grandezza carattere ! · μα τι χαρακτήρας!

Γιατί Ο Φτωχός Περιμένει Να Γυρίσει Ο Τροχός;

eat-the-rich-

«Κανείς δεν μπορεί να σου πάρει την αξιοπρέπεια, αν δεν του τη δώσεις»

Γκάντι

«Οι άνθρωποι [στον καπιταλισμό] έχουν απεριόριστες δυνατότητες και ελάχιστες πιθανότητες»

Πεσσόα

«Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς»

Ελύτης

(Στο κείμενο που ακολουθεί θα συναντήσετε πολλές φορές τη λέξη που αρχίζει από γάμμα. Αν είστε της εκκλησίας ή έχετε πολύ καιρό να κάνετε σεξ –καταστάσεις συχνά αλληλοκαλυπτόμενες- προσπαθήστε να βρείτε ανακούφιση κάπου αλλού).

Την παροιμία βεβαίως τη γνωρίζετε: «Θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός».

Έχετε σκεφτεί όμως ποτέ ποιος είναι αυτός ο «φτωχός» και γιατί περιμένει να «γυρίσει ο τροχός» για να «γαμήσει»; Και ποιον θα γαμήσει τότε;

Ο οικοδεσπότης σας εμβάθυνε στη φιλοσοφία του Βιτγκενστάιν και στη γλωσσολογία του Ντεσοσίρ, σε συνδυασμό με αμέτρητες ώρες στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι του Φρόιντ και στην ταξική παλαίστρα του Μαρξ, χώρια τις ανθρωπολογικές μελέτες του Λεβιστρός, προκειμένου να κατανοήσει και να επεξηγήσει αυτή την τόσο απλή (φαινομενικά) παροιμία.

~~{}~~

Πρώτο ζήτημα: Ο φτωχός, ο οποίος περιμένει να γυρίσει ο τροχός για να γαμήσει, απλά δεν γαμάει ή χωρίς να γαμάει του έχουν αλλάξει τα φώτα στο πήδηγμα;  

Ο Ντεσοσίρ θα συμφωνούσε μαζί μου ότι ο τροχός, ως σημαινόμενο, υποδηλώνει αντιστροφή ρόλων.

Συμπέρασμα: Κάποιος γαμάει τον φτωχό, μέχρι που να γυρίσει ο τροχός.

                                                            ~~{}~~

Δεύτερο ζήτημα: Ποιος είναι αυτός που γαμάει τον φτωχό;

Αν ήταν ένας άλλος φτωχός ή αν η οικονομική του κατάσταση δεν είχε σημασία, τότε η παροιμία θα ήταν: Ο τροχός θα γυρίσει και ο άλλος θα γαμήσει.only-poor-people-pay-tax-600x516

Σε συνδυασμό με το πρώτο συμπέρασμα (την αντιστροφή ρόλων), αντιλαμβανόμαστε ότι τον φτωχό πρέπει να τον γαμάει κάποιος με αντίθετες ιδιότητες.

Συμπέρασμα: Τον φτωχό τον γαμάει ο πλούσιος.

                                                            ~~{}~~

Τρίτο ζήτημα: Γιατί ο φτωχός κάθεται να τον γαμήσουν;

Αυτό μπορεί να έχει δύο απαντήσεις:

1)      Ο φτωχός εξαναγκάζεται να γαμηθεί, τον βιάζουν.

2)      Ο φτωχός δέχεται να τον γαμήσουν, είτε γιατί πιστεύει ότι αυτή η φυσική τάξη είτε γιατί πιστεύει ότι κάποια μέρα θα γυρίσει ο τροχός και θα γαμήσει και αυτός.

Χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία του Λεβιστρός θα διακρίνουμε τρία είδη φτωχών:

Ο πτωχός τω χρήματι, ο πτωχός τω πνεύματι και ο πτωχός τω αξιοπρέπεια.

Πολύ συχνά οι πτωχοί (εκ γενετής) τω χρήματι γίνονται (επίκτητα) πτωχοί τω πνεύματι.

Το πιο κραυγαλέο παράδειγμα αυτής της καταδικαστικής πνευματικής ένδειας είναι οι φτωχοί του Τρίτου Κόσμου. Αυτοί οι άνθρωποι, που ίσως ποτέ να μην πιάσουν βιβλίο (ή προφυλακτικό) στα χέρια τους, μπορούν να νοιαστούν μόνο για την επιβίωση τους, η οποία είναι καταρχήν και εξ αρχής επαπειλούμενη.

Αλλά σκεφτείτε και το εξής: Η απαξίωση της δημόσιας παιδείας και της κουλτούρας στο δυτικό κόσμο μήπως έχει ως σκοπό αυτό ακριβώς; Να μείνουν οι πτωχοί τω χρήματι πτωχοί και τω πνεύματι;

Ποιον βολεύει αυτή η πνευματική ένδεια; (Αυτήν την ερώτηση απαντήστε ‘την εσείς).

Το τρίτο είδος, οι πτωχοί τω αξιοπρέπεια, είναι μια δική μου σύλληψη, η οποία δεν ξέρω κατά πόσο είναι δόκιμη (ορθογραφικά και εννοιολογικά).

Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω τη σκέψη μου με παραδείγματα σαθρά.

kontomaari gerosΣτα παλιά χρόνια υπήρχε ένα εξαφανισμένο πλέον είδος ανθρώπου, ο φτωχός πλην τίμιος βιοπαλαιστής. (Ξέρω ότι αυτό ήταν περισσότερο ένα μυθικό είδος, αλλά αφήστε ‘με να συνεχίσω, ω τέρατα της λογικής).

Αυτός μπορεί να ήταν ένας άνθρωπος που να μην είχε στον ήλιο μοίρα, αλλά δεν έσκυβε το κεφάλι. Μπορεί να ήταν αγράμματος, όπως πολλοί από τους παππούδες μας, αλλά δεν δεχόταν να τον γαμήσουν.

Πάλευε με τα θεριά της θάλασσας και της γης, μεγάλωσε παιδιά που τα μάθαινε να στέκουν όρθια, συμπαραστεκόταν στους συγχωριανούς και τους συμπολίτες τους και άνοιγε το σπίτι του όταν ερχόταν κάποιος ξένος.

Πολεμούσε όποιους ήθελαν να του πάρουν το βιός του και συχνά πέθαινε.

Την αξιοπρέπεια του δεν την έδινε. Μπορεί να προσπαθούσαν να του την πάρουν οι χωροφυλάκοι του βασιλέως και οι εισβολείς, αλλά εκείνος έμενε αξιοπρεπής μέχρι τελευταίας ρανίδας.

Το σημαντικότερο: Αυτή η αξιοπρέπεια ήταν διττή.

Όχι μόνο δεν δεχόταν να τον γαμήσουν, αλλά αρνιόταν να γαμήσει κι αυτός τους ομοίους του.

Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον πτωχό με ή άνευ αξιοπρέπειας, αυτό είναι και το τέταρτο, το πλέον σημαντικό ζήτημα.

~~{}~~

Τέταρτο ζήτημα: Ποιον θα γαμήσει ο φτωχός όταν γυρίσει ο τροχός;

Ο φτωχός περιμένει να γυρίσει ο τροχός για να γίνει πλούσιος κι αυτός και να γαμήσει με τη σειρά του όλους εκείνους που απέμειναν φτωχοί.

Χαρακτηριστική συμπεριφορά νεόπλουτου ή οικονομικού μετανάστη που «έπιασε την καλή».

Οι άνθρωποι αυτοί, οι πρώην φτωχοί άνευ αξιοπρέπειας, θα φερθούν με τον χείριστο τρόπο σε εκείνους που τους θυμίζουν τον παλιό τους εαυτό, ενώ θα προσπαθούν να ταυτιστούν με την ανωτέρα τάξη, στην οποία επιτέλους ανήκουν.

Θα γυρίσει ο τροχός και ο φτωχός (που είναι πλέον πλούσιος) θα γαμήσει κι αυτός με τη σειρά του τους φτωχούς, όσο πιο άγρια μπορεί για να εκδικηθεί το τόσο γαμήσι που του έριξαν (οι πλούσιοι, όχι οι φτωχοί!).

Το «γαμήσι», φροϋδικά, είναι μια πράξη ελέγχου.

Αυτός που γαμάει ελέγχει, κυριαρχεί.

Αυτός που γαμιέται ελέγχεται, κυριαρχείται.

Στην ομοφυλοφιλία διακρίνουμε τον παθητικό από τον ενεργητικό άντρα, λες και δεν είναι και οι δύο «ισότιμα» ομοφυλόφιλοι.αρχείο λήψης (3)

Στην ετεροφυλοφιλία ο άντρας επιβάλλεται στη γυναίκα γαμώντας ‘την: Το αρσενικό γαμάει-πηδάει (ενεργητική φωνή), το θηλυκό γαμιέται-πηδιέται (παθητική φωνή).

Το «γαμήσι» είναι ουσιαστικά μια πράξη βίας.

Σκεφτείτε τη διαφορά ανάμεσα στα σημαινόμενα: Γαμάω, κάνω σεξ, κάνω έρωτα.

Αν η παροιμία ήταν «θα γυρίσει ο τροχός, θα κάνει έρωτα και ο φτωχός», τότε δεν θα υποδήλωνε μια βίαιη πράξη.

Η παροιμία είναι σαφής: Όταν γυρίσει ο τροχός, τότε ο φτωχός θα γαμήσει πολύ κόσμο, για να εκδικηθεί. Και αυτός ο κόσμος που θα γαμηθεί δεν θα είναι πλούσιος.

Αυτό φαίνεται πιο καθαρά αν δούμε το πέμπτο ζήτημα.

~~{}~~

Πέμπτο ζήτημα: Γιατί θα γυρίσει ο τροχός;

Αν παρατηρήσετε τη φράση θα δείτε ότι δεν υπάρχει κανένα αίτιο που γυρίζει τον τροχό. Δεν είναι ο φτωχός που αναγκάζει τον τροχό να γυρίσει.

Ο τροχός γυρίζει από μόνος του, πιθανότατα τυχαία ή μπορεί μοιραία, αλλά όχι εξαιτίας του βούλησης του φτωχού.

Επιπροσθέτως δεν είναι ένα πλήθος φτωχών ή όλοι οι φτωχοί που θα γαμήσουν, το οποίο θα έμοιαζε με προτροπή σε επανάσταση, όπως το λακωνικότερο αγγλοσαξωνικό: «Eat the rich».

αρχείο λήψης (2)Όχι! Είναι ένας φτωχός, ο οποίος έχει την τύχη (ή την «καλή ιδέα» που όλοι οι φτωχοί ψάχνουν) ώστε να ξεφύγει, εκείνος μόνος του, από την πλέμπα και να μπορέσει επιτέλους να γαμήσει.

Δεν πρόκειται για τη συλλογική προσπάθεια των φτωχών να γυρίσουν τον τροχό, αλλά για εκείνη την ελάχιστη πιθανότητα του ενός φτωχού να αξιοποιήσει τις απεριόριστες δυνατότητες του τροχού, έτσι όπως αυτές προβάλλονται όσο πιο συχνά γίνεται:

Ο Ωνάσης ξεκίνησε από το μηδέν, η Ρόουλινγκ ήταν άνεργη όταν έγραψε τον Χάρι Πόττερ, ένας νέος αγρότης έγινε πλούσιος εκτρέφοντας σαλιγκάρια, και ας μην ξεχνάμε εκείνον που κέρδισε το τζόκερ.

Ο ένας στο εκατομμύριο προβάλεται ως η επιτυχία του καπιταλιστικού μοντέλου και οι υπόλοιποι 999.999 αποτυχημένοι μένουν να ονειρεύονται τη μέρα που θα γυρίσει ο τροχός και γι’ αυτούς, προκειμένου να ξεκινήσουν να γαμάνε τους αποτυχημένους.

Δείτε και τη διαφορά νοήματος ανάμεσα στην παροιμία και το στίχο του ποιητή:

α)    «Θα γυρίσει ο τροχός,

θα γαμήσει κι ο φτωχός»

β)    «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή

Θέλει νεκρούς χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς

Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους.»

Ο Ελύτης, πιο σοφός απ’ τον σοφό λαό, γνωρίζει ότι οι τροχοί και οι ήλιοι δεν γυρνάνε από μόνοι τους ούτε γυρνάνε από έναν.

~~{}~~

Το τελικό ζήτημα είναι ποιος ζωντανός θέλει να δώσει το αίμα του, όχι για να γαμήσει, αλλά για να γυρίσει (ο ήλιος);

Βολευόμαστε και με περισσότερο σκοτάδι τώρα πια. Με κουστούμια αδειανά και Ελένες κενές.

Γιατί, που θα πάει; Θα γυρίσει κι ο τροχός….

http://sanejoker.info/2014/03/eat-the-rich.html

grandezza carattere ! · μα τι χαρακτήρας!

Όταν Παγώσει Η Κόλαση (Ή Το Εξκάλιμπερ Του Καραϊσκάκη)

pict74l

Αυγ 12, 2013

Η γέφυρα του Ρίου (όχι της Βραζιλίας) και ό,τι ακολουθεί μετά στην Αιτωλοακαρνανία είναι μια έμπρακτη απόδειξη της «θεαθήναι» ελληνικής πραγματικότητας.

Οι πολιτικοί διαφημίσανε ως έργο του αιώνα έξι χιλιόμετρα γέφυρας, για τα οποία πληρώνεις και 13,5 ευρώ, και μετά ακολουθεί η κόλαση.

Το οδικό δίκτυο μέχρι την Ηγουμενίτσα (150 χιλιόμετρα) είναι τόσο επικίνδυνο που κανονικά θα έπρεπε να υπογράφεις υπεύθυνη δήλωση ότι «οδηγώ αυτόν τον δρόμο με δική μου ευθύνη και γνωρίζω ότι κινδυνεύει η ζωή μου» -μαζί με την πληρωμή του αντίτιμου της γέφυρας.

Ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης χωρίς διαχωριστικό και οι λακκούβες τόσο πολλές που περιμένεις να μείνεις με έναν τροχό λιγότερο από στιγμή σε στιγμή. Κάπου μετά την Πρέβεζα υπάρχει και μια ταμπέλα που λέει: «Προσοχή! Στα επόμενα 8 χιλιόμετρα συμβαίνουν θανατηφόρα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα».

Και αυτό δεν είναι καθόλου, μα καθόλου αστείο. Ιδού η Πρέβεζα, ιδού και το πήδημα.

Την ίδια στιγμή οι Έλληνες οδηγοί (συμπεριλαμβανομένων και των οδηγών λεωφορείων) τρέχουν, προσπερνάνε σε διπλή διαχωριστική γραμμή, μπαίνουν στο αντίθετο ρεύμα, λες και είναι αθάνατοι.

Εντάξει, το γνωρίζουμε ότι το ελληνικό κράτος είναι ένα αστείο που λέμε όταν πίνουμε κάνα ποτήρι παραπάνω, αλλά και οι Έλληνες πολίτες είναι τραγικοί. Ειδικά οι οδηγοί.

«The bright side of life» στη συγκεκριμένη διαδρομή είναι η φύση.

Από τα δεξιά, πηγαίνοντας προς Βορρά, το βουνό ή μάλλον τα βουνά.

«Εκεί πάνω», έλεγα στον Τηλέμαχο, δείχνοντας ‘του την οροσειρά της Πίνδου, «ανέβαιναν οι ηρωικοί και πένθιμοι φαντάροι όταν πολεμούσανε τους Ιταλούς».

Από τα αριστερά 40 χιλιόμετρα παραλίες που ανταγωνίζονται τις καλύτερες των περίφημων ελληνικών νησιών.

«Εκεί κάτω πηγαίνουν οι Ιταλοί με τα τροχόσπιτα τους.»

Σε κάποια από αυτές (στην Αμμουδιά συγκεκριμένα) βρίσκονται και οι εκβολές του πιο θλιμμένου ποταμού, του Αχέροντα.

Η Αχερουσία λίμνη δεν υπάρχει πια. Την αποστράγγισε τη δεκαετία του εξήντα μια βρετανική εταιρεία. Στη θέση της υπάρχουν ατελείωτα χωράφια με καλαμπόκια, λες και βρίσκεσαι σε κάποια μεσοδυτική πολιτεία των ΗΠΑ. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να αποστραγγίσει την πύλη για τον Άδη.AcheronHirschl

Ο Αχέρων ήταν ένα κομβικό σημείο για την Αρχαία Ελλάδα. Από εκεί πέρασαν τόσοι ήρωες και όλοι οι νεκροί, για να κατέλθουν στον Άδη.

Πέρα από τους ήρωες, που είχαν το «ελεύθερο», όλοι οι άλλοι έπρεπε να αφήνουν τον οβολό τους για να κατέβουν. Κάτι σαν διόδια. Μόνο ο Μένιππος, ένας πρόδρομος του κινήματος «Δεν πληρώνω», κατέβηκε στον Άδη χωρίς να δώσει φράγκο.

Τη θυμάστε την ιστορία. Ο Χάρος ζήτησε τον οβολό. Ο Μένιππος του είπε ότι δεν είχε. Ο Χάρος τσαντίστηκε. Ο Μένιππος του είπε να τον πάει πίσω. Ο Χάρος, που ήταν ένας υπάλληλος κι αυτός, τη δουλειά του έκανε, αναγκάστηκε να τον οδηγήσει στον Άδη, έστω και χωρίς οβολό.

Είναι απορίας άξιο πως οι αρχαίοι διάλεξαν ένα τόσο όμορφο μέρος για να στήσουν τις πύλες του Άδη. Μάλλον ήθελαν να εξωραΐσουν το θάνατο –δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.

Οι πρώτες πηγές του Αχέροντα, γιατί ο ποταμός φτάνει ως τα 2 χιλιόμετρα υψόμετρο, αυτές που βρίσκονται κοντά στο χωριό Γλυκή, δεν έχουν τίποτα το αποκρουστικό ή το μακάβριο.

Αντιθέτως, το τοπίο και ο ίδιος ο ποταμός, είναι τόσο όμορφα που ίσως οι αρχαίοι να εύχονταν να πεθάνουν, για να βρεθούν σε ό,τι υπάρχει πέρα από αυτό.

Η βάρκα του Χάρου δεν υπάρχει, αλλά μπορείς να κάνεις rafting στον ποταμό.

«Ο κόσμος προχωράει, γλυκέ μου Χάρε».

Το πιο εντυπωσιακό στον Αχέροντα είναι η θερμοκρασία του νερού. Κάπου διάβασα ότι είναι 10 βαθμοί Κελσίου πάνω από το μηδέν, αλλά τα πόδια μου είχαν άλλη γνώμη.

Πατάς μέσα και μετά από λίγα δευτερόλεπτα αρχίζει να πονάει το δέρμα σου. Ευνόητο είναι ότι δεν έβρεξα άλλα σημεία του σώματος μου πολύ πιο ευαίσθητα στο κρύο.

Καθώς ανέβαινα παρατήρησα και μερικά ψάρια που κολυμπούσαν αντίθετα στο ρεύμα. Δεν νομίζω να ήταν σολομοί, αφού δεν έχει βρεθεί ακόμα κάποιος σεΐχης από την Υεμένη, να ρίξει ψάρια1485856962757ιχθυοτροφείου στο ποτάμι. Αλλά θα γίνει κι αυτό, ΤΑΙΠΕΔ να έχουμε, να πουλάει…

Άντεξα το νερό ως το γόνατο, ίσως και λίγο παραπάνω, αλλά ο Τηλέμαχος και η Ωραία Ελένη, κατάφεραν να βουτήξουν ως το λαιμό. Υπήρχαν και κάτι πιτσιρίκια που κολυμπούσαν κανονικά, αλλά αυτά δεν έχουν φτάσει στην επικίνδυνη ηλικία του εμφράγματος.

Τελευταίος σταθμός του οδοιπορικού ήταν τα Ιωάννινα.

Στο δημοτικό λαογραφικό μουσείο, ένα παλιό τζαμί, είχαν εκθέσει ξεχωριστά τα εβραϊκά, τα ελληνικά και τα οθωμανικά εκθέματα.

Στην πόλη αυτή είχαν συμβιώσει οι τρεις «λαοί του Βιβλίου», όπως αναφέρονταν οι Τούρκοι σε όσους είχαν στη θρησκευτική τους παράδοση κείμενα από τη Βίβλο.

Οι Οθωμανοί έδειχναν ιδιαίτερη ανοχή στους Χριστιανούς και στους Εβραίους γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Και όπως οι προφήτες των Εβραίων είναι και προφήτες των Χριστιανών, έτσι και οι Χριστιανοί άγιοι είναι και άγιοι των μουσουλμάνων.

Δεν θα ακούσετε ποτέ μουσουλμάνο να βλαστημάει την Παναγία και το Χριστό, ενώ είναι κάτι που οι ορθόδοξοι Χριστιανοί πολύ συχνά κάνουν.

Ανάμεσα στα εκθέματα του ελληνικού στοιχείου είναι και ένα σπαθί του Γεώργιου Καραϊσκάκη.

Όταν το είδα σκέφτηκα το Εξκάλιμπερ του Αρθούρου. Φαντάστηκα ότι κάποιος, κάποιος άξιος, θα πάει να σπάσει την προθήκη και θα πάρει το σπαθί του Καραϊσκάκη, για να οδηγήσει τους Έλληνες στην νέα Επανάσταση.

Άλλη ελπίδα δεν έχουν οι Έλληνες για να ξεσηκωθούν, παρά μόνο να βρεθεί κάποιος αγνός ηγέτης (δύσκολο όσο και να βρεις μια αειπάρθενο γεροντοκόρη σε πορνείο) για να τους εμπνεύσει και να 049-012fτους καθοδηγήσει –να τους πάρει από το χεράκι με άλλα λόγια.

Πριν φύγουμε από τα Ιωάννινα βρέθηκα μπροστά και στο μνημείο των 1.850 Εβραίων-Γιαννιωτών που έστειλαν οι Ναζί στα κρεματόρια. Το εβραϊκό στοιχείο της πόλης εκμηδενίστηκε το Μάρτη του 1944.

Και θυμήθηκα όλα τα μνημεία των εκτελεσθέντων από τους Ναζί, σε όλη την Ελλάδα, που είδα σε αυτό το μικρό οδοιπορικό. Δεν υπάρχει γωνιά όπου να μη δολοφονηθήκαν Έλληνες από Ναζί.

Όμως σε αυτή τη χώρα οι νεοναζί είναι νόμιμοι, είναι βουλευτές, είναι στα media.

Πικρό τέλος για ένα οδοιπορικό, για μια χώρα, μια τέτοια διαπίστωση…

Ας το τελειώσω αλλιώς, κάπως πιο αισιόδοξα.

Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα, κατάλαβα ότι είναι ένας ιερός τόπος. Όχι μόνο γιατί είναι αρχαίος, γιατί παντού θα βρεις σημάδια που άφησαν πρόγονοι άξιοι, αλλά και γιατί είναι ένας όμορφος τόπος, όπου η γης και η παράδεισος (όπως θα έγραφε και ο Καζαντζάκης) συναντιόνται.

Είναι ένας εύφορος τόπος, που μπορεί να ζήσει τους κατοίκους της, αρκεί να μην αναλώνονται σε ευρωπαϊκές οδηγίες και επιδοτήσεις.

Είναι ένας πλούσιος τόπος, η Ελλάδα, πιο πλούσιος απ’ όσο μπορούμε να αντέξουμε, σε μνήμες, τάφους, γλώσσα, ιστορία. Και είναι γενναιόδωρος τόπος.

Ο ήλιος πάντα λάμπει και τα βλαστάρια ξεπετιούνται ακόμα και μέσα από το τσιμέντο. Το νερό, αυτό που θέλουν να αγοράσουν οι νεστλέδες και οι σουέζες, τρέχει άφθονο.

Έχουμε γη, έχουμε ήλιο, έχουμε νερό και έχουμε ιστορία. Τι άλλο χρειάζεται ένας λαός για να μείνει ζωντανός;

Ελευθερία!

Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό: Αρετή και τόλμη.

SaneJoker – Γελωτοποιός

grandezza carattere ! · μα τι χαρακτήρας!

Ο Ρήγας Φεραίος Ως Ηθικός Αυτουργός

«Ως πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά,

μονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;»

Υπάρχει κάποιος που δεν γνωρίζει από που προέρχονται αυτοί οι στίχοι; Αν ναι, να έρθει αύριο με τον κηδεμόνα του και να γράψει εκατό φορές στο τετράδιο του: «Ζήτω η 25η Μαρτίου!»

Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να σας διηγηθώ την ιστορία του Ρήγα Βελεστινλή, την έχετε ακούσει άπειρες φορές στο σχολείο.

Το μόνο που θα σας πω για τη ζωή του είναι κάτι που έμαθα (ή θυμήθηκα) διαβάζοντας ξανά τη βιογραφία του: Το ξέρατε ότι τον Φεραίο τον πρόδωσε στις αυστριακές αρχές ένας Έλληνας;

Συγκεκριμένα ο Δημήτριος Οικονόμου, αλλά δυστυχώς δεν έχω φωτογραφία του για να δείτε πως μοιάζει ένας προδότης (είμαι σίγουρος ότι δε διαφέρει σε τίποτα εξωτερικά από τους υπόλοιπους ανθρώπους, με ή χωρίς photoshop).

~~{}~~

Τον Φεραίο το θυμόμαστε ως εθνομάρτυρα και ποιητή της επανάστασης (και πολύ καλά κάνουμε). Αλλά ας σκεφτούμε για μια στιγμή τι ήταν για τους Τούρκους ο Φεραίος, καθώς και τι ήταν για τους Τούρκους οι Έλληνες επαναστάτες.

Μάλλον τότε δε χρησιμοποιούσαν τη λέξη τρομοκράτες, αλλά θα χρησιμοποιούσαν κάποιες παρόμοιες, όπως σκυλιά, γκιαούρηδες, ραγιάδες, κατσαπλιάδες κλπ.

Οι κλέφτες και αρματολοί κατέβαιναν από τα βουνά, έκαναν μια επίθεση στον τουρκικό τακτικό στρατό, σκότωναν όσους μπορούσαν και γυρνούσαν στις ραχούλες.

Αν ο Δένδιας ήταν μπέης δημόσιας τάξης θα τους αποκαλούσε τρομοκράτες.

Και ο Βελεστινλής γιατί βασανίστηκε και εκτελέστηκε; Ήταν ηθικός αυτουργόςτης επανάστασης επειδή παρότρυνε τους υπόδουλους να ξεσηκωθούν;

Ήταν αυτός που ξεκίνησε την επανάσταση;

Ή αλλιώς: Αν ο Φεραίος έγραφε ποιήματα αντίστοιχα δημοσιογράφου του ΣΚΑΙ, οι Έλληνες δε θα είχαν ξεσηκωθεί, δε θα είχαν πολεμήσει, δε θα είχαν ελευθερωθεί;

~~{}~~

Ο Φεραίος, ως ποιητής, απλά απέδωσε σε στίχους αυτό που όλοι οι Γραικοί -πέρα από τους προδότες και τους ραγιάδες- είχαν στο νου τους: Τον έρωτα για την ελευθερία.

(Αυτό ας μην θεωρηθεί ως εθνικιστικό κήρυγμα. Κάθε λαός υπόδουλος κάποια στιγμή διεκδικεί την ανεξαρτησία του… Κάποια στιγμή.)

Αμφιβάλλω κατά πόσο οι ίδιοι οι αγωνιστές γνώριζαν το Θούριο ή τα υπόλοιπα κείμενα του Φεραίου και των άλλων λόγιων, όπως την Ελληνική Νομαρχία του Ανώνυμου (ναι, υπήρχαν και τότε ανώνυμοι και τρολ).

Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν αγράμματοι και σίγουρα δεν κουβαλούσαν το ipad μαζί τους σταις ράχαις, στα βουνά.

Αν, λοιπόν, ηθικός αυτουργός είναι εκείνος ο οποίος προτρέπει τους ανθρώπους να αμυνθούν, να υπερασπιστούν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους, τότε σίγουρα ο Φεραίος άξιζε να εκτελεστεί.

Αλλά ο Φεραίος δεν προκάλεσε την επανάσταση. Όσο και να θέλουν οι συγγραφείς και οι ποιητές να υπερβάλλουν για το ρόλο τους η πραγματικότητα είναι πιο πεζή: Την επανάσταση την κάνουν οι άνθρωποι που αδικούνται, όταν πλέον κουράζονται να ζουν με το φόβο.

Φεραίοι θα υπάρχουν πάντα, όσο υπάρχουν Σουλτάνοι. Αλλά δεν αρκεί ένας ποιητής για την παλιγγενεσία του έθνους.

Του έθνους…

~~{}~~

Ας κάνουμε μια ριψοκίνδυνη μετάβαση στο παρόν με όλες τις «σεναριακές» ανακρίβειες και ανακολουθίες που θα προκύψουν.

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή συντελείται ένα έγκλημα, μια συγκαλυμμένη και καθαγιασμένη οικονομική γενοκτονία:

3000 αυτόχειρες, 1,5 εκατομμύριο άνεργοι (και πιθανοί αυτόχειρες), χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις να κλείνουν, οι εξαθλιωμένοι πολίτες να καλούνται να πληρώσουν χαράτσια (όποια ομοιότητα με την Οθωμανική κατοχή είναι συμπτωματική), ιδιωτικοποίηση κάθε τομέα με όφελος μόνο για τους διαπλεκόμενους που μετέχουν στην αγοραπωλησία, τσιφλικάδες που φυλάσσονται από τους γενίτσαρους, πολιτικάντηδες που προσκυνούν την Υψηλή Πύλη της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του ΔΝΤ.

Αυτή είναι η γενική εικόνα και την γνωρίζετε πολύ καλά.

Ας προχωρήσουμε παραγωγικά και στο ειδικό: Το έγκλημα του χρυσού.

Το τι ακριβώς σημαίνει εξόρυξη με κυανιούχα υδατικά διαλύματα μπορεί να διαβάσετε στο κείμενο «Χρυσοθήρες και καρκινοπαθείς».

Περιληπτικά το κείμενο λέει:

Τα κέρδη του ελληνικού δημοσίου από τα ορυχεία χρυσού είναι μηδαμινά.

Τα κέρδη των κοινοτήτων περιορίζονται σε μερικές εκατοντάδες θέσεις των 500 ευρώ.

Πέρα από τις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις (που πολλοί συμπολίτες μας αντιμετωπίζουν με το συνήθη τρόπο του «ωχ, αδελφέ, να κοπούν και μερικά δέντρα, τι έγινε;») υπάρχει η μακροπρόθεσμη βόμβα της καρκινογένεσης, καθώς και ο διόλου αμελητέος κίνδυνος ενός ατυχήματος που θα καθιστήσει ολόκληρο το Βόρειο Αιγαίο ένα τοξικό λουτρό.
(Hungary’s worst-ever enviroment disaster)

Και ίσως αυτά τα θέματα να μην αφορούν τον Κρητικό ή τον Αθηναίο που κάνει διακοπές (έκανε διακοπές) στις Κυκλάδες ή στο Ιόνιο.

Όμως πως μπορείς να πιστεύεις, μπέη και αγά, ότι οι άνθρωποι που μεγαλώνουν τα παιδιά τους δίπλα στο «Τσερνομπίλ του χρυσού» θα μείνουν άπραγοι περιμένοντας το ατύχημα ή την επέλαση του καρκίνου;

Ας προχωρήσουμε… Χθες έγινε μια εμπρηστική επίθεση στα εργοτάξια του «Ελληνικού Καρκίνου». Καήκανε μερικά οχήματα και δύο κοντέινερ της φιλανθρωπικής εταιρίας που έχει αναλάβει να εξορύξει το χρυσό για να βοηθήσει τους Έλληνες να πληρώσουν τα χαράτσια των αγάδων.

Οι κάμερες καταγράψανε τις κινήσεις των πενήντα τρομοκρατών που προσπαθούν να καταστρέψουν το έργο της τόσο λαοφιλούς κυβέρνησης. Οι φυλλάδες και τα κανάλια ξεκίνησαν να κρούουν το κώδωνα του κινδύνου: «Αυτοί οι αλητήριοι αναρχικοί θα διώξουν τους επενδυτές που δίνουν τόσο πολλά και παίρνουν τόσο λίγα».

Η «κοινή γνώμη» (που όπως έχουμε ξαναπεί δεν είναι το άθροισμα της βλακείας, αλλά κατασκευάζεται από αυτούς που ελέγχουν τα media) αποφάνθηκε:
«Χρυσός = Κοινό Καλό,
Αντίδραση Κατοίκων = Τρομοκρατία».

Έπειτα κάποιος παραδόπιστος υπάλληλος (μήπως τον λένε Οικονόμου κι αυτόν;) που παίρνει 500 αργύρια για να υπερασπίζεται την επένδυση του «Ελληνικού Καρκίνου», καταγγέλλει (κατά βούληση ή εξαγορά) τους ηθικούς αυτουργούς της επίθεσης.

Και η αστυνομία προβαίνει σε συλλήψεις βασιζόμενη στις εικοτολογίες ενός μάρτυρα!

Αν ο σεκιουριτάς ισχυριζόταν ότι ο ηθικός αυτουργός είναι ο Τζίμις Πανούσης θα έπαιρναν τον Πανούση στο αυτόφωρο;

Τη συνέχεια μπορείτε να τη μαντέψετε: Ο «Ελληνικός Καρκίνος» θα προστατευτεί με έξοδα του ελληνικού λαού και πιθανότατα θα πάρει άδεια για ένοπλο ιδιωτικό στρατό φύλαξης.

Οι κάτοικοι της περιοχής θα έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στη μετανάστευση (εσωτερική και μη) και στην παραμονή, με όποιες συνέπειες για την υγεία τους.

Δεκαπέντε χρόνια λιγότερο ζουν (κατά μέσο όρο) οι περίοικοι των ορυχείων, αν δεν το γνωρίζατε.

Κοιτώντας λίγο μπροστά μπορούμε άραγε να σκεφτούμε πως θα αντιδράσουν οι γονείς που θα μάθουν ότι το παιδί τους πάσχει από μια σπάνια (τόσο συνηθισμένη σε περιοχές όπου το νερό είναι εμπλουτισμένο με κυάνιο) μορφή καρκίνου; Πως θα αντιδράσουν οι συμμαθητές του, οι φίλοι του;

Και αλήθεια, κύριε μπέη και αγά, τι θα πείτε τότε στο παιδί που θα πεθαίνει πριν προλάβει να μεγαλώσει; Ότι θυσιάστηκε για το καλό μιας καναδέζικης εταιρίας και 500 θέσεις εργασίας;

Θα κλείσω αυτό το κείμενο με λίγους στίχους από το Θούριο, με κίνδυνο να κατηγορηθώ ως ηθικός αυτουργός.

«Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις και είσαι στη σκλαβιά

στοχάσου πως σε ψήνουν καθ’ ώραν στη φωτιά.

Βεζύρης, Δραγουμάνος, Αφέντης κι αν σταθής,

ο Τύραννος αδίκως σε κάμει να χαθής.

Δουλεύεις όλ’ ημέρα, σε ό,τι κι αν σοι πη

κι αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιή.»

————-

Μια τελευταία προσθήκη:

Μοίρασε η δασκάλα ρόλους για το θεατρικό της 25ης Μαρτίου και ο γιος μου γύρισε μουτρωμένος σπίτι.

«Τι έπαθες;» τον ρωτάω.

«Δε μου αρέσει ο ρόλος μου», απαντάει.

«Τι ρόλο έχεις;»

«Του… συγγραφέα.»

«Μα είσαι με τα καλά σου;» αρχίζω να λέω γελώντας. «Ο συγγραφέας είναι ο πιο σημαντικός απ’ όλους. Αυτός εμπνέει τους ανθρώπους, τους δίνει όραμα, τους…»

Ο μικρός με διακόπτει:

«Μα δεν κάνει τίποτα… Μόνο κάθεται σε ένα θρανίο… Και γράφει…»

Ξεκίνησα να του λέω για το Φεραίο, για το Σολωμό, για τον Μπάιρον, για το Λόρκα (είχα πανικοβληθεί).

Δεν τον έπεισα…

Τελικά ο μικρός έγινε αρματολός.

grandezza carattere ! · μα τι χαρακτήρας!

Εαρινή Ισημερία Στον Πλανήτη Των Ανθρώπων

«Footfalls echo in the memory
Down the passage which we did not take
Towards the door we never opened
Into the rose-garden. My words echo
Thus, in your mind.»

TS Eliot

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Έχω ζήσει 38 εαρινές ισημερίες ως τώρα. Με πολλή τύχη θα ζήσω άλλες τόσες, πριν περάσω σ” εκείνο το μέρος όπου καμιά αλλαγή δεν συμβαίνει.

Ή μήπως γίνομαι λυρικός; Το μόνο μέρος όπου δεν θα συνέβαινε τίποτα, καμιά αλλαγή, θα ήταν ένα παγωμένο σύμπαν, με άπειρη εντροπία.

Ας είμαστε προς στιγμή πραγματιστές, όσο κι αν μας πονάει: Ακόμα και μετά τον θάνατο μας ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει.

Μια παρηγοριά: Κάθε μόριο, κάθε άτομο απ” αυτό το σώμα που τώρα αποτελεί μια ολότητα, θα συνεχίσει να υπάρχει, ως μέρος κάποιας άλλης ολότητας ή θα περιφέρεται, μοναχικό κι ανάλαφρο, στη στρατόσφαιρα.

Δεν υπάρχει τέλος, μόνο αλλαγή.
Δεν υπάρχει θάνατος, μόνο παύση της συνείδησης.

Γι” αυτό άλλωστε τον ύπνο τον λένε αδελφό του θανάτου. Γιατί δεν υπάρχει συνείδηση. Οπότε κι ο θάνατος δεν είναι παρά ένας ατελείωτος ύπνος. Χωρίς όνειρα.

~~{}~~

Μη θλίβεστε. Ο εαυτός μας θα συνεχίσει να υπάρχει μέσω των γονιδίων μας, έτσι όπως τα κουβαλάνε νυχθημερόν και ισόβια τα παιδιά μας.

Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς υποστηρίζει ότι δεν είμαστε τίποτα άλλο από μηχανές αναπαραγωγής και επιβίωσης γονιδίων. Και κάτι παραπάνω: Παράγουμε κι αναπαράγουμε μιμίδια.

Ακόμα κι όταν θα σταματήσουμε να έχουμε συνείδηση η ενέργεια μας θα συνεχίσει ν” αναπαράγεται.

Κάθε μας λέξη, κάθε μας πράξη, αντηχεί στην αιωνιότητα.

Νομίζω ότι αυτή τη φράση την είπε κάποιος larger than life, ότι είναι ένα μιμίδιο, τόσο πετυχημένο που το ενσωμάτωσα στη σκέψη μου ως δικό μου.

~~{}~~

Ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς εμάς, όμως ο κόσμος αυτός θα μας εμπεριέχει.

Τι θα λείπει;

Θα λείπει αυτό που με κάνει ν” ανατριχιάζω όταν θυμάμαι, όταν αισθάνομαι, το ανεπανάληπτο και σύντομο προνόμιο της ζωής.

Ναι, θα λείπει αυτή η υποκειμενική αντίληψη της ζωής, του κόσμου, έτσι όπως μόνο εμείς, ο καθένας από μας, την έχει, τη ζει.

~~{}~~

Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ερωτεύονται, αλλά εσύ δεν θα είσαι εκεί.
Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να τρώνε το πρώτο παγωτό της άνοιξης, αλλά εσύ δεν θα είσαι εκεί.
Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να αμπελοφιλοσοφούν, στο μπαλκόνι, μ” ένα ποτήρι κρασί, αλλά εσύ δεν θα είσαι εκεί.
Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πονάνε και να σκοτώνουν, αλλά εσύ -ευτυχώς- δεν θα “σαι εκεί.

Μικρή απώλεια για το σύμπαν, το σβήσιμο της συνείδησης σου.

(Ξαναδιαβάζοντας τις άνωθεν γραμμές αντιλήφθηκα ότι είναι γραμμένες σε δεύτερο πρόσωπο.
Εγώ θα πεθάνω; Εσύ θα πεθάνεις.)

Αναλογιστείτε πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα, βίαια, απροσδόκητα ή πλήρεις ημερών. Και τι σημασία έχουν αυτοί οι θάνατοι για τον πλανήτη μας στο σύνολο μας;
Και, μα τον Δία! Τι σημασία έχει ο θάνατος μου (τώρα πρώτο πρόσωπο) μέσα στο σύμπαν.

Αν μπορούσαμε ν” αντιληφθούμε το παν θα καταλαβαίναμε πόσο ασήμαντος είναι καθένας από μας.

Κι όμως, συμπεριφερόμαστε λες κι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος.

Ο πονόδοντος μας είναι πιο σημαντικός από μια γενοκτονία.

~~{}~~

Δεν είναι παράλογη αυτή η εγωκεντρικότητα. Κάθε έμβιο όν είναι εμποτισμένο απ” αυτήν. Προστατεύει τον εαυτό του, τα γονίδια του, κάποιες φορές και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας του, για εγωιστικούς σκοπούς πάντα.

Όμως ο άνθρωπος έχει και μια παράδοξη ικανότητα.

Παράδοξη, γιατί δεν τον βοηθάει στην επιβίωση. Οι κατσαρίδες τα καταφέρνουν καλύτερα χωρίς εγκέφαλο. Πόσο μάλλον τα βακτήρια.

Ο άνθρωπος μπορεί ν” αντιληφθεί την ασημαντότητα του.

Δεν το κάνει συχνά. Τον περισσότερο καιρό του σύντομου βίου του ασχολείται με τα μικροπροβλήματα της επιβίωσης: Λογαριασμοί, δουλειά, σεξ, παιδιά, δάνειο, αυτοκίνητο, τηλεόραση, δίαιτα και προστάτης.

Κάποιοι άνθρωποι ίσως ποτέ να μην σταθούν ν” αναρωτηθούν ποιοί είναι και γιατί τρέχουν.

Όχι! Κάθε άνθρωπος έχει τον διακόπτη.

Ο βοσκός, στο μιτάτο του, θα γυρίσει να κοιτάξει τ” άστρα, νιώθοντας ενδόμυχο κι ανεξήγητο δέος, ίσως τρόμο, για την απεραντοσύνη που τον περιβάλλει.

Παραφράζοντας τον Σαρτρ: Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να φιλοσοφεί.

~~{}~~

Ακούς παραδοσιακά τραγούδια, λαϊκές παροιμίες και παραμύθια, λέξεις που βγαίνουν απ” το στόμα γερόντων που δεν πήγαν σχολείο ούτε ξέρουν ποιος είναι ο Σαρτρ.

Αν τους δώσεις σημασία αντιλαμβάνεσαι ότι κάθε άνθρωπος έχει εντρυφήσει στο μυστήριο της ζωής κι έχει ερωτήματα, βασανίζεται από σκέψεις παρόμοιες μ” εκείνες των larger than life.

Έτσι τις προάλλες, στο σούπερ, μια γιαγιά ετοιμόρροπη, που δεν την έπιανε το μάτι σου, είπε στην ταμία που βιαζόταν να περάσει η μέρα να πάει σπίτι της να κοιμηθεί:
«Κακώς! Θέλουμε να περάσει η μέρα. Κάθε μέρα που περνάει χάνεται.»

Η διαφορά είναι θέμα ορολογίας, διατύπωσης. Ο γέροντας δεν θα μιλήσει για στρουκτουραλισμό, μιμίδια και εντροπία.

Ξέρει εκατό λέξεις, αρχαίες σαν τον τόπο του, αλλά όταν τις βάζει στη σωστή σειρά τότε αγγίζει -έστω για μια στιγμή- το μεγαλείο κάθε Σαίξπηρ και κάθε Καβάφη.

Άλλες φορές δεν χρειάζεται να μιλήσει. Αρκεί να δεις έναν γερο-ναυτικό στην Άνδρο, τον τρόπο που αγναντεύει τη θάλασσα, σαν παλιά ερωμένη που ποτέ πια δεν θα δαμάσει.

~~{}~~

Ας τελειώσω αυτό το κείμενο, πριν η άναρχη σκέψη μου με οδηγήσει σε νέα μονοπάτια.

Είναι άνοιξη. Είμαι ζωντανός. Έχω ζήσει άλλες 39 περιστροφές του πλανήτη μας γύρω απ” το άστρο που λέμε Ήλιο.

Ό,τι προηγήθηκε είναι παρελθόν. Η ζωή μου (αυτές οι 38 εαρινές ισημερίες) είναι ένα ελάχιστο κομμάτι του παρελθόντος της ανθρωπότητας, ένα μηδαμινό κομμάτι του παρελθόντος του πλανήτη, κι όσο για το σύμπαν…

Πολλά θα συμβούν ακόμα. Αυτά είναι το μέλλον. Οι επόμενες 38 εαρινές ισημερίες (στην καλύτερη περίπτωση) είναι ένα απειροελάχιστο κομμάτι του μέλλοντος.

Αλλά μπορεί αυτή να είναι η τελευταία άνοιξη που ζει καθένας από μας.

~~

Το μόνο που υπάρχει και έχει σημασία είναι το παρόν. Κι αυτό είναι απροσδιόριστο.

Τι είναι το παρόν; Τι είναι η ζωή;

Είναι αυτή η ανατριχίλα που νιώθεις όταν ζεις, όταν θυμάσαι ότι ζεις, όταν θυμάσαι ότι είσαι θνητός, όταν σταματάς να τρέχεις για να μυρίσεις τα λουλούδια ή για να κοιτάξεις τους άλλους πλανήτες, ειδικά εκείνη την όμορφη που πρώτη βγαίνει στο στερέωμα.

Αυτό είναι όλο κι όλο.

~~~~~~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία είναι του Βαγγέλη Γιωτόπουλου

Γελωτοποιός

Γράφω μόνο τα βράδια, όταν όλοι κοιμούνται και η πόλη ησυχάζει. Είμαι επιρρεπής στους εθισμούς, αλλά πίνω μόνο κρασί –μετά τη δύση του ηλίου- και όλο σκέφτομαι ότι πρέπει να κόψω το κάπνισμα.
grandezza carattere ! · μα τι χαρακτήρας!

Στον μουσουλμάνο αδερφό..

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Στον μουσουλμάνο αδερφό..

Αδερφέ μου..
Δεν ξέρω σε ποιόν απευθύνομαι πιά, και δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς έχεις στο μυαλό σου αυτήν τη στιγμή που όλος ο κόσμος στην Δύση δεν θέλει να ακούσει τι θέλεις να του πεις.
Σου ζητάνε να τους πεις ότι δεν είσαι εγκληματίας σαν αυτούς που αιματοκύλισαν το Παρίσι, σου ζητάνε να απολογηθείς για την πίστη σου, όλοι αυτοί που ξέχασαν τα πάντα για να ζήσουν σε έναν κόσμο χωρίς καμμία πίστη, όλοι αυτοί που δεν θέλουν να ακούνε για την απολυτότητα του ηθικού Νόμου που σου δίδαξε ο Προφήτης. Το ξέρεις, και στο έχω πεί πολλές φορές, πως δεν πιστεύω ούτε μπορώ να πιστέψω τα λόγια ενός ανθρώπου άνδρα που έζησε κάποια χιλιάδες χρόνια πριν απο μένα και θέλησε να βάλει την δικαιοσύνη στις ψυχές των ανθρώπων με τα μέτρα της δικής του αντρικής περηφάνειας και ξεροκεφαλιάς, όπως και να τον λένε, Χριστό Μωάμεθ Βούδδα.
Αλλά δεν μπορώ να πετάξω στα σκουπίδια την θέληση αυτών των αντρών να ορθώσουν την ηθική τους απαίτηση, όσο στρεβλή κι αν ήταν και είναι στα δικά μου μάτια, στα μέτρα και τα ύψη όλου του κόσμου.
Σήμερα, όλος ο δυτικός κόσμος μιλάει για νόμους και δικαιώματα, για θεσμούς και παιδεία, αλλά οι άνθρωποί του, οι διανοούμενοί του, δεν μπορούν να φανταστούν έναν κόσμο που θα διαπερνάται όλος από την απολυτότητα του ηθικού αιτήματος αυτών των αντρών.
Κανείς δυτικός, μα κανείς, δεν σκέφτεται παρά μόνον την ελευθερία «του», τα δικαιώματά «του», το «έθνος» του, και όταν εσύ, σε πλήρη νοητική και ψυχική σύγχυση και γεμάτος πάθος θέλεις να προτάξεις έναν Λόγο που να ελέγχει όλες τις πτυχές της ζωής, να κρίνει όλες τις πράξεις των ατόμων, αυτοί σου προτασσουν αυτή την δική τους ελευθερία, αυτή την δική τους ζωή, αυτή την δική τους αυτοδιάθεση, χωρίς να σκεφτούν ποτέ το ηθικό καθήκον τους προς την κοινωνία και τους άλλους πέρα από τους νόμους και τα συντάγματά τους που μερικές φορές θαρρείς πως έφτιαξαν για να μην δούνε καν αυτό το καθήκον.
Μην τρέξεις να μιλήσεις για την υποκρισία μου, τις «αθεϊστικές» πηγές της σκέψης μου και την απιστία μου, αλλά δέξου ότι αυτό που σου λέω πηγάζει μέσα από την καρδιά μου. Δεν έχουν δικαίωμα να κρίνουν εσένα και την πίστη σου αυτοί οι άνθρωποι. Εσύ πρέπει να κρίνεις τον εαυτό σου, που άφησες τους προπαγανδιστές και τους δολοφόνους να μιλάνε στο όνομα της ιερής πίστης σου και τους δυτικούς να υψώνουν το δάκτυλό τους..

Ι.Τζανάκος
grandezza carattere ! · μα τι χαρακτήρας!

Bella Ciao, μετά την Λειτουργία, dopo la Santa Messa

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

ΤΡΊΤΗ, 25 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2012

Bella Ciao dopo la Santa Messa : O εφημέριος Don Antrea Gallo μέσα από ένα άλλο κήρυγμα αντίστασης εύχεται καλές γιορτές στους συντρόφους του

 …………………………………………………

Bella Ciao dopo la Santa Messa

O εφημέριος Don Antrea Gallo μέσα από ένα άλλο κήρυγμα αντίστασης εύχεται καλές γιορτές στους συντρόφους του


Ένα άλλο κήρυγμα για την αντίσταση στην αδικία έψαλε μετά το τέλος της καθολικής λειτουργίας ο υπερήλικας ιερέας της Γένοβας. Ακούστε το. Θα το αναγνωρίσετε αμέσως κι ας μη ξέρετε ιταλικά. Δεν θα αποφύγουμε τον πειρασμό να αναλογιστούμε τι θα μπορούσε να συμβεί στη χώρα μας αν γινόταν κάτι αντίστοιχο μετά την ορθόδοξη λειτουργία.


Πρόκειται για τον Don Andrea Gallo που γεννήθηκε το 1928 στη Γένοβα κι έκανε ιεραποστολή στη Βραζιλία τη δεκαετία του 1950. Όταν τον έδιωξε από κει η τότε χούντα, επέστρεψε στη Γένοβα κι έγινε εφημέριος στην ενορία του San Benedetto in Porto.


Με την καθημερινή…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 120 επιπλέον λέξεις