σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Γυναίκα, ζωή, ελευθερία – Donna, vita, libertà

15 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2017 | IN FEMMINISMO & GENDERS. ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Ένα γράμμα από την Kobane που απευθύνεται στην εθνική συνέλευση των Non una di meno και διαβάστηκε στην ολομέλεια της τελικής συνόδου της ολομέλειας της κυριακής

Γεια σας σε όλες και σε όλους,
Είμαι η Martina από τις Non una di Meno από την Pisa, σας γράφω αυτές τις γραμμές από την πόλη της Kobane, στην Rojava, Ομοσπονδία της Συρίας του Βορά, σύμβολο της νίκης ενάντια στη φασιστική και πατριαρχική βία του ISIS στην οποίαν σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι γυναίκες, στην πρώτη γραμμή μάλιστα. Στις εβδομάδες που ζω εδώ είδα, μίλησα και άγγιξα με το χέρι το βάθος της επανάστασης των γυναικών. Πολύ συχνά τη βλέπουμε μόνο ως μαχήτριες, είναι ήδη κάτι τεράστιο αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα. Είναι η πρώτη επανάσταση που χάρη στο έργο δεκαετιών ξεκινά από την κεντρικότητα του ρόλου των γυναικών στην κοινωνία, στην πολιτική και στον αγώνα. Οι Κοινότητες οργανώνουν τη διαχείριση των συγκρούσεων σε γειτονιές και χωριά, τη συνεχή κατάρτιση κατά της πατριαρχικής και καπιταλιστικής βίας που ενυπάρχει στους κρατικούς θεσμούς, οι νέες γυναίκες δημιουργούν τέχνη ενάντια σε γάμους ανήλικων κοριτσιών και ενδοοικογενειακή βία, οι Mala Jin [ σπίτι των γυναικών) που είναι τα πρώτα που ανοίγουν στα εδάφη που μόλις αφαιρέθηκαν από την καταστροφή του ISIS, η επιτροπή της Jineoloji (επιστήμης των γυναικών) αναπτύσσει και εμβαθύνει την ανασυγκρότηση μιας γνώσης που είναι ικανή να απελευθερωθεί από την χιλιετή καταπίεση της πατριαρχίας, το Jin War [το γυναικείο χωριό) σχεδόν ολοκληρωμένο στο οποίο οι γυναίκες όλων των ηλικιών θα βρουν ένα ελεύθερο τόπο απ’ όπου θα μπορέσουν να ξεκινήσουν εκ νέου κατακτώντας αυτονομία από την οικογένεια και τους ανεπιθύμητους γάμους. Αυτό είναι δυνατό επειδή χιλιάδες γυναίκες, μητέρες, γιαγιάδες, μικρά κορίτσια κάθε μέρα διακινδυνεύουν τη ζωή τους και αλλάζουν για να αλλάξουν την πραγματικότητα που έχουν γύρω τους. Αυτό είναι δυνατό επειδή η απελευθέρωση των γυναικών αποτελεί εγγύηση για την απελευθέρωση της κοινωνίας στο σύνολό της. Κάθε σταγόνα ενώνεται σε ένα χείμαρρο που κατακλύζει τα αναχώματα. Μίλησα για εμάς για το δύσκολο έργο που επιτελούμε και θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε εναντίον των θεσμών και της κοινωνίας στην οποία ζούμε, τη σημασία να δούμε την αποφασιστικότητα και τη θυσία τους. Είναι φυσιολογικό απαντούν, αυτή είναι η ζωή μας και θέλουμε να είναι διαφορετική για εμάς και τις κόρες μας. Μας προσκαλούν και δεν θέλουμε να μείνουμε αδιάφοροι και να μην φοβόμαστε τους βράχους που θα συναντήσουμε, γιατί θα είμαστε εμείς που θα ξεσκεπάσουμε το πιο ξεχασμένο καπάκι της ιστορίας.

Όλες οι γυναίκες που συνάντησα δίνουν χαιρετισμό και μια ευχή αγώνα, η επανάσταση που θέλουμε είναι η ίδια.

Jin, jiyan, azadi.
Γυναίκα, ζωή, ελευθερία.

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/donna-vita-liberta

διεθνισμός, internazionalismo

Jin War: να οικοδομήσουμε ευκαιρίες, δυνατότητες – costruire possibilità

07 OΚΤΩΒΡΙΟΣ 2017 | IN CONFLITTI GLOBALI. στις ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Συνεχίζουν τα reportage της αποστολής του Infoaut στον βορά της Συρίας

Jin War: να χτίσουμε ευκαιρίες, δυνατότητες

 

Ένας τεράστιος ανοιχτός χώρος άγονης γης, μακριά από το νερό, που κάηκε από είκοσι χρόνια χημικής μονοκαλλιέργειας που πραγματοποίησε η δικτατορική κυβέρνηση του Assad. Ακριβώς εδώ, στα ταλαιπωρημένα και παρατημένα χώματα από το καθεστώς αναδύεται το Jin War, το χωριό των γυναικών. Ίδιο έδαφος, άλλος κόσμος. Σήμερα εδώ, μπροστά στα μάτια μας, ένα τούβλο ψημένο στον ήλιο μετά το άλλο, παίρνει μορφή ένας τόπος που είναι επίσης μια υπόσχεση. Αυτή της δυνατότητας να είμαστε ανεξάρτητες, να είμαστε σε θέση να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας και να ζούμε μαζί .

Αυτό το πείραμα αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία πρακτικής σύνθεσης της μεθόδου της jineoloji, της επιστήμης των γυναικών. Η συζήτηση στην Jin War ανοίγει κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές εκδηλώσεις για την κατάρτιση [perwerde] που οργανώνει το κίνημα. «Η αυτονομία των γυναικών είναι κεντρική υπόθεση, ναι, αλλά πέρα από τα λόγια με ποια μέσα μπορούμε να την κατακτήσουμε; Εάν οι προοπτικές ανεξαρτησίας εκτός γάμου είναι σχεδόν ανύπαρκτες τι θα κάνουμε; «Από εδώ ξεκινήσαμε, με την ανάγκη για ένα σπίτι και το σχέδιο της οικοδόμησης ενός χωριού. Πρόκειται για ένα σαφές σχέδιο, ακριβές, το οποίο αναθεωρείται συνεχώς με την ενσωμάτωση των αναδυόμενων αναγκών, όπως οι μελλοντικοί κάτοικοι τις εκφράζουν. Ένας κοινός κήπος για να απολαμβάνουν και να συγκεντρώνονται, χώρους σεμιναρίων και συνέλευσης, για να κάνουν θέατρο, για ιατρικούς σκοπούς. Αυτός ο οικισμός των σπιτιών δεν είναι το τελευταίο σημείο αλλά ένας τόπος από τον οποίο θα μπορούν να ξαναρχίσουν για να αλλάξουν την κοινωνία, οικοδομώντας τη δική τους ανεξαρτησία και δύναμη, μια βάση από την οποία ο αγώνας ενισχύεται και συνεχίζει να αναπτύσσεται, να εξαπλώνεται.

Στο κίνημα, είναι πάνω από τριάντα χρόνια που θεματοποιείται και ασκείται ένας αγώνας απελευθέρωσης των γυναικών, που διεξάγεται από αυτόνομες οργανώσεις που καλύπτουν κάθε πτυχή της ζωής και της κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο εισάγεται η θεωρία της ρήξης, δηλαδή η αυτόνομη οργάνωση που επιτρέπει μια τομή, τόσο της σκέψης όσο και του να αισθάνεσαι την εξάρτηση από την πατριαρχική κυριαρχία και από τα οικονομικά, φεουδαρχικά ή καπιταλιστικά της μέσα, εργαλεία. Είναι η ρήξη που καθιστά δυνατή την επανάκτηση του εαυτού με έναν τρόπο που ποτέ δεν είχε βιώσει ως άτομο, αλλά πάντα σαν μια εσωτερική ανάγκη για την κοινωνία.
Αυτή η θεωρία-πρακτική στην πραγματικότητα δεν γίνεται ποτέ κατανοητή με αφηρημένους όρους, είναι ξεκινώντας από την θυσία και τις χειρονομίες ορισμένων βασικών στοιχείων, στοιχείων κλειδιά του γυναικείου απελευθερωτικού κινήματος που έχουν συστηματοποιηθεί και ανανεωθεί οι μέθοδοι οργάνωσης της στράτευσης και του να είμαστε στρατευμένες.

Για να το πούμε με μια αποτελεσματική μεταφορά που έχουμε ακούσει, ρίχνοντας ένα παλιόχαρτο σε μια λίμνη δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα, αντίθετα ρίχνοντας μια πέτρα κουνιέται ο πυθμένας και κυματίζει η επιφάνεια. Αυτές οι γυναίκες υπήρξαν πέτρες που άλλαξαν το όραμα του αγώνα στην ’ideolojÎ και την οργάνωση.

Ακριβώς σχετικά με την οργάνωση, ή μάλλον από την έλλειψη της, κινούνται κριτικές για τους δυτικούς φεμινισμούς. Αν και ήταν η πρώτη φορά που επαναστάτησε το πιο καταπιεσμένο κομμάτι της κοινωνίας, δεν ακολούθησε καμία πολιτική πρακτική σε θέση να αλλάξει βαθιά την κοινωνία. Μια από τις κύριες επικρίσεις είναι ότι σταμάτησαν στο αίτημα για δικαιώματα εντός της κοινωνίας, χάνοντας έτσι την οπτική της δυνατότητας μιας εναλλακτικής λύσης σε αυτήν. Με τα χρόνια, έλειψε στη συνέχεια μια ρεαλιστική οργανωτική προοπτική, στην οποία στις κοινωνικές αναλύσεις της κοινωνίας να ακολουθήσει μια οργάνωση για να την μετατρέψει. Η αντίδραση κατά του άνδρα συχνά κατανοήθηκε ως επίτευξη του ίδιου του status του, όχι ως ρήξη αυτού του status για όλες και για όλους.

Η jineoloji έχει ως στόχο και προϋπόθεση να αναδημιουργήσει μια επιστήμη και μια αυτογνωσία των ιδίων των γυναικών ως είδος, επαναφέροντας και σαν κομμάτια της κατακερματισμένης και λεηλατημένης γνώσης από την αρσενική και πατριαρχική κυριαρχία, ώστε να οπλιστούν οι γυναίκες με όργανα καθαρά από αυτή την λογική.

Αλλά για να ανασυντεθούν ξανά αυτές οι γνώσεις, για να μπορέσουν ξανά να προκύψουν νέες γνώσεις και συνειδητοποιήσεις που να αποτελούν τη βάση για τις σχέσεις μιας άλλης κοινωνίας, ο σχηματισμός και η κατάρτιση πρέπει να θεωρείται ότι είναι έμφυτη για το άτομο και την ίδια την κοινωνία. Οι γυναίκες με τη νέα και παλιά τους εργαλειοθήκη, οι άνδρες με την ανάγκη να παραιτηθούν από τα προνόμιά τους, να διερευνήσουν τη θέση τους στις σχέσεις . Η αλλαγή εάν πρέπει να είναι βαθιά και συλλογική δεν μπορεί να μην αναζητήσει μια σύνθεση μεταξύ ενεργειών διαφορετικών, θηλυκών και αρσενικών. Προτεραιότητα είναι η χειραφέτηση των γυναικών ως αναπόσπαστο στοιχείο για το στόχο μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Είναι σημαντικό πράγματι να τονιστεί ότι οι γυναικείες οργανώσεις είναι η ψυχή και η ραχοκοκαλιά του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, αλλά ταυτόχρονα κινούνται με εντελώς ανεξάρτητο τρόπο από αυτόν. Παράλληλα, λειτουργούν ως τραίνο και εγγύηση. Εάν το συνομοσπονδιακό σύστημα πρέπει να αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμες πολιτικές λύσεις, η οργάνωση των γυναικών δεν μπορεί να περιμένει και η Jin War είναι το ζωντανό παράδειγμα.

 

 

διεθνισμός, internazionalismo

Maxmur: 20 χρόνια δημοκρατικής αυτονομίας μέσα στην ιρακινή έρημο

11 Oκτωβριου 2017 | IN CONFLITTI GLOBALI. Στις ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Ένα μέρος της αντιπροσωπείας του InfoAut έφτασε στο Κουρδιστάν και μας στέλνει μια πρώτη ανταπόκριση.

Maxmur: 20 χρόνια δημοκρατικής αυτονομίας στην ιρακινή έρημο

Ύστερα από ένα μακρύ ταξίδι φθάνουμε στην Maxmur, από τη μία πλευρά οι άγονοι λόφοι και από την άλλη η έρημος της οποίας δεν βλέπεις το τέλος που κοιτάζει στην Rojava. Μας υποδέχονται χαμόγελα, λόγια καλωσορίσματος που ακόμη δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε και φυσικά τρία φλιτζάνια çay, τσάι. Βρισκόμαστε στην καρδιά της ερήμου του Ιράκ, σε αυτό που γεννήθηκε ως προσφυγικό στρατόπεδο και είναι τώρα, στην πραγματικότητα, μια μικρή πόλη με μια τεράστια ιστορία.
Μια ιστορία που ξεκινά πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια στο Bakur, στο Βόρειο Kurdistan, μέσα στο κίνημα για την απελευθέρωση του κουρδικού λαού στην Τουρκία.
Η δύναμη της λαϊκής υποστήριξης στο επαναστατικό κίνημα αντιτάχθηκε στη στρατιωτική παρέμβαση που ο τουρκικός στρατός διενεργούσε(και συνεχίζει να διενεργεί ακόμη και σήμερα) εναντίον πολιτών, με στόχο την καταστροφή των χωριών, τη διασπορά των κατοίκων τους και την καταστροφή της ενότητάς τους πολιτιστικής και πολιτικής.
Στις αρχές των χρόνων ’90 πάνω από 10 χιλιάδες άνθρωποι από αυτά τα χωριά αποφάσισαν να αντισταθούν  ενωμένοι και πέρασαν τα σύνορα ανάμεσα στην Τουρκία και το Ιράκ. Μετά από 5 χρόνια συνεχών μετακινήσεων, αποκλεισμών, απαγορεύσεων και επιθέσεων που προκάλεσαν πολλούς θανάτους και χαμούς, μέσα σε ελλείψεις ανθρωπιστικής βοήθειας και αντιμετωπίζοντας την αντίθεση από πλευράς Τουρκίας, Ιράκ και από την κυβέρνηση του Ιρακινού Κουρδιστάν, αυτές οι οικογένειες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Maxmur, στην έρημο στα σύνορα της κουρδικής περιοχής στο Ιράκ.

Εδώ, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, έδωσαν ζωή στην πρώτη εμπειρία της εφαρμογής του συστήματος της δημοκρατικής κοινωνίας σύμφωνα με τις θεωρίες του Abdullah Öcalan.
Το Maxmur έχει σήμερα περίπου 13.000 κατοίκους, εκ των οποίων περισσότεροι από 3.500 φοιτήτριες και φοιτητές, οι οποίοι από τις αρχές οκτωβρίου και την πτώση των θερμοκρασιών (νάχουμε να λέμε) ξεκίνησαν το σχολικό έτος.
Η πόλη ζει με φυσικό αυθορμητισμό, με τους τσιμεντένιους δρόμους και τα χωμάτινα λιθόστρωτα σοκάκια, που περνούν σφικτά από το ένα σπίτι στο άλλο, όπου οι γάτες και οι κότες περιφέρονται, ενώ τρέχουν παιδιά και κορίτσια όλων των ηλικιών και παίζουν σε όλες τις ώρες.

Ο προσανατολισμός είναι πολύ δύσκολος, αλλά τη νύχτα από την κορυφή μιας στέγης τα 5 Semt (διαμερίσματα γεωγραφικά) είναι καλά ορατά και περιγράφουν τα όρια αυτής που είναι σήμερα μια πραγματική πόλη. Η πόλη διοικείται και διαχειρίζεται εξ ολοκλήρου από τον πληθυσμό, μέσω του συστήματος του Δημοκρατικού Civaka, δημοκρατικής κοινωνίας (Civaka Demokratik). 10-20 οικογένειες που ζουν κοντά σχηματίζουν ένα Komin, το βασικό οργανωτικό πυρήνα, βάσης, ο οποίος συνήθως συναντάται μία φορά το μήνα. H αντιπαράθεση και οι συλλογικές συζητήσεις είναι οι αρχές επάνω στις οποίες βασίζεται μια κοινοτική ζωή και που της επιτρέπουν να λειτουργεί και να αναπτύσσεται συνεχώς: η οικοδόμηση αυτής της πόλης είναι το απτό παράδειγμα. Οι Komin συζητούν τόσο τα προβλήματα όσο και τα επιτεύγματα, τόσο από την άποψη της καθημερινής ζωής όσο και για θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος.

Κάθε ένα από τα 5 Semt υποδιαιρείται σε 4 Mihel (υπο-διαμερίσματα), στα οποία ανήκουν περίπου 50 οικογένειες που συγκεντρώθηκαν στην Komin. Κάθε επίπεδο εκλέγει τους αντιπροσώπους του που είναι παρόντες και προεδρεύουν στο ανώτατο επίπεδο.
Μπορεί να μοιάζει με έναν πολύπλοκο μηχανισμό, αλλά αυτό είναι που επιτρέπει την επίλυση απλών ζητημάτων στο επίπεδο βάσης και την προοδευτική εμφάνιση των μεγαλύτερων ή πολύπλοκων ζητημάτων στα υψηλότερα επίπεδα μέχρι να φθάσουν στο Meclisa Gel( συμβούλιο του λαού).
Σε όλα τα επίπεδα, οι εκπρόσωποι εκλέγονται με τη μορφή συνύπαρξης, δηλαδή σε ίσο αριθμό μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες της Maxmur είναι πολύ δραστήριες στην κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης, έχουν τη δική τους Meclisa Iσtar (συμβούλιο των γυναικών) και έχουν εκπροσώπους από κάθε επίπεδο.
Πολύ πριν μας εξηγήσουν τον πρακτικό μηχανισμό οργάνωσης της πόλης, μας φάνηκε προφανές ότι όλες και όλοι, νεότεροι και μεγαλύτεροι, συμμετείχαν στον συλλογικό μηχανισμό και είχαν ένα ρόλο μέσα στην κοινωνία.

«Είναι καθήκον της κοινωνίας να οικοδομήσει την ελευθερία του λαού και είναι καθήκον του λαού να την αυξήσει και να την διαφυλάξει. – Μας λέει μια νεαρή κάτοικος – Δηλαδή κάθε άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει τον εαυτό του, να διαμορφώνεται και να βελτιώνεται για χάρη της συλλογικής ζωής, αγωνιζόμενος κάθε μέρα με κάθε κόστος για την ελευθερία του λαού του. Η ελευθερία δεν είναι εύκολη!»

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/maxmur-20-anni-di-autonomia-democratica-nel-deserto-iracheno

διεθνισμός, internazionalismo

Κοινότητες χωριών, κοινότητες πόλεων – Comuni di villaggio, comuni di città

13 OΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 | IN APPROFONDIMENTI. στις ΕΜΒΑΘΥΝΣΕΙΣ

Νέα ανταπόκριση της αποστολής του InfoAut που επισκέπτεται το Derik, στην Rojava.

Κοινότητες στα χωριά, κοινότητες στις πόλεις

Η κοινότητα είναι η βασική συνιστώσα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και το μέσο που επιτρέπει στην επανάσταση να οργανωθεί ευρέως πάνω από το έδαφος και να εγγυηθεί σε όλες και σε όλους να συμμετάσχουν στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Μέσα από αυτήν δομείται η εργασία κατάρτισης και εκπαίδευσης (perwerde) των κατοίκων και βρίσκεται συλλογικά μια πρακτική λύση στις ανάγκες και όλες τις αναγκαιότητες των ανθρώπων. Είχαμε μια συνάντηση με αντιπροσώπους κάποιων κοινοτήτων της πόλης της  Derik και ενός κοντινού της χωριού. Όσον αφορά το αστικό περιβάλλον οι κοινότητες συνήθως περιλαμβάνουν 100-150 σπίτια, η περιοχή επιρροής κάθε κοινότητας μειώθηκε ενόψει των πρώτων ελεύθερων εκλογών στη βόρεια Συρία που πραγματοποιήθηκαν αυτό τον σεπτέμβριο, με σκοπό την πιο εμπεριστατωμένη εργασία στο έδαφος της μεγαλύτερης και αμεσότερης συμμετοχής των κατοίκων. Η πρώτη κοινότητα στην Derik γεννήθηκε τον μάϊο του 2013 με την επανάσταση. Τα προηγούμενα χρόνια η εκτεταμένη εργασία εκπαίδευσης και κατάρτισης σπίτι προς σπίτι και δρόμο προς δρόμο των αγωνιστών του κόμματος (το PYD ιδρύθηκε το 2003) ήταν συνεχής: όταν σχηματίστηκαν οι πρώτες συνελεύσεις των κοινοτήτων υπήρχε ήδη μια απολύτως πολιτικοποιημένη βάση στον κοινωνικό ιστό. Αυτό επέτρεψε την ανάληψη άμεσης δράσης για την κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού – οι οποίες διαχειρίζονται συλλογικά και αυτο-οργανωμένα – και η δυνατότητα να διαμορφωθεί μια κοινή αποφασιστικότητα στη λήψη αποφάσεων στις συνελεύσεις. Αυτή η πρακτική λειτουργεί και κάθε φορά που απελευθερώνεται μια νέα επικράτεια, όσοι ήδη συμμετέχουν στο νέο σύστημα προχωρούν σε αυτές τις περιοχές για να προετοιμάσουν το μελλοντικό έργο της κοινότητας οικοδομώντας σχέσεις και οργανώνοντας τον εφοδιασμό. Τα επόμενα βήματα είναι η οργάνωση δυνάμεων αυτοάμυνας και κατάρτισης, η perwerde.

rojava1

Αυτό το καθήκον εκτελείται παράλληλα από την οργάνωση των γυναικών σε στενή συνεργασία με τα σπίτια των γυναικών (Mala Jin). Κάθε δήμος έχει τη δική του γυναικεία συνέλευση και πολλές επιτροπές με ποικιλία ρόλων: υπηρεσίες, αυτοάμυνα, υγεία, οικονομία, νέοι, τέχνη και πολιτισμός, κατάρτιση και γνώση . Αυτά τα διαφορετικά πεδία δράσης λειτουργούν αυτόνομα και συντονίζονται μεταξύ τους σε μηνιαία βάση. Εάν οι αποφάσεις που λαμβάνονται μέσα σε μια συνέλευση της κοινότητας αφορούν την ίδια την περιοχή της κοινότητας δεν χρειάζονται περαιτέρω βήματα και γίνονται αμέσως εκτελεστέες, εάν δεν μπορούν να επιλυθούν κάποιες διαφορές ή εάν το υπό συζήτηση θέμα είναι γενικότερου ενδιαφέροντος, οι συμπρόεδροι (μια γυναίκα και ένας άνδρας για κάθε νόμο, που δεν πληρώνονται για το ρόλο που ασκούν και δεν μπορούν να εκλεγούν για περισσότερο από δύο διαδοχικές λέξεις) φέρνουν τη συζήτηση στο συμβούλιο της πόλης, το οποίο στη συνέχεια περνά σε εκείνο της περιοχής, στη συνέχεια περνά στο καντόνι για να φτάσει τελικά στο γενικό συμβούλιο της ομοσπονδίας. Σε αυτό το σημείο, η ατομική απόφαση ξανατρέχει ολόκληρο το δρόμο στην αντίθετη κατεύθυνση έως ότου επιστρέψει στην κοινοτική συνέλευση όπου ξανασυζητιέται. Πολλοί από τους συμμετέχοντες σε αυτές τις συνελεύσεις παίζουν επίσης ρόλους σε άλλες οργανώσεις, όπως για παράδειγμα τις Kongreya Star (οργάνωση όλων των γυναικών της Rojava) και επομένως είναι πάντοτε ενημερωμένοι για την γενικότερη πολιτική δραστηριότητα του κινήματος.

Η Derik είναι μια πολυεθνική πόλη (κούρδοι, άραβες, αρμένοι, χαλδαίοι) και πολυ ομολογιακοί, αυτοί που ζουν εδώ είναι συνηθισμένοι να ζουν δίπλα δίπλα από πάντα, μόνο με το σύστημα των κοινοτήτων όμως κάθε κοινότητα έχει τη δυνατότητα να συμμετάσχει στην κοινωνική και πολιτική ζωή δίχως διακρίσεις. Η κοινότητα διαδραματίζει επίσης τον ρόλο του μεσάζοντα σε σχέση με την διοίκηση της δικαιοσύνης: η πρόθεση είναι να επιλυθούν η συγκρούσεις δίχως να διέλθουν μέσα από τα θεσμικά δικαστήρια και να αποφευχθεί να απευθυνθούν προς τους asays ( ένοπλους επαναστατικούς φρουρούς) στους οποίους καταφεύγουν μόνο σε πιο σοβαρές και συγκεκριμένες περιπτώσεις.

rojava4

Η κοινωνική οργάνωση προφανώς δεν σταματά στην πόλη. Όπως διάφορες γειτονιές, ανάλογα με την πυκνότητα, δημιουργούν μια διοικητική περιοχή, έτσι πολλά χωριά αποτελούν μιαν άλλη. Εάν στις γειτονιές οι κοινότητες έχουν συχνά επανασυνδέσει έναν κοινωνικό ιστό που έτεινε να απολεπιθεί, στα χωριά έχουν αλλάξει ριζικά την κοινοτική οργάνωση που ήταν ήδη από μόνη της συνεκτική, ακόμη και σε γεωγραφικό επίπεδο. Η δομή είναι η ίδια, αλλά οι διαδικασίες είναι διαφορετικές: τα περισσότερα από τα χωριά έχουν στην πραγματικότητα μετακινηθεί στην κοινοτική μορφή από μια αυστηρά φεουδαρχική στάση. Για παράδειγμα, στη κοινότητα Carudie, η ουσιαστική διαφορά, πέρα από την συγκέντρωση των εδαφών και των κοπαδιών, έγκειται στη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας της δικαιοσύνης από τον mukhtar (τοπικό κομισάριο) στις επιτροπές, εκείνο της αυτοάμυνας σε στρατιωτικό επίπεδο(μιλάμε για ένα χωριό επικίνδυνα κοντά στα τουρκικά σύνορα) και εκείνο της «συναίνεσης» στο επίπεδο των εσωτερικών συγκρούσεων προς την κοινότητα. Μέχρι πριν από την επανάσταση, ο mukhtar απαγόρευε την κατασκευή νέων σπιτιών, με αποτέλεσμα μεγαλύτερες οικογένειες να ζουν σε μικρότερους και ολοένα μικρότερους χώρους. Τώρα η αρχιτεκτονική ανάπτυξη του χωριού αποφασίζεται στη συνέλευση και προσαρμόζεται ανάλογα με τις συλλογικές ανάγκες. Ο καταμερισμός της εργασίας αφήνεται στην αυτονομία της κοινότητας φτάνει να μην παραβιαστούν οι επαναστατικές αρχές (παιδική εργασία, εκμετάλλευση) και όσον αφορά τα κοπάδια για παράδειγμα οι οικογένειες εργάζονται για ένα χρονικό διάστημα ανάλογο με τον αριθμό των αγελάδων που έχουν. Δύο αγελάδες, που τώρα μοιράζονται, είναι δύο ημέρες εργασίας και ούτω καθεξής. Οι συνελεύσεις, γίνονται στο δημαρχείο, στα χωριά χρησιμοποιούνται τα σπίτια των κατοίκων και οι κοινόχρηστοι χώροι χρησιμοποιούνται περισσότερο για την εκπαίδευση και τους εορτασμούς. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία για το χωριό, που αντιπροσωπεύει την οργανωτική δύναμη αυτής της επανάστασης, είναι η συμμετοχή στο κοινοτικό σύστημα, το οποίο είναι συνολικό. Δεν μοιράζονται τις επαναστατικές αρχές όλοι οι κάτοικοι , στην πραγματικότητα, μερικές οικογένειες στη χώρα υποστηρίζουν τους Enks που δεσμεύονται στο KDP του Barzani, αλλά επειδή αυτός ο τρόπος διαχείρισης των πραγμάτων λειτουργεί, γι αυτό στέκονται μαζί μας. «Στην αρχή, κρατούνταν σε απόσταση, στη συνέχεια είδαν πως τα πράγματα λειτουργούσαν και δεν θα ήταν ωφέλιμο να αποκηρύξουν να είναι μέρος του συστήματός μας, οπότε είμαστε τώρα όλοι μαζί». Οι αντιφάσεις παραμένουν, η διαδικασία εξακολουθεί να ισχύει: για παράδειγμα, τα εδάφη του Mukhtar έχουν αναδιανεμηθεί μόνο εν μέρει. «Τώρα πρέπει να πολεμήσουμε το Daesh, μετά το καθεστώς και μετά θα πάμε και θα πάρουμε τα εδάφη του”.

 

rojava3

https://www.infoaut.org/approfondimenti/comuni-di-villaggio-comuni-di-citta

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Οι τελευταίες ημέρες του διοικητή Ernesto “Che” Guevara

1772 visualizzazioni

Ο αργεντίνος αντάρτης , ήρωας της κουβανικής Επανάστασης, βρήκε το θάνατο μέσα στα βολιβιανά βουνά ακριβώς πενήντα χρόνια πριν. Ας ξαναζήσουμε μαζί τςι τελευταίες μέρες του

“Οι ήρωες είναι όλοι τους όμορφοι και νέοι”

Francesco Guccini, La Locomotiva

Ernesto Guevara De La Serna, αποκαλούμενος “Che”. Ένας άνδρας που σημάδεψε στην ιστορία του Χίλια Εννιακόσια ακολουθώντας ένα ιδανικό το οποίο σύμφωνα με αυτόν ήταν σε θέση να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την φτώχεια και την ταλαιπωρία, τα βάσανα: τον κομουνισμό. Και όπως αυτός, πολλοί άλλου πίστεψαν και άλλοι πολλοί ακόμη πιστεύουν σε αυτόν. Στις προσδοκίες του, δεδομένης της κεντρικής της θέσης στο γεωγραφικό πλαίσιο της Νότιας Αμερικής, η Βολιβία θα εξυπηρετούσε τέλεια σαν πυρήνας της πιθανής ηπειρωτικής επανάστασης . Αλλά λάθη τακτικής και απροσδόκητα διαφορετικού τύπου δεν επέτρεψαν να ευοδωθεί αυτό το σχέδιο , Ma errori tattici e imprevisti di diverso tipo non permisero di portare avanti questo progetto.

Στη συνέχεια θα μιλήσουμε για γεγονότα που έλαβαν χώρα στη περιοχή της Vallegrande ανάμεσα στις 8 και στις 10 oκτωβρίου 1967: ακριβώς πενήντα χρόνια νωρίτερα.

 

Quebrada del Churo

Βουνά στην επαρχία της Vallegrande, διαμέρισμα της Santa Cruz, κοντά στο χωριό της La Higuera. Στη μέση από αυτά, η χαράδρα del Churo. 

Κατά μήκος αυτού του μονοπατιού μέσα απ’ τα βουνά, οι αντάρτες που οδηγούσε ο Che έδωσαν μια μάχη με τους βολιβιανούς στρατιώτες: είναι η Quebrada del Churo

Ένα στη μέση του βουνού. Εδώ οι αντάρτες που οδηγούσε ο Ernesto Guevara, ο οποίος σε αυτή την περίπτωση είχε πάρει το όνομα μάχης  “Ramón”, προχωρούσαν με κατεύθυνση τον βορά, προς την πόλη που δίνει το όνομα της στην επαρχία όπου έλαβε χώρα αυτή η ιστορία, Vallegrande. Προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την ενέδρα που τους είχε στήσει ο βολιβιανός στρατός, εκπαιδευμένος μήνες πριν από απεσταλμένους της Cia για την περίσταση. Μα συνελήφθησαν ή σκοτώθηκαν όλοι.

Μετά από μια μάχη σχεδόν δυο ωρών, όπου από τους 17 μαχητές στις γραμμές των ανταρτών το μεγαλύτερο μέρος σκοτώνεται ή καταφέρνει να διαφύγει, ο Che και άλλοι δυο σύντροφοι του αναγκάζονται να βγουν από την quebrada del Churo και να καταφύγουν σε ένα ξέφωτο. Εδώ συλλαμβάνονται από τον βολιβιανό στρατό.

Πριν ένα χρόνο περίπου, με προτροπή των αγροτών που ζουν στην περιοχή, χτίστηκε εδώ μια μικρή πλατεία στη μνήμη του γεγονότος.

La Higuera

Μετά μια ώρα περίπου ο στρατός με τους αιχμαλώτους έφτασαν στο χωριό που βρίσκονταν εκεί κοντά της  La Higuera. Οι αντάρτες που οδηγούνταν από τον  Che είχαν ήδη περάσει από εκεί μια μέρα πριν, για να συνεχίσουν προς την quebrada del Churo.

Είσοδος του χωριού της La Higuera.

Ένα πραγματικά μικρό κατοικημένο κέντρο: κατοικούν 16 οικογένειες, μα εκείνη την εποχή που γίνονταν τα γεγονότα για τα οποία μιλούμε ζούσαν  50.

Ο Che και οι άλλοι δυο αντάρτες φυλακίστηκαν στο σχολείο του χωριού. Μετά από μιαν ημέρα από την La Paz φθάνει μια διαταγή από τον τότε πρόεδρο της χώρας  René Barrientos: οι τρεις πρέπει να θανατωθούν. Είναι η 9 οκτωβρίου 1967.

Σήμερα το παλιό σχολείο είναι ένα μουσείο όπου διηγούνται για όλη την επιχείρηση του Che, γεμάτο αφιερώματα στον αργεντίνο αντάρτη.

Το Δημοτικό Μουσείο “La Higuera”. Κάποτε ήταν το σχολείο του χωριού, κι εδώ φυλακίστηκε ο Che με τους άλλους δυο συντρόφους μαζί του.

Κοντά στο μουσείο υπάρχει η κύρια της La Higuera. Κυριαρχεί η σκηνή, κυρίως, το μεγάλη προτομή του Che.

PΚεντρική πλατεία της. Στο βάθος, η προτομή του Τσε

η προτομή του Τσε στην La Higuera. “Το παράδειγμα σου φωτίζει τη νέα ημέρα” είναι γραμμένο εδώ κάτω.

Άλλος ενδιαφέρον τόπος που βρίσκεται στην La Higuera είναι το Σπίτι του Τηλεγραφητή, ήταν κάποτε το μέρος απ’ όπου στέλνονταν και όπου έφταναν τα τηλεγραφήματα σε αυτό το χωριό. Σήμερα πλέον δεν υπάρχει τηλεγραφητής στην La Higuera. Τα κτίρια του Οίκου αποκτήθηκαν από έναν γάλλο φωτογράφο, τον Juan Lebras, 13 χρόνια πριν, ο οποίος έφτιαξε εκεί ένα ξενώνα.

Είσοδος Casa del Telegrafista.

 

Vallegrande

Το σώμα του Guevara και εκείνα των δυο συντρόφων του ακόμη ζεστά μεταφέρονται στην Vallegrande, πρωτεύουσα της επαρχίας του διαμερίσματος τηςi Santa Cruz που φέρει το ίδιο όνομα. Η κυβέρνηση έχει την πρόθεση να τους εκθέσει σε δημόσια θέα για να δείξει στον κόσμο πως η επανάσταση απέτυχε, κι έτσι θα γίνει στις 10 οκτωβρίου  1967.

Η Vallegrande βρίσκεται περίπου 5 ώρες με το αυτοκίνητο από την Santa Cruz de la Sierra, πρωτεύουσα του διαμερίσματος της Santa Cruz και οικονομικό κέντρο της  Bolivia. Είναι ένα τακτοποιημένο χωριουδάκι, με σαφή αποικιακή οργάνωση.

Το πιο σημαντικό νοσοκομείο, το Señor de Malta, φιλοξένησε το σώμα του Che μέσα στο πλυντήριο όπου γίνονταν η μπουγάδα. Αυτή τη στιγμή το νοσοκομείο βρίσκεται κανονικά σε λειτουργία.

Eξωτερική όψη του νοσοκομείου Señor de Malta.

Το πτώμα του Guevara καθαρίστηκε πριν το εμφανίσουν πιθανότατα για να είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται περί αυτού, του πιστού συντρόφου του Fidel Castro, που σκοτώθηκε από τον βολιβιανό στρατό. Αυτή η δομή δεν έχει άλλη λειτουργία σήμερα παρά μόνον τουριστική.

Πλυντήριο “Ernesto Guevara”.

Το σώμα του Τσε ήταν ξαπλωμένο στο ντους μέσα σε αυτό το κτίριο για την δημόσια έκθεση. Ένα πλήθος ανθρώπων στήθηκε στην ουρά για να τον δει, φωτογράφοι απ’ όλο τον κόσμο ήρθαν σε αυτόν εδώ τον τόπο για να τον αποθανατίσουν.

Το  σώμα του Che εκτίθεται από τους βολιβιανούς στρατιωτικούς στην Vallegrande. (Foto: Presencia, 12/10/67)

Η κυβέρνηση αποφάσισε στη συνέχεια να θάψει τα σώματα, μα δίχως να αποκαλύψει ακριβώς το που. Τα χέρια του Τσε αντιθέτως κόπηκαν και στάλθηκαν στην  La Paz για την οριστική ταυτοποίηση, αν και ελάχιστες ήταν οι αμφιβολίες για το γεγονός πως ο άνδρας που βρίσκονταν ξαπλωμένος στο πλυντήριο της Vallegrande μπορούσε να είναι άλλος από τον ήρωα της κουβανικής επανάστασης. Ζητήθηκαν τα δακτυλικά αποτυπώματα από την Αργεντινή, η οποία αποφάσισε να συνεργαστεί με τους βολιβιανούς σε αυτό το θέμα, παραδίδοντας τους εκείνα που είχε ο  στρατός της , consegnando quelle in possesso del suo esercito.

Μια υπόθεση, εκείνη της ανεύρεσης του πτώματος του Τσε και των φίλων του, για την οποίαν θα μιλήσουμε σε λίγο, όταν θα σας μεταφέρουμε στον τόπο όπου έγινε αυτό.

Άλλος τόπος μεγάλου ενδιαφέροντος στην πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το μαυσωλείο που είναι αφιερωμένο σε άλλους αντάρτες που για έναν ή για άλλον λόγο χωρίστηκαν από τον Τσε και έχασαν τη ζωή τους στην μάχη. Το μαυσωλείο στήθηκε στον τόπο όπου, το  1997, βρέθηκαν τα σώματα, που σήμερα είναι θαμμένα μαζί με εκείνο του Che στο  μαυσωλείο της Σάντα Κλάρα στην Κούβα αφιερωμένο στον αργεντινό επαναστάτη,  mausoleo di Santa Clara a Cuba dedicato al rivoluzionario argentino.

Εσωτερικό του μαυσωλείου “Fosa de guerrilleros”

 

Στη Vallegrande δημιουργήθηκε επίσης ένα πολιτιστικό κέντρο προς τιμή του Che και των συντρόφων του στον ανταρτοπόλεμο.

Στα δεξιά, είσοδος του μουσείου αφιερωμένου στον Τσε. Στα δεξιά, το μανιφέστο του προγράμματος, “Evo Cumple”, που πιστοποιεί την κρατική χρηματοδότηση: απεικονίζεται ο παρόν Πρόεδρος της Bolivia, Evo Morales.

Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα δυο είναι οι σημαντικές δομές : το μουσείο το αφιερωμένο στην εξεγερτική περιπέτεια και το μαυσωλείο που οικοδομήθηκε στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκαν τα σώματα του Τσε και των άλλων συντρόφων του. SΥπάρχουν και άλλες αίθουσες, που αυτή την στιγμή είναι κενές όμως.

Εσωτερικό του μουσείου. Υπάρχουν τραπέζια με φωτογραφίες από το αντάρτικο και διάφορες άλλες φωτογραφίες. Η στρατιωτική στολή που φαίνεται στο κέντρο είναι μια αναπαραγωγή εκείνης του Τσε. Στην άλλη θήκη είναι παρούσα μια αναπαραγωγή του Ημερολογίου που έγραφε ο Γκεβάρα στην διάρκεια του αντάρτικου.

Το πτώμα του Ernesto Guevara βρέθηκε στο μικρό αεροδρόμιο της Vallegrande μαζί με εκείνα άλλων έξι συντρόφων του τον ιούνιο του 1997. Οι έρευνες ξεκίνησαν όταν ένας από τους στρατηγούς του βολιβιανού στρατού που πήρε μέρος στην αποστολή που κατάφερε να σβήσει την αντάρτικη προσπάθεια έκανε αποκαλύψεις σε έναν βιογράφο του Τσε τον  Jon Lee Anderson. Οπότε αιτήθηκε στην βολιβιανή κυβέρνηση (που τότε οδηγούνταν από τον φιλοαμερικανό  Gonzalo Sanchez de Lozada) να εξουσιοδοτήσει τις ανασκαφές για να βρεθεί το σώμα. Ο Che και οι σύντροφοι του τελικά βρέθηκαν ακριβώς κάτω από εκείνη την πίστα, και μαζί με αυτόν και τα σώματα άλλων ανταρτών.

Από το σώμα έλειπαν τα χέρια,  le mani, που μέσα από μια διαδρομή πολύ πλάγια έφτασαν τελικά στην κουβανική κυβέρνηση, che attraverso un percorso molto tortuoso sono infine giunte al governo cubano, που τα έλαβε πίσω χάρη σε κάποιους βολιβιανούς αξιωματικούς.

Σήμερα αποφασίστηκε να μετακινηθεί η πίστα προσγείωσης για να φτιαχτεί, στο ίδιο σημείο, ένα μαυσωλείο το οποίο να θυμίζει την εύρεση.

Πρώην πίστα προσγείωσης της Vallegrande, σήμερα τόπος όπου στήθηκε στο μαυσωλείο που θυμίζει την εύρεση του σώματος του Τσε.

Mαυσωλείο προς τιμήν του  Ernesto “Che Guevara” που ανεγέρθη στον τόπο όπου βρέθηκε το πτώμα. Στην είσοδο υπάρχουν δυο πινακίδες προς τιμή του: μια από την κουβανική κυβέρνηση και μια από την πρώην πρόεδρο της αργεντινής  Cristina de Kirchner.

Εσωτερικά του μαυσωλείου. Περιέχει: επιτύμβιους αφιερωμένους στον Guevara και στους άλλους συντρόφους που βρέθηκαν μαζί του, ένα μωσαϊκό που αντιπροσωπεύει όλους τους εκπροσώπους του αντάρτικου και μια συλλογή ιστορικών φωτογραφιών.

Ακριβώς στο σημείο όπου βρέθηκαν τα σώματα, έχουν τοποθετηθεί αυτές οι επιτύμβιες στήλες. Κάτω αριστερά, η αφιερωμένη στον Che.

Στήλη προς τιμήν του Ernesto Guevara de la Serna λεγομένου “Che”, που βρίσκεται στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκε το πτώμα του.

http://contropiano.org/news/internazionale-news/2017/10/09/gli-ultimi-giorni-del-comandante-ernesto-guevara-096477