σύγχρονα κινήματα · movimenti di oggi

Νίκη στον Αγώνα των πολιτικών κρατουμένων και των αγωνιζόμενων φυλακισμένων: Απεργία Πείνας από 2 Μάρτη – Διαδήλωση, Τρίτη 17 Μάρτη, 6μμ, Μοναστηράκι.

Βίντεο από τη μηχανοκίνητη διαδήλωση και τη συγκέντρωση Αλληλεγγύης του Σαββάτου 14 Μάρτη στις φυλακές Κορυδαλλού.

Όλοι & όλες στη διαδήλωση Αλληλεγγύης την Τρίτη 17 Μάρτη στις 6 μμ στο Μοναστηράκι. Ο Αγώνας των πολιτικών κρατουμένων και των αγωνιζόμενων φυλακισμένων είναι και δικός μας αγώνας. Η Αλληλεγγύη είναι το όπλο μας, το όπλο όλων των προλετάριων, όλων των αγωνιστών και των αγωνιστριών, όλων των συντρόφων και των συντροφισσών που αντιστέκονται και αγωνίζονται μέσα και έξω από τις φυλακές, μέσα και έξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μέσα και έξω από τα εργασιακά κάτεργα ενάντια στο Κεφάλαιο και το Κράτος του. Ούτε βήμα πίσω! Άμεση ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των απεργών πείνας.  

Κείμενο του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων

και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ

Όσο η κρίση οξύνεται και οι προσδοκίες για μια «αξιοπρεπή» δουλειά μειώνονται, το καπιταλιστικό σύστημα μες στο οποίο ζούμε και εργαζόμαστε προσπαθεί να εξασφαλίσει με κάθε τρόπο ότι ο καθένας θα δώσει μια μάχη μόνος του και ότι αυτή η μάχη θα είναι μάχη επιβίωσης και μόνο. Το ξήλωμα των συλλογικών συμβάσεων, η τρομοκράτηση των εργαζόμενων, η ένταση της καταστολής προς τους αγωνιστές, το σύνολο των αντικοινωνικών μέτρων που ψηφίζονται, αποσκοπούν να τροφοδοτήσουν νοοτροπίες ατομικισμού, ρουφιανιάς, υποταγής και εν τέλει να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών ώστε να μη συλλογικοποιήσουμε τον αγώνα μας. Απέναντι και εμπόδιο στα σχέδια της κυριαρχίας βρίσκονται οργανωτικές δομές αντίστασης εντός και εκτός των τειχών : οι αγώνες πολιτικών κρατούμενων, συνελεύσεις-επιτροπές-σωματεία βάσης, συνελεύσεις κατοίκων, πολιτικά και εργασιακά εγχειρήματα, στέκια- καταλήψεις- συλλογικότητες και αγωνιζόμενες ατομικότητες.

Απ’ τη πλευρά του το κράτος οχυρώνεται απέναντι στις αντιστάσεις και διαμορφώνει ένα νομικό οπλοστάσιο απέναντι σε κάθε κοινωνικό-ταξικό αγώνα (χρίζει παράνομες και καταχρηστικές απεργίες, επιστρατεύουν απεργούς) και ένα αντίστοιχο ποινικό.

Έτσι :

  • 2001 ψηφίζεται ο Α΄ «αντιτρομοκρατικός» νόμος, το άρθρο 187 (εγκληματική οργάνωση)
  • 2004 ψηφίζεται ο Β΄ «αντιτρομοκρατικός» νόμος το άρθρο 187Α ( τρομοκρατική οργάνωση)
  • 2009 ψηφίζεται ο κουκουλονόμoς
  • 2010 τροποποιείται το άρθρο 187 Α προς το δυσμενέστερο
  • 2012 με εισαγγελική διάταξη επιβάλλεται η βίαιη απόσπαση του DNA
  • 2014 ψηφίζεται ο νόμος για τις φυλακές τύπου Γ΄ για τους πολιτικούς και απείθαρχους κρατούμενους.

Αυτό το οπλοστάσιο χρησιμοποιείται ενάντια σε κάθε μορφής αγώνα. Λαμπρό παράδειγμα είναι η κατασκευή κατηγοριών εγκληματικής οργάνωσης προς τους κάτοικους της Χαλκιδικής που αγωνίζονται ενάντια στα μεταλλεία χρυσού. Η κατηγορία αφορούσε 21 αγωνιστές κάτοικους απ τους οποίους οι 4 προφυλακίστηκαν. Επιπλέον η αίολος κούριερ μετά από νικηφόρες (και δικαστικά!) συνδικαλίστηκες διεκδικήσεις των εργαζομένων της συνέλευσης βάσης οδηγών δικύκλων κίνησε αναψηλάφηση στην οποία συμπεριλαμβανόταν η θεώρηση της εταιρίας για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, βάρος που πέφτει κυρίως σε κάποια μέλη της συνέλευσης (ότι συντηρούνται οικονομικά παίρνοντας λεφτά από τα αφεντικά! ! !) αλλά και στην ίδια τη συνέλευση κάνοντας έτσι ξεκάθαρη τη μεγάλη γκάμα μορφών αγώνα που στοχεύει ο αντιτρομοκρατικός νόμος. Φυσικά όλο το νομικό πλαίσιο που διαμορφώνεται τα τελευταία χρονιά καλύπτει πλήρως τις ανάγκες του κεφαλαίου αναβαθμίζοντας την αντιτρομοκρατική νομοθεσία οχυρώνοντας έτσι το δρόμο για τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις.

Ο αγώνας ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας και της εργασίας μας πρέπει να ναι αδιαχώριστος απ τον αντικατασταλτικό αγώνα

Δικαιώματα που έχουν κατακτήσει αγωνιζόμενοι φυλακισμένοι για τα σύνολο των κρατούμενων με εξεγέρσεις και αιματηρούς αγώνες σταδιακά καταργούνται παράτυπα και εκδικητικά. Δικαιώματα όπως οι άδειες είναι κατακτήσεις που άφηναν μια ανάσα ελεύθερης ζωής και κοινωνικοποίησης με σκοπό την όσο γίνεται πιο υποφερτή διαβίωση των εγκλείστων πριν και μετά τα πέρας της ποινής τους. Η απομόνωση ένα μέσο απάνθρωπο απ την άλλη χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά και με τους χειρότερους όρους (λευκά κελιά) σκοπεύοντας την πνευματική εξόντωση των απείθαρχων και των πολιτικών κρατούμενων.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ

Από τις 27/2 ξεκινά απεργία πείνας ο κρατούμενος κορυδαλλού ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΦΙΑΝΙΔΗΣ ο οποίος φοιτούσε στο ΤΕΙ Πειραιά και παράλληλα στο ΙΕΚ των φυλακών Κορυδαλλού. Στη συνέχεια τον μετήγαγαν αιφνιδιαστικά στη φυλακή Γ’ τύπου του Δομοκού, μολονότι προβλεπόταν πως όσοι φοιτούσαν στο ΙΕΚ του Κορυδαλλού δε θα μεταφέρονταν σε άλλη φυλακή. Έκανε αλλεπάλληλες αιτήσεις. Ζήτησε να μεταταγεί στον Κορυδαλλό τουλάχιστον για να δώσει εξετάσεις στο ΙΕΚ, του οποίου το εξάμηνο είχε παρακολουθήσει. Η τελευταία αίτησή του στον εισαγγελέα εκτέλεσης ποινών απορρίφθηκε, με το αιτιολογικό πως όσοι κρατούνται σε φυλακές Γ’ τύπου δεν δικαιούνται μεταγωγή για εκπαιδευτικούς λόγους! Αίτημα του η κατάργηση φυλακών τύπου γ.

Απ’τις 2/3 ξεκινούν ως ένδειξη αλληλεγγύης και ενισχυτικά απεργία πεινάς οι κρατούμενοι της ε1 Δομοκού: ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ,ΓΟΥΡΝΑΣ,ΜΑΖΙΩΤΗΣ. Ενάντια στο ίδιο νομικό πλαίσιο των παραπάνω ξεκίνησαν απεργία πείνας και οι κρατούμενοιΘΕΟΦΙΛΟΥ,ΧΑΡΙΣΗΣ,ΝΤΑΛΙΟΣ,ΚΑΡΑΓΙΑΝΙΔΗΣ,ΣΤΑΜΠΟΥΛΟΣ, ΣΑΡΑΦΟΥΔΗΣμέλη του δικτύου αγωνιστών κρατούμενων καθώς και τα υπόλοιπα μελή του δικτύου θα ξεκινήσουν προοδευτικά. Στον αγώνα επίσης απ τις 11/3 μπήκαν και θα μπαίνουν σταδιακά και Τούρκοι κρατούμενοι.

Τα αιτήματα των πολιτικών κρατούμενων συνοπτικά αφορούν:

  • τη κατάργηση των άρθρων187 και 187Α του Ποινικού Κώδικα, για να καταργηθεί ολόκληρη η ειδική νομοθεσία εκτάκτων μέτρων με την οποία η εξουσία επιδιώκει να εγκληματοποιήσει και να εξοντώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους.
  • τη κατάργηση των ειδικών δικαστηρίων – έκτακτων στρατοδικείων, αυτή η φάμπρικα εξόντωσης των νέων αγωνιστών, με τις ειδικές συνθέσεις, τους ειδικούς αντισυνταγματικούς νόμους, την ειδική αντιεπιστημονική και δόλια χρήση αποδεικτικών μέσων (πχ. DNA), την ειδική κατασκευή αποδεικτικών στοιχείων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ΤΑΣΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ που καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη με μόνο αποδεικτικό στοιχείο DNA σε μεταφερόμενο αντικείμενο.
  • την κατάργηση όλων των ειδικών κατασταλτικών νόμων κατά των διαδηλωτών και κατά των κοινωνικό ταξικών κινητοποιήσεων.
  • την άμεση κατάργηση των φυλακών τύπου Γ, που αποτελούν το σύμβολο του καθεστώτος εξαίρεσης των πολιτικών κρατούμενων και του εκφοβισμού της κοινωνίας που αντιστέκεται.
  • την άμεση αποφυλάκιση του ΣΑΒΒΑ ΞΗΡΟΥ που η εξουσία επί 13 χρόνια τώρα εξοντώνει μεθοδικά και εκδικητικά, με αποτέλεσμα να έχει οδηγηθεί σε ανήκεστες βλάβες, με το επίσημο ποσοστό αναπηρίας του να έχει φτάσει πλέον στο 98%.

Ως ένδειξη αλληλεγγύης απεργία πείνας ξεκίνησε και ο κρατούμενος ΜΟΧΑΜΕΝΤ-ΣΑΙΝΤ ΕΛΤΣΙΜΠΑΧ της ε1 Δομοκού καθώς και δύο από τις κρατούμενες, υπό άθλιες συνθήκες, στο θάλαμο γυναικών των ανδρικών φυλακών Νεάπολης Λασιθίου, η Α.Μ.και η Ε.Κ. ξεκίνησαν αποχή συσσιτίου σε ένδειξη αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους. Στηρίζουν τα αιτήματα και αναφέρουν ότι τις επόμενες μέρες θα υπάρξει κλιμάκωση της διαμαρτυρίας τους.

Το ίδιο διάστημα έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας οι κρατούμενοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και η ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ διεκδικώντας την απελευθέρωση των πρόσφατα προφυλακισμένων συγγενών στηρίζοντας ταυτόχρονα τα αιτήματα των υπολοίπων κρατούμενων .

Παράλληλα μετανάστες εργάτες αγωνίζονται καθημερινά όντας έγκλειστοι σεστρατόπεδα συγκέντρωσης με διάφορα μέσα αντίστασης όπως απεργίες πεινάς και εξεγέρσεις. Αναγνωρίζουμε την άδικη κράτηση τους και στεκόμαστε δίπλα στους αγώνες τους.

 ΚΑΜΙΑ-ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Ως εργαζόμενες-οι αντιλαμβανόμαστε τα σύνδεση των αγώνων μας διαρκές ζητούμενο της δράσης μας. Έτσι αντιμετωπίζουμε και τον δίκαιο αγώνα των πολιτικών κρατούμενων. Ο αγώνας των απεργών πείνας αφορά όλους μας εντός και εκτός των τειχών. Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε αντιστεκόμενο. Επιλέγουμε να βρισκόμαστε σε συλλογικούς και μαζικούς ταξικούς αγώνες, οργανωνόμαστε σε σωματεία βάσης και αγωνιζόμαστε για την ολική ανατροπή του καπιταλισμού εκεί όπου εργάτες τριες θα αυτοοργανώνουν τις ζωές τους.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΕΡΒΙΤΟΡΩΝ ΜΑΓΕΙΡΩΝ

ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟΥ

http://prolprot.espivblogs.net/

σύγχρονα κινήματα · movimenti di oggi

Νίκη στον Αγώνα των πολιτικών κρατούμενων: Απεργία Πείνας από 2 Μάρτη.

                                ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

Από τις 2 Μαρτίου δεκάδες πολιτικοί κρατούμενοι πραγματοποιούν απεργία πείνας ενάντια στην «αντιτρομοκρατική σταυροφορία» που εκφράζεται με το ειδικό κατασταλτικό/νομικό πλαίσιο που έχει εδραιωθεί τα τελευταία χρόνια και με το μονιμοποιημένο καθεστώς έκτακτης ανάγκης καθώς και τις προφυλακίσεις συγγενών τους.

Εμείς ως Συνέλευση Αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας, στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις τον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων και παλεύουμε μαζί τους για:

– Κατάργηση της ειδικής «αντιτρομοκρατικής» νομοθεσίας και συγκεκριμένα τους νόμους περί τρομοκρατικής και εγκληματικής οργάνωσης (νόμοι 187Α και 187)

– Κατάργηση των ειδικών κατασταλτικών νόμων (κουκουλονόμος)

– Κατάργηση των φυλακών τύπου Γ’ που αποτελούν την ολοκλήρωση του καθεστώτος εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων

– Οριοθέτηση της χρήσης και επεξεργασίας του DNA σαν αποδεικτικό μέσο

– Την άμεση απελευθέρωση του Σ. Ξηρού που παρόλο το 98% αναπηρίας που εξοντώνεται συστηματικά εδώ και 13 χρόνια από το κράτος

– Την άμεση απελευθέρωση των συγγενών των μελών της Σ.Π.Φ.

Η απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων είναι άρρηκτα συνδεμένη με τους αγώνες του σήμερα και του αύριο. Οι πολιτικοί κρατούμενοι είναι αιχμάλωτοι του πολέμου ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο και συνεχίζουν να είναι στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα.

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ:

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ: Παρασκευή 13 Μαρτίου 17:00, Προπύλαια

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: Την ίδια μέρα 18:30 φυλακές Κορυδαλλού

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ: Σάββατο 14 Μαρτίου 12:00 Πλ.Συντάγματος

ΠΟΡΕΙΑ: Τρίτη 17 Μαρτίου 18:00 Πλ.Μοναστηράκι

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους Απεργούς Πείνας

http://prolprot.espivblogs.net/

σύγχρονα κινήματα · movimenti di oggi

Θέσεις και προτάσεις για ένα κίνημα ενάντια στην πολιτική καταστολή

από Α.Σ.Μ.Π.Α. Φεβ. 28, 2015, 1:43 πμ.,

Για την επαναστατική αλληλεγγύη με τους πολιτικούς αιχμάλωτους

Θέσεις και προτάσεις

για ένα κίνημα ενάντια στην πολιτική καταστολή

__________________________________________________________________

 Αυτήν την στιγμή στις φυλακές του ελληνικού κράτους βρίσκεται έγκλειστο ένα πλήθος ανθρώπων που οπλίστηκαν κι επιτέθηκαν στους θεσμούς του ή κατηγορήθηκαν για κάτι τέτοιο. Αντιλαμβανόμαστε αυτούς τους φυλακισμένους ως πολιτικούς κρατούμενους, επειδή η δίωξή τους και η τιμωρία τους εκφράζει την αιχμή της προσπάθειας του κράτους να συνεχίσει να διαφεντεύει την κοινωνική ζωή και να εκμεταλλεύεται, υπερασπιζόμενο την αποκλειστικότητα στην πολιτική ισχύ. Από την αδιαμφισβήτητη ύπαρξη πολιτικών κρατούμενων αποκαλύπτεται ο εγγενής ολοκληρωτισμός του κράτους. Από την αποσιώπησή της αποκαλύπτεται η σαθρότητα των δημοκρατικών εγγυήσεων.

 Οι αγωνιστές που βρίσκονται φυλακισμένοι για την αντικαπιταλιστική και αντικαθεστωτική δράση τους ξεπερνούν τον χαρακτήρα του πολιτικού κρατούμενου, εφόσον δεν αγωνίζονται για την πολιτική ενσωμάτωσή τους στο αστικό καθεστώς ή ακόμα πιο στενά για την άρση των πολιτικών διώξεων, αλλά για την καταστροφή του. Η πάλη ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο είναι πολιτική πάλη, αλλά δεν χρησιμοποιεί τον πόλεμο εργαλειακά για να διαπραγματευτεί τα μερίσματα του ελέγχου και των κερδών, όπως η εξουσιαστική πολιτική. Ο πόλεμος συγκροτεί τον πυρήνα της ταξικής-κρατικής κυριαρχίας. Οι κρατούμενοι αγωνιστές είναι αιχμάλωτοι του πιο ριζικού πολέμου. Όχι γενικά αιχμάλωτοι πολέμου, αλλά πολιτικοί αιχμάλωτοι του ταξικού-κοινωνικού πολέμου και γι’ αυτό δεν αναγνωρίζονται από το κράτος ούτε ως πολιτικοί-κοινωνικοί επαναστάτες κι ούτε ως αιχμάλωτοι πολέμου.

 Η ταυτότητα των πολιτικών αιχμαλώτων του ταξικού-κοινωνικού πολέμου προτάσσει ευθέως τα ριζοσπαστικά προτάγματα του αντικρατικού αγώνα. Έτσι, η διακήρυξή αυτής της αγωνιστικής ταυτότητας συμβαδίζει με το βάθεμα της κοινωνικής πάλης ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο κι αποτελεί ζήτημα του επαναστατικού κινήματος, πέρα από τις θεσμικές συμβάσεις. Εκείνοι και μόνο οι αιχμάλωτοι αγωνιστές που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους μ’έναν τέτοιο τρόπο μπορούν να βάλουν τις βάσεις ενός μετώπου ενάντια στην πολιτική καταστολή.

 Η τρέχουσα συγκυρία της πιο οξύας κεφαλαιο-κρατικής επίθεσης των τελευταίων εβδομήντα χρόνων, έχει δημιουργήσει βαθιές κοινωνικές και πολιτικές κρίσεις παγκοσμίως. Δεν διανύουμε μια περίοδο, αφού εκλείπει οποιαδήποτε προδιαγεγραμμένη μετάβαση. Είμαστε βυθισμένοι στο σημείο καμπής του ταξικού ανταγωνισμού. Σήμερα πρέπει να ρίξουμε όλες τις κινηματικές δυνάμεις στο πεδίο της μάχης, για την προλεταριακή-κοινωνική επανάσταση.

 Θα συνιστούσε αισχρή πολιτική και ηθική κατάπτωση αν μέσα στον ορυμαγδό του καπιταλιστικού κανιβαλισμού φανταζόμασταν τους αιχμάλωτους επαναστάτες να περιμένουν στωικά την λήξη της ποινής τους. Θα συνιστούσε αφοπλισμό του κινήματος αλληλεγγύης και εθελοντική παράδοσή του στις εξοντωτικές απόπειρες του κράτους, που στρέφονται ειδικά ενάντια στους επαναστάτες και γενικά ενάντια στους καταπιεζόμενους, αν σήμερα φανταζόμασταν αγώνες μέσα στις φυλακές μόνο για την βελτίωση επιμέρους συνθηκών. Η συγκυρία απαιτεί να αγωνιστούμε για την άμεση απελευθέρωση των πολιτικών αιχμαλώτων.

 Η νέα κυβερνητική διαχείριση δεν αφήνει περιθώρια για εφησυχασμό. Αντιθέτως, στην προσπάθεια επιβολής ταξικής ειρήνης, την ίδια ώρα που επαναεπιβεβαιώνονται οι όροι άγριας εκμετάλλευσης και καταστολής, αναλογεί η πολιτική αναβάθμιση του κινήματος αλληλεγγύης με τους αιχμάλωτους αγωνιστές, οργανωτικά και μαχητικά.

 Η προελαύνουσα εθνικιστική αντίδραση, που υποθάλπτεται άμεσα από την κυβερνητική αριστερά, με τις πολιτικές και την προπαγάνδα της εθνικής ενότητας και έμμεσα, με την συνέχιση της νεοφιλελεύθερης λεηλασίας, σημαίνει συναγερμό και στο ζήτημα των αιχμάλωτων αγωνιστών. Ένα ενδεχόμενο άλμα στην ανοιχτή σύγκρουση πρέπει να μην βρει τους πολιτικούς κρατούμενους στις φυλακές. Θα είναι ανεπαρκές να στιγματίσουμε την κυβερνητική αριστερά εκ’ των υστέρων, για μια επιλογή ταυτόσημη με την άφεση των φυλακισμένων κομμουνιστών της Ακροναυπλίας, από τον δικτάτορα Μεταξά στους γερμανούς ναζί. Εγείρεται μια επίμαχη ανάγκη. Απαιτείται να κινητοποιηθούμε άμεσα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων.

 Η δίωξη των αντικαθεστωτικών αγωνιστών και η αντεπαναστατική προπαγάνδα αρθρώνονται πάνω σ’ένα πλαίσιο που ορίζεται από ειδικούς νόμους. Η «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία (νόμος 187, για τις «εγκληματικές οργανώσεις» και 187Α, για τις «τρομοκρατικές οργανώσεις») διαμορφώνουν το βασικό πλαίσιο από το οποίο εκπορεύονται όλα τα εντατικά κι εξοντωτικά κατασταλτικά μέτρα ενάντια στην επαναστατική δράση: Ειδικές έρευνες, ειδικές ανακριτικές μέθοδοι, ειδική μεταχείρηση, ειδική αποδεικτική επιχειρηματολογία, ειδικά δικαστήρια, ειδικές τιμωρίες, ειδικές συνθήκες κράτησης.

 Το ειδικό αντεπαναστατικό θεσμικό πλαίσιο, όπως και η αντεπαναστατική προπαγάνδα, περιστρέφεται γύρω από την έννοια τρομοκρατία και γύρω από την κατασκευή του προτύπου του δαιμονοποιημένου τρομοκράτη. Το δίκαιο του κρατικού νόμου στηρίζεται στην ιδεολογική και αντικειμενική κατασκευή του εγκλήματος. Η θεσμική έννοια τρομοκρατία προεκτείνει τις ποινικές κατασκευές απέναντι στην έμπρακτη άρνηση της κρατικής τρομοκρατίας. Η υποβολή τρόμου αποτελεί προϋπόθεση της κρατικής κυριαρχίας και θεμελιώνονται στο κρατικό μονοπώλιο της βίας. Η προβολή της κατηγορίας «τρομοκρατία» στην επαναστατική δράση επιχειρεί να θωρακίζει συγκαλυμένα αυτό το μονοπώλιο.

 Παρότι το καθεστώς στηρίζει τον πολιτικό ολοκληρωτισμό στην μετονυμία των εχθρών του σε εχθρούς της κοινωνίας, δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη πολιτικών κρατούμενων, διότι η θεσμική αναγνώρισή τους θα σήμαινε την αναγνώριση της κατάρρευσης της κρατικής αποκλειστικότητας πάνω στην πολιτική βία και στο δίκαιο και κατά συνέπεια θα σήμαινε επιπλέον, αναγνώριση του τυραννικού χαρακτήρα της αστικής δημοκρατίας, αφού θα παραδεχόταν ότι υφίστανται κοινωνικές αντιθέσεις που δεν λύνονται μέσα στα πλαίσιά του. Το κράτος δεν αναγνωρίζει τους φυλακισμένους αγωνιστές ως αιχμάλωτους πολέμου, διότι έτσι θα αναγνώριζε την ύπαρξη του ταξικού-κοινωνικού πολέμου και την αντικειμενική φθορά του κρατικού ολοκληρωτισμού.

 Η «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία στοχοποιεί την οργάνωση των καταπιεσμένων ενάντια στο καθεστώς. Η θεσμική έννοια της τρομοκρατικής οργάνωσης, σύμφωνα με τη νομοθεσία και τους τρόπους με τους οποίους έχει εφαρμοστεί, αρχικά και πρωτίστως αναφερόταν στην ένοπλη επαναστατική οργάνωση, αλλά στην συνέχεια διευρύνθηκε σε κάθε μορφή σαμποτάζ στους μηχανισμούς της κρατικής και οικονομικής κυριαρχίας, για να συμπεριλάβει το εξεγερσιακό κύμα που ξύπνησε με την παρατεταμένη κι εντεινόμενη καπιταλιστική επέλαση των τελευταίων ετών.

 Ωστόσο, οι ποινικές αφηγήσεις της «αντιτρομοκρατίας» επεκτείνουν την έννοια της οργανωτικής σύνδεσης στο σύνολο των πολιτικοκοινωνικών σχέσεων των διωκόμενων επαναστατών, επιδιώκοντας αφενός να πολλαπλασιάζουν τις τιμωρίες μέσω απόδοσης αντικειμενικής συλλογικής ευθύνης και αφετέρου να τους απομονώσουν από το αλληλέγγυο και κινηματικό περιβάλλον τους, αλλά και αναμεταξύ τους. Κύριο εργαλείο αυτής της στρατηγικής αποτελεί η χρήση γενετικού υλικού (dna) και ψηφιακών πληροφοριών. Η μεθοδολογική επικράτηση των τεχνομυστικιστικών εργαλείων που επιτρέπουν οποιαδήποτε τεχνητή στοιχειοθέτηση και η όλο και πιο ευρύα και βίαιη εφαρμογή τους, παρότι η επιστημονική εγγυρότητά τους είναι αποδεδειγμένα αμφισβητήσιμη, επιχειρεί να εγκαταστήσει έναν υπερβατολογικό τρόμο μέσα στον κόσμο της αντίστασης.

 Στοχεύοντας ενάντια στην θεσμική βάση πάνω στην οποία χτίζεται ο σύγχρονος πολιτικός ολοκληρωτισμός των ευρωπαϊκών κρατών, διεκδικούμε την κατάργηση των «αντιτρομοκρατικών» νόμων κι επιπλέον, την παύση της ποινικής χρήσης γενετικού και ψηφιακού υλικού.

 Βασικό μέτρο καταστολής των πολιτικών αιχμαλώτων, εώς και φυσικής εξόντωσής τους, έχει αποτελέσει παγκόσμια και εξακολουθεί, η ειδική απομόνωση. Τα κράτη εφαρμόζουν τρεις βασικές μορφές ειδικής απομόνωσης, επιπρόσθετα στην βασική απομόνωση που συνιστά η φυλακή: – Απομόνωση από το εκτός φυλακής πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, η οποία ξεκινάει ήδη από την ειδική μεταχείριση στα μπουντρούμια των «αντιτρομοκρατικών» μονάδων. – Σπάσιμο των πολιτικών κοινοτήτων και απομόνωση των συναγωνιστών. – Απομόνωση των πολιτικών αιχμαλώτων από τους υπόλοιπους κρατούμενους, όπως εφαρμόστηκε στους κατηγορούμενους και τους καταδικασθέντες για την υπόθεση της οργάνωσης 17 Νοέμβρη, για την υπόθεση του ΕΛΑ, για την υπόθεση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας και Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές. Οι δυο μορφές απομόνωσης μέσα στην φυλακή, συχνά εναλλάσσονται, ενάντια και ανάλογα με την εξέλιξη της πολιτικής δράσης των αιχμάλωτων αγωνιστών σε σχέση με την κοινοτική οργάνωσή τους και την επιρροή τους στην κοινωνία της φυλακής. Η κάθε μια από τις δυο μορφές δικαιολογείται «ανθρωπιστικά» ως λύση για την άρση της άλλης.

 Ο εκτοπισμός σε μεγάλες αποστάσεις αποτελεί μέθοδο απομόνωσης τόσο από το εξωτερικό περιβάλλον, όσο και από την κοινότητα του κρατούμενου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η διασπορά και οι συνεχείς μεταγωγές των μελών της οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς κατά την προφυλάκισή τους. Η διασπορά των φυλακών του ελληνικού κράτους σε όλη την επικράτειά του, ενώ ο μισός πληθυσμός του κατοικεί στην πρωτεύουσα, διαμορφώνει μια χωροταξική δομή που επιβάλλει στο σύνολο των φυλακισμένων την απομόνωσή τους από το κοινωνικό περιβάλλον τους. Υπάρχει πλούσια ιστορική εμπειρία αγώνων μέσα κι έξω από τις φυλακές σε διάφορα μέρη του κόσμου, τόσο ενάντια στον εκτοπισμό των κρατούμενων, όσο κι ενάντια στην διάσπαση των πολιτικών κοινοτήτων.

 Ο αγώνας για την υπεράσπιση των πολιτικών κοινοτήτων των αιχμάλωτων αγωνιστών και για την ελέυθερη επαφή τους με άλλους κρατούμενους αποτελεί απαραίτητο όρο αντίστασης στον κατακερματισμό και την εξόντωση που επιβάλλει καθολικά το ποινικό σύστημα. Διεκδικώντας την κατάργηση των εκτοπισμών και των εκδικητικών μεταγωγών εισάγουμε το πρόταγμα της κατάργησης κάθε μορφής απομόνωσης, στοχεύοντας τον πυρήνα της φυλάκισης.

 Οι πτέρυγες τύπου Γ’, όπως νομοθετήθηκαν την άνοιξη του ’14, ολοκληρώνουν θεσμικά όλα τα παραπάνω: Αφενός, την υπερμεγέθυνση της ειδικής τιμωρίας των αγωνιστών, με την κατάργηση της ευεργετικής καταμέτρησης της εργασίας, την κατάργηση των αδειών και της υπό όρους αποφυλάκισης. Αφετέρου, και τις τρεις μορφές απομόνωσης. Επιπλέον, εισάγουν τον άμεσο αστυνομικό έλεγχο μέσα στην καθημερινότητα της φυλακής.

 Η θέσπιση ειδικού καθεστώτος φυλάκισης για τους πολιτικούς αιχμάλωτους συγκροτεί μια διαρκή τρομοκρατική απειλή για το σύνολο των κρατούμενων κι ένα εργαλείο πειθάρχησης όποιων αντιστέκονται μέσα στην φυλακή. Το κίνημα ενάντια στην φυλακή οφείλει να αναδεικνύει την διάχυση της πολιτικής καταστολής μέσα στο κοινωνικό σώμα και να δημιουργεί σημεία αγωνιστικής συνάντησης, χωρίς ελιτισμούς, που συντηρούν την συνθήκη γενικού κατακερματισμού. Οι πολιτικοί αιχμάλωτοι έχουν την ευθύνη να ξανανοίξουν και να τραβήξουν αυτόν τον αγώνα με όποιες δυνάμεις συντάσονται ανυποχώρητα και χωρίς περισπασμούς.

 Σε μια βασική ατζέντα διεκδικήσεων ενάντια στην πολιτική καταστολή έχει σημαντική θέση και ο «κουκουλονόμος», που αποτελεί από το 2009 κύριο εργαλείο δίωξης και εκφοβισμού όποιων συμμετέχουν ή στηρίζουν έστω και με την φυσική τους παρουσία τις μαχητικές κινητοποιήσεις. Ο συγκεκριμένος νόμος στοχοποιεί άμεσα τα υποκείμενα που κατεβαίνουν στον δρόμο, δίνοντας στις κατασταλτικές δυνάμεις την ευκολία να τους φορτώνουν ποινικές κατηγορίες που ακολουθούνται από προφυλακίσεις και βαριές τιμωρίες (κακουργήματα) και αφαιρεί το δικαίωμα της άμυνας απέναντι στον χημικό πόλεμο που εξαπολύει το κράτος ενάντια σε κάθε κινητοποίηση, με όπλα μαζικής καταστροφής που ακόμα και η συνθήκη της Γενεύης τα απαγορεύει σε συνθήκες πολέμου. Ο «κουκουλονόμος» αποσκοπεί κι αυτός στην υπεράσπιση του μονοπωλίου της βίας από την μεριά της εξουσίας.

 Οπότε, αγωνιζόμενοι για το άμεσο, δηλαδή, ότι αφορά στους παρόντες πολιτικούς κρατούμενους, θέτουμε ως στόχο την άμεση απελευθέρωση τους. Αγωνιζόμενοι για το γενικό, δηλαδή, ενάντια στους όρους της πολιτικής αιχμαλωσίας, που υποθηκεύουν στο διηνεκές τους αγωνιστές, θέτουμε ως στόχο την κατάργηση του θεσμικού πλαισίου της πολιτικής καταστολής.

Ειδικά με τη νέα καθεστωτική διαχείριση, ο περιορισμός των κινηματικών διεκδικήσεων στην κατάργηση του νόμου για τις πτέρυγες Γ’ θα υπονόμευε την προώθηση μιας αγωνιστικής ατζέντας στοχευμένης στο σύνολο των επίμαχων κι επίκαιρων διεκδικήσεων, αφού θα ανάλωνε το αγωνιστικό δυναμικό σε ένα σημείο που δεν αποτελεί πλέον το επιτακτικότερο διακύβευμα για τους αιχμάλωτους αγωνιστές. Οι μεταγωγές στον Δομοκό, που ήταν η αιχμή της προεκλογικής κούρσας καταστολής από την προηγούμενη κυβερνητική διαχείριση, ναι μεν δημιουργούν ένα σύνολο κρατουμένων που θα στερούνται αδειών και έστρωσαν το έδαφος για την εφαρμογή της πλήρους απομόνωσης και της παράτασης της αιχμαλωσίας, αλλά επίσης προσέφεραν στην νέα κυβέρνηση ένα κεφάλαιο φαινομενικά παραχωρήσιμο προς το επαναστατικό κίνημα, παρότι η δεξιά επένδυσε για την δική της αντιδραστική ρητορική. Αν βρει απέναντί του ένα κίνημα στον δρόμο, το κράτος σήμερα θα κάνει αυτήν την υποχώρηση, που είναι σημαντική για τους αιχμάλωτους, αλλά με μικρό κόστος για την κυβερνητική αριστερά, προκειμένου να εισπράξει μια κοινωνική ανακωχή στο μέτωπο της καταστολής. Το κίνημα πρέπει να μην χάσει πολύτιμο χρόνο και δυνάμεις σε αυτήν την παγίδα. Αν δεν παλέψουμε σήμερα για την ανατροπή του κατασταλτικού πλαισίου, αύριο οι συνθήκες θα είναι δυσμενέστερες κι από χθές.

 Το θεμέλιο ενός κινήματος αλληλεγγύης με αξιώσεις ανατροπής των κατεστημένων συνθηκών πάλης με την κρατική καταστολή, βρίσκεται στην άμεση όξυνση του ταξικού-κοινωνικού αγώνα στην κατεύθυνση της συνολικής ρήξης.

 Ο αγώνας που προηγήθηκε, η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού και το αλληλέγγυο κίνημα, αποτελεί το προζύμι του επικείμενου αγώνα.

Για να δημιουργηθούν οι βάσεις ενός τέτοιου κινήματος, θεωρούμε απαραίτητα τα εξής: ⚫Την γραπτή δημόσια τοποθέτηση των ενδιαφερόμενων υποκειμένων (συλλογικών και ατομικών) και την συνεχή αμφίδρομη ενημέρωση εντός-εκτός φυλακών. ⚫Την κατάθεση συλλογικών σχεδίων ξεκινώντας από τους ίδιους τους πολιτικούς αιχμάλωτους. ⚫Την πολιτική ενότητα ενάντια στον κατακερματισμό-σεχταρισμό. ⚫Την συνδιαμόρφωση κοινής ατζέντας. ⚫Ένα κίνημα αλληλεγγύης εδραζόμενο στα αμφίδρομα σχήματα οριζοντιότητα-ανοιχτότητα-διάχυση και πρωτοβουλία-αυτονομία-συντονισμός.

Αναρχική Συλλογικότητα

για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Φλεβάρης 2015

asmpa.espivblogs.net

asmpa@espiv.net

σύγχρονα κινήματα · movimenti di oggi

Καβάλα: πορεία ενάντια στη φασιστοσύναξη

από Αντιφασίστες/ριες Ιαν. 29, 2015, 12:23 πμ.,

Καβάλα: πορεία ενάντια στη φασιστοσύναξη της Πατριωτικής Κίνησης

Τρίτη 28/01 πραγματοποιήθηκε πορεία 50 περίπου αντιφασιστών/στριών στο κέντρο της Καβάλας. Φωνάχτηκαν συνθηματα αντιφασιστικά, αντιεθνικιστικά και ενάντια στις φυλακές Τύπου Γ.

Η πορεία ήταν προπαγανδιστική ενάντια στη φασιστοσύναξη της Πατριωτικής Κίνησης με αφορμή τα Ίμια. Κατά τη διάρκεια της πορείας μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο:

Η εθνική ενότητα με αίμα είναι βαμμένη, στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, ούτε έπεσε από τον ουρανό. Υπήρχε και υπάρχει… Υπηρετεί αλλά και υπηρετείται από το καπιταλιστικό σύστημα, ανάλογα με την “κατάσταση” που επικρατεί, γιατί οι ρίζες του φασισμού στην κοινωνία είναι βαθιές.

Ο φασισμός γεννιέται, αναπτύσσεται και καλλιεργείται μέσα από τα οικογενειακά και κοινωνικά στερεότυπα, τα σχολεία, μέσω των ΜΜΕ που στηρίζουν την κρατική καταστολή, τρομοκρατούν και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα.

Βέβαια, εκεί που δε φτάνει η καταστολή στο μυαλό, φτάνει η καταστολή στο ψαχνό…

Όσοι επιλέγουν το δρόμο της αντίστασης έρχονται αντιμέτωποι με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η λυσσαλέα επίθεση του κράτους σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στους εργαζόμενους, στους φοιτητικούς αγώνες, σε αντιφασιστικές πορείες και γενικότερα, ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας και σε όποιον αντιστέκεται.Το πιο άγριο πρόσωπο της κρατικής καταστολής βιώνει ο πιο “εύκολος” γι’αυτούς στόχος, οι μετανάστες/πρόσφυγες, στον Έβρο,το Αιγαίο και στα απαράδεκτα “νέου τύπου” στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι κρατούμενοι, με τη δημιουργία μιας φυλακής μέσα στη φυλακή, τις φυλακές Τύπου Γ, που προορίζονται για τους “απείθαρχους” και τους πολιτικούς κρατούμενους.

Και όπου δε φτάνει το κράτος, φτάνει το παρακράτος…

Και όπου παρακράτος, βλέπε Χρυσή Αυγή, Πατριωτική Κίνηση Πολιτών Καβάλας και πολλές άλλες νεοφασιστικές συμμορίες. Αντιφασισμός λοιπόν δε σημαίνει μόνο αντιναζισμός.

Δήθεν “επιτροπές πολιτών”, “ακομμάτιστοι σύλλογοι” ή “αγανακτισμένοι κάτοικοι” εκτελούν το συστημικό τους ρόλο ως μία ακόμη μορφή κατασταλτικού μηχανισμού, στηρίζοντας και στηριζόμενοι από το κεφάλαιο και εκμεταλλευόμενοι την αστική δημοκρατία. Είναι όλοι αυτοί που θα κάνουν τη βρόμικη δουλειά για το κράτος χωρίς να είναι κρατικοί υπάλληλοι, αυτοί που θα αντιταχθούν σε μια επερχόμενη εξέγερση λόγω οικονομικής κρίσης. Εκμεταλλεύονται τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, πουλώντας το παραμύθι περί έθνους και φυλής.

Ένα τέτοιο μόρφωμα το οποίο παρουσιάστηκε ως σύλλογος είναι η Πατριωτική Κίνηση Πολιτών Καβάλας. Αρχικά επιδόθηκαν σε μια σειρά “αγαθοεργιών”, τύπου καθαρισμός παραλιών και αγαλμάτων, πολύ σύντομα όμως έδειξαν το πραγματικό τους προσωπείο:
– Σφαγή χοίρου στην Παλιά Μουσική, διατηρητέο κτίριο το οποίο ήταν παλιό τζαμί
– Ξυλοδαρμός μαθητών
– Εκδίωξη Ρομά από κεντρική πλατεία
– Επιθέσεις σε αυτοοργανωμένους χώρους και καταλήψεις
– Εμπρησμός οικίας μεταναστών
– Εκφοβισμός – τραμπουκισμός μεταναστών σε φανάρια
– Κοινές δράσεις με ΧΑ, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την περιφρούρηση του εκλογικού περιπτέρου της ΧΑ
– Κάψιμο εργασιακού χώρου στοχοποιημένου αντιφασίστα
– Ψευδείς φωτογραφικές μηνύσεις ενάντια σε αντιφασίστες

Φυσικά, όλα αυτά δε θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν χωρίς την αγαστή συνεργασία της Πατριωτικής Κίνησης με τους μπάτσους, τα τοπικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και με δημοτικές παρατάξεις, οι οποίοι με τη στήριξή τους δίνουν το ελεύθερο στην Πατριωτική Κίνηση να δρα.

Η περίπτωση των Ιμίων ή πώς το κράτος-παρακράτος εκμεταλλεύεται τρεις θανάτους:

Το 1996, το ελληνικό κράτος εκμεταλλευόμενο τις συνθήκες στο εσωτερικό του (φθηνή εργασία, έλλειψη αντίστασης) αποφασίζει να επαναφέρει την επεκτατική του ατζέντα, θέτοντας ως στόχο την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, μέσω του εποικισμού βραχονησίδων. Ο επεκτατισμός αυτός δε βασιζόταν σε λόγους εθνικής υπερηφάνειας, αλλά στηριζόταν στη γεωπολιτική αξία του Αιγαίου.
Το Αιγαίο, τόσο για το ελληνικό όσο και για το τουρκικό κεφάλαιο, αποτελεί ένα φυσικό πέρασμα προς τη Μέση Ανατολή, το οποίο δίνει τη δυνατότητα σε όποιον το ελέγχει να επιτηρεί τους εμπορικούς δρόμους μεταφοράς του πετρελαίου και άλλων κρίσιμων πρώτων υλών και να καρπώνεται τεράστια κέρδη. Φυσικά τα κέρδη αυτά δεν θα τα καρπωνόταν ο ελληνικός λαός, αλλά θα έμπαιναν στις τσέπες ντόπιων και ξένων επιχειρηματιών, μέσω των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ).
Αυτό που έλειπε ήταν μια αφορμή που θα επιβεβαίωνε το κατασκευασμένο παραμύθι περί τουρκικής επιθετικότητας και ελληνικής άμυνας και αυτή δόθηκε πολύ βολικά με το συμβάν των Ιμίων. Άρα, διόλου τυχαία, φτάνουμε στην κρίση των Ιμίων του 1996, με απολογισμό Έλληνες και Τούρκους νεκρούς στρατιώτες. Η συνέχεια περιελάμβανε ένα παιχνίδι τακτικισμών και κυριαρχίας που είχε ήδη προσχεδιαστεί, χωρίς εμάς και όχι για εμάς.

Όμως, τα Ίμια αξιοποιήθηκαν από το επίσημο κράτος και για έναν ακόμα λόγο….Για να στηθεί το φαγοπότι των εξοπλισμών. Μετά τα Ίμια, το ελληνικό κράτος, εκμεταλλευόμενο το “άλλοθι” του πολεμικού κινδύνου, θα ξεσπαθώσει με μια ανεξέλεγκτη επένδυση σε προγράμματα στρατιωτικών εξοπλισμών. Πρόκειται για τις “καλές εποχές”, που η μπίζνα του εθνικισμού φτάνει να ταΐσει και με το παραπάνω πολιτικούς, επιχειρηματίες, στρατιωτικούς και δημοσιογράφους.

Όλοι αυτοί θα συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται το συμβάν των Ιμίων και για τα επόμενα χρόνια για να εδραιώσουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική τους στο εσωτερικό της χώρας. Είναι σαν να σου κουνάν επιδεικτικά το δάχτυλο λέγοντάς σου: “Μην αντιδράς για τις μίζες, μη μιλάς για τις τερατώδεις αγορές εξοπλισμών που σημαίνουν περικοπές σε υγεία και παιδεία, γιατί εκεί έξω είναι ο κακός ο Τούρκος και αν δε σε προστατέψω θα γίνει πόλεμος, θα χάσεις την εθνική κυριαρχία σου, κλπ κλπ”. Επομένως, προτάσσοντας συμβάντα όπως τα Ίμια προσπαθούν να διασφαλίσουν και την άτυπη εσωτερική ανοχή στο κράτος του νεο-ολοκληρωτισμού που στήνουν και στο έργο αυτό χρειάζεται και το ανεπίσημο παρακράτος (βλέπε Πατριωτική Κίνηση).
Στα πλαίσια αυτά, το φασιστικό παρακράτος είναι το μόνο που εκμεταλλεύεται την κρίση των Ιμίων στήνοντας γιορτές μίσους. Από το 2011 και μετά οι φασίστες της Πατριωτικής Κίνησης διοργανώνουν κάθε χρόνο πανελλαδικό κάλεσμα με αφορμή την επέτειο των Ιμίων, με τη συμμετοχή άλλων φασιστών και ακροδεξιών από Λάρισα, Δράμα, Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη. Αυτό το κάλεσμα μίσους στην πόλη μας είναι η δεύτερη πανελλαδική φασιστοσυγκέντρωση μετά από αυτήν της Χρυσής Αυγής, η οποία ήδη από το 1997 διοργανώνει στην Αθήνα συγκεντρώσεις με αφορμή την επέτειο των Ιμίων.

Οι μάσκες έχουν πέσει προ πολλού. Ο φασισμός, όπως και να αυτοαποκαλείται, έχει ένα πρόσωπο.

Ως αντιφασίστες/στριες μαχόμαστε όλα αυτά τα χρόνια ενάντια στο φασισμό απ’όπου κι αν προέρχεται γιατί προτάσσουμε έναν κόσμο ισότητας, αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης.
Δε θέλουμε άλλους νοσταλγούς της χούντας και του ναζισμού, δε θέλουμε άλλους νεκρούς απ’τα εθνικοκυριαρχικά τους παιχνίδια, δε θέλουμε άλλους πολέμους, δε θέλουμε σύνορα να ματώνουν της γειτονιάς το χάρτη.

Και ήρθε η ώρα η κοινωνία της Καβάλας να πάρει μια ξεκάθαρη θέση, απομονώνοντας τα κατάλοιπα της επταετίας και στέλνοντάς τα πίσω στις τρύπες τους.

Στις γειτονιές και τους δρόμους, στις πλατείες και τα γήπεδα, στα σχολεία και τις δουλειές, στα μυαλά και τις σχέσεις, να τσακίσουμε το φασισμό ΠΑΝΤΟΥ!

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας – Κατάληψη Βύρωνος 3 – Αντιφασίστες/στριες

Η εθνική ενότητα με αίμα είναι βαμμένη, στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι

σύγχρονα κινήματα · movimenti di oggi

Syriza e movimento: tra molti rischi e alcune possibilità. Intervista ad AlfaKappa Atene

Abbiamo intervistato Spyros Tz, compagno di AlfaKappa Atene, sul contesto sociale e politico in Grecia su cui agisce la vittoria alle elezioni di Syriza. Crediamo che questo contributo sia utile per osservare con maggiore disincanto e lucidità a quanto sta accadendo nella penisola ellenica evitando l’uso pubblicistico di eventi situati altrove per far tornare i conti (che non tornano) in Italia. Dal punto di vista delle lotte Spyros tratteggia anche i momenti di verifica immediati e le eventuali possibilità e spazi da cogliere tra le ambivalenze che l’ascesa al governo di Syriza determina.

greciariotsspy

Infoaut: Ora che Syriza pare aver conquistato la maggioranza assoluta dei seggi al Parlamento greco, cosa dobbiamo aspettarci come prime mosse del neo-governo? Quali saranno, anche in base al dibattito degli ultimi giorni di campagna elettorale, i focus centrali di intervento? Verrà data una prevalenza al piano interno o a quello internazionale?

Spyros: Stiamo entrando in un periodo politico davvero denso, le decisioni di tutti gli attori politici genereranno risultati drastici che definiranno il futuro. E’ troppo presto per definire le prime mosse del governo di SYRIZA in un contesto così fluido ed instabile. Quel che credo è che il partito di governo non abbia ancora assunto decisioni definitive su varie questioni cruciali. Tsipras ha provato di agire fuori dagli schemi di una stretta agenda di sinistra, adottandone una pragmatica (?) basata su un ampio consenso parlamentare. La partecipazione di ANEL (Greci Indipendenti) metterà sicuramente seri limiti all’ – ipotetico – programma di SYRIZA su immigrazione, diritti umani, separazione tra Chiesa e Stato ed altri temi rilevanti. Ovviamente, la principale questione politica è quella del debito nazionale. Credo che SYRIZA voglia creare un’alleanza nazionale dentro il parlamento per negoziare la questione più efficacemente con i «partner» europei, così credo che la priorità n°1 per il governo sia quella di comprare tempo politico per prepararsi ai negoziati all’estero.

Infoaut: Quali saranno le contromosse, più che degli altri partiti, di coloro che governano i flussi di capitali all’interno del paese? Tsipras ha cercato in questi mesi di tranquillizzare più possibile le forze moderate, parlando di «profonde discussioni» e non di «duri strappi» con la Troika. Eppure la finanza internazionale ha già reagito in maniera negativa alla possibilità di una vittoria di Syriza, ed è facile che nei prossimi giorni si continui su questi toni..

Spyros: Questa è una risposta che può essere data solo dagli ufficiali governativi. Sono coloro che hanno una prospettiva chiara sul potenziale delle casse pubbliche di finanziare il programma di SYRIZA. Molto sarà definito dalle scelte dei leader europei, perché nemmeno loro hanno adottato una posizione chiara rispetto a cosa tollereranno e cosa no.

Infoaut: Un dato rilevante è anche quello che riguarda Alba Dorata; sebbene abbia buona parte dei propri leader in carcere, sebbene il voto della destra convergesse in forze su Nuova Democrazia per arginare il voto a Tsipras, il risultato tra il 6 e l’8% è sicuramente importante. Di recente Alba Dorata ha anche dichiarato che il fallimento di Syriza una volta al governo spalancherà la strada ad una sua ulteriore ascesa politica, che porterà i neo-nazisti a loro volta al governo. Come valuti questi dati e queste impressioni? Come si è comportata Alba Dorata in campagna elettorale? Ci saranno secondo te ripercussioni per questa struttura con l’avvento di Syriza al governo?

Spyros: I fascisti sono stati sempre presenti nello scenario politico greco, sebbene camuffati dentro altri partiti e nel discorso nazionalista più in generale che rappresenta una comune caratteristica delle forze parlamentari greche. Alba Dorata è stata la calamita che li ha organizzati e li ha resi una minaccia seria, nelle strade per la società e nel Parlamento per le altre correnti politiche di destra. Il processo ad alba Dorata inizierà attorno a Marzo e si stima che duri per un paio di anni! La gestione del processo da parte di Alba Dorata e Syriza è ambivalente e chiarirà molto, nel meglio o nel peggio.

La cosa sicura è che Alba Dorata ha perso la sua «reputazione di strada» dopo gli arresti (perché ha perso la propria copertura politica diretta). Credo che la percentuale di Alba Dorata sia l’esatta percentuale di seguaci irriducibili dei nazisti e della giunta in Grecia, ed è davvero difficile che cali. Ma persino nella corrente dell’Estrema Destra ci sono intensi negoziati e dibattiti che probabilmente daranno vita ad un nuovo partito che purificherà gli ex-membri di Alba Dorata dal Nazismo e radicalizzerà gli ex di Nuova Democrazia. Se dovessi scommettere sulla prossima corrente egemonica in politica, nell’eventualità di un collasso di Syriza, la mia scelta ricadrebbe su un’alleanza degli «estremisti di Centro» e neoconservatori, attorno al partito Potami (fiume!), e non su un partito di estrema destra.

Infoaut: Dopo lo straordinario ciclo di scioperi e rivolte contro il memorandum, dal 2012 il movimento contro la crisi in Grecia ci è sembrato territorializzarsi in tantissime esperienze autogestionarie, mutualistiche e antifasciste. Che rapporto ha avuto negli ultimi anni il Partito Syriza con questi processi sociali e politici animati dai movimenti? Con Syriza al governo quali sono le possibilità rivoluzionarie che si chiudono e quelle che si potrebbero aprire dal punto di vista delle lotte?

Spyros: La domanda sintetizza il cuore del problema politico del movimento greco contemporaneo a cui oggi va data risposta. Syriza è un risultato sia delle lotte che della loro sconfitta a livello di movimento. Il movimento ha fallito nel porre un contrattacco serio contro l’attacco conservatore, che godeva anche del sostegno dell’UE, a tutti livelli. Syriza è stata eletta anche dai voti della gente del movimento e ciò è sensato perché ha posto una scelta realista in merito a diverse questioni su cui il movimento ha fallito (ad esempio una difesa dall’attacco del fisco, l’abolizione del lavoro domenicale, l’abolizione della legge di massima sicurezza carceraria). D’altra parte, sappiamo tutti che non esiste un governo «libertario» e che nessuno applicherà misure che promuovano od assicurino la libertà e gli interessi delle classi inferiori, a meno che queste non lottino per i propri interessi. La partecipazione di ministri della Destra populista al governo e di ex membri del PASOK sostiene l’argomentazione precedente.

Perciò il movimento deve tenere in considerazione il nuovo panorama politico e creare una nuova strategia. Immaginerei tre importanti elementi che debbano caratterizzare questo; ilprimo è di estorcere al governo l’implementazione dell’agenda comune che condivide con il movimento (chiudere i campi di detenzione dei rifugiati e concedere la cittadinanza, l’abolizione delle carceri di massima sicurezza, l’abolizione delle leggi antiterrorismo, ecc) ed assicurarsi che il movimento rappresenti l’opposizione più forte; la seconda è di occupare, espandere e creare nuovi spazi sociali del movimento ed ultimo, ma più importante di tutti, di creare un terreno comune, un centro comune, un universo comune contro e fuori lo stato ed il controllo del capitale. I centri sociali devono concentrarsi sul corrispondere i bisogni sociali, ma devono anche costruire istituzioni di mutuo soccorso e condivisione (una banca sociale che promuova i progetti, economia solidale e reti di distribuzione, ecc). Le iniziative antifasciste devono lavorare assieme per promuovere discorso e vigilanza antifascista nelle strade. La presa dello spazio e la trasformazione della metropoli in una galassia di spazi sociali ed iniziative di autogestione richiede un livello di coordinamento e di organizzazione che la scena greca non ha ancora nemmeno immaginato. La più grande minaccia al contesto di tutto ciò è il pericolo di integrazione nello stato, e la sfida più grande è di garantire la totale autonomia ma anche la praticabilità del progetto antiautoritario.

C’è anche un quarto elemento, quello del coordinamento e del sostegno internazionale. Il movimento autonomo/anarchico/antiautoritario dichiara sempre che la soluzione può essere solo internazionale, ma non ha fatto molto per promuoverlo. E’ tempo di creare uno spazio comune di lotta permanente, efficace ed ambizioso tra le iniziative autonome ed antiautoritarie Europee e Mediterranee che implementino il nostro discorso e la nostra pratica. Tutti questi quattro fattori richiedono un sacco di riflessione, dibattito e ricomposizione in nome del movimento autonomo/anarchico/antiautoritario greco e, per quanto io possa affermare, ci sono tantissime persone che condividono quest’ambizione.

Infoaut: Syriza ha accennato in che modo intende riformare l’apparato di polizia, che si è macchiato di innumerevoli abusi, repressione, ed è parzialmente infiltrato da Alba Dorata? Possiamo aspettarci un certo grado di successo di tali piani? E che ne è della riforma del sistema carcerario e della condizione dei prigionieri politici?

Spyros: Il ministero della Polizia (ovvero della «Protezione del Cittadino«!) ricadrà sotto il ministero dell’Interno. Il ministero dell’Interno sarà Nikos Voutsis, padre di un ex-prigioniero politico condannato per rapina armata. Nella sua prima dichiarazione è stato relativamente aggressivo verso la polizia, facendo riferimento a razzisti e brutali episodi di violenza poliziesca negli scorsi anni. In termini di volontà, credo che ci sarà un tentativo genuino di riformare la polizia greca per portarla agli standard europei in termini di diritti umani. Da un altro lato, il vice ministro della Polizia sarà il criminologo Jannis Panousis, un ex politico del PASOK e del DIMAR. La sua visione politica è quella di una simultanea democratizzazione della sorveglianza in generale ma anche del potenziamento tecnologico ed istituzionale del lavoro «antiterrorista» di polizia. D’altra parte, è la seconda volta che i poliziotti hanno votato per Alba Dorata con una percentuale del 50%. L’infiltrazione dei Nazi nell’apparato di polizia è molto profonda e forte, e non sono sicuro che il governo sarà capace di stroncarla. L’unica cosa certa è che sicuramente verrà effettuato un tentativo sincero in tale direzione. In un paio di giorni Alba Dorata ha convocato la sua manifestazione annuale, ed i collettivi antifascisti ed anticapitalisti hanno fatto appello a marciarvi contro. La posizione del governo e l’esito di questa giornata forniranno una prima immagine del vicino futuro.

Riguardo al sistema carcerario, è stata già dichiarata l’abolizione della mostruosa legge di massima sicurezza carceraria. La sovrappopolazione delle prigioni greche è un risultato delle severissime sanzioni penali riguardanti i crimini legati alle sostanze stupefacenti, oltre che al razzismo dei giudici e poliziotti greci ed all’abuso della carcerazione preventiva. Passi positivi in questo campo saranno determinati dalle contraddizioni interne di SYRIZA ed ANEL all’interno del governo, ma dobbiamo ammettere che il personale legale di SYRIZA è realmente progressista e potrebbe essere in grado di decomprimere la persistente pressione sociale nei confronti delle prigioni. La tematica dei prigionieri politici è una questione molto seria, rispetto alla quale SYRIZA non ha rilasciato alcuna dichiarazione. Attualmente vi sono circa 50 prigionieri politici nelle prigioni greche. Alcuni di essi sono turchi, membri del DHKP-C, e sono accusati di terrorismo dallo stato turco. Altri sono stati condannati a diversi anni di prigione, condanne che sono basate sul totalitario dispositivo legale antiterrorismo – che infligge sanzioni estreme per crimini minori, o perfino criminalizza le relazioni personali. Credo che questa sarà una questione che non andrà molto lontano se il movimento non mette in campo della seria pressione contro il governo.

Infoaut: E’ cambiata la relazione tra il movimento e SYRIZA, dal primo momento in cui questa ha avuto la possibilità di vincere le elezioni (per così dire, dalla fine del grande ciclo di lotta dal basso contro il memorandum e dall’eruzione di Syntagma)?

Spyros: Più SYRIZA si è avvicinata alla possibilità di strappare una superiorità parlamentare, più si è distanziata dal movimento. L’adozione di parecchi ex politici populisti del PASOK da parte del partito ha reso chiaro che SYRIZA è un prodotto della sconfitta delle piazze nel porre una alternativa di democrazia diretta piuttosto che la fioritura dialettica di un movimento socialista. I membri di SYRIZA si sono comportati come veri epigoni dello Stalinismo che caratterizza tutti i partiti di sinistra in Grecia, difendendo qualsiasi assurdità della propria leadership invece di porre critiche e promuovere un’agenda più movimentista. C’è una stima che vi siano 10.000 posizioni governative e ministeriali chiave, in cui ogni governo abbia bisogno di inserire la propria gente per produrre politiche sostenibili. E’ molto chiaro che, dato che SYRIZA ha 35000 membri, uno di loro su tre dovrà prendere posto nell’apparato statale; sarà un partito che diverrà molto velocemente un partito dello Stato, adottandone tutti i riflessi burocratici.Quindi, parecchie forze affiliate a SYRIZA affronteranno un dilemma tra il fare ritorno al movimento o contrarre un divorzio permanente nei confronti di esso. Una cosa è certa: lo Stato ed il movimento sono due elementi la cui unica relazione dialettica che possano condividere è quella del conflitto. In caso contrario, la loro relazione è di integrazione e burocrazia.

σύγχρονα κινήματα · movimenti di oggi

Κάλεσμα του MLKP για την παγκόσμια επανάσταση..

Ας αρχίσουμε ξανά να ασχολούμεθα με σοβαρά πράγματα..
Preparations for international brigade in Rojava

The call by the Marxist Leninist Communist Party (MLKP) ‘to defend the Rojava revolution’ has reverberated in Europe as well as in Turkey. Internationalist revolutionaries have begun to travel to the land of the revolution. The goal is to establish an international brigade to defend the revolution in all languages and spread the language of revolution throughout the world.
The Rojava revolution not only brings news of a new life to the peoples of the Middle East, but also to the peoples of the whole world.
The MLKP was the first organisation in the Turkish revolutionary movement to respond to the revolution in Rojava. Since the beginning of the revolution there it has taken its place, even if only with a modest force, both in the construction of the revolution and in the front line.
At the moment the MLKP has fighters in Serêkaniyê and Kobanê in Rojava and also in Sinjar fighting alongside the HPG/YJA Star guerrillas and the Sinjar Resistance Units (YBŞ) against ISIS.
Four MLKP fighters have fallen in the struggle, Serkan Tosun, who died in Serêkaniyê on 14 September 2013 and Suphi Nejat Ağırnaslı (Paramaz Kızılbaş), Sibel Bulut (Sarya Özgür) and Oğuz Saruhan (Algan Zafir), who fell during the resistance in Kobanê.
The MLKP is now engaged in trying to form an international brigade and is in contact with revolutionary organisations from Latin America to Europe and from the Balkans to the Far East.
MLKP members from Europe have also joined the brigade and Kurdish, Turkish, Arabic, German, English and Spanish are being spoken. However, there is no problem with communication as the mother tongue is the language of revolution.

From Madrid to Rojava
The MLKP’s efforts to create an international brigade recall the international brigades established to defend Madrid during the Spanish Civil War. When I was with the fighters I could hear the words ‘No pasaran’ in my ears. In those days Spain was not just Spain, it was the peoples’ hope and future.
Nearly 80 years later communists say: «Rojava is not just Rojava» and are coming to join the international brigade.
MLKP commander Dilan Serkan said the party had been in Rojava since 2012, adding that they had predominantly fought in the ranks of the YPG/YPJ. She said: «The Rojava revolution is a new signal flare of hope in the Middle East, Turkey and North Kurdistan. We want to help construct and develop this revolution. As MLKP fighters we are aware of our role and task in this process. We have gained valuable experience here and the idea of an international brigade has grown out of this.”

Rojava is a call for world revolution
Dilan Serkan said that an international brigade would be an expression of international solidarity with Rojava, and would be one of the main channels for carrying the hope of the revolution to the rest of the world. “An international brigade is essential as Rojava might be a small place, but it contains a great treasure. A new hope is putting forth shoots. We therefore wish to emphasise the importance for all parties and organisations of taking ownership of this project and for concrete steps to be taken without delay.”