φυλακές, carcere

Αμνηστία, αμέσως. Την Τρίτη δημόσια συνάντηση στη Ρώμη

 

Η ιστορία του Cesare Battisti, με την επικοινωνιακή αντιδραστική κατακραυγή που προκάλεσε, μας οδηγεί να ξαναπάρουμε τον λόγο για την αναγκαιότητα αμνηστίας όσον αφορά τα πολιτικά και κοινωνικά αδικήματα. Για την τρίτη, 22 Ιανουαρίου στη Ρώμη έχει συγκληθεί δημόσια συνάντηση στις 6 και 30 μ.μ. στα Magazzini Popolari Casal Bertone (via Orero 61).

Μετά την ανεξήγητη έκδοση αστραπή από την Βολιβία ο Cesare επέστρεψε στην Ιταλία ως φυλακισμένος ενός πολέμου που έχει τελειώσει. Αλλά η εκδίκηση του Κράτους που κήρυξε αυτό τον πόλεμο εναντίον των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς με σφαγές, δολοφονίες και προληπτικές φυλακίσεις δεν έχει τελειώσει. Αφού κέρδισε αυτόν τον αγώνα, με κάθε απαραίτητο μέσο, η άρχουσα τάξη της χώρας συνεχίζει την εκδίκησή της επί των πρωταγωνιστών εκείνης της εποχής, επάνω σε εκείνη την έφοδο στον ουρανό που δεν μπορεί να καταλήξει ανάμεσα στα κάγκελα των φυλακών. Η κυβέρνηση της προπαγάνδας χρησιμοποίησε τη σύλληψη του Battisti για να μετριάσει τις εσωτερικές και εξωτερικές αντιθέσεις της, καθιστώντας τα κρατικά βασανιστήρια – με τις μορφές της απομόνωσης στις φυλακές και την ισόβια κάθειρξη – ένα στοιχείο σταθεροποίησης των συναινέσεων, με τη συνέργεια ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας των πολιτών και του πολιτιστικού humus μιας χώρας που δεν είναι σε θέση να κλείσει τους λογαριασμούς με τη δική της ιστορία.

Πιστεύουμε ότι η σύλληψη του Battisti ανοίγει ξανά επειγόντως το θέμα της αμνηστίας για πολιτικά και κοινωνικά αδικήματα στη χώρα αυτή. Σε μια εποχή όπου η καταστολή και η προληπτική καταστολή γίνονται σκληρότερες δεν μπορούμε να παραδώσουμε τον Cesare στους φύλακες του. Αναγκάζοντας τη χώρα να ασχοληθεί με το παρελθόν της, να ξεκινήσει μια σοβαρή συζήτηση για την Αμνηστία, σημαίνει να υπερασπιστούμε ΣΗΜΕΡΑ την πολιτική και κοινωνική βιωσιμότητα, δυνατότητα δράσης όλων των ακτιβιστών.

Τα 3 σημεία επάνω στα οποία να αναπτύξουμε την πρωτοβουλία

1) όχι στα βασανιστήρια του Battisti μέσω της απομόνωσης κατά τη διάρκεια της ημέρας και της ισόβιας φυλάκισης. Το τέλος της εποχής του ένοπλου αγώνα, η έλλειψη παρουσίας παράνομων δομών στην επικράτεια, η ηλικία και η αδυναμία επανάληψης του αδικήματος από τον Cesare καθιστούν αυτή την ποινή ένα πραγματικό βασανισμό εναντίον του, καθώς και μια περιττή εκδίκηση ενάντια σε μια ιστορία όπου υπήρξε ήδη ένας νικητής.

2) να δώσουμε ξανά φωνή στο θέμα της αμνηστίας για πολιτικά και κοινωνικά εγκλήματα. Ένα κίνημα που δεν αγωνίζεται για την αμνηστία των κρατουμένων και όλων εκείνων που καταγγέλθηκαν για λόγους που συνδέονται με τους κοινωνικούς αγώνες είναι ένα κίνημα που παραιτείται από την πιθανότητα υπεράσπισης και επέκτασης της πολιτικής και κοινωνικής βιωσιμότητάς του, της δυνατότητας του να δράσει.

3) να αποδώσουμε ξανά στη δεκαετία του ’70 και τη δεκαετία του ’80 πολιτική και κοινωνική αξιοπρέπεια αποσπώντας τις από την αφήγηση όλων εκείνων που περιγράφουν εκείνα τα χρόνια ως τυφλή και αδιάκριτη βία.

Στην συζήτηση προβλέπονται οι παρεμβάσεις των Sergio Cararo (σύνταξη του Contropiano), Caterina Calia (δικηγόρος), Nunzio D’Erme (Osservatorio repressione), Marco Lucentini (δικηγόρος), Arturo Salerni (δικηγόρος), Francesco Romeo (δικηγόρος), Paolo Persichetti (δημοσιογράφος) και Davide Steccanella δικηγόρος υπεράσπισης του Cesare Battisti

Η πρωτοβουλία προωθείται από Contropiano, Noi Restiamo, Magazzini popolari Casalbertone

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

ένοπλη πάλη, lotta armata

Ο Battisti και η κακιά συνείδηση κάποιων “αριστερών”.

Se c’è qualcosa che rende più cupe queste ore, sono le reazioni di certa “sinistra” di fronte all’arresto di Battisti, e più in generale rispetto all’uso strumentale che viene fatto di questa vicenda per sciorinare giudizi sommari sull’intero ciclo di lotte degli anni Settanta.

ΡΩΜΗ»Η σύλληψη του Cesare Battisti στην Βολιβία είναι ένα εξαιρετικό νέο, για τις οικογένειες των θυμάτων και για την ιταλική δικαιοσύνη. Χάρη στις δυνάμεις της τάξης της Χώρας μας που συνέβαλαν στη σύλληψη του». Το δηλώνει σε ένα tweet η Laura Boldrini.  

Fornaro: Τώρα να φέρουμε πίσω και τον Casimirri                                                                   »H σύλληψη του Cesare Battisti είναι ένα καλό νέο γι αυτούς που πιστεύουν στη δικαιοσύνη και πολέμησαν ενάντια στην τρομοκρατία την εποχή των χρόνων του μολυβιού. Τώρα περιμένουμε τον ίδιο προορισμό για να εκδοθεί στην Ιταλία ένας άλλος επιφανής που διαφεύγει, ο Alessio Casimirri, που αυτή τη στιγμή διατηρεί εστιατόριο στην Νικαράγουα: ένας από τους πρωταγωνιστές της σφαγής στην οδό Fani όπου έχασαν τη ζωή τους οι πέντε άνδρες της συνοδείας του Aldo Moro». Το σημειώνει ο επικεφαλής των Ελεύθερων και Ίσων στην Camera, Federico Fornaro.

 

Πηγαίνουμε από τους εκ των υστέρων στρατηγούς, αυτούς που γνωρίζουν απ’ έξω κι ανακατωτά πως θα πρέπει να γίνει μια επανάσταση (αλλά όμως, ποιος ξέρει γιατί, πάντοτε αυτές τις πολύ σημαντικές πληροφορίες τις κρατούν πολύ σφιχτά για τον εαυτό τους) στους συνήθεις manettari, έτοιμους να κάνουν την ουρά στον «προοδευτικό» δικαστή της βάρδιας λες και είναι ο μαγικός αυλητής, μέχρι να φτάσουμε στους εκτός χρόνου διαχωρισμένους, εκείνους στους οποίους κανείς δεν ζήτησε τίποτα, αλλά που αν δεν μετανοήσουν αισθάνονται ένοχοι.

Το επαναλαμβάνουμε για άλλη μια φορά (και επειδή κάποιος επιμελής λογοκριτής μας διέγραψε το χθεσινό ποστάρισμα στη σελίδα FB): για εμάς το γεγονός ότι ο Battisti είναι ένοχος ή όχι για τα εγκλήματα που του αποδίδονται μας ενδιαφέρει ελάχιστα ή καθόλου. Έχουμε προφανώς τις δικές μας ιδέες σχετικά με αυτό το θέμα, γνωρίζουμε πολύ καλά ποια ήταν η σημασία του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, αλλά δεν πιστεύουμε ότι αυτό είναι το σχέδιο επάνω στο οποίο βασίζεται ολόκληρο το ζήτημα αυτό. Αυτή η χώρα, αρέσει ή όχι, συγκλονίστηκε για πάνω από μια δεκαετία από έναν εμφύλιο πόλεμο χαμηλής έντασης, μια σύγκρουση που έκανε νεκρούς και τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Περισσότερους από την δική μας, στην πραγματικότητα, αν θέλουμε πραγματικά να επιδοθούμε σε αυτή την μακάβρια καταμέτρηση. Έναν πόλεμο που έφερε στη φυλακή χιλιάδες προλετάριους που θάφτηκαν από βαριές ποινές. Έναν πόλεμο που, δυστυχώς, χάσαμε. Όλοι. Συμπεριλαμβανομένων αυτών που δεν πήραν τότε τον δρόμο του ένοπλου αγώνα. Και αυτή η ήττα μετριέται καθημερινά στην επισφάλεια των ζωών μας, στους μισθούς που δεν είναι ποτέ αρκετοί- που δεν φθάνουν ποτές, στη μαζική ανεργία. Σήμερα, πάνω από σαράντα χρόνια μετά το τέλος εκείνης της ιστορίας, η μανία και η εκδικητικότητα των νικητών εναντίον των ηττημένων, η damnatio memoriae – η κατάκριση της μνήμης στην οποία θέλουν να καταδικάσουν τους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής, είναι απλώς και μόνο η προσπάθεια να κλείσουν τους λογαριασμούς με τη δεκαετία του ’70, καθώς και η κατασταλτική εικόνα αυτού του Κράτους. Αυτή είναι η βαθιά αίσθηση, η βαθιά έννοια της ιστορίας Battisti ο οποίος, εκείνης της εποχής, ήταν εδώ που τα λέμε ένας μικρότερος πρωταγωνιστής. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει, όσον αφορά εμάς, βρίσκεται στην άλλη πλευρά του οδοφράγματος.

6534 letture totali 88 letture oggi  συνολικές και σημερινές αναγνώσεις
ένοπλη πάλη, lotta armata

Λευτεριά στον Battisti. Να ελευθερώσουμε τα χρόνια Εβδομήντα.

 

Από τη χθεσινή νύχτα, δυστυχώς, ο Cesare Battisti είναι και πάλι φυλακισμένος. Υπάρχει κάτι εξαιρετικά σημαντικό στη μανία με την οποία το ιταλικό Κράτος τον κυνηγάει αυτά τα χρόνια, κάτι που ξεπερνά την φιγούρα του, τη συγκεκριμένη περίπτωση του, και έχει τις ρίζες της στο φόβο που αυτός ο κύκλος ταξικών αγώνων, αυτός της δεκαετίας του ’70, μπόρεσε να προκαλέσει στις κυρίαρχες τάξεις αυτής της Χώρας. Μετά από περισσότερα από σαράντα χρόνια μας ενδιαφέρει πραγματικά πολύ λίγο να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα σε νομικό επίπεδο. Φυσικά, γνωρίζουμε ότι οι ερήμην εκδικάσεις βλάπτουν τα θεμελιώδη δικαιώματα των εναγομένων, και πιστεύουμε ότι η ισόβια φυλάκιση είναι μια απάνθρωπη τιμωρία όσο μια θανατική ποινή, αλλά το σχέδιο επάνω στο οποίο λαμβάνει χώρα αυτή η υπόθεση είναι καθαρά πολιτικό. Είναι η εκδίκηση εκείνων που βγήκαν νικητές από αυτόν τον πόλεμο. Πρόκειται για την προειδοποίηση σε αυτούς που θα ήθελαν να προσπαθήσουν ακόμη και να φανταστούν να εφορμήσουν στον ουρανό. Για το λόγο αυτό, ενώ τα σκυλιά φρουράς εξακολουθούν να γαβγίζουν, θέλουμε να το πούμε δυνατά:

CESARE BATTISTI LIBERO. LIBERIAMO GLI ANNI SETTANTA. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ CESARE BATTISTI. ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ

7791 letture totali 334 letture oggi, συνολικές και σημερινές αναγνώσεις
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Υπέρ ή ενάντια στην επανάσταση;

Stampa

 

29739

Έχουμε μεταφράσει και δημοσιεύουμε το ακόλουθο κείμενο που εμφανίστηκε στις 2 δεκεμβρίου 2018 στον ιστότοπο Paris Luttes. Μας φαίνεται να αποκαταθιστά ορισμένες από τις κυριότερες θέσεις – και τα όρια – της συζήτησης και των στάσεων που υπάρχουν στα γαλλικά αγωνιστικά πλαίσια για το φαινόμενο των Κίτρινων Γιλέκων-Gilets Jaunes. Αλλά είναι βασικά μια χρήσιμη υπενθύμιση για όλους και για όλα.

Pro o contro la rivoluzione?

Εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, κάποιες και κάποιοι διατύπωσαν το ζήτημα της πολιτικής τους δράσης με αυτό τον τρόπο: «Τι κάνεις με την επαναστατική ιδέα όταν η κατάσταση δεν είναι τέτοια;» Η απάντηση που έδωσαν, πολύ σωστά, με δεδομένο το ρίζωμα στις γειτονιές, ήταν εκείνη της συμμετοχής στην οικοδόμηση της αυτονομίας. Σήμερα η υπόθεση δεν είναι ακριβώς η ίδια, ο αέρας φαίνεται να είναι λίγο πιο νευρικός. Επομένως ίσως είναι καιρός να αναδιατυπώσουμε το ερώτημα: «Πώς να ανοίξουμε εκ νέου την επαναστατική υπόθεση όταν η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική;»

Τις τελευταίες εβδομάδες πολλοί αγωνιστές και αγωνίστριες περιστρέφονταν γύρω από το ζήτημα μιας κινητοποίησης που τη νιώθουν ως εξωγενή, τα Gilets Jaunes. «Κάτι συμβαίνει, αλλά αυτό δεν προέρχεται από εμάς. Είμαστε υπέρ ή κατά;» Ένας βαθύς γρίφος. Γιατί υπάρχει ένα τέτοιο χάσμα μεταξύ των αγωνιστών και της σημερινής κατάστασης;

Στην αρχή έγινε λόγος για «τραχείς ανθρώπους που δεν θέλουν να πληρώσουν φόρο». Μετά άρχισαν να δικαιολογούν την απόρριψη με την αποδοκιμασία των ρατσιστικών, σεξιστικών, ομοφοβικών ενεργειών τους. Στη συνέχεια, η σχεδόν ενστικτώδης άρνηση μετατράπηκε σε δισταγμό. Διαπιστώθηκε ότι αυτά τα υποκείμενα και αυτά τα μεμονωμένα γεγονότα δεν μπορούσαν να θεωρηθούν αντιπροσωπευτικά του συνόλου του κινήματος των Gilets Jaunes, καθώς αυτό το κίνημα είναι κάτι πολύ ετερογενές.

Την εβδομάδα της 17ης, παρά τις άμεσες ενέργειες, τα σημαντικά οικονομικά μπλόκα και τις άγριες διαδηλώσεις, εξακολουθούσε να υπάρχει μια κάποια απροθυμία απέναντι στους Gilets Jaunes επειδή, αν και υπήρχε μια εξέγερση, εξίσου μέρος των στρατευμένων δεν τάσσονταν υπέρ της συμμετοχής στις διαδηλώσεις μαζί με «όλους αυτούς τους φασίστες». Ταυτόχρονα, ένα άλλο μέρος της στράτευσης έσπρωχνε αντιθέτως προς την αναγκαιότητα της αγωνιστικής παρουσίας μέσα σε αυτό το έδαφος ακριβώς για να μην το παραχωρήσει σε αυτούς. Σε κάθε περίπτωση, υπήρχε η ανάγκη να προβληματιστούμε. Για δύο εβδομάδες, σύνεση, ανάλυση, σχεδόν κανένα σχέδιο δράσης. Από την άλλη πλευρά, μια αναλλοίωτη συνέχεια των αγώνων, των συνηθισμένων. Σαν τα Κίτρινα Γιλέκα να μπλοκάρουν τους δρόμους … του Κεμπέκ.

gilets

Κάποιοι και κάποιες προτείνουν ότι, πέρα από την ταξική περιφρόνηση, ο βαθύς λόγος είναι ότι, όταν φθάνει η αποφασιστική στιγμή, οι στρατευμένοι απορρίπτουν την αλλαγή, γενική ή προσωπική κι αν είναι. Υπονοώντας ότι αυτή η απόρριψη είναι ουσιαστικά εγγενής στην αγωνιστική κατάσταση. Υπάρχει η συντηρητική απόκλιση της μαχητικότητας; Εάν υπάρχει μια μαχητική τάση να αποκρύπτει την πιθανότητα μιας ξαφνικής αλλαγής, είναι με το φόβο του απρόβλεπτου, του μη οικείου, του άγνωστου που εξηγεί τoν αποπροσανατολισμό με την εμφάνιση μιας νέας κατάστασης.

Ένα πράγμα είναι βέβαιο, υπάρχει μια έλλειψη τόσο διαθεσιμότητας όσο και γεύσης για τον αυθορμητισμό. Αυτό που πρέπει να αμφισβητηθεί είναι οι αγωνιστικές συνήθειες. Είναι αυτές που εμπόδισαν να ειδωθεί σε αυτή την αρχή πρωτοφανούς κινητοποίησης, όχι μόνο η νόμιμη οργή των Gilet Jaunes, αλλά και η δυνατότητα μιας λαϊκής εξέγερσης που ξεχειλίζει πέρα από τα περιθώρια και την ένταση ενός «κοινωνικού κινήματος».

Όλα αυτά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που δεν σταματάμε να επικρίνουμε όταν επιτίθενται στα κινήματα μας έχουν αποκτήσει ξαφνικά αξιοπιστία στα μάτια αυτών των ίδιων αγωνιστών; Αμέσως μόλις λάβει χώρα μια ρατσιστική ή ομοφοβική επίθεση, τα μέσα εκτοξεύονται εκεί πάνω. Ταυτόχρονα όμως, όταν μια παλιά υπο-νομαρχία καταλαμβάνεται στην St. Nazaire και μετονομάζεται σε «σπίτι του λαού» ή όταν κυνηγιούνται οι φασίστες στη Ρουέν ή όταν οργανωνόμαστε με τους συνδικαλιστές για να ενισχύσουμε τα οικονομικά μπλόκα … δεν υπάρχουν ειδήσεις.

Το Σάββατο 24 νοεμβρίου, αρκετοί αγωνιστές βρέθηκαν στα Ηλύσια Πεδία. Την επομένη αυτής της ημέρας εξέγερσης, βλέπουμε μια μεγαλύτερη αποδοχή των Gilets Jaunes. Οι εικόνες των Champs-Élysées, καθώς και κάποιες εκκλήσεις από σημαντικές κολεκτίβες, έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς να μην μπορούν πλέον να σταματήσουν στη δική τους ανάκρουση. Κάτι, ανάμεσα στον φετιχισμό της εξέγερσης και μια αυθεντική συνειδητοποίηση, οδήγησε να αντιληφθούν την δική τους μη συμμετοχή ως κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπονται.

Όταν οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες άρχισαν να ζεσταίνονται, έφτασε επί τέλους η ώρα να αναρωτηθούν «τι κάνουμε;» Συμμετοχή στην διαδήλωση … και μετά; Τι έλλειψη φαντασίας ενώ υπάρχει παντού εκεί γύρω μια γιορτή.
Αντί να θεωρείται ένας κίνδυνος – να αισθανόμαστε άχρηστοι και μειοψηφικοί – η συμμετοχή σήμερα θα μπορούσε σωστά να είναι η στιγμή που οι συνήθειες πιέζονται να διαλυθούν μέσα στον πειραματισμό, και αυτά θα ήταν a priori, καλά νέα.

VERBATIM. Voici toutes les revendications des Gilets jaunes

Θα μπορούσε να μας τύχει να ακούσουμε ότι δύο, τρεις εβδομάδες «καθυστέρησης» είναι μάλλον ο χρόνος μιας δικαιολογημένης προσοχής-επιφυλακτικότητας. Θα απαντούσαμε πως, αν υπήρχε μια στιγμή κατά την οποίαν θα μπορούσε να ειπωθεί ότι επρόκειτο για ένα φασιστικό κίνημα, ήταν ακριβώς επειδή αυτοί δεν είχαν αυτή την καθυστέρηση, όπως φάνηκε από την παρέλαση της Bastione Sociale στη Λυών στις 17 νοεμβρίου.
Μπορούμε επίσης να απαντήσουμε πως για να δημιουργηθεί μια άποψη, το έδαφος παραμένει αναγκαίο. Εν πάση περιπτώσει δεν είναι η καθυστέρηση που είναι ανησυχητική, όσο οι λόγοι που την έκαναν αναπόφευκτη.

Αυτή η απουσία αντιδραστικότητας είναι η απόδειξη μιας στρατηγικής σκέψης που εμποδίζει τη δράση κατά την εκδήλωση μιας κατάστασης που δεν έχει πραγματοποιηθεί από τους ίδιους. Ή αλλιώς, της ανεπάρκειας του στρατηγικού προβληματισμού tout-court.
Σε όσους έχουν απορρίψει και δυσφημίσει τoυς πρώτες κραδασμούς των Gilets Jaunse, είναι απαραίτητο να θέσουμε μια ερώτηση: πώς φαντάζονται την πυροδότηση μιας επαναστατικής κατάστασης; Ξεκινώντας από την αποφασιστική δράση μιας οργάνωσης; Εστιασμένη σε ένα ενιαίο ομογενές υποκείμενο; Ή, αν δεν φαντάζονται μια αλλαγή του ρυθμού, πώς νομίζουν ότι θα προχωρήσουν πραγματικά στην υπόθεση τους, στον αγώνα τους; Χάρη σε μια ερμητική χρονικότητα προς τους άλλους που την περιβάλουν;

Από την πλευρά μας, δεν έχουμε την πρόθεση να συζητήσουμε αν είμαστε μάρτυρες μιας επαναστατικής κατάστασης ή όχι. Ταυτόχρονα είναι πιθανό οι περισσότερες από τις εξεγέρσεις που έρχονται (και ένα μεγάλο μέρος από εκείνες του παρελθόντος) να είναι παρόμοιες με αυτές που συμβαίνουν εδώ και 3 εβδομάδες στη μητροπολιτική Γαλλία και στην Réunion. Πάνω απ ‘όλα, θεωρούμε ότι είναι επιθυμητό να δοθούν με αυτό τον τρόπο.
Χωρίς να είναι μια εξέγερση που ξεσπά από ένα πολιτικό κόμμα ή μια πολιτική οργάνωση, δίχως ένας οποιοσδήποτε ηγέτης, αντιπρόσωπος ή leader να καταφέρνει να γίνεται εκπρόσωπος της, κάθε προσπάθεια καταγγέλλεται από όλες τις πλευρές.

Εάν τα πρώτα μπλόκα ξεκίνησαν από την έκκληση ενός μικρού αριθμού ατόμων – μερικών όχι ιδιαίτερα αξιοσύστατων – και όσον αφορά συγκεκριμένο αίτημα – την ακύρωση ενός φόρου επί των καυσίμων – η υπέρβασή τους ήταν σχεδόν άμεση. Στη συνέχεια, η κινητοποίηση επεκτάθηκε σαν μια κηλίδα πετρελαίου και συγκεκριμενοποιήθηκε τοπικά, ταυτόχρονα, αλλά και σε εθνικό επίπεδο, με στιγμές σύγκλισης.                                                                                                                                          Έτσι είδαμε να ανθίζει μια τεράστια ποικιλία από χειρονομίες ανυπακοής: δωρεάν διόδια, διαδηλώσεις δίχως άδεια, οικονομικά μπλόκα, και άμεσες ενέργειες: καταλήψεις υπο-νομαρχιών, επιθέσεις τρακτέρ σε κρατικούς χώρους, διάρρηξη κατοικιών βουλευτών, λεηλασίες μεγάλων διανομέων … ο κατάλογος είναι μεγάλος.

Στη θέση των πλατειών, τώρα είναι οι κόμβοι, οι κυκλικές συγκλίσεις των δρόμων [ροτόντες] που αποτελούν τη φυσική βάση της κινητοποίησης. Είναι το σημάδι μιας μετακίνησης της οργάνωσης προς την περιφέρεια. Επί του παρόντος, σε πολλά σημεία των μπλόκων, γύρω από τις φωτιές οι στοιβαγμένες παλέτες αρχίζουν σταδιακά να μετατρέπονται σε καταυλισμούς …

Μια εξέγερση, που απαιτεί, όπως πολλές προηγούμενες, αξιοπρέπεια. Ή καλύτερα, όταν ακούς να μιλούν γι αυτήν ή συζητάς με εκείνους τους άνδρες και τις γυναίκες που κρατούν τα μπλόκα ύστερα από περισσότερες από 10 ημέρες στο κρύο και στη βροχή, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή την αξιοπρέπεια, αρχίζουν να την βρίσκουν και πάλι μέσα στον αγώνα, στην σύγκρουση με αυτόν ο οποίος, προς το παρόν, χαρακτηρίζεται ως ο κύριος ένοχος, ο κύριος Macron.

Πώς, λοιπόν, να μην ανησυχήσουμε από τις πολυάριθμες απεχθείς πράξεις (μια γυναίκα που της ξέσκισαν τη μαντήλα ή για τους μετανάστες που δέχτηκαν επίθεση στο Calais) και που δεν θα σταματήσουν απαραίτητα σε αυτό; Πώς να μην ενοχληθούμε από τα χειροκροτήματα μπροστά στην αστυνομία; Ή πάλι από τον αριθμό των γαλλικών σημαιών; Θα μπορούσαμε να αισθανόμαστε καλύτερα μόνο όταν η γαλλική σημαία συνοδεύεται από την σημαία της Αλγερίας, τη σημαία της Βρετάνης, την σημαία cabila, εκείνη της συριακής επανάστασης, του κινήματος Ζαπατίστας δίπλα σε εκείνες τις κόκκινες, τις μαύρες και LGBT. Επειδή πιστεύουμε ότι οι ταυτότητες δεν θα εξαφανιστούν εν μία νυκτί.
Μοιάζει μπανάλ να θυμίσουμε πως ναι, σε περιόδους εξέγερσης συμβαίνουν άσχημα πράγματα, ενοχλητικά. Αντανακλούν τον αέρα της εποχής, την έκφραση και την εξιλέωση θλιβερών ιδεών και παθών.

Η πτώση του Macron ή ακόμα και ενός καθεστώτος δεν είναι συνώνυμη με την πτώση του κράτους, του καπιταλισμού κάθε είδους καταπίεσης. Και ακόμη λιγότερο από την έλευση ενός δίκαιου και ισότιμου κόσμου. Αυτό που μπορεί να συμβεί δεν θα είναι ούτε δίκαιο ούτε εξισωτικό. Κανείς δεν πιστεύει πλέον στην «μεγάλη νύχτα», “grand soir” (ndt έννοια του τέλους του XIX – 19ου αιώνα που εκφράζει την ελπίδα μιας ξαφνικής και ριζικής ανατροπής της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης). Από την άλλη πλευρά, θα είναι ένα σημαντικό στάδιο που θα εγγράφεται σε μια μακροπρόθεσμη επαναστατική διαδικασία.

gilets1d

Από εδώ και πέρα, από αυτή την έντονη στιγμή, κανένας δεν θα μπορεί να υιοθετήσει την ίδια συμπεριφορά με αυτήν που έχει όταν προσπαθεί να χτίσει κάτι υπομονετικά. Η ερώτηση, το ζήτημα μοιάζει να είναι: πως να πάρουμε μέρος σε αυτή την στιγμή εξέγερσης κατά την οποίαν επιθυμούμε και ελπίζουμε την αποπομπή του προέδρου συμβάλλοντας στην προώθηση αυτού που θέλουμε; Δίχως να ψάχνουμε να πάρουμε την εξουσία [πράγμα που σε κάθε περίπτωση δεν θα χειροκροτήσουμε], θέτοντας εμπόδια στις προσπάθειες των εχθρών μας.

Για να εξουδετερωθούν οι δραστηριότητες αυτών των τελευταίων, θα χρειαστεί μια μαζική δόση συλλογικής οξυδέρκειας για να παραμείνουμε μέσα στα πλαίσια. Αυτή δεν είναι μια αφηρημένη έννοια αλλά κάτι που θα παίξει σε όλα τα επίπεδα, σε εθνική κλίμακα όπως και περιφερειακή, στις συζητήσεις που μεταδίδονται στην τηλεόραση όπως και σε κάθε ροτόντα, σε κάθε κόμβο.
Για το σκοπό αυτό, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ενεργοποιήσουμε ό, τι προσπαθήσαμε να οικοδομήσουμε αυτά τα τελευταία χρόνια όσον αφορά δεσμούς, ιδέες ή εργαλεία.
Φιλίες, συμμαχίες, συναντήσεις … ήρθε η ώρα να δούμε ο ένας τον άλλον και να συζητήσουμε, όχι για ότι συμβαίνει, αλλά γι αυτά που μπορούμε να κάνουμε μαζί.

Εκτός από τους υλικούς πόρους, έχουμε αναπτύξει μέσα για την καταπολέμηση της κυριαρχίας, είτε πρόκειται για σεξιστική, ρατσιστική ή ταξική. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν είναι ικανοποιητικό, όλα είναι απίστευτα μερικά, αλλά έχουμε κάτι να προσφέρουμε.
Οι γιατροί του δρόμου στις διαδηλώσεις, τα αιτήματα να σταματήσουμε να πληρώνουμε το ενοίκιο, τα λαϊκά τραπέζια και εστιατόρια για να συναντιόμαστε και να ήμαστε σε θέση να τα βγάλουμε πέρα στο τέλος του μήνα.

Αλλά τι θέλουμε να κάνουμε με όλα αυτά; Θησαυρό για την προσωπική μας παρηγοριά, ελπίζοντας ότι κάποιος θα πέσει πάνω μας στρίβοντας τη γωνία; Αυτό θα σήμαινε την αναπαραγωγή των προνομίων μας, ακόμα χειρότερα, την επινόηση νέων.
Ή αντιθέτως θέλουμε να προσπαθήσουμε να τα επεκτείνουμε, να τα διαθέσουμε και πάνω απ ‘όλα θέλουμε να επιτρέψουμε την αλλοίωση τους μέσα στη συνάντηση με την ένταση, με τον άλλο σε πιο πολύπλοκα επίπεδα. Πρέπει να προτείνουμε μέσα σε αυτό το πλαίσιο και αυτή την συγκυρία απαντήσεις για την καταπολέμηση τόσο του δικού μας εγώ όσο και του εχθρού ταυτόχρονα.

Ό, τι κι αν είναι, περί ότι κι αν πρόκειται, είναι καλύτερα να βοηθήσουμε να μην πάει πίσω, να μην νικηθεί μια εξέγερση παρά να προφητεύουμε την ήττα της και στη συνέχεια να απολαμβάνουμε το γεγονός πως είχαμε δίκιο.
Για να διευκρινίσουμε, η πρότασή μας δεν είναι να ζητήσουμε από όλους να βάλουν ένα κίτρινο γιλέκο. Μπορούμε να το κάνουμε, φυσικά, αλλά η έκκληση είναι μάλλον να συμμετάσχουμε στην ένταση της κινητοποίησης ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Αυτό μπορεί να σημαίνει ανάλογα με την περίπτωση να πάμε να συναντήσουμε τους καταληψίες των αυτοκινητιστικών κόμβων, στις ροτόντες, όπως και αναστατώνοντας τους ίδιους τους δικούς μας αγώνες.

Το Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου, το κίτρινο κύμα εισβάλει για τρίτη φορά στο Elysée. Το Παρίσι δέχεται εισβολή από χιλιάδες ανθρώπους που επικαλούνται την εξέγερση, την επανάσταση. Οι μετρήσεις αυτού του ρυθμού πρέπει να ληφθούν καλά. Δεν πρέπει να παίζουμε ενάντια στον χρόνο.
Το θέμα δεν είναι πλέον να συμμαχήσουμε με αυτό το «κίνημα». Δεν μπορεί κανείς να συμμαχεί με μια στιγμή. Ακόμη λιγότερο με μια εξέγερση. Μπορούμε να ενταχθούμε σε μια εξέγερση, να ενωθούμε μαζί της. Μπορούμε να βυθιστούμε σε μια εξέγερση.

Μετά από όλα αυτά, γι αυτούς που θέλουν ξανά να συζητήσουν αν είναι χρήσιμο, αν αξίζει τον κόπο να προσεγγίσουν αυτό που συμβαίνει και όχι να αναρωτιούνται τι μπορούν να κάνουν αυτοί, παρουσιάζουμε μια απλούστερη ερώτηση για να ενθαρρύνουμε τις συζητήσεις τους: «Η επανάσταση: υπέρ ή κατά;».
Εμείς έχουμε κάνει την επιλογή μας: προσθέτουμε τη δύναμή μας σε όλες εκείνες που θέλουν να σταματήσουν τη χώρα, να την ωθήσουν να προβληματιστεί και να αρχίσουμε να χτίζουμε αυτό που θέλουμε.

Να συμβάλλουμε στην πτώση του καθεστώτος και στην οργάνωση αυτού που έρχεται μετά.
(un contributore e una contributrice, ένας συνεισφέροντας και μια συνεισφέρουσα)

 

https://www.infoaut.org/segnalazioni/pro-o-contro-la-rivoluzione

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Tupamaros. La noche de los 12 años, η νύχτα 12 χρόνων, η ταινία για τον Pepe Mujica

 

Στον κινηματογράφο. Το film του Alvaro Brechner για τον πρώην πρόεδρο της Ουρουγουάης και των συντρόφων του Movimiento de liberación Nacional, με το οποίο φυλακίστηκε στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας στην Uruguay

Ήταν η χρονιά του Pepe Mujica φέτος στη έκθεση της Βενετίας: αφιερωμένες στον πρώην πρόεδρο της Ουρουγουάης που μείωσε τη φτώχεια της χώρας στο 9% είδαμε δύο ταινίες και η δική του παρουσία προκάλεσε προειδοποιήσεις σε σχέση με την ευθύνη όλης της δύσης όσον αφορά τη φτώχεια στον κόσμο, την ανάγκη δημιουργίας ενός «σχεδίου Marshall» για την Αφρική.

Ενώ ο Kusturica έκανε ένα ντοκιμαντέρ που φωτίζεται από τον πρόεδρο ο οποίος οδηγούσε το τρακτέρ και χάριζε το 70% του μισθού του στους φτωχούς, στο τμήμα Ορίζοντες, η ταινία έχει προγραμματιστεί τώρα στις αίθουσες, Una notte di 12 anni, (La noche de los 12 años, Η νύχτα των 12 χρόνων) από τον ουρουγουανό σκηνοθέτη και παραγωγό Alvaro Brechner, μια ταινία του είδους της φυλακής, η οποία όμως αποκαλύπτει ένα ελάχιστα γνωστό γεγονός, τα αυθεντικά συμβάντα εξαιρετικών χαρακτήρων, του Μουχίκα και των συντρόφων του Tupamaros που συνελήφθησαν κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ουρουγουάη (1973-1985). «Με έπιασαν – είπε ο Mujica – επειδή δεν ήμουν γρήγορος, δεν ήμουν αθλητικός, όχι επειδή ήθελα να κάνω τον ήρωα.»

Ο BRECHNER ανακατασκευάζει στην ταινία αφού συγκέντρωσε εδώ και χρόνια έρευνες και μαρτυρίες, την πραγματική ιστορία της κράτησης ενάντια σε οποιοδήποτε σεβασμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων των τριών συντρόφων αγώνα του Movimiento de Liberación Nacional, του Pepe (μελλοντικού προέδρου Mujica), του Neto (Eleuterio Huidobro) που έγινε στη συνέχεια υπουργός άμυνας, του Ruso, του ποιητή Mauricio Rosencrof, τους οποίους έπαιξαν αντίστοιχα ο ισπανός ηθοποιός Antonio De La Torre, ο Alvaro Tort (ήταν στο Whiskey) και ο Chino Darín (γιος του μεγάλου αργεντίνου ηθοποιού Ricardo Darín). Στην ταινία ακολουθούμε μόνο τους τρεις ομήρους, στην πραγματικότητα η ιστορία βιώθηκε από εννέα αιχμαλώτους χωρισμένους σε τρεις ομάδες.

Να μιλήσουμε για είδος φυλάκισης είναι μειωτικό, δεδομένου ότι η κράτησή τους ήταν μάλλον μια πολύ μακρά μορφή βασανισμού, ήταν μέρος ενός πειράματος μηδενισμού της προσωπικότητας, με συγκεκριμένο στόχο να τους οδηγήσει στην τρέλα. Τα δώδεκα χρόνια αναφέρονται πράγματι στην φυλάκισή τους σε πλήρη απομόνωση σε πάντα διαφορετικά μέρη χωρίς να είναι σε θέση να επικοινωνούν, σχεδόν χωρίς φαγητό, φως, νερό, μέρη που να είναι όμοια με μεσαιωνικά μπουντρούμια.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΡΥ ΑΓΩΝΑ για να μην τρελαθούν θα βγουν νικητές και η ταινία τους δείχνει σε ένα κρεσέντο μεγάλης ανθρωπιάς κατά τη διάρκεια αυτών των μακρών ετών απομόνωσης, σε φαινομενικά άδειες σκηνές που γεμίζουν με δεξιότητα, όπου η κύρια διδασκαλία είναι η ανάγκη να αντισταθούν με κάθε κόστος, εφευρίσκοντας συνεχώς διαφορετικούς τρόπους επικοινωνίας μέσα από χοντρούς τοίχους, βρίσκοντας τον τρόπο να παραμείνουν ανθρώπινα όντα. Και με τη σκέψη, αφού αποφυλακιστούν, να συνεχίσουν να αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο σκηνοθέτης στις προηγούμενες ταινίες του έχει δείξει ότι επεξεργάζεται λογοτεχνικές αναφορές, όπως Onetti (Mal dìa para pescar, Κακή μέρα για ψάρεμα), εδώ κινείται στη σφαίρα του παράλογου, του παράδοξου χιούμορ, του συναισθήματος, παρότι παραμένει εμπλεκόμενος από τους κανόνες του είδους κατά κάποιον τρόπο, πέρα από της φυλακής, και της πολιτικής. Κατά βάθος πιθανότατα είναι αλήθεια ότι μια τέτοια εμπειρία δεν μπορεί να λεχθεί: ούτε ο Πέπε Μουχίκα στη Βενετία θέλησε να μιλήσει για την εποχή της κράτησης, υποδεικνύοντας εκείνες τις εμπειρίες βαθιές πληγές που πρέπει να γίνονται σεβαστές.

Αυτό που κάνει την ταινία σημαντική, εκτός από ολόκληρο το καλλιτεχνικό στήσιμο υψηλού επιπέδου, είναι ότι πρόκειται για μια διαδήλωση εργασίας επάνω στη μνήμη που εμπεριέχει εδώ και χρόνια ολόκληρη την λατινοαμερικανική ήπειρο, αλλά από την πλευρά μιας χώρας όπως η Ουρουγουάη όπου ακόμη δεν έχουν γίνει οι λογαριασμοί με το παρελθόν, σε αντίθεση με την Αργεντινή ή τη Χιλή και όπου το ζήτημα των desaparecidos, των εξαφανισμένων-αγνοουμένων παραμένει άλυτο και λείπουν οι δίκες στους στρατιωτικούς.

* Πηγή: Silvana Silvestri, IL MANIFESTO

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Φόρος τιμής στον Cristophe, τον παριζιάνο πυγμάχο

Stampa

2.5K64

 

Δημοσιεύουμε τη μετάφραση αυτής της επιστολής που έφτασε στο γαλλικό εβδομαδιαίο Lundi.am σε φόρο τιμής σε αυτόν που θα αναγνωριστεί ως Cristophe Dettinger, τον πυγμάχο που υπερασπίστηκε τα κίτρινα γιλέκα κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης του περασμένου σαββάτου στο Παρίσι. Τις ώρες που ακολούθησαν την διαδήλωση, οι εικόνες,  immagini του Cristophe ο οποίος κάνει να οπισθοχωρήσει με γροθιές μια γραμμή αστυνομικών με εξοπλισμό καταστολής ταραχών εισέβαλαν στις γαλλικές τηλεοράσεις και στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης προκαλώντας έντονα συναισθήματα. Από τη μία πλευρά το σοκ και η καταδίκη από πλευράς της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, από την άλλη μια ισχυρή λαϊκή συμπάθεια για αυτόν τον πρώην πρωταθλητή των ελαφρών βαρέων βαρών. Οργανώθηκε μια αυθόρμητη εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων για τον ίδιο και την οικογένειά του η οποία έφτασε τα 117.000 ευρώ σε λιγότερο από 48 ώρες ενώ ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε από την πεθερά λίγο πριν τη σύλληψη του, un video pubblicato dalla suocera poco prima del suo arresto, στο οποίο ο Cristophe εξηγεί τους λόγους της χειρονομίας του, δέχτηκε ήδη πάνω από ενάμιση εκατομμύριο προβολές.

Omaggio a Cristophe, il pugile parigino

Δεν ήμουν στο Παρίσι αυτό το Σαββατοκύριακο. Φορούσα το Κίτρινο Γιλέκο μου σε μια πόλη στο νότο, όπου ήμασταν πολυάριθμοι σε σχέση με τις τελευταίες εβδομάδες. Αυτό που φώτισε την μέρα μου, όμως, δεν ήταν η όψη των εκατοντάδων φωσφοριζόντων γιλέκων, αλλά, επιστρέφοντας στο σπίτι, η ανακάλυψη του βίντεο του Κριστόφ, του παριζιάνου πυγμάχου. Δεν θα υπογράψω αυτό το γράμμα με το όνομά μου, λυπάμαι γι αυτούς που θα το εκτιμούσαν, αλλά είναι λόγω (δημοσιογράφοι προσοχή, ταπώστε τα αυτιά σας) της καταστολής. Αυτό που θα πω δεν θα αρέσει στο μισητό πλήθος των μακρονιστών, ούτε σε εκείνους που άλλαξαν το κίτρινο σακάκι. Mα, ναι, ο Cristophe είναι ένας υπερήρωας. Όχι γιατί ξέρει πώς να αποκαταστήσει τον εαυτό του ως Spiderman ή επειδή ρίχνει γροθιές σαν τον Sagat [street fighter]. Πιο απλά, και είναι πράγμα σπάνιο, διότι μας έδειξε έναν τρόπο που αξίζει να δράσουμε.

Δεν θα μιλήσω για το περίφημο «πλαίσιο». Οι GG και οι υποστηρικτές τους το γνωρίζουν. Το γενικό πλαίσιο, η συγκυρία: οι χιλιάδες τραυματίες και αυθαίρετες συλλήψεις, τα χέρια σχισμένα και τα μάτια να θρυμματίζονται μέσα στη σιωπή των μέσων ενημέρωσης και με την ευλογία της κυβέρνησης. Το ιδιαίτερο πλαίσιο: οι χωροφύλακες που εμποδίζουν την πορεία των Gilet επάνω σε μια γέφυρα, και που κάνουν κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι (τι καλή ιδέα!). Οι σχολιαστές, αυτοί δεν ενδιαφέρονται για το πλαίσιο, για την συγκυρία. Ή μάλλον, το χρησιμοποιούν ακριβώς όπως θέλουν, αρκεί να τους επιτρέπει να περάσουν τους μπάτσους ως θύματα ή να δικαιολογήσουν τη βία τους. Στη Mantes-la-Jolie η αστυνομία κινηματογραφεί παιδιά γονατισμένα επί ώρες με τα χέρια στα κεφάλια τους; Δίνει τη δική της εκδοχή, το δικό της συμφραζόμενο (άσχημες συγκρούσεις από πλευράς κακών παιδιών απ’ τα προάστια). Στο Παρίσι οι διαδηλωτές ρίχνουν αντικείμενα στην αστυνομία που βρίσκεται σε κίνηση; Το συμφραζόμενο και οι χειροβομβίδες (που ρίχτηκαν επάνω σε ένα πλήθος που δεν του ζητήθηκε τίποτα) θα μπούνε κάτω από το χαλί.

Όχι, πολύ μικρή σημασία έχει η εκδοχή, τα βίντεο ήταν αρκετά για να με κάνουν ευτυχισμένο, βλέποντας τον Cristophe να βουτά με το κεφάλι για να καταφέρει να διώξει προς τα πίσω μια γραμμή robocop από μόνος του.

Σε μια πρώτη ακολουθία, βλέπουμε αυτόν τον άνδρα, εύσωμο, ντυμένο στα μαύρα και με ένα καπέλο, να πραγματοποιεί μια εναέρια φιγούρα, να προσγειώνεται παρ’ όλα αυτά στα πόδια του, να τακτοποιεί το σκούφο του και να επαναλαμβάνει τα jab ενάντια στην ασπίδα ενός αστυνομικού, που λυγίζει κάτω από τα χτυπήματα και αναγκάζεται να υποχωρήσει ενώ οι συνάδελφοί του αποποιούνται να τον υποστηρίξουν. Αυτό το βίντεο έχει προκαλέσει την χαρά μου αλλά και τη συνηθισμένη κακοφωνία: «βία», «απαράδεκτος», blablabla. Ακόμα και η Ομοσπονδία Πυγμαχίας έκανε μια δήλωση.

Για ποια βία μιλάμε; Αυτή ενός άνδρα που δεν έχει καμία προστασία, ούτε όπλα και ρίχνει γροθιές, ένας εναντίον τεσσάρων, ενάντια σε έναν αστυνομικό που φορά ενισχυμένο γιλέκο, ασπίδα, κράνος με προστατευτικό αλεξίσφαιρο γείσο, επιγονατίδες, καλύμματα στις πλάτες, γκλομπ, χειροβομβίδες τοποθετημένες στην πλάτη και δεκάδες συναδέλφους γύρω του. Ένας άντρας με γυμνά χέρια μπροστά από ένα ρομπότ (πού είναι η υποδοχή για να βάλει τα χρήματα της αύξησης [που χορηγείται από τον Macron για να συνεχίσει να καταστέλλει τις διαμαρτυρίες];). Τι τραύματα θα εφεύρουν;

Τότε θα πουν ότι ο τύπος είναι ένας πυγμάχος και ότι, αν και δεν είναι οπλισμένος, το σώμα του είναι όπλο! Είναι αλήθεια … είναι αλήθεια ότι αφού κάνανε τόσες πολλές συλλήψεις GG λόγω «ένοπλης συνάθροισης» επειδή είχαν τέσσερις μαλακίες στο πορτμπαγκάζ, αφού είχαν κατασχέσει μερικές μάσκες αερίων (επειδή σε κάθε περίπτωση αν οι GG δεν φτύσουν τα πνευμόνια τους δεν αξίζει), θα μπορούσαν να συλλάβουν τους διαδηλωτές λόγω του σώματός τους ή των δεξιοτήτων τους. Ένα εκθεσιακό punching-ball στα διόδια και οι GG ψάχνονται ένας προς ένα. Πάρα πολύ δυνατό; Απαγόρευση διαδηλώσεων.
Θα μπορούσαν και να επιβάλλουν τα γάντια στην πορεία.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ιστορία. Στον αγώνα του Κριστόφ, υπάρχει πάντα η ίδια δυσαναλογία μεταξύ μιας υπερ-οπλισμένης αστυνομίας στη μία πλευρά και διαδηλωτών που δεν έχουν παρά μόνο τα χέρια τους.

Δεν υπάρχει καν η απελευθέρωση μιας βίας σε εκείνες τις εικόνες. Επειδή στην πραγματικότητα αυτό που «ταράζει» τους περισσότερους πολιτικούς και δημοσιογράφους (σε μια συγχώνευση εδώ και δύο μήνες σε αυτά τα μέρη) είναι ότι δεν είμαστε αδύναμοι. Ότι δεν δίνουμε την εικόνα αδύναμων ανθρώπων. Όταν αυτό είναι που θα ήθελαν να δουν. Κατ’ αρχήν θα ήθελαν να μας δουν πολύ λίγους. Μεγάλη ήταν η απογοήτευση όταν στο τέλος της ημέρας το Υπουργείο αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι παρακολουθούσαμε μιαν «επανάληψη» του κινήματος. Το Σάββατο, στις αρχές του απογεύματος, το κανάλι LCI με τίτλο «λιγότεροι από χίλιοι διαδηλωτές σε όλη τη Γαλλία, εκτός από το Παρίσι». Λιγότεροι από χίλιους! Γιατί χίλιοι; Γιατί όχι δύο; «Δύο κίτρινα γιλέκα εντοπίστηκαν στις πλευρές της D332 με έναν γρύλο» θα ήταν σχεδόν πιο αξιόπιστο.

Θέλουν να μας δουν λίγους και ακίνδυνους. Πριν θα ήθελαν να μας είχαν δει να κάνουμε πικ-νικ (24 νοεμβρίου), μετά να διαδηλώνουμε μέσα σε κλουβί (1 δεκεμβρίου), στη συνέχεια θα διαδηλώνουμε σε κατάσταση κράτησης (στις 8 Δεκεμβρίου), και στη συνέχεια να μην διαδηλώνουμε καθόλου (κατά τις αργίες). Δεδομένου ότι δεν έχουμε εκπληρώσει καμία από αυτές τις επιθυμίες των αστυνομικών και των συντακτών, κάθε νέα διαδήλωση της αποφασιστικότητάς μας είναι μια προσβολή, εξύβριση. Και εδώ είναι το πραγματικό σκάνδαλο: αυτό το σάββατο δεν ήμασταν αδύναμοι. Παρά τους ψευδείς αριθμούς ήμασταν πολυάριθμοι. Και παρά τους εκφοβισμούς, τις απειλές, τα μπλόκα, τις έρευνες δεν αφήσαμε να μας κάνουν ότι θέλουν. Κυρίως ο Κριστόφ.

Σε ένα δεύτερο βίντεο βλέπουμε στην πασαρέλα μια μάχη σώμα με σώμα μεταξύ των Κίτρινων Γιλέκων και των ίδιων αστυνομικών με εξοπλισμό κατά των ταραχών. Στη μέση αυτής της μάχης, ο Κριστόφ κλωτσά έναν χωροφύλακα πεσμένο κατά γης. Δεύτερο σκάνδαλο. Εκτός από το να είναι βίαιος, θα ήταν επομένως ένας δειλός. Είναι αλήθεια ότι δεν είναι μια χειρονομία εξαιρετικής ποιότητας. Ο Κριστόφ πρέπει να το γνωρίζει αυτό καθώς ασχολείται με την ευγενή τέχνη. Είναι εξασφαλισμένος αποκλεισμός. Η συμπλοκή συλλαμβάνεται από τις υπο-τηλεοπτικές κάμερες του διαδικτύου. Που βιάζονται να διαδώσουν τα χολυγουντιανά αποσπάσματα σχεδόν ζωντανά. Όπως μερικές εβδομάδες πριν με τις συγκρούσεις μεταξύ των GG και αστυνομικών μοτοσικλετιστών στα Champs. Με αυτά τα βίντεο που προσελκύουν μύγες, οι σκατάδες της κυβέρνησης θα παρασκευάσουν το χάπι που θα καταπιούν τα πρακτορεία ειδήσεων: «λιντσάρισμα», «απαράδεκτο», »σεχταριστές», «αντισημίτες»! Ο Macron τα έκανε ένα κομπολόι την πρώτη του έτους: είναι το «πλήθος που μισεί» που τα παίρνει στο κρανίο εναντίον «των επιλεγμένων, της αστυνομίας, των δημοσιογράφων, των εβραίων, των αλλοδαπών και των ομοφυλοφίλων». Στα τηλεοπτικά σαλόνια ζητούν με ανοικτό στόμα αυτό το είδος ζαχαροπλαστικής, τα βιντεοκλίπ της «βίας» που βρίσκονται στο διαδίκτυο, με τίτλους που υπερβάλλουν στο συναίσθημα με τη γλώσσα του κόμματος του προέδρου.

Η ανισότητα των μέσων που είναι διαθέσιμη στους εμπόλεμους: ένα κίτρινο γιλέκο μπροστά σε μια πανοπλία, μπορεί να εξηγήσει αυτού του είδους τα χαμηλά χτυπήματα. Ίσως και την περιέργεια, που ωθεί τον άνθρωπο να μετακινήσει με την άκρη των ποδιών ένα σκελετό φτιαγμένο από πλαστικό και μέταλλο σαν να θέλει να επαληθεύσει αν υπάρχει πραγματικά κάτι ανθρώπινο εκεί μέσα. Σίγουρα όχι πολύ αριστοκρατικό αλλά να τον πουν και δειλό; Όλοι οι GG θυμούνται ένα γεγονός που ίσως επιτρέπει καλύτερα να διαπιστωθεί τι είναι δειλία. Την 1η δεκεμβρίου (δημοσιογράφοι: καλύψτε τα μάτια σας θα μιλήσω για αστυνομική βία) ένας άνδρας χτυπιέται στο έδαφος από 8 αστυνομικούς αντι-ταραχές. Τον ακολούθησαν σε ένα δρόμο. Ήταν οπλισμένοι και τον χτύπησαν πολλές φορές με γκλομπ. Εάν αυτή η πράξη είναι μια ακατανόμαστη δειλία δεν είναι επειδή ο άνθρωπος ήταν στο έδαφος. Δεν είναι επειδή ήταν 8 εναντίον 1, διότι είχαν πανοπλίες και αυτός είχε μόνο ένα καπέλο, επειδή είχαν γκλομπ και αυτός απολύτως τίποτα. Είναι επειδή εκείνοι οι αστυνομικοί γνώριζαν ότι θα καλύπτονταν. Μπορούσαν να χτυπήσουν χωρίς φόβο.

Ο Κριστόφ συνελήφθη μετά από λίγες ώρες, επειδή εντοπίστηκε ταχέως (δεν είχε καλύψει το πρόσωπο του). Εάν οι βίαιοι αστυνομικοί μπορούσαν να εντοπιστούν εξίσου γρήγορα θα τιμωρούνταν, έτσι δεν είναι; Την ίδια μέρα με τα exploi του Kριστόφ, ένας αστυνομικός τραβήχτηκε ενώ δέρνει με μπουνιές έναν διαδηλωτή απροστάτευτο. Η ταυτότητά του αναγγέλθηκε γρήγορα στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο ο Εισαγγελέας της Δημοκρατίας αποφάσισε να μην κινήσει έρευνα εναντίον του. Είναι ελεύθερος.

Ποιοι είναι οι αδύναμοι και δειλοί; Σε μια ροτόντα, στη συνέχεια σε μια πορεία, μου είπαν δύο διαφορετικοί αστυνομικοί: «δεν θα χρειαστεί να έρθετε και να μας καλέσετε όταν θα υπάρξουν τρομοκρατικές επιθέσεις». Σε διάφορα κοινωνικά μέσα διάφοροι αστυνομικοί καλούν τον Κριστόφ σε μονομαχία, σε αγώνες πυγμαχίας ένας προς έναν. Στη Νάντη το ίδιο σάββατο ένας αστυνομικός φορούσε μια μάσκα του Punisher. Είναι όλο το δράμα των αστυνομικών: θεωρούν τους εαυτούς τους ως ήρωες, δυνατούς άνδρες, το τελευταίο ανάχωμα της Γαλλίας μπροστά στο χάος όταν αυτό που κάνουν, εδώ και δύο μήνες, όλα τα σάββατα, είναι να ρίχνουν σφαίρες από καουτσούκ στα κεφάλια των μαθητών λυκείου, να ρίχνουν εκρηκτικές χειροβομβίδες χωρίς στόχευση και μέσα στο πλήθος, να χτυπούν τους ηλικιωμένους με τα γκλομπ, να αρπάζουν τα τηλέφωνα που τους κινηματογραφούν, να σέρνουν νέες γυναίκες στο έδαφος και απ’ τα μαλλιά, να κατάσχουν τα γυαλάκια κολύμβησης, να μπλοκάρουν τους ανθρώπους σε μια γέφυρα επειδή θέλουν να φτάσουν στο κοινοβούλιο. Έχουμε δει καλύτερους supermens,

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η αδυναμία και η δειλία δεν είναι τα χαϊδευτικά χτυπήματα του Cristophe. Είναι να παραμορφώνουν τους διαδηλωτές ενώ αρνούνται να στοχεύσουν στο κεφάλι. Είναι να κάνουν κάθε μέρα τους προβοκάτορες στο Twitter και να το σκάνε στη συνέχεια από την πίσω πόρτα του Υπουργείου όταν κάποιος έρχεται να χτυπήσει το κουδούνι. Είναι να καταγγέλλουν για «βία» αυτούς που μόλις έχουν φάει ξύλο. Είναι να λεν «ας έρθουν να με πάρουν» με δύο ελικόπτερα έτοιμα να απογειωθούν στην αυλή. Είναι να εκτοξεύουν χειροβομβίδες διασποράς στο πλήθος και στη συνέχεια να αξιώνουν 45 ημέρες πρόγνωσης για ψυχολογικό κλονισμό επειδή τους πέταξαν δυο πατίνια. Είναι να λεν «ισχύς και τιμή» και να μην έχουν ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Με προειδοποίησαν να «μην υποστηρίζω τον Κριστόφ χωρίς να γνωρίζω ποιος είναι». Ίσως είναι παιδο-ναζί ή χειρότερα ένας μακρονιστής που διείσδυσε στο κίνημα. Το ερώτημα δεν είναι αυτό του ανθρώπου ή του μποξέρ αλλά της χειρονομίας του. Αυτό μας έδωσε θάρρος και πρέπει να μας εμπνεύσει. Δεν σημαίνει να μπούμε στο τριπάκι να ξεκινήσουμε την αγγλική πυγμαχία. Αυτό σημαίνει: να προχωρήσουμε, να μην κάνουμε πίσω, να παραμείνουμε αποφασισμένοι.

από Lundi.am

 VEDI IL DOSSIER DI INFOAUT: CHI SONO I GILET GIALLI?

 

https://www.infoaut.org/segnalazioni/omaggio-a-cristophe-il-pugile-parigino