαρτάκι για να στρίβουν τον καπνό στο χέρι τους. Αυτοί; Μαχητές; Μαχητές στη Συρία; ενάντια στο Isis; Είναι μια ολοκληρωτικά κατανοητή δυσπιστία, που πολλοί δεν μπορούν παρά να έχουν και για λογαριασμό μου. Είναι ότι το έχουμε ξεχάσει, με όλους αυτούς τους Rambo και αυτούς τους Terminator που περνούν στις εφημερίδες και στην τηλεόραση, με αυτούς τους επαγγελματίες στρατιώτες οι οποίοι, ψηλοί και φουσκωμένοι, πομπώδεις, επηρμένοι, περιπολούν τους σταθμούς και τους δρόμους της νύχτας, ξεχάσαμε λοιπόν πως πάντοτε τον πραγματικό πόλεμο εμείς τον κάναμε: φτωχοί και losers, με τους πατέρες και τα παιδιά μας. Τον κάνουν τα αγόρια της Manbij και του Deir El Zor με τα πολύ μακριά τους πόδια ή πολύ στραβά, με τις κυρτές τους μύτες και το βλέμμα τους χαμένο ποιος ξέρει που, κρατώντας το τουφέκι σαν να μην θέλουν να είναι στον κόσμο με αυτό το πράγμα, και οι δύο στην ίδια στιγμή! Ξύπνα! Μας έχει απομείνει λιγάκι μνήμη; Πώς ήταν οι νεκροί μας του Caporetto, οι νεκροί της Grappa; Πώς ήταν οι νεαροί που μαχαιρώθηκαν στις πλάτες στη Γαλλία, της υποχώρησης της Ρωσίας, της Balmafol; Πάντα δικοί μας είναι οι νεκροί, αλλά και οι μαχόμενοι: πρέπει να θυμόμαστε.

Συμβαίνει λοιπόν, για αυτούς τους ανθρώπους, πως οι μητέρες, οι ελιές, τα χαμόγελα ή οι προσευχές να είναι σημαντικές. Είμαι υπερήφανος που αγωνίστηκα, που πολέμησα με τον ήχο των χορδών των Dire Straits στο μυαλό, δίπλα σε νέους ανθρώπους που τα πρόσωπα τους έλαμπαν εάν, σε ένα σπίτι που μόλις κατέλαβαν κατά τη διάρκεια των μαχών, έβρισκαν ένα αντίγραφο του Κορανίου. Επειδή για εμάς τους κοινούς θνητούς, πιστούς ή όχι, η συνύπαρξη μέσα στη διαφορά – και η συνεργασία μέσα στη διαφορά – είναι μια αναγκαιότητα.

Στην Φλωρεντία ήταν ο Wu Ming 4 που παρουσίασε το Hevalen. Με είχε ήδη βοηθήσει να καταλάβω καλύτερα γιατί πήγα στη Συρία χάρη σε ένα αξιόλογο κριτικό δοκίμιο που έγραψε αυτός και το οποίο διάβασα κατόπιν σύστασής του στην επιστροφή, L’eroe imperfetto, Ο ατελής ήρωας. Είχε μιλήσει στους σπουδαστές για μια φλασιά που είχε στο Λονδίνο, νομίζω στο Hyde Park. Ο γιος του έπαιζε με άλλα παιδάκια και, όπως συχνά συμβαίνει σε εκείνη την πόλη, οι οικογένειες που βρίσκονταν γύρω ήταν: ένα πολύ ξανθό ζευγάρι, ίσως ουαλοί, μια κυρία που φορούσε το hijab με τον σύζυγό της, ίσως αιγύπτια, και άτομα με ινδοκινεζικά χαρακτηριστικά, ή αφρικανοί. Κοιτάζοντας εκείνη τη σκηνή συνειδητοποίησε ότι εκείνο «ήταν όλο αυτό για το οποίο είχα και για το οποίο θα είχα θελήσει να πολεμήσω», και ήταν το ίδιο, συνειδητοποιούσε τώρα, για το οποίο αγωνίζονταν οι σύριοι, οι άραβες, οι κούρδοι, οι ιρανοί, οι μεσοανατολίτες και οι δυτικοί του Hevalen. Στο Hevalen, είπε στη Φλωρεντία, γίνεται λόγος για ένα «τρόπο, για ένα στυλ ζωής»: δεν είναι όμως ο «τρόπος ζωής» του Emmanuel Macron ή της Theresa May, που βλέπει στον καταναγκασμό της επανάληψης του εστιατορίου και του dehor, της βιτρίνας ως τη μόνη δυνατή ταυτότητα, την νιχιλιστική επιτακτική ανάγκη της κατανάλωσης, χωρίς δονήσεις και χωρίς ζωή. Είναι το στυλ ζωής εκατομμυρίων νέων προλετάριων του παγκόσμιου melting pot, χωνευτηρίου – που κάνουν εκατομμύρια νύχτες να είναι ζωντανές και δονητικές, και στη μουσική, και στη νυχτερινή ζωή.

Είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με ένα τέτοιο σενάριο ή, ακόμα λιγότερο, με την περισυλλογή επί αυτού. Ο κόσμος είναι αμφίθυμος, αντιμαχόμενος. Οι μόνες ψευδείς σημαίες είναι εκείνες που πιστεύουν ότι κυματίζουν στον άνεμο που φυσά μόνο από μία κατεύθυνση. Πίσω από τα ουράνια τόξα που πρέπει να υπερασπιστούμε υπάρχουν οι καταιγίδες του αβυσσαλέου χάσματος που προκαλείται από την αδικία. Προσπάθησα να διευκρινίσω κατά μήκος της μπότας ότι το βιβλίο μου είναι ένα βιβλίο επάνω στην αδικία – μέχρι τις ακραίες συνέπειες. Αντιμετώπισα, κατόπιν παρότρυνσης του Christian Raimo, στη Ρώμη, την αφιέρωση στην αρχή του κειμένου, που λόγω ενός ταρακουνήματος υλισμού – χειρονομία εξέγερσης της οποίας ο αναγνώστης βρίσκει στη συνέχεια την εξήγηση – δεν περιλαμβάνει τους πεσόντες. Οι πεσόντες είναι οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, αλλά το βιβλίο δεν είναι αφιερωμένο σε αυτούς. Πρέπει να αισθανόμαστε την απουσία τους για να τους είμαστε πιστοί. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν πλέον. Δεν μπορούν να μας ακούνε.

Παρουσίαση του Hevalen στο Barrio Campagnola του Bergamo, 7 μαρτίου 2018.

Με τα παιδιά του κοινωνικού κέντρου Dordoni και με τον βιβλιοπώλη από την Κρεμόνα Mario Feraboli συζήτησα για αυτό το διάκενο μεταξύ του «εμείς» που (επι)βιώνουμε και «αυτών», που πεθαίνουν. Δεν είναι εύκολο. Χωρίς επιφυλακτικότητα ή αξιολύπητες πόζες, με απόλυτη ειλικρίνεια. Το καταφέραμε στην Cremona. Εξ αιτίας όσων ήταν εκεί εκείνο το βράδυ, αλλά και κατά πρώτο λόγο λόγω εκείνων που δεν ήταν εκεί. Των παιδιών που αγωνίζονται στη Συρία και που με άλλαξαν, καθιστώντας ένα ελάχιστο, ένα απειροελάχιστο λιγότερο διαστρεβλωμένη και εγωκεντρική την προσωπικότητά μου, των πεσόντων, που με καρφώνουν στις ευθύνες μου μπροστά σε οποιονδήποτε. Των πεσόντων σχετικά με τους οποίους μπόρεσα για τελευταία φορά να αντιμετωπίσω τον φίλο Peppino, αγωνιστή του Boccaccio της Monza, που λίγο αργότερα μας άφησε. Υπάρχει ένας αξιοπρεπής και σεβαστός τρόπος με τον οποίο μπορούμε να εκφράσουμε τις αναφορές μας στην καταραμένη αναγκαιότητα της βίας; Αυτός γνώριζε τις συνέπειες αυτής της αναγκαιότητας, εξαιτίας του φίλου του για τον οποίον μου είχε μιλήσει, που είχε βοηθήσει τους Ypg και έπειτα αφαίρεσε την ζωή του, για αυτό που υπήρξε αναγκαίο. Αναγκαίο; Για ποιον; Για αυτούς, για μας; Για μένα; Στο Παλέρμο, η φιλόσοφος Serena Marcenò μου υπενθύμισε ότι, γι αυτή την αναγκαιότητα, ακόμα και μετά την ανάγνωση του βιβλίου μου, κάποιος μπορεί να παραμείνει κάθε άλλο παρά πεπεισμένος.

Όταν προσγειώθηκα στην piazza Santa Giulia, πριν από εννέα μήνες, η Raqqa μόλις είχε απελευθερωθεί και η εκστρατεία κατά του Daesh στην ανατολική έρημο είχε ξεκινήσει. Η ειρήνη φαίνονταν κοντινή. Το συριακό καθεστώς έσπρωχνε τον εχθρό από το νότο, χωρίς να περιφρονεί να βομβαρδίζει και τους συντρόφους μας. Ένας δύσκολος αλλά αναγκαίος συμβιβασμός μεταξύ δύο αντιτιθέμενων δυνάμεων – ένα σοσιαλιστικό και ελευθεριακό κίνημα από την μία πλευρά, ένα αυταρχικό και φασιστικό κράτος από την άλλη – ενωμένων από το κοινό συμφέρον για να εμποδιστεί η γέννηση μιας θεοκρατικής Συρίας, φαίνονταν να επιτυγχάνεται χάρη στη φυσική διαμεσολάβηση της Ρωσίας, στρατιωτικού συμμάχου και των δύο. Αντιθέτως δύο μήνες αργότερα το σενάριο αυτό θάφτηκε από τον Πούτιν, ο οποίος προτιμούσε να ευνοήσει την τουρκική περιφερειακή δύναμη, κάποτε εχθρική σε αυτόν, παραδίδοντας της την Αφρίν, προπύργιο της επανάστασης.

Γυρνώντας την Ιταλία με το Hevalen στο χέρι προσπάθησα να ενημερώσω για τις φάσεις του αγώνα και της μάχης, μοιράστηκα τα βίντεο που έστειλαν οι Jacopo, Eddi, Gelhat, Dilsoz – όλοι ιταλοί στρατευμένοι και μαχόμενοι – ενώ κινούμουν από το Βένετο στην Ούμπρια, από Λάτσιο έως Λομβαρδία και στις Marche, στην περιοχή της Emilia Romagna. Δρομολόγησα ξανά τα συνθήματα αντίστασης από τις πορείες του Τορίνο και του Μιλάνο. Με βρίσκουν στο Φεστιβάλ παλαιστινιακού κινηματογράφου στο Κάλιαρι όταν όμως η Αφρίν, ξαφνικά, μεταξύ 17 και 18 μαρτίου, έπεσε, εκκενώθηκε από τις επαναστατικές δυνάμεις. Από την σφαγή του πληθυσμού, ο οποίος παρέμεινε ως επί το πλείστον στην πόλη, είχε προτιμηθεί ο ανταρτοπόλεμος, η αντίσταση σε καθεστώς παρανομίας που εξακολουθεί να διαρκεί. Σε εκείνη την τρομερή φάση το να δέχομαι βροντερά χειροκροτήματα για την προηγούμενη στρατιωτική μου στράτευση, όπως συνέβη στην αρχή της παρέμβασής μου στο Δημαρχείο της Πάντοβα, υπήρξε ευκαιρία να μην κάνω τον αδιάφορο, αλλά να αντιμετωπίσω το κρυφό πρόβλημα που σε εκείνα τα χειροκροτήματα ήταν κρυμμένο.

Η πρόθεση στα χειροκροτήματα, στα σφιξίματα στα χέρια και στην απόδοση εκτίμησης απέναντι μου, και απέναντι στους άλλους ιταλούς των YPG, είναι σαφής, ξεκάθαρη και καλή, αλλά είναι το αποτέλεσμα, η συνέπεια για εκείνους που έχουν πάρει τα όπλα σε έναν πόλεμο, ακόμα σε εξέλιξη, που είναι αντιφατική. Με αυτή την ευκαιρία χρειάστηκα δύο λεπτά για να εξηγήσω ότι τα χειροκροτήματα και τα συγχαρητήρια είναι κατανοητά και αποδεκτά σύμφωνα με την ιταλική οπτική, που εκείνοι που πολέμησαν στη Συρία κατέχουν πλέον μόνο εν μέρει. Από τη συριακή οπτική, από την επαναστατική άποψη, το να έχουμε διαθέσει το σώμα μας για πέντε μήνες, όπως έκανα εγώ, δεν είναι τίποτα. Αυτή είναι η αλήθεια. Κάποιος με ρώτησε: πώς μπορείς να γυρνάς όλη την ώρα, χωρίς ποτέ να σταματάς; Δεν είσαι κουρασμένος; Είναι τίποτα. Εκεί οι άνθρωποι αγωνίζονται και μάχονται μια ζωή. Οι νεαροί μάχονται και εξακολουθούν να αγωνίζονται, να μάχονται, μέχρι το νέο χωριό και τη νέα επιχείρηση, μέχρι το θάνατο, και είναι νέοι που χαμογελούν σαν εμένα και σαν εσάς, που κλαίνε σαν εσάς, που έχουν θάρρος και φόβο σαν κι εσάς. Ποιο δικαίωμα έχουμε για να δεχόμαστε επαίνους λαϊκούς;

A και V στον πίνακα. Λύκειο Walther von der Vogelweide, Bozen/Bolzano, 20 απριλίου 2018.

Είναι σωστό ότι η παρουσίαση του Hevalen χρησίμευσε επίσης για να επεξηγήσει αυτό: επειδή αυτό είναι γραμμένο στο βιβλίο. Είναι γραμμένο ότι αυτά τα παιδιά μας φωνάζουν πως το να ελπίζει κανείς, ή να προσποιείται πως ελπίζει, δεν εξυπηρετεί, πρέπει να αγωνιστούμε – ακόμη και στο έδαφος της ειρήνης γιατί, αν όχι ο πόλεμος, είναι ο αγώνας που είναι παγκόσμιος. Τις ημέρες των λεηλασιών της Afrin, προσγειώθηκα στη Νάπολη. Μια ομάδα παράξενων σπουδαστών έκανε να βρεθεί μια τρίχρωμη σημαία με τρία αστέρια ευθυγραμμισμένα πάνω από την πύλη της Orientale: την σημαία του λεγόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού, ο οποίος – παράδοξο – δεν ήταν ποτέ ελεύθερος και ποτέ δεν υπήρξε συριακός (και ποτέ δεν υπήρξε ένας στρατός ). Είναι η ίδια σημαία που είχαν κρεμάσει δυο μέρες πριν οι αλήτες που κατέλαβαν την Αφρίν σε ένα παρόμοιο μπαλκόνι, εκείνο του δημαρχείου της, δίπλα στην τουρκική σημαία. Εκείνο το έμβλημα θανάτου και κλοπής, παντού όπως στην πόλη εκείνη προοίμιο της αναγκαστικής μεταλλαγής των μειονοτήτων, των συστηματικών βασανιστηρίων των αντιφρονούντων, της εθνοκάθαρσης, της απομόνωσης και των διακρίσεων των γυναικών, κυμάτιζε στους τοίχους ενός από τα ευγενέστερα ιταλικά πανεπιστήμια. Είπα στους σπουδαστές που με είχαν καλέσει πως θα απομάκρυνα τη σημαία εγώ ο ίδιος, εάν δεν το έκαναν αυτοί. Σε λίγα λεπτά εξαφανίστηκε.

Μόλις κάθισα, άρχισα να καταγράφω τα εγκλήματα και τις φρικαλεότητες που διαπράττονται στη Συρία πίσω από αυτό το έμβλημα από τους τζιχαντιστές που οι τελεειδήσεις μας, λόγω της πρόστυχης ιταλικής εξωτερικής πολιτικής, αποκαλούν «αντάρτες». Ένα κορίτσι με τα μαλλιά να καλύπτονται από το hijab, στην τρίτη σειρά, προσπάθησε να με διακόψει. Δεν με ενδιέφεραν τα παράπονά της. Το ντύσιμο της μπορούσε να την κατατάξει ως πρώην αποικισμένη, ή μετανάστρια. Πρέπει να ευχαριστήσω τη Συρία που με έκανε απρόσβλητο – τουλάχιστον το ελπίζω – από εκείνο τον συγκεκριμένο ρατσισμό, της «αριστεράς» αυτή τη φορά, που χαρακτηρίζεται ως αφόρητος πατερναλισμός, αλόγιστος κατευνασμός σε οποιαδήποτε συμπεριφορά που προέρχεται, για παράδειγμα, από ανθρώπους που θεωρούνται ως μουσουλμάνοι, λες και ο σεβασμός προς τον άλλον δεν εκφράζεται πρώτα απ’ όλα ακριβώς στο να δίνεις στον καθένα την αξιοπρέπεια να είναι πραγματικός συνομιλητής και όχι μόνο τυπικά, όχι είδος ανήλικου διαταραγμένου μειωμένης ικανότητας να αντιπαρατεθεί, αν χρειαστεί έντονα, στα ίσα και να δεχτεί, εάν χρειαστεί, κριτικές. Μία νοοτροπία που θα με είχε ωθήσει να υποκύψω στις πιέσεις αυτού του κοριτσιού, μόνο και μόνο για το πέπλο που φορούσε. Αντιθέτως συνέχισα. Τους είπα – για τα θύματα, για τους μάρτυρες. Το κορίτσι άρχισε να κλαίει. Συνέχισα. Αυτή όπως και όλοι έπρεπε να ακούσει την αλήθεια των αποκεφαλισμένων παιδιών, των γυναικών που βιάστηκαν, των οικογενειών που ήταν κλειδωμένες στα κλουβιά. Όταν τελείωσα, ζήτησε συγγνώμη για τη συμπεριφορά της και είπε ότι γνώριζε από καιρό ότι δεν μπoρούσε πλέον να ανεμίζει εκείνη τη σημαία, πως έπρεπε να την κρατά «κλειδωμένη στο συρτάρι, εξαιτίας εκείνων που πρόδωσαν τα αρχικά ιδανικά». Μέσα στον κοινό σεβασμό για τις απαρχές της συριακής επανάστασης σφίξαμε τα χέρια στο τέλος της συζήτησης. Ανακάλυψα ότι ήταν ιταλίδα, που είχε ασπαστεί το Ισλάμ.

Το ταξίδι μέσα στην Ιταλία καθιστά δυνατή την κατανόηση πως η πραγματικά κακή πίστη δεν κατοικεί, συχνά, μέσα στους πρώτους ύποπτους, αλλά τους πολίτες πάνω από κάθε υποψία. Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της Περούτζια γνώρισα μια ομάδα τοπικών οπαδών που τους απέκλεισαν από κάθε αθλητική διοργάνωση επειδή άνοιξαν, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, ένα πανό με την επιγραφή «Defend Afrin, terrorist Erdogan, Να υπερασπιστούμε την Αφρίν, Ερντογάν τρομοκράτη». Ο διοικητής της αστυνομίας δικαιολόγησε τη διάταξη σύμφωνα με την οποία το πανό προσέβαλε στην τιμή ενός αρχηγού ξένου κράτους. Επωφελήθηκα από την παρέμβασή μου για να προσκαλέσω τον διοικητή της Περούτζια να μετακομίσει με την οικογένειά του στη νέα Αφρίν του Ερντογάν, για να νιώσει τι ζουν κάτω από μια θεοκρατική εξουσία που διοικείται από κακοποιούς, ανάμεσα σε αντιφρονούντες που κρέμονται από στύλους και αποκεφαλισμούς στην πλατεία με την κραυγή «Allah Akhbar, ο Θεός είναι Μεγάλος !». Στην Πίζα οι σπουδαστές που με υποδέχτηκαν είχαν μόλις φτιάξει μια τοιχογραφία για την Αφρίν, αλλά είχε σβηστεί από το πανεπιστήμιο. Αν μόνο ο πρύτανης της Πίζα έπρεπε να αγκαλιάσει κάποιον που αιμορραγεί για την υπεράσπιση της πόλης του, ή για την ίδια την δυνατότητα να υπάρχουν τα πανεπιστήμια, θα καταλάβαινε πως ορισμένες χειρονομίες είναι αποδεκτές μόνο από μια ιταλική οπτική, εκείνη που εμείς έχουμε εν μέρει χάσει.

Στη μνήμη του Francesco Viviani, καθηγητού αντιφασισμού στο Liceo Ariosto της Ferrara, στη συνέχεια διοικητικού στελέχους του βερονέζικου CLN, που πέθανε στο  Buchenwald.

Ήταν κουραστικό, αλλά και όμορφο, να βλέπω τη χώρα μου, την οποία αγαπώ. Στο Appennino παρενέβην στις Casematte της Aquila, όπου χιλιάδες άνθρωποι βρήκαν καταφύγιο κατά τη διάρκεια του σεισμού, στη Φερράρα. Συζήτησα με αξιολάτρευτους φοιτητές – μερικοί ιταλοί, άλλοι παλαιστίνιοι (το Hevalen είναι επίσης ένα βιβλίο για την Παλαιστίνη) – στο Λύκειο Αριόστο. Στους τοίχους του σχολείου μια πλάκα με έκανε να ανακαλύψω ότι ένας από τους καθηγητές λατινικών και ελληνικών πέθανε από το ναζιστικό-φασιστικό χέρι. Το να διασχίζεις την Ιταλία είναι να διασχίζεις αναμνήσεις αντίστασης: φθάνει να σταματήσεις για μια στιγμή και να μην προχωρήσεις περισσότερο, να δώσεις στον εαυτό σου χρόνο. Ένας φίλος με μετέφερε με ένα φορτηγό από το Carpi στο Reggio Emilia, δείχνοντάς μου την ατέλειωτη ροή των μνημάτων των καταδικασθέντων και το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Fossoli, σε εκείνο το τρίγωνο του θανάτου όπου ο απαραίτητος αγώνας ενάντια στον φασισμό υπήρξε τόσο σκληρός. Μεταξύ των υψηλών και επιβλητικών βουνών της Val Belluna, όπου είχαν ενεργήσει άλλες μονάδες παρτιζάνων, συνάντησα και πάλι τον μαχητή δίχως όπλα Fabio Vettorel, ο οποίος αντιστάθηκε με σαφήνεια και συνέπεια στις γερμανικές φυλακές μετά τη σύνοδο των G20 στο Αμβούργο.

Στο Bozen / Bolzano συνάντησα μια γερμανόφωνη σχολική ομάδα με τους οποίους συζήτησα τη σημασία της γλωσσικής προστασίας, της άρνησης της αφομοίωσης και του συστήματος των δημοκρατικών αυτονομιών στη βόρεια Συρία ως πρότυπο που θα μπορούσαμε να προωθήσουμε και στην Ευρώπη. Πολλοί, εκεί και αλλού, με ρώτησαν: είναι πιθανό μερικές από τις κατακτήσεις της Rojava να βρουν επιβεβαίωση στα μέρη μας; Τίποτα δεν μπορεί να εξαχθεί σαν ένα δέμα πατάτες, στην πολιτική, αλλά οι σύριοι ή οι κούρδοι έχουν δύο πόδια και δύο χέρια σαν κι εμάς, έτσι ώστε να έχουν δημιουργήσει μια κοινωνία που βασίζεται στις κοινότητες, η ιδέα της οποίας προέρχεται από την ευρωπαϊκή επαναστατική ιστορία, και οι κοινότητες διήρκεσαν στην Ροζάβα περισσότερο από ό, τι στο Παρίσι, σίγουρα δεν κόστισαν λιγότερο αίμα απ’ ότι εδώ σε εμάς. Υπάρχουν πηγές έμπνευσης σε όλες τις επαναστάσεις, και εκείνη της βόρειας Συρίας δεν αποκλείεται, ακόμα περισσότερο επειδή δίπλα στους πρακτικούς μετασχηματισμούς βρίσκονται σε διεργασία εκεί κάτω βαθιές και χρήσιμες θεωρητικές σκέψεις και προβληματισμοί επάνω στην ιστορία του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και της αποικιοκρατίας, και επάνω στην αυτοκριτική που πρέπει να εμβαθύνουν οι επαναστάτες αυτού του αιώνα (της οποίας ένα από τα πιο πολύτιμα χαρακτηριστικά είναι, τελικά και επιτέλους, να κατανοήσουν κριτικά το 1989).

Παλαιστίνη και PKK. Padova, Δημαρχείο, 1 ιουνίου 2018.

Σίγουρα, λίγο χρησιμεύει να αντλήσουμε έμπνευση από τις κοινότητες και τα συνέδρια των γυναικών, ή από τους συνεταιρισμούς ισονομίας της Ροζάβα, εάν δεν θέσουμε στους εαυτούς μας το πρόβλημα του πώς άρχισαν όλα και πώς μπορεί να υπάρξει συνέχεια: μιας και όλοι όσοι έχουν διασχίσει αυτή τη διαδικασία αλλαγής ξέρουν πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος ενός ισχυρού και οργανωμένου κινήματος, του επαναστατικού υποκειμένου και των αγωνιστών του. Η αλήθεια είναι αυτή: ούτε μια κοινότητα δεν θα είχε αναδυθεί χωρίς τη δράση ερεθίσματος, ώθησης, κατάρτισης και οργάνωσης που ασκείται από το κόμμα, ακόμη και πριν από τις αναταραχές του 2011, όταν κάτω από τo τακούνι του Assad ενεργούσαν στην παρανομία, και το πιο παράδοξο είναι ότι για μερικούς, στη Συρία όπως στην Ιταλία, αυτό καταλήγει να είναι θεμέλιο σκεπτικισμού, και όχι προβληματισμού ξεκινώντας από τις δικές τους αποτυχίες, οι οποίες με αυτό το θέμα δύσκολα μπορεί να μην σχετίζονται. Σήμερα το έργο και η νοοτροπία των συνομοσπονδιακών μαχητών είναι το πιο πολύτιμο κληροδότημα για τους νέους που αναζητούν ένα παράδειγμα αφοσίωσης, θάρρους, οράματος, πραγματισμού και πειθαρχίας στην Ευρώπη.

Άλλοι με ρώτησαν: πώς μπορούμε να βοηθήσουμε, από εδώ; Πάντα απάντησα ότι είναι απαραίτητο να βρούμε το θάρρος να ταξιδέψουμε, παρόλο που αυτά τα ταξίδια δεν μπορούν και δεν πρέπει να αναληφθούν με επιπολαιότητα, ούτε να τα κάνουμε μόνοι. Το ταξίδι είναι σημαντικό όχι για να πολεμήσουμε, αλλά για να δείξουμε ότι είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε διαφορετικά τις διαδρομές που κάνουν άλλοι για να βρουν μια καλύτερη ζωή ή να σωθούν, και για να αποδείξουμε εκ των πραγμάτων ότι δεν είναι όλοι οι «δυτικοί» ίδιοι, αν υπάρχει ακόμη και εκείνος που είναι πρόθυμος, τουλάχιστον σε ένα μικρό βαθμό, να γίνει μετανάστης απ’ την ανάποδη. Μπορούμε επίσης να πληροφορηθούμε και να ενημερώσουμε, πάντα είπα, και να δωρίσουμε στην Ερυθρά Ημισέληνο Κουρδιστάν Ιταλία Onlus για να υποστηρίξουμε τους τραυματίες και τους πρόσφυγες.

Ήμουν έτοιμος να φύγω για το τελευταίο μέρος του ταξιδιού μου, τον ιούνιο προς νότο, όταν η Eddi και ο Jacopo, που είχα αφήσει στη Συρία το νοέμβριο, ξαφνικά, επέστρεψαν. Χωρίς να σκεφτούν δύο φορές, δίχως να πάρουν αναπνοή, ενώθηκαν το ταξίδι μου, ως πραγματικοί hevalen και μαζί βρεθήκαμε στο Pigantaro, στη Sparanise, στο Venaus και στην Cosenza, αυτή η τελευταία μια βραδιά που για μένα θα παραμείνει ξεχωριστή, διότι προστέθηκε εκεί σχεδόν κατά τύχη η μαρτυρία και του Dilsoz, ενός Ιταλού μαχητή Ypg που επέστρεψε πριν πολύ λίγο από την Afrin, όπως και αυτοί.

Η απώλεια της Afrin στάθηκε τρομερή για όλους. Ακόμη και για μένα που, σε αντίθεση με αυτούς, δεν βρέθηκα ποτέ εκεί. Οι hevalen αντιστέκονται, επιτίθενται στον εχθρό όποτε μπορούν, βρίσκοντας καταφύγιο στις αγροικίες, στις εγκαταλελειμμένες γειτονιές και χωριά, σε macchie, στην ύπαιθρο. Είναι πεπεισμένοι ότι μια μέρα η πόλη θα επιστρέψει ελεύθερη, όπως μόνο αυτοί που πιστεύουν και αγωνίζονται μπορούν να είναι πεπεισμένοι. Η «Οργή των ελαιόδεντρων» (έτσι αποκάλεσαν την αντίσταση) χτυπά επίσης στην καρδιά των ισλαμιστικών γαιών που έχουν καταληφθεί από την Τουρκία, στην Idlib, στο Azaz, και ο αγώνας ενάντια στο ISIS δεν έχει με τίποτα τελειώσει, στο Deir El Zor.

Ο Dilsoz, μια φορά, ενώ ανταλλάσσαμε χαμόγελα και πίναμε κοκτέιλ, ξαφνικά σταμάτησε. Μου έδειξε την φωτογραφία ενός αγοριού. Ήταν ένα παιδί άραβας ακριβώς από την Deir El Zor, το οποίο είχε γνωρίσει. Είχε πεθάνει προσπαθώντας να απελευθερώσει το χωριό του από το Isis.

Προσεύχονταν πέντε φορές την μέρα, μου είπε.

Γι αυτούς τους φίλους πρέπει να κάνουμε ότι είναι δυνατόν.

Να γράψουμε βιβλία, αν είναι απαραίτητο, και ακόμη πολλά άλλα.

*Ο Davide Grasso έχει δημοσιεύσει ανεξάρτητα ρεπορτάζ από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μέση ανατολή και αρκετά άρθρα σχετικά με τη φιλοσοφία της τέχνης και τη θεωρία της κοινωνικής πραγματικότητας. Το 2013 δημοσίευσε New York Regina Underground. Racconti dalla Grande Mela για τον Stilo Editrice. Από το 2015 δραστηριοποιείται μεταξύ Ευρώπης και Συρίας σε υποστήριξη της δημοκρατικής Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Το 2016 ενώθηκε στις συριακές Δυνάμεις για να πολεμήσει το Daesh. Την εμπειρία του διηγείται στο βιβλίο Hevalen. Perché sono andato a combattere l’Isis in Siria, που βγήκε για τις Edizioni Alegre στην συλλογή Quinto Tipo σε επίβλεψη από το Wu Ming 1.

από wumingfoundation.com

logoinfoaut

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

H εμπειρία της επανάστασης. Η Eddi και ο Jacopo επέστρεψαν από τη Βόρεια Συρία

Stampa

 

44316

 

Η εμπειρία της επανάστασης. Η Eddi και ο Jacopo επέστρεψαν από την Βόρεια Συρία

Η Eddi και ο Jacopo μόλις επέστρεψαν στο Torino αφού πέρασαν τους τελευταίους εννιά μήνες στο συριακό Κουρδιστάν. Τους ζητήσαμε να μας μιλήσουν γι αυτή την εμπειρία. Γιατί δυο νεαροί ιταλοί αποφάσισαν να παν στη Συρία; Ποια ήταν η επίπτωση με τον πόλεμο, ο αντίκτυπος; Τι σημαίνει συγκεκριμένα μια κοινωνική επανάσταση στα 2018; Πως μια ριζοσπαστική αλλαγή στον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας επηρεάζει τους ανθρώπους; Μια συνέντευξη επεξεργασμένη από το Infoaut

 

O Jacopo στρατεύτηκε στις αστικές δομές της επανάστασης ενώ η Eddi στρατολογήθηκε στις ypj, τις μονάδες προστασίας των γυναικών. Αμφότεροι πήραν μέρος στην αντίσταση της Αφρίν ενάντια στην επίθεση του τουρκικού στρατού τον περασμένο φεβρουάριο.

Ε. Μόλις επέστρεψα από την βόρεια Συρία όπου πέρασα σχεδόν εννιά μήνες, έφτασα εκεί σαν πολίτης, στη συνέχεια εντάχτηκα στις ypj, τις μονάδες υπεράσπισης των γυναικών. Πήρα μέρος στην υπεράσπιση της ένοπλης επανάστασης στην Συρία του Βορά.

J. Εγώ πήγα εκεί, πήγαμε μαζί, πρώτα απ’ όλα, είχα ακούσει να μιλούν για μια επανάσταση στην Μέση Ανατολή, εκείνο που ξέρεις είναι ότι υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα, πολλά πράγματα που δεν φαίνονται παράξενα και σε εμάς, όπως η εξουσία του λαού με τις κοινότητες, οπότε πήγα να δω πως ήταν.

Ε. Τι είναι αυτό που βρίσκουμε εκεί, νομίζω πως είναι αρκετά εντυπωσιακό, γιατί αυτό που μας εντυπωσιάζει εδώ στην πατρίδα είναι οι εξωτερικές αλλαγές, είναι οι πληροφορίες που έχουμε για το πως μπορεί ν’ αλλάξει η οργάνωση της κοινωνίας. Όταν κάποιος φτάνει εκεί βλέπει ποια είναι τα αποτελέσματα των αλλαγών, η κυκλικότητα, πως μέσα στην κοινωνία γεννιέται μια νέα μορφή οργάνωσης, και πως αυτή η νέα μορφή οργάνωσης αλλάζει την ίδια την κοινωνία. Σαφώς η αυτονομία των γυναικών και για εμένα στάθηκε η πιο δυνατή επίδραση, κάθε μορφή απόφασης, δηλαδή οργάνωσης, στις κοινότητες, σε όλες τις επιτροπές την διαχειρίζονται με το σύστημα της συν-προεδρίας , υπάρχει πάντα ένας υπεύθυνος και μια υπεύθυνη. Οι γυναίκες επιπλέον οργανώνονται αυτόνομα, ξεκινώντας από την ιδιαιτερότητα των αναγκών τους.

J. Οι κοινότητες είναι το όργανο της εξουσίας στην επικράτεια, και ξεκινά από το περιβάλλον της καθημερινότητας. Υπάρχουν ομάδες εκατό οικογενειών, για παράδειγμα, που συναντώνται, συζητούν και αποφασίζουν σχετικά με αυτά που συμβαίνουν στην περιοχή τους, για παράδειγμα την άμυνα, την ασφάλεια. Υπάρχουν δυνάμεις που ονομάζονται δυνάμεις υπεράσπισης της κοινωνίας, που είναι αυτοοργανωμένες από τις κοινότητες, οι οποίες τριγυρνούν και  εποπτεύουν, ελέγχουν, επιβλέπουν την περιοχή της κοινότητας, φυσικά είναι άνθρωποι από την γειτονιά, των εκατό οικογενειών που προστατεύουν, συνεπώς, γνωρίζουν πολύ καλά τους πάντες, οπότε δεν πρόκειται για μια ‘αστυνομική’ προστασία όπως την βλέπουμε στα δικά μας μέρη, δεν υπάρχει ο φόβος, η υποψία απέναντι σε αυτούς που τριγυρνούν και πρέπει να σε ‘προστατέψουν’ που υπάρχει σε εμάς, αλλά είναι η κοινότητα που δίνει στον εαυτό της αυτό το εργαλείο, που είναι επίσης συχνά μια μορφή προστασίας και προς τα έξω.

E. …ένα κοινωνικό σώμα του οποίου η συνοχή δεν είναι εξωτερική, εξωγενής, με την έννοια πως υπάρχει η ανάληψη ευθύνης προς αυτόν που βρίσκεται κοντά, είναι κάτι που για εμάς που ερχόμαστε από μια δυτική μητρόπολη είναι καταπληκτικό, μας εκπλήσει.

J. Αυτό που βρήκα όταν έφτασα εκεί, που μου έκανε εντύπωση, δεν το περίμενα κατ’ αυτό τον τρόπο, ήταν το πόσο βαθιές είναι οι ρίζες που έχει αυτή η επανάσταση στην κοινωνία, κατάλαβες; είναι κάτι..πηγαίνεις στις οικογένειες, μιλάς με τους ανθρώπους, είναι πολύ συνειδητοποιημένοι για εκείνο που κάνουν, που χτίζουν, βρίσκεις ανθρώπους που δεν έχουν σπουδάσει που είναι επαναστάτες, παίρνουν μέρος στην επανάσταση, είναι άνθρωποι κανονικοί, σου κάνουν πολιτικές συζητήσεις με βάθος, με ματιά διεισδυτική, σου μιλούν για την κατάσταση τους, για την επανάσταση, για την παγκόσμια κατάσταση, κουβέντες ιδιαίτερα επιτυχημένες, που βρίσκουν στόχο, βλέπεις πως δεν υπάρχει ο φόβος για πράγματα από περασμένες εμπειρίες, λάθη παρελθόντων καταστάσεων, η αναβίωση μιας προπαγάνδας, ακέφαλος δογματισμός.

E. Εάν ανοιχθείς σε μια τέτοια εμπειρία, αν αρχίσεις να παίρνεις μέρος σε αυτό το σύστημα, εάν έρθεις σε επαφή με αυτή την κοινωνία, οπωσδήποτε θ’ αλλάξεις, η επιλογή να παραμείνω εκεί ήταν επειδή αυτή η αλλαγή ήταν βαθύτατη, για να πραγματοποιήσω και την δική μου μάχη, έπρεπε να μείνω εκεί να την πολεμήσω την μάχη μου, δεν μπορούσε να γίνει στις πλάτες κάποιου άλλου.

J. βρεθήκαμε σε μια μικρή συνέλευση, την ώρα που διεξάγονταν μια συζήτηση, όπου υπήρχαν μερικοί οι οποίοι, κατά κάποιον τρόπο έθεσαν υπό αμφισβήτηση αυτή τη σύνθετη φύση της επανάστασης – άραβες, κούρδοι, τουρκομάνοι – έλεγαν: εμείς οι κούρδοι αξίζουμε περισσότερο, ήμαστε καλύτεροι. Δεν μιλούσα ακόμη πολύ καλά την γλώσσα, καταλάβαινα πως η κουβέντα που γίνονταν ήταν αυτού του τύπου, όμως, ο υπεύθυνος εκεί μέσα, σε εκείνη την ζώνη της πόλης, άμεσα ξεκαθάρισε πως αυτά που λέγονταν δεν είχαν βάση, ξέκοψε αμέσως αυτές τις αντιρρήσεις γύρω από την πολιτιστική και γλωσσολογική διαφοροποίηση, έλεγε: »μα πως; γιατί πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι περισσότερο σε κάποιον μοναχά επειδή είναι κούρδος, την ώρα που πολλοί άραβες έχουν πέσει στα πεδία των μαχών μάρτυρες, για να υπερασπιστούν αυτή την γη όπου ζούμε όλοι μαζί, ενάντια στο Daesh. Πήγαινε, έλεγε, στο κοιμητήριο των μαρτύρων, και κοίταξε πόσοι άραβες είναι θαμμένοι δίπλα στους κούρδους, συνεπώς, αυτό είναι που μας ενώνει.

E. Αυτός που είναι διοικητής κινδυνεύει περισσότερο, όχι λιγότερο, δεν στέκεται πίσω επειδή διοικεί, όντας διοικητής δίνεις το παράδειγμα, διακινδυνεύεις περισσότερο, διότι κάθε θέση διοίκησης είναι υπευθυνότητα, δεν είναι κυριαρχία, οπότε δεν υπάρχει κανένα προνόμιο, δεν έχει κάποιο είδος εξουσίας απέναντι στους άλλους με την μορφή κυριαρχίας, σίγουρα είναι μια στρατιωτική δομή, χρειάζεται κάποιος να διοικεί, πάντα υπάρχει η διοικητική αλυσίδα, μα φυσικά είναι μια αλυσίδα υπευθυνότητας, όχι κυριαρχίας, είναι κάτι που το κάνουν όλοι μαζί, αλλά ενώ εγώ φροντίζω για την ένοπλη υπεράσπιση αυτής της κοινωνίας, εσύ πρέπει να την οικοδομήσεις, και το γεγονός πως αυτό αντανακλάται επάνω μου, σ’ εμένα με το καλάσνικοφ στα χέρια, με καθιστά μέρος αυτής [της διαδικασίας-της κοινωνίας].

J. Μερικές φορές νομίζεις το πως να κάνεις εκεί την επανάσταση είναι ευκολότερο απ’ ότι εδώ σε μας, είναι μια σκέψη που εύκολα έρχεται σε κάποιον. Υπάρχουν αντικειμενικές συνθήκες, το πως είναι φτιαγμένη η κοινωνία, οπότε αυτό μπορεί να έχει κάποιο νόημα, λες, η κοινωνία είναι διαφορετική, προσπαθείς να εξεγερθείς, να τα αλλάξεις όλα,  από ένα σημείο και μετά είναι πολυπλοκότερο να θέσεις σε κίνηση τους ανθρώπους. Εκείνο επάνω στο οποίο πρέπει να στοχαστούμε, να προβληματιστούμε, είναι το γεγονός πως δεν είναι ευκολότερα εκεί τα πράγματα, και αυτό γιατί  εκείνη η επανάσταση βασίζεται στο γεγονός ότι υπήρξαν δεκάδες χιλιάδες νεκροί.

E. Στην Αφρίν, και όχι μόνο στην Αφρίν, η κατάσταση υπήρξε συγκλονιστική, εντυπωσιακή, από την άποψη πως, μεταξύ των ανθρώπων άνετα μπορούσε να ξεσπάσει..[..], εδώ έγινε ακριβώς το αντίθετο, ή θα σωθούν όλοι ή δεν θα σωθεί κανένας, …[..], κάποια στιγμή δεν υπήρχε πλέον νερό, η Αφρίν ήταν περικυκλωμένη εδώ και χρόνια, κανείς δεν έφυγε, αντιθέτως, οργανώθηκαν για να αντισταθούν, την στιγμή που πραγματοποιήθηκε η επίθεση και ξέσπασε ο πόλεμος οι πολίτες αντί να φύγουν παρέμειναν στην πόλη τους, μάλιστα έφτασαν καινούργιοι πρόσφυγες, απ’ όλα τα μέρη της βόρειας Συρίας.

J. H επίδραση που έχει ο πόλεμος στον καθένα είναι διαφορετική, ακόμη και πριν δει τον πόλεμο.  Είναι διαφορετικό να ζεις από κοντά τον πόλεμο. Στην βόρεια Συρία τελικά τον πόλεμο τον νιώθεις, τον αντιλαμβάνεσαι αμέσως. Σίγουρα ο αντίκτυπος στην αρχή είναι διαφορετικός, είναι κάτι στο οποίο δεν ήμαστε συνηθισμένοι, πρέπει πάντα να λογαριάζεσαι με την κοινωνία, πρέπει να προστατεύσεις τον εαυτό σου, υπάρχουν για παράδειγμα τα παγιδευμένα αυτοκίνητα ή οι άνθρωποι βόμβες του Isis, τριγυρνάς, πηγαίνεις να φας σε οικογένειες, όλοι έχουν ένα παιδί που έπεσε μάρτυρας, βλέπεις τραυματίες,  ανθρώπους δίχως πόδια, αρχίζεις λοιπόν σταδιακά να αντιλαμβάνεσαι τον πόλεμο αλλιώς, αν και…E. δεν έχεις μπροστά σου όλο το πανόραμα, είναι μια καταστροφή ο πόλεμος, κάτι ιδιαίτερο, η Συρία είναι μια πανέμορφη χώρα, αλλά πονάει όταν την διασχίζεις, γιατί κάποια στιγμή, ειδικότερα για εμάς που δεν ήμαστε συνηθισμένοι, το μάτι κουράζεται με αυτή την ερήμωση, την θλίψη, την απογοήτευση που αφήνουν τα ερείπια,

J. Είναι απαίσιο, φαντάσου ήταν εκεί ο Ερντογάν με τον ρώσο υπουργό Εξωτερικών που συναντιούνται σε κάποια διπλωματική συνάντηση, σε κάποιο πεντάστερο ξενοδοχείο με το διάλειμμα τους για καφέ που μοιάζει με το γεύμα της πρώτης Κοινωνίας, και μιλούν για τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα, που γι αυτούς είναι περισσότεροι ψήφοι στις εκλογές, χρήματα, πελατείες, επιχειρήσεις, αυτά τα πράγματα, και αποφασίζουν, στην πολυθρόνα, μπροστά στις τηλεκάμερες, να κάνουν τον πόλεμο. Και μετά, εσύ τον πόλεμο τον βλέπεις, είσαι εκεί, βόμβες που πέφτουν ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, νιώθεις ανήμπορος, να είσαι κάτω από αυτή την διαστρωμάτωση, αυτή την φοβερή ιεραρχία, της κοινωνίας μας, και αυτό είναι ένα στοιχείο που με σημάδεψε, γιατί οι άνθρωποι που ζουν εκεί, αντιθέτως, για να υπερασπιστούν ένα ιδανικό επανάστασης και κοινωνίας διαφορετικής, συλλογικότητας και ανθρωπιάς διαφορετικής, είναι τόσο θαρραλέοι, γενναιόδωροι, είναι αυτοί που στη συνέχεια πεθαίνουν εξ αιτίας αποφάσεων ανθρώπων σαν κι εκείνους!

E. Και εγώ τι κάνω μπροστά σε όλο αυτό; Εκείνο που μπορώ να κάνω είναι να δώσω ότι έχω και δεν έχω, ώστε αυτή να μην είναι η τελευταία λέξη, εκείνη εκεί η έκφραση να μην είναι η τελευταία διεγερτική κραυγή αυτής της γης!

 

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

«Heval, η επανάσταση είναι μακρά»: μια επιστολή του Jacopo από την Βόρειο Συρία

Stampa

 

32014

Από την σελίδα FB του Jacopo, νεαρού τορινέζου που βρίσκεται στο Kurdistan ο οποίος υπήρξε μάρτυρας της εισβολής στην Afrin από πλευράς του τουρκικού στρατού.

«Heval, la rivoluzione è lunga»: una lettera da Jacopo dalla Siria del Nord

Η αντίσταση της Afrin δεν έχει τελειώσει. Υπάρχει ο πληθυσμός, που τον ξερίζωσαν από τη γη του, που θέλει να επιστρέψει ελεύθερος στα σπίτια του. Υπάρχει ο αντάρτικος πόλεμος κατά της κατοχής. Η αντίσταση εξακολουθεί να υπερασπίζεται ολόκληρη την επανάσταση, επειδή υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος εισβολής του τουρκικού στρατού και των τζιχαντιστών ολόκληρης της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Αυτή τη στιγμή ακριβώς που η φωνή των καρχαριών ανυψώνεται και πάλι σε χορωδία από τα πλούσια παλάτια και summit τους που περιβάλλoνται από την πολυτέλεια, που με την ελαφρότητα λίγων λέξεων, καταστρέφουν εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, αποτεφρώνουν σώματα, συντρίβουν έργα τέχνης, ξεκοιλιάζουν παιδάκια. Επιπλέον, υπάρχει η καθημερινή δουλειά για την υπεράσπιση και την οικοδόμηση της επανάστασης στην κοινωνία και στη νοοτροπία της, χωρίς παύσεις, διότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές δεν θα θέλαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εκκένωσης, η απομάκρυνση από την Αφρίν υπήρξε δύσκολη. Με άφησε με συγκρουόμενα συναισθήματα που με σπαράσσουν για εβδομάδες. Όμως μακριά από τους συνεχείς βομβαρδισμούς, από την πολιορκία στην πόλη, από την καθημερινή πραγματικότητα του πολέμου, μια περίοδος σχετικής ηρεμίας ευνοεί κάποιες σκέψεις, κάποιους προβληματισμούς. Δεν συνηθίζω συχνά να μοιράζομαι αυστηρά προσωπικές σκέψεις και συναισθήματα, πολύ λιγότερο στις διάφορες συνεντεύξεις για εφημερίδες ή τηλεοπτικές εκπομπές που έτυχε να παραχωρήσω.

«Τι σε έφερε, τι σε οδήγησε εκεί; Τι έμαθες; Φοβάσαι; Γιατί νιώθεις αυτή την επανάσταση και δική σου;» Ερωτήσεις σαν αυτές σε απευθείας σύνδεση από λίγα λεπτά μπροστά σε ένα ακροατήριο αγνώστων. Τι μπορώ να σας πω; Δύο και μισό μήνες που φαινόταν σαν μια ζωή, κάθε μέρα που περνούσε μοιάζει μια εβδομάδα, ένα μήνα. Αλλά όλα τα γεγονότα παρέμειναν ζωντανά στη μνήμη σαν να είχαν συμβεί την προηγούμενη μέρα. Έχοντας λογαριαστεί με την προοπτική του θανάτου μου, των φίλων μου και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, αφού αντιμετώπισα την προοπτική αντίστασης μέχρι τέλους σε μια πόλη πολιορκημένη από τους τζιχαντιστές και τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ … Πώς μπορώ να σας το εξηγήσω; Δεν είμαι σε θέση. Υπερασπίστηκα τον εαυτό μου πίσω από τα πιο απρόσωπα, αν και έγκυρα κίνητρα. Είναι η επανάσταση του αιώνα μας, είναι ένα παράδειγμα που πραγματοποιείται μιας αυτο-οργανωμένης κοινωνίας, στην οποία αλλάζουν ριζικά οι κοινωνικές σχέσεις απομακρυνόμενες από εκείνες τις καπιταλιστικές και πατριαρχικές. Είναι μια ελπίδα για όλους, γι ‘αυτό πρέπει να υπερασπιστεί. Λέγοντας αυτά μοιάζει μικρό πράγμα, δεν ακούγεται σπουδαίο.

Στην πραγματικότητα, οι απαντήσεις αγγίζουν πολύ πιο βαθιά ερωτήματα, ζητήματα, αλλά ίσως μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο από εκείνους που ονειρεύονται την επανάσταση και αναρωτιούνται για το πώς να μεταμορφώσουν τον εαυτό τους – τη δική τους προσωπικότητα, τη δική τους νοοτροπία, τις σχέσεις τους – για να τη ζήσουν, για να βρεθούν και να είναι καθημερινά στο ύψος των περιστάσεων.

Όντως δεν είναι ένα εκ των πραγμάτων ταξικό φαινόμενο, της φυλής ή της γλώσσας που μας κάνει περισσότερο ή λιγότερο επαναστάτες. Λιγότερο ή περισσότερο διατεθειμένoυς να θέλουμε να μεταμορφώσουμε την κατάστασή μας. Το να είμαστε επαναστάτες είναι ένα άλλο πράγμα. Η προσκόλληση στην επανάσταση είναι πρώτα από όλα υποκειμενική, μια μεταμόρφωση της προσωπικότητας μας. Είναι ένας αγώνας πρώτα απ ‘όλα με τους εαυτούς μας και την κληρονομιά αιώνων κυριαρχιών που έχουν χαραχθεί στην εκπαίδευση και τη συμπεριφορά μας. Οι σχέσεις εξουσίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης βασίζονται σε μια νοοτροπία που τις χτίζει, τις αποδέχεται και τις ενισχύει. Μόνο σε μια δεύτερη στιγμή εμπεριέχονται, ενσαρκώνονται στην αντικειμενικότητα του εκβιασμού των μισθών, της πατριαρχικής βίας, της αστυνομίας ή των τεθωρακισμένων.

Ένας αγωνιστής, ένας στρατευμένος πρέπει να είναι καλός οργανωτής, αγκιτάτορας, να ξέρει να αναλαμβάνει καθήκοντα και ευθύνες. Ωστόσο, εάν εστιάσαμε μόνο σε αυτά τα χαρακτηριστικά, θα κλείσουμε τον εαυτό μας σε μια τελετουργική και απάνθρωπη αντίληψη της πολιτικής. Αν εξαλείψουμε την ανθρώπινη πλευρά, το μίσος για την αδικία, την ενσυναίσθηση για τους καταπιεσμένους και τους αγώνες τους για ελευθερία, τι μένει από εμάς; Θα έχουμε πάντοτε τη δικαιολογία, συγκαλυμμένη σε ορθολογισμό, για να αποστασιοποιηθούμε, να πάρουμε αποστάσεις, να μην δράσουμε και να αποσυρθούμε μπροστά στην ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εχθρό. Θα είμαστε πάντα σε θέση να θεσπίσουμε ένα νέο όριο πέρα από το οποίο θα μπορούσαμε να παραμείνουμε αδιάφοροι στους αγώνες και τα δεινά των συνανθρώπων μας, των ομοίων μας, σε σημείο να μας ενδιαφέρει μόνο η δική μας επιβίωσή.

Στην προσωπικότητά μας, που θέλουμε επαναστατική, ο αγώνας είναι συνεχής. Φοβήθηκα; Ναι, είναι φυσιολογικό. Πάνω απ ‘όλα στις πιο δύσκολες στιγμές, η εσωτερική μάχη γίνεται σαφής. Και ο πόλεμος σου χτυπάει στο πρόσωπο χωρίς μεσολάβηση τις αλήθειες σου – όχι μόνο ως επαναστάτη, αλλά ως ανθρώπινο ον. Ο πειρασμός να σώσεις τον εαυτό σου ξεχωριστά, ατομικά μεγαλώνει, επιλέγοντας τον πιο βολικό τρόπο, την πιο βολική ζωή, ή εγκαταλείποντας τον αγώνα. Να κάνεις ένα βήμα πίσω, γιατί τελικά μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που μας προσφέρεται μέσα στο σύστημα: «Αλλά γιατί δεν έμεινα ήσυχος στο σπίτι μου; Γιατί δεν φεύγω;» είναι αυτό που σκέφτηκα σε ορισμένες στιγμές – και είμαι πεπεισμένος ότι και πολλοί άλλοι το έκαναν. Να κάνουμε πίσω, να αποδράσουμε σε μια ζωή που ξοδεύεται στην εργασία για την επιβίωση, να κοιμηθούμε και να βρούμε διεξόδους και την παρηγοριά με την οποία να καταναλώσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας. Θα σήμαινε την εγκατάλειψη της επανάστασης. Προδοσία, να προδώσουμε.

Η σκέψη τρέχει στους συντρόφους που έπεσαν ή τραυματίστηκαν, εκείνους με τους οποίους μοιράστηκα γεύματα, κρεβάτια, τον χρόνο. Εκείνους που γνώρισα για λίγα λεπτά κάτω από τις επιθέσεις του εισβολέα ή εκείνους που δεν γνώρισα ποτέ, αλλά με τους οποίους θα είμαι πάντα δεμένος από το κοινό όνειρο που μας οδήγησε να υπερασπιστούμε την Αφρίν και την επανάσταση. Οι μνήμες και τα συναισθήματα καίνε μέσα μου: «δεν έχω κάνει αρκετά. Δεν στάθηκα στο ύψος τους «. Το αίσθημα της προδοσίας – μέσα μου βαθιά, προσωπικό – δεν αφορά μόνο τις ιδέες μας, αλλά είναι πάνω απ ‘όλα προς εκείνους τους συντρόφους που έχουν θυσιάσει τη ζωή τους για να τις πραγματοποιήσουν.

«Heval, η επανάσταση είναι μεγάλη, μακρά. Θα υπάρξουν πολλές άλλες ευκαιρίες και είναι καθήκον ενός επαναστάτη να κάνει ό, τι είναι δυνατό για να είναι έτοιμος «. Αυτή η μορφή προδοσίας είναι μέρος της ζωής και της ανάπτυξης μιας επαναστατικής προσωπικότητας: κάθε φορά που έχει μια πατριαρχική συμπεριφορά, κάθε φορά που τα προσωπικά συμφέροντα βλάπτουν τα συλλογικά, κάθε φορά που σταματάμε μπροστά στον φόβο, κάθε φορά που η συμπεριφορά μας δεν ανταποκρίνεται στις ιδέες μας. Κανείς δεν είναι τέλειος επαναστάτης, διότι το ταξίδι δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Αλλά η δέσμευση για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας με επαναστατική έννοια πρέπει να είναι το βαθύτερο συναίσθημά μας, το σταθερό σημείο αναφοράς μας, συνεχές. Η απόρριψη είναι η αληθινή προδοσία, η παραίτηση.

Από την επανάσταση της Συρίας του Βορρά

18/04/2018

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/heval-la-rivoluzione-e-lunga-una-lettera-da-jacopo-dalla-siria-del-nord

διεθνισμός, internazionalismo

Μια σύνδεση με τον Jacopo για / από την Afrin – Un collegamento con Jacopo su/da Afrin

Stampa

 

823

Μεταγραφή μιας σύνδεσης με τον Jacopo, έναν νεαρό τορινέζο που βρίσκεται στη βόρεια Συρία, που καταγράφηκε από τα μικρόφωνα του Radio Balckout το πρωί της 15ης μαρτίου.

Un collegamento con Jacopo su/da Afrin, Σύνδεση με τον σύντροφο που βρίσκεται στην Αφρίν

Από χθες (τετάρτη, έκδ.) οι βομβαρδισμοί του τουρκικού στρατού έχουν ενταθεί ιδιαίτερα στην πόλη της Αφρίν, στην κατοικημένη περιοχή της, αυτό επειδή έφθασαν κοντά στην πόλη. Ήδη τις τελευταίες ημέρες οι βομβαρδισμοί έχουν αυξηθεί, το ίδιο πράγμα που στην πραγματικότητα συνέβη πάντα κατά τη διάρκεια αυτών των 54 ημερών αντίστασης.

Ο στόχος της Τουρκίας και των βομβαρδισμών της είναι να τρομάξει τον άμαχο πληθυσμό, να κάνει μάταιη την αντίσταση που δεν είναι μόνο των δημοκρατικών δυνάμεων, αλλά είναι μια λαϊκή αντίσταση, αυτό είναι το ισχυρό γεγονός που εμπόδισε τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ και των τζιχαντιστικών συμμοριών να καταλάβουν μια περιοχή τόσο μικρή όσο αυτή της Αφρίν σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Εδώ και δυο μέρες οι βομβαρδισμοί αυξήθηκαν και άρχισαν να χτυπούν τα σπίτια, το κέντρο της Αφρίν, προκαλώντας μεγάλο αριθμό θυμάτων ανάμεσα στους πολίτες, μόλις χθες το βράδυ καταστράφηκαν 11 ζωές.

Η Αφριν είναι πλέον πυκνοκατοικημένη, απλώς σκεφτείτε το γεγονός ότι οι άνθρωποι που ζούσαν στα χωριά γύρω από την πόλη αριθμούν περίπου ένα εκατομμύριο και ότι στην τελευταία περίοδο έχουν κινηθεί προοδευτικά προς την ίδια υπερφορτώνοντας την με κατοίκους. Υπάρχουν οικογένειες που δίνουν τη διαθεσιμότητα για διαμονή, έτσι υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες τέσσερις / πέντε οικογένειες ζουν μαζί, υπάρχουν χώροι που δεν είναι κατάλληλοι για να ζουν εκεί άνθρωποι, να χρησιμοποιούνται ως σπίτια, όπως μερικά αγροκτήματα, τα οποία όμως κατοικούνται αναγκαστικά, υπάρχουν σχολεία που διατίθενται από τις αρχές του καντονιού της Αφρίν για να φιλοξενήσουν πρόσθετους πρόσφυγες.

Η Αφρίν είναι μια πόλη που βομβαρδίζεται βαριά με πυροβολικό, αεροσκάφη και ντρόουνς που πετούν πάνω από την πόλη νύχτα και μέρα.

Εδώ και μια εβδομάδα υπάρχει ένα νέο πρόβλημα: το νερό. Ο τουρκικός στρατός κατέλαβε το φράγμα της Meydanki, το οποίο ήταν η κύρια πηγή ύδρευσης για την Afrin, ήδη τον τελευταίο μήνα είχαν βομβαρδίσει σε μεγάλο βαθμό τα αντλιοστάσια, έτσι στην πόλη το νερό είναι σπάνιο, υπάρχουν κάποιες οργανωμένες προμήθειες από τα όργανα του καντονιού, αλλά δεν μπορούν να εφοδιάσουν επαρκώς, η ανάγκη για νερό είναι μεγάλη για τη ζωή όλων των ανθρώπων που ζουν τώρα στην Αφρίν.

Υπάρχει επίσης έλλειψη αγαθών πρώτης ανάγκης γιατί, για παράδειγμα, οι φούρνοι ψωμιού βομβαρδίστηκαν και στην περιοχή γύρω από την Αφρίν, οπότε οι φούρνοι στην πόλη πρέπει τώρα να παράγουν περισσότερο και δυσκολεύονται να καλύψουν τη μεγάλη ζήτηση.

Η υγεία αντιμετωπίζει επίσης έντονη κατάσταση έκτακτης ανάγκης καθώς το αστικό νοσοκομείο στην Αφρίν έχει υπερφορτωθεί από τραυματισμένους, επιπλέον, οι συνθήκες του ήταν ήδη δύσκολες, επειδή αυτό το καντόνι απομονώθηκε από τις δυνάμεις του εχθρού ήδη εδώ και μερικά χρόνια, έτσι ώστε τα αποθέματα φαρμάκων και ιατρικών προμηθειών να ήταν πάντοτε χαμηλότερα από τις απαιτήσεις.

Πρόκειται για μια κατάσταση στην οποία τα θύματα των πολιτών φθάνουν σε 300 νεκρούς και 700 τραυματίες.

Οι βομβαρδισμοί επικεντρώνονται στην συνοικία της Aşrafîa (συνοικία της Afrin), στην οποία οι τζιχαντιστικές δυνάμεις και ο τουρκικός στρατός είναι ιδιαίτερα κοντά, περίπου 2/3 χλμ.

Αυτή φαίνεται να είναι η πλευρά από την οποία θέλουν να επιτεθούν στην πόλη, αν και βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ελιγμός περικύκλωσης και πολιορκίας, έτσι αναμένεται μια επίθεση από πολλά μέτωπα.

Αυτό που περιμένουμε είναι μια σφαγή στην πόλη της Αφρίν επειδή οι πολίτες θέλουν να αντισταθούν και η παρουσία τους είναι ήδη μέρος της αντίστασης επειδή εμποδίζει τον τουρκικό στρατό και τους τζιχαντιστές να ισοπεδώσουν πλήρως την πόλη.

Δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να αντισταθούν και μερικοί άνθρωποι κατευθύνονται προς την περιοχή της Shera που είναι μέρος της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας και του Καντονιού της Αφρίν. Επίσης, στην προκειμένη περίπτωση το μήνυμα είναι ότι αν και υπάρχουν δύσκολες συνθήκες στις οποίες υπάρχουν άνθρωποι, παιδιά που φεύγουν από την πόλη, αυτοί όλοι δεν εγκαταλείπουν το καντόνι της Αφρίν επειδή το έργο, το σχέδιο της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας και η πρόταση ειρήνης και το τέλος της σύγκρουσης στη Συρία που πραγματοποιείται είναι κάτι που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν.

Όχι μόνο αυτό, ο πληθυσμός τις τελευταίες ημέρες έχει αρχίσει συνελεύσεις για να οργανώσει την αντίσταση στην πόλη και έτσι υπάρχει ένα επίπεδο ενεργητικής κινητοποίησης.

Αυτή είναι η κατάσταση στο επίκεντρο, θα δούμε μάχες και τον βομβαρδισμό της πόλης, πόσο μεγάλη θα γίνει αυτή η σφαγή, εάν αυτά τα σχέδια εθνοκάθαρσης που έχουν στο μυαλό τους οι Ερντογάν και οι τζιχαντιστικές συμμορίες θα επιτύχουν.

Η αντίσταση είναι ισχυρή και κάνει τα πάντα για να αποφευχθεί αυτό, αλλά βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολύ σοβαρή ανθρωπιστική κατάσταση και κρίση.

Αυτό που λέει ο πληθυσμός της Afrin και η αντίστασή του είναι ότι πρέπει να σταματήσουμε τον τουρκικό στρατό και τους τζιχαντιστές, διότι είναι ήδη ένα πολιτικό σκάνδαλο ότι ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ κάνει αυτό το είδος εθνοτικής επιχείρησης συμμαχώντας με την Αλ Κάιντα και το ισλαμικό κράτος, χρειαζόμαστε μια ζώνη χωρίς πτήσεις στο καντόνι της Αφρίν, No Fly Zone για να διατηρήσουμε τους πολίτες στη ζωή, τους αρχαιολογικούς χώρους όρθιους και τις αστικές δομές που επιτρέπουν τη ζωή σε αυτό το καντόνι, τα θεσμικά όργανα του καντονιού κάλεσαν τον ΟΗΕ να αποστείλει αποστολή παρακολούθησης και ελέγχου του τι συμβαίνει στην Αφρίν, διότι επίσης είδαμε απερισκεψία από τον ΟΗΕ, δεν είναι σαφές από ποιες πηγές προέρχονται οι πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό θυμάτων πολιτών, τον ρόλο των YPG και των οργάνων του καντονίου που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.

Επομένως, αυτό που ζητήθηκε είναι να έλθουν στην Αφρίν για να δουν τι συμβαίνει, να εκτελέσουν μια αποστολή ως παρατηρητές και να επιβάλλουν τον σεβασμό στην κατάπαυση του πυρός που διακηρύχθηκε στις 25 φεβρουαρίου, κάτι που η Τουρκία ποτέ δεν τήρησε και οι SDF δήλωσαν ότι θα την είχαν σεβαστεί, στην πραγματικότητα αποκρούουν μόνο τις επιθέσεις του τουρκικού στρατού.

Αυτά είναι τα πολιτικά σημεία που προσπαθούν να βγάλουν προς τα έξω τα όργανα του καντονιού της Αφρίν. Δεν πρόκειται για παράδοση διότι ο απώτερος στόχος είναι η Τουρκία να εγκαταλείψει τα εδάφη της Αφρίν και μαζί τους και οι τζιχαντιστικές δυνάμεις.

15/03/2018

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/un-collegamento-con-jacopo-su-da-afrin

διεθνισμός, internazionalismo

Ξεκίνησε ο βομβαρδισμός της Afrin

Stampa

 

3.3K113

 Video

 

Iniziato il bombardamento di Afrin Ξεκίνησε ο βομβαρδισμός της Αφρίν

Λίγα λεπτά πριν ξεκίνησε ο βομβαρδισμός της πόλης της Afrin.

Ήδη από χθες το βράδυ τοπικές πηγές μιλούσαν για έντονες συγκρούσεις τόσο στο μέτωπο της Bilbile όσο και σε εκείνο της Sharawa. Ο τουρκικός στρατός υπέστη σοβαρές απώλειες αλλά κατόρθωσε να κατακτήσει τη στρατηγική κωμόπολη της Jandaris και, ως εκ τούτου, άρχισε να βομβαρδίζει από αέρος και πυροβολικό την Αφρίν. Η βόρεια περιοχή της Συρίας ήταν μια από τις τελευταίες οάσεις ειρήνης στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και ακολουθούσε μια πορεία αυτοδιάθεσης μέσω των δομών αυτοδιοίκησης του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού μέχρις ότου ο Ερντογάν αποφάσισε να εισβάλει στη Συριακή επικράτεια για να επιχειρήσει μια εθνοκάθαρση ενάντια στους κουρδικούς πληθυσμούς της περιοχής. Οι βομβαρδισμοί ξεκίνησαν αργά το απόγευμα σήμερα και έχουν κάνει τουλάχιστον τέσσερις νεκρούς και δεκατρείς τραυματίες μεταξύ των αμάχων. Μεταξύ των θυμάτων, πολλά παιδιά. Ακριβώς λόγω της επίθεσης από το βορρά, υπάρχουν ακόμη δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην πόλη, πολλοί έχουν ήδη καταστήσει σαφές ότι δεν θα εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και δεν θα συμμετάσχουν στη λαϊκή αντίσταση για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ενάντια στην άφιξη των ισλαμιστών. «Καταδικάζουμε έντονα τις επιθέσεις του τουρκικού εισβάλλοντος κράτους και των συμμαχικών συμμοριών του που επιδιώκουν σφαγή» γράφει το δημοκρατικό Συμβούλιο της Συρίας σε σημείωμα που έστειλε πριν από λίγα λεπτά «Καλούμε τη διεθνή κοινότητα και τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να καλύψουν το ρόλο τους και να σπάσουν τη σιωπή τους για τις τρέχουσες επιθέσεις και τις σφαγές ». Στην πόλη βρίσκεται και ένας Ιταλός, ο Jacopo, ο οποίος μιλά σε διάφορα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης για το τι συμβαίνει στην Afrin, ενώ αρκετοί συμπατριώτες μας έχουν ενταχθεί στις λαϊκές μονάδες άμυνας για να πολεμήσουν στο πλευρό της συνομοσπονδιακής επανάστασης. Αλλά η Τουρκία δεν θέλει να σταματήσει στην Αφρίν. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Cavusoglu δήλωσε ότι είχε συνάψει συμφωνία με τις ΗΠΑ για να ζητήσουν να αποσυρθούν οι SDF, οι συριακές δημοκρατικές δυνάμεις στις οποίες έχουν επιρροή οι κούρδοι, από το Manbij, λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της Afrin.

Παρά το γεγονός ότι είναι οι κούρδοι που έχουν καθορίσει την ήττα του ISIS στο έδαφος της Συρίας, η διεθνής κοινότητα φαίνεται εντελώς αδιάφορη για την τύχη των αμάχων και τη δίκαιη διεκδίκηση αυτοδιάθεσης από τους λαούς της βόρειας Συρίας.

(video από την σελίδα FB των YPG)

 

 

  • #DefendAfrin: urgent call for mobilization

    This is the message that Jacopo, editor of the Infoaut.org portal being based in the Afrin canton since the beginning of the Turkish-Jihadi

 

 https://www.infoaut.org/conflitti-globali/iniziato-il-bombardamento-di-afrin
διεθνισμός, internazionalismo

#DefendAfrin: επείγουσα έκκληση για κινητοποίηση – appello urgente alla mobilitazione

Stampa

6915

Αυτό είναι το μήνυμα που ο Jacopo, εκδότης του Infoaut που βρίσκεται στο καντόνι της Afrin από την αρχή της τουρκικής- τζιχαντιστικής επίθεσης, μας έστειλε πριν λίγο. Επείγουσα έκκληση για κινητοποίηση και σπάσιμο της σιωπής μπροστά στη επιδείνωση της κατάστασης στην Afrin.

#DefendAfrin: appello urgente alla mobilitazione επείγουσα επείγουσα έκκληση για κινητοποίηση

Τις τελευταίες ώρες η κατάσταση στην Αφρίν έχει γίνει πιο κρίσιμη: ο εισβολέας τουρκικός στρατός και οι συμμαχικές αυτού συμμορίες τζιχαντιστών προσέγγισαν την πόλη από διαφορετικές πλευρές, ιδιαίτερα από την κατεύθυνση της Shera . Βρίσκονται σε απόσταση 2,5 χιλιομέτρων και απειλούν άμεσα την πόλη .

Η κατάσταση στην Αφρίν είναι εκείνη που επικρατούσε ήδη σε αυτές τις μέρες, δηλαδή υψηλή πυκνότητα πληθυσμού, πολλοί πρόσφυγες από τα χωριά που έχουν βρει καταφύγιο εδώ από τον πόλεμο και τους βομβαρδισμούς, έλλειψη νερού επειδή όταν οι τζιχαντιστές και ο τουρκικός στρατός κατέλαβαν το φράγμα της Meidanki έκοψαν την παροχή και βομβάρδισαν τα αντλιοστάσια σε άλλα χωριά. Υπάρχουν επίσης ελλείψεις σε κάποια είδη πρώτης ανάγκης. Τώρα ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι τις επόμενες ώρες θα υπάρξει μια όλο και κρισιμότερη κατάσταση και πως θα επιτεθούν στην πόλη, ήδη αυτή τη στιγμή υπάρχουν βομβαρδισμοί πυροβολικού και αεροπορίας στα περίχωρα της πόλης.

Το Tev Dem ζήτησε μια γενική κινητοποίηση, μια εξέγερση σε όλα τα μέρη και τις πλατείες του κόσμου για να υπερασπιστεί το Αφρίν, να σταματήσει το σχέδιο εθνοκάθαρσης που θέλουν να εφαρμόσουν ο Ερντογάν και οι τζιχαντιστές στους πληθυσμούς της Αφρίν, να ζητήσει να δημιουργηθεί μια fly zone που θα σταματήσει τους εναέριους βομβαρδισμούς, οι οποίοι είναι και εκείνοι που προκαλούν πολύ μεγάλο αριθμό θυμάτων πολιτών που αν σε αυτή την πόλη αυξηθούν ξανά και φτάσουν μέχρι το κέντρο αυτής θα παράξουν σίγουρα μια σφαγή. Αυτές οι δράσεις πραγματοποιούνται ήδη σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, και στην Bashur .

Τώρα αυτό που πρέπει να γίνει είναι να σπάσει η σιωπή της διεθνούς κοινότητας, η οποία είναι στην πραγματικότητα συνένοχος σε αυτό το σχέδιο, αυτό είναι που όλοι οι λαοί του κόσμου καλούνται να κάνουν για να στηρίξουν την Αφρίν και τον πληθυσμό της, για να στηρίξουν την επανάσταση της βόρειας Συρίας και ως εκ τούτου την ελπίδα και το παράδειγμα της επανάστασης του αιώνα μας για μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία στην οποίαν τόσοι πολλοί διαφορετικοί λαοί μπορούν να ζουν μαζί και που είναι επίσης πρόταση ειρήνης για τη Συρία. Μια εξέγερση για την υπεράσπιση της Αφρίν αλλά και για την υπεράσπιση μιας ελπίδας για όλη την ανθρωπότητα.

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/defendafrin-appello-urgente-alla-mobilitazione