διεθνισμός, internazionalismo

Το συντονιστικό Arauco Malleco αναλαμβάνει την ευθύνη των δύο τελευταίων δολιοφθορών εναντίον των δασικών εταιρειών

ORT- NAGCHE JANEQUEO / Μέσα από ένα δημόσιο ανακοινωθέν που στάλθηκε στο μέσο μας  www.werken.clwww.werken.cl, το Συντονιστικό Arauco Malleco των Κοινοτήτων Mapuche που βρίσκονται σε διαμάχη και σύγκρουση, διεκδικεί επίσημα 2 δράσεις δολιοφθοράς κατά των εξορυκτικών και καπιταλιστικών συμφερόντων που βρίσκονται στο ιστορικό έδαφος, όπου προκλήθηκαν ζημιές το σάββατο 31 Αυγούστου σε ένα δασικό στρατόπεδο εργασίας που βρίσκεται μεταξύ των δήμων Lumaco και Puren, στην καρδιά του Nahuelbuta, με αποτέλεσμα 6 μηχανές και 2 φορτηγά να καούν πλήρως, όπως και στο ORT-Lavquenche αποδόθηκε η δολιοφθορά κατά ενός εργασιακού στρατοπέδου της δασικής εταιρείας Mininco, που βρίσκεται μεταξύ του δήμου Carahue και του Puerto Dominguez, με αποτέλεσμα 4 μηχανές συγκομιδής να πυρποληθούν την αυγή αυτής της δευτέρας.

Il Coordinamento Arauco Malleco rivendica le ultime due azioni di sabotaggio contro le imprese forestali

Στο μήνυμα τα μέλη των διαφόρων ORT προειδοποιούν για μια ακόμα φορά ότι ως weichafe- warriors- πολεμιστές πιστοί στα χαρακτηριστικά του CAM θα συνεχίσουν να διεκδικούν το νόμιμο δικαίωμα να αντιμετωπίζουν εκ των πραγμάτων την ιστορική και συστηματική βία του κράτους της Χιλής, με το να ξεσηκώνονται στα όπλα με αυτό τον τρόπο όταν είναι απαραίτητο, αντιμέτωποι με την καταπίεση και την καταστολή της οποίας έχουν ιστορικά αποτελέσει το αντικείμενο, εν τω μεταξύ, απευθύνουν έκκληση στο δικαίωμα που έχει κάθε λαός να εξεγείρεται και να επαναστατεί όταν υπάρχει δομική, συμβολική και στρατιωτική βία.

  Έξω οι δασικές εταιρείες και τα άλλα σχέδια-έργα και επενδύσεις από το Wallmapu

 Σε θυμόμαστε μέσα στον αγώνα Marco Paillacoi

 Λευτεριά για τον Daniel Canio και όλους  τους μαπούτσε πολιτικούς κρατουμένους

 Να συνεχίσουμε τον αγώνα μας

Marichiweu (Cento volte vinceremo) – Εκατό φορές θα νικήσουμε

3 σεπτεμβρίου 2019

Werken Noticias

Μετάφραση σε επιμέλεια του Comitato Carlos Fonseca

https://www.infoaut.org/no-tavbeni-comuni/il-coordinamento-arauco-malleco-rivendica-le-ultime-due-azioni-di-sabotaggio-contro-le-imprese-forestali

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Ο βασιλιάς της ραπ: Tupac Shakur| Σαν Σήμερα. [χθες]

Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1996 ο Tupac Amaru Shakur αφήνει την τελευταία του πνοή σε ένα από τα νοσοκομεία του Los Angeles. Αν και 23 χρόνια μετά το θάνατο του, ο Lesane Parish Crooks, κατά κόσμον Tupac, αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγαλύτερους -αν όχι ο μεγαλύτερος- ράπερ όλων των εποχών. Ακόμη και αν δεν γουστάρεις τη ραπ μουσική σκηνή, σίγουρα κάτι θα έχεις ακούσει για τον Tupac, γιατί ο Tupac, δικαίως, δεν ξεχάστηκε ποτέ!

Ο μικρός Shakur
Πάμε ένα ταξιδάκι, λοιπόν, στη δεκαετία του΄70 στην Αμερική. Στις 16 Ιουνίου του 1971, η Afeni Shakur γεννάει μέσα στις φυλακές τον άνθρωπο που θα αλλάξει ολόκληρη την χιπ χοπ σκηνή και ας μη το ξέρει… Ο 2Pac μεγάλωσε μακριά από τους γονείς του, καθώς ο πατέρας του τους εγκατέλειψε πριν καν γεννηθεί και η μητέρα του βρισκόταν στη φυλακή λόγω της εμπλοκής της σε επαναστατικές οργανώσεις, όπως οι Black Panthers. Μεγαλώνει με φίλους και συγγενείς της μητέρας του, πολλοί εκ των οποίων ήταν μέλη της οργάνωσης Black Panthers. Έτσι, είναι λογικό ο Tupac να έχει δεχθεί επαναστατικά και αντισυμβατικά ερεθίσματα από μικρός, γεγονός που φαίνεται από την αρχή της καριέρας του.

Ποιος ήταν ο Tupac
Όταν ξεκίνησε να γράφει μουσική, κάπου στις αρχές του΄90, όλοι όσοι εμπλέκονταν στη μουσική σκηνή εκείνη την περίοδο και όχι μόνο, καταλάβαιναν ότι αυτός ο μικρός θα αλλάξει τον χώρο της ραπ. Ο 2Pac εξαρχής τραβούσε τα βλέμματα και βρισκόταν στο προσκήνιο. Ο κόσμος τον αγάπησε πολύ γρήγορα εξαιτίας του ταλέντου του και του περίπλοκου χαρακτήρα του. Δεν ήταν ένα απλό παιδί και αυτό ήταν φανερό. Ζούσε κάθε συναίσθημα του στα άκρα, το άφηνε να τον κατακλίσει και στη συνέχεια το αποτύπωνε σε χαρτί. Ήταν από τους ράπερ που γράφανε γι’ αυτά που βίωναν και πότε δεν έγραφε για μαλακίες που δεν έζησε (Σας θυμίζει κάτι;).

Παρόλο που πολλά πράγματα παραμένουν κρυφά για τη ζωή (και το θάνατο) του Pac, για το μόνο που είμαστε σίγουροι είναι ότι ήταν αληθινός και ότι πολεμούσε για αυτά που πίστευε. Επαναστάτης, αντισυμβατικός, ακτιβιστής, έντονος και ξεροκέφαλος αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που ακούγονται μέχρι και σήμερα για τον Shakur. Είχε ένα κόμπο στο στομάχι κάθε φορά που βίωνε η έβλεπε την αδικία γι’ αυτό και δε κράτησε ποτέ το στόμα του κλειστό, πάντα μιλούσε και πάντα υπερασπιζόταν τον αδύναμο, είτε αυτός ήταν μαύρος είτε λευκός. Είναι λοιπόν προφανές ότι ένας νεαρός ‘’μαύρος’’ που μιλάει χωρίς να κρύβεται και να φοβάται θα είχε συνεχώς μπλεξίματα με αστυνομικούς και όργανα του κράτους και όμως δεν σταμάτησε λεπτό να φτύνει την εξουσία κατάμουτρα.

Η μουσική κληρονομιά που μας άφησε και η κόντρα ανάμεσα σε West-East
Όσον αφορά τις δισκογραφικές δουλειές, τους δίσκους και τα άλμπουμ του ο Tupac είχε ξεκινήσει να βγάζει τραγούδια με τους Digital Underground, όμως δεν έβρισκε σε αυτούς αυτό που ζητούσε. Έτσι το ‘91 κυκλοφόρησε μόνος του το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο ‘’2Pacalypse now’’. Ήταν καλό, όμως αυτό που ακολούθησε ήταν ακόμη καλύτερο και κανείς δε το περίμενε. Το ΄93 ηχογράφησε το δίσκο του «Strictly 4 my N.I.G.G.A.Z.» ο οποίος πούλησε πάνω από 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα στις Η.Π.Α. και εμπεριείχε το θρυλικό «Keep Ya Head Up».

“FORGIVE, BUT DON’T FORGET,
GIRL, KEEP YA HEAD UP
AND WHEN HE TELLS YOU YOU AIN’T NOTHIN’,
DON’T BELIEVE HIM
AND IF HE CAN’T LEARN TO LOVE YOU,
YOU SHOULD LEAVE HIM
‘CAUSE, SISTER, YOU DON’T NEED HIM”

Η επόμενη χρονιά, η χρονιά του ΄94 ήταν πολύ δύσκολη για τον Pac και σίγουρα τον άλλαξε. Στις 30 Νοεμβρίου βγαίνοντας από το στούντιο, του μέχρι τότε φίλου του Biggie a.k.a. Notorious Big, τον λήστεψαν, τον χτύπησαν και τον πυροβόλησαν. Μέσα σε λίγο καιρό συνήλθε από τα τραύματα όμως ήταν πληγωμένος και νευριασμένος καθώς πίστευε ότι το σκηνικό ήταν στημένο από τη μεριά του Biggie. Μέχρι τότε ήταν ήδη γνωστή η διαμάχη ανάμεσα σε West Side και East Side, όμως ο Pac δεν είχε πάρει καμία πλευρά. Μετά από τον πυροβολισμό του γεμάτος θυμό στράφηκε ενάντια στον Biggie και συνεπώς σε ολόκληρη την ανατολική ακτή και η διαμάχη κορυφώθηκε. Ήταν πληγωμένος και σίγουρος πως οι δικοί του άνθρωποι, οι φίλοι του, του την είχαν στημένη.

tenor

Σαν να μην ήταν αρκετό το πρώτο χτύπημα, στις 14 Φεβρουαρίου του 1995 οδηγήθηκε στη φυλακή για έναν βιασμό που δεν συμμετείχε ποτέ. Η φυλακή τον άλλαξε και πυροδότησε τον θυμό του. Βγήκε τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου με εγγύηση που πλήρωσε ο Suge Knight, ο νέος παραγωγός του. Έτσι λοιπόν ο Pac βρέθηκε στην απέναντι όχθη από τον παλιό κολλητό του Biggie και ήταν πλέον φανερά με το West Side. Το επόμενο άλμπουμ κυκλοφόρησε το ’95 με τίτλο «Μe against the world» αφού πλέον ο καλλιτέχνης είχε υπογράψει συμβόλαιο στη Death Records.

‘’I KNOW IT SEEM HARD SOMETIMES BUT UH
REMEMBER ONE THING
THROUGH EVERY DARK NIGHT,
THERE’S A BRIGHT DAY AFTER THAT
SO NO MATTER HOW HARD IT GET,
STICK YOUR CHEST OUT
KEEP YOUR HEAD UP,
AND HANDLE IT ‘’

 

Το άλμπουμ ήταν έντονο και φανέρωνε την πληγωμένη μεριά του Tupac. ήταν στην πρώτη θέση του Billboard από την 1η Απριλίου έως τις 28 Απριλίου του ίδιου έτους. Τα δύο τελευταία του άλμπουμ ήταν το το «All Eyez on Me», που κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου 1996 και το The Don Killuminati: The 7 Day Theory που βγήκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, μετά τον θάνατο του…

Η δολοφονία του
Στις 7 Σεπτεμβρίου του 1996, o 2Pac είχε πάει με τους φίλους του στο γήπεδο MGM του Las Vegas να παρακολουθήσουν έναν αγώνα μποξ. Πριν αποχωρήσει από το γήπεδο ο Pac μπλέχτηκε σε έναν καυγά με ένα μέλος της συμμορίας των Crips για να προστατέψει τους φίλους του. Ένα χάος ξέσπασε στο ξενοδοχείο με τα μέλη των δύο συμμοριών αλλά και τον ίδιο να συμπλέκονται. Μετά από κάποια λεπτά ο ράπερ και ο Suge Knight έφυγαν μαζί με μία BMW να πάνε στο κλαμπ όπου θα έδινε συναυλία ο 2Pac. Στη συναυλία αυτή δεν έφτασε πότε, παρόλο που χιλιάδες θαυμαστές των περίμεναν. Σε ένα φανάρι λίγο μακριά από το γήπεδο, το αυτοκίνητο όπου βρισκόταν ο Tupac σταμάτησε και μέσα σε λίγα λεπτά πέρασε δίπλα τους ένα αμάξι πυροβολώντας με στόχο τον Shakur. Η αλήθεια είναι ότι κανείς από τους ‘’δικούς’’ του δεν πίστευε ότι θα πεθάνει. Τον είχαν πυροβολήσει επανειλημμένα στο παρελθόν και όμως ο Tupac πάντα επιβίωνε και ξαναγυρνούσε δυνατότερος.

Κι όμως στις 13 του Σεπτέμβρη, σαν σήμερα ο ‘’βασιλιάς της ραπ’’ ξεψύχησε… Μέχρι σήμερα υπάρχουν πολλές θεωρίες συνωμοσίας . Μία αρκετά δημοφιλής θεωρία για την δολοφονία του που πλησίαζε σε υπαρκτά γεγονότα ήταν αυτή των αντιποίνων από τους Crips προς τον Tupac, μιας και αυτός είχε μία ανεπίσημη σχέση με τους Bloods. H αστυνομία δεν κατάφερε ποτέ να επιβεβαιώσει κάτι τέτοιο ή δεν το έψαξε αρκετά. Πολλοί επίσης υποστηρίζουν ότι ο Shakur ζει κάπου στην Κούβα πίνοντας κοκτέιλ και συνεχίζοντας να υποστηρίζει το Thug Life μακριά από όλους και από όλα. Ίσως και να διαβάζει όλα αυτά που γράφονται καθημερινά για το πρόσωπο του και να γελάει, ίσως να τα ‘χει βρει με τον Biggie που φήμες λένε ότι κι αυτός είναι ζωντανός. Στ’ αλήθεια δεν έχω ιδέα, πάντως για εμένα ένα είναι σίγουρο, ο Tupac, Lesane, Pac ή όπως αλλιώς το θέλετε, δεν θα πεθάνει ποτέ, γιατί ζει κάθε μέρα μέσα από τα τραγούδια του.


ӍΑΡΙΖΑ


https://topicap.blog/2019/09/13/%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%ac%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%81%ce%b1%cf%80-tupac-shakur-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1/

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Διαδήλωση ενάντια στην αστυνομοκρατία και την καταστολή στο κέντρο της Αθήνας

Διαδήλωση ενάντια στην αστυνομοκρατία και την καταστολή στο κέντρο της Αθήνας

Στη Βουλή έφτασε περί τις 2 μ.μ. η διαδήλωση ενάντια στην επιχείρηση «νόμος και τάξη», η οποία «δεν αφορά μόνο τα Εξάρχεια, αλλά όλη την κοινωνία», στην οποία κάλεσαν σήμερα αριστερές οργανώσεις και συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Η διαδήλωση, με τη συμμετοχή χιλιάδων διαδηλωτών, ξεκίνησε λίγο μετά τη 1 το μεσημέρι, και ακολουθώντας τη διαδρομή Ομόνοια – Σταδίου έφτασε περί τις 2.00 μ.μ. στη Βουλή όπου και παρέμεινε για αρκετή ώρα πριν επιστρέψει προς τα Προπύλαια.

H αστυνομική παρουσία ήταν έντονη, ενώ ακόμη ισχυρότερη είναι στις περιοχές γύρω από τα Εξάρχεια.

Play Video

Το κοινό κάλεσμα

 

Σε κοινό τους κάλεσμα, ένα από τα πολλά για τη διαδήλωση του Σαββάτου 14 Σεπτέμβρη (12:00 μ.μ. Προπύλαια), η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε, η Αντιεξουσιαστική Κίνηση, ο ΕΚΧ Βοτανικός, ο ΕΚΧ Νοσότρος, η Συνάντηση για την Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά, το Στέκι Μεταναστών, κ.ά. αναφέρουν:

 

H επιχείρηση «νόμος και τάξη» στα Εξάρχεια βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Τόσο οι κάτοικοι όσο και όποιοι-ες παρατηρούν τα γεγονότα χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες, διαπιστώνουν ότι η αστυνομοκρατία δεν βελτιώνει την καθημερινότητα της γειτονιάς, αλλά τη δυσκολεύει. Δεν μειώνει τη βία, αλλά την αυξάνει. Δεν περιορίζει τις ναρκομαφίες, αλλά τους δίνει περισσότερο χώρο. Είναι φανερό ότι η επιχείρηση «νόμος και τάξη» στρέφεται εναντίον των προσφύγων και των ανατρεπτικών πολιτικών χώρων, εναντίον των ελευθεριών όλων μας.

Όπως συμβαίνει πάντοτε, την κρατική βία συνοδεύει το οργανωμένο ψεύδος των προπαγανδιστικών μηχανισμών. Τη βίαιη έξωση των προσφύγων από τις καταλήψεις ακολούθησαν καθοδηγούμενα από την αστυνομία ρεπορτάζ για τις συνθήκες διαβίωσης τους. Στη συνέχεια, δεν είδαμε κανένα δημοσίευμα για τους πρόσφυγες που μεταφέρθηκαν σε σκηνές και κοντέινερ, σε συνθήκες πολύ χειρότερες από των καταλήψεων.

Η αντίσταση στην επιχείρηση «νόμος και τάξη» δεν αφορά μόνο τα Εξάρχεια, αλλά όλη την κοινωνία. Γιατί μέσα από τα Εξάρχεια επιχειρείται η εμβάθυνση της κατάστασης εξαίρεσης δικαιωμάτων, η επιβολή του καθεστώτος του γενικευμένου φόβου κι εντέλει η διαμόρφωση του αστικού ιστού με βάση τις επιδιώξεις του Κεφαλαίου, ερήμην των κατοίκων της πόλης.

Οι ναρκομαφίες δεν απειλούνται από την ένταση της κρατικής καταστολής. Όχι μόνο λόγω της γενικευμένης διαπλοκής τους (στο ανώτερο επίπεδο) με την αστυνομία και τη Δικαιοσύνη.

Πιο σημαντικό είναι ότι ο Λεβιάθαν της κρατικής καταστολής και ο Βεεμώθ του κοινωνικού κανιβαλισμού βρίσκονται σε σχέση υπαρξιακής αλληλεξάρτησης. Το κράτος έχει ανάγκη τη μαφία και η μαφία το κράτος.

Στεκόμαστε στο πλευρό των καταλήψεων και των κοινωνικών χώρων που απειλούνται

Λέμε ηχηρό «όχι» στην αστυνομοκρατία στα Εξάρχεια και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Βάζουμε φραγμό στην επέκταση του τρομονόμου και το καθεστώς εξαίρεσης δικαιωμάτων

Το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου διαδηλώνουμε στις 12:00 στα Προπύλαια

«Το σχέδιο της εξουσίας ήταν, είναι και θα είναι να μην υπάρχουν αντιστάσεις, να αποπολιτικοποιηθούν όχι μόνο τα Εξάρχεια, αλλά και κάθε γειτονιά. Να επιβληθεί η πειθάρχηση, ο έλεγχος και ο τρόμος σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο. Ο καθένας να κοιτά μόνο την επιβίωσή του, κανιβαλίζοντας τους συναδέλφους του, τους γείτονές του, τους άλλους. Μόνο έτσι μπορεί να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου», τονίζει μεταξύ άλλων η Πρωτοβουλία Εργαζομένων & Ανέργων στην ιδιωτική εκπαίδευση.

 

https://tvxs.gr/news/ellada/diadilosi-enantia-stin-astynomokratia-kai-tin-katastoli-sto-kentro-tis-athinas

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Χιλιάδες διαδηλωτές στην Αθήνα ενάντια στην καταστολή σε Εξάρχεια και καταλήψεις

Ο χρήστης  έκανε Retweet

Thousands protest in Athens against police raids in Exarchia neighborhood and squats’ evacuations.

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Πορεία ενάντια στη βαρβαρότητα σήμερα 14/9/19 στις 12:00 στα Προπύλαια

Γράφει η Αννούλα Χιονιά
Στην κατάληψη της Σπύρου Τρικούπη 17 είχαν φτιάξει ένα μικρό σχολείο που λειτουργούσε καθημερινά. Αγγλικά, δραστηριότητες, παιχνίδια, ζωγραφιές, ανάλογα με την ηλικία τους. Προχθές μια προσφύγισσα που τους έκανε μαθήματα, μου είπε πως ένα απ’ τα παιδιά, όσο βρίσκονταν στην Πέτρου Ράλλη που τους μετέφεραν μετά την εκκένωση, τη ρώτησε «Δεν θα κάνουμε μάθημα σήμερα;». Του απάντησε «Όχι, όχι σήμερα» και ο μικρός την ξαναρώτησε «Ναι, αλλά αύριο θα κάνουμε; Γιατί έχω κάνει τις ασκήσεις μου».

Και ο μικρός όχι, δεν ξανάκανε μάθημα γιατί τα βιβλία του, οι ζωγραφιές του, τα τετράδια του έμειναν στο σφραγισμένο κτίριο της Τρικούπη. Ένα κτίριο που ήταν 17 χρόνια άδειο και όταν άνοιξε φιλοξένησε για 3 χρόνια ένα σωρό οικογένειες, και γάμους και έρωτες και φιλίες και παιδικές φωνές και γέλια, τώρα είναι πάλι κλειστό και άδειο, γιατί κάποιοι αποφάσισαν να το συμπεριλάβουν στα πολιτικά τους παιχνιδάκια. Άνθρωποι με ένα δύσκολο παρελθόν, μόλις κατάφεραν να βρουν μια ανάσα ελευθερίας, ασφάλειας και κανονικής καθημερινότητας, είδαν τους άνδρες της Αστυνομίας να τους σημαδεύουν με τα όπλα και να τους λένε «βγείτε έξω και μπείτε στις κλούβες». Πρόλαβαν να πάρουν μόνο τα χαρτιά τους, δυο αγαπημένα πράγματα και τίποτα άλλο. Για άλλη μια φορά άφησαν τα σπίτια τους, γιατί αυτό ήταν η κατάληψη για εκείνους: το σπίτι τους. Κι έτσι η πόρτα τσιμεντώθηκε, μπήκαν κάγγελα παντού, για να μην μπορέσει η ζωη να υπάρξει ξανά εκεί μέσα.
Και όχι, δεν είναι μόνο οι προσφυγικές καταλήψεις, αλλά και οι πολιτικές. Είναι οι συζητήσεις που γίνονται μέσα σε ζωγραφισμένα ντουβάρια που θα ερήμωναν, είναι τα βιβλία που μαζεύτηκαν ένα ένα, και οι ταινίες που έπαιξαν, και οι μπροσούρες που γράφτηκαν, και τα μικρά όνειρα που ξεδιπλώθηκαν ένα ένα σε συνελεύσεις που παρά τις διαφωνίες και τις αντιφάσεις των ανθρώπων, κατέληγαν στην προσπάθεια να φτιαχτεί ένας ομορφότερος κόσμος που να μας χωράει όλους, όλες και όλα μας. Είναι οι κουκίδες της ελευθερίας μας και της ελευθερίας της σκέψης μας, τα μέρη που κατακτήθηκαν και περιφρουρήθηκαν με κόπο.
Η παρουσίαση της γειτονιάς των Εξαρχείων σαν τη μεγαλύτερη εστία ανομίας που πρέπει να διαλυθεί, εξυπηρέτησε προεκλογικά τη Νέα Δημοκρατία. Μετεκλογικά αυτή η «εστία ανομίας», μετατράπηκε σε μια αστυνομοκρατούμενη περιοχή με Ματατζήδες και κουκουλοφόρους που παρενοχλούν γυναίκες και τραμπουκίζουν περαστικούς, την ώρα που οι μαφιόζοι συνεχίζουν τη δουλίτσα τους. Οι συλλήψεις των χρηστών και των εξαθλιωμένων φτωχοδιάβολων βαφτίζονται από τις ειδήσεις σε «συλλήψεις ναρκεμπόρων», όσο εκείνοι που βγάζουν όπλα στην πλατεία κυκλοφορούν ανενόχλητοι και περνάνε δίπλα από τα ΜΑΤ.
Μέσα σε αυτό τον παραλογισμό που πρώτο στόχο έχει τους πρόσφυγες, τους φτωχούς και φυσικά τους αναρχικούς, μόνο ενάντια γίνεται να σταθεί κάποιος. Μέσα στην κτηνωδία που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές μόνο για να πετύχει το gentrification τους, να είστε σίγουροι πως αν δεν υψώσουμε ένα οδόφραγμα τώρα, τα πράγματα θα χειροτερέψουν, μέχρι να ανταλλάξουν και την τελευταία γι’ αυτούς, ανεπιθύμητη ζωή, με κάποια επένδυση.
Αύριο έχει προγραμματιστεί πορεία ενάντια σ’ αυτή τη βαρβαρότητα. Στις 12:00, στα Προπύλαια, ας είμαστε εκεί για να δουν πως δεν έχουν υπολογίσει πολύ καλά τις ζωές που θέλουν να εξοντώσουν. Δυστυχώς γι’ αυτούς, είναι πολύ περισσότερες

 

https://infonewstime.wordpress.com/2019/09/13/%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b2%ce%b1%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf-14/

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Εξάρχεια: Βίντεο από την αφισοκόλληση μπροστά στα ΜΑΤ για την πορεία στις 14/9


[VIDEO]

Να στήσουμε αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα

Διαδήλωση Σάββατο 14 Σεπτέμβρη, 12μμ, Προπύλαια

The call for the “No Pasaran” demo is at Propylaia (Panepistimio metro station) in Athens at 12:00 on Saturday 14th of September.

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ρουβίκωνας: Παρέμβαση στην οικία του πρέσβη της Βραζιλίας (+βίντεο)

Το πάθος του καπιταλισμού για κέρδη και επέκταση είναι ακόρεστο. Οι επιπτώσεις της περιβαλλοντικής καταστροφής αργούν λίγα χρόνια να φανούν, δεν υπάρχει η άμεση απειλή. Γιαυτό και οι περιβαλλοντικές μάχες είναι πάντα δύσκολες. Αλλά τελικά περιοχές που κάηκαν πλημμυρίζουν και κόσμος πεθαίνει. Η θερμοκρασία ανεβαίνει παντού. Τα νερά λιγοστεύουν. Εκτός από τον Αμαζόνιο κάηκε και η Σιβηρία. Στο νοσηρό αυτό πάθος του κέρδους τα θύματα θα είμαστε όλοι. Δεν είναι βέβαιο ότι ο αγώνας αυτός θα κερδηθεί πριν η ζημιά να γίνει ανεπίστρεπτη. Για να κερδηθεί όμως πρέπει να γιγαντωθεί, πρέπει να απειλήσει το κράτος με την ισχύ του. Ο καθένας και η καθεμιά πρέπει να αναρωτηθεί αν τελικά θα συνεχίσει να μην παίρνει χαμπάρι τίποτα και να αδιαφορεί για το που και πως θα ζει μετά από 4-5 χρονια αυτός/ή και τα παιδιά… Ή αν θα πληροφορηθεί τι συμβαίνει και θα πλαισιώσει τους αγώνες που διεξάγονται σε τόσα μέτωπα στην Ελλάδα δίνοντας την μάχη για την γη και την ελευθερία…

Βραζιλία Περιβάλλον / Οικολογία Καταστροφή δασών


Ας κάνουμε μια υποθετική προβολή αυτού που συμβαίνει στην Βραζιλία, εδώ στην Ελλάδα.

Η μισή χώρα δηλαδή να ήταν τροπικό δάσος στο οποίο ζουν διάσπαρτες φυλές «πρωτόγονων» ιθαγενών. Το δάσος αυτό θα μπορούσε να προμηθεύσει άπειρη ξυλεία, θα μπορούσε να χερσωθεί και να γίνει είτε καλλιεργήσιμη γη είτε βοσκοτόπια για αγελάδες, ενώ στο υπέδαφός του υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα χαλκού, χρυσού και άλλων ορυκτών. Την ίδια στιγμή αυτό το δάσος είναι καθοριστικής σημασίας για την περιβαλλοντική επιβίωση, όχι μόνο της Βραζιλίας, αλλά όλου του πλανήτη. Τι θα είχε συμβεί εδώ;

Θα είχαν διαμορφωθεί τέσσερις πλευρές. Μια πλευρά δεν θα είχε πάρει χαμπάρι τίποτα και δεν θα την ένοιαζε τίποτα. Μια πλευρά θα ήταν αυτοί που θα προσπαθούσαν να υπερασπιστούν το δάσος με κάθε μέσο και θα υποστήριζαν ότι πρέπει, χωρίς δεύτερη σκέψη, να χαθούν τα κέρδη, να μην έρθει η ανάπτυξη που μας προπαγανδίζουν με την εκμετάλλευση του δάσους. Μια άλλη πλευρά θα έλεγε πως ανάπτυξη και προστασία «συμβιβάζονται», θα έβγαζε οικολογικές κορώνες ενώ θα έκοβε με τακτ κομμάτια από το δάσος για να τα δώσει προς εκμετάλλευση στα μουλωχτά. Η τέταρτη πλευρά θα αμφισβητούσε την χρησιμότητα του δάσους, θα έλεγε πως πρόκειται για ψέματα «οικολόγων» ή για δικαιολογίες «ακραίων» ή για σχέδια εχθρών του Ελληνισμού, ότι οι ιθαγενείς είναι λίγοι, βάρβαροι και κλέφτες. Θα έλεγε ότι στόχος είναι η ανάπτυξη, ότι έτσι θα μειωθεί η ανεργία και θα ετοίμαζε τις συμφωνίες με τις πολυεθνικές. Αυτές οι πλευρές υπάρχουν και στην Βραζιλία. Και οι πιο ακραίοι της τελευταίας πλευράς είναι σήμερα στην εξουσία. Και ο Αμαζόνιος καίγεται.

Ένα δάσος που αγνοώντας κάθε ιδέα συνόρων και κρατών προμηθεύει όλο τον πλανήτη με το 20% του οξυγόνου, που φιλοξενεί τις τελευταίες ίσως κοινότητες ιθαγενών που διατηρούν πλήρως τον αρχέγονο πολιτισμό τους, που κρατάει σταθερό το κλίμα του κόσμου μας. Και το ερώτημα είναι αν θα μετατραπεί σε κέρδος εταιρειών ή όχι. Για δεκαετίες το τροπικό δάσος μικραίνει. Επίσημα ή ανεπίσημα εκτάσεις του καταπατούνται είτε από φτωχούς αγρότες που σπρώχνονται από το κράτος για να ανοίξουν δρόμο στην καταστροφή που ακολουθεί, είτε από μεγάλες εταιρείες κτηνοτροφίας αλλά και εξορυκτικές δραστηριότητες. Ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας, Ο Ζαΐχ Μπολσονάρου, που φυσικά εκλέχθηκε «δημοκρατικά», επιθυμεί να ανοίξει τον δρόμο στην ανάπτυξη και στην πλήρη εκμετάλλευση του τροπικού δάσους.

Ο Μπολσονάρου είναι ένας φασίστας, πρώην αξιωματικός του στρατού της Βραζιλιάνικης χούντας (που μπροστά της η Ελληνική ήταν πολύ μετριοπαθής) και καταδικασμένος για ακροδεξιά τρομοκρατία. Αντικομμουνιστής, με ατζέντα «νόμος και τάξη» και ασφαλώς πιστεύει απόλυτα στην ελεύθερη οικονομία και την ανάπτυξη. Δεν θα πούμε πως τις χιλιάδες τώρα ενεργές φωτιές παντού μέσα στο δάσος, τις έχει βάλει η κυβέρνηση της Βραζιλίας. Η εξήγηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της κλιματικής αλλαγής, με εξαίρεση τους «ψεκασμένους» συνωμοσιολόγους που την αρνούνται, φτάνει και περισσεύει για να τις εξηγήσει. Η αλήθεια όμως είναι ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη, που αυτή ευθύνεται για την κλιματική αλλαγή βοηθάει τον εαυτό της. Είναι η κυβέρνηση Μπολσονάρου που θα πρέπει να σβήσει τις πυρκαγιές, είναι αυτή που μετά το τέλος τους θα πρέπει να προστατέψει τις καμένες εκτάσεις. Καθόλου αισιόδοξη προοπτική. Ούτε και στην Ελλάδα η προοπτική είναι αισιόδοξη.

Αυτό που γίνεται εκεί, στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου μπορούμε πραγματικά πλέον να το προβάλουμε εδώ. Εδώ λοιπόν στα δάση της Ηπείρου, σε όλη την Δυτική Ελλάδα ανεξέλεγκτες πετρελαϊκές εταιρείες (παγκόσμιοι κολοσσοί) αλωνίζουν και κάνουν γεωτρήσεις μέσα σε προστατευόμενες περιοχές, σε χωράφια, μες την νύχτα σαν μαφιόζοι. Αγωγοί πετρελαίου θα περάσουν από παρθένα δάση, εξορυκτικές εταιρείες καταστρέφουν βουνά και τα χωριά τους στην Χαλκιδική, φράγματα σχεδιάζονται, οι τελευταίοι ελεύθεροι χώροι στην αττική θα γίνουν «ουρανοξύστες». Ακόμα βέβαια στην Ελλάδα δεν έχουν επιστρατευτεί δολοφόνοι για να εκτελούν περιβαλλοντικούς ακτιβιστές ή αντιστεκόμενους ιθαγενείς όπως στην Βραζιλία. Να μην αμφιβάλλουμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο γιατί τα κέρδη που απειλούνται είναι πολύ μικρότερα από αυτά του Αμαζονίου.

Ξέρουμε ότι σε πολύ κόσμο όλα αυτά ακούγονται ξένα και αδιάφορα. Η Ήπειρος είναι μακριά πόσο μάλλον ο Αμαζόνιος. Είναι αυτή η πρώτη πλευρά στην κοινωνική βάση που δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα και δεν την νοιάζει τίποτα. Και τελικά αυτή η πλευρά, όσες δικαιολογίες κι αν έχει για την άγνοια ή την αδιαφορία της, είναι που φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Οι πιο αριστερές εξουσίες το πάνε «με το μαλακό», οι πιο δεξιές πιο άμεσα, αλλά αυτή είναι η δουλειά των εξουσιών. Το να μην μας απασχολεί κάτι μόνο και μόνο γιατί η επίδραση του φαίνεται χρόνο με τον χρόνο αντί για μέρα με την μέρα, είναι αυτοκτονικό.

Πέρα από ένα λιθαράκι αύξησης της πίεσης προς την βραζιλιάνικη κυβέρνηση, μέσω της διεθνοποίησης, δεν υπάρχουν πολλά άλλα που μπορούμε να προσφέρουμε από την Ελλάδα στην σωτηρία του Αμαζονίου. Μπορούμε όμως να προσφέρουμε πολλά προστατεύοντας την «φύση» που είναι κοντά μας. Μπορούμε να εμποδίσουμε τα σχέδια που έχουν ξεκινήσει και, με αιχμή την βιομηχανία ενέργειας – παραδοσιακή ή ανανεώσιμη- απειλούν το περιβάλλον, αλλάζουν το κλίμα, υποβαθμίζουν την ζωή όλων. Πρέπει να πούμε ξεκάθαρα ότι δεν τις θέλουμε τις «νέες θέσεις εργασίας» αν, όποτε και όσες κι αν υπάρξουν μέσα από την περιβαλλοντική καταστροφή. Δεν θέλουμε να «κινηθεί το χρήμα», να αυξηθεί το ΑΕΠ, να «δανείζεται φτηνά η χώρα». Δεν θέλουμε επίσης ούτε το «δώρο» που θα κάνουν – γιατί σίγουρα κάποιο καρότο κοινωνικής πολιτικής θα εμφανίσουν για να πείσουν τους πολλούς να σιωπήσουν για το μεγάλο έργο.

Μπορούμε να κινητοποιηθούμε και να σώσουμε αυτά που είναι δίπλα μας. Με κάθε μέσο, νόμιμο ή λιγότερο νόμιμο. Ατομικό, αλλά πάνω από όλα συλλογικό. Στις πόλεις αλλά και τα ίδια τα χωριά. Κάτοικοι και αλληλέγγυοι. Να μην αφήσουμε να μολυνθούν τα νερά που πίνουμε ή ο αέρας που αναπνέουμε.. Να μην χερσωθεί η γη. Τα βουνά να παραμείνουν άγρια και οι λίγοι που επέλεξαν – ή υποχρεώνονται από την επιβίωση– να ζουν σε αυτά, να συνεχίσουν τουλάχιστον να το κάνουν σε ένα ανθρώπινο μέρος.

Το πάθος του καπιταλισμού για κέρδη και επέκταση είναι ακόρεστο. Οι επιπτώσεις της περιβαλλοντικής καταστροφής αργούν λίγα χρόνια να φανούν, δεν υπάρχει η άμεση απειλή. Γιαυτό και οι περιβαλλοντικές μάχες είναι πάντα δύσκολες. Αλλά τελικά περιοχές που κάηκαν πλημμυρίζουν και κόσμος πεθαίνει. Η θερμοκρασία ανεβαίνει παντού. Τα νερά λιγοστεύουν. Εκτός από τον Αμαζόνιο κάηκε και η Σιβηρία. Στο νοσηρό αυτό πάθος του κέρδους τα θύματα θα είμαστε όλοι. Δεν είναι βέβαιο ότι ο αγώνας αυτός θα κερδηθεί πριν η ζημιά να γίνει ανεπίστρεπτη. Για να κερδηθεί όμως πρέπει να γιγαντωθεί, πρέπει να απειλήσει το κράτος με την ισχύ του. Ο καθένας και η καθεμιά πρέπει να αναρωτηθεί αν τελικά θα συνεχίσει να μην παίρνει χαμπάρι τίποτα και να αδιαφορεί για το που και πως θα ζει μετά από 4-5 χρονια αυτός/ή και τα παιδιά… Ή αν θα πληροφορηθεί τι συμβαίνει και θα πλαισιώσει τους αγώνες που διεξάγονται σε τόσα μέτωπα στην Ελλάδα δίνοντας την μάχη για την γη και την ελευθερία…
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ
Αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας

Αρχεία:

vrazil22.mp4

   

 

https://athens.indymedia.org/post/1599916/