φυλακές, carcere

ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ

La Bottega del Barbieri

άρθρα των Carmelo Musumeci και Sergio Segio, της XVI Έκθεσης της Αντιγόνης-XVI Rapporto di Antigone σχετικά με τους όρους κράτησης, η ταινία των Andrea Appetito και Christian Carmosino καθώς και ένας μαραθώνιος για την ελευθερία (με τους Samuele Ciambriello, Gabriella Stramaccioni, Eleonora Forenza, Salvatore Torre, Nicoletta Dosio, Pietro Ioia μεταξύ άλλων)

Φυλακές: «Έχω δει πράγματα που δεν θα μπορούσατε να φανταστείτε εσείς οι άνθρωποι”- Carmelo Musumeci

Αυτές τις μέρες, ίσως για να μου θυμίσω από πού προέρχομαι, έριξα μια ματιά στα ημερολόγια που έγραφα από τη φυλακή και σκέφτηκα να δημοσιοποιήσω κάποια αποσπάσματα. Δεν ξέρω γιατί το κάνω, ίσως επειδή εξαπατώ τον εαυτό μου ότι μπορώ να σπείρω κάποιες αμφιβολίες σε μερικούς ανθρώπους που πιστεύουν ότι αυτοί που κάνουν κακό πρέπει να λάβουν άλλο τόσο. Ίσως απλώς και μόνο επειδή νιώθω σαν ένας βετεράνος πολέμου και δεν μπορώ να τινάξω τη φυλακή από πάνω μου, γιατί και τα είκοσι επτά χρόνια εγκλεισμού συχνά επιστρέφουν στο μυαλό μου, με τις περιόδους απομόνωσης, τιμωρητικών μεταφορών, οι νοσηλείες στο νοσοκομείο λόγω παρατεταμένων απεργιών πείνας, τα κελιά τιμωρίας κ.λπ. Αν θέλετε, διαβάστε, γιατί συχνά σε έναν φυλακισμένο υπάρχει ένα κομμάτι της καρδιάς του καθενός μας:

Σήμερα ένας σύντροφος έκοψε τις φλέβες του … Όλο αυτό το αίμα με εντυπωσίασε: ο περιορισμός και η ευθραυστότητα της ανθρώπινης φύσης στη φυλακή είναι σαν ένας καθρέφτης και αισθάνεσαι συναισθηματικά εμπλεκόμενος … Τέλος πάντων δεν είναι σαν να παρακολουθείς να υποφέρουν στην τηλεόραση, όλα είναι πιο άσχημα, πιο αληθινά, πιο σκληρά…”.

Γύρω στις 16.00 με κάλεσαν στο μητρώο και είχα την ευκαιρία να δω μια γυναίκα κρατούμενη με ένα πολύ όμορφο μωρό στην αγκαλιά της. Παρόλο που έχω δει αρκετά στη φυλακή, εντυπωσιάστηκα πολύ να βλέπω έναν άγγελο πίσω από τα κάγκελα … Ενώ έφευγα δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην επιθυμία να της κάνω ένα χάδι και αυτή μου χαμογέλασε όπως μόνο τα παιδάκια ξέρουν να κάνουν. Είχε πολλά τσιμπήματα κουνουπιών στο προσωπάκι του και αυτό το γεγονός με στενοχώρεσε πολύ…”.

Σήμερα υπήρξε ένα συλλογικό και αυθόρμητο ξέσπασμα με χτυπήματα στα κάγκελα … ένας φυλακισμένος που ένιωθε άρρωστος, για να διαμαρτυρηθεί επειδή δεν έρχονταν ο γιατρός, αρνήθηκε να μπει στο κελί και σε απάντηση δέχθηκε επίθεση από δύο φρουρούς … Είδαμε τον αλβανό σύντροφο με αίματα να στάζουν απ’ το κεφάλι και μετά τον πήραν στα κελιά τιμωρίας…”.

Στους άρρωστους ισοβίτες, για να τους σηκώσουμε λιγάκι το ηθικό, έλεγα συχνά πως η μοίρα, για να μας κάνει να υποφέρουμε περισσότερο, θα μας έκανε να πεθάνουμε τελευταίοι, αλλά δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Σήμερα πήρα την είδηση ​​ότι ένας άλλος ισοβίτης ολοκλήρωσε την ποινή του πριν από το έτος 9.999 επειδή πέθανε από καρδιακή προσβολή”.

Έφυγα από το Νουόρο γύρω στις 11:00, με το συνηθισμένο θωρακισμένο αυτοκίνητο που μοιάζει με ένα κουτί σαρδέλες … Όποιος σχεδίασε αυτά τα θωρακισμένα φορτηγά για να μεταφέρει τους κρατούμενους πρέπει να είναι ένα άτομο που έχει ψυχικά προβλήματα επειδή ούτε καν ζώα μεταφέρονται υπό αυτές τις συνθήκες. Άφιξη στην Όλμπια περίπου στις 12.30. Μετά από ώρες αναμονής, μέσα σε αυτό το κουτί σαρδέλες, με μια ζέστη αποπνικτική, χωρίς να μπορώ να πιώ και να πάω στο μπάνιο, παίρνω το αεροπλάνο στις 16.00 και στις 17.00 φτάνω στη Φλωρεντία και μετά από δέκα λεπτά βρίσκομαι στη φυλακή του Sollicciano. Ως συνήθως με παραδίδουν στο τμήμα διαμετακόμισης αλλά, χειρότερα από το συνηθισμένο, καταλήγω σε ένα κελί όπου φαίνεται να έχουν περάσει οι βάνδαλοι: σπασμένο κουμπί της έντασης της τηλεόρασης, χωρίς μαξιλάρι, χωρίς τεχνητό φως, μόνο ένα ντουλάπι, βρώμικοι τοίχοι του κελιού και σε κάποια μέρη κηλίδες με αίμα. Καθαρίζω όσο μπορώ, τρώω ένα κομμάτι ψωμί με λίγο τυρί, το οποίο έφερα από το Νουόρο και μετά κοιμάμαι, με την επιθυμία να μην ξυπνήσω και πάλι”.

Κάθε τόσο σκέφτομαι όλο τον χρόνο που χρειάστηκε ο δικαστής επιτήρησής μου για να μου απαντήσει ότι πρέπει να πεθάνω στη φυλακή. Πριν από αυτήν την εμπειρία σκεπτόμουν πως η βία ήταν στις κραυγές, στα χτυπήματα, στον πόλεμο και στο αίμα. Τώρα ξέρω ότι η βία βρίσκεται επίσης στη σιωπή των λεγόμενων καθώς πρέπει ανθρώπων. Αυτοί βλέπουν πάντα την κακία των άλλων, ποτέ τη δική τους”.

Σήμερα έλαβα μια επιστολή από μια κρατούμενη, που μου είπε για τότε που ο άντρας της (και πατέρας του γιου της) αυτοκτόνησε στη φυλακή, κάτι που με συγκίνησε πολύ. Τα λόγια της μου επιβεβαίωσαν και πάλι πόσο συχνά οι άνθρωποι είναι απάνθρωποι: (…) Η μητέρα μου και η θεία μου, που δεν είχα δει εδώ και χρόνια, ήρθαν να μου πουν ότι ο Τζιαμπιέρο είχε κρεμαστεί στη φυλακή. Τρεις μέρες νωρίτερα στους υπότιτλους του TG3 είχα διαβάσει μια αόριστη, γρήγορη πρόταση που μου έφερε τρέμουλο: «Μια ακόμη αυτοκτονία στη φυλακή». Σκέφτηκα: «Δεν θα είναι ποτέ ο Giampy μου, ας ελπίσουμε ότι δεν θα είναι…” (…) Μου έδωσαν άδεια να βγω για σοβαρούς οικογενειακούς λόγους με τη συνοδεία. Δεν έβγαλαν ούτε τις χειροπέδες από τους καρπούς μου. Δεν είχα μπει ποτέ σε νεκροτομείο. Ήταν τέρατα. Άνοιξαν ένα από εκείνα τα ψυχρά κουτιά ψυγείων μπροστά μου. Τον έφεραν μπροστά στα μάτια μου ακόμα κλεισμένο μέσα στη μαύρη σακούλα. Δεν τον είχαν ντύσει καν. Άνοιξαν τον σάκο: ήταν γυμνός, με τα σημάδια της αυτοψίας στο στήθος μέχρι την κοιλιά του, τα οποία παραμόρφωναν το όμορφο φυλετικό τατουάζ. Δεν έβγαλαν τις χειροπέδες μου. Έπρεπε να τον χαϊδέψω με τα σίδερα στους καρπούς. Δεν μου επέτρεψαν ούτε τη χάρη να τον χαιρετήσω όπως ήθελα. Ο λαιμός του ήταν γεμάτος μώλωπες. Μίσησα τον Θεό, μίσησα τη ζωή. Μίσησα τον εαυτό μου. Μίσησα τον θάνατο. Μίσησα ολόκληρο το σύμπαν. Τον φίλησα στα χείλη. Και του είπα: «Συγχώρεσε με. Σε αγαπώ.» Μετά έφυγα”.

Ο Nicola, ο σύντροφος που προσπάθησε να κρεμαστεί τον περασμένο μήνα, μου τηλεφώνησε και τον παρηγόρησα λίγο. Τον γεμίζουν με φάρμακα, αλλά εγώ πιστεύω ότι περισσότερο από ψυχοφάρμακα χρειάζεται ελπίδα και του έδωσα ακριβώς αυτή, υποσχόμενος ότι θα του υποβάλω αίτηση για άδεια”.

Την τελευταία ημέρα που χρειαζόμουν για να κάνω την εξέταση, με πήγαν στη Φλωρεντία. Εκτός από τις συνήθεις ταλαιπωρίες του ταξιδιού, έπρεπε να κάνω το Ρώμη / Φλωρεντία με το τεθωρακισμένο φορτηγό χωρίς τη δυνατότητα να ουρήσω και να φάω ένα σάντουιτς … Έφτασα στο Sollicciano στις 17:00, αλλά με έκαναν να πάω στο τμήμα διέλευσης στις 10.00 μ.μ. και δεν κατάφερα να βρω κάτι για να φάω … Στον τοίχο του κελιού, γραμμένο με αίμα, διάβασα: «Μην κρεμαστείς, αντιστάσου, δεν πρέπει να φοβάσαι τη φυλακή, αυτή είναι που πρέπει να σε φοβάται». Τι μαλακίες! Κοιμήθηκα αμέσως από την εξάντληση“.

Σήμερα έγραψα μια καταγγελία σε έναν σύντροφο για ένα συμβάν που με έπληξε συναισθηματικά: επειδή έκανε ένα χάδι στην έγκυο γυναίκα του, για να νιώσει το μωρό να κινείται, υπέστη το 14 bis και από τη Σικελία τον μετέφεραν στη Σαρδηνία”.

Σήμερα ένας σκιώδης άντρας, που νόμιζα ότι ήταν ένας σκληρός, σχολιάζοντας την αυτοκτονία ενός κοινού φίλου μας, μου είπε εμπιστευτικά: Δεν θα σκοτωθώ ποτέ, αλλά συχνά νιώθω την επιθυμία να το κάνω. Εγώ σκέφτηκα ότι αυτοί που λένε ότι δεν θα το κάνουν ποτέ είναι αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο, αλλά δεν του το είπα”.

Έλαβα αυτό το γράμμα από μια κρατούμενη: Καταδικάστηκα σε φυλάκιση τεσσάρων ετών και οκτώ μηνών. Αυτό που με ανησυχεί κυρίως είναι να χάσω τη δουλειά μου γιατί, πίστεψε με, το μόνο μέσο διαβίωσης για μένα και την κόρη μου ήταν ακριβώς η δουλειά μου. Σου μιλάω με το χέρι στην καρδιά, είμαι πολύ στενοχωρημένη. Και φοβάμαι ότι ψυχολογικά καταρρέω. Είμαι ένα πολύ απλό άτομο, που έκανε λάθος, αλλά είχα δέκα χρόνια να μπω στη φυλακή. Είχα στρώσει. Τώρα αισθάνομαι ότι έχω χάσει τα πάντα. Και δεν θέλω πια να ζω. Είναι μέρες που κλαίω μόνη μου. Σκέφτομαι την αυτοκτονία. Δεν ξέρω Καρμέλο, μπορεί η δικαιοσύνη να κάνει μια 45χρονη γυναίκα να χάσει τα πάντα, η οποία με προσπάθεια και δέσμευση κατάφερε να βρει μια μόνιμη δουλειά και ένα σπίτι σε λαϊκή γειτονιά; Ο δικηγόρος μου συνεχίζει να ζητά χρήματα, αλλά δεν ξέρω πού να τα βρω”.

Διάβασα για μια άλλη αυτοκτονία στη φυλακή. Έχασα τον λογαριασμό, μέσα σε μια εβδομάδα 4 κρατούμενοι αφαίρεσαν τη ζωή τους, λίγες μέρες ο ένας μετά τον άλλο. Οι αυτοκτονίες στις φυλακές αυξάνονται το καλοκαίρι. Φαίνεται ότι οι αξιωματούχοι της σωφρονιστικής Διοίκησης έχουν εκδώσει Εγκυκλίους (οι οποίες ως συνήθως θα παραμείνουν άχρηστα χαρτιά) για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Κι όμως θα αρκούσαν λίγα πράγματα για να αποφευχθούν μερικοί θάνατοι: μια μεταφορά σε φυλακή κοντά στο σπίτι, μια τηλεφωνική κλήση ή μια επιπλέον συνάντηση με τους αγαπημένους, καλύτερη διαβίωση, ένας απλός ανεμιστήρας στο κελί ή ακόμα και μερικές ακόμη ώρες προαυλισμού. Και, πάνω απ’ όλα, λίγη ελπίδα και κοινωνική αγάπη. Πολλοί με ρωτούν συχνά γιατί μερικοί κρατούμενοι αφαιρούν τη ζωή τους. Δεν είναι εύκολο να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, νομίζω ότι δυστυχώς για ορισμένους φυλακισμένους δεν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά μεταξύ του να βρίσκονται θαμμένοι στα υπόγεια ή θαμμένοι ζωντανοί στους τοίχους ενός κελιού.“.

da qui από εδώ

Άνθρωποι ή ποντίκια; – Sergio Segio

Φανταστείτε να κολλήσετε σε ένα γεμάτο, ή μάλλον υπερπλήρες βαγόνι του μετρό. Οι πόρτες είναι κλειστές, τα παράθυρα είναι και αυτά κλειστά και μάλιστα σκουραίνουν. Οι συστάσεις σχετικά με το να κρατά ο κόσμος αποστάσεις ηχούν χλευαστικές, αναπόφευκτα βρίσκεστε ο ένας επάνω στον άλλο. Οι μυρωδιές και οι φόβοι αναμιγνύονται.

Περνούν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και είστε πάντα εκεί. Τα τηλέφωνα δεν λειτουργούν, δεν έχετε πλέον νέα από τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Το μόνο πράγμα που λειτουργεί είναι η εσωτερική τηλεόραση, οι καθημερινές ειδήσεις για την πανδημία είναι δελτία πολέμου. Στον φόβο αναμιγνύεται ο θυμός και η αδυναμία κινήσεων. Κανείς δεν σας δίνει απαντήσεις. Δεν ξέρετε πλέον τι να κάνετε, εκτός από το να χτυπήσετε το κεφάλι σας στον τοίχο, όπως οι ποντικοί στο κλουβί. Και πράγματι έχετε γίνει ποντίκια. Ακριβώς όπως για τα ποντίκια, εκείνοι έξω έχουν περιφρόνηση για σας, ίσως και αυτοί φοβούνται και σας τον επιστρέφουν εναντίον. Σας βλέπουν ως διαφορετικούς και απειλητικούς. νιώθουν ασφαλέστερα αν είστε κλειδωμένοι σε εκείνο το βαγόνι και ελπίζουν ότι δεν θα βγείτε πλέον από αυτό.

Φανταστείτε όλα αυτά και να ξέρετε ότι αυτή είναι η καθημερινή κατάσταση όσων βρίσκονται στη φυλακή την εποχή του Covid-19. Σίγουρα μπορείτε να σκεφτείτε ότι όποιος βρίσκεται εκεί είναι επειδή το ζήτησε, πήγαινε γυρεύοντας. μάλλον το πιστεύετε, ακόμα κι αν θεωρείτε τον εαυτό σας ευαίσθητο και δημοκρατικό. Σε κάθε περίπτωση, είστε πεπεισμένοι ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα: έτσι είναι τα πράγματα και τα επείγοντα προβλήματα είναι αρκετά διαφορετικά. Η πανδημία, όπως και πριν και μαζί με την οικονομική κρίση και τη γενικότερη φτωχοποίηση, δεν επιτρέπουν γενναιοδωρίες προς εκείνους που έχουν κάνει λάθη, μερικές φορές βαριά λάθη. Ούτε καν τα Χριστούγεννα. Ακόμα περισσότερο σε αυτά τα Χριστούγεννα, όταν όλοι αισθανόμαστε θυσιασμένοι, τιμωρημένοι, ανίκανοι να αντιδράσουμε, ανήσυχοι. Πρέπει να σκεφτούμε πρώτα τους καθωσπρέπει ανθρώπους. Το αύριο, μετά, παρουσιάζει μόνο μαύρα σύννεφα.

Αλλά επιστρέψτε να φανταστείτε, μόνο για λίγο ακόμα, ότι κι εσείς είστε κλειδωμένοι σε εκείνο το βαγόνι, αν και κατά λάθος, δεν θέλατε πραγματικά να ανεβείτε επάνω: συνέβη, έτυχε, δεν ξέρετε καν πώς και γιατί. Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, δεν μπορείτε να δώσετε και να λάβετε δώρα ή παρηγοριά. Η θέρμανση λειτουργεί λίγο και άσχημα, μαζί με το φόβο ανεβαίνει και η παγωμάρα και το άγχος αυξάνεται. λείπει ο αέρας και αισθάνεστε τη συνεχή πίεση των άλλων γύρω σας, να διεκδικούν τον ελάχιστο χώρο.

Τώρα αναρωτηθείτε εάν αυτή είναι μια αποδεκτή ανθρώπινη κατάσταση, εάν ανταποκρίνεται πραγματικά στη δικαιοσύνη. Ή αν δεν μπορούμε, δεν πρέπει, αντίθετα να βρούμε άλλους τρόπους για την αποκατάσταση των ζημιών και των αδικημάτων, των προσβολών, όσο βαριά και αν ήταν. Και όχι για το χριστουγεννιάτικο πνεύμα, όχι λόγω μιας εφήμερης καλοσύνης, αλλά επειδή καταλάβατε επιτέλους ότι η φυλακή είναι μόνο ένας ακραίος αλλά πραγματικός καθρέφτης της κοινωνίας. Είναι μέρος αυτής, όχι ένας εξωγήινος κόσμος. αυτοί που ζουν εκεί είναι ίδιοι με εσάς, έχουν τους ίδιους φόβους, επιθυμίες, φιλοδοξίες με εσάς. Έχετε καταλάβει ότι εάν αποδεχτείτε ότι παραμένει ως τόπος χωρίς ελπίδα και χωρίς δικαιώματα, αυτό θα σημαίνει ότι επιλέγετε να ζείτε σε μια κοινωνία που έχει χάσει την επιθυμία να αλλάξει και να οικοδομήσει ένα διαφορετικό και πιο δίκαιο μέλλον. Για τον εαυτό σας και για τους άλλους. Ακόμα και για όσους έχουν μπλοκαριστεί σε εκείνο το βαγόνι.

da qui από εδώ

ΔΕΣ ΕΠΙΣΗΣ:  Il carcere al tempo del Coronavirus. XVI Rapporto di Antigone sulle condizioni di detenzione– Η φυλακή κατά την εποχή του Coronavirus. XVI Έκθεση της Αντιγόνης σχετικά με τους όρους κράτησης

in bottega cfr No prison ovvero il fallimento del carcere του Livio Ferrari, η αποτυχία της φυλακής

La Bottega del Barbieri

La Bottega del Barbieri

taggato con Alessandro CelliAndrea Appetitoassociazione AntigonecarcereCarmelo MusumeciChristian Carmosinocinema italianoEleonora ForenzaevidenzaGabriella StramaccioniGruppo AbeleLivio FerrariMarco GialliniNEWSLETTERbottegaNicoletta DosioPietro IoiaPressenzaSalvatore TorreSamuele CiambrielloSergio Segio

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s