αυτονομία, autonomia

Padova e gli anni ’70. Gli «autonomi»: «Ora quello storia ve la raccontiamo noi»

Padova e gli anni ’70. Gli «autonomi»: «Ora quello storia ve la raccontiamo noi»
„Esce il 30 gennaio «Gli Autonomi – storia dei collettivi politici veneti per il potere operaio». Scritto dai fratelli Despali, assoluti protagonisti di quella vicenda, per la prima volta accettano di farsi intervistare. Una pagina della storia della città con cui si fatica a chiudere i conti“
van Grozny Compasso

 

Giacomo e Piero Despali sono due fratelli sulla soglia dei settant’anni. I due non si parlavano da trenta. I loro nomi ai più diranno poco o nulla, ma hanno contribuito a scrivere una pagina di storia sempre molto discussa ma mai raccontata dai protagonisti di quei giorni. Una pagina per molti controversa e piena di ombre, che copre il periodo che va da metà anni settanta fino ai primi ottanta con l’intervento della magistratura. Una pagina che “gli sconfitti” avevano sempre lasciato in bianco e che ora hanno riempito tanto da farne un libro, in uscita il 30 gennaio edito da Derive e Approdi.

Terrorismo e Wikipedia

Se si va ad esempio sulla pagina di wikipedia, la voce “collettivi politici per il potere operaio” è catalogata come gruppo terroristico. Se è come dice l’enciclopedia online, quelli che stiamo intervistando sono due ex terroristi? «Ha colpito molto anche me trovare quel tipo di definizione la prima volta che l’ho cercata – racconta Giacomo, il più grande dei due – quindi vuol dire che è tempo che si racconti in prima persona chi eravamo, cosa abbiamo fatto e riportare a galla l’atmosfera, le situazioni e le motivazioni dell’epoca, oltre che la repressione, le persecuzioni giudiziarie e i morti». Prende fiato e aggiunge: «Terrorismo è uccidere indiscriminatamente, terrorismo sono le stragi: le bombe sui treni Italicus o quella alla stazione di Bologna o alla Banca dell’Agricoltura. Quello è stato terrorismo». Lo spiega con calma, prendendosi il suo tempo, Giacomo. Lo farà per tutto il corso di questa intervista, circa quattro ore di risposte e spiegazioni molto dettagliate che vista la complessità del tema e la vastità di informazioni raccolte abbiamo deciso di dividere in due parti, questa la prima. «Se lo fossimo stati – prosegue Giacomo – terroristi, saremmo stati isolati, cosa che proprio non era. Agivamo in un contesto sociale ampissimo, come era l’area della sinistra del tempo. Certo, eravamo consapevoli che ci sarebbe stata la ferma risposta delle istituzioni e anche la repressione, che puntualmente è arrivata, ma erano in tanti ad essere coinvolti in questo percorso che al tempo sembrava possibile. Il contesto internazionale del tempo ci autorizzava a farlo. Se il Veneto è una regione in cui vige lo strapotere della Democrazia Cristiana, nel mondo c’è l’Unione Sovietica, la Cina di Mao, Cuba con Castro. Agli  inizi degli anni Settanta si respirava questa atmosfera tra chi si sente militante rivoluzionario per il comunismo».

Logica collegiale

Voi non avevate dei capi a differenza di altre organizzazioni: «All’interno dei collettivi c’erano quelli con più responsabilità e quindi più esposti a rischi e quelli meno». Voi facevate certamente parte della prima categoria, ma è troppo semplicistico dire che siete voi che avete dato vita alla stagione degli “autonomi” ? «Noi siamo tra i tanti», risponde secco Giacomo. Quindi sì, rilanciamo: «La logica della leadership non ci apparteneva, un altro conto – interviene Piero – è invece assumersi delle responsabilità. Noi le abbiamo avute, maggiori e a volte più di altri, ma sempre dentro una dinamica collegiale, di condivisione di un punto di vista. Non c’era un capo, non ne avevamo bisogno». Poi fa notare: «Basta dire che per noi l’egualitarismo era una battaglia che portavamo nella società, ma concetti ad esempio come l’uguaglianza tra uomo e donna al nostro interno erano un dato già acquisito».

Opera-senza-titolo (1)-2

Come vi definireste? «Noi eravamo dei militanti rivoluzionari, molto scolarizzati. L’elemento fondamentale, per quanto riguarda il nostro percorso, è una soggettività pur giovane, che ha un alto tasso di istruzione. A quel tempo accedere agli studi era facile e anche l’Università non costava. I percorsi e le proposte formative erano molto vari. C’erano i seminari di professori come Negri, Ferrari Bravo e Bologna. La qualità di chi ci formava era di un certo livello. L’Università attirava giovani da tutta Italia. Poi però nelle università c’erano anche docenti e militanti fascisti. Erano tanti in città». In quegli anni vi scontravate nelle strade: «Sì – interviene Giacomo – ma non ci abbiamo messo molto a relegarli in via Zabarella, mentre prima giravano indisturbati in tutta la città. A quel punto l’unico luogo sicuro era la sede del MSI, che si trovava proprio in quella via. E questo tipo di percorso si vedeva. Alcuni compagni erano stati aggrediti così sono nate delle ronde che sono passate dall’intervenire in aiuto al prevenire il problema, in poco tempo». Eravate tanti, non certo una realtà marginale: «Non era un discorso solo numerico, noi vivevamo la città e il territorio. Ne eravamo parte integrante. Per questo non abbiamo mai voluto scegliere la clandestinità, perché volevamo vivere alla luce del sole la felicità del cambiamento che vivevamo o che comunque auspicavamo. Questo fino a che non è nata l’inchiesta Calogero col suo teorema. Non eravamo in un ghetto, dietro c’era un humus sociale e culturale che coinvolgeva tutti gli strati sociali della città. I ceti di provenienza erano variegati. La città era coinvolta, c’era un radicamento vero, sociale. Per questo abbiamo tenuto anche sul piano processuale, al contrario di realtà analoghe in altre città. Perché siamo rimasti uniti. Nell’epoca del pentitismo e della dissociazione, gli strumenti che lo Stato usava per colpire i movimenti, noi non abbiamo scelto né l’una e neppure l’altra». I Despali hanno passato gli ultimi due anni e mezzo a rileggere tutti gli atti dell’inchiesta del giudice Calogero, compresi gli interrogatori.

Il giudice Calogero

«Per Calogero è stato fondamentale l’aiuto con testimoni e strumenti politici della federazione di via Beato Pellegrino del PCI. Per quel partito è intollerabile la presenza di qualsiasi realtà che stia alla sua sinistra. Il PCI è dal ’68 che faceva fatica a leggere la realtà delle fabbriche e men che meno le istanze giovanili. Per loro eravamo quindi una grana». E Calogero? «Lo convincono che Padova è “la centrale” che mette in pericolo la democrazia. Lui ci crede con un atteggiamento direi fanatico. In quella fase politica in città il radicamento dei collettivi politici e del movimento rivoluzionario era molto forte. Sono gli anni in cui il partito di Berlinguer lavora per mettere in atto il compromesso storico». Lo racconta tutto di un fiato: «E’ anche da Padova che parte la voce che i telefonisti delle BR che parlano con la famiglia di Aldo Moro fossero il giornalista de l’Espresso Pino Nicotri e il professor Toni Negri. La voce di Negri è inconfondibile, impossibile confondere lui con qualcun altro o viceversa». E chi dice di riconoscere queste voci e le distingue? «Un assistente di matematica a Ingegneria, Renato Troilo che del PCI faceva parte, dice di riconoscere la voce di Pino Nicotri, cosa che non è assolutamente vera». Poi Piero Despali,  fa un passo indietro: «Nel 1976 Calogero processa trentatre fascisti a Padova e alcuni di noi, forse con un po’ di leggerezza, chiamati a testimoniare contro gli imputati, ci vanno. E’ nella logica che contro i fascisti vale tutto – sottolinea con un sorriso sarcastico ma non troppo compiaciuto – così Calogero comincia a raccogliere informazioni su di noi e allo stesso tempo si costruisce una certa fama».

La CIA

Però voi sorridete quando si accenna a teorie su complotti e «grandi vecchi» che dirigono masse e sistemi: «Magari ci fosse stata una grande organizzazione alle spalle, magari internazionale – scoppia in una grande risata Giacomo – invece non è affatto così. E vale lo stesso per la nostra vicenda processuale». Interviene di nuovo Piero, che con tono questa volta molto sarcastico ma non per questo meno serio, dice: «Ma certo che ci credeva Calogero e ha fatto di tutto per dimostrare la sua tesi. Che non stava in piedi, certo. Ma questo perché il giudice Calogero non aveva gli strumenti per comprendere i movimenti. Utilizzava degli schemi con l’approccio di un maniaco sulla preda più che quello di uno che vuole accertare dei fatti. Credeva che fossimo pagati dalla CIA», sottolineato con una risata.

Violenza politica

E’ raro che i due si lascino andare ad entusiasmi, ma le poche volte in cui ridono non è mai per vero divertimento ma solo a sottolineare paradossi. Come quando chiediamo ingenuamente come si può raccontare a chi è nato negli anni Zero quel periodo, quel modo di stare in piazza fatto anche di scontri, di molotov e di colpi d’arma da fuoco. Oggi si giudica più il modo di stare in piazza che i contenuti e le rimostranze che si vogliono evidenziare, dalle “sardine” alla fiaccolate per intenderci: «Com’è cambiato il mondo, una volta in strada si alzava in alto il pugno in segno di lotta, oggi si avanza con le mani alzate – ci scherza su, Giacomo – ma è impossibile rapportare la realtà attuale a quella di quegli anni». Sottolinea Piero: «Non si possono paragonare le due epoche. Ai tempi la cosiddetta «illegalità di massa”, come ad esempio le occupazioni o gli espropri proletari,  era molto praticata e diffusa. La violenza politica era vista come una possibilità in risposta alla violenza delle istituzioni, alle carceri o ai pestaggi nelle caserme e nelle questure. Ma non c’entra nulla con l’omicidio politico che noi abbiamo sempre rifiutato. Non per questo non sapevamo da che parte stare. Non si può valutare quell’epoca usando gli strumenti interpretativi che si utilizzano per comprendere il tempo presente, come ci fosse una continuità. Per questo nel libro descriviamo e entriamo nel dettaglio perché non è solo il contesto ma la complessità di quel tempo che è indispensabile comprendere se si ha davvero voglia di capire. Soprattutto per un padovano, poi si può apprezzare oppure no, ma c’è l’opportunità per la prima volta di sentire raccontare quella storia da dentro e non come è stata vista, interpretata e giudicata solo attraverso un tipo di narrazione assolutista e pregiudizievole».

Lega

Il racconto di una sconfitta: «Certo sì, il racconto di una sconfitta. Ma noi raccontiamo tutto nel libro, proprio tutto. E a pensarci oggi, questo sì, non è andata bene neppure per i vincitori di allora. Guarda caso oggi vola la Lega, la cui nascita coincide proprio con la chiusura dell’esperienza dei collettivi politici veneti».

(continua – 1)

autonomi copertina-2

http://www.padovaoggi.it/attualita/padova-anni-70-autonomi-raccontano-collettivi-politici-potere-operaio-padova-19-gennaio-2019.html

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Επιθέσεις από Ρουβικώνα και Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

  1. Ρουβίκωνας: Επίθεση με μπογιές στα γραφεία των εφημερίδων ”Espresso” και ”Δημοκρατία” (+βίντεο) Έχει έρθει η ώρα όσοι διασύρουν δημόσια συντρόφισσες και συντρόφους να αρχίσουν να μαζεύονται ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ *Κανένας κωδικός δεν μας εμποδίζει

    Ρουβίκωνας: Επίθεση με μπογιές στα γραφεία των εφημερίδων »Espresso» και »Δημοκρατία» (+ βίντεο)

    https://rouvikonas.gr/archives/3916 Ας μάθουν λοιπόν ότι τους παρατηρούμε πολύ προσεκτικά. Εμείς δεν είμαστε ούτε από αυτούς που θα πουν «δεν τρέχει τίποτα με τους γραφικούς της espresso», ούτε απο αυτούς που θα κάνουν μηνύσεις, ούτε απο αυτούς που θα πληρώσουν για να μην αποκαλυφθεί το όνομά τους σε κάποιο σκάνδαλο.

    Αλληλεγγύη Αντιπληροφόρηση Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης


    Τι κοινό έχει ένα «πέτσινο πέναλτι», ο βίος ενός πατέρα της εκκλησίας, ένα ιστορικό άρθρο σε καθαρεύουσα και πολυτονικό, η κλειδαρότρυπα στα κρεβάτια επωνύμων και η πολιτική αρθρογραφία για τις κοινοβουλευτικές καμαρίγιες; Εχουν κοινό ιδιοκτήτη. Η Δημοκρατικός Τύπος Α.Ε. με frontman τον γνωστό εκδότη Φιλιππάκη και από πίσω ποιος ξέρει ποια ονόματα πολιτικοοικονομικών παραγόντων είναι ιδιοκτήτης ενός σετ εφημερίδων που πιάνουν τα βασικά πόστα της καθεστωτικής δημοσιογραφίας. Ποδόσφαιρο, παπαδαριό, ιστορικός τύπος, κιτρινίλα και πολιτικό νταλαβέρι. «Live Sport», «Δημοκρατία», «Espresso», «Εστία» και «Ορθόδοξη Αλήθεια». Δεν νομίζουμε να υπάρχει τόσο αφελής που να πιστεύει ότι τέτοιες μπίζνες είναι οικονομικές μπίζνες. Μια ματιά στις κυκλοφορίες μαζί με στοιχειώδη κατανόηση των κοστολογίων κάνει προφανές ότι τέτοια εγχειρήματα δεν είναι οικονομικά βιώσιμα. Κι όμως ζουν. Προφανώς απο αλλότριες πηγές εσόδων. Που προέρχονται απο το γνωστό σετ εκβιασμών, πληρωμένης πολιτική υποστήριξης σε υποψήφιους πολιτικούς ή κόμματα, γενικευμένο παραγοντισμό στον βούρκο της αστικής δημοκρατίας. Η παρέμβασή μας βέβαια δεν έχει στόχο να ασχοληθεί με τον κανόνα της αθλιότητας του οικονομικοπολιτικού συμπλέγματος του τύπου. Δεν είμαστε αυτοί που θα πουν ότι όλο αυτό το σκυλολόι θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο απο σκυλολόι. Ασχολούμαστε γιατί ανάμεσα στις καθημερινές τους βρωμιές νομίζουν ότι μπορούν να ακουμπήσουν και τον κόσμο του αγώνα. Αυτούς/ες που με πίστη, ανιδιοτέλεια και τεράστιο προσωπικό κόστος αγωνίζονται για θαφτεί στα ερείπια ο κόσμος των ελεεινών του καθεστώτος και να ανατείλει μια άλλη πραγματικότητα για τους πολλούς, για τα θύματα του καθεστώτος. Μετά τις αθλιότητες για τον αναρχικό Νίκο Ρωμανό της εφημερίδας «Δημοκρατία» ήρθε και η ώρα της «Espresso” να ασχοληθεί με τους αναρχικούς, τις καταλήψεις και την καταστολή που έχει εξαπολύσει το κράτος. Η γνωστή ακροδεξιά Νάντια Αλεξίου, μια δεύτερης διαλογής δημοσιογραφική περσόνα που κερνάει καφέδες στην ΓΑΔΑ, υπογράφει ένα άρθρο που στοχοποιεί αγωνιστές και ακόμα χειρότερα στοχοποιεί συγγενείς τους τους που τυχαίνει να είναι προβεβλημένα πρόσωπα στον χώρο της τέχνης. Δεν θα περιμέναμε κάτι άλλο απο μια εφημερίδα σαν την “Espresso” ούτε και απο μία δημοσιογράφο σαν την Αλεξίου. Εδώ τέτοια και χειρότερα άρθα γράφουν οι υποτίθεται «σοβαρές» φυλλάδες και οι υποτίθεται «σοβαροί» δημοσιογράφοι. Αυτή η διαπίστωση δεν αρκεί όμως για να το αγνοήσουμε.

    Ο χώρος της κιτρινίλας, η δημοσιογραφία του σκανδάλου, της κλειδαρότρυπας, των εκβιασμών και της κοινωνικής παθογένειας δεν είναι κάτι αθώο, που απλά στοχεύει στα «κατώτερα ένστικτα» μιας μερίδας αναγνωστών. Απο πάντα ήταν συνδεδεμένος αυτός ο χώρος με την ακροδεξιά, με τον διάχυτο εκφασισμό. Απο πάντα εξυπηρετούσε τον νεοσυντηρητισμό, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τον ρατσισμό, τον σεξισμό, τις διακρίσεις. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που η “Espresso” βρίσκεται στον όδιο όμιλο με την «Ορθόδοξη αλήθεια» ή την ιστορική εφημερίδα του ελληνικού συντηρητισμού την «Εστία». Υπάρχει σαφές ιδεολογικό περιεχόμενο πίσω από τα γραφικά πρωτοσέλιδα με τα ανθρώπινα κρέατα και τους σοκαριστικούς τίτλους κι αυτό το περιεχόμενο εκδηλώνεται αμασκάριστο κάθε φορά που οι ιδιοκτήτες επιλέγουν να ασχοληθούν με ζητήματα κοινωνικού αγώνα.

    Οι επιχειρήσεις εκκένωσης στις καταλήψεις στο Κουκάκι εξελίχθηκαν σε φιάσκο για Χρυσοχοίδη και κυβέρνηση. Η βαθιά ενσωματωμένη στα σώματα ασφάλειας άκριτη βαρβαρότητα οδήγησε στα γεγονότα με την βία και το λυντσάρισμα του σκηνοθέτη Ινδαρέ και των γιών του, αλλά πάνω απο όλα η αποφασισμένη στάση των καταληψιών που δύο φορές στάθηκαν μαχητικά απέναντι στις πανίσχυρες δυνάμεις του κράτους έκοψαν την φόρα και την έπαρση της καταστολής. Η προπαγάνδα των ΜΜΕ ήρθε να ρεφάρει την ζημιά και η espresso να παίξει τον ρόλο της στο δικό της κίτρινο μετερίζι.

    Ας μάθουν λοιπόν ότι τους παρατηρούμε πολύ προσεκτικά. Εμείς δεν είμαστε ούτε από αυτούς που θα πουν «δεν τρέχει τίποτα με τους γραφικούς της espresso», ούτε απο αυτούς που θα κάνουν μηνύσεις, ούτε απο αυτούς που θα πληρώσουν για να μην αποκαλυφθεί το όνομά τους σε κάποιο σκάνδαλο. Εμείς είμαστε απο αυτούς που όταν χρησιμοποιούν εναντίον μας τέτοιες βρωμιές εκνευριζόμαστε. Και πάμε να βρούμε αυτούς που μας εκνεύρισαν με τέτοιο τρόπο. Μπορούν με τις ευχές μας να αρχίσουν να κομπάζουν ότι καταπατάμε την δημοσιογραφική τους ελευθερία, ότι δεν τρομοκρατούνται κλπ. Μπορούν επίσης να σπέυσουν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ακόμα και η ΕΣΗΕΑ. Αφού παίξει όμως ο καθένας τον κοινότοπο ρόλο του καλά θα κάνει να συλλογιστεί ότι οι επιλογές του έχουν συνέπειες. Να συλλογιστεί ότι εμείς δεν τους βλέπουμε σαν τίποτα άλλο απο επαγγελματίες της λάσπης, απο πληρωμένες πένες, από περιφερειακούς αγκιτάτορες του φασισμού. Ας κάνουν ότι θέλουν με επιχειρηματίες, πολιτικούς και επώνυμους που είναι απρόσεχτοι στις λαδιές τους. Ας βγάλουν σε πλειστηριασμό την πολιτική τους υποστήριξη, ας τσακωθούν κι ας τα ξαναβρούν με την ΝΔ και τους Μαρινάκηδες. Δυο πράγματα να προσέξουν: να μην καταπατούν εργατικά δικαιώματα (που το έχουν ήδη κάνει) και να μην ασχολούνται με τον κόσμο του αγώνα. Δεν θα βγουν κερδισμένοι αν επιμείνουν να κάνουν αυτά τα πράγματα, και θα βρεθούν στην δύσκολη θέση να μας συναντούν συχνά με ασχημους για αυτούς όρους.

    Ελπίζουμε να γίναμε κατανοητοί…

    Αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας

    Αρχεία:

    espdim.mp4

        

  2.  Ο χρήστης  έκανε Retweet

    Σιχαμενες φυλλάδες τα ρουφιανιλικια πληρώνονται. Βάλτε κωδικούς, βάλτε σαρωτή ματιού στη πόρτα βαλτε ό,τι θέλετε, δε τη γλιτώνετε με τίποτα Παρέμβαση του Ρουβίκωνα στα γραφεία της εσπρεσο και δημοκρατίας

  3. Επίσκεψη του Ρουβίκωνα στα γραφεία της εφημερίδας Espresso, που προσφάτως στοχοποίησε με πρωτοσέλιδο μια συντρόφισσα που συμμετείχε στην υπεράσπιση της κατάληψης Ματρόζου στο Κουκάκι, και της εφημερίδας Δημοκρατία που στοχοποίησε χυδαία τον Νίκο Ρωμανό

  4. Ο Ρουβίκωνας εισέβαλε στα γραφεία των εφημερίδων Δημοκρατία και Espresso, δίπλα στο Καλλιμάρμαρο, πατώντας τον κωδικό για να ανοίξει η πόρτα Να προσέχετε τι γράφετε. Να είστε καλά παιδιά ε; ΥΓ. Θα ακολουθήσει κείμενο και βίντεο.

  5.  Ο χρήστης  έκανε Retweet

    The consulate in got a visit by comrades to protest against Scott Morrison’s govt’s inaction on climate change and its handling of the ongoing bushfire crisis that has devastated the country, destroying wildlife and polluting the air.

  6.  Ο χρήστης  έκανε Retweet

    Caution, an attack on the Espresso and Δημοκρατία newspaper has been reported. Paints and damage on the interior. The cops will try and fill quotas as usual by picking up randoms in the street.

  7.  Ο χρήστης  έκανε Retweet

    [Θεσσαλονίκη] Παρέμβαση της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης με μπογιές στο προξενείο της Αυστραλίας ενάντια στην καταστροφή της φύσης

  8.  Ο χρήστης  έκανε Retweet

    Επίθεση στα γραφεία των εφημερίδων «Δημοκρατία» και «Espresso» πριν από λίγο.

  9.  Ο χρήστης  έκανε Retweet

    Παρέμβαση απο την Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης σήμερα στα Jumbo ενάντια στη κυριακάτικη εργασία. Ουτε βήμα πίσω!

  10.  Ο χρήστης  έκανε Retweet

    Μελη της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης επιτέθηκαν στο προξενείο της Αυστραλίας που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης . Η παρέμβαση έγινε για τα καμένα δάση και το ρόλο του κράτους της Αυστραλίας στη λεηλασία της φύσης.

  11.  Ο χρήστης  έκανε Retweet

    [Θεσσαλονίκη] Παρέμβασης της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης () σε υποκατάστημα ενάντια στην κυριακάτικη εργασία

  12.  Ο χρήστης  έκανε Retweet

    [Θεσσαλονίκη] Παρέμβαση της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης () με μπογιές στο προξενείο της Αυστραλίας ενάντια στην καταστροφή της φύσης

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Δείτε τις δοκιμασίες του Μοχάμεντ Άλι

Διαβάστε για το ντοκιμαντέρ που ασχολείται με την σύνθετη και εντυπωσιακή ζωή του Μοχάμεντ Άλι, το οποίο θα προβληθεί στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος/Mikrokosmos Cinema στην Λεωφόρο Συγγρού σε συνεργασία με την HUMBA.

Δείτε τις δοκιμασίες του Μοχάμεντ Άλι

Ένα αντισυμβατικό αθλητικό ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Μπιλ Σίγκελ και παραγωγής από την Kartemquin Films το οποίο διερευνά την καταπληκτική και σύνθετη ζωή του Μοχάμεντ Άλι εκτός του ρίνγκ, παραγωγής του 2013.

Από τις ρίζες του στο Λουίβιλ, και τα χρόνια της εξορίας από τα ρινγκ, ωσότου να λάβει το Μετάλλιο της Ελευθερίας από τον Προέδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, η ταινία παρακολουθεί τη διαδρομή του Άλι από ποιητή σε παρία και από εκεί σε παγκόσμιο πρεσβευτή της ειρήνης.

Σε κάθε στάδιο, οι προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει ο Άλι έφταναν πολύ πιο μακριά από τα όρια του ρινγκ και περιλάμβαναν ζητήματα εξουσίας, φυλής, στράτευσης, και ταυτότητας με τα οποία όλοι μας ερχόμαστε αντιμέτωποι.

«Οι δοκιμασίες του Μοχάμεντ Άλι» δεν είναι μια ταινία για την πυγμαχία και δεν περιλαμβάνει τις καλύτερες στιγμές της πυγμαχικής του καριέρας. Αντίθετα, εστιάζει στις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του Άλι: στην απόφασή του να ενταχθεί σε μια αμφιλεγόμενη θρησκευτική οργάνωση, στον αγώνα του να ανατρέψει την πενταετή ποινή φυλάκισης για την άρνησή του να υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό, και στην πάλη του με τη νόσο του Πάρκινσον.

Τιμή Εισιτηρίου: 5 ευρώ
Δεν Διατίθενται σε Προπώληση
Προβολές: Παρασκευή 10 Ιανουαρίου (12:00), Σάββατο 11 Ιανουαρίου (15:30) και Κυριακή 12 Ιανουαρίου (15:30)

https://www.fosonline.gr/plus/cinema/article/79594/oi-dokimasies-toy-moxament-ali

Στο #HUMBA34 δεν…χώρεσε εκ παραδρομής – βασικά λόγω του Κουβανικού Δαίμονα (inside joke) 😉 – ένα κείμενο του Barefoot Flag, για τον (ποιον άλλο) Μοχάμεντ Άλι. Όσες/οι προσέλθετε στις προβολές «Οι Δοκιμασίες του Μοχάμεντ Άλι»

 

περιοδικό HUMBA
@HUMBAzine
θα έχετε την ευκαιρία να παραλάβετε ένα 8σέλιδο, σαν ενθύμιο. Σας αναμένουμε #Boxin_Humba #theTrialsofMuhhamadAli #documentary #thegreatest #Humba_doc

Εικόνα

10:53 μ.μ. · 10 Ιαν 2020

Δύο λόγια για το ντοκιμαντέρ…

 

Έχουμε συνηθίσει να κρίνουμε τα ντοκιμαντέρ από το πόσο επαρκές μάς μοιάζει το αρχειακό υλικό, και πόσο ενδιαφέρουσες οι συνεντεύξεις. Σε αυτό το φιλμ του Μπιλ Σίγκελ φαίνεται σχεδόν άψογο, αφού κουράζεσαι (δηλ. δεν χορταίνεις) να βλέπεις τον Άλι σε δημόσιες εμφανίσεις, τηλεοπτικές συνεντεύξεις, καλτ προπονητικές στιγμές και διάφορες μανούρες, παράλληλα με τις πιο έγκυρες φιγούρες της εποχής, από τον Μάλκολμ Χ, τον Ελάιτζα Μοχάμεντ και τον Στόουκλι Καρμάικλ, μέχρι τον Ντον Κινγκ, τον Γουίλτ Τσάμπερλεν και την Νταιάνα Ρος. Ταυτόχρονα και οι συνεντευξιαζόμενοι έχουν αληθινή σχέση, είτε με τον ίδιο τον Άλι είτε με το γενικότερο κλίμα της εποχής -άρα έχουν ουσιαστικά πράγματα να πουν. Δεν λείπουν μάλιστα και οι εκπλήξεις ανάμεσά τους.

Διατηρώντας το μποξ στο φόντο, η εικόνα μιλάει για την εξέλιξη του παρορμητικού και συχνά αφελούς νεαρού πυγμάχου σε κορυφαία παγκόσμια προσωπικότητα ενός ολόκληρου αιώνα, αλλά και για ευρύτερα ζητήματα, όπως την αντιστροφή ρόλων ανάμεσα στο (πρώην) «εθνικά επικίνδυνο» αμερικανικό Έθνος του Ισλάμ και το (επίσης πρώην) γραφικό και ανώδυνο παραδοσιακό Ισλάμ. Πέρα από αυτά, με εξαρχής σαφείς προθέσεις ότι δεν πρόκειται για βιογραφία (πολύ δε περισσότερο αγιογραφία) του Μοχάμεντ Άλι, αλλά ένα φιλμ εστιασμένο στην πολιτική -και τελικά προσωπική- ωρίμανση του αξεπέραστου ειδώλου, το ντοκιμαντέρ συγκινεί κινηματογραφικά (έχει και συμπαθές σάουντρακ), χρησιμοποιώντας το μίνιμουμ του διαθέσιμου μελοδραματισμού.
Ανδρέας Κίκηρας

 

You are here: Browse: Home  Blog  «Είσαι επαγγελματίας πυγμάχος;» «Είμαι επίσης ιερέας της ισλαμικής θρησκείας»