ανατρεπτική τέχνη · βασανιστήρια · διεθνισμός · tortura

Victor Jara: Στάδιο της Χιλής

300px-victor_11Victor Jara: Estadio de Chile
Pubblicato: 09/10/2013 in Chile 11-09-1973, Victor Jara
Tag:augusto pinochet, Chile, Estadio Chile, Golpe Chileno, Víctor Jara

LA STORIA PERDUTA
Victor Jara: Στάδιο της Χιλής

ο Victor Jara (1932-1973) ήταν τραγουδιστής και άνθρωπος του θεάτρου, δημιουργός τραγουδιών που μιλούσαν κυρίως για τη ζωή των ταπεινών και απλών ανθρώπων, για την αγάπη όμως και για την αστική και πολιτική δέσμευση. στις 11 σεπτεμβρίου 1973 συνελήφθη από τους φασίστες στρατιωτικούς του Πινοσέτ και φυλακίστηκε στο διαβόητο Εθνικό Στάδιο της Χιλής Estadio Nacional de Chile (απλά λεγόμενο “Estadio Chile”). έμεινε εκεί μέχρι τις 16 σεπτεμβρίου, και εκείνες τις ημέρες, με αυτοσχέδια υλικά, συνέχισε να συνθέτει τραγούδια και ποιήματα. “Estadio de Chile” ήταν το τελευταίο (βρέθηκε στην τσέπη του).

μια-δυο μέρες αφότου το έγραψε πρώτα του έσπασαν και στη συνέχεια του έκοψαν τα χέρια μέσα σε γιουχαίσματα και σαρκασμούς από τα σκατένια τσιράκια του Pinochet (“εμπρός, τραγούδησε μας κανένα τραγουδάκι τώρα!”). αμέσως μετά τον σκότωσαν.
το στάδιο του Σαντιάγο σήμερα ονομάζεται Estadio Víctor Jara.

Somos cinco mil aquíen esta pequeña parte la ciudad.Somos cinco mil.¿Cuántos somos en totalen las ciudades y en todo el país?Sólo aquí,diez mil manos que siembrany hacen andar las fábricas.Cuánta humanidadcon hambre, frío, pánico, dolor,presión moral, terror y locura.
Seis de los nuestros se perdieronen el espacio de las estrellas.Uno muerto, un golpeado como jamás creíse podría golpear a un ser humano.Los otros cuatro quisieron quitarsetodos los temores,uno saltando al vacío,otro golpeándose la cabeza contra un muropero todos con la mirada fija en la muerte.¡Qué espanto produce el rostro del fascismo!Llevan a cabo sus planes con precisión arterasin importarles nada.La sangre para ellos son medallas.La matanza es un acto de heroísmo.¿Es este el mundo que creaste, Dios mío?¿Para esto tus siete días de asombro y de trabajo?En estas cuatro murallas sólo existe un númeroque no progresa.Que lentamente querrá más la muerte.
Pero de pronto me golpea la conscienciay veo esta marea sin latidoy veo el pulso de las máquinasy los militares mostrando su rostro de matronallena de dulzura.¿Y México, Cuba y el mundo?¡Qué griten esta ignominia!Somos diez mil manosmenos que no producen.¿Cuántos somos en toda la patria?La sangre del compañero Presidentegolpea más fuerte que bombas y metrallas.Así golpeará nuestro puño nuevamente.
Canto, qué mal me sabescuando tengo que cantar espanto.Espanto como el que vivocomo el que muero, espanto.De verme entre tantos y tantosmomentos de infinitoen que el silencio y el gritoson las metas de este canto.Lo que veo nunca vi.Lo que he sentido y lo que sientoharán brotar el momento…
==========================================
είμαστε πέντε χιλιάδες, εδώ, σ’ αυτή τη μικρή πλευρά της πόλη,. Είμαστε πέντε χιλιάδες. Πόσοι είμαστε, συνολικά, Στις πόλεις ολόκληρης της χώρας ; Μόνο εδώ Δέκα χιλιάδες χέρια που σπέρνουν Και κάνουν να βαδίσουν τα εργοστάσια, Πόση ανθρωπιά Θύμα της πείνας, στο κρύο, στο φόβο, στον πόνο, στην ηθική πίεση, στον τρόμο, στην τρέλα.

έξι δικοί μας χάθηκαν Στο αστρικό διάστημα. Ένας νεκρός, ένας χτυπημένος όπως δεν θα πίστευα ποτέ Πως είναι δυνατόν να χτυπήσουν ένα ανθρώπινο ον. Οι άλλοι τέσσερις θέλησαν να βγάλουν από πάνω τους Όλους τους φόβους Ένας πηδώντας στο κενό, Ένας άλλος χτυπώντας το κεφάλι του στον τοίχο. Όμως όλοι με το βλέμμα σταθερό στο θάνατο. Τι τρομάρα σου προκαλεί το προσωπείο του φασισμού! Φέρνουν σε πέρας τα σχέδια τους με επαγγελματική ακρίβεια Και δεν τους νοιάζει τίποτα. Το αίμα, γι αυτούς, είναι μετάλια. Η σφαγή είναι μια πράξη ηρωϊσμού. Αυτός είναι ο κόσμος που δημιούργησες, Θεέ μου ; Για όλα αυτά οι επτά ημέρες ανάπαυσης και εργασίας ; Μέσα σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους υπάρχει μονάχα ένας αριθμός Που δεν αυξάνεται. Που, αργά, θα θελήσει ακόμη περισσότερο θάνατο.

Ξαφνικά όμως με χτυπά η συνείδηση Και βλέπω αυτή τη σιωπηλή παλίρροια Και βλέπω τον σφυγμό των μηχανών Και οι στρατιωτικοί που επιδεικνύουν το πρόσωπο της οικοδέσποινας Γεμάτο γλύκα Και το Μεξικό ; η Κούβα και ο κόσμος ; Να ουρλιάξουν αυτή την ατιμία! Είμαστε δέκα χιλιάδες χέρια Που το λιγότερο παράγουν Πόσοι να είμαστε σε ολόκληρη την χώρα ; Το αίμα του Συντρόφου Προέδρου Χτυπά πιο δυνατά από τις βόμβες και τα πολυβόλα. Έτσι θα χτυπήσει ξανά η γροθιά μας.

Τραγουδώ, τι άσχημη γεύση έχεις Όταν πρέπει να τραγουδήσω τον φόβο Φόβο σαν αυτόν που ζω, Σαν εκείνο που πεθαίνω, φόβο. Να με δω ανάμεσα σε πολλές μα πολλές στιγμές του άπειρου στο οποίο η σιωπή και η κραυγή είναι οι σκοποί αυτού του τραγουδιού. Αυτό που ένιωσα και που νιώθω Θα ανθίσει τον χρόνο.

Victor Jara – El Derecho de Vivir en Paz (Álbum completo)