internazionalismo · διεθνισμός

Αλληλεγγύη στους 8 αντιφασίστες-διεθνιστές από την Ισπανία: Συγκέντρωση στην ισπανική πρεσβεία, Σάββατο 7/3, 12.30.

Αλληλεγγύη στους 8 αντιφασίστες-διεθνιστές από την Ισπανία: Συγκέντρωση στην ισπανική πρεσβεία, Σάββατο 7/3, 12.30.

Ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία

Αγώνας ενάντια στη ναζιστική κυβέρνηση του Κιέβου

Αλληλεγγύη στους 8 αντιφασίστες-διεθνιστές

που συνελήφθησαν στην Ισπανία,

επειδή αγωνίστηκαν στο πλευρό των λαϊκών πολιτοφυλακών στην Αν.Ουκρανία

Συγκέντρωση στην ισπανική πρεσβεία

Σάββατο 7/3, 12.30 στο Μετρό Ακρόπολη

Συνέλευση αναρχικών-κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση ενάντια στην ΕΕ

http://prolprot.espivblogs.net/

internazionalismo · διεθνισμός

16 Φεβρουαρίου 1999: Μαύρη κηλίδα…

Νίκος Μπογιόπουλος / 16 Φεβρουαρίου 1999: Μαύρη κηλίδα…

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2015/02/16-1999.html#more

16 Φεβρουαρίου 1999: Μαύρη κηλίδα…
Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

    Εκείνο το πρωινό ο ελληνικός λαός ξυπνούσε μουδιασμένος. Ντροπιασμένος. Εξευτελισμένος.
Η είδηση περνούσε από στόμα σε στόμα. Την προηγούμενη νύχτα, στην Κένυα, είχε συντελεστεί το έγκλημα:
Ο Οτσαλάν είχε πέσει στα χέρια της Τουρκίας, με εμπλοκή της τότε ελληνικής κυβέρνησης…

Οι εικόνες έκαναν το γύρο του κόσμου. Ο Οτσαλάν σιδηροδέσμιος. Με τα μάτια καλυμμένα με τσιρότα, εν μέσω των πρακτόρων της ΜΙΤ. Εικόνες ντροπής… 

    Στις 16 Φεβρουαρίου 1999, σαν σήμερα, πριν από 16 χρόνια, ο Οτσαλάν βρισκόταν ήδη έγκλειστος στο νησί Ιμραλί. Το «νησί των σκύλων» όπως το αποκαλούν στην Τουρκία. Εκεί, στο Ιμραλί, οδηγούσαν οι επικεφαλής του στρατοκρατικού καθεστώτος της Άγκυρας τους μελλοθάνατους. Κι άλλεςεικόνες ντροπής. Δεν ήταν οι μόνες…

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, οι Κούρδοι πολιτικοί πρόσφυγες – για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους – αυτοπυρπολούνται μπροστά στις ελληνικές πρεσβείες ανά την Ευρώπη.

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα, στην Αθήνα, η κυβέρνηση του Σημίτη δίνει εντολή για ανελέητο χτύπημα των Κούρδων προσφύγων έξω από τη Βουλή. Δίνει διαταγή για την έναρξη των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων κατά των Κούρδων μεταναστών της πλατείας Κουμουνδούρου. Τους στοίβαξαν μέσα στις αστυνομικές κλούβες και τους περιέφεραν επί ένα μερόνυχτο στα περίχωρα της Αττικής. Εικόνες ντροπής.

    Ήταν 16 Φεβρουαρίου. Το μούδιασμα, το αρχικό σάστισμα του ελληνικού λαού στο άκουσμα της είδησης έγινε βουή. Έγινε οργή. Έγινε σεισμός.Η κυβέρνηση Σημίτη με όσα είχε διαπράξει κηλίδωνε τη συνείδηση, το φιλότιμο και την ιστορία του ελληνικού λαού. Σύσσωμος ο ελληνικός λαός βρέθηκε στους δρόμους για να καταγγείλει την ύβρη και τον πρωτοφανή διασυρμό της χώρας.

 
Από την ελληνική πρεσβεία στην Κένυα, ο Οτσαλάν πέρασε στα χέρια των Τούρκων. Είχε προηγηθεί η ατέρμονη περιήγησή του στους αιθέρες της Ευρώπης καθώς τα 15 κράτη που αποτελούσαν τη «δημοκρατική» ΕΕ – με τις 13 «κεντροαριστερές» κυβερνήσεις τότε – δεν του χορηγούσαν άσυλο.

Ο Οτσαλάν λίγες μέρες νωρίτερα είχε εκδιωχθεί από την Ιταλία. Τον είχε εκδιώξει ο «κεντροαριστερός» Ντ’ Αλέμα. Η τύχη του πέρασε κατόπιν στα χέρια ενός άλλου «κεντροαριστερού»: Του Σημίτη. Η κυβέρνηση Σημίτη οδήγησε τον Κούρδο ηγέτη εκεί που συνωθούνταν περισσότεροι Αμερικανοί πράκτορες από κάθε άλλο σημείο του πλανήτη. Περισσότεροι κι από τα γραφεία του FBI, μέσα στις ΗΠΑ. Οδήγησε τον Οτσαλάν στο αμερικανοκρατούμενο Ναϊρόμπι. Για να τον σώσει…

Το ίδιο βράδυ που σε όλο τον πλανήτη δέσποζε η είδηση πως ο Οτσαλάν από τα ελληνικά χέρια είχε πέσει στα χέρια των διωκτών του, ο Κ. Σημίτης στο διάγγελμά του ισχυριζόταν: «Κάναμε το χρέος μας με τον καλύτερο τρόπο απέναντι στην Ελλάδα και τα συμφέροντά της, απέναντι στο κουρδικό ζήτημα και τον ίδιο τον Οτσαλάν»!
Στο ίδιο εκείνο διάγγελμα ο τότε πρωθυπουργός έλεγε: «Είμαστε αντίθετοι σε κάθε είδους αποσχιστικά κινήματα. Είμαστε κατά των ένοπλων ανταρσιών και των πράξεων τρομοκρατίας και βίας»!

Κι όμως, είναι αλήθεια: Την ίδια μέρα που ο Οτσαλάν οδηγείτο στο Ιμραλί, την ημέρα που ο Σημίτης έπρεπε να απολογείται, εκείνος επέλεξε να αποκηρύξει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του κουρδικού λαού! Να τον αποκαλέσει «ανταρσία», «αποσχιστικό κίνημα», «τρομοκρατία»…

   
Ένα μήνα μετά τη σύλληψη του Οτσαλάν, ήρθε στη δημοσιότητα η έκθεση Κωστούλα, του Έλληνα πρέσβη στην Κένυα. Στην έκθεση περιγραφόταν λεπτό προς λεπτό το ιστορικό τούτης της αδιανόητης αθλιότητας.
Από εκεί μάθαμε ότι γνώση της επιχείρησης είχε κι ένας… «μεγάλος τραγουδιστής». Έτσι αποκαλούσαν οι πράκτορες της ΕΥΠ στις ενδοσυνεννοήσεις τους τον τότε υπουργό Εξωτερικών, τον Θ.Πάγκαλο.

Από εκεί μάθαμε ότι οι ελληνικές αρχές σκέφτονταν ακόμα και την διά της βίας εκδίωξη του Οτσαλάν από την ελληνική πρεσβεία της Κένυας. Μέχρι και γορίλες, μέχρι και μπράβους ήθελαν να προσλάβουν οι «εκσυγχρονιστές» για να πετάξουν τον Οτσαλάν έξω από την πρεσβεία!

    «Σάββα παιδί μου, πέτα τους έξω»! Αυτή ήταν η εντολή των επικεφαλής της ΕΥΠ προς τους ανθρώπους τους, στην Κένυα. Τελικά, πράγματι, ο Οτσαλάν από τα ελληνικά χέρια έπεσε στα χέρια των Τούρκων.

Αυτή η ντροπή, αυτή η μαύρη σελίδα που γράφτηκε σαν σήμερα από τους πρώην «ταγούς» αυτού του τόπου (σσ: πολλοί εξ αυτών πρωταγωνίστησαν σε μια σειρά ακόμα δράματα που ακολούθησαν) δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Θα τους κυνηγάει για πάντα.

enikos

internazionalismo · διεθνισμός

Δημοκρατική Αυτονομία / PKK: Kobanê the victory of free humanity and democracy

PKK: Kobanê the victory of free humanity and democracy

PKK (Kurdistan Worker’s Party) Executive Committee has released a statement greeting the victory attained in Kobanê town of West Kurdistan, Rojava, following 135 days of heroic resistance to the attacks by the ISIS since 15 September 2014.

“This is the victory of free humanity and democracy. This is the victory of Kurdish youths and women, their seek and desire of freedom, their courage, self-sacrifice, will and insistence. It is the victory of Leader Öcalan’s democratic modernity theory over all sorts of reactionism. It is the victory of the people of Kobanê, Rojava and four parts of Kurdistan, of the democratic forces in Turkey and the Middle East, and of the world’s peoples and democratic powers. Just as the 19 July 2012 Rojava Liberation Revolution became a spark of freedom for the whole humanity, the historic Kobanê resistance has been a beacon of liberation for the humanity”, PKK underlined.

Remembering the martyrs fallen in Kobanê with respect and gratefulness, PKK reiterated its promise to keep their memory alive in the liberation of Kurdistan and the fraternity of peoples.

PKK continued by greeting the brave freedom fighters who have presented this victory to the Kurdish people and democratic humanity, including

– YPG-YPJ fighters – the defense force of Rojava people and the actual creators of this victory-,

– all the fighters joining from Turkey and other nations who fought alongside YPG-YPJ in Kobanê, MLKP fighters being in the first place,

– South Kurdistan peshmerga and coalition forces that greatly supported YPG-YPJ fighters, and

– the Kurdish people who haven’t left Suruç and carried the resistance across the border, becoming the source of moral support to the fighters in Kobanê.

PKK said it is obvious that the Kobanê victory, which was attained in the consequence of historic resistance against ISIS fascism, has revealed a new situation in Kurdistan, Syria and the Middle East, adding: «Before anything else, it has proved that the dark-faced ISIS fascism could be defeated, and that the peoples of the region need to resist and form a democratic unity in order for the elimination of such a savage trouble.»

According to PKK, the historic Kobanê victory has served as a major step for the advancement of the democratic autonomous administration in Rojava, attainment by Kurds of a permanent status in Syria and the resolution of the Kurdish question on regional dimension. The victory -PKK added- has also paved the way and initiated a process in order for the Rojava Liberation Revolution to become a Syrian Revolution, and manifested the fact that a democratic Syria could only be created by means of the democratic autonomy system and the sense of democratic nation based on the freedom of all identities, cultures and religions.

PKK Executive Committee pointed out that victory in Kobanê has also opened the way for victory in Sinjar, Kurdistan and Syria, recalling that the ISIS has suffered a historic defeat in Kobanê but struggle and battle in Rojava, Syria and Middle East continues.
internazionalismo · διεθνισμός

Το Κομπάνι απελευθερώθηκε!

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Το Κομπάνι απελευθερώθηκε!

Το Κομπάνι απελευθερώθηκε!
 
Ζήτω οι Κούρδοι, Άραβες, Τούρκοι κομμουνιστές, αγωνίστριες και αγωνιστές της ανθρωπότητας και της δημοκρατίας!
Ζήτω το YPG!
Ζήτω το PKK!
Ζήτω ο ένοπλος επαναστατικός αγώνας!
Ζήτω ο μεγάλος άνθρωπος της Μεσοποταμίας, ο Ηγέτης Αμπντουλάχ Οτσαλάν!

Ζήτω το Κουρδιστάν!

Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας
Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας
Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας

Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας

Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας

Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας
Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας
Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας
We salute /YPJ martyrs who sacrificed their lives in heroic resistance for Kurdistan and humanity.
Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας
Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας
Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας
internazionalismo · διεθνισμός

L’alternativa arriva dal Kurdistan: Rojava

L’alternativa arriva dal Kurdistan: Rojava

“YJA Star” (l'”Unione delle donne libere”)
“YJA Star” (l’”Unione delle donne libere”)

L’alternativa arriva dal Kurdistan: Rojava

Tu pensa se, per trovare l’alternativa allo “stato di cose presenti”, bisogna andare nelle montagne del Kurdistan, a Rojava e per la precisione dalle “Unione delle Comunità del Kurdistan” (KCK) Ero abituato ad andare a vedere cosa accadeva nella Selva Lacandona, per trovare ispirazione, che però è lontana. Ora un esempio – SPLENDIDO – l’abbiamo qui a portata di mano (anche se, per altri motivi, ugualmente di difficilissimo accesso).

Un ragionamento a parte – anche se, ovviamente, strettamente legato a quanto leggerete sotto – andrebbe fatto della foto sopra, meravigliosa:

vi si vede delle guerrigliere kurde, probabilmente della “YJA Star” (l’”Unione delle donne libere”), la milizia di sole donne che combatte nel nord della Siria. In quale altra immagine di guerriglieri, nella storia, si vede militanti che si abbracciano, che sorridono teneramente, che vivono la foto non come dimostrazione di forza ma come dimostrazione d’unione. Forse qualcosa nelle foto dei partigiani, ma ne ricordo poche.

Questa foto, a me, fa venire semplicemente il sorriso. Che mi si spegne, in parte, se penso contro chi combattono queste bellissime donne e cosa rischiano in caso di cattura.

Di seguito viene spiegato il perché, ed è una gioia leggerlo. Non prima di ringraziare “A Rivista anarchica”, per lo splendido lavoro di contro/informazione che fa su questo argomento, cioè sulle vicende dei kurdi della Siria:

Una nuova organizzazione della società

di Giran Ozcan

Spunti libertari, organizzazione ecologica ed emancipazione femminile

KCK (Unione delle Comunità del Kurdistan) è il nome dato a questa organizzazione sociale. Il nome – e la preparazione del suo quadro teorico – è stato proposto dal leader del PKK Abdullah Ocalan dalla sua cella della prigione sull’isola di Imrali in Turchia; nonostante ciò, sia Ocalan sia il PKK riconoscono senza indugi gli indispensabili e inestimabili contributi forniti da Murray Bookchin.
Il KCK è un’organizzazione ombrello democratica, confederale, libera da stato/gerarchia/sfruttamento del Kurdistan libero.
All’interno dell’organizzazione sociale KCK realizzata tra le montagne del Kurdistan, il concetto di denaro è superfluo. I bisogni economici degli abitanti sono internamente soddisfatti attraverso una gestione condivisa delle risorse. Nonostante il denaro sia utilizzato nei rapporti commerciali intrattenuti con l’esterno, all’interno il concetto di denaro è inconcepibile. Nessun singolo o comunità entro l’organizzazione KCK avverte il bisogno di generare unsurplus di denaro o di risorse. I surplus sono costantemente redistribuiti e, in questo modo, utilizzati. Rifacendosi alle società pre-gerarchiche e pre-sfruttamento, l’organizzazione KCK adotta la cultura del dono piuttosto che quella dello scambio.
La gestione condivisa dell’agricoltura assicura una produzione ed un consumo di risorse auto-sufficienti, rendendo di conseguenza irrilevanti surplus, valore di scambio e mercificazione di beni.
Il tentativo di emancipazione femminile, da parte dei membri del PKK e della sua leadership, ha avuto inizio con la “distruzione della virilità”. Un attacco nei confronti della falsa virilità inoculata nei soggetti maschili da parte del sistema patriarcale. Questa infusa falsa virilità faceva in modo che, mentre ogni uomo, in ogni cellula del suo corpo, veniva sfruttato e oppresso da parte del sistema capitalistico, questi a sua volta non si astenesse dallo sfruttare la propria madre, sorella, figlia e moglie.
Questa strategia è derivata dall’indagine teorica di Abdullah Ocalan, che lo ha successivamente portato ad affermare che “le donne sono le prime colonie” e che il primo sfruttamento non è stato quello avvenuto ai danni della classe lavoratrice, bensì quello delle donne. Questo è il motivo per cui l’eguaglianza di genere tra le montagne del Kurdistan è ottenuta attraverso sforzi paralleli di rafforzamento dei poteri delle donne e purificazione degli uomini dalle malattie del patriarcato e dell’organizzazione gerarchica della società.
Le conseguenze pratiche di questo approccio sono: l’equa rappresentanza delle donne all’interno di tutte le posizioni amministrative tramite un sistema co-presidenziale e l’autonoma organizzazione ideologica, politica, sociale e militare delle donne sotto l’organizzazione autonoma: KJB (Unione Suprema delle Donne).
All’interno del Kurdistan libero, le comunità sono organizzate in modo da non considerarsi una minaccia per l’ambiente. Quando possibile, le fonti di energia rinnovabili sono favorite; al contempo, le risorse energetiche come l’acqua e il gas sono consumate in modo simbiotico al fine di sostenere tanto la società quanto l’ambiente.
È promosso il vegetarianismo e la caccia è totalmente bandita, così come la deforestazione (è permesso bruciare solo rami e alberi secchi). Tutto questo è basato sulla premessa che l’ambiente non è fonte di profitto, bensì fonte di vita; l’utilizzo dell’ambiente per sete di profitto soccombe di fronte al riconoscimento di quest’ultimo come fonte di vita.
Alcuni affermano che il PKK “non chiede più uno stato nazionale per i kurdi”. È la verità. Ad ogni modo, ciò che non risulta vero è la ragione a cui ricondurre questo cambio di paradigma.[…]
Gli sviluppi in Rojava (Siria del nord) mostrano che la filosofia del leader del PKK Abdullah Ocalan, invece di rendere più moderate le richieste, sposta, per contro, l’asticella più in alto. Questo è il motivo per cui Rojava non sta combattendo solo per proteggere la propria organizzazione sociale dagli attacchi di gruppi estremisti, ma anche per proteggersi dagli attacchi dei rappresentanti del sistema di capitalismo globale come il KDP, il governo turco, il regime di Assad e l’assordante silenzio dell’occidente!
Il Movimento di Liberazione del Kurdistan guidato dal PKK non sta più chiedendo uno stato nazionale kurdo, il quale riprodurrà solamente sfruttamento, strutture gerarchiche e diseguaglianza di genere; sta piuttosto facendo appello ad un sistema alternativo di organizzazione sociale in cui la questione kurda si risolva parallelamente alle questioni dello sfruttamento, dell’emancipazione di genere e della liberazione di tutti gli uomini. La sua proposta a questo riguardo è il KCK.

Giran Ozcan

traduzione di Carlotta Pedrazzini

Questo articolo è originariamente apparso inwww.kurdishquestion.com con il titolo Socialism, gender equality and social ecology in the mountains of Kurdistan.

Franco Vite

internazionalismo · διεθνισμός

εδώ και πολύ καιρό, η γαλλική σατυρική εφημερίδα δεν έκανε πλέον κανένα να γελά, σήμερα τον κάνει να κλαίει, Era da tempo che Charlie Hebdo non faceva più ridere, oggi fa piangere

a

hebdospecial

wscdavqÈ mezzanotte meno un quarto nel secolo. Siamo ad un punto di ribaltamento storico nell’islamofobia e nello scatenarsi del razzismo in Francia e più largamente in Europa. La lettura semplificata all’estremo dai media di questa giornata del 7 gennaio 2015 andrà a riassumersi e imprimersi in numerose menti come “l’attacco assassino contro un giornale «di sinistra» da parte di Musulmani”. Questo destabilizzerà e rovescerà dei posizionanti politici. La Paura, la collera, lo sbigottimento, l’incomprensione, il panico morale lasceranno in alcuni ampiamente spazio all’Odio.

Al di là dei parametri di opportunità militare che hanno potuto giustificare la scelta di questo giornale dal commando, l’attacco corrisponde a una logica e a una visione politica dei Tak-taks: precipitare lo scontro e la radicalizzazione di frazioni importanti della popolazione. Charlie Hebdo gode ancora di un capitale simbolico importante a sinistra: è ancora considerato da numerose persone come antirazzista e incarnante la libertà d’espressione. Non sono Minute o le Figaro che sono stati presi di mira. I tak-tak sanno che se la diga antirazzista di sinistra salta, allora è tutta l’Europa che si riversa nello scatenarsi d’una violenza razzista simbolica e fisica di cui i musulmani sono le prime vittime. In questo scenario, i guerrieri tak-tak che s’immaginano in difensori dell’Islam sperano che le popolazioni musulmane, allora violentemente oppresse, verranno a trovare protezione dietro di loro. Un po’ come i sionisti sempre pronti a strumentalizzare le ondate di antisemitismo per giustificare l’esistenza dello stato d’Israele come rifugio delle popolazioni ebraiche oppresse, i tak-tak hanno bisogno che l’Islam sia oppresso per conquistare i cuori dei credenti.

Evitiamo d’essere ipocriti, Charlie Hebdo non è un amico politico. Da anni, è finito nel campo del pensiero dominante e partecipa allo sviluppo di un’islamofobia di sinistra. Ma nessuno può nè deve rallegrarsi dell’esecuzione dei suoi giornalisti. Niente può giustificare quest’atto nel contesto attuale della Francia. Quest’attacco però non deve neanche far tacere le critiche su Charlie Hebdo e sulla stampa in generale circa la sua linea redazionale umoristica islamofoba.

Oggi portare la guerra nella sala stampa di Charlie Hebdo è come mettere una bomba alla stazione di Bologna. È un atto di terrore per disorientare. Su quest’atto, complottismo e islamofobia prospereranno. L’attacco contro Charlie Hebdo permette di prendere in ostaggio milioni di persone di confessione musulmana in Francia e in Europa.

I soli vincitori in quest’attacco sono i reazionari di ogni sponda, islamofobi in testa. Davanti a loro i tak-tak, che vogliono che una comunità musulmana eterogenea si chiuda su sé stessa, si fregano le mani. Quest’attacco, è un lucchetto messo lì per bloccarci tra il martello dei takfir e l’incudine del neo-liberalismo.

Le molteplici sensibilità presenti nei quartieri affronteranno l’ingiunzione tra lo scegliere l’arruolamento alla Causa nazionale o la marginalizzazione e criminalizzazione.

Temiamo che le condizioni che hanno permesso l’arrivo di una tale catastrofe fossero riunite. Il Partito Socialista ha liquidato per anni ogni opposizione di sinistra, soprattutto quelle che cercavano di costruirsi nei quartieri popolari. Questo ha contribuito a lasciare terreno libero a ciò che di peggio si può fare in materia di nichilismo. Perché al di là della linea reazionaria, ciò che caratterizza questo genere d’azioni è l’impasse economica e sociale nella quale si ritrova l’Europa ad ogni crisi economica. Il nichilismo di una parte dei nostri prospera nella miseria che seminano i governi capitalisti in Europa.

Ciò che è successo questo 7 gennaio è la possibilità offerta dai tak-tak a coloro che ci opprimono di recidere ogni legame di solidarietà e di distruggere una comunità di destino tra credenti e non credenti. È la possibilità di condannare in anticipo chiunque in funzione del suo credo o del suo aspetto.

Le analisi faziose che servono da propaganda ai peggiori reazionari, gli appelli all’ordine repubblicano, all’unità nazionale, alla laicità, alla libertà d’espressione, alla democrazia parlamentare come bastione davanti alla barbarie del nemico interno ci cascano addosso come un’onda frangente. In questo contesto il ritornello sul “buonismo” di cui “la sinistra colpevole” ha dato prova nei confronti dell’immigrazione e i musulmani rischia di far entrare molte persone ragionevoli nel campo dell’odio verso l’altro.

La popolazione che vive in Francia si trova incastrata, in questo contesto di crisi economica, tra l’incudine neo-liberale che non dà altra soluzione che quella individuale e il martello reazionario che pone le origini culturali o biologiche delle classi popolari in competizione tra loro. Presi tra l’incudine e il martello dobbiamo fermare il fabbro. In questo periodo scuro dobbiamo ispirarci con ciò che succede altrove nel mondo come in Kurdistan, bloccato tra l’imperialismo occidentale e i reazionari di Daesh. Qui come lì, abbiamo la possibilità di creare le condizioni della nostra liberazione.

Traduzione da http://quartierslibres.wordpress.com/ a cura della redazione d’infoaut

internazionalismo · διεθνισμός

Το αίσχος

Το αίσχος

michael-lowy.jpg

Το αίσχοςΟ κοινωνιολόγος σπουδαίο Μικαέλ Λεβί

Η στήλη παραχωρεί σήμερα εκτάκτως τον χώρο της στον σπουδαίο διανοητή Μικαέλ Λεβί, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά για τη συμβολή του στο σημερινό αφιέρωμα της «Εφ.Συν.».

Αίσχος. Μόνο αυτή η λέξη μπορεί να εκφράσει εκείνο που νιώθουμε μπροστά στη δολοφονία των σκιτσογράφων και δημοσιογράφων του περιοδικού «Charlie Hebdo». Ενα φριχτό έγκλημα που γίνεται ακόμη πιο φριχτό, όταν σκέφτεσαι ότι αυτοί οι αδελφικοί φίλοι ήταν αριστεροί, αντιρατσιστές, αντιφασίστες, αντιαποικιοκράτες, φιλοκομμουνιστές ή φιλοαναρχικοί.

Μόλις πριν από λίγο καιρό είχαν συμμετάσχει με σκίτσα τους σε ένα άλμπουμ στη μνήμη των εκατοντάδων Αλγερινών αντιαποικιοκρατών που είχαν δολοφονηθεί από τη γαλλική αστυνομία στο Παρίσι στις 17 Οκτωβρίου 1961. Μοναδικά τους όπλα ήταν η πένα, το χιούμορ, η ασέβεια και η αναίδεια. Επίσης, η αντίθεσή τους στις θρησκείες, ακολουθώντας την παραδοσιακή στάση της γαλλικής Αριστεράς ενάντια στον κλήρο.

Στο τελευταίο όμως τεύχος του περιοδικού, που μόλις είχε κυκλοφορήσει, το εξώφυλλο ήταν ένα σκίτσο εναντίον του ισλαμοφοβικού συγγραφέα Ουελμπέκ και μέσα υπήρχε μια σελίδα με σκίτσα εναντίον της… καθολικής θρησκείας. Ο αρχισυντάκτης του περιοδικού, Charb, –ψευδώνυμο του Στεφάν Σαρμπονιέ– ήταν ένας καλλιτέχνης με επαναστατική ευαισθησία και είχε εικονογραφήσει το βιβλίο του μαρξιστή φιλοσόφου Ντανιέλ Μπενσαΐντ, «Μαρξ, Οδηγίες χρήσης», που κυκλοφόρησε στη Βραζιλία από τις εκδόσεις Boitempo.

Η πράξη αυτών των φανατικών και δυσανεκτικών οπαδών της τζιχάντ αποτελεί έγκλημα εναντίον της ελευθερίας του Τύπου, της ελεύθερης σκέψης και της καλλιτεχνικής ελευθερίας. Αποτελεί όμως επίσης έγκλημα εναντίον του Ισλάμ και εναντίον των μουσουλμάνων της Γαλλίας, που κινδυνεύουν να πληρώσουν τα σπασμένα μιας αισχρής επίθεσης για την οποία δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη.

Το ισλαμοφοβικό κλίμα που έχει αναπτυχθεί έντονα στη Γαλλία τον τελευταίο καιρό, με τη στήριξη ρατσιστών δημοσιογράφων όπως ο Ερίκ Ζεμούρ και διάσημων συγγραφέων όπως ο Ουελμπέκ, συγχέει τους μουσουλμάνους με τους φονταμενταλιστές και τους φονταμενταλιστές με τους τζιχαντιστές. Το αρρωστημένο αυτό κλίμα ευνοεί τα διάφορα ρεύματα ρατσιστών, φασιστών και κυρίως το Εθνικό Μέτωπο της οικογένειας Λεπέν που έχει κάνει τον ισλαμοφοβικό ρατσισμό κυρίαρχο στοιχείο της δράσης της. Ολοι αυτοί, όπως είναι φυσικό, θα φροντίσουν να αξιοποιήσουν το έγκλημα των τζιχαντιστών για να μεταδώσουν το δηλητήριό τους.

Πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα κλίμα «πολέμου των πολιτισμών», σύμφωνα με την αλλόκοτη πρόταση του Σάμουελ Χάντινγκτον (ενός από τους αρχιτέκτονες του πολέμου του Βιετνάμ). Και είναι επείγον να θυμίσουμε ότι η πραγματική σύγκρουση της εποχής μας δεν είναι ανάμεσα στο «Ισλάμ» και τη «Δύση», αλλά ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και εκείνους που αποτελούν το αντικείμενο της εκμετάλλευσης, τους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους, και, σε τελευταία ανάλυση, ανάμεσα στα συμφέροντα του καπιταλισμού και της ανθρωπότητας.

* Κοινωνιολόγος και επίτιμος διευθυντής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS). Μας παραχώρησε το κείμενο αυτό ειδικά για την «Εφημερίδα των Συντακτών»