αυτονομία, autonomia

ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ.

Στα τέλη φεβρουαρίου, το κίνημα σε εθνικό επίπεδο έχει πλέον εξαπλωθεί και διακλαδίζεται και στα μικρά κέντρα της επαρχίας. Πάρα πολλά είναι τα σχολεία που βρίσκονται σε κατάσταση κατάληψης ή μόνιμης κινητικότητας, αναβρασμού, όπου επιχειρούνται μορφές «αυτοδιαχείρισης», δηλαδή πειραματισμοί μιας συλλογικής μελέτης επάνω στις θεματικές του κινήματος. Στη Ρώμη, οι φασίστες πυροβολούν ξανά μπροστά σε ένα σχολείο και τραυματίζουν δύο μαθητές. Στο Τορίνο, σε απάντηση, μια πορεία του κινήματος επιτίθεται και πυρπολεί κάποια φασιστικά γραφεία, στη διαμάχη που ακολουθεί με τους αγωνiστές του ΚΚΙ ξεσπούν καυγάδες και συμπλοκές. Στην Πάντοβα όλο το πανεπιστήμιο είναι μπλοκαρισμένο. Στην Περούτζια καταλαμβάνονται οι ανθρωπιστικές σχολές και στις 5 μαρτίου υπάρχει η διαδήλωση για τον Panzieri, έναν σύντροφο που καταδικάστηκε το προηγούμενο βράδυ σε εννέα χρόνια φυλάκισης για ηθική συναυτουργία στο θάνατο ενός [έλληνα] φασίστα,  [Μίκης Μάντακας].

Αποτέλεσμα εικόνας για Panzieri, 1977, marzo

Εδώ είναι η μαρτυρία ενός συντρόφου του κινήματος: «Μετά την εκδίωξη του Lama από το πανεπιστήμιο υπάρχει ένα νέο ξεκίνημα του κινήματος, μια μεγαλύτερη ενότητα του, είναι συμπαγές εσωτερικά, κυρίως λόγω της ομόφωνης γνώμης που δόθηκε για την προκλητική πρωτοβουλία του PCI. Είναι στη βάση αυτής της συμπαγούς κατάστασης που μπορεί να προωθήσει την αλυσιδωτή κατάληψη των σχολείων. Όσον αφορά τις σχέσεις με το PCI μέσα στο πανεπιστήμιο, περιορίζονται πλέον σε κάποιους καθηγητές, οι οποίοι μεσολαβούν με εμάς του κινήματος. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, οι οργανώσεις του P.C.I., όπως η F.G.C.I. και τα κομμουνιστικά κύτταρα δεν έχουν πλέον καμία δυνατότητα να μιλήσουν στο πανεπιστήμιο. »Την τελευταία στιγμή, όταν πλέον έχουν κινητοποιηθεί όλοι οι σύντροφοι του κινήματος, μαθαίνουμε ότι δεν επιτρέπεται η διαδήλωση για τον Panzieri. Η αστυνομία παρατεταγμένη μαζικά στην πλατεία των Επιστημών μπροστά στο πανεπιστήμιο, ψάχνει και απειλεί όποιον πλησιάζει, αλλά πλέον υπάρχουν μέσα χιλιάδες σύντροφοι. Ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις για να βρεθεί συμφωνία σε μια διαδρομή, αλλά η αστυνομία είναι ανένδοτη και διατάσσει πως καμία πορεία δεν πρέπει να ξεκινήσει. Μετά ξαφνικά οι καραμπινιέροι επιτίθενται εκτοξεύοντας δακρυγόνα στο ύψος ανθρώπου. Οι συγκρούσεις ξεκινούν αμέσως μπροστά στο πανεπιστήμιο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της πορείας έχει ήδη περάσει από μια πλευρική έξοδο και έφτασε στο κέντρο.«Εκεί η πορεία σπάει σε διάφορα τμήματα που διατρέχουν όλες τις γειτονιές της Ρώμης, οι συγκρούσεις ακολουθούν η μία την άλλη, και υπάρχει ένα άλμα στην ποιότητα, με την έννοια ότι όλοι θέλουν να συμμετάσχουν, χωρίς να αναθέτουν τα στρατιωτικά καθήκοντα στις κλασσικές δομές των ομάδων περιφρούρησης.

Αποτέλεσμα εικόνας για 5 marzo 1977 Roma

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η 5η mαρτίου ήταν η πιο όμορφη διαδήλωση του ’77, για τη συμμετοχή, για τη μαζική διαχείριση, για την απόρριψη της ανάθεσης κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Τελικά καταφέραμε να αποδιοργανώσουμε εντελώς την αστυνομία , διασκορπιζόμενοι στα στενά δρομάκια του ιστορικού κέντρου όπου τα τζιπάκια τους κινούνταν με δυσκολία.«Με την ευκαιρία αυτή, το Radio città futura λειτούργησε για πρώτη φορά όπως το tam-tam, ανακοινώνοντας τους τόπους των συγκρούσεων, το πως κινούνταν η αστυνομία. Ο κόσμος ελάμβανε με τα ραδιοφωνάκια, τηλεφωνούσε, ανταλλάσσοντας πληροφορίες για το πώς πήγαιναν τα πράγματα, οι συμπλοκές. Υπήρχαν οι σύντροφοι που σαμποτάρουν τα φανάρια για να δημιουργήσουν κυκλοφοριακή συμφόρηση, μια μεγάλη αυθόρμητη δημιουργικότητα.«Μετά τον Λάμα, το κίνημα βρέθηκε αντιμέτωπο με μια μετωπική επίθεση από το P.C.I. και τον τύπο που επιτίθονταν, κακολογούσε και έσπρωχνε προς την ποινικοποίηση. Η επίσημη εκδοχή ήταν ότι το κίνημα προκαλούσε τις συγκρούσεις επειδή ήταν φτιαγμένο από μια μάζα απελπισμένων, χωρίς κανένα λογικό σχέδιο, χωρίς καμία ελπίδα για μια πολιτική διέξοδο οπότε το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει ήταν να σπάει τα πάντα. Αλλά το κίνημα δεν ήθελε την σύγκρουση a priori, εκ των προτέρων, είχε τη βούληση να διεκδικεί το δικαίωμα να μπορεί να κάνει εκείνο που έκανε, έτσι μπροστά στην αστυνομία που έσπαγε τ’ αρχίδια, που καταστέλλει με επιστημονική μέθοδο, που σφαγίαζε τους συντρόφους όποτε μπορούσε, η σύγκρουση ήταν μια αναγκαιότητα για να επιβιώσει. Εκείνες τις μέρες το να πηγαίνεις στο πανεπιστήμιο ήταν σαν να πηγαίνεις στην πρώτη γραμμή, ήμασταν πάντα περικυκλωμένοι, πολιορκημένοι, δεν είχαμε περιθώρια ελευθερίας, χώρου, πολιτικής πρακτικής.
Αποτέλεσμα εικόνας για radio città futura, roma 1977
Το κίνημα τότε δεν πήγαινε στη σύγκρουση επειδή την έβλεπε εισηγμένη μέσα σε ένα προκαθορισμένο πολιτικό σχέδιο, αλλά λόγω της ανάγκης να διατηρεί ανοιχτούς τους φυσικούς και πολιτικούς χώρους που ήταν απαραίτητοι στην πρακτική του διαφοροποιημένου προγράμματος του, ενός προγράμματος φτιαγμένου από πρακτικά πράγματα, που ζούσε στην καθημερινότητα, που είχαν στόχο να αναπτύξουν και να εξαπλώσουν τον μετασχηματισμό. Θυμώναμε με τον αστυνομικό, με τον καραμπινιέρο πρώτα απ’ όλα γιατί μας εμπόδιζαν να εκφραστούμε.«Η κουβέντα για το ’77 είναι περίπλοκη: όλοι όσοι δεν ήταν του κινήματος αναρωτιούνταν: μα αυτοί τι πολιτική γραμμή έχουν, πού βρίσκεται, σε τι αναφέρεται; Να λοιπόν, σύμφωνα με εμένα, μια πολιτική γραμμή με αυτή την έννοια, έτσι όπως προσπαθούσαν να την δουν μέσα από τα σχήματα της παραδοσιακής πολιτικής, το κίνημα δεν την είχε με τίποτα. Στο πολιτικό σχέδιο του κινήματος το να συζητά για τον φεμινισμό, τους εργάτες, την οικονομική κρίση, την οικολογία, τα υψηλότερα και τα χαμηλότερα συστήματα ήταν ένα και το αυτό, σε εκείνη την κατάσταση την τόσο εξημμένη, που έβραζε κυριολεκτικά, τα πάντα είχαν την ίδια σημασία. Είχαμε την αίσθηση ότι μπορούσαμε να αλλάξουμε τα πάντα, ότι όλα μεταμορφώνονταν και πως τίποτα δεν έπρεπε να ξεφύγει από την κριτική και τη συζήτηση.»Μέσα στο κατειλημμένο πανεπιστήμιο υπήρχαν συνελεύσεις για τα πιο ποικίλα θέματα, όπως για παράδειγμα στην οικονομία εκείνες τις μέρες υπήρχε η συνέλευση των ομοφυλοφίλων που έθετε υπό συζήτηση τη γλώσσα των συντρόφων, αμφισβητώντας για παράδειγμα τη χρήση εκφράσεων όπως «vaffanculo, α γαμήσου» που ήταν γι αυτούς μια προσβολή. Υπήρχαν μυριάδες περιπτώσεων συλλογικοτήτων που επινοούσαν τα πιο περίεργα και διαφορετικά πράγματα, και κανείς δεν ονειρευόταν να πάει εκεί για να πει ότι αυτά τα πράγματα δεν ήταν σημαντικά, ότι ήταν δευτερεύοντα σε σύγκριση με άλλα, κλπ.
Αποτέλεσμα εικόνας για radio città futura, roma 1977
«Στις επόμενες ημέρες το P.C.I. κάνει μια «αυτοκριτική» παραδεχόμενο ότι μέσα στο κίνημα «υπάρχει μια μεγάλη συνιστώσα που δεσμεύεται για μια μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου και για την ανανέωση της χώρας», αν και «δίπλα σε αυτήν υπάρχουν τομείς που οδηγούν μια μάχη χωρίς διεξόδους». Επίσης για το PCI τα γεγονότα του Lama καταδεικνύουν «ότι οργανώνεται ένας squadrismo [α] νέας μορφής».
Αποτέλεσμα εικόνας για Lama, 1977, università sapienza
Με το σύνθημα «Μας πέταξαν έξω από το πανεπιστήμιο τώρα θα πάρουμε την πόλη» πάνω από 30.000 υποστηριχτές στο κίνημα πορεύονται στους δρόμους της Ρώμης. Στις επόμενες ημέρες προετοιμάζεται η εθνική συνέλευση των κατειλημμένων σχολών και θα ολοκληρωθεί με την απόφαση να διοργανώσει μια μεγάλη εθνική διαδήλωση στις 12 μαρτίου στη Ρώμη αγώνα κατά της επίθεσης στο προλεταριακό εισόδημα και στην απασχόληση ενάντια στο καθεστώς της μισθωτής εργασίας για την επανάληψη του εργατικού αγώνα και την αυτόνομη οργάνωση των εργατών των φοιτητών, των ανέργων και όλων των εκμεταλλευόμενων. Στις 7 μαρτίου, ανοίγει στην Φλωρεντία η εθνική συνδιάσκεψη της Ομοσπονδίας εργατών μεταλλουργών, η οποία αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να προσκαλέσει αντιπροσωπείες φοιτητών από τις σχολές που βρίσκονται σε αγώνα ώστε να παραθέσουν τις απόψεις τους . Είναι μια θαρραλέα πράξη που δείχνει πόσο η πολιτική της F.L M. είναι πιο οξυδερκής από εκείνη των ίδιων των συνομοσπονδιακών κορυφαίων στελεχών αναζητώντας να ξαναράψουν την ρήξη μεταξύ του νέου κινήματος και των ιστορικών θεσμών του εργατικού κινήματος. Στη συζήτηση που θα ακολουθήσει για τρεις μέρες προκύπτει μια σκληρή και ειλικρινής αυτοκριτική από πλευράς συνδικάτου διότι δεν στάθηκε ικανό να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που θέτει στο χαλί το φοιτητικό και νεανικό κίνημα στο σωστό χρόνο και με τον σωστό τρόπο. Παρά την καλή θέληση να αναζητηθεί μια επίλυση της σχέσης μεταξύ των δύο πλευρών που συζητούσαν, αυτή η ευκαιρία δεν θα σηματοδοτήσει μια διαφυγή από τους διαχωρισμούς στις λογικές και τις προθέσεις με την οποία να αντιμετωπιστούν μορφές και περιεχόμενα των αγώνων. Στην Πάντοβα, εν τω μεταξύ, η αστυνομία παρεμβαίνει για να εκκενώσει την κατεχόμενη σχολή. Σε απάντηση, ομάδες φοιτητών κάνουν άνω κάτω τα γραφεία των πανεπιστημιακών «βαρόνων» που χαρακτηρίζονται ως οι ηθικοί αυτουργοί της επιχείρησης εκκένωσης.
Αποτέλεσμα εικόνας για radio città futura, roma 1977
Η 8 μαρτίου, γιορτή της γυναίκας, βλέπει μια μαζική συμμετοχή σε όλες τις πόλεις της Ιταλίας του φεμινιστικού κινήματος που μέσα στην πορεία στους δρόμους και τις πλατείες επιβεβαιώνει την αυτονομία του κινήματος όχι μόνο από κόμματα και θεσμούς, αλλά και από το ίδιο το κίνημα των φοιτητών . Τις επόμενες ημέρες στη Ρώμη, προετοιμάζονται για την οργάνωση της εθνικής διαδήλωσης του κινήματος που έχει προγραμματιστεί για τις 12 μαρτίου. Αλλά η παραμονή αυτού του σημαντικού γεγονότος θα αμαυρωθεί από το θάνατο του Francesco Lorusso, ενός αγωνιστή της Lotta continua που σκοτώθηκε στη Μπολόνια από ένα καραμπινιέρο κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που είχαν ξεσπάσει στην περιοχή του πανεπιστημίου.
Σχετική εικόνα
α] squadrismo, Πολιτικό-κοινωνικό φαινόμενο που χαρακτηρίζεται από τη βίαιη δραστηριότητα ομάδων δράσης, με ιδιαίτερη αναφορά στους φασίστες που κατά τα έτη μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο λειτουργούσαν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, με εκφοβισμούς και βιαιότητες συχνά θανατηφόρες κατά των δημοκρατικών πολιτικών οργανώσεων.
αυτονομία, autonomia

Η ΕΚΔΙΩΞΗ ΤΟΥ LAMA ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ.

Ένας σύντροφος του κινήματος.     Για την ημέρα που ο Lama εκδιώχτηκε από το πανεπιστήμιο, έχω μια πολύ άσχημη μνήμη. Μου έμεινε στο νου μια εικόνα: ένας σύντροφος του κινήματος που κατά τη διάρκεια του φύγει φύγει της ομάδας περιφρούρησης του Κ.Κ.Ι. είχε στα χέρια ένα σφυρί και άρχισε να κυνηγάει έναν από εκείνους στην ομάδα περιφρούρησης του P.C.I, στη συνέχεια σταμάτησε, γύρισε πίσω, άρχισε να κλαίει και αγκαλιάστηκε με τους συντρόφους. Ήταν μια στιγμή συλλογικής ψύχωσης. Ήταν η πρώτη φορά που υπήρξε μια τόσο σκληρή σύγκρουση, που δεν ήταν μόνο μια ιδεολογική σύγκρουση, αλλά μια βαριά σωματική αντιπαράθεση, σύγκρουση. Στην πραγματικότητα από το P.C.I. υπήρξε μια ρητή πρόκληση, μια προβοκάτσια. Δεν υπάρχει αμφιβολία επάνω στο γεγονός ότι ήθελε πάση θυσία να αποκαταστήσει την τάξη στο πανεπιστήμιο, έστω και μόνο για το γεγονός πως είχε έρθει εκεί με μια πολύ καλά δομημένη ομάδα περιφρούρησης έτοιμη τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά για να αντιμετωπίσει μια κατάσταση σύγκρουσης. Πιστεύω ότι όλοι οι σύντροφοι την έζησαν άσχημα εκείνη την ημέρα. Η ομάδα περιφρούρησης του P.C.I. είχε μια σαφή βούληση να συγκρουστεί, υπήρχαν μερικοί από αυτούς που αμέσως άρχισαν να προκαλούν έντονα. Πρακτικά βρεθήκαμε παρατεταγμένοι σε δύο μέτωπα.

Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto

Είχαν ήδη μπει με πολλές δυνάμεις νωρίς το πρωί και πήγαν στην αριστερή πλευρά όπου ήταν η σχολή της νομολογίας, ενώ οι σύντροφοι ήταν αντιμέτωποι, απέναντι τους, από την άλλη πλευρά. Όσο υπήρχαν αυτές οι διαιρεμένες παρατάξεις και μέχρι που ο Λάμα άρχισε να μιλάει τίποτα δεν συνέβη σοβαρό. Υπήρξε μια πολύ ισχυρή προφορική αντιπαράθεση από τους συντρόφους του κινήματος, ειδικά από τους ινδιάνους μητροπολιτάνους. Στη συνέχεια, υπήρξε μια πολύ βίαιη απάντηση από την ομάδα περιφρούρησης του ΚΚ, η οποία άρχισε να προχωρεί προς τα εμπρός κάνοντας προφανείς προκλήσεις, προβοκάροντας. Είμαι βέβαιος ότι υπήρξε κάποια περίπτωση ενός πατέρα και ενός γιου που στέκονταν από τη μία πλευρά ο ένας και ο άλλος από την άλλη, παρατεταγμένοι στα διαφορετικά μέτωπα.Αυτό που συνέβη μπορείς να το διαβάσεις επίσης και υπό την σκοπιά της σύγκρουση των γενεών, διαφορετικών πολιτισμών που έφτασαν στη σύγκρουση, και υπάρχει επίσης μια βαριά ανθρώπινη κατάσταση. Υπήρχαν αντιθέσεις που τότε ίσως είχες και στο σπίτι σου με τον πατέρα σου. Τελικά ήρθες στη φάση να αρπαχτείς στα χέρια με τον πατέρα σου, όμως ήταν δραματικό.

Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto

Ο ψυχολογικός αντίκτυπος ήταν πολύ έντονος, δεν ήταν μια απλή σύγκρουση διαφορετικών πολιτικών γραμμών, πίσω υπήρχαν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, όπως για παράδειγμα η φιγούρα του PCI, η οποία είναι η φιγούρα του πατέρα της ιδεολογίας που θα έπρεπε να σε καλύψει, και η οποία αντιθέτως σε προδίδει, ήταν πολλά χρόνια πλέον που σε πρόδιδε, σε πρόδωσε με τον νόμο Reale, μετά σε πρόδωσε με παράλογα πολιτικά σχέδια, που ποτέ δεν θα μπορούσες μα ποτέ να μοιραστείς μαζί του, να συμφωνήσεις με αυτά: την κυβέρνηση των αποχών, τη φιλοσοφία της λιτότητας και των θυσιών, τον ιστορικό συμβιβασμό με μια λέξη, και μετά δεν είναι ότι αυτά τα πράγματα δεν είχαν πρακτικές συνέπειες. Ύστερα είναι ο Lama που φτάνει εκεί στο πανεπιστήμιο με το μεγάφωνο του, ή μάλλον με το μεγαμεγάφωνο, με το εκκωφαντικό του σύστημα ενισχυτών και αρχίζει να μιλάει με αυτό τον βομβαρδιστικό τρόπο, με μια τέτοια δύναμη ήχου, θορύβου που κανείς, ακόμα κι αν ήθελε, μπορούσε να ακούσει τι έλεγε. Το κίνημα μέσα σε εκείνους τους μήνες δεν είχε αναπτυχθεί επάνω σε ένα μονόδρομο μήνυμα, αλλά επάνω σε ένα δίκτυο εκατό διαφορετικών επικοινωνιών που ήταν οι εκατό διαφορετικές γλώσσες, που ήταν τα εκατό διαφορετικά μηνύματα που διασχίστηκαν μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα τα γραπτά στα τείχη του πανεπιστημίου , που αυτοί του PCI έσβησαν με αλαζονεία.

Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto

Στο πανεπιστήμιο, κατά τη διάρκεια της κατάληψης, κανείς δεν ήθελε να επιβεβαιώσει τη θέλησή του στους άλλους, να επιβάλλει τις θέσεις του, διότι όλοι συζητούσαν μεταξύ τους, όχι μόνο στις συνελεύσεις, αλλά γράφοντας και στους τοίχους και σε αφίσες και κανείς δεν έλεγε πως η θέση του εδώ είναι ηγεμονική, αντιθέτως το πρώτο πράγμα που έκανε το κίνημα ήταν να επιβεβαιώσει με μεγάλη σαφήνεια και αποφασιστικότητα ότι κανείς δεν ήθελε κόμματα οδηγούς ή απόπειρες ηγεμονίας από οποιονδήποτε, είτε από άτομα είτε από ομάδες. Αντίθετα, ο Λάμα έρχεται εκεί και αυτό που κάνει είναι να πει: εγώ έρχομαι εδώ, παίρνω ένα μεγάλο μεγάφωνο σαν αυτό και κάνω την ομιλία μου που πρέπει να καλύψει, πρέπει να ακυρώσει όλες τις άλλες ομιλίες, γιατί αυτός δεν ήρθε εκεί για να συζητήσει με το κίνημα και να ανταλλάξει απόψεις, ήρθε εκεί για να επιβάλει τον εαυτό του, ήρθε για να επιβληθεί.

Αποτέλεσμα εικόνας για Lama, 1977, università sapienza

Εδώ αυτό ήταν άμεσα σαφές σε όλους τους συντρόφους του κινήματος, αυτό όλοι οι σύντροφοι το έζησαν αμέσως ως μια αυταρχική, παράνομη, αυταρχική, βίαιη πράξη, σύμφωνη με όλα όσα το P.C.I. είχε ήδη πει και έκανε μέχρι εκείνη τη στιγμή ενάντια στο κίνημα. Δεν ήθελαν απολύτως την αντιπαράθεση, δεν ήθελαν συζήτηση, στην πραγματικότητα δεν δέχτηκαν οι σύντροφοι του κινήματος να μπορέσουν να παρέμβουν μετά την ομιλία του Lama, ούτε καν δέχτηκαν αυτή την ελάχιστη προϋπόθεση. Ο Λάμα ήρθε εκεί λέγοντας: μιλάω μόνο εγώ,τέρμα. Ήθελαν, με εκείνο που έκαναν, να αναγκάσουν αυτούς που στέκονταν εκεί να ακολουθήσουν μια συμπεριφορά, μια κουλτούρα που δεν είχαν πλέον καμία λογική.

Σχετική εικόνα

Θυμάμαι ότι ο Λάμα σε ένα σημείο της ομιλίας του είπε κάτι σαν «οι εργάτες το ’43 έσωσαν τα εργοστάσια από τους γερμανούς και τώρα εσείς πρέπει να σώσετε τα πανεπιστήμια επειδή είναι τα εργοστάσιά σας». Είναι σαφές ότι αυτό που έλεγε δεν είχε καμία σχέση με αυτό που συνέβαινε. Έτσι σκέφτηκα, ο καθένας σκέφτηκε, όλοι μας: μα γιατί πρέπει να έρθεις εδώ και πρέπει να μας πεις αυτά τα πράγματα που με εμάς, που με αυτό το κίνημα δεν έχουν καμία σχέση; Επειδή η αλήθεια είναι ότι δεν καταλαβαίνεις πλέον τίποτα και έχεις την απαίτηση να μας θέσεις το τελεσίγραφο: ή είσαι μαζί μου είτε είσαι εναντίον μου. Εκείνο το πρωί είχα φτάσει στο πανεπιστήμιο πολύ νωρίς και υπήρχαν ήδη εκείνοι της ομάδας περιφρούρησης του P.C.I. και του συνδικάτου με τα κόκκινα καρτελάκια καρφωμένα στο πέτο στο σακάκι σβήνοντας τα γραπτά που είχαμε κάνει στα εξωτερικά τοιχώματα των σχολών. Υπήρχαν άντρες που φορούσαν φόρμες εργασίας με βούρτσες και κάδους λευκού χρώματος που κάλυπταν τα συνθήματα στους τοίχους.

Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto

Δούλευαν σε ομάδες, υπήρχε μια τρομακτική σιωπή.Αυτό που αμέσως αντιλήφθηκα ήταν ότι εκείνος που κάλυπτε το γράψιμο ήταν ένας που μου έσπαζε τα αρχίδια. Σχετικά με τον Λάμα, σχετικά με το ’77 θα μπορούσαν να συμβούν τα πάντα, εγώ σκεφτόμουν με κάποιον τρόπο, άλλοι με άλλους τρόπους, αλλά δεν ανεχόμουν κάποιον που μου έσπαζε τα αρχίδια, που ήταν αλαζονικός και έσβηνε τα συνθήματα, έστω κι αν με αυτά τα συνθήματα ίσως δεν συμφωνούσα. Το γεγονός είναι ότι σε αυτό το πράγμα, σε εκείνο που έκανε, αυτός δεν ήταν διαφορετικός από τον πρώτο αστυνομικό που σου τυχαίνει να συναντήσεις. Αυτό που έκανε, σβήνοντας αυτά που ήταν γραμμένα, ήταν μια πράξη απίστευτης βίας. Και μετά εκείνους εκεί τους ταυτοποιούσες αμέσως σαν ανθρώπους που με την κατάληψη δεν είχαν καμία σχέση, θα μπορούσαν να είναι ο πατέρας σου, ήταν ακριβώς ο πατέρας σου που έρχονταν εκεί για να φέρει πίσω την τάξη, ο μπαμπάς με τις κοιλιές. Υπήρχε μια επιγραφή που έλεγε: «Τα Lama βρίσκονται στο Θιβέτ» και ένας από αυτούς του P.C.I. φώναζε εκνευρισμένος: μα τι σημαίνει αυτό; μα τι εννοούν αυτοί, τι θέλουν να πουν; Τότε ένας σύντροφος του κινήματος που ήταν εκεί του είπε: σημαίνει τα πάντα και σημαίνει τίποτα, πήγαινε να ρωτήσεις αυτόν που το έγραψε αντί να το σβήνεις χωρίς να ξέρεις γιατί, μα εσύ γιατί σβήνεις; μα ποιος είσαι; Εκείνους των ομάδων περιφρούρησης του Κ.Κ.Ι. τους βλέπαμε ως ανθρώπους μεγάλους στην ηλικία, σαν χοντροκομμένους ανθρώπους, χειρωνάκτες, οικοδόμους, ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα να κάνουν με εμάς, δεν είχαν τίποτα κοινό μαζί μας.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Θυμάμαι ότι πολλοί είχαν σκούρα αδιάβροχα και ομπρέλες, και με εντυπωσίασε το γεγονός ότι κανείς από εμάς δεν είχε ομπρέλες αν και ψιλοέβρεχε. Η ομπρέλα ήταν όπως η πίπα. Τους ένιωθες ξένους δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα. Όταν ξέσπασαν οι συγκρούσεις είδα εκεί στη μέση σπασμένα κεφάλια. Αλλά ακόμα και πριν εκείνοι του PCI έλεγαν: «Αυτούς της πουτάνας γιούς, πρέπει να τους στείλουμε στη Σιβηρία». Έναν από αυτούς τον γνώριζα, τότε του είπα: μα ζούμε στα εκατό μέτρα, μα που θέλεις να με στείλεις; Η εξέδρα του Λάμα τοποθετήθηκε σε ένα φορτηγό σταθμευμένο στην πλατεία. Στην μπροστινή σειρά, μπροστά στην ομάδα περιφρούρησης του PCI, στέκονται οι ινδιάνοι μητροπολιτάνοι που ανέβασαν επάνω σε σκάλα μια παλέτα σαν καροτσάκι με μια μαριονέτα από πολυστυρένιο και ορισμένες καρτέλες με τη μορφή καρδιάς και επάνω γραμμένο: «Θέλουμε να μιλήσουμε» και «Lama ή μη Lama, Κανείς δεν τον Lama [δεν τον Αγαπά]». Έχουν ζωγραφισμένα πρόσωπα, τσεκούρια από καουτσούκ, σερπαντίνες, κομφετί, μπαλόνια και μερικά σακούλια με νερό που ρίχνουν σε αυτούς της ομάδας περιφρούρησης του P.C.I. εκτοξεύοντας ειρωνικά συνθήματα: «Θυ-σί-ες θυ-σί-ες» «Περισσότερη δουλειά, λιγότερο μισθό», »Περισσότερες παράγκες λιγότερα σπίτια», «Ο καπιταλισμός δεν έχει έθνος, διεθνισμός είναι η παραγωγή» , «Ήρθε η ώρα ήρθε η ώρα μιζέρια σε όσους δουλεύουν», «Εξουσία στα αφεντικά», «Σε παρακαλώ Λάμα μην φεύγεις, θέλουμε ακόμα πολλή αστυνομία». Κάποια στιγμή κάτω από το καροτσάκι των ινδιάνων μητροπολιτάνων εμφανίστηκε να υψώνεται ένα λευκό σύννεφο, ήταν ένας από την ομάδα περιφρούρησης του P.C.I. που είχε ενεργοποιήσει έναν πυροσβεστήρα, είδα το λευκό σύννεφο να ανεβαίνει πάνω από τα κεφάλια γύρω από το πάλκο που άρχισε να κυματίζει, μια συνεχής ταλάντευση, σύγχυση, μετά κόσμος που το έσκαγε απ’ όλες τις πλευρές.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Η ομάδα περιφρούρησης του P.C.I. ήρθε μπροστά χτυπώντας, ίπταντο πράγματα, άρχισαν να πετούν πέτρες, κομμάτια ξύλου. Προχώρησαν αυτοί του Κ.Κ.Ι. χτυπώντας μέχρι το τέλος του συντριβανιού, είδα τους πρώτους συντρόφους του κινήματος τους οποίους κουβαλούσαν από τα πόδια και τα χέρια, με σπασμένα κεφάλια, με ματωμένα πρόσωπα, ήταν συγκλονιστικό για όλους να βλέπουν τους συντρόφους τους σε εκείνη την κατάσταση, κι έτσι όταν η ομάδα περιφρούρησης του PCI έκανε πίσω προς το πάλκο υπήρξε η αντεπίθεση των συντρόφων του κινήματος, οι οποίοι είχαν οπλιστεί με ότι είχαν βρει εκεί μπροστά τους. Υπήρξε η αντεπίθεση, ήμασταν πραγματικά τρελαμένοι, υπήρχαν οι άνθρωποι μας με σπασμένα κεφάλια. Το φορτηγό στο οποίο βρισκόταν ο Λάμα αναποδογυρίστηκε, καταστράφηκε, εκείνη την στιγμή υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι είχε σπάσει, θα μπορούσε να είναι το κεφάλι των ανθρώπων που ήξερες, εγώ είχα τη φιλενάδα μου στην F.G.C.I. και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έσπαζε και κάτι που αφορούσε τα συναισθήματα μου. Αυτό που συνέβαινε εκείνη την στιγμή ήταν ξεκάθαρο: το συνδικάτο και το P.C.I. έρχονταν επάνω μας όπως η αστυνομία, όπως οι φασίστες, εκείνη τη στιγμή ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχε μια ανεπανόρθωτη ρήξη μεταξύ μας και αυτών. Ήταν ξεκάθαρο πως από εκείνη την στιγμή εκείνοι του ΚΚΙ δεν θα είχαν πλέον το δικαίωμα λόγου μέσα στο κίνημα, είχαν αναζητήσει, θέλησαν τη σύγκρουση για να δικαιολογήσουν τη θεωρία σύμφωνα με την οποία δεν μπορούσε να υπάρξει διάλογος με το κίνημα.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Εκείνη την ημέρα γι αυτούς το να κερδίσουν ή να χάσουν ήταν το ίδιο πράγμα, δεν είχαν πλέον τίποτα να χάσουν γιατί τώρα το κατεχόμενο πανεπιστήμιο το είχαν ήδη χάσει,το πανεπιστήμιο ήταν τώρα ένα φρούριο του κινήματος που έπρεπε να κατακτήσουν με κάθε τρόπο, κάθε τρόπος για να «ελευθερωθεί» γι ‘αυτούς ήταν καλός: έπρεπε να σώσoυν το πρόσωπο τους σε σχέση με τους δημοκρατικούς θεσμούς, επιβεβαιώνοντας πως εμείς όχι μόνο δεν ήμασταν τα νόμιμα παιδιά τους, αλλά μάλιστα ήμασταν φασίστες. Έπρεπε να επαναλάβουν την ικανότητά τους να διαχειριστούν την κατάσταση και ότι αυτοί ήταν το κόμμα της εργατικής τάξης και των προλετάριων, οι μοναδικοί εγγυητές και διαμεσολαβητές, οι μόνοι επίσημοι εκπρόσωποι σε κάθε σύγκρουση. Η λογική τους ήταν: αν ξεσπάσει ένα χάος, θα το διαχειριστώ εγώ αλλιώς είναι σκατά.
Μια στρατευμένη της F.G.C.I.     Εμείς της F.G.C.I. πριν από την ημέρα του Lama είχαμε μια συνάντηση στην οποία συζητήσαμε για τον τρόπο που εννοούσαμε αυτό το γεγονός. Ζούσαμε την κατάληψη του πανεπιστημίου και γενικότερα την ίδια την ύπαρξη του κινήματος ως μια μεγάλη πρόκληση, μια προβοκάτσια στην οποία έπρεπε να δώσουμε μια απάντηση. Εμείς στο πανεπιστήμιο δεν είχαμε ποτέ εύκολη ζωή γιατί συγκεντρώναμε πολύ λίγους ανθρώπους και επειδή υπήρχε πάντα μια μεγάλη συγκρουσιακή κατάσταση, με τους αγωνιστές των ομάδων σε μια πρώτη φάση και με τους ανθρώπους του κινήματος μετά. Αναμφισβήτητα θεωρούσαμε το κίνημα ως τον εχθρό. Μέσα στο P.C.I. ζούσαμε αυτή την ιστορία του κινήματος, το κόμμα μας έκανε να την ζούμε ως κάτι που αμφισβητούσε τη δημοκρατία, την ευθύνη, την σοβαρότητα των μαζών κλπ. Το κίνημα το καταλαβαίναμε εμείς ως μια συγκεχυμένη συνάθροιση νέων, στημένο λιγάκι πάνω στο κύμα εξτρεμιστικών τάσεων , εμποτισμένο με εξτρεμιστική και αντικομμουνιστική κουλτούρα, ένα κίνημα νεολαίας στο οποίο ξεχώριζε ο παραλογισμός.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Μέσα στο P.C.I. πιστεύαμε στη διάκριση ανάμεσα στην εργατική αυτονομία ως συγκεκριμένη συνιστώσα ομάδων λιγότερο ή περισσότερο οργανωμένων και του υπόλοιπου κινήματος. Αυτό είναι κάτι που καταλάβαμε αργότερα, και ήταν ένα σοβαρό λάθος επειδή αυτή η παρεξήγηση επέτρεψε να χαρίσουμε σχεδόν ολόκληρο το κίνημα στις συνιστώσες της αυτονομίας. Θυμάμαι την τεράστια διαδήλωση της 12ης μαρτίου που εμείς του κόμματος είδαμε από τα πεζοδρόμια: ήταν ένα εντυπωσιακό πράγμα, ήταν μια τεράστια πορεία, ήταν πραγματικά πάρα πολλοί. Οι διαδηλώσεις του κινήματος, ανεξάρτητα από εκείνο που λέγονταν στα γραφεία, με ενέπνεαν πολύ διότι έβλεπα όλους εκείνους τους νέους σαν εμένα, μόνο ιδεολογικά διαφορετικούς που πορεύονταν χιλιάδες και χιλιάδες φωνάζοντας όμορφα συνθήματα, πετυχημένα, γεμάτα ενέργεια, γεμάτα φόρτιση.
Σχετική εικόνα
Όλα αυτά σoυ έκαναν μεγάλη εντύπωση. Στα γραφεία του κόμματος που σύχναζα μιλούσαμε για το κίνημα, αλλά δεν υπήρχαν πολλοί νέοι εκεί, οι περισσότεροι ήταν υπάλληλοι ή δάσκαλοι, μερικοί εργάτες, αλλά δεν ήταν νέοι, ήταν άνθρωποι με παιδιά, παντρεμένοι, με κανονική δουλειά , με μια κανονική ζωή.Στις συζητήσεις έπρεπε να φροντίσουμε για την υπεράσπιση μιας ιστορικής κληρονομιάς που το κίνημα εκείνη την εποχή επιτίθονταν εναντίον της, έτσι δεν μπορούσαμε παρά να ζούμε εκείνη τη σχέση με όρους σύγκρουσης, αυτοί ήταν ο εχθρός μας και υπήρχε μίσος, αλλά φυσικά και από τις δύο πλευρές. Υπήρχε μέσα στο κόμμα μια συνεχής επανάληψη της ανευθυνότητας του κινήματος.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Η θέση μας ήταν ότι η πολιτική γίνεται από εκείνους που έχουν την αίσθηση της ιστορίας, από εκείνους που έχουν μια κριτική αίσθηση, από εκείνους που έχουν την κληρονομιά των μαζών. Το κίνημα για μας δεν ήταν μέρος της αριστεράς, και δεν καταλάβαμε εκείνο που θα συνέβαινε στη συνέχεια. Δεν καταλάβαμε ότι εκείνο το κίνημα έθετε μερικά θεμελιώδη ερωτήματα, ενώ το θεωρούσαμε ως ένα φαινόμενο ανηλίκων τυπικό για εκείνους που προσεγγίζουν την πολιτική με έναν παράλογο και παθιασμένο τρόπο. Ωστόσο, είχαμε τη βεβαιότητα ότι οι μάζες ήταν μαζί μας, οι οργανωμένες μάζες που μιλούσαν για τη σύμβαση, που μιλούσαν για την εργασία, που είχαν ζήσει κάποιες δύσκολες στιγμές κατά τις οποίες είχαν υπερασπιστεί την δημοκρατία.Εμείς της F.G.C.I. κάναμε σεμινάρια στα γραφεία για την εκπαίδευση των πολιτικών στελεχών, ένα μεγάλο μέρος της μελέτης ήταν επικεντρωμένη στα κλασικά κείμενα κατά του εξτρεμισμού. Αυτό συνέβαινε επειδή οι ηγέτες του κόμματος συνειδητοποίησαν την επιβολή, τη γοητεία που ο εξτρεμισμός, ο οποίος είχε εξαπλωθεί λίγο πολύ παντού και κυρίως στα σχολεία, ασκούσε στους νέους.Ανάμεσα σε εμάς και το κίνημα γεννήθηκε μια σχέση μίσους, βαθέως μίσους που προκλήθηκε από την ανάπτυξη και τη συσσώρευση παρεξηγήσεων που οφείλονταν σε διαφορετικές κουλτούρες, αλλά και σε διαφορετικές συμπεριφορές και μορφές ζωής διαφορετικές. Το πρωί του Lama στο πανεπιστήμιο θυμάμαι ότι εκείνοι του κινήματος μας πετούσαν νομίσματα, πέντε λιρέτες, αυτό το πράγμα με έκανε να αισθανθώ πολύ άσχημα, το θυμάμαι σαν κάτι πολύ κακό. Μας πετούσαν τις πέντε λίρες πάνω μας, ήταν ένα θανατηφόρο πράγμα για όσους το υπέφεραν, ήταν πολύ βαρύ πράγμα.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Φτάσαμε και τοποθετηθήκαμε κάτω από το καμιόνι εξοπλισμένο ως πάλκο. Υπήρχε ο τοίχος της ομάδας περιφρούρησης μας και εκείνοι του κινήματος που πίεζαν. Σε κάποιο σημείο τα πράγματα άρχιζαν να ξεφεύγουν πετούσαν πράγματα, έπεσε ξύλο, μπουνιές, μπαστούνια, αλλά εγώ αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι ότι με περιγελούσαν, με έφτυναν και μου πετούσαν τις πέντε λιρέτες. Είχα εκμηδενιστεί και συνειδητοποίησα το επίπεδο μίσους που είχε το κίνημα εναντίον μας. Δεν το έβαλα στα πόδια ενώ υπήρχαν οι συγκρούσεις, έφαγα ξύλο, μια πέτρα με χτύπησε εδώ στην πλάτη.Ήμουν έξαλλη με τους συντρόφους μας που το έσκαγαν επειδή σκέφτηκα ότι αφού αποφασίσαμε να πάμε στο πανεπιστήμιο θα έπρεπε να μείνουμε εκεί. Αφού ήταν μια στιγμή αγώνα τότε έπρεπε να αγωνιστούμε μέχρι το τέλος, να μην τρέξουμε μακριά. Αντιθέτως σε κάποιο σημείο υπήρξε ένα γενικευμένο φύγει φύγει. Μετά, στις επόμενες μέρες, μέσα στο κόμμα, τα βάλαμε με τους συντρόφους του πανεπιστημιακού κυττάρου που είχαν περιγράψει την κατάσταση στο πανεπιστήμιο με λάθος τρόπο. Είχαν έρθει στην ομοσπονδία για να πουν ότι στο πανεπιστήμιο δεν υπήρχε ένα κίνημα αλλά προκλητικές ομάδες, προβοκατόρων, μια κατάσταση που ήταν απολύτως ομαλοποιήσιμη και ότι αυτό ήταν απολύτως δυνατό. Επίσημα εμείς του ΚΚΙ πήγαμε στο πανεπιστήμιο για να αποφύγουμε το ανεπανόρθωτο, αυτό είπαμε μεταξύ μας και προς τα έξω, δηλαδή για να αποφύγουμε την παρέμβαση της αστυνομίας για την εκκένωση, και τις αναπόφευκτες συγκρούσεις που θα ακολουθούσαν. Δεν είχαμε καταλάβει ότι σε αυτήν την κατάσταση δεν είχαμε δεν λέω την ηγεμονία, αλλά ούτε καν ένα ψίχουλο κύρους, ότι δεν είχαμε ουσιαστικά την ελάχιστη νομιμοποίηση.
αυτονομία, autonomia

ΤΟ ΕΤΟΣ ΣΥΝΟΡΟ.

Όταν το έκτακτο, το εξαιρετικό το ζούμε ως καθημερινό συνηθισμένο τότε αυτό σημαίνει ότι η επανάσταση είναι σε εξέλιξη. Αυτή είναι η αίσθηση, αυτό είναι το νόημα μιας μεγίστης του «Τσε» που ταιριάζει καλά στην «κατάσταση του νου, στα συναισθήματα» των πρωταγωνιστών του κινήματος του ’77, το έτος της μεγάλης εξέγερσης. Αλλά το ’77 είναι επίσης το πιο σκοτεινό έτος, το πιο απομακρυσμένο από τις μνήμες. Από την πλευρά της θεσμικής εξουσίας, η απομάκρυνση [από την σκέψη] δεκαετής πλέον εκφράζει το φόβο να αντιμετωπίσει ξανά τα περιεχόμενα ενός πολιτικού πολιτισμικού κοινωνικού κινήματος, το οποίο παρουσιάστηκε εκείνη την χρονιά με αναλλοίωτα επαναστατικά χαρακτηριστικά. Το ’77 δεν ήταν σαν το ’68, το ’68 ήταν έτος διαμαρτυρίας, το ’77 ήταν ριζικά εναλλακτικό, γι ‘αυτό και η «επίσημη» εκδοχή ορίζει το ’68 σαν καλό και το ’77 σαν κακό, όντως το ’68 είναι εδώ, έχει ανακτηθεί ενώ το ’77 εξαφανίστηκε, εξολοθρεύτηκε. Για το λόγο αυτό το ’77, σε αντίθεση με το ’68, δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι ένα έτος εύκολου εορτασμού.

Σχετική εικόνα

Ωστόσο, η επιχείρηση να παραχωθεί στη λήθη το κίνημα του ’77 πραγματοποιήθηκε και από τους δικούς του πρωταγωνιστές. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν εσωτερικεύσει τις καταστροφικές επιπτώσεις της καταπιεστικής, κατασταλτικής τρομοκρατίας του κράτους, ακυρώνοντας μαζί με τη μνήμη αυτής της εμπειρίας και την ανταγωνιστική ταυτότητά τους. Πέρα από αυτά τα δυο «εθελοντικά» ‘θαψίματα’ της μνήμης, η μηδενική επίδραση της κοινωνικής μνήμης που παράχθηκε από τη γιγαντιαία αλλαγή στις τεχνολογίες επικοινωνίας. Παρ ‘όλα αυτά όμως, τα ερωτήματα που τέθηκαν από το τελευταίο αντιθεσμικό μαζικό κίνημα στην Ιταλία παραμένουν επίκαιρα επειδή δεν έχουν επιλυθεί. «Ποια εξέλιξη για ποιο μέλλον;» ήταν το βασικό ερώτημα, απλό και τρομερό, στο να συνοψίσει την «διαίσθηση» του να ζεις εκείνη τη στιγμή ως την κορυφογραμμή, την ακμή ενός περάσματος μετασχηματισμού που σημάδεψε μιαν εποχή, που κατέστη σαφής από την κρίση και από την εξάντληση των κανόνων σχέσεων και κοινωνικής οργάνωσης βασισμένες στο βιομηχανικό σύστημα. Η ευαισθησία εκείνου του κινήματος υπήρξε το να αντιληφθεί το δράμα του αναγκαστικού περάσματος στην σκοτεινή και δυσανάγνωστη κοινωνία της μετα-βιομηχηχανικής εποχής. Από εδώ η συνειδητοποίηση ότι το κίνημα του ’77 έπρεπε να αντιληφθεί, από πλευράς περιεχομένου, το κέντρο των προβλημάτων που αυτό το πέρασμα συνεπαγόταν: το πρόβλημα της εργασίας και των μετασχηματισμών της.

Αποτέλεσμα εικόνας για 1977, italia, la rivolta

Η θορυβώδης εισβολή στην κοινωνική σκηνή του κινήματος του ’77, του οποίου η σύνθεση ήταν φοιτητών, νέων προλετάριων και γυναικών με επισφαλή και «μη εγγυημένη» τοποθέτηση στην αγορά εργασίας, υποχρέωσε τους εμπειρογνώμονες της εθνικής κοινωνιοπολιτολογίας να αναλύσουν τα τόσο καινούργια και ανεξιχνίαστα χαρακτηριστικά τoυ. Αλλά αυτά τα υποκείμενα, από την αρχή, δεν εμφανίστηκαν διατεθειμένα στο κλασσικό οπλοστάσιο της κοινωνιολογικής και ψυχαναλυτικής έρευνας, η οποία θα έπρεπε να έδινε τουλάχιστον λίγο φως στους λόγους της απόκλισης τους από τους κανόνες της «πολιτικής, αστικής συνύπαρξης».Έτσι, χωρίς στοιχεία, αριθμoύς και εγκεφαλογραφήματα στην διάθεση τους, στους «ειδικούς» μας αποδείχθηκε αδύνατο να ξεπεράσουν το καθήκον να πληρώσουν το κενό των γνώσεων τους με ένα αδιάκοπο ξεδίπλωμα ανοησιών που δημοσιεύονται επί μήνες σε εφημερίδες και περιοδικά, τόσο ανεξάρτητα όσο και κομματικά.Αυτό μέχρι την κατάβαση, στην αρένα της «συζήτησης», της σοβαρής διαύγειας των διανοουμένων του P.C.I. Έλαχε στον Asor Rosa, πρώην «εργατιστή» των «Quaderni Rossi» και της «ClasseOperaia», την επαύριο της εκδίωξης του Lama από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης, να διατυπώσει μια ανάλυση που πραγματοποιήθηκε επάνω στα νέα κοινωνικά υποκείμενα της εξέγερσης που βρίσκονταν σε εξέλιξη.

Αυτή η στοχαστική προσπάθεια που πήρε το όνομα «Θεωρία των δύο κοινωνιών» ήταν τόσο επιτυχής που έγινε αμέσως η επίσημη ανάλυση.Xoνδρικά η συλλογιστική έτρεχε σε αυτή τη φιλολογική: η κρίση καθορίζει την ανεργία από την οποία οι πιο πληγέντες είναι οι νέοι, η ανεργία είναι περιθωριοποίηση από το σύστημα της παραγωγικής εργασίας (που είναι εκείνο της εργατικής τάξης του εργοστασίου), η περιθωριοποίηση με τη σειρά της μεταφράζεται σε αποσύνθεση και απελπισία, οι οποίες τελικά φθάνουν στο σημείο να μεταφραστούν σε παράλογη και αλόγιστη βία. Αυτά τα οριακά υποκείμενα (κοινωνικά περιθωριακά μιας και δεν περιλαμβάνονται στο κεντρικό σύστημα παραγωγής του εργοστασίου), είναι ακριβώς η «δεύτερη κοινωνία», «που αναπτύσσεται δίπλα στην πρώτη, και ίσως βαρύνει επί αυτής, χωρίς όμως να έλκει σημαντικά πλεονεκτήματα, χωρίς να έχει μια διέξοδο και δίχως ένα ρίζωμα στην πρώτη κοινωνία» (11) (εκείνη την εργατική).

Σχετική εικόνα

Για την κουλτούρα του βιομηχανισμού του ιστορικού εργατικού κινήματος, η «εργατική κεντρικότητα» είναι η σταθερή θέση δουλειάς στα εργοστάσια των καταναλωτικών αγαθών με διάρκεια, έτσι ώστε όσοι δεν έχουν αυτή την τοποθέτηση είναι απαραιτήτως οριακοί, περιθωριακοί. Ξεκινώντας από αυτή την ανάγνωση ένα κίνημα που αποτελείται από αυτά τα υποκείμενα, το οποίο επιπλέον αξιώνει την πλήρη αυτονομία από τους ιστορικούς θεσμούς του εργατικού κινήματος (κόμματα και συνδικάτα), δεν μπορούσε να θεωρηθεί παρά επικίνδυνο φαινόμενο περιθωριοποίησης και παρασιτισμού κορπορατικού, εύκολα εκμεταλλεύσιμο από τις αντιδραστικές και συντηρητικές δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο ότι άλλοι ορισμοί του κινήματος που επινόησε ο Giorgio Amendola, διακεκριμένος διανοούμενος του Κ.Κ.Ι., ήταν εκείνοι του «neosquadrismo»[α] e «diciannovismo«β]. Η κρίση που έδωσε η ιστορική αριστερά για το «κίνημα του ’77» είχε λοιπόν τις προϋποθέσεις της σε μια ανάλυση της ταξικής σύνθεσης που δεν έλαβε υπόψη τη μεγάλη μεταμόρφωση των παραγωγικών διαδικασιών και της κοινωνικής εργασιακής ημέρας που ξεκίνησε από την αναδιάρθρωση που διενήργησαν οι καπιταλιστικές δυνάμεις.

Αποτέλεσμα εικόνας για 1977, italia, la rivolta

Αυτή η αναδιάρθρωση, η οποία πήρε το όνομα της «βιομηχανικής αναπροσαρμογής», ξεκίνησε το 1974 (ημερομηνία της πετρελαϊκής Κρίσης) και αμέσως προέκυψε ως επίθεση στην τεχνική και πολιτική σύνθεση της εργατικής τάξης των μεγάλων εργοστασίων. Η cassa integrazione γ] [ταμείο παροχών ανεργίας], υπήρξε το πρώτο ισχυρό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε από τα αφεντικά για να φρενάρει, να εξολοθρεύσει τον κύκλο των αγώνων της εργάτη μάζα ανατρέποντας την «ακαμψία» του, δηλαδή την υλική και πολιτική ομοιογένεια από την οποία έλκυε τις συνθήκες της δύναμης του πρώτα στο εργοστάσιο και στη συνέχεια στην κοινωνία..Οι πρώτες επιπτώσεις αυτής της αναδιάρθρωσης παίρνουν την μορφή ως σύσταση ενός δικτύου αποκέντρωσης, διάχυσης, διασποράς, ρευστοποίησης στο κοινωνικό σημαντικών τμημάτων της παραγωγικής και αναπαραγωγικής διαδικασίας.Μέσα σε αυτό το δίκτυο απορροφήθηκαν νέες κοινωνικές φιγούρες, που ήταν παραδοσιακά αποκλεισμένες από την αγορά εργασίας, στο οποίο οι συνθήκες εργασίας ανέλαβαν το χαρακτηριστικό δίχως πρότυπο της ημι-ανεργίας και της επισφάλειας. Αυτό που το κομμουνιστικό Κόμμα και το συνδικάτο δεν μπόρεσαν ή δεν ήθελαν να καταλάβουν ήταν ότι αυτές οι νέες επισφαλείς και μη εγγυημένες φιγούρες είχαν έτσι κι αλλιώς άμεση ή έμμεση παραγωγική λειτουργία: ότι η φύση τους ήταν εργατική μιας και από αυτές εξάγονταν υπεραξία, πως αυτές οι φιγούρες αποτελούσαν συστατικό μέρος της νέας ταξικής σύνθεσης που διαμορφώνονταν επάνω στους ρυθμούς μιας μεταμόρφωσης της παραγωγικής διαδικασίας που ρυθμίζεται ως συστολή των παραδοσιακών χειρωνακτικών εργασιών, προς όφελος μιας ανάπτυξης του μαζικού πνευματικού έργου.

Αποτέλεσμα εικόνας για 1977, italia, la rivolta

Αντί να στρέψουν την προσοχή σε αυτές τις νέες παραγωγικές φιγούρες, διαπιστώνοντας το φορτίο καινοτομίας που εξέφραζαν στο επίπεδο των αναγκών της ανάπτυξης και της πολιτικής οργάνωσης, το κομμουνιστικό Κόμμα και το συνδικάτο αντέταξαν την πιο τραχιά, την πιο πρόχειρη ανάλυση που κατέληξε να τις μαρκάρει σαν ένα φαινόμενο επικίνδυνου ανορθολογισμού ενός νέου μαζικού υποπρολεταριάτου, εναντίον του οποίου έπρεπε να αντιτάξουν την ορθολογική δημοκρατική σταθερότητα μιας εγγυημένης εργατικής τάξης οχυρωμένης στους μεγάλους βιομηχανικούς καθεδρικούς ναούς καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση πως θα βαστάξει, θα αντέξει την πολιορκία της καπιταλιστικής επίθεσης. Όσον αφορά τη θεσμική πολιτική, η στρατηγική του «ιστορικού συμβιβασμού» του Κ.Κ.Ι. είχε την καίρια στιγμή της στο αποτέλεσμα των διοικητικών εκλογών του ’75, όταν κατέλαβε πολλές και σημαντικές τοπικές αρχές και ακόμη περισσότερο το επόμενο έτος, στις πολιτικές εκλογές, όταν άγγιξε το προσπέρασμα της χριστιανοδημοκρατίας D.C.I. H παταγώδης εκλογική επιτυχία, έφτασε επάνω στο κύμα των αγώνων των μαζικών κινημάτων των προηγούμενων ετών που το κόμμα θεώρησε ότι είχε επαναφέρει σε λειτουργία ιμάντων μετάδοσης στο κοινωνικό του σχεδίου του. Σε αυτό το σημείο, θέτοντας τη δική του υποψηφιότητα ως «κυβερνητικό κόμμα», έστρεψε όλη του την ένταση και την προσοχή στους ελιγμούς συμμαχίας και διαπραγμάτευσης με τα άλλα κόμματα.

Αποτέλεσμα εικόνας για 1977, italia, la rivolta

Η ανησυχία ότι η νομιμότητα της διακυβέρνησης θα έπρεπε να περάσει από την οικοδόμηση μιας εικόνας δημοκρατικής αξιοπιστίας, το ώθησε να αποδεχτεί το αντάλλαγμα να αναλάβει το ρόλο του εγγυητή της κοινωνικής συγκρουσιακής έντασης, έτσι ώστε αυτή να μειωθεί, να ελεγχθεί, να μπει σε κανάλια και να καταστεί διαχειρίσιμη ή μη εκτιμώμενη, αφορισμένη και υπό καταστολή στις ασυμβίβαστες πτυχές της με την επιβίωση του συστήματος σε κρίση. Κατά συνέπεια, κυρίως στους χώρους εργασίας, οι οργανώσεις και οι συνδικαλιστικοί τομείς που ελέγχονται από το PCI ανέπτυξαν μια γραμμή η οποία, αφενός, αποσκοπούσε σε μιαν αποφασιστική εξάλειψη οποιασδήποτε μη ελεγχόμενης ή μη συνεργατικής εργατικής αντίθεσης-αντιπαράθεσης, ενώ, από την άλλη, έθετε υποψηφιότητα, στις σχέσεις τους με τις βιομηχανικές τάξεις, σε δύναμη ικανή να προωθήσει την έξοδο από την παραγωγική κρίση. Το αποτέλεσμα αυτής της αντιπαράθεσης ήταν η αποδοχή της «πολιτικής των δυο χρόνων» από συνδικαλιστικής πλευράς: πρώτα οι θυσίες της εργατικής τάξης, για να αποκατασταθούν τα περιθώρια συσσώρευσης κεφαλαίων που διαβρώθηκαν από τους αγώνες των προηγούμενων ετών, στη συνέχεια η ανάκαμψη της παραγωγής και μια δίκαιη ανακατανομή των εισοδημάτων και των εξουσιών. Το 1977, με αυτές τις πολιτιστικές και πολιτικές προϋποθέσεις, το ΚΚΙ και το συνδικάτο βρέθηκαν αντιμέτωποι με την απρόβλεπτη εμφάνιση ενός κινήματος αποτελούμενου από μια ποικιλία υψηλά μορφωμένων προλεταριακών υποκειμένων, πολύ ευαίσθητα στην αντίληψη των επιπτώσεων της επιτάχυνσης των μετασχηματισμών ενός παραγωγικού συστήματος που αποσκοπούσε στη διάλυση της κεντρικής σημασίας της βιομηχανικής εργασίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για 1977, italia, la rivolta

Αυτά τα υποκείμενα ήταν το τερματικό συμπύκνωμα, το τεράστιο χωνί, στο οποίο εισρέει το απόθεμα μιας γνώσης και μιας μνήμης της οργάνωσης ενός αδιάσπαστου κύκλου αντι-θεσμικών αγώνων, συνεπώς αυτόνομων και ριζοσπαστικών, που ξεκίνησαν μέσα στα χρόνια Εξήντα. Όντες κυρίως το ιστορικό προϊόν, το προκύπτον παράγωγο του μαζικού εργάτη από την άποψη της διαλεκτικής σχέσης με την καπιταλιστική αναδιάρθρωση, τα υποκείμενα αυτά αποδείχθηκαν ιδιαίτερα επιθετικά στο επίπεδο των ανταγωνιστικών πολιτικών τους εκφράσεων.

Αποτέλεσμα εικόνας για movimento '77

Η έννοια της απόρριψης της εργασίας που είχε διασχίσει όλη τη δεκαετία του 60 και το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’70 είχε βρει επιτέλους την πιο ολοκληρωμένη γενιά της, μια γενιά που έκανε αυτής της έννοιας το δικό της στοιχείο πολιτιστικής, κοινωνικής και πολιτικής ταυτότητας. Αν η αναδιάρθρωση, ρευστοποιώντας την αγορά εργασίας, διαμόρφωσε μια νέα παραγωγική δομή στην οποία η εργατική δραστηριότητα χαρακτηρίζονταν ως επισφαλής, περιστασιακή και εναλλάξιμη μεταξύ χειρωνακτικών και πνευματικών λειτουργιών, τα υποκείμενα του ’77 έκαναν δικό τους αυτό το πεδίο ακραίας κινητικότητας μεταξύ διαφορετικών θέσεων εργασίας και μεταξύ εργασίας και μη απασχόλησης, θεωρώντας την εργατική απόδοση ως ένα περιστασιακό στοιχείο παρά ως συστατικό θεμέλιο της ύπαρξης τους.

Αποτέλεσμα εικόνας για 1977, italia, la rivolta

Αντί να πιέζουν και να αγωνίζονται για να εξασφαλίσουν τον «μόνιμο τόπο, την μόνιμη θέση» για όλη τη ζωή, στο εργοστάσιο ή στο γραφείο, έδειξαν την προτίμηση τους στα πειράματα για τις πιθανές μορφές εναλλακτικής λύσης στην προμήθεια εισοδήματος. Για αυτά τα υποκείμενα η κινητικότητα στη σχέση με την εργασία κατέστη από επιβαλλόμενη μορφή, συνειδητή και προνομιούχος επιλογή σε σχέση με την εγγυημένη εργασία των οκτώ ωρών την ημέρα καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής. Οι νέοι εργάτες που εργάζονταν ήδη στα εργοστάσια, αφού αναμετρήθηκαν με την αδυναμία και την ματαιότητα αντίστασης στη διαδικασία αναδιάρθρωσης με τον αγώνα για την «προστασία της θέσης εργασίας», αυτοαπολύονται επιλέγοντας το μέτωπο της κινητής εργασίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για movimento '77

Είναι πρωτίστως για αυτές τις συμπεριφορές και για αυτές τις επιλογές, και όχι για την τάση να ασκούν τη βία στους αγώνες, που οι νέοι του κινήματος του 1977 προκάλεσαν σκάνδαλο στις τάξεις του ιστορικού εργατικού κινήματος.Για τους λόγους αυτούς γίνεται κατανοητό πώς, στο κίνημα του 1977, ολόκληρη η παράδοση του ιστορικού εργατικού κινήματος, που έχει εμφυτευτεί επάνω στην ιδεολογία της εργασίας, δεν μπορούσε παρά να εμφανιστεί, εκτός από βαθιά ξένη, και αντικειμενικά εχθρική, εχθρική προς την δική τους ανάγκη, που είχε ωριμάσει από την εξαιρετική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, να απελευθερώσουν τη ζωή από τη σκλαβιά του εκβιασμού της εντολοδόχου εργασίας.

Σχετική εικόνα

Και η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη, και ήταν σκληρή.Έτσι, μέσα στο ’77, ξέσπασε η καθημερινή γενίκευση μιας πολιτικής και πολιτιστικής διαμάχης που διακλαδώθηκε σε όλα τα μέρη της κοινωνίας, αντιπροσωπευτικό δείγμα της σύγκρουσης που διαπέρασε όλη τη δεκαετία του ’70, μια σκληρή μάχη, ίσως η πιο σκληρή, μεταξύ των τάξεων και μέσα στην τάξη, που συνέβη ποτέ από την ενοποίηση της Ιταλίας. Σαράντα χιλιάδες καταγγέλθηκαν, δεκαπέντε χιλιάδες συνελήφθησαν, τέσσερις χιλιάδες καταδικάστηκαν σε χιλιάδες χρόνια φυλάκισης, και στη συνέχεια νεκροί και τραυματίες, εκατοντάδες, και από τις δύο πλευρές.

Αποτέλεσμα εικόνας για movimento '77, la grande rivolta

Αυτά τα νούμερα σίγουρα δεν μπορούν να θεωρηθούν ως το απλό αποτέλεσμα ενός αλόγιστου στοιχήματος της παραληρηματικής γνώσης μιας αχρείας χούφτας κακών δασκάλων που μπολιάστηκε στις νιχιλιστικές εντάσεις των υποκουλτουροποιημένων και περιθωριοποιημένων κοινωνικών στρωμάτων. Αυτή η σύγκρουση ήταν μάλλον ένα ραντεβού που αναγκάστηκε από την κατακρήμνιση των κοινωνικών αντιφάσεων μεταξύ των τάξεων που, μέσα στην γενικευμένη κρίση, έσπτωχναν προς μια άμεση και μετωπική διένεξη για τον επαναπροσδιορισμό νέων κανόνων εξουσίας.

Σχετική εικόνα

 α] squadrismo, Πολιτικό-κοινωνικό φαινόμενο που χαρακτηρίζεται από τη βίαιη δραστηριότητα ομάδων δράσης, με ιδιαίτερη αναφορά στους φασίστες που κατά τα έτη μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο λειτουργούσαν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, με εκφοβισμούς και βιαιότητες συχνά θανατηφόρες κατά των δημοκρατικών πολιτικών οργανώσεων.
 β] diciannovismo, Σύνολο πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων που χαρακτήριζαν τα χρόνια μετά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ειδικότερα σε σχέση με τη γέννηση του φασισμού
γ]  cassa integrazione  το ταμείο παροχών ανεργίας είναι ένας από τους κύριους κοινωνικούς απορροφητές κραδασμών που προβλέπει το νομικό σύστημα και συνίσταται, σε γενικές γραμμές, στην καταβολή από το INPS χρηματικού ποσού υπέρ των εργαζομένων των οποίων ο εργοδότης έχει μειώσει την αμοιβή τους ως αποτέλεσμα μιας μείωσης (ή μια ριζικής αναστολής) της εργασίας λόγω πολλαπλών αιτιών
σκόρπιες σκέψεις...

Πριν 40 χρόνια, Στις 16 φεβρουαρίου ’77

Στις 16 φεβρουαρίου ’77, τετάρτη, μεγάλη συνέλευση του κινήματος στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, όπου λαμβάνει χώρα συζήτηση για το πως θα υποδεχθούν τον  Lama: να τον αφήσουν να μιλήσει? Να τον γιουχάρουν? Να τον διώξουν? Η συνέλευση στο τέλος αποφάσισε να παραστεί στην ομιλία, να την κατακλύσει με σφυρίγματα αλλά  να αποφύγει την σωματική σύγκρουση. Μια λύση η οποία άρεσε σε όλους και δεν δημιουργούσε προβλήματα στο κίνημα το οποίο βρίσκονταν σε φάση ανάπτυξης.

Οι »ινδιάνοι μετροπολιτάνοι»,  «indiani metropolitani» ετοίμασαν έναν χιονάνθρωπο με πεπιεσμένο χαρτί πολύ ψηλό γεμάτο πολλά ειρωνικά slogan : «Più lavoro meno salario»;  »Περισσότερη δουλειά λιγότερη αμοιβή» – «Lama è mio e lo gestisco io», »ο Λάμα είναι δικός μου και τον διαχειρίζομαι εγώ» – ; «Vogliamo un affitto proletario il 100% del salario», »Θέλουμε προλεταριακό νοίκι στα 100% του μισθού» – (ειρωνεία που ξεπεράστηκε από την πραγματικότητα)».

Το camion της συνδικαλιστικής ομιλίας περιτριγυρίστηκε από την ομάδα περιφρούρησης μιας εκατοστής ανθρώπων του κκι.  Λίγο μακρύτερα όλοι οι άλλοι: φοιτητές, εργαζόμενοι, ανάμεσα στους δυο σχηματισμούς ένα «ουδέτερο έδαφος» που διατηρούνταν κενή χάρη σε μια σειρά από την ομάδα περιφρούρησης του κινήματος που προσπαθούσε να εμποδίσει την επαφή με την ομάδα περιφρούρησης του Lama, πέντε με έξι μέτρα πιο πίσω βρίσκονταν ο χιονάνθρωπος με γύρω τους ινδιάνους της μητρόπολης των οποίων η αριθμητική συνοχή χρόνο με τον χρόνο αυξάνονταν.

«È ora, è ora: miseria a chi lavora», »Είναι ώρα, είναι ώρα: φτώχεια σε όσους εργάζονται» – ; «Potere padronale», »εξουσία στα αφεντικά» – ; «Andreotti è rosso Fanfani lo sarà», »ο Αντρεόττι είναι κόκκινος και σε λίγο θα γίνει και ο Φανφάνι», [γνωστά χριστιανοδημοκρατικά ηγετικά στελέχη] – ; «Più baracche meno case», »περισσότερες παράγκες λιγότερα σπίτια». Στην συνέχεια ξεκίνησε το πέταγμα από μπαλάκια γεμάτα χρώματα προς το καμιόνι.

Αυτοί που αποτελούσαν την ομάδα περιφρούρησης του Lama αρπάζουν στα χέρια τους τους πυροσβεστήρες και ορμούν εναντίον στις πρώτες γραμμές της ομάδας περιφρούρησης του κινήματος που με δυσκολία κατάφερναν να συγκρατήσουν αυτούς που πίεζαν από πίσω εξοργισμένοι. Οι γραμμές του κινήματος  ανοίγουν επιτρέποντας στους »ινδιάνους» να ξεκινήσουν την αντεπίθεση και να έρθουν σε επαφή με τους εισβολείς. Πιο πίσω βρίσκονταν όλοι οι άλλοι. Σε αυτό το σημείο η φασαρία ήταν αναπόφευκτη. Το κίνημα τρέπει σε υποχώρηση την ομάδα περιφρούρησης του συνδικάτου μέχρι που την σπρώχνει έξω από το πανεπιστήμιο.

https://aenaikinisi.wordpress.com/2017/02/01/%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BD-40-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-2-%CF%86%CE%B5%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-1977-%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%AE%CE%B3/

σκόρπιες σκέψεις...

16 φεβρουαρίου 1977

….

Il contropotere proletario. Η προλεταριακή αντεξουσία. Η αυτονομία στην πράξη.

»Να το πω κι αλλιώς: είναι αμέτρητη η χαρά που νιώθεις κάθε φορά που τινάζεις στον αέρα ένα κάτι, σύμβολο του εχθρού, και αυτή η χαρά σε ακολουθεί για ημέρες δίχως τελειωμό, όσο μιλάει ο κόσμος γι αυτήν και βάλε! κάθε φορά που εισβάλεις σε σφηκοφωλιά του αντιπάλου και την κάνεις δικιά σου, έστω και για λίγο έχεις οικειοποιηθεί τον ζωτικό χώρο του εχθρού, η μητρόπολη για λίγο είναι δικιά σου, η χαρά δεν προσμετράται, όσα χρήματα κι αν έχει στον λογαριασμό του ο ενάντιος δεν μετρούν μπροστά στη δύναμη που έχεις εκείνη την ώρα, και την ευτυχία που νιώθεις στην καρδιά σου!

Όταν περνάς αμέριμνος μπροστά απ’ τα μπλόκα του εχθρού, τις κλούβες και τα περιπολικά, χτυπά δυνατά η καρδιά και τραγουδά, γελάς που τρέχουν και δεν φτάνουν ψάχνοντας ψύλλους στ’ άχυρα. Ο αιφνιδιασμός ήταν δικός σου, ασ’ τους να τρέχουν!

Θα στο πω φίλε μου και έτσι: Τον λαό δεν καταφέραμε να τον ξεσηκώσουμε σε μόνιμη βάση, να επαναστατήσει για να διώξει μια για πάντα την καταπίεση του καταναλωτισμού και των αγορών, όμως εκείνη τη χαρά που νιώθαμε κάθε φορά που κομματιάζαμε τα άφθονα μέτρα ελέγχου και καταστολής της ελευθερίας μας δεν την αλλάζω με τίποτα. Δεν χωρά στο ζύγι, όσο κι αν κοστίζει το άλλο που στοίβαξες απέναντι! Τζούφιο είν’ το βάρος του».

……..

Τότε βλέπω και τους Ινδιάνους τους Μετροπολιτάνους. Είχα ξαναβρεθεί στην πόλη για εθνική διάσκεψη, πρώτη φορά όμως τους βλέπω ντυμένους στα χρώματα του πολέμου. Και τόσους πολλούς. Παρατεταγμένοι με τις πολύχρωμες φορεσιές τους έξω από το κτίριο, λες και μας περίμεναν, να τους δούμε και τους θαυμάσουμε.
Ξεκινούν στην κεφαλή του μέρους της πορείας που βρίσκεται μπροστά μας, και όλοι εμείς από πίσω. Λίγες μέρες νωρίτερα έχουν πετάξει έξω από τις σχολές, στο Πανεπιστήμιο La Sapienza, τον γραμματέα του ελεγχόμενου από το ΚΚ συνδικάτου, τον μισητό Λάμα ,με τους εκατοντάδες ψευτοκομμουνιστές μπράβους του. Δοκίμασαν να μιλήσουν στην γενική συνέλευση, έφαγαν γιούχα, ξύλο και άπειρα φτυσίματα. Οι υποκριτές.

Στις 11 μαρτίου 1977 στην Bologna, στην διάρκεια μιας διαδήλωσης, η αστυνομία σκότωσε τον Francesco Lorusso,  25 χρόνων. Στις 12 μαρτίου το κίνημα εισβάλλει στην Roma με μια επιβλητική και μεγάλη εθνική διαδήλωση, με συνεχείς συγκρούσεις κατά μήκος όλης της διαδρομής της πορείας, επιθέσεις σε γραφεία των θεσμών, σε καταστήματα και οπλοπωλεία, σύμβολα του πλούτου και της εξουσίας.

Μετά την «εκδίωξη του Lama», και τώρα με τις συγκρούσεις στους δρόμους και τις πλατείες, τα απομεινάρια των ομάδων, Lc, Pdup, Ao, πλέον περιθωριοποιημένα, διαχωρίζουν την θέση τους «από τις δράσεις των “αυτόνομων” κατά την διάρκεια της διαδήλωσης».

– Διασχίζουμε την πόλη τραγουδώντας. Άλλοτε περπατάμε σιγά, άλλοτε τρέχουμε. Αλλού κοντοστεκόμαστε. Γεμίζουμε τους τοίχους συνθήματα και κόκκινη μπογιά. Τα μαντήλια στο λαιμό.
Κάποιοι από εμάς αφήνουνε για λίγο τους υπόλοιπους και πηγαίνουν προς Via dei Volschi, εκεί που χτυπά η καρδιά της Ρωμαικής αυτονομίας, να μάθουν τα τελευταία νέα. Να δουν εάν χρειάζονταν κάτι, μήπως είναι απαραίτητη η βοήθειά τους.
Εμείς οι υπόλοιποι συνεχίζουμε
Φτάνουμε στην πλατεία αργά το μεσημέρι.
Την περιφρούρηση έχουν αναλάβει οι Ρωμαίοι σύντροφοι, και όχι μόνο, οι σύντροφοι επίσης των ομάδων περιφρούρησης από τις μαζικότερες συλλογικότητες της χώρας, απ’ τον Βορρά κυρίως, Πάντοβα, Μιλάνο…

Είναι ακόμη μέρα. Έχουν περάσει χρόνια, δεν θυμάμαι και πολλά. Μοναχά τον ενθουσιασμό ανακατεμένο με οργή. Το κύμα που πάλλονταν στη πλατεία κάθε φορά που ξεσπούσε το σύνθημα. τα τραγούδια. Το είναι μου σε μόνιμη κατάσταση έκστασης, ανατριχίλα που διασχίζει το κορμί μου, από την κορυφή μέχρι τα νύχια.
Κι όταν ξεχύνεται το ανθρώπινο ποτάμι ,με βουητό που σκεπάζει τους λόφους που περιτριγυρίζουν την πόλη η ένταση εκρήγνυται και αρχίζουν ατέλειωτες συγκρούσεις.
Δεν νοιάζει κανέναν ποιος θα είναι αυτός που θα κάνει την αρχή, όλοι περιμένουμε το αναπόφευκτο, όλοι επιθυμούμε να δοθεί ένα μάθημα στις δυνάμεις καταστολής και στους εντολείς τους.
Αρχίζουν οι πυρπολήσεις, εναντίον κυρίως καταστημάτων πολυτελείας, απλησίαστων στους πολλούς, που στέκονταν εκεί προκλητικά με τις στολισμένες τους βιτρίνες να φωνάζουν ‘πάρε με’!
Εναντίον ,επίσης, κομματικών γραφείων. Εναντίον κυβερνητικών και πολιτικών γραφείων και στόχων, αστυνομικών τμημάτων.

People have the power, Patti Smith

….

Ας επιστρέψω όμως σε εκείνη την φοβερή μέρα του Μαρτίου στην Ρώμη :
Οι σύντροφοι των ομάδων περιφρούρησης κάνουν το καλύτερο δυνατό για να κρατήσουν τις συγκρούσεις μακριά από το κυρίως σώμα της πορείας. Εν πολλοίς τα καταφέρνουν, για το μεγαλύτερο διάστημα τουλάχιστον της ημέρας, τις περισσότερες φορές.
Οι καπνοί, οι φωτιές και η αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα δακρυγόνα οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά των γεγονότων.
Έτσι λοιπόν ο Μάριος ξεκόβει κάποια στιγμή από τους συντρόφους του, τον τρώει η περιέργεια να βρίσκεται εκεί που παίζεται άμεσα η μπάλα!
Ξεγλιστρά από τα κορδόνια, που κρατιούνται όσο πιο σφιχτά γίνεται, και τρέχει προς τους καπνούς και τους κρότους.

Δεν νιώθει ανησυχία, νιώθει προστατευμένος, έχει εμπιστοσύνη.
Σε ανύποπτο χρόνο, έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία με κύριο που σέβεται πολύ. Γνωρίζει πως τον παρακολουθεί και τον περιεργάζεται, μένουν απέναντι, καθηγητής στο λύκειο ο κύριος Αντόνιο. Του έχει κάνει ξεκάθαρο λοιπόν πως ,προς στιγμήν τουλάχιστον, δεν έχει την αίσθηση του θείου. Έτσι ο δάσκαλος τον προτρέπει να επικαλείται την νεκρή μητέρα του ,κάθε φορά που χρειάζονταν στήριξη, βοήθεια έξωθεν. Την έχει χάσει από μικρούλης, από την κακιά αρρώστια. Έχει αποκτήσει λοιπόν ένα τυχερό αστέρι που τον νοιάζεται και τον προσέχει!

Τρέχει προς την φωτιά, ακούει τις σειρήνες που ουρλιάζουν, είναι η Πυροσβεστική ,που μόλις φτάνει, την ώρα που οι σύντροφοι έχουν απομακρυνθεί. Η τεράστια, πολυόροφη έκθεση πολυτελών αυτοκινήτων έχει γίνει παρανάλωμα πυρός, ένα φοβερό θέαμα, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από τις πύρινες γλώσσες που καταβροχθίζουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Το κτίριο περιτριγυρίζεται από γραφεία, είναι όλα κλειστά, είναι Σάββατο, δεν κινδυνεύουν ζωές, μοναχά αυτοκίνητα που φλέγονται, παραδομένα στη φωτιά. Μια έκταση απλωμένη σε πέντε ορόφους λαμπαδιασμένη. Πρώτη φορά στη ζωή του αντικρίζει ένα τέτοιο θέαμα, στέκεται σαν χάνος εκεί μπροστά να θαυμάζει τις γλώσσες που σφυρίζουν στον αέρα που καίει, τους πυκνούς καπνούς που μαυρίζουν τον ουρανό ,που ήδη έχει σκοτεινιάσει.

μάρτιος ’77 στην Ρώμη

Χρόνια αργότερα αισθάνθηκε την ίδια δύναμη να τον τραβά και να τον αιχμαλωτίζει, παρόμοιο δέος αντικρίζοντας την πύρινη δύναμη να κατακαίει , αυτή τη φορά, τα δάση της πατρίδας του, σε θέρετρο όπου βρέθηκε για διακοπές. Μεγάλη όμως η αντίθεση στα συναισθήματα. Είναι λυτρωτική η χαρά του να βλέπεις τη βιτρίνα του καπιταλισμού να φλέγεται. Η επίθεση στην καταναλωτική μανία ελευθερώνει, στη μεγαλομανία των σύγχρονων αστών, που μετράνε τις αξίες από το μέγεθος και μόνο του πλούτου που κατέχουν. Πλούτο, που στο κάτω, κάτω άλλοι έχουνε παράξει, και δεν θα γευτούνε ποτές. Γι ανταμοιβή έχουνε μια μούντζα. Καλά να πάθουν.
Σπαρακτική όμως η στεναχώρια όταν γίνεσαι μάρτυρας της καταστροφής της ίδιας της ζωής.
Εδώ πεθαίνει η μάνα Γη, η ανάσα μας ,η αληθινή ομορφιά. Το γάλα που πίνουμε και μας θρέφει, μας αναπτύσσει, μας μεγαλώνει. Μας αντρώνει και μας κάνει ανθρώπους άξιους να ονομαζόμαστε έτσι.
Εδώ η φωτιά καίει τη ζωή.
Εκεί η φωτιά καίει την απάτη.

Οι σύντροφοι λοιπόν δεν είναι άλλο εδώ, πρέπει να ψάξει να τους βρει. Προς το παρόν ,ας επιστρέψει στο ανθρώπινο ποτάμι που κυλάει ακάθεκτο στους δρόμους της όμορφης πόλης.
Στριμώχνουν και στριμώχνονται οι νέοι, που συνεχίζουν να βαδίζουν, να τρέχουν και να τραγουδούν.
Πλησιάζουν μια armeria, ένα οπλοπωλείο. Δίπλα στο ποτάμι ,που πορεύονται, στον Τίβερη. Στο λεπτό κατεβαίνουν οι σιδεριές, ορμούν στο κατάστημα και το αδειάζουν, σε ένα λεπτό, κυριολεκτώ, από όλον τον ελαφρύ οπλισμό. Για να χωρά στο παντελόνι. Και ντουφέκια, πολλά….Βλέπετε ,εδώ και πολύ ώρα ,η αστυνομία βάλει πλέον κανονικά.Ήδη σκοτώνει από καιρό, εκτελεί.
Εχθές τον σύντροφό μας τον χτύπησαν πισώπλατα.
No mercy!
Δεν υπάρχει έλεος σήμερα!

Οι σύντροφοι πυροβολούν απέναντι, την φυλακή, Regina Coeli, μιας και είναι αδύνατο να πλησιάσουν, έχουν αποκλείσει την πρόσβαση από τις γέφυρες οι δυνάμεις της αστυνομίας και οι καραμπινιέροι, για να αποτρέψουν ομαδική απελευθέρωση των κρατουμένων συντρόφων μας εκεί μέσα, πέρα απ’ το ποτάμι.

Οι μπάτσοι, που παρακολουθούν το κορτέο ,πορευόμενοι παράλληλα, από τους πιο πέρα δρόμους και κάποια απόσταση, αντιλαμβανόμενοι τα συμβάντα, πνίγουν την πορεία στα χημικά. Πυροβολούν συνεχώς.Πανικός.
Οι νεαροί δεν διαλύονται. Συνεχίζουν. Κλάμα και λεμόνι, συνθήματα, μηνύματα.
Προχωρούν τρέχοντας όσο γρηγορότερα γίνεται για να απομακρυνθούν από τη μολυσμένη περιοχή.
Με τους πιο πίσω όμως τι θα γίνει ;
Προχωρούν έτσι κι αλλιώς, κι άλλη φορά τους διέσπασαν, κάποια στιγμή θα ενωθούν με τους υπόλοιπους πιο κάτω. Η αποφασιστικότητα δεν νικιέται σήμερα. Αυτά που λέμε θα γίνουν!
Η ανθρώπινη πλημμύρα συνεχίζει το δρόμο της. Ξετυλίγεται το κουβάρι μες την πόλη ,αφήνοντας το ποτάμι πίσω του. Εισέρχεται σε μια αχανή πλατεία, μισοσκότεινη ,μιας και όλοι οι λαμπτήρες έχουν γίνει κομμάτια. Εκεί αντικρίζω την πιο σουρεαλιστική σκηνή σε όλη μου τη ζωή, σκηνή από ταινία του κινηματογράφου περιπέτειας. Αυτά δεν γίνονται!
Στην απέναντι ακριβώς πλευρά, γονατισμένοι σε σειρά καμιά εικοσαριά σύντροφοι, με τα μαντήλια ανεβασμένα, πυροβολούν σε ομοβροντία, όλοι μαζί ταυτόχρονα, προς ένα επιβλητικό κτίριο που δεσπόζει μπροστά τους ,και κλείνει την πλατεία από εκείνη τη μεριά. Κι από πίσω τους, τρέχοντας σε τόξο, σε ημικύκλιο, περίπου πενήντα παιδιά εξαπολύουν βροχή από μπουκάλια στα σπασμένα, θρυμματισμένα τζάμια, στα παράθυρα του κτιρίου, το οποίο οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν αφήσει έρμαιο, αφύλακτο, από τη σφοδρότητα της επίθεσης! Σπέρνουνε φωτιά.
Είναι κάτι μοναδικό, δεν ξεχνιέται, όσα χρόνια κι αν περάσουν!
Ότι και να έχεις κάνει, πει, ακούσει από άλλους, τέτοια φάση δεν γίνεται, δεν επαναλαμβάνεται!
Η καταστολή εξαφανισμένη.
Αργότερα έμαθα πως εκείνο το κτίριο είναι το Υπουργείο Δικαιοσύνης που εδρεύει στην πρωτεύουσα,  λέει ο Μάριος, ανατριχιάζοντας στη θύμηση.

Έγραψαν οι εφημερίδες την άλλη μέρα πολλά, αυτό το γεγονός αποσιωπήθηκε τελείως, άκρα του τάφου σιωπή, όπως βέβαια και η προσπάθεια να περάσουν οι σύντροφοι το ποτάμι για να επιτεθούν στα γραφεία του ΚΚΙ, κάποια στιγμή, και στις φυλακές κάποιαν άλλη!

Όπως καταλαβαίνετε, η κατάσταση έχει ξεφύγει τελείως, έχει εκτραχυνθεί. Η αστυνομία αποφασίζει πως πρέπει να απαντήσει και επιτίθεται από όλες τις πλευρές, με ότι μέσο διαθέτει. Ξεκινάει ανταλλαγή πυρών κι από τις δύο πλευρές. Εδώ πλέον ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Δεν είναι δυνατόν πια να κρατήσεις γραμμές, να περιφρουρήσεις τη διαδήλωση, δεν πρόκειται πλέον για πορεία. Και οι περιφρουρήσεις που βαστούν ακόμη  καλύπτουν τα νώτα της υποχώρησης προς την piazza del popolo, όπου θα καταλήξει η πορεία έτσι κι αλλιώς, και όπου οι υπόλοιποι σύντροφοι, αυτοί από τους οποίους είχαμε αποκοπεί, μαθαίνουμε πως βρίσκονται ήδη εκεί.

Πανζουρλισμός όταν φτάνουμε εκεί, και ανακούφιση μαζί, πάλι όλοι μαζί, και νιώθεις πως το ότι δεν κατάφεραν να μας διαλύσουν είναι μια τεράστια νίκη. Μαθαίνουμε για δεκάδες άλλους στόχους που χτυπήθηκαν, κομματικά γραφεία, η χιλιανή πρεσβεία – εκδίκηση πήραμε για τους δολοφονημένους μας εκεί συντρόφους – αστυνομικά τμήματα και κάνα δυο στρατόπεδα καραμπινιέρων….

Σύντροφοι μιλούν με πύρινα λόγια για τους σκοτωμένους μας συντρόφους. Ακούμε, χειροκροτούμε, συνθήματα, φωνές. Αλλά κυρίως η αναμετάδοση, στόμα με στόμα, όλης αυτής της φωτιάς που ρίξαμε επάνω στους εχθρούς μας αυτή την αξέχαστη για πάντα ημέρα, στο όνομα αυτών που έπεσαν, και θα συνεχίσουν να πέφτουν μέχρι να ανατραπεί αυτό το βρώμικο καθεστώς.

Νύχτα πλέον εδώ και ώρες όταν ξεκινάμε για τον σταθμό, για την επιστροφή, δεκάδες μικρές πορείες μέσα σε μια πόλη που βρωμάει χημικά, ανάμεσα σε ενέδρες των δυνάμεων καταστολής, που ξεπερνάμε ευκολότερα ή δυσκολότερα.

Μπορώ να πω πως επικρατεί μια ατμόσφαιρα χαοτική. Περπατάς ή τρέχεις μονάχα σκυφτός, πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, μέσα από στενά και λεωφόρους. Γίνεται κυριολεκτικά χαμός. Δεν ξέρω να έχει συμβεί κάπου αλλού κάτι παρόμοιο. Εμπόλεμη κατάσταση.
Κάποια στιγμή καταφέρνω να φτάσω στο σταθμό. Έχω χαθεί με όλους, είμαι εδώ και ώρα ολομόναχος.
Άντε να μπεις μέσα, τώρα. Το κτίριο είναι περικυκλωμένο από την αστυνομία και τους καραμπινιέρους. Κάνω ένα ντου εκεί που είναι συγκεντρωμένοι οι λιγότεροι, τρώω πολλές, στα πλευρά κυρίως και την πλάτη, προστατεύω με τα χέρια το κεφάλι μου, τρυπώνω μέσα. Ψάχνω στις αναχωρήσεις και φτάνω τρέχοντας αλαφιασμένος στο τρένο λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο που δεν καταλάβαμε ποτέ οι μπάτσοι, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, έχουν ξεκινήσει μαζική επίθεση στους συρμούς, εξαπολύοντας εκ νέου δακρυγόνα. Ακούγονται και κάποιοι πυροβολισμοί. Ο οδηγός ξεκινά το θηρίο άρον, άρον και η τρομάρα παίρνει τέλος.
Για τους περισσότερους, όχι για όλους.

https://aenaikinisi.wordpress.com/2014/05/04/%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1-2/

ιστορία, storia

Πριν 40 χρόνια: στις 2 φεβρουαρίου 1977 εκρήγνυται το Κίνημα του 77 – 40 anni fa: il 2 febbraio 1977 esplode il Movimento del 77

Το έτος ’77 ξεκίνησε ένα μήνα νωρίτερα, στις 3 Δεκεμβρίου ’76, όταν ο Franco Maria Malfatti, υπουργός Παιδείας, έριξε τα χαρτιά του στο τραπέζι: την περίφημη εγκύκλιο του περιορίζει την επανάληψη των εξετάσεων, φορολογικές αυξήσεις, ειδικά για τους εκτός σειράς μαθημάτων, τρία επίπεδα αποφοίτησης (δίπλωμα, πτυχίο, διδακτορικό), επαναφορά της περιορισμένης πρόσβασης, κ.λπ.

Στις 24 ιανουαρίου ’77 στο Palermo οι φοιτητές κατέλαβαν την Φιλοσοφική σχολή, στις 31 ιανουαρίου εμποδίζονται  οι διδακτικές δραστηριότητες στις ανθρωπιστικές σχολές του .

Torino, Cagliari, Sassari,Salerno. A Bologna, Milano, Padova,Firenze, Pisa λαμβάνουν χώρα διαδηλώσεις, πορείες, συνελεύσεις.

2 φεβρουαρίου ’77, στο πανεπιστήμιο La Sapienza της Roma μια εξηνταριά φασιστών επιτέθηκαν σε μια συνέλευση φοιτητών. Αφού αποκρούστηκαν υποχωρώντας πυροβόλησαν με όπλο. Ο Guido Bellachioma τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι. Την επομένη μια πορεία βγαίνει απ’ το πανεπιστήμιο, στην via Solferino, κοντά στην οδό Sommacampagna, μια ομάδα συντρόφων διαχωρίστηκε από την πορεία και πήγε να επιτεθεί στα γραφεία του φασιστικού Msi απ’ όπου είχαν ξεκινήσει αυτοί που επιτέθηκαν την προηγούμενη ημέρα. Στην piazza Indipendenza, από ένα Φίατ 127 δίχως διακριτικά κατέβηκαν κάποιοι αστυνομικοί με τα πιστόλια στα χέρια. Ξεκινά ανταλλαγή πυροβολισμών μεταξύ των αστυνομικών και δυο συντρόφων, οι Paolo και Daddo και ένας αστυνομικός τραυματίστηκαν σοβαρά. 

paolo-daddo-1 paolo-daddoPaolo e Daddo liberi!!!

Ο εκ των ηγετικών στελεχών του κομουνιστικού κόμματος Ugo Pecchioli σε συνέντευξη του στην εφημερίδα «la Repubblica» δηλώνει: «Το raid των φασιστών στο πανεπιστήμιο και οι βιαιότητες των προβοκατόρων που αποκαλούνται αυτόνομοι είναι δυο πρόσωπα της ίδιας πραγματικότητας […] η φασιστική μήτρα είναι κοινή, παρόμοιοι και οι σκοποί. Η αστυνομία και η εισαγγελία πρέπει να κάνουν το καθήκον τους κλείνοντας τις γιάφκες». Το κίνημα απάντησε με μια μεγάλη διαδήλωση 30.000 ανθρώπων στους δρόμους της πόλης.

Στις 16 φεβρουαρίου ’77, τετάρτη, μεγάλη συνέλευση του κινήματος στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, όπου λαμβάνει χώρα συζήτηση για το πως θα υποδεχθούν τον  Lama: να τον αφήσουν να μιλήσει? Να τον γιουχάρουν? Να τον διώξουν? Η συνέλευση στο τέλος αποφάσισε να παραστεί στην ομιλία, να την κατακλύσει με σφυρίγματα αλλά  να αποφύγει την σωματική σύγκρουση. Μια λύση η οποία άρεσε σε όλους και δεν δημιουργούσε προβλήματα στο κίνημα το οποίο βρίσκονταν σε φάση ανάπτυξης.

Οι »ινδιάνοι μετροπολιτάνοι»,  «indiani metropolitani» ετοίμασαν έναν χιονάνθρωπο με πεπιεσμένο χαρτί πολύ ψηλό γεμάτο πολλά ειρωνικά slogan : «Più lavoro meno salario»;  »Περισσότερη δουλειά λιγότερη αμοιβή» – «Lama è mio e lo gestisco io», »ο Λάμα είναι δικός μου και τον διαχειρίζομαι εγώ» – ; «Vogliamo un affitto proletario il 100% del salario», »Θέλουμε προλεταριακό νοίκι στα 100% του μισθού» – (ειρωνεία που ξεπεράστηκε από την πραγματικότητα)».

Το camion της συνδικαλιστικής ομιλίας περιτριγυρίστηκε από την ομάδα περιφρούρησης μιας εκατοστής ανθρώπων του κκι.  Λίγο μακρύτερα όλοι οι άλλοι: φοιτητές, εργαζόμενοι, ανάμεσα στους δυο σχηματισμούς ένα «ουδέτερο έδαφος» που διατηρούνταν κενή χάρη σε μια σειρά από την ομάδα περιφρούρησης του κινήματος που προσπαθούσε να εμποδίσει την επαφή με την ομάδα περιφρούρησης του Lama, πέντε με έξι μέτρα πιο πίσω βρίσκονταν ο χιονάνθρωπος με γύρω τους ινδιάνους της μητρόπολης των οποίων η αριθμητική συνοχή χρόνο με τον χρόνο αυξάνονταν.

«È ora, è ora: miseria a chi lavora», »Είναι ώρα, είναι ώρα: φτώχεια σε όσους εργάζονται» – ; «Potere padronale», »εξουσία στα αφεντικά» – ; «Andreotti è rosso Fanfani lo sarà», »ο Αντρεόττι είναι κόκκινος και σε λίγο θα γίνει και ο Φανφάνι», [γνωστά χριστιανοδημοκρατικά ηγετικά στελέχη] – ; «Più baracche meno case», »περισσότερες παράγκες λιγότερα σπίτια». Στην συνέχεια ξεκίνησε το πέταγμα από μπαλάκια γεμάτα χρώματα προς το καμιόνι.

Αυτοί που αποτελούσαν την ομάδα περιφρούρησης του Lama αρπάζουν στα χέρια τους τους πυροσβεστήρες και ορμούν εναντίον στις πρώτες γραμμές της ομάδας περιφρούρησης του κινήματος που με δυσκολία κατάφερναν να συγκρατήσουν αυτούς που πίεζαν από πίσω εξοργισμένοι. Οι γραμμές του κινήματος  ανοίγουν επιτρέποντας στους »ινδιάνους» να ξεκινήσουν την αντεπίθεση και να έρθουν σε επαφή με τους εισβολείς. Πιο πίσω βρίσκονταν όλοι οι άλλοι. Σε αυτό το σημείο η φασαρία ήταν αναπόφευκτη. Το κίνημα τρέπει σε υποχώρηση την ομάδα περιφρούρησης του συνδικάτου μέχρι που την σπρώχνει έξω από το πανεπιστήμιο.

παρασκευή 18, στην σχολή της Οικονομίας λαμβάνει χώρα μια μεγάλη συνέλευση του κινήματος η οποία αποδέχεται ένα κείμενο γύρω από τα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας:

Το πρωί η ομάδα περιφρούρησης του Pci […] ξεκίνησε σοβαρά επεισόδια στην προσπάθεια της να τσακίσει την αυτονομία του κινήματος. Αυτή η προσπάθεια απέτυχε λόγω της μαζικής αντίδρασης των φοιτητών που έδιωξαν την ομάδα περιφρούρησης του  Pci και παρέμειναν κύριοι του Πανεπιστημίου. […] Το απόγευμα ο Cossiga, που τον ευνοούσε η κατάσταση, έδωσε διαταγή στις δυνάμεις της αστυνομίας να επιτεθούν στο Πανεπιστήμιο με μια τεράστια δύναμη Ps, καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο  να επιτύχει, χάρη στο  Pci, αυτό που δεν είχε καταφέρει τις προηγούμενες ημέρες.

[…] Όσο για τον αγώνα, το κίνημα δεν προτίθεται να παραιτηθεί κεντρικούς στόχους του που είναι: 1) η απόσυρση του σχεδίου Malfatti και εκείνου του Κομμουνιστικού Κόμματος 2) εθνική γενική απεργία ενάντια στην κυβέρνηση για να ανοίξει ένα νέο μαζικό μέτωπο πάλης γύρω από την απασχόληση. Το κίνημα γνωρίζει ότι οι στόχοι αυτοί σημαίνουν την απόρριψη της πολιτικής των θυσιών, της λογικής της καπιταλιστικής συμβατότητας σε σχέση με την κρίση […]. Για τους λόγους αυτούς, η γενική συνέλευση αποφασίζει: να προειδοποιήσει την κυβέρνηση για την άρνηση του κινήματος να αποδεχθεί την εκκένωση του Πανεπιστημίου, το οποίο πρέπει να λειτουργεί ως ένας τόπος αυτόνομης συνάθροισης των νέων και ζητά την οριστική εκδίωξη της αστυνομίας, να δημιουργήσει ένα πολιτικό μανιφέστο για τους πολίτες το οποίο θα αποσαφηνίζει τις θέσεις του κινήματος, να ορίσει για το σάββατο 19 Φεβρουαρίου, στις 17 στην Piazza Esedra, μια μεγάλη διαδήλωση στην πόλη και μαζική, την οποία θα εγγυάται-προστατεύει οι δομές του κινήματος, να καλέσει όλα τα πανεπιστήμια που βρίσκονται σε αγώνα σε μιαν εθνική αντιπαράθεση το Σάββατο και την Κυριακή 26 και 27 Φεβρουαρίου στη Ρώμη.

[Dario Paccino, Sceemi, il rifiuto di una generazione, 1977]  Ανόητοι, η άρνηση μιας γενιάς

Στις 11 μαρτίου 1977 στην Bologna, στην διάρκεια μιας διαδήλωσης, η αστυνομία σκότωσε τον Francesco Lorusso,  25 χρόνων. Στις 12 μαρτίου το κίνημα εισβάλλει στην Roma με μια επιβλητική και μεγάλη εθνική διαδήλωση, με συνεχείς συγκρούσεις κατά μήκος όλης της διαδρομής της πορείας, επιθέσεις σε γραφεία των θεσμών, σε καταστήματα και οπλοπωλεία, σύμβολα του πλούτου και της εξουσίας.

Μετά την «εκδίωξη του Lama», και τώρα με τις συγκρούσεις στους δρόμους και τις πλατείες, τα απομεινάρια των ομάδων, Lc, Pdup, Ao, πλέον περιθωριοποιημένα, διαχωρίζουν την θέση τους «από τις δράσεις των “αυτόνομων” κατά την διάρκεια της διαδήλωσης».

Στην Bologna, στις 23 μαρτίου, κλείνουν το Radio Alice και τις επόμενες ημέρες εκκενώνεται το Πανεπιστήμιο της Bologna με την χρήση τεθωρακισμένων. Ο Cossiga διέταξε την απαγόρευση διαδηλώσεων στην Roma.

https://aenaikinisi.wordpress.com/2014/05/04/%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1-2/

αυτονομία, autonomia

Οι εφημερίδες σε δίκη: η υπόθεση 7 απριλίου, έκτη συνέχεια – I giornali a processo: il caso 7 aprile – Sesta parte

brigate_rosseI giornali a processo: il caso 7 aprile – Sesta parte  Η έκτη συνέχεια της δίκης στις εφημερίδες για την υπόθεση της 7ης του απρίλη

του Luca Barbieri

(c) 2002 – Eπιτρέπεται η μερική ή πλήρης αναπαραγωγή του έργου και η διάδοση του ηλεκτρονικά, φτάνει να μην είναι για εμπορικούς σκοπούς και με τον όρο πως αυτή η διατύπωση θα αναπαραχθεί.

Il terrorismo Η τρομοκρατία

όπως είδαμε, η μεγάλη κοινωνική μεταμόρφωση που ενδιαφέρει την χώρα μας συνοδεύεται από πολύ μεγάλες εντάσεις που εγκαινιάζουν μιαν μακρά και αυξανόμενη εποχή πολιτικής βίας που θα δώσει σε ολόκληρη την δεκαετία των χρόνων Εβδομήντα το παρωνύμιο των “χρόνων του μολυβιού”. Όμως το φαινόμενο της τρομοκρατίας, αν και πολύ σημαντικό, δεν εξαντλεί την κατανόηση ενός φαινομένου τόσο πολύπλοκου όπως εκείνο της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Θα διατρέξουμε σε μακριές γραμμές την εξέλιξή της διότι είναι χρήσιμο για να καταλάβουμε το κλίμα μέσα στο οποίο φθάσαμε στην επιχείρηση “7 aprile”.

Οι αριθμοί της τρομοκρατικής βίας ήδη από μόνοι τους περιγράφουν μιαν κατάσταση σε προοδευτική επιδείνωση:

Μέσα στην πενταετία που πηγαίνει από το 1969 στο 1974 οι νεκροί για πολιτικά γεγονότα είναι 92 από τους οποίους οι 63 εξ αιτίας βιαιοτήτων και τρομοκρατικών δράσεων της δεξιάς, 10 έπεσαν σε συγκρούσεις με τις δυνάμεις της τάξης, 8 κάτω από άλλες περιστάσεις, 2 εξ αιτίας δράσεων αγνώστων, και τέλος 9 αποδόθηκαν, με τρόπο έμμεσο ή άμεσο σε οργανώσεις της αριστεράς; οι επιθέσεις στην ίδια περίοδο είναι 1706, από τις οποίες οι 1222 (που ισοδυναμεί με το 71,6%) αποδίδονται στην άκρα δεξιά και για τις 99 (που είναι το 5,8%) την ευθύνη ανέλαβε ή αποδόθηκαν στην άκρα αριστερά (για 385 οι δράστες είναι άγνωστοι). Είναι στοιχεία που μαρτυρούν όχι μόνον ένα άλμα προς τα εμπρός ποσοτικό της βίας, μιαν αληθινή και έρπουσα ‘εμφύλια σύρραξη’, αλλά επίσης και μιαν ποιοτική της μετατροπή (17).

H δεύτερη πενταετία σημαδεύει το υψηλότερο σημείο της τρομοκρατικής βίας στην Italia:
362 νεκροί και  171 τραυματίες μεταξύ 1974 και 1980, εκ των οποίων οι 104 νεκροί και οι 146 τραυματίες αποδίδονται σε οργανώσεις της αριστεράς; 1787 επιθέσεις που εξετέλεσαν οι οργανώσεις της αριστεράς (ενάντια στις 1281 που αποδόθηκαν στους νεοφασίστες) και 984 συμβάντα βίας (ενάντια στα 892 της δεξιάς). Ένας λογαριασμός που αντιστρέφοντας τις αναλογίες της προηγούμενης φάσης μεταξύ αριστερής και δεξιάς βίας δείχνουν τις διαφορές ανάμεσα στις δυο περίοδες (18).

Στην χώρα μας η τρομοκρατία της αριστεράς συνίσταται σε πολλές sigle. Πηγαίνει από τις Brigate Rosse-ερυθρές Ταξιαρχίες, στην Prima Linea- Πρώτη Γραμμή, στους NAP-ΕΠΠ (nuclei di armati proletari-ένοπλοι προλεταριακοί πυρήνες). Σε αυτές τις τρεις ομάδες θα προσθέσουμε μια μυριάδα τοπικών μικροομάδων που συχνά έχουν ζωή μιας ημέρας, ή μιας δράσης.  Πρόκειται για ομάδες με όχι γραμμική ιστορία. Οι Brigate Rosse γεννιούνται σαν μια ομάδα που εισέρχεται στην σκηνή με “προλεταριακές αυτομειώσεις-autoriduzioni proletarie”, κλοπές και άλλα μικρά εγκλήματα αυτοχρηματοδότησης. Ο διακηρυγμένος σκοπός τους είναι εκείνος να χτυπήσουν τα υλικά συμφέροντα (τα υλικά αγαθά και την ζωή) των καπιταλιστών και τον κόσμο των αφεντικών. Μέχρι το 1973 αυτή η ομάδα διατηρεί έναν διάλογο διακριτικό με όλες  τις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες της αριστεράς, κυρίως με το Potere operaio, και με κάποια κομμάτια του PCI (κάποια στελέχη των BR προέρχονταν άμεσα από την κομουνιστική νεολαία FGCI).

Σε μιαν συνέντευξη στις ΕΤ που δημοσιεύτηκε στην Potere Operaio της δευτέρας, n. 44 της 11 μαρτίου 1973, το κομουνιστικό Κόμμα χαρακτηρίζεται σαν «μια μεγάλη δημοκρατική δύναμη που ακολουθεί με συνέπεια μια στρατηγική τελείως διαφορετική απ’ την δική μας. Δεν φαίνεται ούτε χρήσιμο ούτε σημαντικό να συνεχίσουμε να του κάνουμε επιθέσεις με ριπές από λόγια. ..»
Αυτό θέλοντας να πούμε πως και οι Brigate Rosse επίσης, που παρέμειναν σωστά στο συλλογικό φαντασιακό σαν η ομάδα φωτιάς του ένοπλου κόμματος, στην διάρκεια μιας δεκαετίας αναπτύσσουν θέσεις τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Είναι πράγματι μόνον ξεκινώντας από το 1974, με την εκτέλεση δυο στελεχών του φασιστικού MSI που έλαβε χώρα στην via Zabarella στην Padova στις 17 ιουνίου, τον ιούνιο, που οι Br βάζουν μπρος τον μετρητή της μακριάς σειράς εκτελέσεων που θα σημαδέψει την ζωή αυτής της ανατρεπτικής ομάδας. Η ομάδα, ενώ σε μια πρώτη φάση, παρότι μιλά για την αναγκαιότητα της βίας, θέλει να διατηρήσει μιαν σχέση με το κίνημα, («Ο πολιτικός αγώνας — λεν ακόμη στο ’71 — δεν μπορεί πλέον να αναπτυχθεί δίχως μιαν συγκεκριμένη στρατιωτική ικανότητα.… Μέσα σε αυτή την λογική οι Br δεν επιχειρούν μιαν άμεση επίθεση στην εξουσία, δεν αντικαθιστούν το μαζικό κίνημα…»), στην συνέχεια θα χάσει κάθε επαφή με τις άλλες ομάδες στοχεύοντας να παρασύρει μαζί της, στην επίθεση στην καρδιά του Κράτους, τις άλλες συνιστώσες του κινήματος.

Η ιδεολογία των Br υφίσταται ουσιαστικές μεταβολές μέσα στον χρόνο: άλλο είναι το περιεχόμενο της μπροσούρας του 1971, άλλο εκείνο της συνέντευξης του 1973, και άλλη ακόμη θα είναι η ιδεολογία που θα οδηγήσει την ”attacco al cuore dello stato-επίθεση στην καρδιά του κράτους” την περίοδο της απαγωγής του δικαστικού Mario Sossi (για να μιλήσουμε μόνον για τις μεταβολές που συνέβησαν όταν η οργάνωση οδηγούνταν από μαχητές της πρώτης γενιάς)… Το καλοκαίρι του 1971 οι BR, σχεδόν άγνωστες, είχαν υπογράψει κάποιες μεμονωμένες επιθέσεις σε πράγματα, τον μάρτη του ’73 είχαν ήδη πάρει μέρος στους αγώνες Fiat και οι δράσεις τους — καταστροφές αυτοκινήτων φασιστών, καταστροφή του φασιστικού συνδικάτου Cisnal στο Torino, απαγωγή για κάποιες ώρες του συνδικαλιστού της Cisnal Labate — συνυφαίνονται με μια σειρά βίαιων δράσεων μαζικών που τίθενται σε εφαρμογή από τις εσωτερικές στα εργοστάσια πορείες των εργαζομένων, που κορυφώνονται στην συνέχεια με την κατάληψη του εργοστασίου και το μπλοκάρισμα των εμπορευμάτων, τον μάϊο του 1974 η δράση των Br, που έχουν αφήσει το εργοστάσιο και τον αντιφασισμό, στοχεύει απευθείας ενάντια στους θεσμούς του Κράτους, κάνοντας με αυτό τον τρόπο ένα αυθεντικό “άλμα ποιότητας-salto di qualità” στην μαχητική της πρακτική (19).

Το 1977 είναι μια χρονιά καθοριστική στην ιστορία του κινήματος. H χρονιά, μάλλον η σοδειά, όπως συνηθίσουν να λεν για τα εκλεκτά κρασιά, αναλαμβάνει σχεδόν άρωμα εποχής, είναι δηλαδή μια χρονιά που θ’ αφήσει εποχή.  Το ’77, το κίνημα του ’77, σχεδόν σαν ένα ’68, μα πολύ πιο φοβερό και συγχυσμένο. Είναι η χρονιά μέσ στην οποίαν ο Luciano Lama, γραμματέας του αριστερού συνδικάτου CGIL, διώχνεται από το πανεπιστήμιο της Roma από τους αυτόνομους. Τι συνέβη; Με το Κκι, PCI να σπρώχνεται σε θέσεις συνεχώς μετριοπαθέστερες η ανικανοποίηση του κινήματος αυξάνεται ανεξέλεγκτα. Οι αγώνες της Αυτονομίας σκληραίνουν.  πόλεις όπως η Padova και η Bologna συγκλονίζονται από ένα μεγάλο κύμα μαζικής παρανομίας. Μια κατάσταση τέτοια ώστε κάποιοι, στον κόσμο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μιλούν για μιαν επικείμενη επανάσταση.   Οι Brigate Rosse προσπαθούν να πάρουν την leadership του κινήματος υψώνοντας το επίπεδο των χτυπημάτων, προσπαθώντας να συμπαρασύρουν το κίνημα στην επίθεση τους στην καρδιά του Κράτους. Αυτή είναι μια από τις ερμηνείες που δίδεται από κάποιους αυτόνομους στην επιχείρηση που το 1978 οδηγεί στην απαγωγή και την εκτέλεση του Aldo Moro, του χριστιανοδημοκράτη premier σημαιοφόρου του ιστορικού συμβιβασμού. Μια προσπάθεια τέλος πάντων να οδηγηθεί η κρίση σε ένα σημείο ρήξης, σε σημείο χωρίς επιστροφή, εξαναγκασμού δηλαδή του υπόλοιπου κινήματος να πάρει τα όπλα.

Αν και δίχως μια πραγματική κοινωνική βάση [;], η ιταλική τρομοκρατία δεν είναι γεγονός που περιλαμβάνει μόνο κάποιες δεκάδες μαχητών όπως συμβαίνει στην Γερμανία. Το πως η ιταλική τρομοκρατία της αριστεράς διαρκεί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα είναι ένα γεγονός ανώμαλο μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Σύμφωνα με πολλούς παρατηρητές και πρωταγωνιστές της, εκείνο που έλειψε για να ομαλοποιηθεί γρήγορα η ιταλική κατάσταση ήταν μια “έξυπνη” ρεφορμιστική πλευρά που στα αριστερά, αντίθετα απ’ ότι έγινε στην Γερμανία και την Γαλλία, δεν υπήρξε ποτέ.

Εν συντομία επρόκειτο για μια περίπλοκη κατάσταση, υπήρξαν καθυστερήσεις στην πολιτική ανάλυση και διεθνείς συγκυρίες που εμπόδισαν την Ιταλία να εξέλθει με ταχύτητα από την εποχή της διαμαρτυρίας και της τρομοκρατίας εν συνεχεία.  Αυτή η ανεπάρκεια της πολιτικής απάντησης στην συνέχεια παρήγαγε, σύμφωνα με άλλους παρατηρητές, την αναγκαιότητα για το δικαστικό σώμα να επιτελέσει μια δραστηριότητα υποκατάστασης που διατάραξε τις λειτουργίες του. Μα πως η πολιτική απάντηση υπήρξε ανεπαρκής αποδεικνύεται και από το υψηλό νούμερο πολιτικών εξόριστων που κατέφυγαν στο εξωτερικό.

Il terrorismo dopo il 7 aprile H τρομοκρατία μετά την 7η του απρίλη

Mα τι συνέβη στην τρομοκρατία μετά το blitz της 7 aprile? Ουσιαστικά οι θέσεις είναι δυο:

– από την μια πλευρά οι ερευνητές, και μαζί τους οι δημοσιογράφοι, υπογραμμίζουν την πτώση του αριθμού των φαινομένων βίας μετά τις συλλήψεις της 7ης απριλίου. Αρχικά σαν απόδειξη πως χτυπήθηκε η ηγεσία της οργάνωσης (που σημαίνει πως είδαν σωστά). Και μετά (όταν από την δικαστική άποψη απορρίπτεται το θεώρημα Calogero) με την επιβεβαίωση πως έτσι κι αλλιώς ήρθε να λείψει το νερό μέσα στο οποίο η αυτονομία κολυμπούσε. Ένα σκεπτικό που δικαιολογεί στα μάτια των δημιουργών του ακόμη και τα δικαστικά λάθη.
– από την άλλη πλευρά, κι από τους κατηγορούμενους, υπογραμμίζεται πως, μετά την 7 η του απρίλη, οι Brigate Rosse έκαναν την εμφάνιση τους στο Veneto (προηγουμένως ήταν σχεδόν απούσες, αν εξαιρέσουμε την περίφημη εκτέλεση του 1975) και πως με αυτό τον τρόπο πολλοί νεαροί αυτόνομοι σπρώχθηκαν στην αγκαλιά της. Δηλαδή πως η διάχυτη βία δεν εξαλείφθηκε μα πως έλαβε ώθηση, ακριβώς εξ αιτίας των δικαστικών επιχειρήσεων, στην κατεύθυνση της πραγματικής τρομοκρατίας.

NOTE Σημειώσεις

17) M. Revelli, Movimenti sociali e spazio politico, in F.Barbagallo, “Storia dell’Italia Contemporanea”, Torino, Enaudi, 1995, p. 473.
18) Ivi, p. 474.
19) G.Palombarini, 7 aprile: il processo e la storia, Venezia, Arsenale Cooperativa Editrice, 1982, p.100.

(6-CONTINUA) 6-ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ

(5-PARTE)

I GIORNALI A PROCESSO: IL CASO 7 APRILE – SESTA PARTE was last modified: gennaio 3rd, 2015 by glianni70.it