διεθνισμός, internazionalismo

Παλαιστίνη: Λέιλα Χάλεντ: Να υψώσουμε και τις δικές μας φωνές για την Αφρίν – Palestina:Leila Khaled: Alziamo anche le nostre voci per Afrin

Stampa

 

31

«Υψώνουμε κι εμείς τη φωνή μας ενάντια στον πόλεμο στην Αφρίν. Οι πόλεμοι δεν προάγουν τη ζωή αλλά οδηγούν στο θάνατο», δήλωσε η Leila Khaled στο Συνέδριο HDP στην Άγκυρα.

Παλαιστίνη:Leila Khaled: Υψώνουμε και τις δικές μας φωνές για την Afrin

Η Leila Khaled, μια από τις κορυφαίες εκπροσώπους του λαϊκού Μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, συμμετείχε επίσης στο τρίτο συνέδριο του λαϊκού δημοκρατικού Κόμματος (HDP) που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στην Άγκυρα με το σύνθημα «Ελπίδα, θάρρος, αποφασιστικότητα». Την ομιλία της Khaled, την οποία έδωσε στο ακροατήριο στην γεμάτη αίθουσα συνεδρίων παρουσιάζουμε στη συνέχεια.

«Σας έφερα χαιρετισμούς από τον παλαιστινιακό λαό Ο γενικός γραμματέας του λαϊκού μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης βρίσκεται σε μια ισραηλινή φυλακή. Χαιρετώ όλους τους φυλακισμένους μας, τους συντρόφους μας και τον Selahattin Demirtas και τους συντρόφους του.

Οι φυλακές δεν έχουν ταυτότητα. Είναι όλες ίδιες και είναι εκεί για να εμποδίσουν τη δημοκρατία και την ελευθερία. Το μάθαμε στις γαλλικές φυλακές. Σε αλληλεγγύη με σας, θα καταστρέψουμε όλες τις φυλακές του κόσμου και θα οικοδομήσουμε πολιτιστικά κέντρα και σχολεία στη θέση τους.

Σήμερα στην Άγκυρα είδα δύο διαφορετικές σκηνές. Από τη μια πλευρά όλοι οι αστυνομικοί που περιβάλλουν την αίθουσα συνεδριάσεων και γεμίζουν τους δρόμους. Την ίδια εικόνα βλέπουμε στην Παλαιστίνη. Από την άλλη πλευρά όμως είδα τους λαούς της Τουρκίας και του Κουρδιστάν. Οι φωνές που ανεβαίνουν σε αυτή την αίθουσα θα πνίξουν τις αλυσίδες όλων των φυλακών και θα γίνουν η ηχώ των φωνών όλων των λαών.

Όπου υπάρχει αποικιοκρατία, καταπίεση και βία, η αντίσταση θα αποκτήσει δύναμη. Εσείς αντέχετε. Είστε η φωνή εκείνων που αντιστέκονται στην αποικιοκρατία. Σας χαιρετώ εξ ονόματος των παλαιστινίων μαχητών. Υψώνουμε επίσης τη φωνή μας ενάντια στον πόλεμο στην Αφρίν. Οι πόλεμοι δεν προάγουν τη ζωή αλλά οδηγούν στο θάνατο. Οι λαοί οικοδομούν τη ζωή και το μέλλον. Από αυτή την αίθουσα χαιρετώ όλους τους λαούς που αντιστέκονται «.

 

Πρωτότυπο άρθρο, Articolo originale: https://anfenglish.com/news/leila-khaled-we-also-raise-our-voices-for-afrin-24873

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/palestina-leila-khaled-alziamo-anche-le-nostre-voci-per-afrin

ένοπλη πάλη, lotta armata · διεθνισμός, internazionalismo

Αλγέρι, λιμάνι των επαναστάσεων [4] β] μέρος

damnatio 1Dinner is hot: un settembre nero, το δείπνο είναι ζεστό : ένας μαύρος σεπτέμβρης

Ήταν στο μεσογειακό μέτωπο που οι αεροπειρατείες πήραν μορφή πολιτική ολοκληρωμένη.
Στις 23 ιουλίου 1968, τρεις μαχητές του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) παίρνουν τον έλεγχο ενός Boeing της El Al από τη Roma στο Tel Aviv, και το προσγειώνουν στο Algeri.
Σε διαφορά από τις αεροπειρατείες για μεταφορά ή για οικονομικό εκβιασμό, όπου αεροπλάνο, πλήρωμα και επιβάτες συνεχίζουν το ταξίδι αφού αποβιβαστούν οι πειρατές, το αεροπλάνο κρατείται με 12 ανθρώπους, μεταξύ πληρώματος και επιβατών, για 39 ημέρες. Τόσο κράτησαν οι διαπραγματεύσεις, με ιταλική μεσολάβηση [Υπουργός εξωτερικών ήταν ο δημοχριαστιάνος Giuseppe Medici, αλγερινός ο Abdelaziz Bouteflika), μετά από αίτημα ανταλλαγής με πολιτικούς κρατούμενους στο Ισραήλ.
Οι μακρές εβδομάδες σαρώθηκαν από πολεμικές, η διεθνής Ομοσπονδία των ενώσεων των πιλότων αερογραμμών ζήτησε το μποϋκοτάζ του αεροδρομίου του Αλγερίου [ ζητώντας τελικά συγνώμη από την αλγερινή κυβέρνηση], προκαλώντας ένα αντί-μποϋκοτάζ των αράβν πιλότων και παρέμβαση στον ΟΗΕ ].
Να θυμήσουμε πως τυπικά η Αλγερία βρίσκονταν σε πόλεμο ενάντια στο Ισραήλ από τον προηγούμενο χρόνο, εξ αιτίας του Πολέμου των έξι ημερών, (ο Boumedienne είχε απορρίψει την κατάπαυση του πυρός, που αποφασίστηκε όταν το στρατιωτικό σώμα που είχε σταλεί δεν είχε ακόμη επιστρέψει), και, θεωρώντας την El Al μια παραστρατιωτική επέκταση ισραηλινή, δικαιολογούσε την παρακράτηση του σκάφους και των 12 ισραηλινών με την ανάγκη έρευνας για να ξεκαθαριστεί η ταυτότητα και οι αρμοδιότητες τους.
Απ’ την μεριά τους, οι ισραηλινοί αρνούνται να ελευθερώσουν μέλη του PFLP (όπως και της Al Fatah), όμως αποδέχτηκαν, σαν «ανθρώπινη χειρονομία», να απελευθερώσουν παλαιστίνιους κρατουμένους δίχως βαριές καταδίκες, ‘όχι όμως 12, για να μη δοθεί η εντύπωση ανταλλαγής’.
Η ανταλλαγή τελικά υπήρξε, με 16 κρατουμένους ελεύθερους αρκετές ημέρες αφότου το αεροπλάνο επέστρεψε μαζί με τους ομήρους [που αποφάσισε η κυβέρνηση της αλγερίας δίχως να διαβουλευτεί με τους παλαιστίνιους], και μπορούμε να καταλάβουμε πως εάν υα στοιχεία κρατήθηκαν στη σκιά [ακόμη και τελευταία η Jerusalem Post υπενθύμιζε πως οι λεπτομέρειες της ανταλλαγής μέχρι και σήμερα δεν δημοσιοποιήθηκαν] είναι διότι εκείνη η περίπτωση, εκτός του ότι ήταν η πρώτη επιτυχημένη αεροπειρατεία σκάφους της σημαίας των ισραηλινών αερογραμμών, αποτελεί ένα ηχηρό προηγούμενο που έρχεται σε αντίθεση με την πολιτική άρνησης των διαπραγματεύσεων με τους ‘τρομοκράτες’ και γι αυτό προτιμάται να ξεχνιέται.
Αν και αυτά τα χαρακτηριστικά του επεισοδίου [διάρκεια ρεκόρ, πρώτη αεροπειρατεία στην Ελ Αλ, μοναδική περίπτωση ανταλλαγής] το κατέστησαν ιστορικό γεγονός, η προεπιλογή σαν ‘αεροδρόμιο των επαναστάσεων’ δεν άγγιξε εκείνο του Αλγερίου.
1101700921_400Δύο χρόνια μετά, το 1970, τρία αεροπλάνα που συνέλαβαν οι παλαιστίνιοι, οδηγούνται και προσγειώνονται στην περιοχή της Al Zarqa, in Giordania, στην Ιορδανία, σε μία μακριά λωρίδα γης έρημη, που ονομάζεται Dawson’s Field, ένα στρατόπεδο αχρησιμοποίητο πλέον των βρετανικών αεροπορικών δυνάμεων .
Η αλληλουχία ξεκινά χαοτικά : στις 6 σεπτεμβρίου 1970 δύο μαχητές του FPLP, Leila Khaled και Patrick Arguello, προσπαθούν να αποκτήσουν τον έλεγχο της πτήσης El Al 219 από Amsterdam προς New York.
Η El Al είχε ήδη υιοθετήσει προστατευτικά μέτρα και δύο άλλοι μαχητές που επρόκειτο να ταξιδέψουν και θα έπαιρναν μέρος στην δράση εμποδίστηκαν στο να πάρουν την πτήση, μιας και είχαν ύποπτα διαβατήρια. Η Khaled και ο Arguello αποφάσισαν να προσπαθήσουν έτσι κι αλλιώς, και ο Arguello, παιδί νικαραγουανών εξόριστων στις ΗΠΑ, σκοτώνεται στο σκάφος από ισραηλινό πράκτορα, ενώ η γυναίκα συλλαμβάνεται και παραδίδεται στις βρετανικές αρχές.

Σχεδόν ταυτόχρονα, άλλες ομάδες παίρνουν ένα Boeing 707 της TWA που ξεκινά από Francoforte, Φρανκφούρτη, και ένα DC-8 της Swissair που απογειώνεται από Zurigo, οδηγούνται στην Giordania, Ιορδανία.
Οι δύο παλαιστίνιοι που δεν είχαν καταφέρει να πάρουν την πτήση της El Al παίρνουν ένα αεροπλάνο 747 της PanAmerican, όμως ο πιλότος τους πείθει πως για την πίστα του Dawson’s Field το βάρος του αεροσκάφους ήταν βαρύ, απαγορευτικό, και ύστερα από ανεφοδιασμό στη Beirut, Βηρυτό, προσγειώνονται στο Cairo, όπου, αφού το άδειασαν από τους επιβάτες και το πλήρωμα, το τίναξαν στον αέρα.

Στο «Thawra», ή Revolution Airport, όπως ξαναβαπτίστηκε από τους παλαιστίνιους μαχητές, φτάνει τρις μέρες μετά, στις 9 σεπτεμβρίου, και ένα Vickers VC10 της BOAC που έρχονταν από το Bahrein.
Στη στερεοσκοπική σκηνή-σενάριο συγκεντρώνονται 310 όμηροι μπροστά στους δημοσιογράφους όλου του κόσμου. Ο μεγαλύτερος στόχος της δράσης, ξεκαθαρίζουν οι αντάρτες, ήταν η απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων που κρατούνταν στην Ευρώπη και στο Ισραήλ.Ανέμεσα σε αυτούς που εβρίσκονταν σε ευτωπαϊκές φυλακές κεντρικό ρόλο κρατά η Leila Khaled, που είχε ήδη λάβει μέρος σε μια αεροπειρατεία τον προηγούμενο χρόνο : στις 29 αυγούστου 1969, πτήση TWA από Roma σε Atene, Αθήνα, που οδηγήθηκε στην Damasco όπου εκκενώνεται και ανατινάζεται. Με αυτή την ευκαιρία ο φωτογράφος Eddie Adams (ο ίδιος που είχε φωτογραφήσει τον αρχηγό της αστυνομίας στη Saigon την ώρα που πυροβολεί στον κρόταφο ένα φυλακισμένο βιετκόνγκ) την παρουσιάζει με το kefiah και το kalashnikov:
Η εικόνα γίνεται αμέσως μια παγκόσμια εικόνα – είδωλο – τόσο που η ίδια η Khaled αναγκάστηκε να υποβληθεί σε διάφορες χειρουργικές επεμβάσεις πλαστικής προσώπου για να μπορέσει να συνεχίσει τον αγώνα (Στην φωτογραφία που παρουσιάστηκε στο α] μέρος, η Leila Khaled μπαίνει σε πόζα αυτοειρωνικά 37 anni αργότερα. Η άλλη εικόνα είναι ένα μανιφέστο του 1970, επιτροπή τύπου του Potere Operaio της Μπολόνια, da manifestipolitici.it).
1970 commissione stampa POTOPΟ δεδηλωμένος στόχος όμως ήταν άλλος – που επανέλαβε η ίδια η Leila Khaled-, να φέρουν στα μάτια του κόσμου την παλαιστινιακή υπόθεση, την ύπαρξη την ίδια του παλαιστινιακού λαού, που την αρνούνταν ακόμη ανοικτά η ίδια η ισραηλίτισσα Πρωθυπουργός Golda Meir, που έπρεπε πολύ σύντομα να επιτευχθεί.
Το γεγονός έλαβε τεράστια προβολή από τα Μέσα χάρη επίσης στην ‘διαφάνεια’ που προσφέρθηκε από τους αντάρτες όσον αφορά την συμπεριφορά απέναντι στους ομήρους.
Μπροστά σε μια ταινία όπως εκείνη αυτής της συνέντευξης τύπου στην έρημο, η διαδικασία θυματοποίησης των ομήρων παραμένει αφηρημένη, διότι ‘δεν φαίνονται πουθενά’ οι βίαιοι άραβες που τρομοκρατούν τους αθώους επιβάτες, είναι επίσης δύσκολο να μιλήσουμε για ‘σύνδρομο της Στοκχόλμης’ [εκείνη την ενσυναισθητική διαδικασία που παράγει σχέση μη συγκρουσιακή ανάμεσα σε φύλακα και φυλακισμένο]. Έχουν μια εξαιρετική επικοινωνιακή δύναμη αυτές οι εικόνες με τον Bassam Abu Sharif που μιλά με το μεγάφωνο κρατώντας το ένα χέρι στο κεφάλι του σε ένα κύκλο δημοσιογράφων και ομήρων :

μετεγγραφή των διαλόγων [+/_]

Αντάρτης:
Ζητούμε να καθίσετε όλοι, συμπεριλαμβανομένων των καλεσμένων μας.
Δημοσιογράφος:
Η Αμερικανίδα κοπέλα εδώ πέρα, μπορεί να μας πει πως είναι οι επιβάτες ;
Αεροσυνοδός:
Υπάρχει συνωστισμός. Πιστεύω πως οι γυναίκες, κυρίως τα παιδιά είναι πολύ ανήσυχα.
Δημοσιογράφος:
Φαγητό και νερό υπάρχει αρκετό;
Αεροσυνοδός:
Τρώμε και πίνουμε πολύ καλά.
Δημοσιογράφος:
Τι ηλικίας είναι το νεαρότερο παιδί που υπάρχει στο σκάφος;
Αεροσυνοδός:
Έχουμε δύο μωρά τριών μηνών.
Δημοσιογράφος:
Για πόσο χρονικό διάστημα προσδοκείτε πως οι γυναίκες και τα παιδιά θα κρατούνται θα κρατούνται στο αεροπλάνο της TWA, οι Αμερικανοεβραίες γυναίκες και παιδιά;
Αντάρτης:
Όλες οι γυναίκες και τα παιδιά που έπρεπε να απελευθερωθούν ελευθερώθηκαν.
Δημοσιογράφος:
Γιατί κρατάτε ομήρους εβραίους, γυναίκες και παιδιά ;
Αντάρτης:
Δεν τους κρατάμε διότι είναι Εβραίοι. Κρατούνται μόνο για να ανακριθούν για τους λόγους που ήδη αναφέραμε – την διπλή υπηκοότητα. Όπως όλοι γνωρίζετε οι Ηνωμένες Πολιτείες δίνουν το δικαίωμα ακόμη και στα phantom planes τους να υπηρετήσουν στον ισραηλινό στρατό. Αυτός είναι ένας από τους τρόπους που οι ΗΠΑ, Η ΠΑΓΚΌΣΜΙΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΉ ΔΎΝΑΜΗ, βοηθά το Ισραήλ να μας επιτίθεται.
Δημοσιογράφος:
Να με συγχωρείτε. Θέλουμε ο κυβερνήτης και το πλήρωμα να μας πληροφορήσουν για τις υγειονομικές συνθήκες στο αεροπλάνο της TWA.
Αντάρτης:
Θέλετε να μυρίσετε; Δεν έχουν νερό. Τι εννοείτε ρωτώντας τέτοια πράγματα ;
Δημοσιογράφος:
Μπορείτε να πάρετε το αεροπλάνο μακρυά από εδώ ;
Μηχανικός πτήσεων:
Φυσικά. Ας μας δώσουν μιαν ευκαιρία, θα το πάρουμε πριν προλάβετε να μπείτε στα αυτοκίνητά σας.
Δημοσιογράφος:
Ξαφνιαστήκατε όταν ακούσατε πως θα έπρεπε να κατεβείτε στην έρημο;
Μηχανικός πτήσης:
Όχι. Περιγράφονταν σαν πυθμένας λίμνης, 22000 πόδια μακρύς, και περίπου τρις χιλιάδες πόδια φαρδύς. Είναι μεγαλύτερος από κάθε διάδρομο οπουδήποτε στον κόσμο!
Ρεπόρτερ:
Σας απείλησαν με όπλα ή χειροβομβίδες στην καμπίνα;
Μηχανικός πτήσης:
….και ένα ζευγάρι χειροβομβίδες.[ακατάληπτος]. Δεν υπάρχει διαφορά. Δεν μας χώρισαν, μας αντιμετώπισαν άψογα.
Ρεπόρτερ:
Υπήρχε καμιά περίπτωση να τους αντισταθείτε;
Μηχανικός πτήσης:
Όχι, ποτέ. Ποτέ.
Ρεπόρτερ:
Τι φοβηθήκατε από τους hijackers;
Μηχανικός πτήσης:
Τίποτα. Μας είπαν πως το καλύτερο που είχαμε να κάνουμε ήταν αυτό που μας έλεγαν.
Ρεπόρτερ:
Ρεπόρτερ:
Σκεφτήκατε να προσπαθήσετε να προσγειώσετε το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο του Αμμάν;
Μηχανικός πτήσης:
Όχι. Πήραμε οδηγίες από αυτούς.
Ρεπόρτερ:
Πόσο ακόμη πιστεύετε πως θ’ αντέξετε ;
Μηχανικός πτήσης:
Όσο ο άνθρωπος καταφέρνει να αντέξει, πιστεύω πως θ’ αντέξουμε κι εμείς.
Και όμως οι feddayin κάθε άλλο από ήρεμοι ήταν, κι ας κινούνταν σε έδαφος στο οποίο είχαν αρκετούς αστικούς οικισμούς και ερύ στρατιωτικό έλεγχο. Όταν προσγειώνονταν στο αεροδρόμιο του Αμμάν, αντιμετώπιζαν δύο ελέγχους, έναν από το Κράτος της Ιορδανίας και έναν από τον OLP (η Organizzazione per la Liberazione della Palestina, Οργάνωση Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης, συγκέντρωνε τότε παλαιστινιακούς σχηματισμούς).
Οι feddayin φοβόντουσαν ισραηλινή επίθεση, και είχαν δίκιο.
Όπως μαθεύτηκε αργότερα, ο Βασιλιάς Hussein της Giordania είχε ζητήσει μυστικά, διαμέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, ισραηλινή αεροπορική επιδρομή (δεν ήθελε αντιθέτως στρατό στα εδάφη του). Ο γραμματέας του κράτους USA Henry Kissinger έπεισε τον Πρόεδρο Nixon να μην επέμβει άμεσα -και όντως να στείλει τους ισραηλινούς- περιοριζόμενος να απειλήσει την Unione Sovietica, Σοβιετική Ένωση, να μην επέμβει στην Siria, που με την σειρά της βοηθούσε τους Παλαιστινίους. Σε εκείνη τη φάση του ‘ψυχρού πολέμου’ ανάμεσα στις δυο μεγάλες δυνάμεις, η URSS δεν είχε στην πραγματικότητα ενδιαφέρον να ξεσπάσει στην περιοχή ‘φαινόμενο ντόμινο’.

Η κατάσταση στην Ιορδανία βρίσκονταν σε βρασμό, οι εντάσεις και οι συγκρούσεις που προκαλούσε η διάχυτη παλαιστινιακή δύναμη, επέτρεψαν στους ιορδανούς στρατιωτικούς να πείσουν τον βασιλιά Χουσείν να επέμβει, κάνοντας ξεκάθαρο πως διάφοροι παλαιστινιακοί σχηματισμοί, ανάμεσα στους οποίους το PFLP, έβλεπαν στην δυναστεία hashemita έναν εχθρό να εξουδετερώσουν. Οι αεροπειρατείες στην πίστα της Al Zarqa υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο η σπίθα που έβαλα φωτιά στην πυριτιδαποθήκη : η πιθανότητα όμηροι από τη δύση να σκοτώνονταν στην Ιορδανία αντιπροσώπευε για τον Βασιλιά ένα σενάριο απαράδεκτο.
Αντιθέτως μεγάλο μέρος των ομήρων ελευθερώνονται πολύ γρήγορα, και η απαίτηση του PFLP καθορίστηκε στη διάρκεια μακρών διαπραγματεύσεων : η Leyla Khaled και το σώμα του di Patrick Arguello από την Μεγάλη Βρετανία, (ο ‘μάρτυρας’, όπως ακούγεται στο σχετικό βίντεο) μετά τρεις feddayin φυλακισμένοι στην Ελβετία, άλλοι τρεις από την Γερμανία, και από το Ισραήλ η δέσμευση να ελευθερώσει τον νεαρό ελβετό φοιτητή Bruno Bréguet, όπως και δυο αλγερίνους που είχαν συλληφθεί στη διάρκεια μιας στάσης στο αεροδρόμιο της Lydda, διότι θεωρούνταν κατάσκοποι.

Οι τρεις φυλακισμένοι στην Ελβετία, δύο άντρες και μια γυναίκα του PFLP, είχαν συλληφθεί ύστερα από επίθεση ενάντια σε αεροπλάνο της El Al στο αεροδρόμιο της ζυρίχης Kloten στις 18 φεβρουαρίου 1969.
Το σχέδιο προέβλεπε να σταματήσει το αεροπλάνο στην πίστα, με πυροτεχνικές εκρήξεις στην μπροστινή άτρακτο, να εγκαταληφθεί και να ανατιναχθεί ταχύτατα.
Αντιθέτως παρεμβαίνουν αμέσως από την μια πλευρά ένας ισραηλινός πράκτορας που επέβαινε στο σκάφος, και από την άλλη αστυνομία και πυροσβέστες του αεροδρομίου. Στη μάχη τραυματίζεται ένας πιλότος, που πεθαίνει λίγες μέρες μετά, και συλλαμβάνονται τα τέσσερα μέλη του κομάντο.
Ο ισραηλινός πράκτορας, Mordechai Rachamin, εκτελεί εν ψυχρώ έναν παλαιστίνιο, Abdel Mehsen, που είχε παραδοθεί και αφοπλιστεί : συνελλήφθη, κατηγορήθηκε για ‘έγκλημα πάθους’ και αφέθηκε ελεύθερος.
Στη δίκη μάλιστα αθωώθηκε, ενώ οι τρεις επιζήσαντες παλαιστίνιοι καταδικάστηκαν σε δώδεκα χρόνια φυλάκιση ο καθένας, δίχως διαχωρισμό γι τις ευθύνες του καθενός προσωπικά [ έτσι εφαρμόζεται στην περίπτωση το κοινό ποινικό δίκαιο, για να αποφασιστούν στη συνέχεια οι καταδίκες σύμφωνα με πολιτικό κριτήριο].
Δυσαναλογίες και πολιτικός κομματισμός υπήρξαν πολλές, τόσο που στην υπόθεση παρανέβησαν ειδικότερα ο αλγερινός Πρόεδρος Boumedienne και ο υπουργός εξωτερικών Bouteflika, βλέποντας ‘ρήξη της ελβετικής’ ουδετερότητας.
Έτσι το 1970 η Ομοσπονδία αποδέχτηκε την αίτηση ανταλλαγής έναντι των πολιτών της στη πτήση Swissair, πολύ περισσότερο που η Μεγάλη Βρετανία είχε αποφασίσει να αφήσει την Leila Khaled.
Οι παλαιστίνιοι μετέφεραν, για να τους αφήσουν στη συνέχεια, τους 54 ομήρους που είχαν παραμείνει νε ξενοδοχεία και άλλους τόπους της πρωτεύουσας, και τίναξαν στον αέρα το αεροπλάνο μπροστά στις τηλεκάμερες όλου του κόσμου.

Ο Re Hussein είχε θεσπίσει το πολεμικό δίκαιο και η μάχη με τις στρατιωτικές ιορδανικές δυνάμεις εξαπλώθηκε και έγινε τραγικά έντονη, γύρω επίσης και από τα ξενοδοχεία όπου, μαζί με τους ομήρους, είχαν παραμείνει οι ξένοι δημοσιογράφοι, που αναμετέδιδαν τα μηνύματα που gracchiati από τα παλαιστινιακά ραδιόφωνα, όπως ‘το δείπνο είναι έτοιμο’ και »ο Ghazi βαδίζει στη Haifa».
Η συνοικία της Al Ashrafiya, στα νότια του Amman, όπου όντως βρίσκονταν κάποιοι όμηροι, έγινε θέατρο μιας από τις πρώτες μάχες.
Η 40Η ταξιαρχία τεθωρακισμένη δυσκολεύτηκε πολύ να μπει σε εκείνο το παλαιστινιακό προπύργιο, τα τεθωρακισμένα M60 ήταν εύκολος στόχος, σε εκείνα τα δρομάκια ανέβα κατέβα, για τα ρουκετοφόρα, όπως και το πεζικό που τα ακολουθούσε, που δεν ήταν συνηθισμένο στο αντάρτικο πόλεων, έπρεπε να αντιμετωπίζει τους παλαιστίνιους ελεύθερους σκοπευτές που αντιστέκονταν σθεναρά πόρτα με πόρτα.

Η σύγκρουση μετατρέπεται σε μια πραγματική εμφύλια σύγκρουση, με τις αγριότητες και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών που πάντα ακολουθούν .
Οι σύριοι προσπάθησαν επέμβαση από εδάφους (κάτω από τις σημαίες του PLA, l’Esercito di Liberazione della Palestina, Απελευθερωτικός Στρατός της Παλαιστίνης, που εξουδετερώθηκε ταχύτατα από την ιορδανική αεροπορία.
Τελικός υπολογισμός, όχι ξεκάθαρα οριστικός, κάποιες χιλιάδες ιορδανών πεσόντων στρατιωτών (περισσότεροι από εκείνους του πολέμου των 6 ημερών ενάντια στο Israele, τρία χρόνια πριν) και ανάμεσα στις 10 με 25 χιλιάδες νεκροί ανάμεσα στους παλαιστίνιους,

σημείωσαν το επεισόδιο στη μνήμη τους – που έμεινε επίσης σημειωμένο και στην παγκόσμια μνήμη – σαν «Settembre nero», ‘Ο Μαύρος Σεπτέμβρης’.
1970 Roma Movimento studentesco contro la visita di NixonΣτις 28 σεπτεμβρίου οι αμερικανοί όμηροι φτάνουν στην Ρώμη, όπου συνάντησαν τον πρόεδρο Nixon, η επίσκεψη του οποίου σημαδεύεται, όπως και εκείνη του προηγούμενου χρόνου, από διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και συγκρούσεις.
Στις 14 οκτωβρίου το Ισραήλ ελευθερώνει δυο υψηλόβαθμους αλγερίνους αξιωματούχους, τους Khatib Djelloul και Ali Belaziz, όχι όμως τον Bruno Bréguet, που καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης για κατοχή 2 kg εκρηκτικών.
Στην Algeria, ο συνταγματάρχης Mohamed Amir διορίστηκε γενικός γραμματέας στην Προεδρία της Κυβέρνησης, στη θέση του Khatib Djelloul που είχε κάνει την απερισκεψία να πάρει πτήση με ενδιάμεσο σταθμό στο Ισραήλ.

συνεχίζεται